The Nun (2018) Review

Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ

Τρόμου
Διάρκεια: 96'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ήταν λίγο μετά την κυκλοφορία του The Conjuring 2, που ο Τζέιμς Γουάν και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι με την ταινία, κατάλαβαν τη δύναμη που είχε η δαιμονική καλόγρια και έβαλαν ολοταχώς πλώρη για τη δική της ταινία. Λίγο καιρό μετά και βλέποντας τους συντελεστές αλλά διαβάζοντας και μια σύνοψη του σεναρίου, σκέφτηκα ότι οι πιθανότητες να δούμε κάτι αρκετά καλό δεν είναι λίγες. Είδικα το όνομα του Κόλιν Χάρντι στη σκηνοθεσία το θεώρησα μεγάλο συν καθώς είχα παρακολουθήσει πρόσφατα το The Hallow, μια ενδιαφέρουσα ταινία μεταφυσικού ψυχολογικού τρόμου, που φανέρωνε έναν σκηνοθέτη με άποψη πάνω στο είδος. Από την άλλη, η ιστορία του The Nun άφηνε πολυ χώρο για να δημιουργηθεί κάτι καλό. Ένας αρχαίος δαίμονας, ένα μοναστήρι στα Καρπάθια, μια νεαρή υποψήφια μοναχή με μεταφυσικά χαρίσματα κι ένας εξορκιστής από το Βατικανό, δίνουν ήδη αρκετή τροφή για τη συγγραφή ενός ενδιαφέροντος σεναρίου.

 Η ιστορία μας ξεκινάει στη Ρουμανία, στα Καρπάθια, σε ένα μοναστήρι, εκεί που δύο μοναχές τρέχουν να ξεφυγούν από κάτι που φαίνεται να τις κυνηγάει. Σύντομα καταλήγουν και οι δύο νεκρές, με έναν νεαρό, υπεύθυνο για την τροφοδοσία της μονής να βρίσκει κρεμασμένη τη μία, από το καμπαναριό. Από τη Ρώμη και το Βατικανό, αναθέτουν την εξερεύνηση των θανάτων στον έμπειρο εξορκιστή, Πάτερ Μπερκ, ζητώντας του να πάρει μαζί του για βοήθεια την Αδελφή Ιρέν, μια νεαρή μοναχή με ιδιαίτερα ψυχικά χαρίσματα, που θα βοηθήσει στις έρευνες. Οι δυο τους φθάνουν στα Καρπάθια κι εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν πολύ ισχυρό αρχαίο δαίμονα, που οι μοναχές προσπαθούσαν να φυλακίσουν.

 Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Χάρντι με τον διευθυντή φωτογραφίας του δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα αρκετά σεναριακά κενά που αφήνει το γράψιμο των Τζέιμς Γουάν και Γκάρι Ντάουμπερμαν. Όσο κι αν στις σημερινές ταινίες τρόμου προσπαθώ να αφήνω λίγο στην άκρη τα σεναριακά ατοπήματα ώστε να είμαι πιο επιεικής μαζί τους, εδώ δυστυχώς είναι αρκετά τα ερωτήματα που γεννά το σενάριο. Ο Χάρντι λοιπόν βασίζεται σε αυτή την ατμόσφαιρα που έχει φτιάξει, σε μερικές έξυπνα τρομακτικές σκηνές στο ενδιάμεσο και στο ωραία δοσμένο οπτικά τελευταίο εικοσάλεπτο, με τη μορφή της Καλόγριας αλλά και την απεικόνιση των μοναχών να είναι τα στοιχεία που κλέβουν την παράσταση.

 Κρίμα. Θα μπορούσαμε να έχουμε μια καλή ταινία τρόμου αλλά το σενάριο και μερικά άσκοπα jump scares, προδίδουν την καλή δουλειά που έχει σε άλλους τομείς της παραγωγής. Αν δεν μπορείς να δώσεις σωστά το υπόβαθρο των πρωταγωνιστών σου και να δικαιολογήσεις τις πράξεις τους, τότε καλύτερα μην ασχοληθείς με αυτό. Καλύτερα να ξέρουμε λιγότερα για τους χαρακτήρες παρά να μαθαίνουμε πράγματα τα οποία έρχονται είτε σε αντίθεση με τις πράξεις τους είτε δεν χρησιμεύουν γενικότερα κάπου.

 Από την πλευρά των ηθοποιών, οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές τα πάνε μια χαρά. Και ο Ντέμιαν Μπιτσίρ είναι αρκετά καλός στο ρόλο του Πάτερ Μπερκ αλλά και η νεαρή συμπρωταγωνίστριά του, Τάισα Φάρμιγκα, τα πάει περίφημα στο ρόλο της μοναχής Ιρέν. Λιγότερο πείθει ερμηνευτικά ο Γιόνας Μπλοκέτ στο ρόλο του "Φρέντσι" αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο δικό του το φταίξιμο. Δεν είμαι πολύ σίγουρος αν πρέπει να αναφέρουμε και την Μπόνι Άαρονς αλλά υποδύεται την καλόγρια του τίτλου, οπότε μια αναφορά της αξίζει. Το θέμα είναι ότι από την Άαρονς δεν ζητά το σενάριο κάτι παραπάνω πέρα από το στέκεται εκεί κάτω από αρκετό make up. Η φιγούρα της είναι ωστόσο χαρακτηριστική και αρκετά τρομακτική, τόσο ώστε σε κάνει να σκέφτεσαι ότι άξιζε μια πιο ουσιαστικά τρομακτική ταινία ο χαρακτήρας της.

 Στο τέλος του Η Καλόγρια μένεις με την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας. Το υλικό και ο επιβλητικός, τρομακτικός χαρακτήρας του τίτλου υπάρχουν εδώ αλλά δεν δούλεψε όπως ίσως θα περίμεναν αρκετοί, αναμεσά τους κι εγώ. Το δεύτερο φιλμ της Καλόγριας κυκλοφόρησε φέτος και τα σχόλια και οι κριτικές μιλούν για μια καλύτερη ταινία. Θα το δούμε σύντομα, σε ένα από τα επόμενα κείμενα του CinEnoxos!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

Big Legend (2018) B - Movie Review

Τρόμου, Θρίλερ, Δράσης,

Σκηνοθεσία: Justin Lee
Σενάριο: Justin Lee
Πρωταγωνιστούν:Kevin Makely,Todd A. Robinson,Summer Spiro Amanda Wyss,Lance Henriksen

Διάρκεια: 89'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο θρύλος του Μεγαλοπόδαρου έχει απασχολήσει δεκάδες φορές τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Πλάσμα που θεωρείται ότι έχει θεαθεί σε δασώδεις περιοχές της Βορείου Αμερικής, χωρίς ωστόσο ξεκάθαρα αποδεικτικά στοιχεία, ο Μεγαλοπόδαρος πρωταγωνίστησε σε ιστορίες μεταξύ των κατοίκων της εκάστοτε περιοχής τους προηγούμενους αιώνες ενώ φυσικά όταν μπήκαν στη ζωή μας και μέσα όπως η φωτογραφική μηχανή και οι βιντεοκάμερες, αρκετοί έσπευσαν να παρουσιάσουν και υλικό. Τα περισσότερα από αυτά βέβαια έχουν αποδειχθεί απάτες αλλά ο Μεγαλοπόδαρος δεν πτοείται και συνεχίζει να απασχολεί την "ποπ κουλτούρα".

 Οι κινηματογραφικές ταινίες που ασχολούνται με τον Μεγαλοπόδαρο δεν κρίνονται ιδιαίτερα πετυχημένες. Οι περισσότερες ήταν b movies και χωρίς ιδιαίτερο μεράκι στην δημιουργία τους. Από αυτές που μπορώ να έχω προσωπική άποψη, ξεχωρίζω δύο. Η πρώτη είναι και η πιο επιτυχημένη και είναι το Harry And The Hendersons (1987), όπου μια οικογένεια βρίσκει τον Μεγαλοπόδαρο και στην ουσία τον υιοθετεί, προσπαθώντας να τον κρύψει και να τον προστατέψει από τον στρατό και την κυβέρνηση που τον αναζητά. Εδώ βλέπουμε ένα πιο προσιτό σε όλη την οικογένεια φιλμ ενώ στο Exists (2014), του Εντουάρντο Σάντσεζ, σκηνοθέτη του Blair Witch, βλέπουμε μια found footage ταινία τρόμου, με ενδιαφέροντα στοιχεία. Καμία ωστόσο από αυτές τις ταινίες δεν είναι αυτό που λες εύκολα "καλή ταινία".

 Φτάνουμε έτσι στο 2018 και το Big Legend, το οποίο όχι μόνο επαναφέρει τον Μεγαλοπόδαρο στην οθόνη αλλά ευελπιστεί να χτίσει κι ένα μικρό κινηματογραφικό σύμπαν γύρω από παρόμοια θρυλικά τέρατα ή ζώα, αν προτιμάτε. Τώρα το αν θα τα καταφέρει είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

 Χαμηλού κόστους παραγωγή (b movie σαν να λέμε...) που βασίζεται ουσιαστικά σε δύο ηθοποιούς και την σύντομη εμφάνιση του Λανς Χένρικσεν στο φινάλε, ως άλλου Νικ Φιούρι, το Big Legend χειρίζεται σχετικά έξυπνα τον μικρό του προϋπολογισμό, αποφεύγοντας το πολλά εφέ και εμφανίζοντας ελάχιστα το τέρας στην οθόνη. Αυτό το κάνει για προφανείς λόγους, καθώς ούτε λεφτά για αξιοπρεπή ψηφιακά εφέ υπάρχουν αλλά ούτε για κανένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο κοστούμι τέρατος, απ' ότι παρατηρούμε σε μια λίγο πιο κοντινή λήψη του πλάσματος.

 Η ιστορία ασχολείται με έναν πρώην πεζοναύτη, ο οποίος πηγαίνει για κατασκήνωση με τη σύντροφό του στο δάσος, έχοντας κατά νου να της κάνει πρόταση γάμου. Η πρόταση γίνεται, το ζευγάρι είναι τρισευτυχισμένο αλλά το βράδυ δέχονται επίθεση από άγνωστο πλάσμα και η κοπέλα εξαφανίζεται. Μερικούς μήνες μετά, ο πεζοναύτης επιστρέφει στην περιοχή, αναζητώντας απαντήσεις που η αστυνομία δεν έχει καταφέρει να του δώσει. Οπλισμένος, κατασκηνώνει ξανά στο δάσος και δεν αργεί να βρει ίχνη που τον οδηγούν στην ύπαρξη του πλάσματος που είναι γνωστό ως Μεγαλοπόδαρος.

 Η μικρή διάρκεια βοηθάει αρκετά την ταινία, η οποία στο σύνολό της το παλεύει να κρατηθεί σε ανεκτά επίπεδα, τόσο στη ροή, το σενάριο και τις ερμηνείες. Η ροή δεν είναι όσο γρήγορη θα περίμενες αλλά στο δεύτερο και τρίτο μέρος τα πάει κάπως καλύτερα, με τα κυνηγητά στο δάσος και τις σποραδικές εμφανίσεις του πλάσματος. Σίγουρα, κρίνοντας ειδικά από την κορύφωση της ταινίας, ο σκηνοθέτης, Τζάστιν Λη, είχε στην άκρη του μυαλού του, τον Κυνηγό, του ΜακΤίρναν. Απλώς ούτε ο Λη είναι ΜακΤίρναν, ούτε ο Κέβιν Μακέλι, ο πρωταγωνιστής του, είναι Σβαρτζενέγκερ.

 Αν πας με μικρές προσδοκίες, δεν θα απογοητευτείς. Δεν περιμένω να αρέσει ιδιαίτερα η ταινία αλλά στις κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να λειτουργήσει. Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες; Αρχικά ετοιμάζεις τον εαυτό σου να παρακολουθήσει μια b movie και σε μια δεύτερη φάση, επιδιώκεις η προβολή να γίνει ένα χαλαρό βραδάκι ή ακόμα κι ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι ξεκούρασης, ώστε να είσαι κοντά σε όλο αυτό το βροχερό, κρύο σκηνικό που εκτυλίσσεται η δράση. Έτσι μπορεί κάπως να λειτουργήσει και να περάσεις την ώρα σου.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDB

 

 

Goosebumps 2 : Haunted Halloween (2018) Review

Είδος: Φαντασίας, Κωμωδία

Κι όμως, ενώ η ταινία δεν αυτό που λες εύκολα καλή ταινία, δεν είναι απογοητευτική. Οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν την βλέπουν το ίδιο ευχάριστα, όπως συνέβαινε με το προηγούμενο φιλμ, αλλά μπορούν να το παλέψουν παρέα με τα παιδιά τους.

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΕΣ 2 :
ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΧΑΛΟΟΥΙΝ
Σκηνοθεσία:Ari Sandel
Σενάριο:Rob Lieber,
Darren Lemke
Πρωταγωνιστούν:Wendi McLendon-Covey,
Madison Iseman,
Jeremy Ray Taylor

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Λίγο η θετική μου άποψη για την πρώτη ταινία (Goosebumps ), λίγο το καλοκαιράκι και η μεσημεριανή χαλάρωση που σε βρίσκει με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αναζητώντας στην τηλεόραση κάτι που θα μπορέσει να σε παρασύρει περισσότερο προς το πρώτο, είπα να πατήσω το Play σε αυτή εδώ την επιλογή του Netflix, έστω κι αν δε μου γέμιζε ιδιαίτερα το μάτι. Κι εγώ μπορεί να μην αποκοιμήθηκα γλυκά εν τέλει, όπως ήλπιζα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήταν τέτοια η δύναμη της ταινίας που με κράτησε από το να πέσω στην αγκαλιά του Μορφέα. Απλώς δεν ήμουν τόσο κουρασμένος μάλλον!

 Αυτή η δεύτερη ταινία του φιλόδοξου franchise, που ελέω αυτής της ταινίας δεν βλέπω να τα καταφέρνει να γίνει franchise, κινηματογραφικό τουλάχιστον, βρίσκεται ένα δύο σκαλοπάτια κάτω από την πρώτη ταινία. Μικρότερος προϋπολογισμός σίγουρα, λίγο χειρότερα ψηφιακά εφέ, αναμάσημα ιδεών και διαφορετικοί συντελεστές (σχεδόν ...αλλά μη με πιέσετε να σας πω ποιος επιστρέφει για σύντομο χρονικό διάστημα, προς το τέλος της ταινίας..),το χιούμορ λίγο πιο παιδικό και ίσως ένα "τσακ" πιο τρομακτικό σε μερικά σημεία, κυρίως λόγω του Σλάπι, της ζωντανής κούκλας, που επιστρέφει για να πάρει εκδίκηση. 

 Ο Σλάπι λοιπόν ζωντανεύει γιατί δυο πιτσιρίκια βρίσκουν ένα ημιτελές βιβλίο του διάσημου συγγραφέα παιδικών βιβλίων τρόμου, Ρ.Λ. Στάιν, κρυμμένο σε ένα σπίτι της γειτονιάς τους, όπου έμενε ο συγγραφέας πριν πάρα πολλά χρόνια. Τα παιδιά ανοίγουν το βιβλίο και ο Σλάπι ξεπηδά από τις σελίδες του. Τώρα θέλει μια καινούρια οικογένεια και θα κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει. Κι αν τα πιτσιρίκια προσπαθούν να σταματήσουν τα σχέδιά του, ο Σλάπι έχει τη δύναμη να ζωντανέψει ένα σωρό μυθικά τέρατα και να προκαλέσει πανικό στην πόλη. Μόνος τρόπος να σταματήσει όλο αυτό, να γραφτεί το τέλος του βιβλίου.

 Κι όμως, ενώ η ταινία δεν αυτό που λες εύκολα καλή ταινία, δεν είναι απογοητευτική. Οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν την βλέπουν το ίδιο ευχάριστα, όπως συνέβαινε με το προηγούμενο φιλμ, αλλά μπορούν να το παλέψουν παρέα με τα παιδιά τους. Ιδανικές ηλικίες για την ταινία θεωρώ τα 7 με 14, εκεί που δεν δίνεις και τρελή βάση στο σενάριο και τους χαρακτήρες αλλά που μπορείς να ταυτιστείς με τα πιτσιρίκια της ταινίας και να περάσεις καλά.

 Είναι φανερή η βιασύνη να γυριστεί ένα ακόμα φιλμ από τη Sony με θέμα της Ανατριχίλες, μετά την καλή πορεία της ταινίας του 2015. Χάνεται όμως η κινηματογραφική αίσθηση και η όλη προσπάθεια έχει σημάδια παραγωγής που πάει κατευθείαν στο Home Cinema, παρά την θέληση του σκηνοθέτη, Άρι Σαντέλ, του μοντέρ του και του διευθυντή φωτογραφίας του, να το καλύψουν με φιλότιμους τρόπους. Στο φινάλε μου έδωσε την εντύπωση ότι αφήνει ανοιχτό παράθυρο για μια ακόμα ταινία αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα είναι εφικτό παρότι, εδώ που τα λέμε, τα λεφτά του τα έφερε πίσω επί τρία. Η ιδέα που έπεσε πάντως στο τραπέζι δεν είναι άσχημη αλλά παραπέμπει πολύ στο Jumanji...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

Creed II (2018)

Είδος : Δραματική, Αθλητική

"Παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του."

ΚΡΙΝΤ ΙΙ

Σκηνοθεσία:Steven Caple Jr.

Σενάριο:Sylvester Stallone,Juel Taylor

Παίζουν:Michael B. Jordan,
Sylvester Stallone,Tessa Thompson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πριν μερικά χρόνια, όταν περιμέναμε να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους το πρώτο Creed, ομολογώ ότι, παρότι μεγάλος θαυμαστής του Σταλόνε και του Ρόκυ, δεν ανέμενα με ιδιαίτερη αγωνία την ταινία. Ο κύκλος του Ρόκυ θεώρησα ότι έκλεισε πάρα πολύ ωραία με το Rocky Balboa ενώ απ' την άλλη δεν θεωρούσα ότι μπορούσε να ειπωθεί μια ιστορία με ενδιαφέρον για τον γιο του Απόλο Κριντ. Πίστευα ότι θα ήταν μια απ' τα ίδια, ένα Ρόκυ με διαφορετικό πρωταγωνιστή. Οπότε τι καινούριο μπορούσε να πει; Όμως η ματιά του Ράιαν Κούγκλερ έδωσε ένα φιλμ που ναι μεν σαν ιστορία, σαν πλοκή δεν είπε τίποτα διαφορετικό αλλά ο τρόπος που το προσέγγισε ο νεαρός σκηνοθέτης, διατηρώντας χαμηλούς τόνους και μια πιο λυρική διάθεση, έδωσε μια πάρα πολύ καλή ταινία, που δεν μπορούσες να την κατηγορήσεις με ευκολία ως "μία από τα ίδια".

  Εύκολα θα μπορούσες να πεις το "μία από τα ίδια" για το Creed II, καθώς εδώ έχουμε ξεκάθαρα μια ιστορία που ακολουθεί βήμα βήμα την εξέλιξη που είχαν οι ταινίες Rocky, επαναφέροντας μάλιστα και τον Άιβαν Ντράγκο από το Rocky IV, τον Ρώσο πυγμάχο, που σκότωσε στο ρινγκ τον πατέρα του νεαρού Κριντ και στην πορεία "ανάγκασε" τον Ρόκυ να παλέψει μαζί του μέσα στη Μόσχα, σε εκείνο το φιλμ που παρότι απομακρύνθηκε πλήρως από την ουσία των ταινιών του αγαπημένου κινηματογραφικού πυγμάχου, ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά. Κι εδώ όμως, παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του.

  Τριάντα χρόνια μετά τη μονομαχία του με τον Ρόκυ Μπαλμπόα, ο Άιβαν Ντράγκο, έχοντας χάσει την εκτίμηση των πάντων στην πατρίδα του λόγω της ήττας του σε εκείνο το παιχνίδι, ζει με το γιο του, τον οποίο προπονεί σαν πυγμάχο. Στόχος είναι ο γιος του Κριντ και η πρόκληση σε αγώνα, με σκοπό να ξεβγάλουν την ντροπή από το όνομα Ντράγκο.

  Το πρώτο πράγμα που θέλω να αναφέρω για το συγκεκριμένο φιλμ, είναι οι πάρα πολύ καλές ερμηνείες της τετράδας πυγμάχων- προπονητών. Λούντγκρεν και Σταλόνε έρχονται αυτή τη φορά αντιμέτωποι μόνο εκτός ρινγκ σε μια πολύ δυνατή σκηνή, που σε κάνει να σκεφτείς πόσο κρίμα είναι που ο Λούντγκρεν δεν πήρε ή δεν διεκδίκησε ποτέ ευκαιρίες να δείξει κάτι παραπάνω σαν ηθοποιός. Ο κινηματογραφικός γιος του, Φλοριάν Μουντεάνου, είναι κι αυτός πάρα πολύ καλός, χωρίς πολλές ατάκες αλλά με ένα βλέμμα που "λέει" κάθε φορά όσα χρειάζεται να κατανοήσει ο θεατής. Θλίψη, θυμός, απογοήτευση βγαίνουν όλα στο ύφος του νεαρού, ο οποίος κουβαλά μια θλιβερή ιστορία, ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς τη μάνα του, η οποία τον παράτησε με έναν πατέρα που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και το παιδί ψάχνει να βρει μέσα στα μάτια του την εκτίμηση, έστω για αυτό που προσπαθεί να κάνει γι αυτόν. Καλός και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, χωρίς να μπορώ ωστόσο να πω κάτι παραπάνω, ενώ αυτός που είναι εξαιρετικά συγκινητικός και για άλλη μια φορά δοσμένος 100% στο ρόλο του, είναι ο Σιλβέστερ Σταλονε. Προσωπικά τον βρήκα ακόμα καλύτερο και από το προηγούμενο φιλμ, έστω και αν φαίνεται ότι κάνει μερικά βήματα πίσω για να δώσει τη σκυτάλη ξεκάθαρα στον Κριντ του Τζόρνταν. Οι σκηνές που ο Σταλόνε είναι στην οθόνη, είναι δικές του και είναι αληθινές, μελαγχολικές, όπως ο Ρόκυ του.

 Αυτό που θα ήθελα παραπάνω από το φιλμ του Στίβεν Κέιπλ Τζ. ήταν να δώσει λίγο μεγαλύτερο χρόνο στους Ντράγκο. Είχαν πράγματα να πουν οι Λούντγκρεν και Μουντεάνου, ήταν αφοσιωμένοι στους ρόλους τους και είχαν χημεία, οπότε περίμενα να δω λίγη ακόμη από την ιστορία τους στην οθόνη. Κατά τα άλλα, ως ένας άνθρωπος που του άρεσαν όλα τα φιλμ του Ρόκυ Μπαλμπόα, εκτός από το τέταρτο, του οποίου, ειρωνικά για εμένα, αποτελεί συνέχεια αυτή η ταινία, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους ένιωθα μια γλυκιά θλίψη, μια μελαγχολία αλλά και μια ικανοποίηση, κυρίως για την πορεία του Ρόκυ. Δεν ξέρω αν θα παρακολουθήσω και το επόμενο φιλμ της σειράς (αν υπάρξει) χωρίς τη συμμετοχή του Σταλόνε αλλά μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν σίγουρα πολύ καλά για τον Κριντ, έχοντας όμως στο πλάι του τη σιγουριά του Σταλόνε-Μπαλμπόα. Από 'δω και πέρα "μόνος σου" , όπως και ο προπονητής του του λέει λίγο πριν το φινάλε. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Aquaman (2018)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Δράσης, Κόμικ

"Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν."

Σκηνοθεσία: James Wan

Σενάριο:David Leslie Johnson-McGoldrick,
Will Beall

Παίζουν:Jason Momoa,
Amber Heard,Willem Dafoe

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ίσως να είμαι ένας από τους λίγους που προτιμούσαν το όραμα που είχε ο Ζακ Ζνάιντερ για το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, όταν αυτό το όραμα το άφηναν να υλοποιηθεί στην οθόνη όπως το είχε φανταστεί το μυαλό του σκηνοθέτη, βλέποντας σημάδια από αυτό που φαίνεται να είχε στο νου του, στην σακατεμένη, μπερδεμένη και σχεδόν κακόγουστη Justice League. Βάζοντας στη σειρά τα Man of Steel, Batman V Superman (Ultimate Edition) και το Justice League, προσπαθώντας να διαβάσουμε πίσω από το πειραγμένο από το χέρι του Τζος Γουίντον φιλμ και διαβάζοντας όλα αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, τόσο από τον ίδιο τον Σνάιντερ όσο και από τους άμεσους συνεργάτες, διακρίνω ένα ολοκληρωμένο όραμα, με αρχή μέση και επικό τέλος, που θα οδηγούσε το κινηματογραφικό σύμπαν της DC σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια από το αντίστοιχο της Marvel. Όχι ότι δεν είχαν ελαττώματα οι ταινίες του Σνάιντερ, είχαν όμως κάτι πολύ έντονο μέσα τους, που ακόμα δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Κάτι μακριά από κινηματογραφικές αναλύσεις τεχνικού επιπέδου, κάτι έντονο, προερχόμενο από πολύ βαθιά, πράγμα που ομολογώ ότι νιώθω κάθε φορά που παρακολουθώ το Ultimate Edition του BvS, όσο κι αν αυτό εκπλήσσει αρκετούς.

  Λέγοντας αυτά, προφανώς δε θα εκπλαγείτε για την όχι ιδιαίτερα θετική στάση μου απέναντι στο Aquaman. Ούτε το Wonder Woman, της Πάτι Τζένκινς ήταν στο ύφος των ταινιών του Σνάιντερ, αλλά υπήρχε κάτι που με έναν ιδιαίτερο τρόπο το κράταγε στο ίδιο σύμπαν. Ο Aquaman, του Τζέιμς Γουάν, αποφασίζει να κινηθεί σε πάρα πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Χρώματα, χρώματα, χρώματα! Γρήγορες, ζαλιστικές κινήσεις της κάμερας στις σκηνές δράσης, ατάκες βγαλμένες από τα κόμικς των παλιότερων εποχών, φασαριόζικο soundtrack και ερμηνείες που προσπαθούν να μην ξεφύγουν στην υπερβολή. Όλα αυτά ίσως μπορεί κάποιος να τα εξηγήσει εύκολα αν εκτός από το συστηματικό ξεφύλλισμα παλιότερων κόμικς, έχει παρακολουθήσει Ιαπωνικές ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του 1970. Ο Γουάν φαίνεται να είχε μες στο μυαλό του να μετατρέψει την ταινία του ήρωα της DC σε μια πιο εκσυγχρονισμένη μορφή αυτών των περίεργων Ιαπωνικών ταινιών. Από αυτή τη σκοπιά βλέποντάς το, η προσπάθεια του Γουάν θεωρείται επιτυχημένη. Το πρόβλημα με αυτές τις ταινίες ότι δεν είναι εύκολο να τις παρακολουθήσεις. Πολλές φορές χάνεσαι μέσα στα πολύχρωμα σκηνικά, στις γρήγορες εναλλαγές σκηνών και τους περίεργους χαρακτήρες. Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε πάντα σε εμένα. 

  Το ίδιο πρόβλημα λοιπόν είχα και με τον Aquaman. Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν. Εκεί που το φιλμ άρχισε να γίνεται πιο ουσιαστικό και να ασχολείται καθαρά με την ιστορία του ήρωα και την προσπάθεια να σώσει τον κόσμο του, εκεί με κέρδισε. Έφυγε όμως περίπου μιάμιση ώρα ταινίας που παρακολούθησα με ελάχιστο ενδιαφέρον για όσα περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου. Ναι, υπάρχουν ένα σωρό θεαματικές σκηνές, υπάρχουν εκπληκτικά ψηφιακά εφέ αλλά το σενάριο, οι διάλογοι και ο τρόπος παρουσίασης των χαρακτήρων δεν κατάφερε να με κερδίσει.

  Ο Μομόα είναι καλός στο ρόλο του, η Άμπερ Χερντ συμπαθητική, ο Πάτρικ Γουίλσον είναι καλός ηθοποιός και κρατήθηκε κι εδώ σε καλό επίπεδο παρά τον άχαρο ρόλο του, ο Νταφόε δεν έχει να κάνει τίποτα ιδιαίτερο αλλά είναι ο Νταφόε, ενώ ο πιο άχαρος και άχρηστος ρόλος στο συγκεκριμένο φιλμ είναι αυτός του Γιάχγια Αμπντούλ- Ματίν ως Μπλακ Μάντα, τον οποίο απλώς χρησιμοποίησαν για μερικές σκηνές δράσης παραπάνω και για να στήσουν τον αντίπαλο για το επόμενο φιλμ του Aquaman.

  Γενικότερα λοιπόν, σχεδόν με απογοήτευσε το φιλμ του Τζέιμς Γουάν. Δεν βρήκα λόγο να έχει τόσο μεγάλη διάρκεια, ενώ η όλη προσέγγιση του Γουάν στον κόσμο του υποβρύχιου ήρωα δεν κατάφερε να με κερδίσει. Θεαματικό ανά διαστήματα αλλά πολύ πιο φασαριόζικο από αυτό που μπορώ να αντέξω. Παρόλαυτα είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ της DC παγκοσμίως! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Bumblebee (2018)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Η κλίμακα είναι μικρότερη και δεν ξεφεύγει στις επικές φανφάρες του Μπέι, εστιάζει στους χαρακτήρες και την ιστορία ενός κοριτσιού που βρίσκει τον καλύτερο φίλο της στο πρόσωπο ενός εξωγήινου που κυνηγούν οι πάντες, από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέχρι τους κακούς Ντισέπτικονς, ενώ η δράση και οι μάχες μεταξύ των ρομπότ είναι πολύ πιο ξεκούραστες στο μάτι του θεατή, που μπορεί να διακρίνει σε τεράστιο βαθμό τι ακριβώς συμβαίνει στην οθόνη, κάτι στο οποίο βοήθησε ιδιαίτερα ο πιο απλός σχεδιασμός των ρομπότ."

Σκηνοθεσία:Travis Knight

Σενάριο:Christina Hodson

Παίζουν:Hailee Steinfeld,
Jorge Lendeborg Jr.,John Cena

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οι Τράσνφορμερς επέστρεψαν αλλά αυτή τη φορά χωρίς τον άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με την κινηματογραφική ιστορία των τεράστιων ρομπότ. Ο Μάικλ Μπέι κρατάει μόνο τη θέση του παραγωγού και αφήνει τη σκηνοθεσία στον Τράβις Νάιτ, τον άνθρωπο που σαν πρώτη σκηνοθετική δουλειά μας έδωσε το εξαιρετικό animation, Ο Κούμπο και οι Δύο Χορδές, και καταφέρνει να δώσει κυρίως στη σειρά αυτό που έλειπε σε τεράστιο βαθμό. Τι είναι αυτό; Συναίσθημα.

  Δεν μπορώ να ανοίξω μια συζήτηση για το αν ο Νάιτ καταλαβαίνει καλύτερα την ουσία των Τράνσφορμερς, καθώς ανήκω στη γενιά που έβλεπε σαν πιτσιρικάς τη σειρά κινουμένων σχεδίων αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου θαυμαστή του Όπτιμους Πράιμ και των συντρόφων του. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα σε αυτό το φιλμ. Η κλίμακα είναι μικρότερη και δεν ξεφεύγει στις επικές φανφάρες του Μπέι, εστιάζει στους χαρακτήρες και την ιστορία ενός κοριτσιού που βρίσκει τον καλύτερο φίλο της στο πρόσωπο ενός εξωγήινου που κυνηγούν οι πάντες, από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέχρι τους κακούς Ντισέπτικονς, ενώ η δράση και οι μάχες μεταξύ των ρομπότ είναι πολύ πιο ξεκούραστες στο μάτι του θεατή, που μπορεί να διακρίνει σε τεράστιο βαθμό τι ακριβώς συμβαίνει στην οθόνη, κάτι στο οποίο βοήθησε ιδιαίτερα ο πιο απλός σχεδιασμός των ρομπότ.

  Η ιστορία μας πάει πίσω στο 1987 και βλέπουμε τον Μπάμπλμπι να φεύγει από τον Σάιμπερτρον, τον πλανήτη των Τράνσφορμερς, με εντολή του Όπτιμους Πράιμ, για να βρει καταφύγιο στη Γη και να ειδοποιήσει τους Γήινους για τον κίνδυνο των Ντισέπτικονς. Ο Μπαμπλμπι φτάνοντας στη Γη πρέπει να αντιμετωπίσει τους κυνηγούς των Ντισέπτικονς που τον ακολούθησαν και ταυτόχρονα να εξηγήσει στους Γήινους στρατιώτες(τι άλλο;;;) που βρίσκονται μπροστά του , ότι είναι φίλος τους. Κυνηγημένος και από τους δύο βρίσκει τρόπο να ξεφύγει και να κρυφτεί σε μια μάντρα αυτοκινήτων, μεταμορφωμένος σκαραβαίο. Εκεί τον βρίσκει λίγο καιρό μετά η Τσάρλι, ένα νεαρό κορίτσι που δεν έχει και την καλύτερη κοινωνική ζωή και στο πρόσωπο του ρομπότ βρίσκει τον ιδανικό φίλο. Εννοείται ότι με την ενεργοποίηση του Μπαμπλμπι ξεκινά μια ολόκληρη εκστρατεία εντοπισμού του από του κυνηγούς του, τόσο σε αυτόν τον πλανήτη όσο και από το διάστημα.

  Μια χαρά φιλμ έφτιαξε ο Τράβις Νάιτ. Ατμόσφαιρα δεκαετίας '80, δυο τρεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μέσα σε αυτούς και το ρομπότ που δίνει το όνομα του στον τίτλο, ωραίο χιούμορ, καλός ρυθμός, χαλαρή ατμόσφαιρα και δράση όσο χρειάζεται, για να μην μπουχτίσεις, κάτι που συνέβαινε πολλές φορές στα προηγούμενα φιλμς. Παρότι δεν ήμουν από αυτούς που δεν διασκέδασαν με τις τρεις πρώτες ταινίες του Μπέι, ομολογώ ότι στις δύο τελευταίες δε μπόρεσα να αντέξω το χαμό στην οθόνη. Εδώ ο Νάιτ μας δίνει δράση με μέτρο, φροντίζοντας να ρίξει τις εντάσεις από τη βαβούρα που επικρατούσε στα προηγούμενα φιλμς, καταλαβαίνοντας απόλυτα τι ήταν αυτό που κούρασε το κοινό στις ταινίες του προκατόχου του. Το κακό χιούμορ, η έλλειψη αληθινών χαρακτήρων και μια ιστορία που μπορείς να παρακολουθήσεις χωρίς να πονοκεφαλιάζεις. Το πέτυχε και φαίνεται να έδωσε νέα πνοή στη σειρά, κερδίζοντας και το κοινό και τους κριτικούς.

  Σαφώς είναι μια ταινία που μπορείς να προτείνεις σε κάποιον, πράγμα που δυσκολευόσουν να κάνεις με τις προηγούμενες ταινίες. Οι φίλοι της κλασικής σειράς κινουμένων σχεδίων θα βρουν εδώ πολλά πράγματα που θα λατρέψουν, οι νεαρές ηλικίες θα δουν μια ιστορία που θα τους αγγίξει και θα ταυτιστούν με τους χαρακτήρες. Μια χαρά, όπως έγραψα και πιο πάνω, το φιλμ του Τράβις Νάιτ!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Backtrace (2018)

Είδος: Αστυνομική Περιπέτεια

"Το Backtrace είναι μια ευθεία γραμμή. Η ευθεία γραμμή που δείχνει το ιατρικό μόνιτορ όταν ο ασθενής καταλήξει. Το πρόβλημα είναι ότι ο "γιατρός" (σκηνοθέτης) δε μπορεί και ούτε προσπαθεί να κάνει κάτι
για να επαναφέρει τον ασθενή. "

FLASHBACK

Σκηνοθεσία: Brian A. Miller

Σενάριο: Mike Maples

Παίζουν:Sylvester Stallone,
Ryan Guzman,Matthew Modine

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το μόνο που μπόρεσα να νιώσω πέρα από πλήξη βλέποντας το Backtrace ή  Flashback, ήταν θλίψη για τον Μοντίν και τον Σταλόνε. Μπορώ να καταλάβω το λόγο που ο πρώτος γύρισε την ταινία, λόγω της καθοδικής πορείας της καριέρας του τα τελευταία χρόνια, όμως το λόγο που ο Σταλόνε βρίσκεται και σε αυτό το πολύ κακό φιλμ, μετά και το κακό Escape Plan 2, σε μια εποχή που έχει δείξει ότι μπορεί ακόμα να κάνει καλές δουλειές, δεν θα τον κατανοήσω ποτέ.

  Το φιλμ σκηνοθέτησε ο Μπράιαν Α. Μίλερ, ο οποίος απ' ότι φαίνεται δεν το 'χει ή αν το 'χει το κρύβει πολύ καλά. Μια ματιά στα προηγούμενα φιλμς που έχει σκηνοθετήσει θα πείσει τους περισσότερους για το πόσο αδιάφορος σκηνοθέτης είναι (Vice, The Outsider, The Prince ). Η κεντρική ιδέα που υπάρχει στο σενάριο του Μάικ Μέιπλς δεν είναι κακή αλλά κανείς δεν φάνηκε διατεθειμένος να δουλέψει πάνω σε αυτή, ούτε ο ίδιος, ούτε ο σκηνοθέτης του. Ως αποτέλεσμα έχουμε ένα φιλμ ξεπερασμένου ύφους, μια περιπέτεια χωρίς δράση, ανατροπές χωρίς έκπληξη, καλούς ηθοποιούς που δε μπορούν κάνουν τίποτα και κακούς ηθοποιούς που κάνουν ό, τι μπορεί να κάνει κάποιος που είναι κακός στη δουλειά του.

  Ένας από τους καλούς ηθοποιούς, ο Μάθιου Μοντίν, υποδύεται έναν από τους τρεις που λήστεψαν 200.000 δολάρια απ' την τράπεζα πριν εφτά χρόνια. Οι δύο έπεσαν νεκροί σε συμπλοκή μετά τη ληστεία ενώ αυτός επέζησε αλλά πάσχει από αμνησία. Δε θυμάται ούτε τι έκανε, ούτε που έκρυψε τα χρήματα. Σύντομα θα έχει την ευκαιρία να θυμηθεί καθώς μια μυστηριώδης ομάδα τον βγάζει από τη φυλακή και του χορηγεί έναν ορό που μπορεί να επαναφέρει τη μνήμη. Σιγά σιγά αρχίζει να θυμάται αλλά μέσα στις μνήμες του υπάρχει και η ανάμνηση ενός συνδέσμου μέσα από την αστυνομία, με ενεργό ρόλο στη ληστεία. Αυτό το είχε καταλάβει μόνο ο ντετέκτιβ Σάικς, ο οποίος ερευνά όλα αυτά τα χρόνια την υπόθεση και τώρα βρίσκεται στο κυνήγι του ληστή, ελπίζοντας να λύσει την υπόθεση.

  Ο Μοντίν το παλεύει να κάνει κάτι, ο Σταλόνε βαριέται περισσότερο κι από το Escape Plan 2, αλλά κι εδώ έχει ούτως ή άλλως μικρή συμμετοχή με διάσπαρτες εμφανίσεις μέσα στο φιλμ, παρότι ο ρόλος του είναι σημαντικός, σύμφωνα με όσα συμβαίνουν αλλά και με το φινάλε που θέλει να δώσει το φιλμ. Η σχέση Μοντίν και Σταλόνε είναι αυτή που δίνει τη λύση στην τελική έκβαση αλλά αυτή η σχέση δεν έχει δομηθεί κατάλληλα κατά τη διάρκεια της ταινίας, όπως κι ένα σωρό άλλα πράγματα δεν γίνονται με κατάλληλο τρόπο στην ταινία. Δε συζητάμε για χαρακτήρες και διαλόγους, δε συζητάμε για πλοκή. Μιλάμε για μια ταινία που δε μπορείς ούτε στις σκηνές δράσης να βρεις κάτι καλό, να πεις ότι έστω πέφτει ένα πιστολίδι που σε ξυπνά κι ότι έστω με κάποιο τρόπο κρατά ένα σχετικό ενδιαφέρον μέχρι να φτάσει στην αναμενόμενη τελική αναμέτρηση. Αντιθέτως, ο σκηνοθέτης μας καταφέρνει να διαλύσει τα πάντα μέχρι τότε, προδίδοντας αμέσως την ανατροπή που πήγε να δώσει το σενάριο και οδηγώντας την ταινία του στην τελική κορύφωση χωρίς κανείς να το καταλάβει γιατί προφανώς δεν είναι κορύφωση.

  Το Backtrace είναι μια ευθεία γραμμή. Η ευθεία γραμμή που δείχνει το ιατρικό μόνιτορ όταν ο ασθενής καταλήξει. Το πρόβλημα είναι ότι ο "γιατρός" (σκηνοθέτης) δε μπορεί και ούτε προσπαθεί να κάνει κάτι για να επαναφέρει τον ασθενή. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Christmas Chronicles (2018)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Οικογενειακή

"Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Κλέι Κέιτις καταφέρνει χωρίς να φέρνει καμία πρωτοτυπία να είναι αρκούντως ψυχαγωγική. Υπάρχει η ατμόσφαιρα που θέλεις από αυτές τις ταινίες, με τις αναμενόμενες δόσεις χιούμορ και οικογενειακού δράματος, που όμως θα οδηγηθεί στο αναμενόμενο ευτυχισμένο φινάλε."

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Σκηνοθεσία:Clay Kaytis

Σενάριο:Matt Lieberman

Παίζουν:Kurt Russell,
Darby Camp,Judah Lewis

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ποιός δε θα ήταν περίεργος να δει τον Κερτ Ράσελ ως Άγιο Βασίλη; Δε νομίζω ότι ποτέ θα περνούσε από κάποιον η ιδέα ότι μια μέρα ο Κερτ Ράσελ θα μπορούσε να παίξει τον αγαπημένο άγιο των παιδιών. Πάντως, ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε αυτόν που τελικά αποφάσισε να ντύσει τον Ράσελ στα κόκκινα για τις ανάγκες της νέας ταινίας του Netflix, Τα Χρονικά Των Χριστουγέννων, καθώς ο ηθοποιός είναι το καλύτερο κομμάτι της ταινίας, αφού φαίνεται να το διασκεδάζει με την ψυχή του.

  Η ιστορία μας δεν έχει κάτι πρωτότυπο αλλά την κλασική ιστορία της σωτηρίας των Χριστουγέννων από δυο πιτσιρίκια. Ο μεγάλος αδερφός, που ιδιαίτερα μετά το θάνατο του μπαμπά, δεν πιστεύει πια στον Άγιο Βασίλη, και η μικρή πιστή ακόμα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, πείθει τον αδερφό της να στήσουν την κάμερα την παραμονή των Χριστουγέννων για να συλλάβουν τον Άγιο επί τω έργω. Αφορμή στέκεται μια παλιά βιντεοκασέτα, από κάποια παραμονή χρόνια πριν. Εκεί φαίνεται ότι κάποιος ξέχασε ανοιχτή την κάμερα και κατέγραφε το βράδυ της Παραμονής, με αποτέλεσμα να φαίνεται ένα κόκκινο μανίκι με μαύρα γάντια να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται πολύ γρήγορα στην άκρη της εικόνας, πείθοντας τη μικρή ότι είναι σίγουρα ο Άγιος Βασίλης. Μετά από χρόνια λοιπόν τα δύο αδέρφια στήνουν την κάμερα και προς μεγάλη τους έκπληξη ο Άγιος Βασίλης εμφανίζεται. Ενόσω αυτός συνεχίζει να μοιράζει δώρα στη γειτονιά, τα πιτσιρίκια μπαίνουν στο έλκηθρό του και όταν ο Άγιος επιστρέφει και συνεχίζει το ταξίδι του, τρομοκρατείται από την εμφάνιση των παιδιών, χάνει τον έλεγχο του έλκηθρου και συντρίβεται, με αποτέλεσμα οι τάρανδοι να σκορπίσουν στους δρόμους του Σικάγο. Ο Άγιος πρέπει να βρει ξανά τα ζώα για να μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι του και να μην κινδυνεύσουν τα Χριστούγεννα.

 

Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Κλέι Κέιτις καταφέρνει χωρίς να φέρνει καμία πρωτοτυπία να είναι αρκούντως ψυχαγωγική. Υπάρχει η ατμόσφαιρα που θέλεις από αυτές τις ταινίες, με τις αναμενόμενες δόσεις χιούμορ και οικογενειακού δράματος, που όμως θα οδηγηθεί στο αναμενόμενο ευτυχισμένο φινάλε. Έχω την αίσθηση ότι όλα τα έχω ξαναδεί σε διάφορα Χριστουγεννιάτικα φιλμς του παρελθόντος, όχι όλα απαραίτητα καλύτερα απ' ότι εδώ, αλλά όπως και να έχει δεν υπάρχει κάτι πρωτότυπο, πέρα από την ιδέα να πάρει το ρόλο του Άγιου Βασίλη ο Κερτ Ράσελ. Ο Ράσελ τον χαίρεται το ρόλο του και τον προσεγγίζει με χιούμορ, τρυφερότητα αλλά φέρνοντας και μια μαγκιά που και που στην επιφάνεια.

  Μια χαρά για οικογενειακή διασκέδαση στο σπίτι είναι Τα Χρονικά Των Χριστουγέννων. Δεν είναι από τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες που θα παρακολουθεί κανείς μετά από χρόνια. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που περιμένεις, μιλά για την οικογένεια και το νόημα των γιορτών, χρησιμοποιεί κωμωδία και ελάχιστο δράμα, για να πετύχει το στόχο του και αν με ρωτάτε αν τα καταφέρνει, θα έλεγα ότι τα καταφέρνει περνώντας την τελευταία στιγμή την πόρτα της τάξης των αποδεκτών Χριστουγεννιάτικων ταινιών!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Happytime Murders (2018)

Είδος: Κωμωδία, Δράσης, Αστυνομική

"Από τα πρώτα λεπτά, έχεις μπροστά σου ένα μείγμα που δε δένει σχεδόν πουθενά, που επιθυμεί να προκαλέσει και να σοκάρει εκχυδαΐζοντας το πρωτογενές υλικό, που δεν είναι άλλο πέρα από τις περίφημες μαριονέτες του Χένσον."

Σκηνοθεσία:Brian Henson

Σενάριο:Todd Berger

Παίζουν:Melissa McCarthy,
Elizabeth Banks,Maya Rudolph

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο θρυλικός Τζιμ Χένσον έφτιαξε ένα μαγικό κόσμο, όπου οι μαριονέτες μπορούσαν να συνυπάρχουν με τους ανθρώπους, με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ο Κέρμιτ ο βάτραχος, η Μις Πίγκι και όλοι οι αγαπημένες χαρακτήρες που έφτιαξε ο μεγάλος αυτός δημιουργός, ξεκινώντας μια αξεπέραστη μέχρι σήμερα σχολή, έχει αφήσει το στίγμα της στον σύγχρονο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό πολιτισμό. Ξεχωριστό χιούμορ, ξεχωριστός σχεδιασμός και κίνηση των μαριονετών, που δίνουν ένα αποτέλεσμα ικανό να σε παρασύρει σε αυτόν τον τόσο αληθινό ψεύτικο κόσμο. Προφανώς είμαι κι εγώ ένας μεγάλος θαυμαστής των Μάπετς, έχοντας μεγαλώσει με το σόου τους όταν αυτό παιζόταν στην κρατική τηλεόραση στη δεκαετία του 1980. Η πρώτη κινηματογραφική τους ταινία είναι επίσης μια από τις ωραίες κινηματογραφικές μου αναμνήσεις, ενώ η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία με τις μαριονέτες του Χένσον αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες ταινίες. Λέγοντας αυτά, θεωρώ ότι ο Τζιμ Χένσον δε θα ήταν περήφανος για τον τρόπο που χρησιμοποιούνται οι μαριονέτες στο The Happytime Murders.

Photo by Richard Cartwright - © 2017 STX Financing, LLC. All Rights Reserved

  Θυμίζοντας αρκετά το Ποιός Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Μπράιαν Χένσον, γιος του Τζιμ, αποτελεί μια προσπάθεια να μετατραπούν τα Μάπετς σε ένα είδος πιο ενήλικης ψυχαγωγίας. Αστυνομικό μυστήριο, σεξουαλικά αστεία, ναρκωτικά, βία και σεξ! Σε ένα κόσμο όπου μαριονέτες και άνθρωποι ζουν μαζί αλλά όχι σε απόλυτες καταστάσεις ισονομίας, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ μαριονέτα, πρώην αστυνομικός και μάλιστα η πρώτη και τελευταία μαριονέτα που μπήκε στο σώμα, προσλαμβάνεται για να εξιχνιάσει μια σειρά δολοφονιών που αφορά τα μέλη μιας παλιάς τηλεοπτικής σειράς. Ένα από τα θύματα είναι κι ο αδερφός του, ενώ στην υπόθεση μπλέκεται και η πρώην συνεργάτης του στην Αστυνομία, με την οποία δεν έχουν πλέον τις καλύτερες σχέσεις αλλά στην πορεία θα σταθεί ξανά στο πλευρό του για να λύσουν την υπόθεση.

Photo by Hopper Stone - © 2017 STX Financing, LLC. All Rights Reserved

  Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας δεν είναι τα όχι πάντα εύστοχα αστεία, ούτε η "ενήλικη" ματιά που θέλουν να δώσουν να δημιουργοί, οι οποίοι βέβαια πολλές φόρες μπλέκουν το ενήλικο με το χυδαίο και το πρόστυχο. Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα ούτε η αργή ροή της μόλις εβδομήντα πέντε λεπτών διάρκειας ταινίας. Το βασικότερο και αξεπέραστο για μένα πρόβλημα είναι οι μαριονέτες κι εξηγούμαι αμέσως. Παρότι δεν εμφανίζονται γνωστοί χαρακτήρες από τα Μάπετς, ο σχεδιασμός είναι ακριβώς ο ίδιος, ο γνωστός, αγαπημένος σχεδιασμός των στούντιο του Χένσον. Οι μαριονέτες αυτές λοιπόν, μπορούν να γίνουν πιο σκοτεινές και το έχουν κάνει με επιτυχία στο παρελθόν, τόσο τηλεοπτικά όσο και κινηματογραφικά αλλά δε μπορούν με κανένα τρόπο να γίνουν πρόστυχες και χυδαίες, τουλάχιστον όχι για τους ανθρώπους που έχουν συνδυάσει τα δημιουργήματα του Χένσον με ένα διαφορετικό επίπεδο ψυχαγωγίας. Ακόμα κι αν το σενάριο ήταν καλύτερο και το ενήλικο χιούμορ πιο ώριμο και πάλι θεωρώ ότι οι συγκεκριμένες μαριονέτες δε θα μπορούσαν να κολλήσουν στο υλικό.

  Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό δυστυχώς, για μια ταινία που πραγματικά ήθελα να μου αρέσει. Υπάρχουν μερικά σημεία που γελάς αλλά δεν σώζεται το φιλμ με μερικά καλά σημεία. Από τα πρώτα λεπτά, έχεις μπροστά σου ένα μείγμα που δε δένει σχεδόν πουθενά, που επιθυμεί να προκαλέσει και να σοκάρει εκχυδαΐζοντας το πρωτογενές υλικό, που δεν είναι άλλο πέρα από τις περίφημες μαριονέτες του Χένσον. Πολλές οι άστοχες επιλογές του υιού Χένσον, σε μια ιδέα που θα μπορούσε να δουλέψει κατάλληλα στα χέρια διαφορετικών δημιουργών.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Venom (2018)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Περιπέτεια, Κόμικ

"Η ταινία, παρότι μέτρια έως κακή στα επιμέρους στοιχεία της, είναι χορταστική σαν σύνολο, ίσως γιατί προσωπικά μου έχει λείψει λίγο εκείνη η πιο χαλαρή προσέγγιση στο είδος."

Σκηνοθεσία: Ruben Fleischer

Σενάριο:Jeff Pinkner,
Scott Rosenberg,Kelly Marcel

Παίζουν:Tom Hardy,
Michelle Williams,Riz Ahmed 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η εξέλιξη που έφερε η δεκαετία του 2000 στις ταινίες βασισμένες σε κόμιξ, αρχίζοντας από την επιβλητική τριλογία του Μπάτμαν, του Κρίστοφερ Νόλαν και καταλήγοντας στο τεράστιο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, κοντά στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, έκτος από καλά αποτελέσματα, έφερε και αρκετά προβλήματα στο είδος. Τώρα πλέον όλα πρέπει να προσπαθούν να έχουν περισσότερο βάθος απ' ότι ακόμα και οι ίδιοι οι δημιουργοί τους ίσως να επιχείρησαν να δώσουν στο χαρτί. Όλα πρέπει να έχουν να στήσουν ένα κινηματογραφικό σύμπαν ή να αποτελούν μέρος αυτού, δίνοντας μια πιο τηλεοπτική χροιά στον κινηματογράφο. Το κυριότερο όλων, το οποίο συμβαδίζει με την πρώτη παρατήρηση, είναι ότι όλες οι ταινίες πρέπει να "πατάνε περισσότερο στη γη" και να μην ξεφεύγουν σε υπερβολές, χαζά αστεία και πάνω απ' όλα να βλέπουν πολύ πιο σοβαρά τον εαυτό τους, προσπαθώντας να δώσουν ακόμα κι επιστημονικές εξηγήσεις σε πράγματα που δε χωρούν εξηγήσεις και που πολλές δε θα έπρεπε να αφορά το θεατή να ακούσει μια επιστημονική εξήγηση ή μία αληθοφανή ιστορία. Γιατί πρέπει να μάθω μια αληθινή ιστορία πίσω από έναν άνδρα που έχει ικανότητες νίντζα και κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος σαν νυχτερίδα ή κάποιον που ζει με ένα εξωγήινο παράσιτο στον οργανισμό του, που μεταμορφώνεται σε τρίμετρο φρικιό; Το Venom δεν υποφέρει ακριβώς από αυτό αλλά ήταν μια αφορμή, λόγω των αρκετά κακών κριτικών που δέχτηκε, να κάνω μια αναφορά στο θέμα αυτό που με απασχολεί αρκετό καιρό τώρα. Το Venom κατακρίθηκε κυρίως γιατί είναι παλιομοδίτικο και αρκετά "ανάλαφρο" στον τρόπο εξέλιξης, χωρίς χαρακτήρες με βάθος και χωρίς ανάπτυξη των σχέσεων των πρωταγωνιστών. Δεν διαφωνώ αλλά τίποτα από αυτά δε με εμπόδισε στο να παρακολουθήσω μια διασκεδαστική ταινία.

Photo by Frank Masi - © 2018 CTMG, Inc. All Rights Reserved.
**ALL IMAGES ARE PROPERTY OF SONY PICTURES ENTERTAINMENT INC.
FOR PROMOTIONAL USE ONLY.

  Το διαστημόπλοιο της εταιρείας LIFE αντιμετωπίζει προβλήματα κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα της Γης και πέφτει, με αποτέλεσμα να επιζήσει μόνο ένας από το πλήρωμα. Αυτό που δε γνώριζαν οι περισσότεροι είναι ότι το διαστημόπλοιο μετέφερε τρία δείγματα εξωγήινων οργανισμών και ο ένας βρίσκεται πλέον ελεύθερος, ψάχνοντας τον κατάλληλο ξενιστή για να συμβιώσει. Η LIFE και ο εγκέφαλος πίσω από την εταιρεία, Κάρλτον Ντρέικ, κάνει πειράματα με τους εξωγήινους οργανισμούς σε ανθρώπους, ενώ ο τρίτος οργανισμός βρίσκει τον κατάλληλο ξενιστή στο πρόσωπο του δημοσιογράφου Έντι Μπροκ. Ο Μπροκ που από πριν είχε στοιχεία για το βρώμικο πρόσωπο της LIFE, κάτι που του κόστισε τη δουλειά του και κατέστρεψε τη ζωή του με εντολή του Ντρέικ, μπορεί πια με τον εξωγήινο, που ακούει στο όνομα Βένομ, να αποκαλύψει όλα όσα συμβαίνουν και το μεγαλύτερο σχέδιο της εξωγήινης απειλής που έρχεται.

  Ο Τομ Χάρντι παίρνει το φιλμ πάνω του και υποδύεται τον Μπροκ με χαρακτηριστικά ψυχασθενή, καθώς ο Βένομ μιλάει μέσα στο κεφάλι του. Ο Μπροκ είναι ένα ταλαιπωρημένος, διαλυμένος ψυχολογικά χαρακτήρας και ο εξωγήινος ναι μεν του δίνει υπερδυνάμεις αλλά παράλληλα κοντεύει να τον οδηγήσει στην τρέλα, γιατί ένα σώμα πρέπει να διαχειριστεί δύο υπάρξεις. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα όταν η μία ύπαρξη πρέπει να τραφεί με μέρη του ανθρώπινου σώματος.

  Από εκεί και πέρα, ικανοποιητικός είναι ο Ριζ Άχμεντ ως κακός, χωρίς να αποτελεί κάτι ιδιαίτερο, αλλά είναι απλώς όσο αντιπαθής χρειάζεται να είναι. Η Μισέλ Γουίλιαμς είναι αυτή που περνά αδιάφορη, ενώ η χημεία με τον Χάρντι είναι ανύπαρκτη, ενώ οι μικρότεροι ρόλοι των Τζένι Σλέιτ και Σκοτ Χέιζ εξυπηρετούν το σενάριο με το να είναι αναλώσιμοι.

  Η σκηνοθεσία του Ρούμπεν Φλάισερ ακολουθεί τα μοτίβα που ακολουθούσαν τα υπερηρωικά φιλμ πριν το 2005. Εξιστόρηση της καταγωγής του πρωταγωνιστή, υπερβολή στη δράση, ατελή ψηφιακά εφέ, χαρακτήρες χάρτινοι στην πλειοψηφία τους, χιούμορ (όχι πάντα ώριμο) και ξύλο μεταξύ καλού και κακού στο φινάλε, με τη διαφορά ότι υπάρχει και η σκηνή στο μέσο των τίτλων τέλους, που στήνει την επόμενη ταινία. Θα μπορούσε να έχει κάνει πολλά περισσότερα ο Φλάισερ αλλά επέλεξε να κινηθεί σε αυτό το δρόμο ή αυτό μπορούσε.

  Η ταινία ωστόσο, παρότι μέτρια έως κακή στα επιμέρους στοιχεία της, είναι χορταστική σαν σύνολο, ίσως γιατί προσωπικά μου έχει λείψει λίγο εκείνη η πιο χαλαρή προσέγγιση στο είδος. Κάτι σαν να διαβάζεις το εβδομαδιαίο κόμικ σου, το οποίο δεν ήθελε πάντα να σου θέσει ηθικά ή κοινωνικά διλήμματα, δεν ήθελε πάντα να σε κάνει να βιώσεις τη μελαγχολική φύση και αντιπαράθεση του ήρωα, δεν ήθελε να σου αναλύσει τα πολιτικά, ταξικά προβλήματα της χώρας εκείνη την περίοδο. Υπήρχαν άλλα βιβλία για να το κάνουν αυτό. Τα κόμιξ μπορούσαν να κάνουν και αυτό, αλλά δεν ήταν και δεν είναι αυτοσκοπός, όπως δε θα έπρεπε να είναι αυτοσκοπός και για κάθε ταινία βασισμένη σε κόμιξ. Κάποιες φορές μπορεί να θέλουν απλώς να πουν μια ιστορία για αλλόκοτα πλάσματα, είτε ανθρώπινα είτε εξωγήινα, που ζουν αλλόκοτες καταστάσεις, από αυτές που εμείς δε μπορούμε να ζήσουμε.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb