Supergirl (2026) Mini Review

 

Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ

Διάρκεια:  108'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η  Κάρα Ζορ Ελ, ξαδέρφη του Καλ Ελ, γνωστού στον πλανήτη Γη ως Σούπερμαν, φθάνει στη Γη,  ταξιδεύοντας μέσα σε μια διαστημική κάψουλα. Κατά την καταστροφή του Κρύπτον, η Κάρα και οι γονείς της περιπλανιούνται στο διάστημα μαζί με άλλους επιζώντες από τον πλανήτη τους. Οι τελευταίοι επιζήσαντες του Κρύπτον βρίσκονται στην πόλη Άργκο, η οποία χάρη στην τεχνολογία των Κρυπτονιανών, αποκόπηκε από τον πλανήτη και πλέει στο διάστημα μέσα σε έναν τεράστιο ενεργειακό θόλο. Οι κάτοικοι της Άργκο όμως αρρωσταίνουν και χάνουν τη ζωή τους ένας προς έναν λόγω ορυκτού που έρχεται στην επιφάνεια μετά την αποκόλληση της πόλης από τον πλανήτη. Ο πατέρας της για να τη σώσει την βάζει στην κάψουλα μαζί με το κουτάβι της, Κρύπτο, και τη στέλνει στον πλανήτη που βρίσκεται ήδη ο ξάδερφός της. Η Κάρα προσπαθεί να βρει τη θέση της στο νέο της σπίτι αλλά μέχρι στιγμής περιπλανιέται σε πλανήτες με κόκκινο ήλιο, εκεί όπου οι δυνάμεις της δεν έχουν την ίδια ισχύ, ώστε να παρτάρει μεθώντας. Θα αναγκαστεί όμως να αφήσει στην άκρη τα πάρτι καθώς ένας διαγαλαξιακός ληστής, ο Κρεμ, θα πυροβολήσει τον Κρύπτο με ένα δηλητήριο που τον παραλύει και του δίνει τρεις ημέρες ζωής. Η Κάρα τον παίρνει στον κυνήγι για να βρει το αντίδοτο ενώ μαζί της παίρνει τη νεαρή Ρούθι, που ζητά εκδίκηση από τον Κρεμ καθώς σκότωσε την οικογένειά της λίγες ώρες πριν.

 Δεν περίμενα πολλά από το Supergirl και δεν πήρα πολλά. Δεν είναι κακή ταινία, δεν είναι όμως ούτε ιδιαιτέρως καλή. Τα καλά της στοιχεία όμως θεωρώ υπερτερούν. Έχει θέματα στο σενάριο, έχει θέματα στο ρυθμό της αλλά έχει μια πολύ καλή πρωταγωνίστρια και μερικές αρκετά θεαματικές σκηνές δράσης, ειδικά προς το τέλος της. Έχει τον Τζέισον Μομόα να το διασκεδάζει ως Λόμπο, έστω κι αν δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην εξέλιξη της πλοκής, έχει κι έναν κακό, τον Κρεμ, που μια χαρά τον στηρίζει ερμηνευτικά ο Ματίας Σούνερτς, αλλά το σενάριο δεν του έχει δώσει κάτι παραπάνω να δουλέψει, οπότε είναι απλώς κακός.

 Ο Γκρεγκ Γκιλέσπι, ο σκηνοθέτης του Supergirl, δεν είχε ασχοληθεί ξανά με το υπερηρωικό είδος και φαίνεται εδώ να υπάρχει καθοδήγηση από το "κεφάλι" του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, Τζέιμς Γκαν. Οι σκηνές δράσης θυμίζουν αρκετά τον τρόπο που ο Γκαν στήνει τις δικές του σκηνές. Αντίθετα, ο Γιλέσπι φαίνεται ότι έχει περισσότερο τις σκηνές έκθεσης χαρακτήρων αλλά εδώ μπαίνει το πρόβλημα του σεναρίου και των διαλόγων και του τα χαλάει, γιατί πρέπει να γίνεται συνεχώς μια εξήγηση για πράγματα που συμβαίνουν ή που έχουν συμβεί, ώστε να εξηγήσουν μελλοντικά γεγονότα. Ωραία πάντως η "γουέστερν" αισθητική που επιλέγει ο Γκιλέσπι για την ταινία του.

 Δεν με έχει κερδίσει ακόμα το νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC. Ούτε ο Σούπερμαν του Γκαν, ούτε η Σούπεργκερλ του Γκιλέσπι,, ως ταινίες θεωρώ ότι έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν. Οι ηθοποιοί που επιλέχθηκαν να ενσαρκώσουν τους δύο χαρακτήρες κάνουν πολύ καλή δουλειά αλλά όλο το υπόλοιπο εγχείρημα μου θυμίζει μέτριες ταινίες της Μάρβελ. Να πω την αμαρτία μου, προτιμούσα την διαφορετική ματιά του Ζακ Σνάιντερ και τον κόσμο που είχε στηθεί στο προηγούμενο, αδόξως τελειωμένο, κινηματογραφικό σύμπαν της DC.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

The Fantastic Four: First Steps (2025) Mini Review

THE FANTASTIC FOUR:

ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

Διάρκεια: 114'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η Μάρβελ κατάφερε τελικά να βρει την κατάλληλη φόρμα ώστε να μεταφερθούν οι Τέσσερεις Φανταστικοί με ενδιαφέροντα τρόπο στη μεγάλη οθόνη. Αυτό που από την αρχή φάνταζε (στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) δύσκολο να επιτευχθεί, η δημιουργική ομάδα της Μάρβελ κατάφερε τελικά να το κάνει πραγματικότητα, με μια πολύ έξυπνη κίνηση. Οι Τέσσερεις Φανταστικοί δεν βρίσκονται σε αυτή τη Γη αλλά σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, εντελώς κομιξικό, βγαλμένο από μια ρετρό φουτουριστική αισθητική που ταιριάζει απόλυτα με τους χαρακτήρες που δημιούργησαν ο Σταν Λη και ο Τζακ Κέρμπι.

 Στη Νέα Υόρκη αυτού του παράλληλου σύμπαντος, η ομάδα των Τεσσάρων Φανταστικών υπάρχει και δρα ήδη. Μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό λοιπόν χωρίς ιστορίες προέλευσης των ηρώων, πέρα από μια σύντομη αναφορά που γίνεται νωρίς στην ταινία, μέσα από ένα talk show, όπου η δημοφιλής ομάδα βρίσκεται καλεσμένη. Από εκεί και πέρα η ιστορία ξετυλίγεται χωρίς βιασύνη αλλά με ιδανικό ρυθμό, συστήνοντάς μας σύντομα τη θηλυκή εκδοχή του Σίλβερ Σέρφερ και τον τρομακτικό Γκαλάκτους, την οντότητα που τρέφεται με πλανήτες και που στο μενού του έχει βάλει τη Γη.

 Η Βανέσα Κέρμπι κλέβει την παράσταση ως Σου Στορμ, ενώ αν θα έπρεπε να κατατάξω τις ερμηνείες των υπολοίπων, θα έβαζα με σειρά κατάταξης τον Τζόζεφ Κουίν, ως Τζόνι Στορμ, την Τζούλια Γκάρνερ, ως Σάλα-Μπαλ/ Σίλβερ Σέρφερ, τον Έμπον Μος - Μπάχραχ, ως Μπεν Γκριμ/ το Πράγμα, και τέλος τον Πέντρο Πασκάλ, ως Ριντ Ρίτσαρντς/ Μίστερ Φαντάστικ. Ο Πασκάλ είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός αλλά δεν μπόρεσα να διακρίνω χημεία με το υπόλοιπο καστ, ενώ φυσιογνωμικά δυσκολεύομαι να τον δω ως Ριντ Ρίτσαρντς. Ειδική μνεία αξίζει ο Ραλφ Ίνεσον για την ερμηνεία του ως Γκαλάκτους, με την βαθιά μυστηριακή φωνή του.

 Ο σκηνοθέτης Ματ Σάκμαν, παρά τις τηλεοπτικές καταβολές του, κατάφερε να δώσει μια πραγματική κινηματογραφική ταινία, κάτι που γενικότερα μου λείπει από το υπερηρωικό είδος. Η ταινία του είναι οπτικά πανέμορφη (Τζες Χολ, ο διευθυντής φωτογραφίας εδώ) και η δουλειά που έχει γίνει στον τεχνικό σχεδιασμό είναι φανταστική. Το σενάριο έχει τα θεματάκια του αλλά καθόλου δεν με ενόχλησε η όποια σεναριακή ευκολία ή η όχι ιδιαίτερη ξεκάθαρη σκιαγράφηση κάποιων χαρακτήρων. Το The Fantastic Four: First Steps ήταν απολαυστικό και η καλύτερη υπερηρωική ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια. Συν του ότι δεν χρειάζεται να έχεις δει τα άπαντα της Μάρβελ για να καταλάβεις τι γίνεται!

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Superman (2025) Review

 

Κόμικ, Επιστημονική Φαντασία, Φαντασία, Δράσης

Διάρκεια: 129'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το σκοτεινό σύμπαν που έφτιαξε ο Ζακ Σνάιντερ για τους ήρωες της DC αποτελεί πια παρελθόν. Το φωτεινό, πολύχρωμο σύμπαν του Τζέιμς Γκαν είναι πια το νέο κινηματογραφικό σπίτι του Σούπερμαν και των υπόλοιπων υπερηρώων της πλούσιας κομιξικής μυθολογίας της εταιρείας. Αποτελεί αυτό από μόνο του εγγύηση ότι θα δούμε καλύτερες ταινίες με τον Γκαν στο τιμόνι των DC Studios; Όχι, βέβαια. Το πρώτο δείγμα είναι ο νέος Σούπερμαν, που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Τζέιμς Γκαν, οπότε... ένα βήμα τη φορά.

 Στο σύμπαν του Γκαν ο κόσμος γνωρίζει την ύπαρξη των μετα-ανθρώπων εδώ και 300 χρόνια. Ο Σούπερμαν είναι ο πρώτος εξωγήινος από αυτούς, ο πιο ισχυρός και έφτασε σε αυτόν τον κόσμο πριν 30 χρόνια, σαν βρέφος μέσα σε μια εξωγήινη κάψουλα, προσγειώθηκε στο Κάνσας και τον μεγάλωσαν οι Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ, δύο αγρότες. Συστήθηκε στον κόσμο αυτό πριν τρία χρόνια ενώ τρεις εβδομάδες πριν σταμάτησε την εισβολή του κράτους της Μποράβια σε αυτό Τζαρανπούρ. Τρία λεπτά πριν την έναρξη των γεγονότων της ταινίας, ο Σούπερμαν έχει χάσει την πρώτη του μάχη απέναντι στο Σφυρί της Μποράβια, υπερήρωα που έστειλε το κράτος της Μποράβια ως αντίποινα. Σύντομα βλέπουμε ότι ο Λεξ Λούθορ βρίσκεται πίσω από τη Μποράβια και έχει καταστρώσει ένα ολόκληρο σχέδιο ώστε να καταστρέψει τον Σούπερμαν. Δίπλα του έχει δύο υπερκακούς, δικά του δημιουργήματα, τον Ούλτραμαν και την Μηχανικό καθώς και τα Αρπακτικά, τον στρατό του από άνδρες με ενισχυμένες ιπτάμενες πανοπλίες. Έχει όμως και ο Σούπερμαν στο πλευρό του συμμάχους, μια ομάδα υπερηρώων που αποτελείται από έναν Γκριν Λάντερν, τον Γκάϊ Γκάρντνερ, τη Χοκγκερλ και τον Μίστερ Τερίφικ ενώ υπάρχει και ο Κρύπτο, ο πανίσχυρος τετράποδος φίλος του Ανθρώπου από Ατσάλι. Ένα μήνυμα από τους βιολογικούς γονείς του Σούπερμαν που ανακαλύπτει ο Λούθορ μετά την εισβολή του στο κρησφύγετο του ήρωα, θα φέρει τον Άνθρωπο από Άτσαλι μπροστά σε ένα τεράστιο πρόβλημα καθώς το περιεχόμενο του μηνύματος μιλά για κατάκτηση του πλανήτη και επιβολή του Κρυπτονιανού πολιτισμού στη Γη. Ο κόσμος αμφιβάλει για τις προθέσεις του Σούπερμαν ενώ ο ίδιος προσπαθεί να αποδείξει την αλήθεια του, γνωρίζοντας πως οι αξίες που κουβαλά προέρχονται από τους γήινους γονείς του.

 Πελώρια τέρατα, μικροσύμπαντα, μαύρες τρύπες, δαίμονες από άλλες διαστάσεις κι ένα σωρό χαρακτήρες βγαλμένοι από τα κόμικς της DC περνούν από την οθόνη και αν πρέπει κάτι να αναγνωρίσεις στον Τζέιμς Γκαν είναι ότι δεν φοβάται να φτιάξει μια εντελώς κομιξική ταινία, μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης του υλικού με πιο ρεαλιστικές διαθέσεις. Ο Γκαν δηλώνει ότι αυτός είναι ο κόσμος των χαρακτήρων κι εσύ πρέπει να μπεις σε αυτόν και το κάνει ξεκάθαρο από την αρχή, από τη στιγμή που κάνει την εμφάνισή του ο Κρύπτο και τα ρομπότ βοηθοί του Σούπερμαν. Αν είσαι εντάξει με αυτό τότε την ταινία θα την διασκεδάσεις αρκετά. Θα την ευχαριστηθείς ίσως πολύ περισσότερο αν είσαι φίλος των υπερηρωικών κόμικς της DC και δεχτείς έτσι πολύ πιο εύκολα όσα βλέπεις να διαδραματίζονται μπροστά σου, κατανοώντας επίσης πιο εύκολα έτσι τους χαρακτήρες και τα κίνητρα, γιατί ο Γκαν τα θεωρεί σχεδόν αυτονόητα όλα αυτά και δεν παρουσιάζει την καταγωγή του ήρωα και των υπολοίπων βασικών χαρακτήρων αλλά σε βάζει κατευθείαν στο ψητό. Ο κόσμος αυτός ήδη υπάρχει και σε περιμένει να τον ανακαλύψεις.

 Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι δεν δίνεται βάρος στο γράψιμο του κάθε χαρακτήρα. Οι περισσότεροι είναι καλογραμμένοι και εύκολα αντιλαμβάνεσαι τι υπάρχει πίσω από τον καθένα τους. Άλλοι πάλι εμφανίζονται, δίνουν ένα στίγμα και μάλλον περιμένουν τις επόμενες ταινίες για εδραιωθούν, όπως ο Μεταμόρφο (Element man νομίζω τον αναφέρει στην ταινία), η Χοκγκερλ και κάποια μέλη της Ντέιλι Πλάνετ. Ίσως ακόμα και ο Λούθορ του Νίκολας Χουλτ θα έλεγα ότι εδώ δεν αναλύεται όσο θα περίμενες, αν και ο Χουλτ τα πάει πολύ καλά, άλλοτε ξεφεύγοντας σε πιο καρτουνίστικες αντιδράσεις και άλλοτε βγάζοντας μια πραγματική μοχθηρία.

 Ο Σούπερμαν αποκτά μια ακόμα ιδανική κινηματογραφική ενσάρκωση στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Κόρενσουετ, αρκετά πιο κοντά σε αυτό που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως Σούπερμαν με βάση τόσο την -αξεπέραστη έχω την αίσθηση ακόμα- εικόνα του Κρίστοφερ Ριβ αλλά και των αρκετών εκδοχών που συναντάμε στα υπερηρωικά κόμικς. Αυτός ο Σούπερμαν νοιάζεται για όλους και όσο άτρωτος μοιάζει εξωτερικά τόσο ανθρώπινος είναι εσωτερικά, πράγμα που ο Γκαν δείχνει ξεκάθαρα ότι χρωστάει στους θετούς γονείς του, τους αγρότες από το Κάνσας (άλλη μια πολύ καλή επιλογή ηθοποιών από τον σκηνοθέτη).

 Όσο σημαντικός είναι ο Σούπερμαν εδώ άλλο τόσο σημαντική είναι και η Λόις Λέιν, με την Ρέιτσελ Μπρόσναχαν να βρίσκει το κλειδί και να δίνει ίσως την καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά της Λόις, με συν την έντονη χημεία της με τον Κόρενσουετ. Οι δυο τους βρίσκονται ήδη σε σχέση εδώ και μερικούς μήνες και η Λόις γνωρίζει τη μυστική ταυτότητα του Κλαρκ/ Σούπερμαν, οπότε και το σενάριο δίνει βάρος σε μεταξύ τους συζητήσεις τόσο για τη σχέση τους όσο και για τη σχέση του Σούπερμαν με τον κόσμο και τα όρια που πρέπει ή δεν πρέπει να έχει αυτή η σχέση.

 Ο Γκαν χωράει και το πολιτικό σχόλιο στην ταινία του, κάτι που ούτως ή άλλως υπάρχει σαν θεματική στα κόμικς του Σούπερμαν, καθώς έχουμε ένα πανίσχυρο ον που μπορεί να σταματήσει κάθε εχθροπραξία πάνω στη Γη με μικρή προσπάθεια αλλά εκεί μπαίνει πάντα ένα ηθικό και πολιτισμικό ζήτημα. Πρώτη φορά είδαμε κινηματογραφικά το πολιτικό σχόλιο να γίνεται στο πολύ κακό Superman IV: The Quest For Peace, εδώ γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρος παραλληλισμός με γεγονότα του σήμερα, με ένα σαφώς καλύτερο σενάριο και μία σαφώς καλύτερη ταινία.

 Δεν είναι η ταινία του Γκαν ακριβώς αυτό που περίμενα και προφανώς δεν όφειλε να είναι. Υπάρχει ένα όραμα για το στήσιμο του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, για την ανάδειξη των χαρακτήρων και την αφήγηση πιο κόμικ ιστοριών. Με έχει πείσει ο Γκαν, εμένα που δεν είμαι ένας φανατικός αναγνώστης κόμικς; Όχι εκατό τοις εκατό. Με κέρδισε η απεικόνιση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα; Ναι, αλλά και η απεικόνιση του Κάβιλ (Man Of Steel) με είχε κερδίσει, έστω και σε δεύτερη ανάγνωση. Εδώ η δεύτερη ανάγνωση δεν δούλεψε ιδιαίτερα υπέρ της ταινίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το νέο Superman είναι μια αρκετά διασκεδαστική, φωτεινή ταινία, που στο φινάλε της νιώθεις καλά. Η διαδρομή του ήρωα, οι στιγμές που η κάμερα του Γκαν τον αποθεώνει, οι στιγμές που το σενάριο δείχνει το ακέραιο, το καθαρό αλλά και το ανθρώπινο του χαρακτήρα του, οδηγούν σε αυτή την τελική σκηνή που κι εσύ χαμογελάς όταν ο ήλιος χτυπά το χαμογελαστό του πρόσωπο. Θα ήθελα να είναι απλώς μια ταινία που δεν θα χρειαζόταν να σκεφτώ ότι "ωραία ξεκινάει, ας δούμε πως θα τα αναπτύξει όλα αυτά στις επόμενες ταινίες". Καταλαβαίνετε ότι κάπου αυτά τα κινηματογραφικά σύμπαντα αρχίζουν να με κουράζουν. Δεν λέω όχι σε μία τριλογία αλλά η τάση να δώσουμε τηλεοπτικό χαρακτήρα σε κινηματογραφικό προϊόν, κάπου μετά το τέλος της πρώτης φάσης της Μάρβελ άρχισε να με χάνει. Τέλος πάντων. Μπορεί να είμαι εγώ που μεγαλώνω και γίνομαι γερο-παράξενος. Το πρόσημο του νέου Σούπερμαν είναι πάντως θετικό. Μέχρι εκεί.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Deadpool & Wolverine (2024) Mini Review

 

Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κωμωδία, Κόμικ
Διάρκεια: 128'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο  Μεσσίας της Μάρβελ θέλει να γίνει ο Ντέντπουλ και φυσικά το δηλώνει χωρίς καμία μετριοπάθεια μέσα στην τρίτη προσωπική ταινία του. Είναι όμως το Deadpool & Wolverine αυτό που περίμεναν οι φίλοι της Μάρβελ; Είναι η ταινία που θα φέρει ξανά την εταιρεία στον δρόμο των επιτυχιών και της ευρείας αποδοχής που είχε από κοινό και κριτικούς;

 Ο Ράιαν Ρέινολντς βάζει το χεράκι του και στο δημιουργικό κομμάτι της ταινίας, συνυπογράφοντας το σενάριο, ενώ φέρνει μαζί του τον σκηνοθέτη Σον Λεβί, με τον οποίο συνεργάστηκε στα Free Guy και The Adam Project, δύο αρκετά συμπαθητικές ταινίες για το ευρύ κοινό. Γενικότερα χαρακτηριστικό του Λέβι, αν ρίξεις μια ματιά στη φιλμογραφία του, είναι ότι μπορεί να φτιάχνει ταινίες ικανές να διασκεδάσουν και να ψυχαγωγήσουν. Εδώ ο Λέβι καλείται να χειριστεί χαρακτήρες ενός σύμπαντος που βρίσκεται σε κρίση και αναλογιζόμενοι και αυτή την παράμετρο πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν τα πάει άσχημα. Στα συν του Λέβι είναι ότι έχει δείξει ότι μπορεί να χειριστεί ικανοποιητικά στις ταινίες του τα "δωράκια" προς το κοινό αλλά και τις δόσεις νοσταλγίας που θα τις ποτίσει, πράγμα σημαντικό για το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Αυτό που δεν ήμασταν σίγουροι ότι θα μπορούσε να χειριστεί ήταν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Ντέντπουλ αλλά και το ότι η ταινία θα έπρεπε να είναι αρκετά πιο βίαιη από οτιδήποτε έχει κάνει στο παρελθόν. Κι εκεί όμως τα κατάφερε, με τη συμβολή προφανώς και του Ρέινολντς, που φαίνεται να πρόταξε τα στήθια του αρκετές φορές απέναντι στον Φάιγκι και την Ντίσνεϊ ώστε να κάνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που θέλει.

 Με τους Ρέινολντς και Τζάκμαν να βρίσκονται εκατό τοις εκατό εκεί, τα πράγματα πάνε αρκετά καλά για την τρίτη ταινία του Ντέντπουλ. Ο Ρέινολντς είναι ιδανικός για το ρόλο του και ο Τζάκμαν έχει κάνει τον Γούλβεριν δικό του. Χαρακτήρες από το παρελθόν επανέρχονται αλλά και ηθοποιοί που ακούστηκαν για ρόλους που δεν υποδύθηκαν ποτέ κάνουν το πέρασμά τους εδώ, σχεδόν όλοι επιτυχημένα.

 Δεν είναι όμως τέλεια όλα στο Deadpool & Wolverine. Το φαν σέρβις υπάρχει ξανά σε υπερβολικό βαθμό, το χιούμορ των ταινιών της Μάρβελ κάνει συχνά την εμφάνισή του, ενώ υπάρχει μια επανάληψη στις σκηνές μάχης που δεν βοηθά. Υπάρχει γενικότερα αυτή η αίσθηση "τηλεοπτικοποίησης" του κινηματογράφου, που προσωπικά με έχει απομακρύνει από το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Ναι, εδώ τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλύτερα από το τραγικό The Marvels και την τρίτη προσθήκη στις ταινίες του Ant-Man αλλά δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα να ανανεώνεται το ενδιαφέρον μου για το MCU.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

The Batman vs. Dracula (2005) DCAU Review

Ο ΜΠΑΤΜΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Κόμικ
Διάρκεια: 83'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Εκατομμυριούχος εναντίον Κόμη! Πλάσμα της Νύχτας εναντίον πλάσματος της Νύχτας! Θνητός εναντίον Απέθαντου! Νυχτερίδα εναντίον Νυχτερίδας! Μπάτμαν εναντίον Δράκουλα!

 Ο Κόμης Δράκουλας βρίσκεται θαμένος στο κοιμητήριο του Γκόθαμ. Ο Πιγκουίνος θα τον ξυπνήσει και θα γίνει τσιράκι του, στην προσπάθεια κατάκτησης της πόλης, υποτάσσοντας συνεχώς νέα θύματα υπό τις δυνάμεις του Κόμη. Ο Μπάτμαν πρέπει να βρει τρόπο να σταματήσει την εξάπλωση των απέθαντων και να αντιμετωπίσει τον Δράκουλα.

 Βρισκόμαστε στο 2005. Το τηλεοπτικό σύμπαν κινουμένων σχεδίων της DC εξακολουθεί να τα πηγαίνει περίφημα με το Justice League Unlimited να βρίσκεται στον τελευταίο κύκλο του αλλά και μια νέα σειρά με τον Μπάτμαν, να τοποθετεί τον σκοτεινό ιππότη σε διαφορετικά πλαίσια. Το σχέδιο είναι εμφανώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε, με πιο σκληρές γραμμές, ενώ το μοντάζ και η δράση είναι σαφώς πιο γρήγορα. Εκεί που υστερεί η νέα σειρά σε σχέση με τις μέχρι τώρα σειρές της DC είναι στο σενάριο αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τόσο το BATMAN: TAS όσο και τα SUPERMAN: TAS και JUSTICE LEAGUE ήταν από τις καλύτερες και πιο προσεγμένες παραγωγές κινουμένων σχεδίων, με έμφαση στο σενάριό τους. Οπότε αυτή η νέα σειρά, που φέρει τον τίτλο The Batman, έχει να αντιμετωπίσει σκληρούς αντιπάλους, πράγμα που μάλλον την αδίκησε την εποχή που κυκλοφόρησε γιατί η σύγκριση ήταν άμεση με τις προηγούμενες, κλασικές πλέον σειρές. Ρίχνοντας μια ματιά σήμερα στον κόσμο που έφτιαξε η σειρά, μπορείς να την εκτιμήσεις περισσότερο.

 Παράλληλα με την προβολή της σειράς The Batman στην τηλεόραση, έχουμε και την κυκλοφορία της ταινίας κινουμένων σχεδίων The Batman vs. Dracula, που κινείται στο ίδιο σύμπαν. Η ταινία παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και απευθύνεται σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες καθώς συνδυάζει στοιχεία ταινίας μυστηρίου και τρόμου. Υπάρχει πιο έντονη βία σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του DCAU ενώ και οι χαρακτήρες είναι πιο τραχείς.

 Όλα είναι λίγο πιο "σκληρά" εδώ. Γίνεται φανερή έτσι η αλλαγή προσώπων σε όλα σχεδόν τα μέρη της παραγωγής. Από τους σκηνοθέτες και τους σεναριογράφους μέχρι τους ηθοποιούς, συναντάμε νέα ονόματα. Ο Μπάτμαν έχει εδώ τη φωνή του Ρίνο Ρομάνο, ο οποίος έχει βρει τον δικό του τρόπο, διαφοροποιώντας λίγο την προσέγγιση του αξεπέραστου Κέβιν Κόνροϊ, ενώ ο Κέβιν Μάικλ Ρίτσαρντσον υποδύεται έναν αρκετά πιο ενεργητικό και υπερκινητικό Τζόκερ. Η Τάρα Στρονγκ, που αργότερα θα συνδέσει τη φωνή της με τη Χάρλεϊ Κουίν και τη Μπάτγκερλ, δανείζει εδώ τη φωνή της στη Βίκυ Βέιλ, που τη βλέπουμε να επανέρχεται μετά από αρκετά χρόνια και την πρώτη ταινία Μπάτμαν του Τιμ Μπάρτον. Η μεγαλύτερη απόλαυση ωστόσο είναι ο Πίτερ Στόρμεϊρ στο ρόλο του Δράκουλα, παίζοντας στα όρια πολλές φορές του τρομακτικού αλλά και  του κωμικού ταυτόχρονα.

 Μπορεί να είναι αρκετές οι διαφορές σε πολλά επίπεδα με τις αντίστοιχες παραγωγές των ταινιών του DCAU εκείνης της περιόδου αλλά το Ο Μπάτμαν Εναντίον του Δράκουλα αποτελεί ευχάριστη προσθήκη. Σήμερα μπορείς να το εκτιμήσεις καλύτερα, όπως και την αντίστοιχη σειρά κινουμένων σχεδίων, που απομακρύνθηκε από τον μέχρι τότε τρόπο της εταιρείας και κατάφερε να παρουσιάσει τους ήρωες και  να πει τις ιστορίες με τον δικό της τρόπο.

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

Batman Beyond: Return of The Joker (2000) Review

Ο ΜΠΑΤΜΑΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ:

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΤΖΟΚΕΡ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Επιστημονικής φαντασίας, Κόμικ
Διάρκεια: 76'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το 1999 αρχίζει να προβάλλεται η τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων, Batman Beyond. Εκεί βλέπουμε τον ηλικιωμένο πια Μπρους Γουέην, να έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση ως Μπάτμαν αλλά και από την κοινωνική ζωή, καθώς ζει απομονωμένος στην έπαυλή του. Τη σκυτάλη, ώστε να συνεχίσει ο Μπάτμαν να υπάρχει και να γίνει ξανά το σύμβολο της ελπίδας του Γκόθαμ Σίτι, αποφασίζει να δώσει στο νεαρό, Τέρι ΜακΓκίνις, ο οποίος ζητά εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα του. Ο Μπρους παίρνει θέση μέντορα και καθοδηγεί τον Τέρι ώστε να γίνει ένας ικανός Μπάτμαν.

 Το Batman Beyond: Return of The Joker είναι η τρίτη ταινία στο σύμπαν κινουμένων σχεδίων των υπερηρώων της DC. Έρχεται στο βίντεο το 2000, ένα χρονό μετά το ξεκίνημα της τηλεοπτικής σειράς, λέγοντας μια ιστορία μέσα από το σύμπαν της σειράς αλλά χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να γνωρίζεις σαν θεατής τι ακριβώς συμβαίνει στη σειρά.

 Στο μελλοντικό Γκόθαμ Σίτι εμφανίζεται μετά από πολλά χρόνια ο μεγάλος αντίπαλος του Μπάτμαν, ο Τζόκερ, τον οποίο ο Μπρους Γουέην θεωρούσε νεκρό. Η συμμορία των Τζόκερς, μιμητές του που εμφανίστηκαν μερικά χρόνια μετά την εξαφάνιση του ψυχοπαθή γελωτοποιού, ακολουθεί τις διαταγές του και προχωράει σε κλοπές μερικών αντικειμένων υψηλής τεχνολογίας. Ο Μπρους Γουέην μαζί με τον Τέρι ΜακΓκίνις, τον Μπάτμαν του Μέλλοντος, προσπαθεί να ανακαλύψει το σχέδιο του Τζόκερ αλλά και ένα μεγαλύτερο μυστήριο που καλύπτει την επανεμφάνισή του.

 Έδω έχουμε περίπτωση ταινίας που σε παλιότερη προβολή με είχε αφήσει αδιάφορο αλλά τώρα την βρήκα ενδιαφέρουσα. Δεν ήμουν ποτέ φίλος της τηλεοπτικής σειράς, Batman Beyond, οπότε φαντάζομαι ότι κι αυτό έπαιξε ρόλο στην αρχική προβολή. Τώρα όμως, παρότι εξακολουθώ να μην έχω επαφή με το σύμπαν του Batman Beyond, διέκρινα αρκετές ωραίες ιδέες στην ταινία αλλά και μια διάθεση για να ειπωθεί μια ιστορία που μπορεί να απασχολήσει περισσότερο έναν ενήλικο παρά έναν έφηβο. Θέματα που αφορούν τη γέννηση της βίας, τα ψυχολογικά τραύματα αλλά και τη βία που μπορεί να προκληθεί από τη δημιουργία ψυχολογικών τραυμάτων, απασχολούν το σενάριο, το οποίο καταφέρνει να στάθει αρκετά καλά τόσο στην εξέλιξη της δράσης όσο και στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Το Return of The Joker δεν φοβάται να γίνει μάλιστα λίγο πιο σκληρό σε ορισμένες σκηνές, πετυχαίνοντας μέσα από αυτές να σκιαγραφήσει ακόμα καλύτερα τον χαρακτήρα του Τζόκερ.

 Όπως στο μεγαλύτερο μέρος του animated κόσμου της DC, έτσι κι εδώ, ο Μπάτμαν είναι ένας εξαιρετικά ικανός ντετέκτιβ. Τόσο ο Μπρους Γουέην όσο και ο ΜακΓκίνις ερευνούν αρκετά και συνδέουν στοιχεία για να λύσουν τον γρίφο της αναγέννησης του Τζόκερ. Η εξήγηση του μυστηρίου είναι στα όρια της επιστημονικής φαντασίας αλλά μέσα στον κόσμο του Batman Beyond, έναν κόσμο ούτως ή άλλως φουτουριστικό, δουλεύει αρκετά και παρουσιάζει ενδιαφέρον ο τρόπος που απεικονίζεται η λύση του μυστηρίου, ενώ η ταινία παίζει αρκετά με δύο - τρεις χαρακτήρες ώστε να μην είναι ξεκάθαρο στο κοινό από νωρίς το τι συμβαίνει με τον Τζόκερ.

 Οι γραμμές και γενικά το animation δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα στάνταρ εκείνης της εποχής για τη DC και είναι προφανώς πάρα πολύ απλό και καλό. Παραπέμπει ακόμα στο σχεδιασμό των σειρών κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν και του Σούπερμαν, πράγμα που βοηθάει λίγο παραπάνω όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη σειρά του Batman Beyond, να μπουν πιο εύκολα στο κλίμα.

 Οι φωνητικές ερμηνείες είναι κι εδώ πάρα πολύ καλές, όπως σχεδόν σε κάθε ταινία και σειρά της DC εκείνης της εποχής. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιζε η Άντρεα Ρομάνο, σκηνοθέτιδα των φωνητικών ερμηνειών. Όσο η Ρομάνο βρίσκεται στη DC, οι ερμηνείες είναι σε άλλο επίπεδο. Ηθοποιοί όπως ο Κέβιν Κόνροϊ (Μπάτμαν), ο Μαρκ Χάμιλ (Τζόκερ) και ο Τιμ Ντέιλι (Σούπερμαν), γίνονται πραγματικά ένα με τους χαρακτήρες τους και στα αυτιά μας οι φωνές τους ηχούν ιδανικές. Αυτό λοιπόν, πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των ηθοποιών, οφείλεται και στην καλή διανομή ρόλων της Άντρεα Ρομάνο αλλά και στις σκηνοθετικές της ικανότητες. Παρατηρήστε τις ερμηνείες στις πιο πρόσφατες animated της DC, που η Ρομάνο απουσιάζει και θα καταλάβετε τη διαφορά.

 Το Batman Beyond: Return of The Joker είναι μια ακόμα καλή ταινία για το DCAU (DC animated universe). Φαντάζομαι ότι κάποιος ο οποίος παρακολουθούσε και τη σειρά θα μπορεί να την εκτιμήσει ακόμα παραπάνω, πράγμα που το αναφέρω για να δείξω ότι για εμένα, που δεν ανήκω στους φίλους της σειράς, μπορεί η ταινία να στέκεται αξιοπρεπέστατα απέναντι στις προηγούμενες (παρότι έχει περισσότερα σεναριακά κενά) αλλά συναισθηματικά παραμένω λίγο πιο μακριά της. Γενικά δεν είμαι φίλος της ιδέας του "περάσματος της σκυτάλης", οπότε μπορεί να φταίει κι αυτό.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

 

Batman & Mr. Freeze: Subzero (1997) Animation Review

 

ΜΠΑΤΜΑΝ: ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Κόμικ
Διάρκεια: 70'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Βρισκόμαστε στο 1997. Η περίοδος προβολής του Batman: The Animated Series έχει τελειώσει από το 1994 και μαζί με την επιτυχία των ταινιών του Τιμ Μπάρτον (Batman, Batman Returns) στον κινηματογράφο, έχει δώσει απίστευτη ώθηση στη Warner Bros να εκμεταλλευτεί όχι μόνο τον Σκοτεινό Ιππότη αλλά γενικότερα τους χαρακτήρες της DC. Το 1996, οι ίδιοι συντελεστές με το Batman: TAS, δίνουν στον Σούπερμαν τη δική του σειρά κινουμένων σχεδίων, που θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια, ενώ το 1997 συνεχίζουν για δύο περιόδους τις περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη, με τη σειρά The New Batman Adventures. Εκείνη τη χρονιά στραβώνουν λίγο τα πράγματα για τον κινηματογραφικό Μπάτμαν και το μέλλον του franchise καθώς έρχεται το Batman & Robin και η πολύ κακή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Μαζί με την κινηματογραφική ταινία, η Warner Bros είχε προγραμματίσει την κυκλοφορία της δεύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν, μετά το Mask Of The Phantasm, αλλά επειδή ο κακός της υπόθεσης ήταν κι εδώ, όπως στο Batman & Robin, ο Mr Freeze, αποφασίζεται να καθυστερήσει μερικούς μήνες η ταινία κινουμένων σχεδίων. Έτσι, σχεδόν ένα χρόνο μετά, το Batman & Mr Freeze: Subzero, κυκλοφορεί στα ράφια των βίντεο κλαμπ και όπως η πλειοψηφία των animated ταινιών της DC, έτσι κι αυτή δέχεται πολύ καλές κριτικές και οι φίλοι του Μπάτμαν την αγκαλιάζουν.

 Ο σχεδιασμός χαρακτήρων παραμένει ίδιος με αυτόν της σειράς του 1992 καθώς και οι συντελεστές δεν αλλάζουν, εξαιρώντας τον Μπρους Τιμμ, που τότε δούλευε στην σειρά κινουμένων σχεδίων του Σούπερμαν και δεν μπορούσε να απεμπλακεί. Φωνητικές ερμηνείες, σχέδια, σκηνοθεσία, έχουν όλα από τον αέρα του κλασικού πλέον Batman: TAS ενώ ο αντίπαλος του Σκοτεινού Ιππότη, Mr Freeze, συνεχίζει την ιστορία του από εκεί που είχε μείνει στην κλασική σειρά.

 Ο Βίκτορ Φριζ, ζει σχεδόν απομονωμένος κάπου στην Ανταρκτική. Μόνη συντροφιά του, ένας μικρός Εσκιμώος, δύο πολικές αρκούδες και η σύζυγός του, η οποία βρίσκεται σε κώμα εδώ και χρόνια και ο Φριζ την διατηρεί σε ένα ειδικά σχεδιασμένο θάλαμο "κρυογενετικής", πεδίο στο οποίο εξειδικεύτηκε ο Φριζ και σύμφωνα με την ιστορία προέλευσης που έδωσε η σειρά κινουμένων σχεδίων στον χαρακτήρα, ένα πείραμα που πήγε στραβά ήταν και ο λόγος μεταμόρφωσης του επιστήμονα σε αυτό το πλάσμα που για να ζήσει χρειάζεται πολικές θερμοκρασίες. Μια ερευνητική αποστολή στην περιοχή που κατοικεί ο Φριζ, καταστρέφει ακούσια τον θάλαμο της συζύγου και ο Φριζ εκδικείται παγώνοντας το πλήρωμα. Πλέον όμως χρειάζεται σύντομα έναν δότη οργάνου με την ίδια ομάδα αίματος της γυναίκας ώστε να καταφέρει να την επαναφέρει. Η τύχη φέρνει τον δότη να έχει το όνομα Μπάρμπαρα Γκόρντον, κόρη του επιθεωρητή Γκόρντον και εδώ και λίγο καιρό μέλος της οικογένειας της Νυχτερίδας, ως Μπατγκερλ. Ο Φριζ προσεγγίζει τον  Δρ Γκρέγκορι Μπέλσον, ειδικό χειρουργό αλλά και στα πρόθυρα της χρεωκοπίας καθώς είναι μπλεγμένος με τοκογλύφους, του προσφέρει χρήματα και τον πείθει να απαγάγουν την Μπάρμπαρα και να κάνουν τη μεταμόσχευση. Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν, ο οποίος έχει συνάψει σχέση με την Μπάρμπαρα, συνδέουν τα στοιχεία και προσπαθούν να βρουν το κρησφύγετο του Φριζ.

 Η τραγικότητα που συναντάμε σε πολλούς χαρακτήρες του Μπάτμαν, καλούς και κακούς, συνεχίζεται κι εδώ. Ετούτη η ταινία κινουμένων σχεδίων καταφέρνει να μας κάνει να πονέσουμε τον Φριζ μέσα από το προσωπικό του δράμα και δίνει μια πικρή λύτρωση στο φινάλε σε αυτόν τον παραστρατημένο επιστήμονα.

 Από την πλευρά των ηρώων, βλέπουμε να βγαίνουν λίγο πιο μπροστά η Μπάρμπαρα Γκόρντον και ο Ντικ Γκρέισον (Ρόμπιν) λόγω της μεταξύς τους σχέσης, με τον Μπάτμαν, του πάντα επιβλητικού Κέβιν Κόνροϊ, να δίνει χώρο αλλά χωρίς να παραγκωνίζεται. Αντιθέτως είναι αυτός που στην ουσία με τις ικανότητές του δίνει τη λύση στην αναζήτηση της Μπάρμπαρα. Υπάρχει όμως ένα ειδύλλιο ανάμεσα στην Μπάρμπαρα και τον Ντικ, που μας απασχολεί στο ξεκίνημα της ταινίας, στις πιο αδύναμες ίσως σκηνές της. Η δράση όμως του τελευταίου ημιώρου και ο χειρισμός των χαρακτήρων, σε κάνουν να το ξεχάσεις σύντομα και σε κρατάνε κολλημένο στην οθόνη, σαν να παρακολουθείς ένα θεαματικό κινηματογραφικό μπλοκμπάστερ.

 Το σχέδιο και οι γραμμές των χαρακτήρων, όπως είπαμε και παραπάνω, παραμένει πιστό στο πνεύμα της σειράς του 1992. Το ωραίο, παραδοσιακό σχέδιο στο χέρι, πρωταγωνιστεί εδώ αλλά παρατηρούμε την προσθήκη αρκετών ψηφιακών σκηνών. Αρκετές σκηνές μπλέκουν το ψηφιακό με το παραδοσιακό σχέδιο, ενώ άλλες είναι εξ ολοκλήρου ψηφιακές, τονίζοντας κυρίως το φόντο και τα οχήματα και αποφεύγοντας έξυπνα να "φανεί" το πείραγμα των μορφών των χαρακτήρων. Προσωπικά, δεν με ενόχλησε αλλά κατανοώ ότι κάποιους σήμερα μπορεί να τους πετάξει λίγο εκτός κλίματος.

 Από την εποχή της κυκλοφορίας του Subzero μέχρι σήμερα, πρέπει να έχω δει την ταινία τρεις ή τέσσερεις φορές. Κάθε μία από αυτές λειτουργούσε καλύτερα, με αποκορύφωμα την τελευταία, η οποία με βρήκε ακόμα πιο θετικό απέναντι στην ταινία. Ειδικά ο τρόπος χρησιμοποίησης του Φριζ αλλά και το εξαιρετικά σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο τελευταίο εικοσάλεπτο, με εντυπωσίασε. Αν μεγάλωσες παρακολουθώντας μαγεμένος τα σαββατοκύριακα στον ΑΝΤ1, το Batman: TAS, το Subzero είναι μια προσθήκη που πρέπει οπωσδήποτε να έχεις. Αν είσαι λίγο μικρότερος και δεν σου λέει τίποτα η συγκεκριμένη σειρά κινουμένων σχεδίων αλλά αγαπάς Μπάτμαν και  DC, είναι μια καλή ευκαιρία να ανακαλύψεις την αρχική μορφή αυτού του animated σύμπαντος, πλούσιο σε εξαιρετικές σειρές και ταινίες.

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

 

Blue Beetle (2023) Review

 

Περιπέτεια, Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ
Διάρκεια: 127'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ζακ Σνάιντερ έφυγε, ο Γουόλτερ Χαμάντα ήρθε και αποφάσισε να δώσει τα ηνία στον Τζεφ Τζονς για πολύ λίγο και με τη σειρά του κι αυτός δίνει χώρο στον Τζέιμς Γκαν, για να μπορέσει να βάλει σε διαφορετικά μονοπάτια το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, αφού ο δρόμος που είχε διαλέξει ο Σνάιντερ δεν έφερε τα οικονομικά αποτελέσματα που περίμεναν στη Γουόρνερ Μπρος. Κάπου ανάμεσα σε αυτή τη μετάβαση και την συνεχόμενη αλλαγή "κεφαλιών" στο κινηματογραφικό σύμπαν της DC βρέθηκαν ταινίες όπως το Wonder Woman 84, το Black Adam, το σίκουελ του Shazam, το The Suicide Squad και το The Flash. Εισπρακτικα σχεδόν καμία ταινία δεν έφερε τα αναμενόμα ενώ και στο δημιουργικό κομμάτι ήταν εμφανής μια αμηχανία. Οι περισσότεροι εκεί στην DC πόνταραν στο The Flash ελπίζοντας ότι θα ήταν η ταινία που θα άναβε το φιτίλι για μια επανεκκίνηση στο κινηματογραφικό τους σύμπαν αλλά ούτε αυτό τους βγήκε. Τελευταία ταινία, πριν περάσουμε ολοκληρωτικά στην εποχή "Τζέιμς Γκαν", είναι το Blue Beetle, το οποίο έχει δυστυχώς έναν άχαρο ρόλο, με τον Γκαν να δηλώνει ότι η ταινία δεν θα ανήκει ακριβώς στο νέο σύμπαν, όμως ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας θα ανήκει! Ουσιαστικά λοιπόν τι μας λέει οΤζέιμς; Αν η ταινία δεν τα πάει καλά, ανήκει στο προηγούμενο μοντέλο που θέλουμε να αποσύρουμε αλλά αν έχει μια κάποια επιτυχία, θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τουλάχιστον τον Μπλε Σκαραβαίο για μελλοντική χρήση. Το αποτέλεσμα για εμένα τον θεατή, είναι μια ακόμα αμήχανη θέαση ταινίας της DC (ομολογουμένως όχι τόσο όσο προηγούμενες), μετά την απομάκρυνση του Σνάιντερ, του οποίου τουλάχιστον οι ταινίες είχαν κινηματογραφικό όραμα και "υφή", άσχετα με το αν συμφωνείς με αυτά.

 Ο Blue Beetle εμφανίστηκε στα κόμικς το 1939, στην εταιρεία Fox Comics και δημιουργός του ήταν ο Τσαρλς Βοϊτκόσκι. Από τη Fox Comics, ο χαρακτήρας θα περάσει στην Charlton Comics μέσα στη δεκαετία του 1950, ενώ στη DC θα φτάσει στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου και θα παραμείνει μέχρι σήμερα. Τη στολή του Blue Beetle έχουν φορέσει τρεις άνθρωποι και στα κόμικς φαίνεται ότι υπάρχει μια κληρονομιά που περνάει ο ένας στον άλλο. Αρχικά υπήρχε ο Νταν Γκάρετ, μετά ο Τεντ Κορντ και σήμερα έχουμε τον Χάιμε Ρέγιες. Ο Χάιμε είναι ο πρωταγωνιστής της νέας ταινία ενώ σημαντικό ρόλο παίζει εδώ και το όνομα του Κορντ.

 Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Άνχελ Μάνουελ Σότο ψάχνει το χαρακτήρα της κάνοντας εσκεμμένες και μη αναφορές σε ταινίες και χαρακτήρες του είδους, όπως ο Σπάιντερ Μαν, ο Άιρον Μαν, ο Green Lantern και μια πρέζα προσέγγισης Black Panther, καθώς κι εδώ προβάλλεται μια διαφορετική κουλτούρα από την Αμερικανική. Δυστυχώς όμως απόλυτα δικό της χαρακτήρα δεν καταφέρνει να μας δώσει ο Σότο ενώ υπάρχει και μια τηλεοπτική αισθητική που γενικότερα δεν βοηθάει την εμπειρία του θεατή. Βέβαια στο τελευταίο κομμάτι δεν μπορείς να κατηγορήσεις μόνο τον σκηνοθέτη καθώς η ταινία δημιουργήθηκε για προβολή στο HBO αλλά στη συνέχεια αποφασίστηκε να δοθεί κινηματογραφική διανομή, φανερώνοντας περισσότερο το μπέρδεμα που ούτως ή άλλως επικρατεί καιρό εκεί στα γραφεία της WB, παρά την εμπιστοσύνη τους στην ταινία.

 Ας μιλήσουμε όμως πλέον καθαρά για την ταινία και όχι τόσο για τα πράγματα που αφορούν την παραγωγή της. Το αμήχανο της θέασης έχει να κάνει με το πρώτο κομμάτι της ταινίας, εκεί που το στήσιμο είναι εμφανώς πιο τηλεοπτικό, θυμίζοντας μάλιστα επικινδυνά σε αρκετά σημεία της τηλεοπτικές σειρές της DC στο CW, το κανάλι που παίχτηκε το Arrow, η τηλεοπτική σειρά του Flash, το Legends Of Tomorrow και το Black Lightning. Αν ξεπεραστεί αυτό, περνάμε σε ένα δεύτερο κομμάτι που ναι μεν είναι πιο τυπική υπερηρωική ταινία αλλά προσωπικά το βρήκα πιο διασκεδαστικό. Ο ήρωας προσπαθεί να μάθει τις δυνάμεις του και οδηγούμαστε στην τελική σύγκρουση με τον σούπερ κακό, δίνοντας όμως περισσότερη βάση στο συναισθηματικό υπόβαθρο των χαρακτήρων του, ενώ ο Σότο δεν διστάζει να αφήσει την ταινία του να μιλήσει για το κακό που έχει κάνει ο Αμερικανικός επεκτατισμός, κάτι που ομολογώ ότι δεν περιμένα να δω τόσο ξεκάθαρα στη συγκεκριμένη ταινία.

 Τελικά, αυτό που δίνει πάρα πολλούς πόντους στο Blue Beetle είναι οι τόσο συμπαθητικοί χαρακτήρες της οικογένειας Ρέγιες και φυσικά οι ηθοποιοί που τους υποδύονται. Εύκολα θα ξεχωρίσεις τον Τζορτζ Λόπεζ στο ρόλο του θείου του Χάιμε, για τις χιουμοριστικές πινελιές του αλλά και για την ενέργεια που βγάζει, ενώ ο Νταμιάν Αλκάζαρ, στο ρόλο του μπαμπά, είναι εκεί για να δώσει στον Χάιμε την ώθηση που χρειάζεται για να γίνει ένα με τη στολή του. Ο Χόλο Μαριδουένια, ως Χάιμε, φαίνεται ιδανική επιλογή ενώ ακόμα και ο σούπερ κακός της υπόθεσης, ο Κάραπαξ, έχει τη στιγμή του. Λίγο αδιάφορη μας βγήκε λόγω ερμηνευτικής προσέγγισης η Βικτόρια Κορντ, της Σούζαν Σαράντον, ενώ και η Τζένι Κορντ, ανιψιά της Βικτόρια, που υποδύεται η βραζιλιάνα Μπρούνα Μαρκεζίν, έχει μεν χημεία με τον Μαριδουένια αλλά ο χαρακτήρας της δεν έχει και το καλύτερο γράψιμο. 

 Η αρχική αμηχανία ως προς το τι είναι τελικά αυτό που βλέπω, έδωσε τη θέση της στη συμπάθεια, στο δεύτερο μισό της ταινίας, κυρίως γιατί υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι εδώ δεν πάμε να κάνουμε ένα υπερηρωικό έπος αλλά μια πιο μικρή ταινία, που ποντάρει κυρίως στο συναίσθημα. Οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες σε κερδίζουν, το ίδιο και η δράση αλλά επειδή όλα αυτά που βλέπεις, τα έχεις ξαναδεί στις ταινίες του είδους από το 2000 μέχρι σήμερα, δύσκολα θα βγεις απολύτως ικανοποιημένος από την προβολή του Blue Beetle.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

The Flash (2023) Review ... σχεδόν

 

Φαντασίας, Κόμικ, Δράσης
Διάρκεια:144'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Φλας είναι ο αγαπημένος μου ήρωας της DC. Η τηλεοπτική σειρά των αρχών της δεκαετίας του 1990 αλλά και μερικά τεύχη του κόμικ που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή, έπαιξαν σίγουρα το ρόλο τους σε αυτό. Ο ωραίος σχεδιασμός της στολής που φορούσε ο Τζον Γουέσλι Σιπ έκανε κλικ στο γούστο μου και λίγο με την τηλεοπτική σειρά, λίγο με την ανάγνωση των κόμικς, ο Φλας έκανε κλικ στον ψυχισμό μου. Έκτοτε αναζητούσα μανιωδώς νέα για την κινηματογραφική μεταφορά του ήρωα, η οποία συνεχώς ήταν πολύ κοντά στην πραγματοποίησή της και συνεχώς ματαιωνόταν για διάφορους λόγους. Τα χρόνια πέρασαν και ο Φλας απέκτησε μια ακόμη τηλεοπτική σειρά, με τον Γκραντ Γκάστιν να υποδύεται τον ήρωα αυτή την φορά και παρότι οι χαρακτήρες που περιτριγύριζαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν ήταν πολύ επιτυχημένοι, η σειρά είχε τέσσερις αρκετά ενδιαφέρουσες σεζόν. Από εκεί και μετά κατρακύλησε.

 Η πρώτη ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση του Φλας ήρθε μέσα από το λεγόμενο Snyderverse, με μια μικρή συμμετοχή στο BvS και με μεγαλύτερο ρόλο πια στο Justice League, τόσο στην εκδοχή του Γουίντον όσο και σε αυτή- την σαφώς προτιμότερη- του Ζακ Σνάιντερ. Παρότι η ματιά του Σνάιντερ με κέρδισε, ομολογώ ότι η ενσάρκωση του Μπάρι Άλεν από τον Έζρα Μίλερ, δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Ήταν όμως μια εκδοχή που μέσα στο πλαίσιο του έργου του Σνάιντερ, δούλεψε αρκετά καλά.

 Μέτα από ένα σωρό προβλήματα (δεν τα αναφέρω γιατί λίγο πολύ τα γνωρίζετε), φτάνουμε και στη χρονιά που ο Φλας έρχεται στη μεγάλη οθόνη με την δική του ταινία. Ο Κίτον επιστρέφει ως Μπάτμαν, ο Άφλεκ βρίσκεται εκεί για τελευταία(;) φορά κι αυτός ως Μπάτμαν, ένα σωρό ακόμα παλιοί και νέοι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν (ή παραλίγο να ενσαρκώσουν) υπερήρωες της DC περνούν είτε ολοζώντανοι είτε με ψηφιακά εφέ από την οθόνη και το περίφημο πολυσύμπαν των κόμικς εισέρχεται στον κινηματογράφο. Ο Τομ Κρουζ και ο Στίβεν Κινγκ εκθειάζουν την ταινία και αρκετοί κριτικοί που βλέπουν το φιλμ του Άντι Μουσκιέτι σε ειδική προβολή μιλούν για μια από τις καλύτερες της DC. Κι ενώ λοιπόν όλα φαίνεται να συνηγορούν στο ότι ο Φλας είναι μια -τουλάχιστον - καλή ταινία, εγώ μπαίνω χωρίς επιφυλάξεις στην προβολή και βγαίνω χωρίς να έχω νιώσει ότι παρακολούθησα μια ... ταινία.

 Πρώτη άβολη στιγμή ήταν η εμφάνιση του Άφλεκ και το γράψιμο του χαρακτήρα του στο τέλος της θεαματικής σκηνής καταδίωξης. Ο Φλας και ο Μπάτμαν παίζουν κωμωδία τυλιγμένοι στο λάσο της αλήθειας της Γουόντερ Γούμαν και έρχονται θύμησες από το χιούμορ του Γούιντον στο Justice League, χιούμορ που ούτε τότε, ούτε τώρα βρήκα να ταιριάζει στον Μπάτμαν του Άφλεκ, όμως το προσπερνάω και πάω παρακάτω.

 Ακολουθεί το ταξίδι του Μπάρι πίσω στο χρόνο και τα ενδιαφέροντα συγκινητικά και κωμικά γεγονότα που προκαλεί αυτό, με τον Μίλερ (που εξακολουθεί να μην μου αρέσει ιδιαίτερα στο ρόλο) να τα πηγαίνει περίφημα σε διπλή εμφάνιση πια καθώς το χρονολόγιο άλλαξε και παρότι κατάφερε να βρει ζωντανή τη μητέρα του, πέφτει πάνω στο νεαρό εαυτό του, σε ένα χρονολόγιο που ανακαλύπτει ότι ο μόνος που υπάρχει εκεί είναι ο Μπάτμαν. Σε αυτόν θα στραφεί για να ζητήσει βοήθεια ώστε να διορθώσει αυτό που συμβαίνει, για να ανακαλύψει ότι εδώ ο Μρους Γουέην είναι αρκετά μεγαλύτερος και εντελώς διαφορετικός. Εδώ μπαίνει ο Μάικλ Κίτον και ίσως λόγω νοσταλγίας, η ταινία αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

 Διάλογοι αρκετά προσεγμένοι και περνάμε σιγά σιγά στη δράση, καθώς αυτό που δεν άλλαξε στο συγκεκριμένο χρονολόγιο είναι η εισβολή του Ζοντ στη Γη. Ο Φλας εντωμεταξύ χάνει τις δυνάμεις του που περνούν πια στον άλλο Μπάρι και όλοι μαζί αναζητούν εναγωνίως τον Σούπερμαν, που όμως εδώ έπεσε πριν καιρό κάπου στη Ρωσία και δεν είναι ακριβώς ο... Σούπερμαν αλλά η ξαδέρφη του, Κάρα Ζορ Ελ. Έδω έχουμε λοιπόν και τη δεύτερη κινηματογραφική εμφάνιση της Σούπεργκερλ, με τη μορφή της πολύ καλής σε αυτό που τους ζητήθηκε, Σάσα Κάλε.

Μέχρι εδώ, αρκετά καλά, έστω και με το φορτωμένο ψηφιακό χαμό να γίνεται αντιληπτός. Η συνέχεια όμως είναι αυτή που με πέταξε εκτός ολοκληρωτικά. Δεν είναι ότι δεν κάνει καλή δουλειά ο Μουσκιέτι. Είναι όμως έντονο το fan service και η χρησιμοποίηση πολλών και μέτριων ψηφιακών εφέ που δεν νιώθω πια ότι παρακολουθώ κινηματογραφική ταινία αλλά μια προσπάθεια ικανοποίησης των πάντων. Πρέπει να ικανοποιήσουμε και τους φίλους του Σνάιντερ αλλά και τους φίλους των παλιών ταινιών και σειρών της DC αλλά και την ιστορία των κόμιξ. Και κάπου εκεί, παρά τα συγκινητικά cameos αισθάνομαι να έχω μπουχτίσει, όπως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια αισθάνθηκα με τις ταινίες της Μάρβελ.

 Μπορείς να καταλογίσεις πολλά στον Σνάιντερ και στο όραμά του ή ακόμα και στον τρόπο που χειρίστηκε τους ήρωες και το σύμπαν της DC. Δεν μπορείς όμως να του καταλογίσεις ότι δεν έφτιαξε κινηματογραφικές ταινίες. Ταινίες με σφραγίδα δημιουργού και όχι κάποιου που προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κοπιάροντας την επιτυχημένη αρχικά συνταγή της Μάρβελ. Έδω φαίνεται ότι η DC ήθελε να γίνει περισσότερο Μάρβελ και ο Μουσκιέτι μάλλον αυτό υπηρετεί. Και επαναλαμβάνω ότι το κάνει καλά αλλά δυστυχώς δεν είναι για μένα αυτό που κάνει. Προτιμούσα το σκοτεινή και διαφορετική οπτική του Σνάιντερ, με τις όποιες σεναριακές ατέλειες.

 Ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι ο Φλας και η συγκεκριμένη ταινία θα έχουν λόγο στη συνέχεια του σύμπαντος της DC. Η τελική εμφάνιση του Κλούνεϊ ως Μπρους Γουέην, αφού τα ταξίδια των δύο Μπάρι  στο χρόνο έχουν ανακατέψει το χρονολόγιο και τα σύμπαντα, με άφησε με περισσότερα ερωτηματικά παρά με διασκέδασε. Δυστυχώς, όπως και με την τελευταία ταινία του Σαζάμ, έτσι κι εδώ μου έμεινε η αίσθηση μιας ταινίας που ούτε μόνη της μπορεί απόλυτα να σταθεί αλλά ούτε και να αποτελέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ενός κινηματογραφικού σύμπαντος που θεωρητικά εδώ τελειώνει. Δεν ξέρω...

 Αστεράκια δεν έχει και πολύ νόημα να μπουν εδώ, καθώς περισσότερο σκέψεις γύρω από την ταινία ήθελα να καταθέσω, παρά ουσιαστική κριτική να κάνω. Μπορώ να κατανοήσω οποιονδήποτε αγαπήσει την ταινία του Μουσκιέτι, είτε λόγω νοσταλγίας είτε γιατί πολύ απλά την αγάπησε, του άρεσε, τον διασκέδασε, τον συγκίνησε. Αυτό θα είναι πάντα κατανοητό. Δεν αγαπάμε μόνο τις καλές ταινίες και δεν μισούμε μόνο τις κακές ταινίες. Εγώ πάντως έχω την αίσθηση ότι αρχίζω να απομακρύνομαι από το υπερηρωικό σινεμά, που τόσο αγαπώ. Νομίζω ότι η συνέχεια του είδους, με τον τρόπο που φαίνεται να την οραματίζονται οι υπεύθυνοι, σκοπεύει περισσότερο σε fan service της νέας γενιάς, γεμάτο με αναφορές σε κόμικ, ταινίες και βίντεο παιχνίδια. Υπό προϋποθέσεις, αυτό δεν με ενοχλούσε στο παρελθόν. Όταν όμως γίνεται αυτοσκόπος στις κινηματογραφικές ταινίες τότε μπαίνουμε σε διαφορετικά μονοπάτια που απευθύνονται σε διαφορετικούς από εμένα θεατές. Μακάρι να υπερβάλω σε αυτό μου το κείμενο και ο Τζέιμς Γκαν, στο τιμόνι της DC, να έχει ένα διαφορετικό πλάνο, γιατί από την Μάρβελ δεν περιμένω μεγάλες αλλαγές.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

 

Shazam! Fury Of The Gods (2023) Review

 

SHAZAM! Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Φαντασίας,Κωμωδία, Κόμικ
Διάρκεια:130'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το 2019 ήταν η χρονιά που ο Κάπταιν Μαρ... Συγγνώμη, ο Σαζάμ ήθελα να πω, έκανε την είσοδό του στο κινηματογραφικό σύμπαν της DC με σχετική επιτυχία. Δεν έφερε τρομερά έσοδα στα ταμεία αλλά τόσο το κοινό όσο και οι κριτικοί είδαν με συμπαθητικό μάτι την κινηματογραφική μεταφορά του υπερήρωα που στη δεκαετία του 1940 ήταν πιο δημοφιλής ακόμα και από τον Σούπερμαν, το πρότυπο όλων αυτών των κομιξικών υπερηρώων. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Ζάκαρι Λίβαϊ, κέρδισε τις εντυπώσεις, και σε συνδυασμό με τη δουλειά του Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ στη σκηνοθεσία έδωσαν στην ταινία μια εφηβική φρεσκάδα που ταίριαζε απόλυτα με τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

 Προσωπικά, ούτε εκείνη η πρώτη ταινία με κέρδισε ιδιαίτερα και όπως καταλαβαίνετε, πολύ περισσότερο, ούτε αυτή εδώ. Συμπαθής η πρώτη ταινία, με το χιούμορ της, την ελαφρότητά της αλλά πολύ εύκολα την ξέχασα. Ίσως γιατί κατά βάθος προτιμούσα από ένα σημείο και μετά τον τρόπο που χειριζόταν τους ήρωες της DC ο Ζακ Σνάιντερ, μακριά από την πιο χαλαρή και χωρίς χαρακτήρα πολλές προσέγγιση των κόμικ ηρώων της Μάρβελ. Δεν ήταν ακριβώς στο στιλ των ταινιών της Μάρβελ το "Σαζάμ!" αλλά υπήρχε διάθεση να παρουσιαστεί κάτι πιο ανάλαφρο, πιο κοντά στην εικόνα του MCU. Στον χαρακτήρα του Κάπταιν Μαρ... Συγγνώμη! Του Σαζάμ, ήθελα να πω. Στον χαρακτήρα του Σαζάμ λοιπόν υπήρχε πρόσφορο έδαφος και η DC προσπάθησε να το αξιοποιήσει. Γενικά αυτό φάνηκε να πιάνει. Ειδικά όμως, στον γράφοντα, δεν έπιασε ιδιαίτερα, παρότι ήμουν φαν των ιστοριών του Κάπταιν Μάρβελ (διάολε το είπα...έρχεται η εξήγηση παρακάτω), από τη δεκαετία του 1990, εκεί όπου συχνά στα βίντεο κλαμπ νοικιάζαμε με ένα φίλο βιντεοκασέτες με τη σειρά κινουμένων σχεδίων Shazam! Από εκεί λοιπόν θυμάμαι το όνομα του χαρακτήρα και ήταν απορία μου τι θα κάνει η DC με αυτό στην κινηματογραφική μεταφορά. Το όνομα Κάπταιν Μάρβελ ήταν αυτό που δόθηκε στο χαρακτήρα το 1940 από τους δημιουργούς του, Μπιλ Πάρκερ και Σ.Σ. Μπεκ. Από τη δεκαετία του 1970 όμως υπήρχαν θέματα, καθώς το αντίπαλο δέος της DC έφερε ενστάσεις στη χρησιμοποίηση του ονόματος. Αυτό που δεν γνώριζα είναι ότι επίσημα η DC από το 2011, έχει καταργήσει το όνομα Κάπταιν Μάρβελ και σε όλα τα μέσα χρησιμοποιεί πια το Σαζάμ, τη λέξη που μετατρέπει τον Μπίλι Μπάτσον σε υπερήρωα.

 Ας μην πλατιάζουμε όμως και ας πάμε στα της δεύτερης ταινίας, η οποία ξεκινά με τις κόρες του Άτλαντα να επισκέπτονται το μουσείο της Ακρόπολης, στην Ελλάδα, και να κλέβουν το σκήπτρο του Μάγου, που έδωσε τις υπερ δυνάμεις στον Μπίλι Μπάτσον. Οι κόρες κρατούν φυλακισμένο τον Μάγο και τον αναγκάζουν να ενώσει ξανά το σπασμένο σκήπτρο ώστε να χρησιμοποιήσουν τη μαγεία του. Προφανώς, οι μόνοι που μπορούν να σταματήσουν τις κόρες του Άτλαντα, είναι ο Σαζάμ και η υπερηρωική οικογένειά του.

 Κανένα νόημα δεν βρήκα στο σίκουελ του Σαζάμ. Ο Ζάκαρι Λιβάϊ είναι ξανά μια χαρά (και φανερά γυμνασμένος εδώ...), η σκηνοθεσία του Σάντμπεργκ είναι οκ, η Έλεν Μίρεν το διασκεδάζει, η Λούσι Λιού όχι,  τα εφέ είναι αρκετά καλά αλλά δυστυχώς υπάρχει μια ματαιότητα στην ταινία. Προσπαθεί να δώσει νόημα σε έναν χαρακτήρα που ανήκει σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν, το οποίο, τουλάχιστον την εποχή που η ταινία γυριζόταν, δεν ήξερε πως ακριβώς θα κινηθεί. Ακόμα και τώρα, που φαίνεται ότι ο Τζέιμς Γκαν έχει ένα πλάνο, φαίνεται ότι έβαλε το χεράκι του στην εξέλιξη της ταινίας, με σκηνές οι οποίες στήνουν πραγματάκια μεν, είναι εκτός κλίματος δε. Από τη μία ο Σάντμπεργκ φτιάχνει μια ταινία γεμάτη αναφορές, ακόμα και στο Snyderverse, και θέλει να δώσει μια πιο μυθική διάσταση στον ήρωά του, μέσα από μια αρκετά συγκινητική σκηνή, από την άλλη όμως έρχονται να προστεθούν κάποιες σκηνές και κάποια cameos, τα οποία ειλικρινά δεν ξέρω πως μπορεί να τα χειριστεί ένας θεατής που γνωρίζει δυο τρία πράγματα παραπάνω για όσα συμβαίνουν στο κινηματογραφικό σύμπαν της DC.

 Δεν είμαι σίγουρος ότι η ταινία θα μου άρεσε περισσότερο αν έλειπαν οι παρεμβολές από το στούντιο ώστε να χωρέσουν τον Σαζάμ στο νέο πλάνο του Τζέιμς Γκαν. Η πρώτη ταινία, παρότι ούτε αυτή με βρήκε 100% μαζί της, είχε αρκετά πράγματα να αγαπήσεις. Ο Ζάκαρι Λίβαϊ, έπαιζε έναν υπερήρωα με μυαλό έφηβου, και το έκανε πολύ καλά. Το ίδιο το κάνει κι εδώ αλλά το πρόβλημα είναι ότι ο Μπίλι Μπάτσον είναι πολύ πιο ώριμος σε σχέση με το alter ego του. Επίσης, υπήρχε ένα σχόλιο γύρω από την ενηλικίωση, την εγκατάλειψη, τη δυσκολία προσαρμογής στο κοινωνικό σύνολο, την υιοθεσία και τις ανάδοχες οικογένειες. Εδώ το σχόλιο περιορίζεται στον χαρακτήρα του Μπίλι και το κλασικό σχόλιο στις υπερηρωικές ταινίες, του ήρωα που φοβάται ότι δεν ξέρει πως να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις που του δόθηκαν.

 Γενικά, το Σαζάμ! Η Οργή των Θεών είναι μια ταινία κατώτερη τόσο του πρωτότυπου όσο και των προσδοκιών. Έχω την αίσθηση ότι απλώς έπρεπε να γυριστεί το σίκουελ και ότι μάλλον ήταν πολύ αργά από την πλευρά της παραγωγής να παγώσει και αυτό το εγχείρημα. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι παρόμοιο και στο σίκουελ του Άκουαμαν, δηλαδή μια αμήχανη ταινία που το μεγαλύτερο μέρος να είναι μια ταινία του σκηνοθέτη και το υπόλοιπο να είναι ενέσεις από τον Τζέιμς Γκαν που θα οδηγήσουν στο νέο σύμπαν της DC, αν και εκεί υπάρχει ο Τζέιμς Γουάν, ο οποίος μάλλον έχει μεγαλύτερη δύναμη σε σχέση με τον Σάντμπεργκ. Όχι ότι είμαι φαν και του πρώτου Αάκουαμαν, εδώ που τα λέμε. Με την σόλο ταινία του Φλας μάλλον θα ξεκαθαρίσει το τοπίο και θα δούμε σε ποιους χαρακτήρες θα οδηγηθούμε. Πόσοι από αυτούς που ξέρουμε θα παραμείνουν και ποιοι θα αποχωρήσουν; Ο Σαζάμ, απ' ότι φαίνεται, θα είναι εκεί και στη συνέχεια, έστω και μέσω αυτής της αμήχανης και χωρίς καθαρή ταυτότητα δεύτερης ταινίας του.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

Werewolf By Night (2022) Video Review

ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τρόμου, Δράσης, Μυστηρίου, Κόμικ

Διάρκεια: 55'

 

 

Εδώ δεν διαβάζεις! Ακούς την άποψή μας για το Werewolf By Night (2022), κατευθείαν από το κανάλι του Cinenoxos , στο YouTube! Like, subscribe και κοινοποίηση ελεύθερα!

 

 

 

Samaritan (2022) Review

Ο ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ

Δράσης,Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ

Διάρκεια: 102'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Δεν λέει να το βάλει κάτω ο Σιλβέστερ Σταλόνε! Στα εβδομήντα έξι του χρόνια πια, εκτός του ότι είναι έτοιμος να υποδυθεί ακόμα μια φορά τον Μπάρνεϊ Ρος στο τέταρτο μέρος των Αναλώσιμων, προσθέτει και στη φιλμογραφία του έναν υπερήρωα ακόμα, που παρά το γήρας τόσο του ίδιου όσο και του χαρακτήρα που ερμηνεύει, ο γέρο Σλάι έχει τσαγανό και δεν αφήνει όλη τη δουλειά στο stand double του.

 Η ιστορία μας τοποθετείται στην φανταστική (όχι γιατί είναι πανέμορφη αλλά γιατί δεν υπάρχει) πόλη Γκρανάϊτ, εκεί όπου πριν από αρκετά χρονιά γεννήθηκαν δύο δίδυμα αδέλφια με υπερδυνάμεις. Το ένα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για καλό σκοπό και έγινε ο Σαμαρείτης ενώ το άλλο πήρε την ονομασία Νέμεσις και αποφάσισε να ακολουθήσει την "σκοτεινή πλευρά". Είκοσι πέντε χρόνια πριν τα δύο αδέλφια συγκρούονται σε μια μάχη που αφήνει πίσω νεκρό τον Νέμεσις και εξαφανισμένο τον Σαμαρείτη. Έλα όμως που σήμερα ο πιτσιρικάς Σαμ πιστεύει ότι ανακάλυψε ξανά τον εξαφανισμένο ήρωα, στο πρόσωπο ενός μοναχικού γείτονα που εργάζεται για την υπηρεσία καθαρισμού. Ο Σαμ δεν αφήνει σε χλωρό κλαρί τον γείτονα μέχρι να παραδεχτεί ότι είναι ο Σαμαρείτης και να τον πείσει να επιστρέψει στην ενεργό δράση, τώρα που η πόλη τον έχει ανάγκη.

 Ο Τζούλιους Έιβερι, του συμπαθητικού Overlord, σκηνοθετεί, ο Μπραγκ Φ. Σουτ, του Escape Room, υπογράφει το σενάριο. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που κινείται στα όρια της ταινίας δράσης και ενός πιο δραματικού ύφους. Μέχρι να φτάσουμε στην τελική πράξη επικρατεί περισσότερο το δεύτερο, με το βάρος να πέφτει στη σχέση του Σαμ με τον Τζο, τον πρώην Σαμαρείτη. Σε αυτή τη διάρκεια έχουμε το κλασικό μοτίβο του απόμακρου μέντορα με το νεαρό που παίρνει υπό την προστασία του, το οποίο το έχουμε δει αρκετές φορές και όταν γίνεται καλά μπορεί να σε αγγίξει. Εδώ γίνεται σχετικά καλά. Περιμένεις περισσότερα από αυτή τη σχέση αλλά δεν τα παίρνεις στην εξέλιξη της ταινίας, παρά την καλή χημεία του Σταλόνε με τον πιτσιρικά, Τζέιβον Γουόλτον. Ελπίζεις λοιπόν ότι τουλάχιστον θα σε ανταμείψει η δράση της ταινίας αλλά κι εκεί τα πράγματα κινούνται σε μέτριο επίπεδο. Υπάρχει μια πιο θεαματική τρίτη πράξη, που έρχεται και η "αναμενόμενα απρόβλεπτη" σεναριακή εξέλιξη, αλλά και πάλι κράτα μικρό καλάθι.

 Στο σύνολο του, το Samaritan, δεν μπορώ να το πω κακή ταινία. Φαίνεται η επιρροή του Άφθαρτου και του Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ αλλά φαίνεται και ότι ο Έιβερι δεν είναι ούτε Σιάμαλαν, ούτε Βαν Σαντ. Μας έδωσε μια σαφώς πιο mainstream ταινία, με αρκετά κλισέ, ειδικά από την πλευρά των ανταγωνιστών του Σαμαρείτη, αλλά το ενδιαφέρον σου το κρατάει μια χαρά. Σίγουρα θα μπει σύντομα στο ράφι αλλά μια προβολή δεν πάει χαμένη, ειδικά για τους φίλους του Σταλόνε.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB