Sketch (2024) Review

 

ΤΕΡΑΤΟΜΟΥΝΤΖΟΥΡΕΣ

Φαντασίας, Οικογενειακή

Διάρκεια: 93'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πως μπορεί ένα δεκάχρονο παιδί να χειριστεί την απώλεια της μαμάς και το θρήνο; Πως μπορεί να χειριστεί τα συναισθήματα του και πως άραγε μπορεί να τα εξωτερικεύσει; Πως επουλώνεται η πληγή; Πως η οικογένεια μπορεί να ανταπεξέλθει; Θέτει ερωτήματα το Sketch, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σεθ Γουέρλι, και ο σκηνοθέτης/ σεναριογράφος τα τοποθετεί μπροστά στο θεατή μέσα από μια οριακά "Σπιλμπερικού" ύφους, οικογενειακή ταινία.

 Ο νεαρός Τζακ μένει με τον μπαμπά του και την μικρότερη αδελφή του. Η μαμά τους έχει πεθάνει λίγους μήνες πριν και η οικογένεια περνάει δύσκολα. Η αδελφή του, Άμπερ, εξωτερικεύει τη θλίψη της σκιτσάροντας τρομακτικά πλάσματα, ο μπαμπάς θέλει να πουλήσει το σπίτι και να φύγουν από εκεί ενώ αυτός που φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα είναι ο Τζακ. Μια βόλτα στο δάσος, δίπλα στη λίμνη που άρεσε στη μαμά του να περπατάει, τον φέρνει μπροστά σε μια απίστευτη ανακάλυψη. Η λίμνη είναι μαγική. Το νερό της μπορεί να ζωντανέψει ή να επιδιορθώσει πράγματα και όχι μόνο. Όταν ο Τζακ πάει την Άμπερ στη λίμνη για να της δείξει τις μαγικές της ιδιότητες, το μπλοκ με τα σκίτσα της μικρής θα πέσει στη λίμνη και από την επόμενη μέρα ένα χάος ξεσπά στην πόλη, με περίεργα πλάσματα να βρίσκονται παντού και οι πολίτες σε πανικό.

 Σε μια πρώτη ανάγνωση, η ταινία του Γουέρλι με άφησε ικανοποιημένο. Εγώ όμως είμαι (ήμουν, θα έλεγε κάποιος) ένα παιδί που έχει μεγαλώσει στη δεκαετία του 1980 και του 1990. Έχω διαφορετικές προσλαμβάνουσες για το σινεμά και την τηλεόραση από ότι τα σημερινά παιδιά. Δεν είμαι σίγουρος λοιπόν ότι θα πήγαινα το οκτάχρονο παιδί μου να δει την ταινία. Δεν είμαι σίγουρος αν θα πήγαινα ούτε τον δωδεκάχρονο ανιψιό μου. Θεωρώ ότι η ταινία έχει στιγμές που είναι λίγο πιο τρομακτική από αυτό που θα έπρεπε, για αυτή την ηλικιακή ομάδα. Έχει τα στοιχεία παραμυθιού, που είχαν οι ταινίες του Σπίλμπεργκ ή γενικότερα οι παιδικές ταινίες των '80ς αλλά σε στιγμές γίνεται λίγο πιο σκοτεινά τρομακτικό από το αναμενόμενο. Είναι σαν η ταινία να μην έχει αποφασίσει εκατό τοις εκατό που θέλει να απευθυνθεί. Από την άλλη ίσως να έχει αποφασίσει ότι θέλει να απευθυνθεί στις μεγαλύτερες ηλικίες αλλά μέσα από την οπτική μιας παιδικής ταινίας, οπότε εκεί θα ήμουν οκ. Σε μια δεύτερη ανάγνωση λοιπόν, η ταινία του Γουέρλι με άφησε μπερδεμένο.

 Ως προς τα μηνύματα που περνά το σενάριο δεν έχω καμία ένσταση. Από την προσέγγιση της ψυχολόγου, στην αρχή της ταινίας, μέχρι γενικότερα την αντιμετώπιση των πρωταγωνιστών απέναντι στο θρήνο για το χαμό του αγαπημένου τους προσώπου και την τελική κατάληξη, δεν μπορώ να πω ότι η γραφή του Γουέρλι με έχασε.

 Ούτε από την πλευρά των ερμηνειών βρίσκεις ψεγάδια. Ειδικά τα πιτσιρίκια, Κιού Λόρενς και Μπιάνκα Μπελ, ήταν εξαιρετικά. Και ο Τόνι Χέιλ, στο ρόλο του μπαμπά ήταν μια χαρά, παρότι τον έχουμε συνηθίσει σε κωμικούς ρόλους.

 Το κυριότερο πρόβλημα λοιπόν με την ταινία το εντοπίζω στο ύφος της. Λείπει το "κάτι" που θα την έκανε ένα πολύ πιο μαγικό και συναισθηματικό παραμύθι ενώ ο τρόμος θεωρώ ότι είναι λίγο πιο έντονος από αυτόν που θα έπρεπε σε μια παιδική ταινία φαντασίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Elio (2025) Mini Review

ΕΛΙΟ

Animation, Επιστημονικής Φαντασίας, Κωμωδία

Διάρκεια: 99'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το Έλιο δεν ανήκει στα αριστουργήματα της Pixar. Είναι μια μικρή, γλυκιά ιστορία, με εκπληκτικό animation. Ιστορία εύκολη για τα παιδιά αλλά ενδιαφέρουσα και για τους ενήλικες. Μελετά την απώλεια και τη μοναξιά, από την οπτική ενός ανήλικου. Την προσπάθεια ενός πιτσιρίκου να βρει τη θέση του στον κόσμο και εξετάζει τη σχέση γονιού και παιδιού, μέσα από την ιστορία του εξωγήινου φίλου του Έλιο και του τρομακτικού πατέρα του, που αφήνει την σκληρή πανοπλία του, μόνο όταν το παιδί του τον χρειάζεται.

 Συμβολισμοί υπάρχουν ένα σωρό μέσα στο Έλιο. Άλλοι περνούν επιτυχημένα στο θεατή, άλλοι όχι και τόσο. Χιούμορ ικανό να αγγίξει ανήλικους και ενήλικους και σενάριο που μέσα από το κέλυφος της επιστημονικής φαντασίας ασχολείται με ανθρώπινους προβληματισμούς, γήινους. Του λείπουν πραγματάκια για να θεωρηθεί αριστούργημα ή έστω ένα φιλμ που θα το θυμάται κανείς για καιρό αλλά είναι ένα αξιοπρεπέστατο animation που σέβεται το μικρό και το μεγάλο θεατή.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Casper (1995) Review

 

ΚΑΣΠΕΡ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑΚΙ

Φαντασίας, Animation, Κωμωδία
Διάρκεια: 100'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Casper υπάρχει μέσα στο μυαλό μου μαζί με το Jumanji και το Space Jam (με τον Μάικλ Τζόρνταν, μην μπερδεύεστε με το πρόσφατο...). Είναι ταινίες που βγήκαν την ίδια περίοδο. Το 1995 τα δύο πρώτα κι ένα χρόνο μετά το τελευταίο. Τα έχω λοιπόν σε μια σχεδόν κοινή θέση μέσα στο μυαλό μου, ενώ πάντα εκεί κοντά έρχεται και η ανάμνηση του The Lion King και του The Mask. Δεν έχουν απόλυτη σχέση οι ταινίες μετάξυ τους, ούτε τις θεωρώ εξίσου καλές, αλλά ξυπνούν μια νοσταλγία εκείνης της εποχής, που έρχεται πάντα την περίοδο των γιορτών. Σε μια λοιπόν από τις κλασικές διαδικτυακές μου βόλτες, ψάχνοντας κάτι, έπεσα πάνω σε κάτι άλλο και κατέληξα να παρακολουθώ το Casper , μετά από πάρα πολλά χρόνια.

 Η ιστορία μας ακολουθεί τον Δόκτορ Χάρβεϊ, ψυχολόγο, ο οποίος αυτοαποκαλείται "θεραπευτής πνευμάτων". Η πρόσφατη απώλεια της συζύγου του, οδήγησε τον Χάρβεϊ σε έρευνες που τον οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάποια πνεύματα παραμένουν μεταξύ αυτού του κόσμου και του ... επόμενου, όταν έχουν αφήσει πίσω τους εκκρεμμότητες, που αφορούν κυρίως δικούς τους ανθρώπους. Ελπίζοντας ότι κάπως θα μπορέσει να ξαναβρεί για λίγο την σύζυγό του και να την αποχαιρετήσει, ο Χάρβεϊ επισκέπτεται στοιχειωμένα σπίτια αναζητώντας σύνδεση με τον άλλο κόσμο. Αυτή τη φορά βρίσκεται μαζί την κόρη του σε μια έπαυλη, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Μια πλούσια κληρονόμος θέλει να γκρεμίσει το μέρος και να φτιάξει ένα μοντέρνο παλάτι αλλά τα φαντάσματα που κατοικούν εκεί δεν την αφήνουν να προχωρήσει. Ελπίζει ότι ο Δόκτορ Χάρβεϊ θα μπορέσει να λύσει το θέμα!

 Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία για όλη την οικογένεια, από αυτές που δύσκολα θα γυρίζονταν σήμερα και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί. Ο Κάσπερ, όπως ανακαλύπτει στην πορεία ο Χάρβεϊ, ήταν ένα δωδεκάχρονο παιδί το οποίο πέθανε από πνευμονία πριν από αρκετά χρόνια. Αυτή η εξήγηση μπορεί να προκαλέσει αρκετή αναταραχή κυρίως σε ένα γονιό και κατά -πολύ- δεύτερο λόγο σε ένα παιδί, που θα παρακολουθήσει το φιλμ σήμερα. Νομίζω ότι γενικότερα οι αγωνίες βαραίνουν τους γονείς σε αυτές τις περιπτώσεις και πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ωστόσο κατανοώ ότι η εποχή είναι πλέον διαφορετική. Η προσέγγιση όμως της ταινίας δεν "βαραίνει" ποτέ το κλίμα και όλα κυλάνε σε πολύ χαλαρούς ρυθμούς. Γενικότερα έχω την άποψη ότι τα παιδιά μπορούν πολύ πιο εύκολα από όσο νομίζουμε να χειριστούν κάποια θέματα που δεν κατανοούν απόλυτα αλλά ας μην προχωρήσουμε σε ψυχολογικές ανάλυσεις χωρίς να είμαστε κατάλληλοι.

 Τα θετικά στοιχεία της ταινίας είναι πάρα πολλά. Η ατμόσφαιρα, τα σκηνικά, τα πρωτοποριακά για την εποχή ψηφιακά εφέ, οι ερμηνείες και το χιούμορ ανήκουν σε αυτά. Ο συνδυασμός των ψηφιακών φαντασμάτων με τους ηθοποιούς και τα σκηνικά δείχνει ακόμα και σήμερα εξαιρετικός. Η μεγάλη έπαυλη, χτισμένη από την αρχή μέσα σε κινηματογραφικό πλατό , είναι από τα πράγματα που σήμερα, την εποχή της απόλυτης ψηφιοποίησης των πάντων, λείπουν πάρα πολύ.

 Το επιτελείο των ηθοποιών είναι επίσης εξαιρετικό. Μπιλ Πούλμαν, Κριστίνα Ρίτσι, Έρικ Άιντλ, η Κάθι Μοριάριτι στο ρόλο της στρίγγλας, οι φωνητικές ερμηνείες των φαντασμάτων από τους Μαλάτσι Πίρσον, Τζο Νιπόουτ, Μπραντ Γκάρετ, Τζο Αλάσκεϊ αλλά και ένα σωρό σύντομα περάσματα από πρώτα ονόματα του Χόλιγουντ, γεμίζουν την οθόνη. Ο Νταν Ακρόιντ εμφανίζεται για δευτερόλεπτα ως Ρέι Σταντζ, από τους Γκόστμπαστερς, ενώ στην ίδια σκηνή θα δεις τον έναν μετά τον άλλο, τον Μελ Γκίμπσον, τον Κλιντ Ίστγουντ και τον Ρόντνεϊ Ντέιντζερφιλντ.

 Σε γενικές γραμμές, το Casper, είναι μια ιδιαίτερα ευχάριστη οικογενειακή ταινία, με εύκολο αλλά καλό χιούμορ για τα παιδιά και μερικές σεναριακές αναλαμπές, που δείχνουν διάθεση να σκάψουν και λίγο βαθύτερα γύρω από την έννοια της μοναχικότητας, της φιλίας αλλά και της απώλειας, χωρίς αυτό να πρέπει να σας τρομάζει, καθώς γίνεται αρκετά προσεκτικά. Τα καρτουνίστικα ψηφιακά εφέ και το σλάπστικ χιούμορ δεν αφήνει το θέαμα να ξεφύγει σε κάτι σκληρό για τα παιδιά. Θεωρώ ότι αξίζει κανείς να την ανακαλύψει ξανά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Les As de la Jungle 2 (2023) Animation Review

 

Η ΖΟΥΓΚΛΟΠΑΡΕΑ 2

Animation, Κωμωδία
Διάρκεια: 89'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η Ζουγκλοπαρέα είναι μια αρκετά επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων στη Γαλλία, που η προβολή της ξεκινά πίσω στο 2013 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η σειρά απευθύνεται σε πολύ μικρές ηλικίες και πρωταγωνιστεί ένας περίεργος πιγκουίνος που νομίζει πως είναι τίγρης, γιατί τον μεγάλωσε μια τίγρη, ένας γορίλας, ένας βάτραχος, μια νυχτερίδα και κάποια άλλα ζωάκια, τα οποία αναλαμβάνουν αποστολές μέσα στη ζούγκλα. Η επιτυχίας της σειράς σε αυτές τις μικρές ηλικίες οδήγησε σε μια κινηματογραφική μεταφορά το 2017 ενώ έξι χρόνια μετά μας έρχεται και η συνέχεια.

Πολύ αυστηρός δεν μπορείς να είσαι με το συγκεκριμένο animation καθώς είναι ολοφάνερο ότι θέλει να μιλήσει στα πιτσιρικάκια, επιχειρώντας να περάσει εύκολα μηνυματάκια για την διαφορετικότητα, την αξία της φιλίας, την οικογένεια. Με τον τρόπο της θεωρώ ότι τα περνάει και οι μικροί μας φίλοι μπορούν να πιάσουν το νόημα αλλά η μιάμιση ώρα στον κινηματογράφο δεν είμαι σίγουρος ότι περνάει εύκολα χωρίς να υπάρχει έστω κι ένα ελάχιστο δείγμα ενθουσιασμού στην οθόνη. Το animation δυστυχώς δεν βοηθάει σε αυτό γιατί υπάρχουν στιγμές που μοιάζει αρκετά τηλεοπτικό, φτωχό και σε συνδυασμό με την άνευρη εξέλιξη της ιστορίας μας, έχεις γενικότερα μια ταινία που σίγουρα δεν μπορεί να πάρει μαζί της ούτε στο ελάχιστο τις μεγάλες ηλικίες, ενώ δημιουργεί και αμφιβολίες για το αν θα μπορέσει να κρατήσει κοντά της, έστω για τη μεγαλύτερη διάρκειά της, τους μικρότερους θεατές.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

 

We Have A Ghost (2023) Review

ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια:126'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Υπάρχουν αρκετά πράγματα που δεν καταλαβαίνω σε σχέση με τις ταινίες του Νέτφλιξ. Δύο από αυτά είναι α) γιατί πρέπει όλες να έχουν την ίδια "εικόνα" και β) γιατί πρέπει όλες να έχουν διάρκεια δύο ώρες και κάτι, ειδικά όταν μιλάμε για κωμωδίες. Μια όμως συγκεκριμένη απορία κυριαρχούσε στο μυαλό μου κατά την θέαση του We Have A Ghost και ήταν η εξής: γιατί ο Ντέιβιντ Χάρμπορ έπρεπε να κυκλοφορεί με αυτή την ... "κόμμωση"; Που ακριβώς παίζει ρόλο η καράφλα του Χάρμπορ στην εξέλιξη της ταινίας; Ποιος θεώρησε ότι θα προσθέσει κάτι στην κωμωδία η συγκεκριμένη εμφάνιση;

 Όπως και να 'χει, η ιστορία του We Have A Ghost, είναι μια παραλλαγή του E.T. Ο Εξωγήινος, αν στη θέση του εξωγήινου βάλεις ένα φάντασμα. Ένας πιτσιρικάς γίνεται φίλος με το φιλικό φάντασμα που κατοικεί στο σπίτι που μόλις αγόρασε η οικογένειά του. Το φάντασμα ονομάζεται Έρνεστ και φαίνεται να έχει παγιδευτεί στον κόσμο μας, καθώς δεν θυμάται το λόγο του θανάτου του (μάλλον έτσι λειτουργούν τα στοιχειώματα!). Ολόκληρη η οικογένεια θα συμπαθήσει τον Έρνεστ και παρότι αρχικά προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν, για μερικά έξτρα χρήματα από τη φήμη που θα αποκτήσουν, ως οι πρώτοι που έχουν επίσημα στοιχεία για την ύπαρξη φαντασμάτων, στην πορεία θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε ο Έρνεστ να ξεκολλήσει από τον κόσμο αυτό. 

 Με όχι μεγάλες προσδοκίες ξεκίνησα να παρακολουθώ το We Have A Ghost και ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το βρήκα -οριακά- συμπαθητικό αλλά όχι αρκούντως διασκεδαστικό. Ο Κρίστοφερ Λάντον, που γράφει και σκηνοθετεί την ταινία, δείχνει ότι θέλει να φτιάξει μια ιστορία με συναίσθημα και να μην κάνει μια αρπαχτή. Φτιάχνει μια ατμόσφαιρα κατάλληλη για οικογενειακή ταινία, με συγκεκριμένο τύπο χιούμορ και βάζει μέσα δόσεις Ε.Τ. Ο Εξωγήινος και λίγο απο Contact, του Ρόμπερτ Ζεμέκις, προς το φινάλε. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία πλασάρεται ως κωμωδία και δυστυχώς ως τέτοια δεν είναι αρκετά αστεία. Έχει στιγμούλες αλλά όχι σημαντικές ενώ και σαν ταινία φαντασίας αντιγράφει με όχι και τόσο έξυπνο τρόπο, παλιότερες και καλύτερες ταινίες του είδους.

 Εξίσου σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει ο τρόπος που όμως είπαμε "φροντίζει" τις ταινίες του το Νέτφλιξ. Υπάρχει κάτι στην αισθητική τους, που δεν αφήνει να ξεχωρίσει το ύφος των σκηνοθετών. Μια λογική τηλεοπτικής σειράς, που όλα τα επεισόδια πρέπει να έχουν το ίδιο ύφος. Όταν μιλάμε όμως για μια αυτοτελής ιστορία, θεωρώ ότι η πλάτφόρμα πρέπει να αναθεωρήσει λίγο την προσέγγισή της.

  Ο Χάρμπορ, ως Έρνεστ, βρίσκει μερικές φορές πραγματάκια να δώσει στον χαρακτήρα του, ενώ έχει καλή χημεία με τον επίσης συμπαθητικό Τζάχι Ντάι Αλό Γουίνστον. Αντιθέτως, καθόλου δεν αξιοποιούνται οι Τιγκ Νοτάρο και Τζένιφερ Κούλιτζ. Η Κούλιτζ ειδικά έχει έναν ρόλο εντελώς αχρείαστο για την εξέλιξη της ταινίας. Παρόλαυτα, το We Have A Ghost, μια σχετικά καλή παρέα, την κρατάει στον θεατή που δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις. Με βάση όμως τους συντελεστές, θα έπρεπε να έχουμε εδώ κάτι παραπάνω από μια συμπαθής ταινία φαντασίας, για οικογενειακή θέαση.

 

 

 

 

 

Slumberland (2022) Review

ΣΛΑΜΠΕΡΛΑΝΤ

Φαντασίας, Περιπέτεια, Κωμωδία
Διάρκεια: 117'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Μερικές φορές ένα μικρό σκοτεινό παραμυθάκι αρκεί για να ικανοποιηθείς. Μια απλή ιστορία φαντασίας, με ωραία αφήγηση και ένα μήνυμα αγάπης, έστω και μέσα από το δρόμο της απώλειας. Τίποτα ιδιαίτερο αλλά αρκετό για να σου φτιάξει την διάθεση. Δεν ζητάς πολλά από μια προβολή στο σπίτι και το Slumberland σου δίνει αρκετά ώστε να νιώσεις ότι στέκεται με ειλικρίνεια απέναντί σου.

 Η μικρή Νίμο ζει στο φάρο με τον μπαμπά της, ο οποίος φροντίζει κάθε βράδυ να της εξιστορήσει τις φανταστικές περιπέτειες του ίδιου και του φίλου του, Φλιπ. Μια ονειροχώρα, ένα σκοτεινό τέρας και κάποια μαργαριτάρια που όποιος τα αποκτήσει μπορεί να ονειρευτεί ότι θέλει. Μια νύχτα με καταιγίδα, ο φαροφύλακας μπαμπάς βγαίνει για βοήθεια σε μια βάρκα και δεν γυρίζει ποτέ. Η Νίμο πρέπει αναγκαστικά να μείνει στην πόλη με τον από χρόνια απομακρυσμένο από την οικογένεια θείο της. Δεν αργεί όμως να ανακαλύψει ότι η ονειροχώρα που περιέγραφε ο μπαμπάς της είναι αληθινή και ο Φλιπ βρίσκεται εκεί αναζητώντας τον χάρτη για τα πολύτιμα μαργαριτάρια που θα του χαρίσουν τα όνειρα που θέλει.

 Σκηνοθέτης αυτής της όμορφης και λίγο σκοτεινής οικογενειακής ταινίας είναι ο Φράνσις Λόρενς και η δουλειά του μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον αξιοπρεπής. Διατηρεί μια σε σημεία γοτθική ατμόσφαιρα και μας δείχνει έναν ενδιαφέροντα κόσμο, με αρκετά καλά ψηφιακά εφέ και όμορφα σχεδιασμένα σετ. Έχει έναν κινηματογραφικό αέρα η ταινία του, πράγμα που λείπει από αρκετές ταινίες του Νέτφλιξ.

 Το σενάριο της ταινίας δεν ακριβώς πρωτότυπο. Βασίζεται στα κόμικ στριπ του πρώτου Αμερικανού καρτουνίστα, Γουίνσορ ΜακΚέι, που είχαν τον τίτλο Little Nemo in Slumberland και κυκλοφόρησαν σε συνέχειες στη New York Herald από το 1905 έως το 1911. Δεν γνωρίζω πόσο η ιστορία της ταινίας υπάρχει στα κόμικ στριπ του ΜακΚέι, που φαίνεται να έχει επηρεάσει τουλάχιστον το οπτικό κομμάτι της ταινίας, το σεναριακό δίδυμο πάντως των Ντέιβιντ Γκάιον και Μάικλ Χάντελμαν, το προσπάθησε αρκετά στο να παρουσιάσει μια ιστορία οριακά σκοτεινή σε κάποια σημεία για τις μικρές ηλικίες, που μιλά για την απώλεια αλλά και την αξία των ίδιων των ονείρων.

 Η μικρή Μάρλοου Μπάρκλεϊ υποδύεται τη Νίμο με αρκετή ωριμότητα και είναι απολύτως εκφραστική ενώ η χημεία της με τους δύο ενήλικους συμπρωταγωνιστές της μόνο θετικά δουλεύει για την ταινία. Φυσικά πιο πολύ χρόνο περνά με τον Τζέισον Μομόα, που παίζει τον ρόλο του Φλιπ, διαλέγοντας μια μανιέρα που θυμίζει κάτι ανάμεσα από τον Τζακ Σπάροου του Τζόνι Ντεπ αλλά και την υπερκινητικότητα του Τζιμ Κάρεϊ. Σημασία έχει ότι ο ίδιος διασκεδάζει με την ερμηνεία του και αυτό περνάει στο θεατή.

 Ευχάριστη έκπληξη γενικά το Slumberland. Δεν φλυαρεί και δεν υπερβάλει. Δεν σπαταλά ανούσια το χρόνο της αφήγησης του και φροντίζει να αποφύγει τους πολλούς μελοδραματισμούς αλλά και την τάση για ηθικοπλαστικά μηνύματα. Είναι μια από τις καλές περιπτώσεις που θα βρεις στην πλατφόρμα του Νέτφλιξ, ιδανικό για οικογενειακή προβολή.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

The Curse Of Bridge Hollow (2022) Review

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΜΠΡΙΤΖ ΧΟΛΟΟΥ

Κωμωδία, Φαντασίας, Τρόμου
Διάρκεια: 89'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Βρισκόμαστε στο μήνα του Χάλογουιν, αδέρφια! Είναι η εποχή που οι ελληνικές γειτονιές γεμίζουν κολοκύθες και τα σπίτια στολίζονται με θέματα τρόμου, όπως η παράδοση απαιτεί! 

 Τι εννοείς "δεν είναι ελληνικό έθιμο το Χάλογουιν"; Δεν νομίζω να ανήκεις σε τίποτα τριτο-δεύτερους, "μπας-κλασάτους" γκρινιάρηδες και να μην ετοιμάζεσαι για φάρσα ή κέρασμα, όπως οι γονείς, οι παππούδες και οι προπαππούδες σου έκαναν τόσα χρόνια; Δεν θα σπάσεις εσύ τα ήθη και τα έθιμα αυτού του τόπου, φίλε μου! Άντε γιατί αρχίζω και φορτώνω και θα χαλάσει η διάθεσή μου μέχρι την Ημέρα των Ευχαριστιών!

 Εγώ λοιπόν τηρώ τις παραδόσεις και μέσα σε αυτές τις παραδόσεις συγκαταλέγονται πια και οι ταινίες τρόμου και φαντασίας που κατακλύζουν τους κινηματογράφους και τις πλατφόρμες ζωντανής ροής (ναι, το Netflix, το Disney+ και άλλα). Μία από αυτές που μας φέρνει το Netflix είναι το The Curse Of Bridge Hollow.

 Αυτή η κωμική, οικογενειακή ταινία φαντασίας και "ελαφρού" τρόμου για παιδιά άνω των έντεκα ετών, ακολουθεί την περιπέτεια μιας νεαρής κυρίας που μετακομίζει με την οικογένειά της στην κωμόπολη, Μπριτζ Χόλοου. Το πρώτο πράγμα που ανακαλύπτει η οικογένεια είναι η τρέλα των κατοίκων της πόλης με το Χάλογουιν, πράγμα ενοχλητικό για τον πάτερ φαμίλια (Μάρλον Γουέιανς), καθώς σιχαίνεται αυτή τη γιορτή. Το δεύτερο πράγμα που πέφτει στην αντίληψή τους είναι ότι το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο από το πνεύμα του Τσιγγούνη Τζακ, που χρόνια πριν είχε φυλακίσει μέσα σε μια κολοκύθα η μάγισσα, πρώην ένοικος του σπιτιού, μαντάμ Χόθορν. Ο Τζακ ελευθερώνεται και πληθώρα στοιχειωμένων πλασμάτων ξεχύνεται στους δρόμους της πόλης.

 Οι πιτσιρικάδες εδώ μπορεί να βρουν κάτι να χαζέψουν αλλά για τις μεγαλύτερες ηλικίες το βλέπω κομματάκι δύσκολο. Τίποτα δεν είναι ιδιαιτέρως αστείο, τίποτα δεν είναι ιδιαιτέρως τρομακτικό. Στο κομμάτι της ταινίας φαντασίας τα πάει λίγο καλύτερα αλλά δεν σώζεται. Έχει πολύ μικρές στιγμές που θα τις βρεις αστείες αλλά αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχουν μερικοί καλοί κωμικοί στην ταινία και όχι τόσο στο σενάριο και τα αστεία που τους δόθηκαν.

 Σου φέρνει στο μυαλό τις Ανατριχίλες, τόσο την ταινία με τον Τζακ Μπλακ, όσο και τις ιστορίες του Ρ.Λ. Στάιν. Τόσο η ταινία, όμως, όσο και οι περισσότερες ιστορίες του διάσημου συγγραφέα, έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ειδικά η ταινία, είχε καλύτερο χιούμορ και πιο προσεγμένη μίξη κωμωδίας, τρόμου και φαντασίας. Εδώ, αυτή η μίξη δεν αποδίδει, οπότε το μόνο που μένει είναι μια προσεγμένη παραγωγή και μερικά συμπαθητικά αστειάκια.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Pinocchio (2022) Review

 

ΠΙΝΟΚΙΟ

Φαντασίας, Παιδική

Διάρκεια: 105'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Τώρα που υπάρχει και το Disney+ , συνεχίζεται με μεγαλύτερο ρυθμό η παραγωγή των -σχεδόν- live action επαναπροσεγγίσεων των κλασικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της εταιρείας. Ενστάσεις υπάρχουν για όλες αυτές τις "επανεκτελέσεις" παρότι κάποιες θεωρούνται λίγο καλύτερες από κάποιες άλλες. Άλλος λόγος πάντως, πέραν του οικονομικού κέρδους που έρχεται στα ταμεία της εταιρείας, δεν φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα. Δεν βλέπουμε τους δημιουργούς πίσω από αυτές τις νέες παραγωγές να έχουν και μεγάλη ελευθερία καθώς φαίνεται να υπάρχει από το στούντιο η καθοδήγηση για ταινίες που θα είναι περισσότερο αντιγραφές του πρωτότυπου. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον Πινόκιο, που ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Ρόμπερτ Ζεμέκις.

 Εδώ γίνεται εξαιρετική δουλειά στα γραφικά και τα χρώματα είναι πραγματικά έντονα και ζωντανά ενώ και οι χαρακτήρες, ψηφιακοί και μη, διατηρούν το καρτουνίστικο ύφος. Ο Τζίμινι Κρίκετ, ο Τίμιος Τζον και το τσιράκι του, ο αμαξάς του Λουκ Έβανς, ο Στρόμπολι (ο καλύτερος ίσως των "ζωντανών" ηθοποιών, Τζιουζέπε Μπατιστόν) δίνουν την υπερβολή που χρειάζεται στις ερμηνείες τους. Πιο συγκρατημένος εμφανίζεται ο Τομ Χανκς και ίσως ο -πρωταγωνιστής- Πινόκιο να μην είναι όσο εκφραστικός θα μπορούσε να είναι.

 Η ιστορία δεν έχει αλλαχτεί ιδιαίτερα από το πρωτότυπο φιλμ. Βλέπουμε κάποιες αναχρονιστικές αναφορές που μοιάζουν πλέον αναπόφευκτες, μαζί με τα κρυμμένα δωράκια και τις σινεφιλικές αναφορές τόσο στις ταινίες της εταιρείας αλλά και του ίδιου του Ζεμέκις και μερικές φορές όλα αυτά προσθέτουν διάρκεια στην ταινία που δεν χρειάζεται. Εκεί είναι και το κυριότερο πρόβλημα που έχει η ταινία. "Άπλωμα" σκηνών που δεν προσφέρει τίποτα στην εξέλιξη της ιστορίας μας.

 Λείπει μαγεία από αυτόν τον Πινόκιο. Είναι το συστατικό που θα έκανε την ταινία κάτι παραπάνω από μια γλυκιά παιδική ταινία, γιατί αυτό είναι σίγουρα. Ένα όμορφο, απλό, παιδικό παραμύθι με τα απαραίτητα διδάγματα για τα πιτσιρίκια, τα οποία δεν βλέπω λόγο να μην περάσουν καλά βλέποντας την ταινία.

 Κλείνω με μια ένσταση ωστόσο, μια απόφαση που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάρθηκε. Δεν βλέπουμε τον Πινόκιο να μεταμορφώνεται σε αληθινό παιδί! Όλη η ουσία αυτής της ιστορίας υποτίθεται ότι βρίσκεται σε αυτό το αναμενόμενο αλλά απαραίτητο ευτυχισμένο τέλος. Ο Ζεμέκις δεν το δίνει και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Η ικανοποίηση των μικρών θεατών θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να βγάλω ιδιαίτερα και ουσιαστικά παράπονα για μια ταινία που έχει τη λογική αυτών των επανεκδόσεων της Ντίσνεϊ.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Rise Of The Teenage Mutant Ninja Turtles: The Movie (2022) Review

 

ΧΕΛΩΝΟΝΙΝΤΖΑΚΙΑ- Η ΑΝΟΔΟΣ:

Η ΤΑΙΝΙΑ

Κινούμενα Σχέδια, Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας

Διάρκεια: 82'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μπορεί η σειρά του Νικελόντεον, Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles, να κράτησε μόλις δύο χρόνια και να μην δέχτηκε και τις καλύτερες κριτικές, αυτό όμως φαίνεται να μην εμπόδισε το Netflix να παραγγείλει μια ταινία / συνέχεια της σειράς. Τα τέσσερα μεταλλαγμένα έφηβα χελωνάκια με την εκπαίδευση νίντζα επιστρέφουν λοιπόν και παρότι αυτή εδώ η εκδοχή τους είναι αρκετά διαφορετική, τόσο στο σχέδιο όσο και στους χαρακτήρες, δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύουν τους μικρούς αλλά και του μεγαλύτερους φίλους τους.

 Η ιστορία μας ξεκινά στο μέλλον, εκεί όπου βρίσκουμε δύο εμφανώς μεγαλύτερης ηλικίας χελώνες, τον Μικελάντζελο και τον Λεονάρντο να προσπαθούν μαζί με τον φίλο τους, Κέισι Τζόουνς να σταματήσουν την εξωγήινη φυλή των Κρανκ. Μόνος τρόπος για να το πετύχουν αυτό, είναι να στείλουν τον Κέισι πίσω στο χρόνο και να αποτρέψει ένα μυστικιστικό τεχνούργημα να πέσει στα λάθος χέρια, που δεν είναι άλλα από τη συμμόρια της Πατούσας. Χάρη στις μεταφυσικές δυνάμεις των Χελωνών (ναι, εδώ αλλά και στη σειρά, τα Χελωνονιντζάκια έχουν και από αυτές...), ο Κέισι επιστρέφει πίσω στο χρόνο και με τη βοήθεια των νεότερων χελωνών θα προσπαθήσει να σταματήσει την εξωγήινη εισβολή.

 Η ταινία ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου και στο τέλος με κέρδισε παρότι είχα να διαχειριστώ αρκετές αλλαγές. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι πολύ διαφορετικός εδώ. Οι τέσσερις χελώνες δεν είναι πανομοιότυπες, ώστε να χρειάζεται να τις διακρίνεις από το χρώμα της μάσκας τους. Ο Ραφ είναι πολύ πιο μυώδης από τους υπόλοιπους, ενώ εδώ είναι και ο αρχηγός της ομάδας. Ο Λεονάρντο, που ήταν ο ηγέτης σε όλες τις υπόλοιπες εκδοχές, εδώ φαίνεται ότι ψάχνει ακόμα τη θέση του μέσα στην ομάδα/οικογένεια. Ο Ντονατέλο και ο Μικελάντζελο είναι αυτοί που παραμένουν σταθεροί ως προς τις μέχρι τώρα απεικονίσεις τους. Ο Σπλίντερ είναι κοντούλης και παχουλούλης, η Έιπριλ αφροαμαερικανίδα ενώ Σρέντερ δεν υπάρχει.

 Τα χρώματα είναι έντονα και γενικά στην οθόνη υπάρχει αρκετή ενέργεια. Ο ρυθμός είναι φρενήρης και μπορεί εύκολα να κουράσει αλλά οριακά νομίζω ότι το γλυτώνει, καθώς όλο αυτό το πανδαιμόνιο που επικρατεί μερικές φορές, οι δημιουργοί της ταινίας φαίνεται ότι μπορούν να το χειριστούν και να το χρησιμοποιήσουν ώστε να δώσουν χαρακτήρα στο έργο τους.

 Άφθονο χιούμορ, ωραίο σχέδιο, σχόλιο για την εσωτερική δύναμη του καθενός αλλά και φυσικά για την δύναμη της ενότητας, της οικογένειας και καλή δόμηση χαρακτήρων έστω κι αν αρχικά δεν το περιμένεις. Υπάρχει μάλιστα περίπτωση στο τέλος να συγκινηθείτε. Έχει στιγμές που γίνεται λίγο πιο δύσκολο για τις μικρές ηλικίες αλλά νομίζω ότι από τα 7-8 χρόνια και πάνω, μπορούν να χειριστούν καλύτερα τα μηνύματα που περνάει η ταινία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Sonic The Hedgehog 2 (2022) Review

 

SONIC: Η ΤΑΙΝΙΑ 2

Κωμωδία, Φαντασίας, Οικογενειακή

Διάρκεια: 122'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο εξωγήινος υπερηχητικός σκαντζόχοιρος επιστρέφει και φέρνει μαζί του κι άλλα εξωγήινα υπερφυσικά όντα. Μια αλεπουδίτσα με δύο ουρές, που μπορεί να τις στροβιλίζει γρήγορα και να πετά σαν ελικόπτερο και μια έχιδνα, με γροθιές πιο δυνατές και από αυτές του Ρόκι Μπαλμπόα, στο Ρόκι 4, συντροφεύουν τον Σόνικ σε αυτό το συμπαθητικό σίκουελ.

 Ο Δρ Ρομπότνικ επιστρέφει στη Γη, φέρνοντας έναν απρόσμενο σύμμαχο μαζί, τον Νακλς την Έχιδνα. Σκοπός τους είναι να βρουν ένα πετράδι, το οποίο βρίσκεται κάπου κρυμμένο στη Γη και δίνει τη δύναμη στον κάτοχό του να καταστρέψει ή να δημιουργήσει ολόκληρους πολιτισμούς, μόνο με τη δύναμη της σκέψης του. Ο Σόνικ είναι ο μόνος που μπορεί να σταματήσει τα καταστροφικά σχέδια του Ρομπότνικ, έχοντας στο πλάι του έναν νέο φίλο, τον Τέιλς, ο οποίος ταξίδεψε το σύμπαν για να βρει και να ειδοποιήσει τον Σόνικ, για το κακό που έρχεται.

 Μια χαρά ήταν και το πρώτο Σόνικ, σαν παιδική ταινία, μια χαρούλα είναι και αυτή η συνέχεια. Απλή και κατανοητή πλοκή ώστε να μην δυσκολεύονται οι μικρές ηλικίες να ακολουθήσουν, χιουμοράκι αρκετό, που και που με πονηρές διαθέσεις για να μην βαριούνται και οι μεγάλοι και φυσικά μπόλικα ψηφιακά εφέ και περισσότερη φασαρία, κάποιες φορές υπερβολική.

 Το σενάριο δουλεύει ώστε να ικανοποιήσει τους φίλους του βίντεοπαιχνιδιου απ' όσο μπορώ να καταλάβω, δίνοντας ζωή σε δύο ακόμα πλάσματα από τον κόσμο του Σόνικ και αφήνοντας σε διάφορα σημεία τις γνωστές εκπλήξεις για τους μυημένους. Ακόμα κι εγώ που ιδιαίτερη σχέση δεν είχα ποτέ με τον Σόνικ κατάφερα να διακρίνω κάποια.

 Στο κομμάτι των ηθοποιών, ο Τζιμ Κάρεϊ, που ήταν απολαυστικός στην πρώτη ταινία, εδώ φαίνεται να μην έχει την ίδια διάθεση αλλά και πάλι είναι ο Τζιμ Κάρεϊ. Οι υπόλοιποι κινούνται πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα αξιοπρέπειας, όπως και στο πρώτο φιλμ. Οι φωνητικές ερμηνείες του Σόνικ και του Νακλς σίγουρα κλέβουν την παράσταση, με τον Τζέισον Σουάρτς και τον Ίντρις Έλμπα αντίστοιχα να δίνουν αρκετή ενέργεια στους χαρακτήρες.

 Η κάθε ταινία απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό και έτσι και ο δεύτερος Σόνικ, όπως και ο πρώτος, στοχεύει κυρίως στα πιτσιρίκια. Σε αυτά λοιπόν η ταινία "μιλάει" ικανοποιητικά. Θα μπορούσε να αποφύγει κάποια βίαια ξεσπάσματα προς το φινάλε και να έχει λίγο μικρότερη διάρκεια αλλά εν τέλει, με τα θετικά της μηνύματα γύρω από τη διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη και τους οικογενειακούς δεσμούς, σε κάνει να τη δεις με μεγαλύτερη επιείκεια.

 

Υ.Γ. Αρκετά καλή και η μεταγλωττισμένη έκδοση της ταινίας. "Χάνει" λίγο στις φωνές των Σόνικ, Νακλς και Ρομπότνικ αλλά τα παιδάκια ελάχιστα θα το καταλάβουν...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

8-Bit Christmas (2021) Review

 

Κωμωδία

Σκηνοθεσία:Michael Dowse
Σενάριο:Kevin Jakubowski
Πρωταγωνιστούν:Winslow Fegley,Neil Patrick Harris, Steve Zahn,June Diane Raphael,Bellaluna Resnick

Διάρκεια: 97'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Νιλ Πάτρικ Χάρις, υποδυόμενος τον Τζέικ Ντόιλ,επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του για Χριστούγεννα μαζί με τη δεκάχρονη κόρη του. Εκεί βρίσκει το παλιό Νιντέντο του (το NES!!!) και αφού εξηγεί στην κόρη του τι είναι αυτό και πως δουλεύει, της αφηγείται τον τρόπο που το πολυπόθητο μηχάνημα έφτασε στα χέρια του, τα Χριστούγεννα του 1988.

 Ποιος πραγματικά μεγαλωμένος στη δεκαετία του 1980 θα δει το 8-Bit Christmas και δε θα φωτιστεί το πρόσωπό του; Ποιος από εμάς που ήμασταν δέκα χρόνων εκεί στα τέλη του 1980 ή στις αρχές του 1990 δεν μπορεί να κατανοήσει τον πόθο και την αγωνία των πιτσιρικάδων της ταινίας, να αποκτήσουν μια παιχνιδομηχανή; Όλοι μας, πριν αποκτήσουμε τη δική μας παιχνιδομηχανή (προσωπικά είχα το κλασικό ATARI και το SNES) είχαμε έναν φίλο, έναν συμμαθητή που είχε αποκτήσει πιο νωρίς τη δική του και περιμέναμε πως και πως να μας καλέσει σπίτι του να παίξουμε! Και τι γινόταν όταν μαζευόμασταν! Και πολλοί όντως δεν έπαιζαν! Απλώς έβλεπαν τον ή τους άλλους να παίζουν! Αρκεί που βρίσκονταν εκεί, μπροστά στο κοσμοϊστορικό γεγονός!

 Η ταινία, που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Ντόουζ σε σενάριο του Κέβιν Γιακουμπόφσκι, είναι φανερό ότι έχει ένα κινηματογραφικό πρότυπο και αυτό δεν είναι άλλο από το κλασικό πλέον A Christmas Story. Ο Νιλ Πάτρικ Χάρις αναλαμβάνει στην ουσία ρόλο αφηγητή κι εμείς βλέπουμε την ιστορία να εξελίσσεται, με πραγματικούς πρωταγωνιστές φυσικά τα πιτσιρίκια. Υπάρχει η μεσοαστική οικογένεια με τον περίεργο μπαμπά, υπάρχει το παρεάκι των πιτσιρικάδων που εστιάζουμε, υπάρχει ο νταής, υπάρχει και το κακομαθημένο που ήδη έχει αποκτήσει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι θέλουν και το εκμεταλλεύεται. Υπάρχουν γενικά ένα σωρό πράγματα με τα οποία μπορεί ο σημερινός σαραντάρης να ταυτιστεί, έχοντας ζήσει αρκετά από αυτά ως παιδί, έστω και με τις διαφορές που σαφώς υπήρχαν και υπάρχουν ανάμεσα στην Αμερική και την Ελλάδα ως προς τον τρόπο ζωής.

 Δεν είναι απαγορευτική η ταινία και για τις υπόλοιπες ηλικίες. Έχει ροή και χιούμορ που μπορεί να κατανοήσει ο καθένας. Σαφώς όμως το κοινό της είναι πιο συγκεκριμένο, καθώς φέρνοντας στο μυαλό τον εαυτό μου να παρακολουθεί το A Christmas Story, θυμάμαι μεν να περνάω καλά με την ταινία αλλά να είμαι σίγουρος ότι αν ήμουν : α. εξηντάρης , β. Αμερικανός, τότε σίγουρα θα κατανοούσα πολύ περισσότερα πράγματα από την ταινία. 

 Εδώ λοιπόν έχουμε μια ταινία που ο γράφων ανήκει σε τεράστιο βαθμό στο κοινό που η ταινία στοχεύει και μπορεί να την προτείνει 100% σε όλους τους συνομήλικους (38 με 45) εγγυώμενος την ψυχαγωγία τους. Γελάς, κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά σε πολλές σκηνές αλλά και φτάνοντας στο τέλος θα συγκινηθείς. Θα κατανοήσεις κι εσύ ότι η ουσία δεν ήταν ποτέ η "παιχνιδομηχανή" αλλά αυτά που στήνονταν γύρω από αυτή. Οι παρέες, η ανάγκη να αποκτήσεις κάτι ονειρικό για σένα, ο τρόπος που θα το αποκτήσεις και τελικά η αναγνώριση ότι τα δώρα, τα υλικά δεν ήταν τα σημαντικά. Τα σημαντικά ήταν και είναι οι άνθρωποι που τα χαρίζουν.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

Yes Day (2021) Review

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑΙ

Κωμωδία,οικογενειακή


Σκηνοθεσία:Miguel Arteta
Σενάριο:Justin Malen
Πρωταγωνιστούν:Jennifer Garner,Edgar Ramírez,Jenna Ortega,Julian Lerner

Διάρκεια: 86'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Από ταινίες σαν το Yes Day έχεις ιδιαίτερα μικρές απαιτήσεις. Είναι φανερό από την αρχή ότι είναι ταινία που προορίζεται για παιδιά ή έστω, αν θέλετε, για αυτό που λέμε “οικογενειακή προβολή”. Αυτόματα λοιπόν, καλώς ή κακώς, μπαίνουν κάποια στάνταρ στο μυαλό σου. Αυτά τα “στάνταρ” υπάρχουν μέσα στην ταινία που σκηνοθέτησε ο Μιγκέλ Αρτέτα και ίσως να αρκούσαν για να σε παροτρύνουν να την προτείνεις για ενενήντα λεπτά οικογενειακής ψυχαγωγίας, έστω και μέτριας ποιότητας. Δεν αρκούν όμως, γιατί η ταινία αποφασίζει να “δασκαλέψει” τα παιδιά στο φινάλε. Ξεκαθαρίζω την άποψή μου στο δικό μου … “φινάλε”.

Η Τζένιφερ Γκάρνερ και ο Έντγκαρ Ραμίρεζ υποδύονται την Άλισον και τον Κάρλος. Η Άλισον στα νιάτα της ήταν άνθρωπος του “ναι”. Δεχόταν κάθε πρόσκληση και αντιμετώπιζε με θετικό τρόπο τη ζωή, παρασέρνοντας και τον Κάρλος, από τη γνωριμία τους και μετά, να έχει μια ίδια στάση απέναντι στη ζωή. Τα χρόνια πέρασαν, το ζευγάρι παντρεύτηκε, απέκτησε τρία παιδιά και από άνθρωποι του “ναι” έγιναν άνθρωποι του “όχι”, προσπαθώντας να μεγαλώσουν με ασφάλεια τα παιδιά τους. Τα παιδιά νιώθουν ότι οι γονείς τους πια γίνονται ασφυκτικά συντηρητικοί και προστατευτικοί και έρχονται σε συνεχείς αντιπαραθέσεις μαζί τους. Η λύση έρχεται από έναν σχολικό σύμβουλο που τους προτείνει να οργανώσουν την “Ημέρα του Ναι”. Μια μέρα που τα παιδιά θα σχεδιάσουν και οι γονείς πρέπει να δεχτούν αδιαμαρτύρητα κάθε δραστηριότητα.

Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να αναφέρω την εντελώς συμβατική σκηνοθεσία και τις αδιάφορες ερμηνείες των ενήλικων ηθοποιών. Ούτε η Γκάρνερ ούτε ο Ραμίρεζ κάνουν κάτι πέρα από το να διεκπεραιώσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται τους ούτως ή άλλως αδιάφορους ρόλους τους. Δεν τρέχει τίποτα μέχρι εδώ. Αναμενόμενα όλα αυτά. Δεν τρέχει τίποτα ούτε με το χιούμορ της ταινίας, που προσπαθεί να απευθυνθεί κυρίως σε πιτσιρίκια.

Τι τρέχει λοιπόν και δε μας βοηθά να προτείνουμε την ταινία;

Οι ταινίες που απευθύνονται στα παιδιά θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές ως προς το μήνυμα που περνάνε σε αυτά, είτε το επιδιώκουν είτε όχι. Το Yes Day το μήνυμα που περνά τελικά στα παιδιά είναι επιεικώς απαράδεκτο, γιατί καταλήγει σε ένα μεγάλο “ΌΧΙ”. Όχι ως προς τη φαντασία των παιδιών, όχι ως προς την εφηβική επαναστατικότητα. Προφανώς δεν εννοώ ότι μεγαλώνοντας παιδιά δεν θα πρέπει να πεις κάποια όχι και να βάλεις κάποια όρια, κυρίως για την ασφάλειά τους. Υπήρχε τρόπος η ταινία να οδηγήσει τον ανήλικο θεατή σε ένα πιο απελευθερωτικό συμπέρασμα και όχι να τον δασκαλέψει απλώς να ακούει τους γονείς του, γιατί αυτοί ξέρουν και αυτοί έχουν πάντα δίκιο, όπως τελικά συμβαίνει στο τέλος της ταινίας μας. Όχι, οι γονείς δεν ξέρουν πάντα και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας. Η μεταλαμπάδευση αυτή της λανθασμένης γνώσης. Δεν θα πρότεινα λοιπόν την ταινία, κυρίως για αυτή την κατεύθυνση που δίνει στο τέλος. Το Yes Day με λίγα λόγια είναι στην ουσία ύμνος στο “όχι” του γονιού προς το παιδί.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Filmy

PopCorn

IMDB

 

Alien Xmas (2020) Review

 

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία,
Φαντασίας


Σκηνοθεσία:Stephen Chiodo
Σενάριο:Kealan O'Rourke,Dan Clark,
Noah Kloor
Πρωταγωνιστούν:Keythe Farley,
Dee Bradley Baker,Kaliayh Rhambo,
 Michelle Deco,Jessica Gee-George

Διάρκεια: 40'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Στο Netflix κρύβεται ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο ζαχαρωτό που δεν είμαι σίγουρος ότι το έχουν ανακαλύψει αρκετοί! Μπορεί ο τίτλος και η αφίσα της ταινίας να μην σε πείθουν για την ποιότητα αυτού που θα δεις, όμως το Alien Xmas, ξεπερνά τις προσδοκίες σου πολύ γρήγορα και σε βάζει μέσα στο κλίμα των Χριστουγέννων, αποτίοντας  φόρο τιμής στα stop motion animation των Rankin - Bass!

 Η ιστορία μας είναι απλή και σύντομη (40 λεπτά όλη η διάρκεια), ότι πρέπει για τα πιτσιρίκια αλλά και για εμάς, τα μεγαλύτερα πιτσιρίκια. Μια εξωγήινη φυλή, οι Κλέπτο, θέλει να κλέψει τη βαρύτητα της Γης. Οι Κλέπτο το μόνο πράγμα που θέλουν να κάνουν είναι να ... κλέβουν! Κλέβουν οτιδήποτε έχουν οι άλλοι και ποτέ δεν αρκούνται σε όσα έχουν, παρά μόνο αν κλέψουν μερικά πράγματα ακόμα. Έτσι, αν εξαφανίσουν τη βαρύτητα, όλα τα πράγματα που υπάρχουν στη Γη θα βρεθούν να αιωρούνται στο διάστημα και αυτοί θα τα αρπάξουν. Το σχέδιο όμως απαιτεί την παρουσία στη Γη ενός εξωγήινου, ο οποίος θα συναρμολογήσει το Τζάιροτρον, το όπλο που θα εξαφανίσει τη βαρύτητα. Ο πιο μικροσκοπικός από αυτούς, ο Εξ, αναλαμβάνει την αποστολή, με την ελπίδα να αποκτήσει τεράστια φήμη στον πλανήτη του. Λίγο μετά την ανάληψη της αποστολής, ο Εξ βρίσκεται στη Χριστουγεννούπολη, την πόλη όπου ζει ο Άη Βασίλης και τα ξωτικά του, κι εκεί θαμπώνεται από τα παιχνίδια και τα πράγματα που υπάρχουν παντού, οπότε αποφασίζει να αρπάξει μερικά. Όλα αυτά μέχρι να πέσει πάνω στο μικρό ξωτικό, τη Χόλι, η οποία θα τον κάνει να καταλάβει τη σημασία του να "δίνεις". Η καρδιά του μικρού γκρίζου Εξ θα γεμίσει ξανά και ο κόσμος του θα πάρει ξανά χρώμα μετά από αυτή την ανακάλυψη!

Πάρα πολύ όμορφο και "ζεστό" stop motion animation! Αν είσαι λάτρης αυτής της τεχνικής νομίζω ότι εύκολα θα αγαπήσεις την ταινία που σε παραπέμπει στην εποχή των ειδικών Χριστουγεννιάτικων ταινιών των Ράνκιν - Μπας, πρωτοπόρων στο stop motion. Τα χρώματα και οι φωτισμοί βγάζουν μια ζεστασιά και τη στιγμή που μεταφέρεσαι στη Χριστουγεννούπολη, νιώθεις σαν να έχεις γυρίσει μερικά χρόνια πίσω, τότε που τα Χριστούγεννα είχαν κάτι ακόμα πιο μαγικό. Τότε που νόμιζες ότι ακόμα και ο αέρας εκείνη την εποχή είχε μια διαφορετική, γλυκιά μυρωδιά, ίσως γιατί τις δεκαετίες του 1980 και 1990 κάθε σπίτι διατηρούσε πολύ περισσότερο την παράδοση τις προετοιμασίας των Χριστουγεννιάτικων εδεσμάτων και οι γειτονιές πλημμύριζαν ευωδιές. Τώρα που το σκέφτομαι, φαίνεται αυτή η μικρή ταινία να πήγε πολύ πιο βαθιά απ' ότι είχα καταλάβει κατά την προβολή της.

 Το απλό, κατανοητό και ευαίσθητο σενάριο είναι ιδανικό για τα πιτσιρίκια. Η ταινία δίνει έμφαση στην ικανοποίηση που νιώθεις όταν δίνεις και το φανερώνει έντονα στα παιδικά μάτια όταν το μικρό ξωτικό πιάνει τον Εξ να κλέβει τα πράγματά της και του λέει πως μπορεί να τα πάρει γιατί είναι απλώς πράγματα. Γεμάτος λοιπόν όταν δίνεις, γεμάτος και όταν σου δίνουν, όταν παίρνεις το δώρο σου, που σημαίνει ότι κάποιος σε σκέφτηκε και για αυτόν τον κάποιον κάτι σημαίνεις.

 Τόσο απλά είναι τα πράγματα στο Alien Xmas και σας παροτρύνω να του δώσετε μια ευκαιρία αυτές τις ημέρες. Δεν είναι απαραίτητο να το δείτε με τα παιδιά σας. Μια χαρά μπορεί να το δει και κάποιος που δεν έχει παιδιά και θέλει απλώς να θυμηθεί την εποχή που ήταν ο ίδιος παιδί. Και μετά αναζητήστε και κάποια από τις κλασικές ταινίες της Ράνκιν- Μπας, όπως το Santa Claus is Coming to Town, για το οποίο είχαμε γράψει πριν λίγα χρόνια, ακόμα κι αν ποτέ δεν έχει τύχει να τις έχετε δει. Το στολισμένο δέντρο, ένα ζεστό ρόφημα, μερικά μπισκότα και ένα τέτοιο φιλμ στην τηλεόραση, είναι ικανά να δημιουργήσουν μια εξαιρετικά χαλαρωτική ατμόσφαιρα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

Goosebumps 2 : Haunted Halloween (2018) Review

Είδος: Φαντασίας, Κωμωδία

Κι όμως, ενώ η ταινία δεν αυτό που λες εύκολα καλή ταινία, δεν είναι απογοητευτική. Οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν την βλέπουν το ίδιο ευχάριστα, όπως συνέβαινε με το προηγούμενο φιλμ, αλλά μπορούν να το παλέψουν παρέα με τα παιδιά τους.

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΕΣ 2 :
ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΧΑΛΟΟΥΙΝ
Σκηνοθεσία:Ari Sandel
Σενάριο:Rob Lieber,
Darren Lemke
Πρωταγωνιστούν:Wendi McLendon-Covey,
Madison Iseman,
Jeremy Ray Taylor

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Λίγο η θετική μου άποψη για την πρώτη ταινία (Goosebumps ), λίγο το καλοκαιράκι και η μεσημεριανή χαλάρωση που σε βρίσκει με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αναζητώντας στην τηλεόραση κάτι που θα μπορέσει να σε παρασύρει περισσότερο προς το πρώτο, είπα να πατήσω το Play σε αυτή εδώ την επιλογή του Netflix, έστω κι αν δε μου γέμιζε ιδιαίτερα το μάτι. Κι εγώ μπορεί να μην αποκοιμήθηκα γλυκά εν τέλει, όπως ήλπιζα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήταν τέτοια η δύναμη της ταινίας που με κράτησε από το να πέσω στην αγκαλιά του Μορφέα. Απλώς δεν ήμουν τόσο κουρασμένος μάλλον!

 Αυτή η δεύτερη ταινία του φιλόδοξου franchise, που ελέω αυτής της ταινίας δεν βλέπω να τα καταφέρνει να γίνει franchise, κινηματογραφικό τουλάχιστον, βρίσκεται ένα δύο σκαλοπάτια κάτω από την πρώτη ταινία. Μικρότερος προϋπολογισμός σίγουρα, λίγο χειρότερα ψηφιακά εφέ, αναμάσημα ιδεών και διαφορετικοί συντελεστές (σχεδόν ...αλλά μη με πιέσετε να σας πω ποιος επιστρέφει για σύντομο χρονικό διάστημα, προς το τέλος της ταινίας..),το χιούμορ λίγο πιο παιδικό και ίσως ένα "τσακ" πιο τρομακτικό σε μερικά σημεία, κυρίως λόγω του Σλάπι, της ζωντανής κούκλας, που επιστρέφει για να πάρει εκδίκηση. 

 Ο Σλάπι λοιπόν ζωντανεύει γιατί δυο πιτσιρίκια βρίσκουν ένα ημιτελές βιβλίο του διάσημου συγγραφέα παιδικών βιβλίων τρόμου, Ρ.Λ. Στάιν, κρυμμένο σε ένα σπίτι της γειτονιάς τους, όπου έμενε ο συγγραφέας πριν πάρα πολλά χρόνια. Τα παιδιά ανοίγουν το βιβλίο και ο Σλάπι ξεπηδά από τις σελίδες του. Τώρα θέλει μια καινούρια οικογένεια και θα κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει. Κι αν τα πιτσιρίκια προσπαθούν να σταματήσουν τα σχέδιά του, ο Σλάπι έχει τη δύναμη να ζωντανέψει ένα σωρό μυθικά τέρατα και να προκαλέσει πανικό στην πόλη. Μόνος τρόπος να σταματήσει όλο αυτό, να γραφτεί το τέλος του βιβλίου.

 Κι όμως, ενώ η ταινία δεν αυτό που λες εύκολα καλή ταινία, δεν είναι απογοητευτική. Οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν την βλέπουν το ίδιο ευχάριστα, όπως συνέβαινε με το προηγούμενο φιλμ, αλλά μπορούν να το παλέψουν παρέα με τα παιδιά τους. Ιδανικές ηλικίες για την ταινία θεωρώ τα 7 με 14, εκεί που δεν δίνεις και τρελή βάση στο σενάριο και τους χαρακτήρες αλλά που μπορείς να ταυτιστείς με τα πιτσιρίκια της ταινίας και να περάσεις καλά.

 Είναι φανερή η βιασύνη να γυριστεί ένα ακόμα φιλμ από τη Sony με θέμα της Ανατριχίλες, μετά την καλή πορεία της ταινίας του 2015. Χάνεται όμως η κινηματογραφική αίσθηση και η όλη προσπάθεια έχει σημάδια παραγωγής που πάει κατευθείαν στο Home Cinema, παρά την θέληση του σκηνοθέτη, Άρι Σαντέλ, του μοντέρ του και του διευθυντή φωτογραφίας του, να το καλύψουν με φιλότιμους τρόπους. Στο φινάλε μου έδωσε την εντύπωση ότι αφήνει ανοιχτό παράθυρο για μια ακόμα ταινία αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα είναι εφικτό παρότι, εδώ που τα λέμε, τα λεφτά του τα έφερε πίσω επί τρία. Η ιδέα που έπεσε πάντως στο τραπέζι δεν είναι άσχημη αλλά παραπέμπει πολύ στο Jumanji...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn