Rise (2022) Review

ΑΝΟΔΟΣ:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Βιογραφική, Δραματική, Αθλητική

Διάρκεια: 113'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η ιστορία των Αντετοκούνμπο δεν αφήνει ασυγκίνητη την Ντίσνεϊ και η πορεία του Γιάννη, του Θανάση και των υπόλοιπων αδερφών, μεταφέρεται στην οθόνη του Disney+. Αληθινή ιστορία που επιβεβαιώνει το Αμερικανικό όνειρο, οπότε εδώ είμαστε!

 Μετανάστες από τη Νιγηρία, ο Τσαρλς και η Βερόνικα Αντετοκούνμπο, αφήνουν το νεογέννητο παιδί τους πίσω στη χώρα τους και ψάχνουν να βρουν καλύτερη τύχη. Οι δύσκολες ώρες που περνούν στην Τουρκία τους κάνουν να αναζητήσουν καταφύγιο τελικά στην Ελλάδα και καταφέρνουν να στήσουν το σπιτικό τους στα Σεπόλια. Εκεί γεννιούνται τέσσερα ακόμα παιδιά, που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί το μέλλον τους. Από πλανόδιοι πωλητές, τα πιτσιρίκια θα βρεθούν στο ψηλότερο βάθρο του Αμερικανικού μπάσκετ λίγα χρόνια μετά.

 Η ταινία Rise σκηνοθετήθηκε από τον βραβευμένο Νιγηριανό σκηνοθέτη, Ακίν Ομοτόσο, και ξεκινά με αρκετά καλά στοιχεία, που σε προετοιμάζουν για μια λίγο πιο προσεγμένη, κινηματογραφικών προδιαγραφών βιογραφική ταινία. Αυτό δεν διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που παραδίδει ο Ομοτόσο είναι αξιοπρεπές. Όσο περνά η ώρα μπορεί να νιώθεις ότι αυτό που παρακολουθείς είναι περισσότερο τηλεοπτική παραγωγή αλλά τουλάχιστον καλής ποιότητας. Η φωτογραφία βοηθάει αρκετά σε όλη αυτή την καλή αίσθηση.

 Ενδιαφέρον έχει το επιτελείο των ηθοποιών καθώς επιλέγονται Νιγηριανοί ηθοποιοί για να υποστηρίξουν τους ρόλους. Την παράσταση κλέβει το ζεύγος Αντετοκούνμπο και ο μικρός που υποδύεται τον Θανάση. Οι ερμηνείες τους είναι πολύ πιο μεστές από τους υπόλοιπους και ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τον ρόλο του Τσαρλς, του πατέρα της οικογένειας, υπάρχει και περισσότερο ψωμί στον χαρακτήρα.

 Το σενάριο έχει ενδιαφέρουσες στιγμές και υπάρχουν μερικοί καλοί διάλογοι αλλά όπως με τις περισσότερες αληθινές ιστορίες που μεταφέρονται στη μικρή ή μεγάλη οθόνη, συνήθως μας συγκινεί η ιστορία και όχι τόσο το πως παρουσιάζεται.

 Αξίζει φυσικά την προσοχή σας η ταινία. Σέβεται τους ήρωές της και προσεγγίζει όμορφα ακόμα και τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας. Δεν αποφεύγει να μιλήσει για το ρατσισμό και για τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε μια οικογένεια Νιγηριανών, που πήρε Ελληνική υπηκοότητα, αλλά ποτέ δεν γίνεται κάτι βαρύ. Παραμένει μια ιστορία που σου αφήνει καλή αίσθηση στο τέλος και που προφανώς έχουμε έναν παραπάνω λόγο να την παρακολουθήσουμε, μιας και ο Γιάννης και τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, την οποία φανερά υπεραγαπάνε.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Hustle (2022) Review

 

Δραματική,Κωμωδία,Αθλητική

Διάρκεια: 117'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο μοναδικός τρόπος που χειρίζεται την καριέρα του ο Άνταμ Σάντλερ συνεχίζεται με το Hustle. Δύο χρόνια μετά το Hubie Halloween, το οποίο ήταν χαρακτηριστική περίπτωση κωμωδίας "Σάντλερ", και τρία μετά το Uncut Gems, με την οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία του Άνταμ, έχουμε την επιστροφή στις "σοβαρές" ερμηνείες, σε μια σαφώς πιο εύκολη για το ευρύ κοινό ταινία.

 Ο Στάνλεϊ Μπέρεν είναι χρόνια τώρα σκάουτερ για λογαριασμό της Φιλαδέλφεια 76ερς, η οποία είναι ομάδα του NBA, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε (δεν οφείλετε να το γνωρίζετε και καμία σημασία δεν έχει αυτό στην παρακολούθηση της ταινίας). Τα πάει εξαιρετικά στο πόστο του αλλά οι συνεχείς μετακινήσεις ανά την υφήλιο τον έχουν κουράσει, καθώς βρίσκεται συνεχώς μακριά από τη γυναίκα και την κόρη του. Οι κόποι του αναγνωρίζονται από τον ιδιοκτήτη της ομάδας και τον προάγει σε βοηθό προπονητή. Τέρμα τα αεροδρόμια και τα ξενοδοχεία για τον Σταν! Η μοίρα όμως του παίζει άσχημο παιχνίδι. Ο γηραιός ιδιοκτήτης πεθαίνει, τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο γιος του, που ούτε τις καλύτερες σχέσεις έχει με τον σκάουτερ αλλά ούτε είναι και το καλύτερο παιδί. Έτσι ο Σταν βρίσκεται ξανά σε δύσκολη θέση. Ο νέος ιδιοκτήτης του ζητά να αναλάβει ξανά σκάουτερ και αν του φέρει ένα τεράστιο ταλέντο τότε θα του δώσει τη θέση του βοηθού προπονητή. Παρά την απογοήτευση, η τύχη χαμογελά στον πρωταγωνιστή μας και σε ένα ταξίδι του στην Ισπανία, για να δει ένα ταλέντο που αγωνίζεται στην εθνική κατηγορία, δεν καταφέρνει να μπει στον αγώνα λόγω ενός λάθους. Που είναι λοιπόν το χαμόγελο της τύχης, θα αναρωτηθείς. Αφού δεν μπαίνει στον αγώνα ο Σταν, τριγυρνάει στις γειτονιές κι εκεί πέφτει πάνω σε έναν απίστευτα ταλαντούχο καλαθοσφαιριστή του δρόμου. Ο Μπο Κρουζ είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχουν δει τα μάτια του έμπειρου σκάουτερ και θα κάνει τα πάντα για να τον βάλει στα ντραφτ του NBA, έστω κι αν θα χρειαστεί στην ουσία να παλέψουν οι δυο τους για όλο αυτό, καθώς ο ιδιοκτήτης της ομάδας αφήνει ξεκρέμαστο τον Σταν.

 Ο Σάντλερ είναι κι εδώ εκατό τοις εκατό αφοσιωμένος στον ρόλο του και δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την φυσικότητα της ερμηνείας του. Το βλέμμα του, οι κινήσεις του, η αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ηθοποιούς είναι δείγμα της ωριμότητας του Σάντλερ, του ίδιου τύπου που "κατηγορείται" για το ανώριμο και σαχλό χιούμορ των κωμωδιών του! Εδώ πάντως είναι για άλλη μια φορά μαγευτικός και φαίνεται να βοηθά αρκετά τον συμπρωταγωνιστή του, Χουάν Ερνανγκόμεθ, ο οποίος καμία σχέση με την ηθοποιία δεν έχει ο άνθρωπος. Ο Χουάν είναι πραγματικός καλαθοσφαιριστής της Εθνικής Ισπανίας και των Τζαζ της Γιούτα αλλά το παλεύει αξιοπρεπέστατα και θεωρώ ότι έχει βοηθήσει ιδιαίτερα η παρουσία του Σάντλερ σε αυτό και η μεταξύ τους χημεία.

 Σε γενικές γραμμές, η ταινία δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Είναι μια κλασική αθλητική ταινία, όπου ένας "κανένας" έχει τη δυνατότητα να αποδείξει πως είναι "κάποιος". Αν το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό είναι ο Ρόκι, δεν νομίζω ότι αυτό είναι τυχαίο. Η ταινία είναι γυρισμένη στη Φιλαδέλφεια, έχει μοντάζ προπόνησης και δεν διστάζει να αναφέρει τον Ροκί σε μία από αυτές. Ο σκηνοθέτης, Τζερεμάια Ζάγκαρ, κρατά χαμηλά τους τόνους και τους φωτισμούς έχοντας στο μυαλό του περισσότερο απ' όσο μάλλον αφήνει να φανεί την εμβληματική ταινία του 1976. Εδώ όμως δεν είναι μόνο η πορεία του "αθλητή", Μπο Κρουζ, προς τη λύτρωση αλλά και η πορεία του μέντορα, Σταν Μπέρεν, προς αυτή, καθώς μπορεί να έχει χρόνια στους χώρους, στην κρίσιμη στιγμή όμως αντιμετωπίζεται σαν "κανένας".

 Αξιοπρεπέστατο λοιπόν αθλητικό/ κοινωνικό δράμα. Καθόλου βαρύ, αλλά όχι και κάτι ανάλαφρο με τάσεις να περάσει ηθικοπλαστικά μηνύματα. Όμορφα κινηματογραφημένο, με ωραίους διαλόγους και -το λέμε ακόμα μια φορά- με έναν πάρα πολύ καλό Άνταμ Σάντλερ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Home Team (2022) Review

 

 

ΟΜΑΔΑ ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

Κωμωδία, Οικογενειακή

Σκηνοθεσία:Charles Kinnane,Daniel Kinnane
Σενάριο:Chris Titone,Keith Blum
Πρωταγωνιστούν:Kevin James,Taylor Lautner,Rob Schneider,Jackie Sandler,Gary Valentine,Tait Blum

Διάρκεια: 95'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Άλλη μια παραγωγή της Happy Madison για λογαριασμό του Netflix. Ποια είναι η Happy Madison; Η εταιρεία παραγωγής του Άνταμ Σάντλερ. Από αυτή την πληροφορία και μόνο παίρνεις όσα χρειάζεται να ξέρεις για την ταινία Home Team, που μπορεί να μην πρωταγωνιστεί ο Σάντλερ αλλά οι πολύ καλοί φίλοι του, Κέβιν Τζέιμς και Ρομπ Σνάιντερ, τα πάντα όμως "μυρίζουν" ταινία "Σάντλερ", πιο οικογενειακής μορφής. Ένα αστείο με εμετό πάντως θα το βρείτε κι εδώ!

 Ο Κέβιν Τζέιμς υποδύεται τον Σον Πέιτον, επιτυχημένο προπονητή στην ομάδα Αμερικανικού ποδοσφαίρου της Νέας Ορλεάνης, ο οποίος όμως βρίσκεται για ένα χρόνο σε διαθεσιμότητα μετά από κατηγορίες εναντίον της ομάδας για συμμετοχή σε ένα σκάνδαλο με παράνομα στοιχήματα, που αφορούσαν τραυματισμούς αντίπαλων παικτών. Στον χρόνο της διαθεσιμότητάς του, ο Πέιτον θα βρεθεί να προπονεί την ομάδα του σχολείου του γιου του και να έρχεται έτσι πάλι κοντά με την οικογένειά του.

 Είναι κλασικό το στήσιμο της πλοκής και το έχουμε δει άπειρες φορές σε ταινίες που προορίζονται για όλη την οικογένεια. Απομακρυσμένος γονιός, αφοσιωμένος στην καριέρα του, επιστρέφει κοντά στα παιδιά του και βρίσκει το πραγματικό νόημα της ζωής. Το θετικό με αυτής της μορφής τις ταινίες είναι ότι πρέπει να είναι πολύ κακές για να μην μπορεί να της παρακολουθήσει κάποιος, ειδικά στην τηλεόραση. Το Home Team δεν είναι λοιπόν τόσο κακό ώστε να το παρατήσεις. Κρατάει ένα σχετικά συμπαθητικό επίπεδο αφήγησης και έχει ερμηνείες από τους ηθοποιούς τόσο όσο χρειάζεται. 

 Ο Κέβιν Τζέιμς δεν τρελαίνεται κιόλας, ο Τέιλορ Λότνερ κάπως θέλει να δώσει λίγο παραπάνω, ενώ υπάρχουν και οι πιο κωμικοί χαρακτήρες των Ρομπ Σνάιντερ και Γκάρι Βαλεντάιν, ο οποίος μόλις σήμερα κατάλαβα για πιο λόγο μου θυμίζει έντονα τον πρωταγωνιστή, Κέβιν Τζέιμς, αφού είναι αδερφός του. Με τους συγκεκριμένους συντελεστές είναι δεδομένο ότι θα βρεις μέσα και τα κλασικά αστεία των ταινιών του Σάντλερ, αρκετές φορές, αλλά αν δεν είσαι αρκετά αρνητικός απέναντι στον Σάντλερ και την κωμωδία του ήδη, τότε μάλλον δεν θα σε ενοχλήσουν.  Σε πιο μειονεκτική θέση βρίσκονται δυστυχώς τα πιτσιρίκια εδώ, που δεδομένου της μορφής της ταινίας θα έπρεπε να έχουν περισσότερο χρόνο στην οθόνη.

 Πιο πολύ διεκπεραιώνουν μια οικογενειακή ταινία οι συντελεστές, γιατί προφανώς υπάρχει κάποιο συμβόλαιο με το Netflix που αφορά τον αριθμό ταινιών που πρέπει να παραδοθούν στην πλατφόρμα. Μιλάμε καθαρά λοιπόν για καταναλωτικό προϊόν, το οποίο μέσα στο πλαίσιο στο οποίο μας προσφέρεται είναι στα όρια του ανεκτού (περισσότερο) και του αξιοπρεπούς (λιγότερο).

.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

PopCorn

IMDB

 

 

 

Creed II (2018)

Είδος : Δραματική, Αθλητική

"Παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του."

ΚΡΙΝΤ ΙΙ

Σκηνοθεσία:Steven Caple Jr.

Σενάριο:Sylvester Stallone,Juel Taylor

Παίζουν:Michael B. Jordan,
Sylvester Stallone,Tessa Thompson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πριν μερικά χρόνια, όταν περιμέναμε να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους το πρώτο Creed, ομολογώ ότι, παρότι μεγάλος θαυμαστής του Σταλόνε και του Ρόκυ, δεν ανέμενα με ιδιαίτερη αγωνία την ταινία. Ο κύκλος του Ρόκυ θεώρησα ότι έκλεισε πάρα πολύ ωραία με το Rocky Balboa ενώ απ' την άλλη δεν θεωρούσα ότι μπορούσε να ειπωθεί μια ιστορία με ενδιαφέρον για τον γιο του Απόλο Κριντ. Πίστευα ότι θα ήταν μια απ' τα ίδια, ένα Ρόκυ με διαφορετικό πρωταγωνιστή. Οπότε τι καινούριο μπορούσε να πει; Όμως η ματιά του Ράιαν Κούγκλερ έδωσε ένα φιλμ που ναι μεν σαν ιστορία, σαν πλοκή δεν είπε τίποτα διαφορετικό αλλά ο τρόπος που το προσέγγισε ο νεαρός σκηνοθέτης, διατηρώντας χαμηλούς τόνους και μια πιο λυρική διάθεση, έδωσε μια πάρα πολύ καλή ταινία, που δεν μπορούσες να την κατηγορήσεις με ευκολία ως "μία από τα ίδια".

  Εύκολα θα μπορούσες να πεις το "μία από τα ίδια" για το Creed II, καθώς εδώ έχουμε ξεκάθαρα μια ιστορία που ακολουθεί βήμα βήμα την εξέλιξη που είχαν οι ταινίες Rocky, επαναφέροντας μάλιστα και τον Άιβαν Ντράγκο από το Rocky IV, τον Ρώσο πυγμάχο, που σκότωσε στο ρινγκ τον πατέρα του νεαρού Κριντ και στην πορεία "ανάγκασε" τον Ρόκυ να παλέψει μαζί του μέσα στη Μόσχα, σε εκείνο το φιλμ που παρότι απομακρύνθηκε πλήρως από την ουσία των ταινιών του αγαπημένου κινηματογραφικού πυγμάχου, ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά. Κι εδώ όμως, παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του.

  Τριάντα χρόνια μετά τη μονομαχία του με τον Ρόκυ Μπαλμπόα, ο Άιβαν Ντράγκο, έχοντας χάσει την εκτίμηση των πάντων στην πατρίδα του λόγω της ήττας του σε εκείνο το παιχνίδι, ζει με το γιο του, τον οποίο προπονεί σαν πυγμάχο. Στόχος είναι ο γιος του Κριντ και η πρόκληση σε αγώνα, με σκοπό να ξεβγάλουν την ντροπή από το όνομα Ντράγκο.

  Το πρώτο πράγμα που θέλω να αναφέρω για το συγκεκριμένο φιλμ, είναι οι πάρα πολύ καλές ερμηνείες της τετράδας πυγμάχων- προπονητών. Λούντγκρεν και Σταλόνε έρχονται αυτή τη φορά αντιμέτωποι μόνο εκτός ρινγκ σε μια πολύ δυνατή σκηνή, που σε κάνει να σκεφτείς πόσο κρίμα είναι που ο Λούντγκρεν δεν πήρε ή δεν διεκδίκησε ποτέ ευκαιρίες να δείξει κάτι παραπάνω σαν ηθοποιός. Ο κινηματογραφικός γιος του, Φλοριάν Μουντεάνου, είναι κι αυτός πάρα πολύ καλός, χωρίς πολλές ατάκες αλλά με ένα βλέμμα που "λέει" κάθε φορά όσα χρειάζεται να κατανοήσει ο θεατής. Θλίψη, θυμός, απογοήτευση βγαίνουν όλα στο ύφος του νεαρού, ο οποίος κουβαλά μια θλιβερή ιστορία, ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς τη μάνα του, η οποία τον παράτησε με έναν πατέρα που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και το παιδί ψάχνει να βρει μέσα στα μάτια του την εκτίμηση, έστω για αυτό που προσπαθεί να κάνει γι αυτόν. Καλός και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, χωρίς να μπορώ ωστόσο να πω κάτι παραπάνω, ενώ αυτός που είναι εξαιρετικά συγκινητικός και για άλλη μια φορά δοσμένος 100% στο ρόλο του, είναι ο Σιλβέστερ Σταλονε. Προσωπικά τον βρήκα ακόμα καλύτερο και από το προηγούμενο φιλμ, έστω και αν φαίνεται ότι κάνει μερικά βήματα πίσω για να δώσει τη σκυτάλη ξεκάθαρα στον Κριντ του Τζόρνταν. Οι σκηνές που ο Σταλόνε είναι στην οθόνη, είναι δικές του και είναι αληθινές, μελαγχολικές, όπως ο Ρόκυ του.

 Αυτό που θα ήθελα παραπάνω από το φιλμ του Στίβεν Κέιπλ Τζ. ήταν να δώσει λίγο μεγαλύτερο χρόνο στους Ντράγκο. Είχαν πράγματα να πουν οι Λούντγκρεν και Μουντεάνου, ήταν αφοσιωμένοι στους ρόλους τους και είχαν χημεία, οπότε περίμενα να δω λίγη ακόμη από την ιστορία τους στην οθόνη. Κατά τα άλλα, ως ένας άνθρωπος που του άρεσαν όλα τα φιλμ του Ρόκυ Μπαλμπόα, εκτός από το τέταρτο, του οποίου, ειρωνικά για εμένα, αποτελεί συνέχεια αυτή η ταινία, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους ένιωθα μια γλυκιά θλίψη, μια μελαγχολία αλλά και μια ικανοποίηση, κυρίως για την πορεία του Ρόκυ. Δεν ξέρω αν θα παρακολουθήσω και το επόμενο φιλμ της σειράς (αν υπάρξει) χωρίς τη συμμετοχή του Σταλόνε αλλά μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν σίγουρα πολύ καλά για τον Κριντ, έχοντας όμως στο πλάι του τη σιγουριά του Σταλόνε-Μπαλμπόα. Από 'δω και πέρα "μόνος σου" , όπως και ο προπονητής του του λέει λίγο πριν το φινάλε. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Rocky IV (1985)

Είδος: Δραματική, Αθλητική, Περιπέτεια

Σκηνοθεσία:Sylvester Stallone
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire,Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Απόλλο Κρηντ θέλει να αναμετρηθεί με τον Ιβάν Ντράγκο, έναν Ρώσο υπεραθλητή-μποξέρ, ο οποίος βρίσκεται στην Αμερική. Κατά την αναμέτρησή τους, ο Απόλλο θα χάσει τη ζωή του και ο Ρόκυ, αποφασίζει να αγωνιστεί με τον Ντράγκο, στη Μόσχα, θέλοντας να εκδικηθεί για το θάνατο του φίλου του.

ΑΠΟΨΗ: Το τρίτο σίκουελ του Ρόκυ είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ, ολόκληρου του franchise, χωρίς φυσικά να είναι το καλύτερο. Κατά τη δική μου άποψη, είναι το χειρότερο και το πιο ανέμπνευστο, παρότι είναι το φιλμ που η δική μου γενιά μνημονεύει περισσότερο, ίσως λόγω των συχνότερων προβολών του από την ιδιωτική τηλεόραση, ίσως και λόγω του ότι ήταν το μοναδικό φιλμ του Ρόκυ, που περιείχε έναν πραγματικά "κακό" τύπο απέναντι στο συμπαθή μας μποξέρ.

  Μέχρι το τρίτο Ρόκυ τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά, με το πρώτο να αποτελεί πλέον ταινία σταθμό της 7ης Τέχνης και το δεύτερο και τρίτο μέρος να είναι αρκετά καλά σαν φιλμ και αρκούντως διασκεδαστικά, με καλό γράψιμο από το Σταλόνε αλλά και θεαματικές, καλογυρισμένες σκηνές πυγμαχίας. Εδώ, μοιάζει να υπάρχει μια στασιμότητα. Οι χαρακτήρες, ενώ μέχρι τώρα σε κάθε ταινία παρουσίαζαν ενδιαφέρον, καθώς ο Σταλόνε φρόντιζε να προσθέτει στοιχεία στον καθένα τους, σε αυτό το φιλμ, είναι άψυχοι. 

  "Άψυχος" είναι ίσως η λέξη κλειδί για το συγκεκριμένο φιλμ. Ούτε η σχέση Άντριαν- Ρόκυ μας βγάζει κανένα συναίσθημα πια, ούτε ο μικρός γιος του Ρόκυ μας αφορά, ούτε ο Πόλυ έχει την ίδια διάθεση για καλαμπούρι παρότι μαζί με τον Απόλλο, είναι οι δύο της παλιάς φρουράς, που ξεχωρίζουν. Αυτός που όλοι θυμούνται από το Ρόκυ 4, είναι ο θηριώδης Ντολφ Λούντγκρεν, στο ρόλο του Ρώσου, Ιβάν Ντράγκο. Ο Λούντκρεν παίζει έναν τύπο που μιλάει τρεις-τέσσερις φορές σε όλο το φιλμ και θυμίζει τους "κακούς" των φιλμ του Τζέημς Μποντ, όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει στην κριτική του το 198,5 ο Ρότζερ Έμπερτ. Η άχρηστη πληροφορία που έχω για εσάς, είναι ότι ο Λούντγκρεν, λίγο πριν τα γυρίσματα του Ρόκυ, είχε παίξει ένα μικρό ρολό σε ταινία Τζέημς Μποντ(A View To A Kill). 

  Αν πρέπει να βρω θετικά στοιχεία στο 4ο Ρόκυ, εκτός της επιβλητικής παρουσίας του Λούντγκρεν, θα δυσκολευτώ. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον διπλό μοντάζ προπόνησης των Ρόκυ και Ντράγκο, με τον Ρόκυ να προπονείται στα χιονισμένα τοπία της Ρωσίας και τον Ντράγκο σε υπερσύγχρονο γυμναστήριο, δείχνοντας τη διαφορά νοοτροπίας των αντιπάλων, ενώ βλέπουμε και μια δυνατή σκηνή ανάμεσα στον Σταλόνε και τον Γουέδερς (Απόλλο Κρηντ), κατά τη διάρκεια του αγώνα του Απόλλο με τον Ντράγκο, στην οποία οι δύο ηθοποιοί βγάζουν αρκετό πάθος, παίζοντας με τα μάτια κυρίως, αλλά γενικά το Ρόκυ 4 είναι στεγνό από συναίσθημα και καλό γράψιμο. Κορυφαία στιγμή, ο νικητήριος λόγος του Ρόκυ μπροστά σε ένα όρθιο κοινό Ρώσων που φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Νομίζω ότι άνετα η σκηνή αυτή παίρνει τον τίτλο της πιο χαζής και πιο ντροπιαστικής σκηνής ολόκληρου του franchise, κατατάσσοντας και το Ρόκυ 4, μέσα στις ταινίες απροκάλυπτης προπαγάνδας της κυβέρνησης Ρήγκαν, πρόεδρο με τον οποίο ο Σταλόνε είχε πολύ καλή σχέση. 

  Στο μουσικό κομμάτι τώρα, γράφοντας για το Ρόκυ 5 λίγο καιρό πριν, είχα αναφερθεί στο Ρόκυ 4, ως το Ρόκυ της γενιάς του MTV. Ο λόγος που το έκανα αυτό, ήταν γιατί, εκτός από το ξεκάθαρα ποπ ύφος ολόκληρης της ταινίας, τα μουσικά βίντεο καλύπτουν σχεδόν το 1/3 της διάρκειάς της. Έχουμε ένα ενδιαφέρον μοντάζ προπόνησης με Ρόκυ και Ντράγκο να προπονούνται παράλληλα και το μουσικό θέμα του Vince DiCola, πιο ηλεκτρονικό εδώ αλλά ακόμα στη λογική του μεγαλειώδους θέματος του Bill Conti, να τους συνοδεύει, αλλά έχουμε και άλλα 3 μουσικά κομμάτια να παρεμβάλλονται κατά τη διάρκεια του φιλμ, κάνοντας το να θυμίζει βίντεο κλιπ των '80s.

  Τα φιλμ του Ρόκυ, ξεχείλιζαν από πάθος και συναισθήματα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τους και είχαν χαρακτήρες αληθινούς μέσα τους. Στον τέταρτο Ρόκυ, είναι όλα τόσο αναληθή και τα πρόσωπα τόσο ξύλινα, που χάνεται η μαγεία των προηγούμενων ταινιών. Ο Ρόκυ δε μας γοήτευσε ποτέ γιατί ήταν ανίκητος, γιατί ήταν εξαιρετικός πυγμάχος με στιλ και τεχνική, ούτε γιατί εκπροσωπούσε τα αμερικανικά κυβερνητικά ιδεώδη. Μας γοήτευσε γιατί ήταν ένας "αληθινός" κινηματογραφικός ήρωας ,που δεν πάλευε για να κερδίσει αλλά για να αποδείξει ότι υπάρχει και να ξεχωρίσει από τη μιζέρια που μας θέλει κολλημένους στον πάτο. Ο κινηματογραφικός πάτος του αγαπημένου μου "ήρωα", είναι δυστυχώς εδώ. Ξέρω ότι πολύ θα διαφωνήσουν, οπότε ας ξεκαθαρίσω κάτι. Σαν ροή, το φιλμ δεν είναι βαρετό, όπως είναι ίσως το Ρόκυ 5 και παρά τις υπερβολές του, βλέπεται ευχάριστα. Όμως, το Ρόκυ 4 είναι πολύ μακρυά από την "καρδιά" ολόκληρης της κινηματογραφικής διαδρομής του διασημότερου πυγμάχου που γνώρισε η μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr