Alarum (2025) Mini Review

 

Δράσης,Θρίλερ
Διάρκεια: 95'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ένας μήνας έχει περάσει περίπου από την προβολή του κάκιστου Armor, την τελευταία ταινία που είδαμε τον Σιλβέστερ Σταλόνε στους κινηματογράφους της χώρας μας, εκεί συμπρωταγωνιστώντας με τον Τζέισον Πάτρικ. Ε, δε μπορεί, λες, δύο κακές ταινίες στη σειρά ο Σλάι. Κι όμως, το Alarum, εδώ όπου σε θέση συμπρωταγωνιστή βρίσκουμε τον γιο του Κλιντ Ίστγουντ, Σκοτ, μας δείχνει ότι  μπορεί.

 Δύο κατάσκοποι ερωτεύονται και εξαφανίζονται από προσώπου γης. Αφού παράτησαν παράνομα την υπηρεσία τους, η Λάρα και ο Τζο, δυο άριστα εκπαιδευμένοι εκτελεστές, παντρεύονται και ζουν κρυμμένοι σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Εκεί θα βρεθούν στο στόχαστρο όχι μόνο της υπηρεσίας τους αλλά και ενός σκοτεινού κατασκοπικού δικτύου με την ονομασία Άλαρουμ. Αφορμή γίνεται ένα στικάκι με απόρρητο υλικό, που τυχαία φαίνεται να φτάνει στα χέρια του Τζο.

 Το περίεργο με το Alarum είναι ότι ξεκινά δείχνοντας μια διάθεση να παρουσιάσει κάτι αλλά σύντομα μετά τους τίτλους αρχής εξανεμίζονται οι όποιες ελπίδες είχε κανείς. Ο κάποτε υποσχόμενος σκηνοθέτης, Μάικλ Πόλις, δεν καταφέρνει να κάνει πολλά πράγματα με το ακατάστατο σενάριο του Αλεξάντρ Βίσα. Δίνει μία δύο συμπαθητικές σκηνές δράσης αλλά δεν σώζεται η ταινία με τίποτα. Βαρετή εξέλιξη, σενάριο και διάλογοι που κοπιάρουν παλιότερες αλλά σύγχρονες ταινίες του είδους και κακές ερμηνείες, συμπληρώνουν το αδιάφορο αυτό μωσαϊκό.

 Το πιο στενάχωρο στο Alarum είναι η εμφάνιση του Σταλόνε. Αν για κάτι δεν μπορούσες να κατηγορήσεις ποτέ τον Σταλόνε αυτό είναι η αδιαφορία για το φιλμ στο οποίο συμμετείχε. Εδώ δεν είναι μόνο ότι ο ίδιος παρουσιάζεται νωθρός αλλά είναι και τόσο κακή η ποιότητα της ταινίας που πραγματικά αναρωτιέμαι τι οικονομικές ανάγκες έχει για να συμμετέχει σε μια σειρά τέτοιων ταινιών τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς το Alarum μπαίνει στον πάτο της φιλμογραφίας του Σλάι, ίσως λίγο πιο πάνω από την προηγούμενη ταινία του αλλά αυτό δεν λέει πολλά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Armor (2024) Review

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ

Δράσης,Θρίλερ
Διάρκεια: 89'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Έχω μόλις τελειώσει την προβολή του Armor και προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη, πράγμα δύσκολο καθώς αυτό που μόλις είδα δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Θα γράψω ωστόσο μόνο αυτό και θα προχωρήσω σε μια όσο γίνεται πιο δίκαιη κριτική της ταινίας. Είναι αποδεκτό και λογικό να υπάρχουν κακές ταινίες καθώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε όλους τους χώρους ούτε το ίδιο ταλαντούχοι, ούτε το ίδιο επαγγελματίες. Αυτό που δεν είναι όμως αποδεκτό είναι να συμμετέχουν σε τόσο κακές ταινίες ονόματα όπως ο Τζέισον Πάτρικ αλλά και πολύ περισσότερο ο Σιλβέστερ Σταλόνε. Και αν μπορώ να κατανοήσω τη συμμετοχή του πρώτου, καθώς εδώ και καιρό δεν βρίσκεται πολύ ψηλά στις επιλογές των στούντιο, δεν μπορώ για κανένα λόγο να κατανοήσω τη συμμετοχή του Σταλόνε, που βρίσκεται σε μια καλή περίοδο για τον ίδιο, με έναν πολύ επιτυχημένο τηλεοπτικό ρόλο (Tulsa King). Με αυτή την εισαγωγή μάλλον καταλαβαίνετε ότι δεν θα ακούσετε και τα καλύτερα για το Armor. 

 Πατέρας και γιος εργάζονται σε εταιρεία σεκιούριτι και οδηγούν θωρακισμένο όχημα χρηματαποστολών. Η τελευταία διαδρομή τους δεν πάει πολύ καλά καθώς πέφτουν σε ενέδρα και βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο όχημα. Τραυματισμένοι και αριθμητικά λιγότεροι από τη συμμορία που τους περικυκλώνει, πρέπει να παλέψουν για τη ζωή τους.

 Ο Τζέισον Πάτρικ είναι ο πατέρας, ο οποίος μαθαίνουμε ότι είναι πρώην αστυνομικός και ότι προσπαθεί (;) να ξεπεράσει πρόβλημα αλκοολισμού, μετά το θάνατο της γυναίκας του. Στον αντίποδα έχουμε τον Σιλβέστερ Σταλόνε σε ρόλο κακού (;), υποδυόμενο τον εγκέφαλο της συμμορίας που στήνει ενέδρα στο θωρακισμένο. Ο πρώτος τα πάει λίγο καλύτερα στο ρόλο του, ο δεύτερος δεν είναι καθόλου εκεί. Αν κάποιος από τους ηθοποιούς σώζεται, αυτός είναι ο Ντάσιελ Μάιχοκ (άγνωστο όνομα αλλά γνωστή φάτσα), ο οποίος μια χαρά ενέργεια έχει και στο πετσί του ρόλου μπαίνει, παίζοντας ένα ασταθές ψυχολογικά μέλος της συμμορίας.

 Σε όλους τους άλλους τομείς τα πράγματα είναι τραγικά. Η σκηνοθεσία, οι διάλογοι, το σενάριο με τις άπειρες τρύπες, η χρήση κακού και αναίτιου CGI. Δεν ξέρω τι να πρωτοπιάσω σε αυτή την ταινία. Ας δούμε για παράδειγμα αυτό: ένα θωρακισμένο όχημα μένει για πάνω από μία ώρα σταματημένο στη μέση μιας γέφυρας, σε έναν επαρχιακό δρόμο, με δύο βαν να εμποδίζουν τη διαφυγή του και δεν περνάει ούτε ένα αυτοκίνητο σε όλη αυτή τη διάρκεια. Η ταινία διεκδικεί επίσης βραβείο αχρείαστων και κακών συνάμα ψηφιακών εφέ. Ενδεικτικά αναφέρω μια σκηνή όταν σε κάποια εναέρια πλάνα τοποθετεί δύο άνδρες να κινούνται στην κορυφή του θωρακισμένου οχήματος, με τόσο κακό και πρόχειρο τρόπο, που ντρέπεσαι κι εσύ σαν θεατής για αυτούς που άφησαν να μπει τέτοια σκήνη σε κινηματογραφική ταινία.

 Ο Σταλόνε κατάφερε την τελευταία δεκαετία να έχει τρεις - τέσσερις πραγματικά απαράδεκτα κακές ταινίες στη φιλμογραφία του. Μετά τα Escape Plan 2 και 3, Flashback (Backtrace), Expend4bles και την τελευταία προσθήκη του Armor νομίζω ότι είναι ώρα ο ιδιαιτέρως αγαπητός μου Σλάι, να πάρει πίσω όσα έχει πει για το Stop! Or my Mom Will Shoot.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Get Carter (2000) Review

 

ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΟΝ ΚΑΡΤΕΡ

Δράσης,δραματική, θρίλερ
Διάρκεια: 102'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Συλβέστερ Σταλόνε υποδύεται τον Τζακ Κάρτερ, έναν σκληροτράχηλο και βυθισμένο στα ψυχικά τραύματα μαφιόζο εκτελεστή, που επιστρέφει στη γενέτειρά του για να παραστεί στην κηδεία του αδελφού του, ενός φιλήσυχου οικογενειάρχη. Ο Κάρτερ δεν αργεί να αντιληφθεί ότι ο θάνατος του αδελφού του δεν ήταν ατύχημα και θα βάλει μπροστά τα "επαγγελματικά" του προσόντα ώστε να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονία, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να έρθει πιο κοντά και να προστατέψει την οικογένεια του θανόντα, τη γυναίκα και την έφηβη κόρη του, αναζητώντας και ο ίδιος λύτρωση για την πεταμένη ζωή του.

 Η περιγραφή της υπόθεσης του Get Carter, ριμέικ κλασικής ταινίας με τον Μάικλ Κέιν στον ρόλο που εδώ κρατάει ο Σταλόνε, θα μπορούσε εύκολα να πείσει κάποιον να πάει στον κινηματογράφο και να δει τον Σλάι σε μια ταινία εκδίκησης. Με το Get Carter όμως ξεκινά και ξεκάθαρα μια περίοδος μερικών ταινιών του σούπερ σταρ που στα ταμεία αποτυγχάνουν παταγοδώς.

 Ο Σταλόνε στη δεκαετία του 1980 γεμίζει κινηματογράφους με ό,τι κι αν κάνει και μπαίνει στην κορυφή των ηρώων ταινιών δράσης, χρησιμοποιώντας τα δύο μεγάλα όπλα του, τα δύο "Ρ", Ρόκι και Ράμπο. Η επόμενη δεκαετία τον βρίσκει να κάνει μερικές εξαιρετικές ταινίες δράσης, χωρίς τα δύο "Ρ", (Cliffhanger, Demolition Man, Assassins,  Daylight, Judge Dredd), να δοκιμάζεται στην κωμωδία με όχι μεγάλη επιτυχία, με τα Stop! Or My Mom Will Shoot και Oscar (αρκετά υποτιμήμενο) και να δίνει στο τέλος της δεκαετίας μια από τις καλύτερες ερμηνείες του με το Copland. Σε εκείνη τη δεκαετία, τα χρήματα που φέρνει ο Σλάι στα ταμεία είναι ακόμα υπολογίσημα, παρότι υπάρχει μια πτώση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

 Κάπως έτσι φτάνουμε στο 2000 και την πρώτη πραγματικά μεγάλη αποτυχία του πρωταγωνιστή μετά από δύο δεκαετίες μεγάλης καριέρας. Από το Get Carter και μέχρι να επανέλθει μετά από εφτά χρόνια με (τι άλλο) τα δύο "Ρ", ξεκινά μια περίοδος απαξίωσης του Σταλόνε, τόσο από τους κριτικούς που δεν τον αγάπησαν και ποτέ ιδιαίτερα (ειδικά στη χώρα μας) όσο και από το ίδιο το σύστημα. Βάζει το χεράκι του και ο ίδιος βέβαια, με αρκετά κακές επιλογές, όπως τα Driven, Avenging Angelo και Spy Kids 3, με το πρώτο να είναι πραγματικά καταστροφικό, έχοντας ένα τεράστιο προϋπολογισμό αλλά τραγικά χαμηλά έσοδα.

 Δύο από τις ταινίες εκείνης της περιόδου θα τις εξαιρέσουμε καθώς είναι κατανοητοί οι λόγοι που ο Σταλόνε διάλεξε να εμπλακεί καθώς σεναριακά παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η μία είναι το D-Tox, το οποίο γυρίστηκε το 1999 και ταλαιπωρήθηκε για τρία χρόνια μέχρι να βγει στους κινηματογράφους και η δεύτερη είναι το Get Carter, που σε πρώτη ανάγνωση μοιαζεί ιδανικό για τον πρωταγωνιστή του. Δεν ζητά απλώς έναν τύπο που μπορεί να πλακώσει στο ξύλο τους πάντες αλλά κάποιον που μπορεί να ερμηνεύσει κάτι παραπάνω και αν για κάτι δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Σταλόνε είναι για αδιαφορία στο ρόλο του. Είναι εκεί και ερμηνευτικά είναι στα ίδια ψηλά στάνταρ, προσπαθώντας να δώσει και μια εσωτερικότητα παραπάνω στον χαρακτήρα του. Ο Κάρτερ είναι ένας τύπος που έχει σπαταλήσει τη ζωή του μέσα στο βούρκο της παρανομίας, αφαιρώντας ζωές για λογαρισμό της μαφίας αλλά φαίνεται πια κουρασμένος και με το ένα πόδι έξω από αυτό. Η επιστροφή στην οικογένεια που του έχει απομείνει, την οικογένεια του αδερφού του ουσιαστικά, τον βάζει σε μια διαδικασία δύσκολη για τον ίδιο καθώς έχει να χειριστεί πράγματα άγνωστα για αυτόν και ο Σλάι το αποτυπώνει αυτό στην οθόνη.

 Η σκηνοθέσια του Σίβεν Κέι είναι αυτή που δοκιμάζει αρκετά τον θεατή. Ο Κέι, που ακολουθεί μέχρι σήμερα μια επιτυχημένη πορεία στην σκηνοθεσία τηλεοπτικών σειρών, επιλέγει να παίξει με την κάμερα σαν να είναι σε μια μόνιμη παραζάλη, πράγμα ταιριαστό με το μυαλό του ήρωα αλλά όχι τόσο ευχάριστο για τον θεατή και ειδικά για τον θεατή του 2000. Έχοντας δει την ταινία πριν από αρκετά χρόνια και βλέποντάς τη ξανά σήμερα, ομολογώ ότι η εμπειρία ήταν διαφορετική. Στα μέσα του 2000, εποχή της πρώτης προβολής, η εμπειρία μου ήταν αρνητική. Όλη αυτή η "θολωμένη" αντίληψη, η γρήγορες κοφτές κινήσεις της κάμερας και ο αρκετά διαφορετικός χαρακτήρας που επέλεξε να υποδυθεί ο Σταλόνε, δεν δούλεψαν υπέρ της ταινίας. Σήμερα όμως εκτίμησα λίγο παραπάνω, τόσο την ερμηνεία του πρωταγωνιστή όσο και αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Κέι αλλά εξακολουθεί να μην δουλεύει απόλυτα.

 Από την άλλη αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι το υπέροχο επιτελείο ηθοποιών που συγκεντρώθηκε. Ο Μάικλ Κέιν επιστρέφει σε εντελώς διαφορετικό-μικρό- ρόλο, ενώ έχουμε ακόμα ονόματα όπως της Μιράντα Ρίτσαρντσον, Άλαν Κάμινγκ, Μίκι Ρουρκ, Τζον ΜακΓκίνλεϊ, Ρόνα Μίτρα και τη νεαρή τότε Ρέιτσελ Λι Κουκ. Γενικά από το επιτελείο των ηθοποιών δεν μπορείς να έχεις παράπονο.

 Πέρα από τα τεχνικά μέρη και τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κάποιος ως προς την προσέγγιση του αρχικού υλικού (είναι δεδομένο ότι μπορεί να γίνει μια καλύτερη ταινία από το υλικό που υπάρχει καθώς το έκαναν το 1971...), μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει ότι το Get Carter είναι μια ταινία αρκετά "πειραγμένη" και όχι απαραίτητα από τους δημιουργούς της. Δεν είναι σίγουρα μια από τις καλές της φιλμογραφίας του Σταλόνε, δεν είναι όμως και μία από αυτές που θα πρέπει να ντρέπεται, όπως κάποιες ανεκδιήγητες που γύρισε τα τελευταία χρόνια (βλέπε τα δύο τελευταία της σειράς Escape Plan).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Escape Plan: The Extractors (2019)

Είδος: Δράσης, Θρίλερ

"Το Escape Plan: The Extractors, όπως και το Hades, μπαίνει με ευκολία στον πάτο της φιλμογραφίας του Σιλβέστερ Σταλόνε. Κουραστικό, άψυχο, άτονο, άχρωμο, είναι - στην καλύτερη περίπτωση- χαμένος χρόνος η προβολή του."

ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ:
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Σκηνοθεσία:John Herzfeld

Σενάριο:Miles Chapman,John Herzfeld

Παίζουν:Sylvester Stallone,
Dave Bautista,Devon Sawa,
Harry Shum Jr.

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Με το ζόρι τριλογία προσπάθησαν να φτιάξουν στη Lionsgate, εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία εκείνης της πρώτης, πραγματικά συμπαθητικής ταινίας που κυκλοφόρησε το 2013. Εκεί όμως είχαμε μια αρκετά καλοφτιαγμένη ταινία, προσεγμένη σε όλους τους τομείς, με τον Σταλόνε σε καλή διάθεση και τον Σβαρτζενέγκερ σε ρόλο συμπρωταγωνιστή, τον Τζιμ Καβίζελ σε καλό ρόλο κακού, δίνοντας μόνο οι τρεις τους αρκετή αίγλη στην εικόνα της ταινίας. Πρόσθεσε και τον καλό χειρισμό του υλικού από τον Χάφστρομ και έχεις τους πολύ βασικούς λόγους επιτυχίας εκείνης της ταινίας. Το παράξενο λοιπόν δεν είναι ότι η εταιρεία παραγωγής θα ήθελε συνέχεια της ταινίας αυτής. Το παράξενο είναι ότι θέλησε να το κάνει αυτό πολύ πρόχειρα με δύο συνέχειες, οι οποίες κυκλοφόρησαν το 2018 και το 2019, χαμηλού επιπέδου παραγωγές, με κυκλοφορία κυρίως σε διαδικτυακές κόπιες και δίσκους blu-ray και dvd, ενώ κάποιες χώρες (όπως η δικιά μας) επέλεξαν να διανείμουν την ταινία στους κινηματογράφους. Έτσι, μετά το κακό περσινό Escape Plan: Hades , έχουμε το εξίσου κακό φετινό The Extractors.

  Ο Ρέι Μπρέσλιν και η ομάδα του αναλαμβάνουν να απελευθερώσουν την κόρη ενός Κινέζου μεγιστάνα που έχει απαχθεί. Ωστόσο, ενώ η υπόθεση φαίνεται απλή, δεν αργεί να πάρει προσωπικές διαστάσεις για τον Ρέι καθώς υπεύθυνος για την απαγωγή είναι ο γιος ενός παλιού εχθρού της ομάδας, ο οποίος θέλει να εκδικηθεί για τον πατέρα του. Το σχέδιο της εκδίκησης φέρνει τον Ρέι σε δύσκολη θέση αφού ο εχθρός του απαγάγει στη συνέχεια και την αγαπημένη του ήρωα και την κρατά φυλακισμένη σε μια παλιά φυλακή που ονομάζεται, "Σταθμός του Διαβόλου.

  Το τρίτο σχέδιο απόδρασης είναι σίγουρα μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Αδιάφορες έως κακές οι ερμηνείες, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια της ταινίας. Σενάριο, διάλογοι, ανάπτυξη χαρακτήρων, δράση, μοντάζ, μουσική, δεν υπάρχει κάτι που να μπόρεσα να θεωρήσω ότι βρίσκεται τουλάχιστον σε αξιοπρεπές επίπεδο. Η σκηνοθεσία του Χέρτζφελντ κυριολεκτικά δεν υπάρχει! Ούτε καθοδήγηση ηθοποιών, ούτε άποψη για τις σκηνές δράσης, που τουλάχιστον θα μπορούσε να είχε ποντάρει, αφού έχει ένα επιτελείο ικανό για ταινίες δράσης. Ωστόσο, ο ίδιος ο Σταλόνε δηλώνει περήφανος για αυτό το τρίτο μέρος του Escape Plan- που γύρισε με τον χρόνια φίλο του, Τζον Χέρτζφελντ-, απογοητευμένος για το δεύτερο μέρος, όμως ας μου επιτρέψει ο αγαπητός Σλάι, να θεωρώ και τα δύο το ίδιο κακά.

  Ο Σταλόνε είναι εδώ ξανά πρωταγωνιστής, σε αντίθεση με τη δεύτερη ταινία που εμφανίστηκε για ελάχιστα λεπτά, στην αρχή και το φινάλε. Ο χαρακτήρας του υποβάλλεται σε προσωπική δοκιμασία και δίνει αφορμή στην ταινία να γίνει μια βίαιη περιπέτεια δράσης. Το πρόβλημα είναι όμως ότι αυτός ο Μπρέσλιν με αυτόν που γνωρίσαμε στην πρώτη ταινία δεν έχει καμία σχέση και φυσικά δεν φταίει μόνο ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος εδώ αλλά και ο ίδιος ο Σταλόνε, που απλώς διεκπεραιώνει, με τον χειρότερο όμως τρόπο.

  Το Escape Plan: The Extractors, όπως και το Hades, μπαίνει με ευκολία στον πάτο της φιλμογραφίας του Σιλβέστερ Σταλόνε. Κουραστικό, άψυχο, άτονο, άχρωμο, είναι - στην καλύτερη περίπτωση- χαμένος χρόνος η προβολή του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

PopCorn

IMDb

Creed II (2018)

Είδος : Δραματική, Αθλητική

"Παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του."

ΚΡΙΝΤ ΙΙ

Σκηνοθεσία:Steven Caple Jr.

Σενάριο:Sylvester Stallone,Juel Taylor

Παίζουν:Michael B. Jordan,
Sylvester Stallone,Tessa Thompson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πριν μερικά χρόνια, όταν περιμέναμε να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους το πρώτο Creed, ομολογώ ότι, παρότι μεγάλος θαυμαστής του Σταλόνε και του Ρόκυ, δεν ανέμενα με ιδιαίτερη αγωνία την ταινία. Ο κύκλος του Ρόκυ θεώρησα ότι έκλεισε πάρα πολύ ωραία με το Rocky Balboa ενώ απ' την άλλη δεν θεωρούσα ότι μπορούσε να ειπωθεί μια ιστορία με ενδιαφέρον για τον γιο του Απόλο Κριντ. Πίστευα ότι θα ήταν μια απ' τα ίδια, ένα Ρόκυ με διαφορετικό πρωταγωνιστή. Οπότε τι καινούριο μπορούσε να πει; Όμως η ματιά του Ράιαν Κούγκλερ έδωσε ένα φιλμ που ναι μεν σαν ιστορία, σαν πλοκή δεν είπε τίποτα διαφορετικό αλλά ο τρόπος που το προσέγγισε ο νεαρός σκηνοθέτης, διατηρώντας χαμηλούς τόνους και μια πιο λυρική διάθεση, έδωσε μια πάρα πολύ καλή ταινία, που δεν μπορούσες να την κατηγορήσεις με ευκολία ως "μία από τα ίδια".

  Εύκολα θα μπορούσες να πεις το "μία από τα ίδια" για το Creed II, καθώς εδώ έχουμε ξεκάθαρα μια ιστορία που ακολουθεί βήμα βήμα την εξέλιξη που είχαν οι ταινίες Rocky, επαναφέροντας μάλιστα και τον Άιβαν Ντράγκο από το Rocky IV, τον Ρώσο πυγμάχο, που σκότωσε στο ρινγκ τον πατέρα του νεαρού Κριντ και στην πορεία "ανάγκασε" τον Ρόκυ να παλέψει μαζί του μέσα στη Μόσχα, σε εκείνο το φιλμ που παρότι απομακρύνθηκε πλήρως από την ουσία των ταινιών του αγαπημένου κινηματογραφικού πυγμάχου, ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά. Κι εδώ όμως, παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του.

  Τριάντα χρόνια μετά τη μονομαχία του με τον Ρόκυ Μπαλμπόα, ο Άιβαν Ντράγκο, έχοντας χάσει την εκτίμηση των πάντων στην πατρίδα του λόγω της ήττας του σε εκείνο το παιχνίδι, ζει με το γιο του, τον οποίο προπονεί σαν πυγμάχο. Στόχος είναι ο γιος του Κριντ και η πρόκληση σε αγώνα, με σκοπό να ξεβγάλουν την ντροπή από το όνομα Ντράγκο.

  Το πρώτο πράγμα που θέλω να αναφέρω για το συγκεκριμένο φιλμ, είναι οι πάρα πολύ καλές ερμηνείες της τετράδας πυγμάχων- προπονητών. Λούντγκρεν και Σταλόνε έρχονται αυτή τη φορά αντιμέτωποι μόνο εκτός ρινγκ σε μια πολύ δυνατή σκηνή, που σε κάνει να σκεφτείς πόσο κρίμα είναι που ο Λούντγκρεν δεν πήρε ή δεν διεκδίκησε ποτέ ευκαιρίες να δείξει κάτι παραπάνω σαν ηθοποιός. Ο κινηματογραφικός γιος του, Φλοριάν Μουντεάνου, είναι κι αυτός πάρα πολύ καλός, χωρίς πολλές ατάκες αλλά με ένα βλέμμα που "λέει" κάθε φορά όσα χρειάζεται να κατανοήσει ο θεατής. Θλίψη, θυμός, απογοήτευση βγαίνουν όλα στο ύφος του νεαρού, ο οποίος κουβαλά μια θλιβερή ιστορία, ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς τη μάνα του, η οποία τον παράτησε με έναν πατέρα που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και το παιδί ψάχνει να βρει μέσα στα μάτια του την εκτίμηση, έστω για αυτό που προσπαθεί να κάνει γι αυτόν. Καλός και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, χωρίς να μπορώ ωστόσο να πω κάτι παραπάνω, ενώ αυτός που είναι εξαιρετικά συγκινητικός και για άλλη μια φορά δοσμένος 100% στο ρόλο του, είναι ο Σιλβέστερ Σταλονε. Προσωπικά τον βρήκα ακόμα καλύτερο και από το προηγούμενο φιλμ, έστω και αν φαίνεται ότι κάνει μερικά βήματα πίσω για να δώσει τη σκυτάλη ξεκάθαρα στον Κριντ του Τζόρνταν. Οι σκηνές που ο Σταλόνε είναι στην οθόνη, είναι δικές του και είναι αληθινές, μελαγχολικές, όπως ο Ρόκυ του.

 Αυτό που θα ήθελα παραπάνω από το φιλμ του Στίβεν Κέιπλ Τζ. ήταν να δώσει λίγο μεγαλύτερο χρόνο στους Ντράγκο. Είχαν πράγματα να πουν οι Λούντγκρεν και Μουντεάνου, ήταν αφοσιωμένοι στους ρόλους τους και είχαν χημεία, οπότε περίμενα να δω λίγη ακόμη από την ιστορία τους στην οθόνη. Κατά τα άλλα, ως ένας άνθρωπος που του άρεσαν όλα τα φιλμ του Ρόκυ Μπαλμπόα, εκτός από το τέταρτο, του οποίου, ειρωνικά για εμένα, αποτελεί συνέχεια αυτή η ταινία, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους ένιωθα μια γλυκιά θλίψη, μια μελαγχολία αλλά και μια ικανοποίηση, κυρίως για την πορεία του Ρόκυ. Δεν ξέρω αν θα παρακολουθήσω και το επόμενο φιλμ της σειράς (αν υπάρξει) χωρίς τη συμμετοχή του Σταλόνε αλλά μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν σίγουρα πολύ καλά για τον Κριντ, έχοντας όμως στο πλάι του τη σιγουριά του Σταλόνε-Μπαλμπόα. Από 'δω και πέρα "μόνος σου" , όπως και ο προπονητής του του λέει λίγο πριν το φινάλε. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb