ΕΝΑΣ ΑΛΛΑ ΛΥΚΟΣ
 |
| Δράσης, Περιπέτεια, Γουέστερν, Θρίλερ Διάρκεια: 107' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Το κομβικό σημείο, η μαγική στιγμή που πλανήτες ευθυγραμμίζονται για να εγερθεί η μυθική φιγούρα του Ρέιντζερ Τζ. Τζ. ΜακΚουέηντ και ο Τσακ Νόρις να γίνει κάτι παραπάνω από ένας συμπαθής ηθοποιός ταινιών δράσης, έρχεται το 1983. Ο Στιβ Κάρβερ σκηνοθετεί και τοποθετεί τον ήρωά του γονατιστό, να σχεδιάζει στο χώμα με πετραδάκια την επίθεσή του στους αλογοκλέφτες που ετοιμάζονται να εκτελέσουν μια ομάδα Μεξικανών συνοριοφυλάκων. Έχουμε δει το βλέμμα του πρωταγωνιστή, έχουμε καταλάβει ότι θα τα βάλει μόνος του με όλους, φαίνεται να μην ανησυχεί και αφού ελέγχει όλες τις παραμέτρους, σηκώνεται. Το άστρο του Τέξανου Ρέιντζερ που φορά στο στήθος μπαίνει σε πρώτο πλάνο και το εμβληματικό μουσικό θέμα του Φρανσέσκο Ντε Μάζι έρχεται να απογειώσει την εισαγωγική σκηνή του Lone Wolf McQuade, σε μια από τις καλύτερες και πιο περιεκτικά δοσμένες συστάσεις πρωταγωνιστικού χαρακτήρα σε ταινία δράσης. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σχεδόν τέλειο, ψυχαγωγικό, μοντέρνο (για την εποχή του) σπαγγέτι γουέστερν, που περνά στη σφαίρα του μυθικού, καθώς φαίνεται να συντονίζονται οι ενέργειες όλων των βασικών συντελεστών έτσι ώστε δημιουργείται μια ταινία απλή μεν στη σύλληψή της, πολύ πιο επιδραστική όμως στο θεατή απ' όσο θα περίμενε κανείς.
Ο ΜακΚουέηντ είναι ένας Τεξανός Ρέιντζερ που του αρέσει να δουλεύει μόνος του. Σκληρός, λακωνικός, αδιάφθορος, σαν βγαλμένος από την εποχή της Άγριας Δύσης, ο ΜακΚουέηντ έχει τον δικό του τρόπο να τακτοποιεί τις υποθέσεις του, δημιουργώντας ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Όταν ένας διακινητής παράνομων όπλων και ναρκωτικών βρίσκεται στην περιοχή, ο ήρωάς μας θα σταθεί απέναντι του και θα προσπαθήσει να ξεσκεπάσει τις παράνομες επιχειρήσεις του. Κοντινοί του όμως άνθρωποι αρχίζουν να απειλούνται από τον παράνομο και ο ΜακΚουέηντ παίρνει την υπόθεση προσωπικά.
Ο Στιβ Κάρβερ είχε συνεργαστεί με τον Τσακ Νόρις το 1981 και ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης που καταλάβε πώς μπορούσε να αποδώσει ικανοποιητικά ο Τσακ στην οθόνη. Εδώ δίνει στον πρωταγωνιστή του την ευκαιρία να λάμψει πραγματικά. Τον αφήνει να μιλήσει τόσο όσο χρειάζεται, του δίνει χώρο να ρίξει τις κλοτσιές, τις μπουνιές του και να κάνει και μερικές επικίνδυνες σκηνές, ενώ στήνει την κάμερα απέναντί του με τρόπο που τον κάνει να δείχνει πιο cool από ποτέ. Ο Κάρβερ δίνει ρυθμό στην ταινία του, φροντίζει αρκετά τη ροή της δράσης αλλά και την υπόθεση, φροντίζοντας να δώσει αρκετές σκηνές που δεν ξεχνάς εύκολα! Από την αρχική σκηνή της μάχης με τους Μεξικανούς μέχρι το θάψιμο του ΜακΚουέηντ μερικά μέτρα κάτω από τη γη μέσα στο τερατώδες φορτηγάκι του χάρη στο οποίο (αλλά και στη μπίρα) θα βγει από εκεί σώος, μέχρι την τελική μονομαχία με τον Ντέιβιντ Καραντάιν, το Lone Wolf McQuade έχει να δείξει ένα σωρό σκηνές μάχης και δράσης που μόνο στη δεκαετία του 1980 θα μπορούσαν να ανήκουν.
Μιας και αναφέρθηκα στον Ντέιβιντ Καραντάιν, ας μου πει κάποιος αν θα μπορούσε να φανταστεί κάποιον άλλον κακό απέναντι σε αυτόν τον Τσακ Νόρις! Ο Καραντάιν είναι απόλυτα κακός και το χαίρεται! Ερμηνευτικά είναι σαφώς πάνω από τον Τσακ αλλά παρά την ερμηνευτική του ανωτερότητα, δεν σβήνει τον πρωταγωνιστή μας. Συμβαίνει μάλιστα το αντίθετο! Στις σκηνές που βρίσκονται οι δυο τους, η οθόνη εκπέμπει ένα ζωώδη μαγνητισμό. Τα βλέμματα, το στήσιμο του σώματος, μαρτυρούν δύο άνδρες που θέλουν να χιμήξουν ο ένας στον άλλο και ίσως όχι μόνο ακολουθώντας σκηνοθετικές οδηγίες καθώς ο ίδιος ο Κάρβερ σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια είχε δηλώσει ότι Καραντάιν και Νόρις τσακώνονταν σαν τα κοκόρια στα διαλείμματα. Η επιλογή του Καραντάιν πάντως σε ρόλο ανταγωνιστή, δούλεψε υπερ του δέοντος, καθώς ο ίδιος είχε και κάποιες (ελάχιστες μπροστά στον Νόρις προφανώς) γνώσεις πολεμικών τεχνών, λόγω του ρόλου που τον έκανε διάσημο, στο τηλεοπτικό Κουνγκ Φου, οπότε κινηματογραφικά φαινόταν επαρκής ανταγωνιστής. Και λέμε κινηματογραφικά γιατί αν ο Καραντάιν έπεφτε στα χέρια του Νόρις εκτός κινηματογραφικού πλατό και χορογραφημένης μάχης, δεν θεωρώ ότι είχε την παραμικρή πιθανότητα να φύγει όρθιος. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε ο Τσακ Νόρις για τις ικανότητες του Καραντάιν στη μάχη, απάντησε με απίστευτη ειλικρίνεια ότι "ο Ντέιβιντ είναι τόσο καλός μαχητής, όσο εγώ ηθοποιός". Τσακ, σε λατρεύω!
Ενδιαφέρον εδώ έχει και το ρομάντζο του Τσακ με την πανέμορφη Μπάρμπαρα Καρέρα. Ο Νόρις δεν το είχε γενικά με τις ερωτικές σκηνές και ήταν φανερό ότι ένιωθε άβολα συνήθως. Εδώ αυτή η συστολή του Νόρις μοιάζει να δουλεύει υπέρ της ταινίας με κάποιο τρόπο, ίσως και λόγω της ιδιοσυγκρασίας που διακατέχει τον πρωταγωνιστή. Στο φινάλε πάντως σε πείθει ότι ο ΜακΚουέηντ ήταν ερωτευμένος και έτοιμος να αλλάξει πράγματα στη ζωή του, έστω κι αν αυτό δεν θα συμβεί τελικά ποτέ καθώς η Κινηματογραφική μοίρα έχει άλλα σχέδια για τους μοναχικούς, αδιάφθορους τύπους.
Ακόμα κι αν τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια που ακολούθησαν το 1983, ο Νόρις έβγαλε μερικές πιο επιτυχημένες εισπρακτικά ταινίες, για μένα το Lone Wolf McQuade δεν μπορεί να γκρεμιστεί από την πρώτη θέση του βάθρου της φιλμογραφίας του. Η αρχετυπική φιγούρα του ρέιντζερ, ο απόλυτα κακός του Καραντάιν, η κινηματογράφηση του Στιβ Κάρβερ (που εδώ είναι αναμφίβολα και η δική του καλύτερη στιγμή), η φωτογραφία του Ρότζερ Σίαρμαν και η εκπληκτική μουσική του Ντε Μάζι συνθέτουν το υλικό που έκανε τα πιτσιρίκια της γενιάς μου να θαυμάζουν τον Νόρις και να ονειρεύονται ότι μπορούν να τα βάλουν με οποιαδήποτε μορφή κακού, αρκεί να μπορούν να ρίξουν μερικές καλές κλωτσιές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου