SuperKlaus (aka SuperSanta) (2024) Review

 

SUPERSANTA

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 88'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μπήκαμε στον Δεκέμβριο και σιγά σιγά πλησιάζουμε προς τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνουν την εμφάνισή τους ένα σωρό ταινίες με θέμα την αγαπημένη εορταστική περίοδο μικρών και μεγάλων. Κινούμενα σχέδια, ρομάντζα για τηλεοπτική και κινηματογραφική κατανάλωση, ταινίες φαντασίας, ακόμα και ταινίες δράσης και τρόμου γυρίζονται με ταχύτατους ρυθμούς με στόχο την κυκλοφορία το Δεκέμβριο. Προφανώς όταν γυρίζονται εκατοντάδες Χριστουγεννιάτικες ταινίες κάθε χρόνο, η ποιότητα δεν θα είναι και η καλύτερη αλλά έλα που μέσα σε αυτόν το χαμό έρχονται και μερικά διαμαντάκια. Το φετινό Super Santa, μια Καναδική και Ισπανική παραγωγή, δεν είναι δυστυχώς ένα από αυτά.

 Ο Σούπερ Σάντα είναι ένας κομιξικός και κινηματογραφικός ήρωας, βασισμένος -όπως είναι φανερό- στον Άγιο Βασίλη. Ο Σούπερ Σάντα έχει το δικό του franchise και η Μπίλι, μια πανέξυπνη πιτσιρίκα είναι μεγάλη θαυμάστριά του. Μεγάλος θαυμαστής είναι επίσης και ο αληθινός Άγιος Βασίλης και τα ξωτικά, που το γνωρίζουν αυτό, θα του ετοιμάσουν μια στολή αντίγραφο του υπερηρωικού alter ego του και το αντίστοιχο σούπερ έλκηθρο. Ένα χτύπημα στο κεφάλι θα κάνει τον Άγιο Βασίλη να ξεχάσει την αληθινή του ταυτότητα και να πιστεύει πως είναι ο Σουπέρ Σάντα. Παίρνει λοιπόν το σούπερ έλκηθρο και ξεχύνεται στο κυνήγι του θανάσιμου εχθρού του, Γκράμπους. Η τύχη θα τον φέρει στο δρόμο της Μπίλι, η οποία θα αναγνωρίσει την πραγματική του ταυτότητα και μαζί θα προσπαθήσουν να σώσουν τα Χριστούγεννα και να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κακό της υπόθεσης, τον μοχθηρό παραγωγό παιχνιδιών, Φρανκ Φάφνιρ, ο οποίος θέλει να απαγάγει τον αγαπημένο Άγιο και να καταστρέψει τα Χριστούγεννα.

 Δυστυχώς πιο πολλά πράγματα έχουμε να πούμε για την υπόθεση της ταινίας παρά για την ίδια την ταινία. Αρκετά απλό animation, στα όρια της τηλεοπτικής παραγωγής, που απευθύνεται κυρίως σε μικρές ηλικίες. Περνάει τα μηνυματάκια του αλλά είναι αρκετά αδιάφορο ως προς την εξέλιξή του, όχι μόνο για τους συνοδούς θεωρώ αλλά ακόμα και για τους ίδιους τους μικρούς θεατές. Θα ήταν οκ για τηλεοπτική προβολή αλλά για κινηματογράφο, δεν θα το έλεγα. Είναι σαν να πήγαινες να δεις στο σινεμά μια από τις αντίστοιχες Χριστουγεννιάτικες παραγωγές του Netflix, όπως το φετινό Hot Frosty ή άλλους τίτλους όπως The Knight Before Christmas και άλλα τέτοια. Παραδέχομαι ότι κι εγώ έχω παρακολουθήσει κάποια από αυτά στην άνεση του καναπέ μου αλλά αν μου ζητούσαν εισιτήριο για να τα δω, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε δεύτερη σκέψη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

That Christmas (2024) Netflix Review

 

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ρίτσαρντ Κέρτις αφού έχει βάλει το λιθαράκι του στο είδος των Χριστουγεννιάτικων ταινιών με το Love Actually έρχεται να βάλει την υπογραφή του στο σενάριο του That Christmas, μια animation Χριστουγεννιάτικη ταινία για όλη την οικογένεια. Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστικά μελαγχολική, αστεία και συγκινητική ιστορία με πολύ όμορφο σχέδιο. Ιδανική προβολή για αυτή την εποχή του χρόνου.

 Η μικρή παραλιακή πόλη του Ουέλινγκτον Ον-Σι ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα. Παρέλαση, κάλαντα και μεγάλα πάρτι περιλαμβάνουν οι εορτασμοί της Παραμονής αλλά τη μεγάλη μέρα έρχεται να χαλάσει μια ισχυρή χιονοθύελλα. Ακόμα και ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης τα βρίσκει σκούρα εκείνη την ημέρα. Η χιονοθύελλα όμως γίνεται αφορμή να έρθουν πιο κοντά οι κάτοικοι της πόλης και να εκτιμήσουν ο ένας την παρουσία του άλλου ακόμα περισσότερο.

 Το That Christmas δείχνει από την αρχή ότι είναι ένα animation που πατάει γέρα στα πόδια του. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, τα αστεία πετυχημένα, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες συστήνονται με ευκολία στο θεατή, πράγμα σημαντικό για ένα animation που πρωταρχικός του στόχος είναι να γίνει κατανοητό στα πιτσιρίκια. Μπορεί η εικόνα και τα χρώματα της ταινίας να είναι πραγματικά όμορφα και εκπέμπουν ζεστασιά, υπάρχουν όμως χαρακτήρες αρκετά μελαγχολικοί και θλιμμένοι. Ο βασικός πρωταγωνιστής μας, ο πιτσιρίκος Ντάνι, περνά σχεδόν μόνος του τις γιορτές καθώς η μαμά είναι νοσηλεύτρια και δουλεύει ατελείωτες βάρδιες ενώ ο μπαμπάς, που ζει αλλού πια, δεν είναι εκεί για την Παραμονή των Χριστουγέννων, όπως είχε υποσχεθεί. Ο χαρακτήρας επίσης της κυρίας Τράπερ είναι ένας αρκετά σκληρός φαινομενικά χαρακτήρας αλλά με μια λυπητερή ιστορία από πίσω, μιας χαμένης αγάπης.

 Ο Κέρτις μετατρέπει σε σενάριο τις ιστορίες μιας σειράς παιδικών βιβλίων του ίδιου. Όπως και στο Love Actually έτσι κι εδώ δείχνει την ικανότητά του να χειρίζεται παράλληλες ιστορίες προσώπων τις οποίες και θα ενώσει στο φινάλε, ένα φινάλε που είναι πιο αδύναμο από την υπόλοιπη ιστορία. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, όμως νιώθεις να "ξεφουσκώνει" πολύ πιο γρήγορα απ' ότι θα περίμενες. Δεν τρέχει κάτι όμως. Η ιστορία μας έχει ήδη ανταμείψει. Μας έβαλε σε γιορτινό κλίμα, μας μίλησε για την απώλεια, μας μίλησε για την μητρική, την πατρική αλλά και την αδερφική αγάπη. Πήραμε όσα θα περιμέναμε να πάρουμε από μια Χριστουγεννιάτικη ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

Nutcrackers (2024) Review

 

ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΕΣ

Κωμωδία, Δραματική, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 104'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν αφήνει τα μεγάλα franchise κλασικών ταινιών τρόμου και επιστρέφει στις ρίζες του (περίπου), με μια μικρή, ανεξάρτητου αέρα παραγωγή, για να διηγηθεί μια χριστουγεννιάτικου ύφους ιστορία. Μαζί του ο Μπεν Στίλερ, που είχαμε καιρό να τον δούμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κι ένα τσούρμο πιτσιρίκια, που σκοπεύουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη.

 Ο Μάικ Μάξγουελ αφήνει τη μεγαλούπολη και την απαιτητική δουλειά του κι επιστρέφει στη γενέτειρά του για λίγες μέρες. Η αδερφή του και ο άνδρας της βρήκαν τραγικό θάνατο πρόσφατα και ο Μάικ πρέπει να βρει οικογένεια για τα τέσσερα ανήλικα ανίψια του καθώς ο ίδιος θεωρεί αδιανόητο να τα αναλάβει. Οι προσπάθειες του Μάικ δεν καρποφορούν, τα περιθώρια στενεύουν και οι γιορτινές μέρες εξελίσσονται σε μαρτύριο αλλά τα τέσσερα πιτσιρίκια θα φροντίσουν να δώσουν στον Μάικ αυτό που πραγματικά του λείπει.

 Δεν έχει δεχτεί τις καλύτερες κριτικές το Nutcrackers οπότε ξεκίνησα να το παρακολουθώ κρατώντας πολύ μικρό καλάθι. Τίποτα τρομερά λάθος δεν βρήκα όμως στην ταινία του Γκριν. Θέλεις γιατί συμπαθώ τον Στίλερ; Θέλεις γιατί εκτιμούσα αλλά και εκτιμώ τον Γκριν ως δημιουργό, ακόμα και στις αποτυχημένες στιγμές του; Θέλεις γιατί είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και τις αντίστοιχες ταινίες; Μπορεί...

 Δεν κάνει τίποτα καινούριο το Nutcrackers. Μια απολύτως προβλέψιμη ιστορία μας διηγείται και δείχνει από την αρχή ότι δεν θα παρεκκλίνει ιδιαίτερα από αυτή τη ρότα που φαίνεται να έχει χαράξει. Ένα διαφορετικό τόνο δίνει η "εικόνα" που μυρίζει ανεξάρτητο σινεμά αλλά το σενάριο χρησιμοποιεί ακριβώς όλα αυτά τα κλισέ των αντίστοιχων ταινιών του είδους. Δεν ξεφεύγει συχνά σε πιο χαλαρού ύφους κωμωδία με υψηλούς τόνους αλλά διατηρεί ένα πιο δραματικό ύφος, χρησιμοποιώντας κατάλληλα και τον Στίλερ αλλά και τα πιτσιρίκια.

 Ναι, εντάξει! Μπορεί το πρόβλημα να είναι δικό μου και να μασάω ότι χριστουγεννιάτικη ταινία μου δίνεται χωρίς να αντιμετωπίζω ιδιαίτερες δυσκολίες. Το δέχομαι. Ένοχος. Σιν- Ένοχος, για την ακρίβεια! Δεν είναι όμως το Nutcrackers τόσο κακό όσο φαίνεται από τις περισσότερες κριτικές που δέχτηκε, τόσο από τους κριτικούς στο εξωτερικό όσο και από κάποιους στο εσωτερικό (Γανωτή σε μισώ!). Και γέλιο βγάζει και συναίσθημα κι ένα δάκρυ μπορεί να κυλήσει στο φινάλε.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever (2023) Disney+ Review

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ

Animation, Κωμωδία
Διάρκεια: 62'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οι οικογενειακές χριστουγεννιάτικες ταινίες αυτής της χρονιάς δεν ξεκίνησαν και πολύ καλά. Τα μετριότατα Best.Christmas.Ever! και Dashing Through The Snow αποτυγχάνουν να μας βάλουν και πολύ στο κλίμα των γιορτών αντίθετα με κάποιες πιο κωμικές ταινίες τρόμου (It's A Wonderful Knife, There's Something In The Barn) που αποδείχτηκαν πιο ικανοποιητικές. Ευτυχώς το Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever έρχεται να φέρει μια αρκετά συμπαθητική χριστουγεννιάτικη ταινία για την οικογένεια.

 Τα βιβλία του "Σπασίκλα", που γράφει ο Τζεφ Κίνεϊ, διαβάζονται από πιτσιρικάδες σε όλο τον κόσμο. Εγώ σαν ένας μπαμπάς ενός πιτσιρικά (λίγο μικρότερου ηλικιακά από αυτούς που απευθύνονται τα βιβλία) που του αρέσει να του διαβάζουν το βράδυ πριν κοιμηθεί, είχα μια σύντομη επαφή με τη δουλειά του Κίνεϊ αλλά τόσο εμένα όσο και τον γιο μου, δεν μας κέρδισε ιδιαίτερα. Με τούτη την μικρής διάρκειας ταινία όμως τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά.

 Το αρκετά απλό αλλά προσεγμένο animation, σε συνδυασμό με το χιούμορ και τα θετικά μηνύματα που περνάει το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο Κίνεϊ, μας βρήκε και τους δύο (μπαμπά και γιο) να περνάμε πολύ καλά κατά την προβολή της ταινίας. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε η διάθεση του Κίνεϊ να περάσει και το κοινωνικό σχόλιο, με εύκολο τρόπο, έστω κι αν μπορεί να μην γίνει απολύτως κατανοητό από τα πιτσιρίκια. Η ουσία ωστόσο θα μείνει εύκολα στα παιδικά μυαλά. Το μήνυμα της ειλικρίνειας, της οικογένειας και του τι σημαίνει τελικά "καλός" ή "κακός", περιγράφεται ωραία, έστω και με μερικές στιγμές λίγο πιο άστοχες, οδηγώντας μας όμως σε ένα φινάλε που έστω και πιο επιδερμικά (μιλάμε για παιδική ταινία, μην το ξεχνάς) θα μιλήσει και για κοινωνικές ανισότητες και θα φροντίσει να δώσει στα πιτσιρίκια την ευκαιρία να κατανοήσουν ότι τα υλικά αγαθά φέρνουν σίγουρα χαρά αλλά φέρνουν ακόμα περισσότερη χαρά όταν φεύγουν από εμάς και πάνε σε κάποιον που μπορεί να τα έχει περισσότερη ανάγκη.

 Κάπου εδώ βρίσκεται πάντα κάποιος να πει "γιατί πρέπει αυτό να το θυμόμαστε μόνο τα Χριστούγεννα;" και "φτάνει πια με αυτές τις γλυκανάλατες ιστορίες που θέλουν να μας διδάξουν το αληθινό νόημα των γιορτών" και τα λοιπά και τα λοιπά. Συμφωνώ. Ας είναι λοιπόν ακόμα και αυτές οι απλές, χαζές, αφελείς, παιδικές ταινιούλες, η αφορμή, όχι να γκρινιάξουμε, αλλά να κάνουμε πράξη αυτό που παραπονιόμαστε. Κάθε μέρα του χρόνου να θυμάσαι το νόημα των γιορτών. Κάθε μέρα του χρόνου να την περνάς σαν γιορτή, αγκαλιάζοντας τα παιδιά σου, τη γυναίκα σου, τον άνδρα σου, τα αδέρφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου. Κάθε μέρα του χρόνου, να θυμάσαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη και όχι απαραίτητα υλικά αγαθά αλλά ανθρωπιά.

 Να, βλέπεις; Εμένα όλα αυτά μου τα ξύπνησε μια απλή παιδική ταινία, χωρίς να είναι καν από τις καλύτερες που έχω δει. Το θέμα είναι να διατηρήσω ζωντανά αυτά τα συναισθήματα για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Κάπου εκεί το χάνουμε συνήθως.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

It's A Wonderful Knife (2023) Review

 

Κωμωδία, Τρόμου, Φαντασίας
Διάρκεια: 87'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Όσο βλέπω μπροστά μου τον τίτλο της ταινίας, It's a Wonderful Knife, αναρωτιέμαι όλο και πιο έντονα πώς άργησε τόσο κάποιος να το σκαρφιστεί εκεί στη βιομηχανία των ταινιών τρόμου. Μια κλασική Χριστουγεννιάτικη χολιγουντιανή ταινία, από την χρυσή εποχή, βρίσκει μια έξυπνη διασκευή σε συσκευασία slasher, μετά από σχεδόν ογδόντα χρόνια. Αν ο τίτλος δεν σε παραπέμπει κάπου, τότε μάλλον πρέπει να τρέξεις να δεις το It's a Wonderful Life, όχι γιατί αν δεν το έχεις δει δεν θα καταλάβεις τι συμβαίνει σε αυτή εδώ τη διασκευή αλλά γιατί οφείλεις στον εαυτό και στους γύρω σου να ζήσεις τη μαγεία του κλασικού αριστουργήματος του Φραν Κάπρα.

 Στο σήμερα και στο It's a Wonderful Knife, πρωταγωνίστρια είναι η Γουίνι Καράδερς, μια νεαρή που ζει με την οικογένειά της στη μικρή πόλη του Έιντζελ Φολς. Παραμονή Χριστουγέννων, ο ζάμπλουτος γόνος και τοπικός άρχοντας, Χένρι Γουότερς, αφού φωταγωγεί το δέντρο της πόλης και ξεπετά τα διαδικαστικά, προσπαθεί με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Καράδερς, στέλεχος της επιχείρησής του, να πείσει τον ηλικιωμένο Ρότζερ Έβανς, να πουλήσει το σπίτι του, το μοναδικό οίκημα που μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια του Γουότερς για ένα τεράστιο, σύγχρονο, εμπορικό κέντρο. Ο Εβάνς αρνείται και σύντομα ένας μανιακός δολοφόνος ντυμένος ως Λευκός Άγγελος, θα σκοτώσει τον ίδιο και την κληρονόμο του, η οποία βρίσκεται σε πάρτι μαζί με την πρωταγωνίστριά μας, Γουίνι Καράδερς. Η Γουίνι καταφέρνει να ξεφύγει από τον μανιακό και να τον σκοτώσει, αποκαλύπτωντας την ταυτότητά του. Ο Χένρι Γουότερς είναι πλέον νεκρός και ένα χρόνο μετά, στο Έιντζελ Φολς, επικρατεί ηρεμία, καθώς τα ηνία της επιχείρησης Γουότερς, έχει πια ο Καράδερς με τον γιο του. Όλα βαίνουν καλά στη μικρή πολή αλλά η ζωή της Γουίνι έχει καταστραφεί καθώς κουβαλά το φορτίο του θανάτου της καλύτερής της φίλης αλλά και του Γουότερς, από τα ίδια της τα χέρια. Η Γουίνι λοιπόν το ίδιο εύχεται να μην είχε γεννηθεί ποτέ. Η ευχή της γίνεται πραγματικότητα και βλέπει τις επιπτώσεις που έχει αυτό στη ζώη όλων, από την οικογένειά της μέχρι τους κατοίκους του Έιντζελ Φολς.

 Χωρίς να μας δίνει κάτι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο, ο Τάιλερ ΜακΙντάιρ βασίζεται στο σενάριο του Μάικλ Κένεντι, φτιάχνοντας μια ωραία παραλλαγή της κεντρικής ιδέας της ταινίας του Φρανκ Κάπρα. Ο Μάικλ Κένεντι, είναι ο σεναριογράφος του επιτυχημένου Freaky, που ακολουθεί παρόμοια συνταγή, διασκευαζόντας τη φόρμα μιας κλασικής κωμωδίας σε ταινία τρόμου. Στα ίδια βήματα συνεχίζει κι εδώ αλλά όχι το ίδιο επιτυχημένα με την προηγούμενη δουλειά του, καθώς φαίνεται να συνέλαβε την ιδέα, να δούλεψε αρκετά την πλοκή της αλλά κάπου στο φινάλε να αφέθηκε σε ένα πιο συμβατικό κλείσιμο του σεναρίου του. Βάζει αρχικά έναν δολοφόνο, που θυμιζεί αρκετά τον Γκοστφέις του Scream (όχι τυχαία), να σκοτώνει ανθρώπους της κοινότητας του Έιντζελ Φολς (Έιντζελ ονομάζουν και τον δολοφόνο, λόγω της λευκής ολόσωμης εμφάνισής του) αλλά στα πρώτα είκοσι λεπτά τον αποκαλύπτει, ανατρέποντας έτσι τους κανόνες του είδους. Στο παράλληλο σύμπαν που θα μεταφερθεί η πρωταγωνίστρια, ο δολοφόνος ζει ακόμα, αλλά ο Κένεντι φροντίζει να βάλει κι εδώ μια ανατροπούλα, με προσοχή στους χαρακτήρες του. Η ένστασή μου έχει να κάνει ξεκάθαρα με τη λύση που δίνει το σενάριο, ίσως επιθυμώντας να μην ξεφύγει από το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αλλά πετώντας σου στα μούτρα ένα φινάλε που θα μπορούσε να έχει δουλευτεί παραπάνω.

 Ο ΜακΙντάιρ φτιάχνει ατμόσφαιρα στην ταινία του. Υπάρχει Χριστουγεννιάτικο κλίμα στην αρχή και αμέσως μετά, στο παράλληλο σύμπαν, η εικόνα είναι πιο ζοφερή με λιγότερο έντονη χρωματική παλέτα. Μοιάζουν όλα και όλοι άψυχοι και εδώ μπαίνουμε αρκετά στην περιοχή της φαντασίας, με την τροπή να θυμίζει και κάτι από τον Μαγικό Αυλό.

 Στις ερμηνείες, έχουμε καλή δουλειά από σχεδόν όλους τους συντελεστές. Η Τζέιν Γούιντοπ τα πάει περίφημα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Τζόελ ΜακΧέιλ δείχνει ότι αν χρειαστεί μπορεί να ανταπεξέλθει και σε διαφορετικούς ρόλους. Ο Τζάστιν Λονγκ το διασκεδάζει στον ρόλο του κακού και παίζει όσο πιο γράφικα γίνεται το ρόλο.

 Το It's a Wonderful Knife μάλλον δύσκολα θα αποκτήσει cult φήμη αλλά είναι ό,τι πρέπει για μια τουλάχιστον προβολή αυτή την περίοδο του χρόνου. Έχει καλές ποσότητες χιούμορ, slasher, φαντασίας και αγωνίας. Επιμένω, δυστυχώς, ότι χάνει πολλούς πόντους από την επιλογή του φινάλε του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

Dashing Through The Snow (2023) Disney+ Review

 

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΑ

Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 92'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Disney+ μπήκε κι αυτό από νωρίς στην κούρσα των Χριστουγεννιάτικων ταινιών. Η πρώτη που φέρνει στις οθόνες μας είναι το Dashing Through The Snow, ξεκινώντας το φετινό trend του μαύρου Άγιου Βασίλη. Όταν λέμε μαύρος δεν εννοούμε δύσμοιρος αλλά μιλάμε για το χρώμα του δέρματος, αφού εδώ τον Άγιο Βασίλη υποδύεται ο γνώστος κωμικός, Λιλ Ρελ Χάουερι, ενώ λίγες μέρες μετά, ξανά στο Disney+, θα δούμε σε ρόλο Άγιου Βασίλη και τον Ντάνι Γκλόβερ (λογικά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη κάνει πρεμιέρα)!

 Με καλές προθέσεις ξεκίνησα την προβολή του Dashing Through The Snow και φαινομενικά και η ταινία είχε καλές προθέσεις ως προς την αφήγηση μιας ιστορίας που την έχουμε ξαναδεί μεν και την βλέπουμε κάθε Χριστούγεννα αλλά που μπορεί να είναι ευχάριστη δε υπό προϋποθέσεις. Η ιστορία έχει να κάνει φυσικά με έναν τύπο που σιχαίνεται τα Χριστούγεννα λόγω παιδικού τραύματος που κουβαλάει ακόμα. Ο τύπος είναι χωρισμένος και θα περάσει λίγες ώρες με την κόρη του, την Παραμονή Χριστουγέννων, για να βοηθήσει την πρώην σύζυγο να κάνει κάποια ψώνια της τελευταίας στιγμής. Ο τύπος μας φροντίζει τη γάτα του γείτονα, ο οποίος λείπει για διακοπές και αυτό θα προκαλέσει ένα τεράστιο μπέρδεμα. Στην καμινάδα του γείτονα βρίσκεται σφηνωμένος ο Νικ, που υποστηρίζει ότι είναι ο Άγιος Βασίλης. Έξω από το σπίτι, τα τσιράκια ενός διεφθαρμένου πολιτικού αναζητούν κάτι, το οποίο πιστεύουν ότι έχουν πια στην κατοχή τους οι δύο άνδρες. Ο Νικ και ο τυπάκος πρωταγωνιστής μας θα βρεθούν κυνηγημένοι και νομίζω ότι όλοι μπορούμε να μαντέψουμε πως θα συνεχιστεί η ιστορία μας.

 Την σκηνοθεσία υπογράφει εδώ ο Τιμ Στόρι, ο οποίος ξεκίνησε από σκηνοθέτης βίντεο κλιπ και από το 2002 έχει κάνει μέσα στα χρόνια κάποιες εμπορικές επιτυχίες, όπως τα δύο πρώτα Fantastic Four και το Ride Along. Όχι τίποτα ιδιαίτερο όμως γενικά. Εδώ, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Σκοτ Ρόζενμπεργκ (ConAir, High Fidelity, Jumanji: Welcome To The Jungle) φτιάχνουν μια κωμωδία φαντασίας που θεωρητικά προσπαθεί να κάνει μια διαφορετική πρόταση με την εμφάνιση του Λιλ Ρελ ως Άγιος Βασίλης και να τον φέρει λίγο πιο κοντά στην κουλτούρα των μαύρων της Αμερικής. Καταλαβαίνω τη λογική και προχωράω παρακάτω, όμως, δυστυχώς, δεν λειτουργεί ικανοποιητικά η συγκεκριμένη πρόταση. Επιμένει στη γνωστή ατάκα που λέει "ότι πρέπει να πιστέψεις για να δεις τη μαγεία των Χριστουγέννων" και δεν σταματά να την επαναλαμβάνει αλλά πέρα από τα αρκετά καλά στάνταρ παραγωγής και μερικά ενδιαφέροντα ψηφιακά εφέ προς το φινάλε, δεν υπάρχει αρκετή μαγεία στην οθόνη αλλά ούτε αρκετή και καλή κωμωδία.

 Ο Λούντακρις, που είναι ο πρωταγωνιστής εδώ, αποτελεί μια πολύ κακή επιλογή. Είναι μια εντελώς άοσμη παρουσία, χωρίς χημεία με το κοριτσάκι που υποδύεται την κόρη του. Από την άλλη, ο Λιλ Ρελ, είναι πιο χαρισματικός, το παλεύει αρκετά αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιείται ο ρόλος του δεν δίνει αυτά που περιμένεις.

 Και τι περιμένεις από μια ταινία που θέλει να παρουσιάσει έναν εναλλακτικό Άγιο Βασίλη; 

Μα φυσικά να το πάει στα άκρα. Να πουλήσει όσο γίνεται περισσότερη τρέλα. Ο Τιμ Στόρι όμως δεν φαίνεται να μπορεί να το κάνει αυτό. Δείχνει να θέλει αλλά φαντάζομαι ότι σε μια ταινία της Ντίσνεϊ είναι πραγματικά δύσκολο, ακόμα κι αν μπορείς, να δώσεις έναν ουσιαστικά εναλλακτικό Άγιο Βασίλη. Οπότε καταλήγουμε στα γνωστά ηθικοπλαστικά μηνύματα και το υπέρ χαρούμενο φινάλε, που προφανώς και δεν ενοχλεί σε τέτοιου τύπου ταινίες αλλά εδώ υπάρχει μια αρκετά αδιάφορη αφήγηση, που όσο η ώρα περνά σε αφήνει όλο και περισσότερο έξω από την ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

The Noel Diary (2022) Review

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΝΟΕΛ

Δραματική, Ρομάντζο
Διάρκεια: 99'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είμαι "Χριστουγεννομανής". Ναι, είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και το παραδέχομαι. Δύσκολα κρατάω τον εαυτό μακριά από τις κούτες με τα Χριστουγεννιάτικα, όταν μπαίνει ο γλυκός Νοέμβρης. Δείχνω ενήλικη καρτερικότητα και βάζοντας όλη την εσωτερική μου δύναμη, καταφέρνω να φτάσω περί τα μέσα του Νοέμβρη πριν ανεβάσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι και ξεκινήσω να το στήνω, με τη δικαιολογία ότι πρέπει να στολίσουμε "για το παιδί", αφού "του αρέσει μωρέ" και "δεν πειράζει που είναι λίγο νωρίς". Από εκεί κι έπειτα αρχίζει η περίοδος των Χριστουγέννων και οι διαδικασίες που την ακολουθούν. Βασικότερο όλων είναι η προβολή Χριστουγεννιάτικων ταινιών αλλά και παλιών σπέσιαλ επεισοδίων κυρίως παιδικών σειρών κινουμένων σχεδίων. Όλα αυτά με πάνε πολύ πίσω και απ' ότι φαίνεται το έχω ανάγκη!

 Τα τελευταία τρία - τέσσερα χρόνια έχει συμβεί κάτι το οποίο με ανησυχεί αλλά αρχίζω να το αποδέχομαι και το παραδέχομαι. Παρακολουθώ κάποιες από αυτές τις ρομαντικές κομεντί που έρχονται σαν χιονοστιβάδες στις streaming πλατφόρμες, όπως το Νέτφλιξ, έστω κι αν αποφεύγω τίτλους του στιλ "Χριστουγεννιάτικος Βασιλικός Έρωτας" ή "Ένας Πρίγκηπας Για Τα Χριστούγεννα" και άλλα παρόμοια. Κάπως έτσι έφτασα να παρακολουθώ και το The Noel Diary, το οποίο μάλιστα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αποτελεί την νούμερο επιλογή των συνδρομητών της πλατφόρμας στην Ελλάδα. Μπορεί αυτό να μην λέει ουσιαστικά τίποτα αλλά με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα.

 Στο Ημερολόγιο Της Νοέλ παρακολουθούμε έναν επιτυχημένο συγγραφέα, που ζει απομακρυσμένος από την οικογένεια του. Ένα τηλεφώνημα τον ενημερώνει για το θάνατο της μητέρας του και τον καλεί στο πατρικό του για να μαζέψει την περιουσία της. Εκεί θα ξυπνήσουν δύσκολες μνήμες του παρελθόντος αλλά θα συναντήσει και μια γυναίκα, την Ρέιτσελ, η οποία αναζητά την βιολογική της μητέρα. Αυτή δεν είναι άλλη από την νταντά του συγγραφέα μας. Ο μόνος που γνωρίζει παραπάνω πράγματα για αυτήν είναι ο εδώ και τριάντα χρόνια εξαφανισμένος πατέρας του Τζέικομπ. Μια γειτόνισσα τους ενημερώνει για τον τόπο κατοικίας του κι έτσι ο Τζέικομπ μαζί με τη Ρέιτσελ κάνουν ένα μικρό ταξίδι μέσα στα χιονισμένα τοπία της Αμερικανικής υπαίθρου.

 Προφανώς δεν περιμένεις πολλά από τη συγκεκριμένη ταινία, όπως και από τις περισσότερες ταινίες αυτού του υποείδους, των Χριστουγεννιάτικων δραμεντί. Ενδιαφέρον είναι το όνομα του σκηνοθέτη, Τσάρλς Σάιερ, ο οποίος στα ογδόντα του επιστρέφει στη σκηνοθεσία μετά από δώδεκα χρόνια. Ο Σάιερ είναι ο σκηνοθέτης του επιτυχημένου ριμέικ , Ο Μπαμπάς Της Νύφης, με τον Στιβ Μάρτιν, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Γενικά οι δουλειές του Σάιερ σαν σκηνοθέτης είναι μετρημένες, ενώ στη συγγραφή σεναρίων ήταν πιο παραγωγικός και προφανώς έβαλε κι εδώ το χεράκι του συνυπογράφοντας το σενάριο. Η δουλειά του Σάιερ στην ταινία είναι τίμια αλλά στη λογική της τηλεταινίας. Δεν υπάρχει κινηματογραφική προσέγγιση εδώ σε καμία περίπτωση. Αυτό που καταφέρνει ωστόσο ο σκηνοθέτης μας είναι να παρουσιάσει μια ταινία που όταν δεν είναι ρομάντζο, βγάζει κάτι αρκετά γλυκό. Μιλάει για χαμένες σχέσεις παιδιών και γονιών, μιλάει για ανθρώπους που έφυγαν πρόωρα, μιλάει για τη δυσκολία των ανθρώπων να υπάρξουν στις σχέσεις τους, τις οικογενειακές αλλά και τις κοινωνικές, όταν τα πράγματα δεν προχωράνε εύκολα. Και μετά πρέπει η ταινία να γίνει και ρομάντζο, γιατί έτσι θα πουλήσει περισσότερο αλλά η ερωτική ιστορία δεν είναι καλά γραμμένη εδώ, ενώ επίσης δεν υπάρχει χημεία μετάξυ των δύο όμορφων πρωταγωνιστών.

 Μερικά όμορφα σκηνικά, χιονισμένα τοπία και το ένα σκέλος της ιστορίας μας (αφήνοντας στην άκρη τους Χριστουγεννιάτικους έρωτες) θα αφήσουν μια κάποια ικανοποίηση στο τέλος, αφού για να ξεκίνησες να βλέπεις τη συγκεκριμένη ταινία, κυρίως αυτά περίμενες, εδώ που τα λέμε. Αν ήθελες και το τύπου "άρλεκιν" ρομάντζο σου, οι ιθύνοντες στο Νέτφλιξ το γνωρίζουν και φροντίζουν να βάλουν κι εδώ το αγόρι να λέει "θα φύγω, μόνο αν μου πεις ότι δεν μ' αγαπάς" αλλά νομίζω ότι ακόμα κι εσύ ξέρεις πως θα τελειώσει αυτό...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

The Knight Before Christmas (2019)

Είδος: Ρομαντική, Φαντασίας, Κωμωδία

"Κενό σε ουσία, εκτός κι αν βρίσκεις ουσία στον παραμυθένιο έρωτα με τον ιππότη που έρχεται στο άσπρο του άτι, οπότε κανένα πρόβλημα, δες το , είναι για σένα. Απλώς να ξέρεις ότι έχουν υπάρξει καλύτερες ρομαντικές ταινίες, ακόμα και με ιππότες και άσπρα και μαύρα άλογα, που απλώς δεν είναι Χριστουγεννιάτικες. Αν όμως θες ντε και καλά ο έρωτας να έρθει τα Χριστούγεννα, να είναι ντυμένος ιππότης, να λατρεύει τη ζεστή σοκολάτα και το Νέτφλιξ και να βλέπετε αγκαλιασμένοι μπροστά στη φωτιά κι άλλα Χριστουγεννιάτικα ρομάντζα, τότε, ξαναλέω, κανένα πρόβλημα. Δες το!"

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΠΡΙΝ ΤΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σκηνοθεσία:Monika Mitchell

Σενάριο:Cara J. Russell

Παίζουν:Vanessa Hudgens,
Josh Whitehouse,Emmanuelle Chriqui

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Ιππότης Πριν τα Χριστούγεννα! Άλλη μια ρομαντική Χριστουγεννιάτικη κομεντί από το Νέτφλιξ, που όπως κάθε δίκτυο που σέβεται τον εαυτό φροντίζει από το Νοέμβρη να γεμίσει το πρόγραμμά του με καμιά ντουζίνα από δαύτες.

 Θα μου πείτε: "Λίγο αργά δεν είναι να μας γράψεις για Χριστουγεννιάτικη ταινία;"

 Θα συμφωνήσω αλλά δυστυχώς η ασχολία που με πληρώνει για να μπορώ να ζω και να κινούμαι σε αυτή την κοινωνία είναι πάντα "φορτωμένη" την γιορτινή περίοδο και παρότι είχα δει το φιλμ πριν από τα Χριστούγεννα, υπήρχε κάτι ακόμα που με καθυστερούσε. Είχα βάλει στόχο, τα κρύα βράδια αυτών των ημερών, να παρακολουθήσω όσες περισσότερες από αυτές τις ταινίες μπορούσα. Ο Ιππότης πριν τα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη αυτού του "είδους" που ξεκίνησα να παρακολουθώ και ομολογώ κάτι που δεν είναι δίκαιη αντιμετώπιση για οποιαδήποτε ταινία, ότι την ολοκλήρωσα σε δύο μέρη. Όχι γιατί έχει μεγάλη διάρκεια αλλά γιατί δε μπόρεσε να με κρατήσει ξύπνιο. Την ολοκλήρωσα ωστόσο. Και μετά προσπάθησα να δω κι άλλη. Δεν την ολοκλήρωσα. Τα παράτησα και δε θυμάμαι καν ποια ήταν. Δεν έχει σημασία, εδώ που τα λέμε. Κι άλλη προσπάθησα να ξεκινήσω. Τα ίδια κι εκεί. Το ίδιο μοτίβο, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, διαφορετική ιστορία, με ίδιο πυρήνα. Έρωτας μετ' εμποδίων την εποχή των Χριστουγέννων, που όλοι οι δρόμοι είναι εξαιρετικά στολισμένοι, το χιόνι απλώνεται ομοιόμορφα στις γειτονιές και χαρούμενοι ψωνίζουν οι πάντες από τα εμπορικά κέντρα.

  Δεν σκοπεύω να πω πολλά για την ταινία. Μην με παρεξηγήσετε. Ήθελα απλώς να γράψω δυο πράγματα γενικότερα για τις ταινίες αυτού του ύφους και θα βασιστώ κυρίως στη συγκεκριμένη ταινία για να το κάνω αυτό.

 Το βασικότερο συμπέρασμα που έβγαλα λοιπόν είναι ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτές, είτε είναι μπροστά είτε πίσω από τις κάμερες, πρέπει να είναι τρομερά επαγγελματίες για να καταφέρουν να βγάλουν κάτι αξιοπρεπές έστω, από το υλικό τους. Το σενάριο και οι διάλογοι είναι συνήθως εντελώς γραμμένα στο πόδι και απολύτως προβλέψιμα για να μπορούν να είναι εύκολα και εύπεπτα στο κοινό που στοχεύουν. Και αυτό το κοινό υπάρχει και μάλιστα μεγαλώνει την περίοδο των γιορτών καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που παρακολουθούν τέτοιες ταινίες αυτή την εποχή, μόνο και μόνο για να χαζεύουν τα στολισμένα και χιονισμένα τοπία.

  Στη συγκεκριμένη ταινία τώρα, παρακολουθούμε έναν ιππότη από τη μεσαιωνική Αγγλία που συναντά μια μάγισσα, η οποία τον στέλνει στη σημερινή Αμερική, στο Οχάιο. Ο ιππότης μας πρέπει να βρει ολοκληρώσει την αποστολή του πριν τα Χριστούγεννα, για να μπορέσει να επιστρέψει στην εποχή του και να ηγηθεί του στρατού του. Το βασικό όμως να βρει ποια είναι η αποστολή του καθώς η μάγισσα δεν τον ενημέρωσε ποτέ. Μαντέψτε! Σκοπός της αποστολής του είναι να βρει την αληθινή αγάπη. Ξαναμαντέψτε! Την βρίσκει και ζουν αυτοί καλά κι εμείς όπως ζούσαμε μέχρι τώρα ο καθένας.

  Είπαμε ότι πραγματικά οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτές τις ταινίες πρέπει να είναι επαγγελματίες στο έπακρο. Είναι επίσης αξιοθαύμαστοι. Ειδικά οι ηθοποιοί που πρέπει να τα βγάλουν πέρα με ασύλληπτα χαζούς διαλόγους και καταστάσεις, είναι απορίας άξιον πως μπορούν να κρατούν ένα σχετικά καλό επίπεδο στις ερμηνείες τους, κάτι που τουλάχιστον συμβαίνει στο συγκεκριμένο φιλμ, για την πλειοψηφία των ηθοποιών και ίσως αυτό είναι που κάνει κάπως πιο υποφερτή την παρακολούθησή της, σε συνδυασμό με το καλογυαλισμένο οπτικό κομμάτι που θες δε θες σε βάζει σε γιορτινή ατμόσφαιρα.

  Κενό σε ουσία, εκτός κι αν βρίσκεις ουσία στον παραμυθένιο έρωτα με τον ιππότη που έρχεται στο άσπρο του άτι, οπότε κανένα πρόβλημα, δες το , είναι για σένα. Απλώς να ξέρεις ότι έχουν υπάρξει καλύτερες ρομαντικές ταινίες, ακόμα και με ιππότες και άσπρα και μαύρα άλογα, που απλώς δεν είναι Χριστουγεννιάτικες. Αν όμως θες ντε και καλά ο έρωτας να έρθει τα Χριστούγεννα, να είναι ντυμένος ιππότης, να λατρεύει τη ζεστή σοκολάτα και το Νέτφλιξ και να βλέπετε αγκαλιασμένοι μπροστά στη φωτιά κι άλλα Χριστουγεννιάτικα ρομάντζα, τότε, ξαναλέω, κανένα πρόβλημα. Δες το! Είναι εκατό τοις εκατό για σένα. Όχι για μένα όμως! Τέλος οι Χριστουγεννιάτικες ρομαντικές ταινίες τηλεοπτικής προέλευσης για μένα!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Christmas Chronicles (2018)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Οικογενειακή

"Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Κλέι Κέιτις καταφέρνει χωρίς να φέρνει καμία πρωτοτυπία να είναι αρκούντως ψυχαγωγική. Υπάρχει η ατμόσφαιρα που θέλεις από αυτές τις ταινίες, με τις αναμενόμενες δόσεις χιούμορ και οικογενειακού δράματος, που όμως θα οδηγηθεί στο αναμενόμενο ευτυχισμένο φινάλε."

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Σκηνοθεσία:Clay Kaytis

Σενάριο:Matt Lieberman

Παίζουν:Kurt Russell,
Darby Camp,Judah Lewis

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ποιός δε θα ήταν περίεργος να δει τον Κερτ Ράσελ ως Άγιο Βασίλη; Δε νομίζω ότι ποτέ θα περνούσε από κάποιον η ιδέα ότι μια μέρα ο Κερτ Ράσελ θα μπορούσε να παίξει τον αγαπημένο άγιο των παιδιών. Πάντως, ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε αυτόν που τελικά αποφάσισε να ντύσει τον Ράσελ στα κόκκινα για τις ανάγκες της νέας ταινίας του Netflix, Τα Χρονικά Των Χριστουγέννων, καθώς ο ηθοποιός είναι το καλύτερο κομμάτι της ταινίας, αφού φαίνεται να το διασκεδάζει με την ψυχή του.

  Η ιστορία μας δεν έχει κάτι πρωτότυπο αλλά την κλασική ιστορία της σωτηρίας των Χριστουγέννων από δυο πιτσιρίκια. Ο μεγάλος αδερφός, που ιδιαίτερα μετά το θάνατο του μπαμπά, δεν πιστεύει πια στον Άγιο Βασίλη, και η μικρή πιστή ακόμα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, πείθει τον αδερφό της να στήσουν την κάμερα την παραμονή των Χριστουγέννων για να συλλάβουν τον Άγιο επί τω έργω. Αφορμή στέκεται μια παλιά βιντεοκασέτα, από κάποια παραμονή χρόνια πριν. Εκεί φαίνεται ότι κάποιος ξέχασε ανοιχτή την κάμερα και κατέγραφε το βράδυ της Παραμονής, με αποτέλεσμα να φαίνεται ένα κόκκινο μανίκι με μαύρα γάντια να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται πολύ γρήγορα στην άκρη της εικόνας, πείθοντας τη μικρή ότι είναι σίγουρα ο Άγιος Βασίλης. Μετά από χρόνια λοιπόν τα δύο αδέρφια στήνουν την κάμερα και προς μεγάλη τους έκπληξη ο Άγιος Βασίλης εμφανίζεται. Ενόσω αυτός συνεχίζει να μοιράζει δώρα στη γειτονιά, τα πιτσιρίκια μπαίνουν στο έλκηθρό του και όταν ο Άγιος επιστρέφει και συνεχίζει το ταξίδι του, τρομοκρατείται από την εμφάνιση των παιδιών, χάνει τον έλεγχο του έλκηθρου και συντρίβεται, με αποτέλεσμα οι τάρανδοι να σκορπίσουν στους δρόμους του Σικάγο. Ο Άγιος πρέπει να βρει ξανά τα ζώα για να μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι του και να μην κινδυνεύσουν τα Χριστούγεννα.

 

Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Κλέι Κέιτις καταφέρνει χωρίς να φέρνει καμία πρωτοτυπία να είναι αρκούντως ψυχαγωγική. Υπάρχει η ατμόσφαιρα που θέλεις από αυτές τις ταινίες, με τις αναμενόμενες δόσεις χιούμορ και οικογενειακού δράματος, που όμως θα οδηγηθεί στο αναμενόμενο ευτυχισμένο φινάλε. Έχω την αίσθηση ότι όλα τα έχω ξαναδεί σε διάφορα Χριστουγεννιάτικα φιλμς του παρελθόντος, όχι όλα απαραίτητα καλύτερα απ' ότι εδώ, αλλά όπως και να έχει δεν υπάρχει κάτι πρωτότυπο, πέρα από την ιδέα να πάρει το ρόλο του Άγιου Βασίλη ο Κερτ Ράσελ. Ο Ράσελ τον χαίρεται το ρόλο του και τον προσεγγίζει με χιούμορ, τρυφερότητα αλλά φέρνοντας και μια μαγκιά που και που στην επιφάνεια.

  Μια χαρά για οικογενειακή διασκέδαση στο σπίτι είναι Τα Χρονικά Των Χριστουγέννων. Δεν είναι από τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες που θα παρακολουθεί κανείς μετά από χρόνια. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που περιμένεις, μιλά για την οικογένεια και το νόημα των γιορτών, χρησιμοποιεί κωμωδία και ελάχιστο δράμα, για να πετύχει το στόχο του και αν με ρωτάτε αν τα καταφέρνει, θα έλεγα ότι τα καταφέρνει περνώντας την τελευταία στιγμή την πόρτα της τάξης των αποδεκτών Χριστουγεννιάτικων ταινιών!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Angela's Christmas (2017)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Οικογενειακή

"Χωρίς να είναι αριστουργηματικό, ούτε στα τεχνικά του μέρη αλλά ούτε και σε ότι αφορά την ίδια την ιστορία του, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ντάμιεν Ο'Κόνορ, είναι τόσο γλυκό και ζεστό που δε μπορείς να μη νιώσεις την "αλήθεια" της απλής αυτής ανθρώπινης ιστορίας που διηγείται."

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΤΗΣ ΑΝΤΖΕΛΑ

Σκηνοθεσία:Damien O'Connor

Σενάριο:Damien O'Connor,Will Collins

Παίζουν:Brian Gleeson,
Pat Kinevane,Malachy McCourt

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και η συνδρομητική πλατφόρμα, Netflix, έχει ήδη αρχίσει να προσθέτει ταινίες ανάλογου περιεχομένου. Μέσα στις διάφορες από αυτές που μπορούν να παρακολουθήσουν οι συνδρομητές της πλατφόρμας, υπάρχει κι ένα πολύ γλυκό μικρού μήκους φιλμ κινουμένων σχεδίων, με τον τίτλο Τα Χριστούγεννα Της Άντζελα.

  Το φιλμάκι μας μεταφέρει σε μια μικρή πόλη της Ιρλανδίας, πίσω στο 1914. Εκεί, μέσα στη φτώχεια, μια μητέρα μεγαλώνει τα τέσσερα παιδιά της με δυσκολίες αλλά με αξιοπρέπεια. Παραμονή Χριστουγέννων, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησιά για την καθιερωμένη λειτουργία κι εκεί η μικρή Άντζελα βλέπει μέσα στη φάτνη το Θείο βρέφος και αυτό που σκέφτεται είναι ότι με το κρύο που επικρατεί στην εκκλησία, το μωράκι πρέπει να κρυώνει. Η Άντζελα λοιπόν αποφασίζει να πάρει κρυφά το μικρό Χριστούλη μαζί της, να τον ζεστάνει και να τον επιστρέψει αργότερα. Όπως είναι προφανές αυτό θα δημιουργήσει μερικά προβλήματα στην οικογένεια της μικρής.

  Χωρίς να είναι αριστουργηματικό, ούτε στα τεχνικά του μέρη αλλά ούτε και σε ό,τι αφορά την ίδια την ιστορία του, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ντάμιεν Ο'Κόνορ, είναι τόσο γλυκό και ζεστό που δε μπορείς να μη νιώσεις την "αλήθεια" της απλής αυτής ανθρώπινης ιστορίας που διηγείται. Δεν προσπαθεί να εκβιάσει συναισθήματα παρά μόνο θέλει να πει μια ιστορία για την καλοσύνη που υπάρχει στις καρδιές αυτών των μικρών ανθρώπων, που λέγονται παιδιά. Η φτωχή Άντζελα, με το τρύπιο πανωφόρι, με τα αδέρφια και τη μαμά που βγαίνουν στο κρύο δίνοντας ο ένας στον άλλο εναλλάξ τα παλτά τους, με τα λιγοστά ξύλα για να ζεσταθούν στο ψύχος του χειμώνα, αυτή η μικρή προσπαθεί να φροντίσει για τη ζεστασιά ενός ακόμα παιδιού, μιας κούκλας στην ουσία. 

  Ξέρω ότι δεν χωρούν θεολογικές συζητήσεις εδώ, ούτε και θεωρώ ότι είμαι κατάλληλος για κάτι τέτοιο αλλά βλέποντας την ταινία, πέρα από τον όμορφο τρόπο που περνά το μήνυμα στο θεατή, σκεφτόμουν συνεχώς αυτό που σκέφτομαι από την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος μου. Αν υπάρχει Θεός κι αν θεωρήσουμε ότι η καλοσύνη , η αλληλεγγύη και ο σεβασμός σε όλες τις υπάρξεις είναι κάτι που ο Θεός (όποιος κι αν είναι ο Θεός σου) θέλει να έχουν οι άνθρωποι, τότε τα παιδιά, που είναι γεμάτα από αυτά τα ιδανικά, είναι ότι πιο κοντά στο Θεϊκό, στο ανώτερο, στο ουσιαστικά ανθρώπινο, υπάρχει στη Γη. 

  Αν λοιπόν ένα απλό, ειλικρινές μικρού μήκους φιλμ κατάφερε να μου φέρει όλα αυτά στο μυαλό, δε μπορώ παρά να το προτείνω. Προφανώς θα το παρακολουθήσετε μαζί με τα παιδιά σας αλλά μπορείτε άφοβα και όσοι δεν έχετε παιδιά καθώς εδώ το μήνυμα θεωρώ ότι περνά πιο ισχυρό στον ενήλικο. Αυτόν που ήταν παιδί, που ήταν τόσο αγνό, τόσο ανώτερο πλάσμα από αυτό που έγινε με το πέρασμα των χρόνων και που ίσως καταφέρει να θυμηθεί για λίγο τα σημαντικά πράγματα σε αυτό το μικρό πέρασμα από τον τρελό ετούτο κόσμο που έφτιαξε γύρω του.

  Καλές Γιορτές και καλά Χριστούγεννα σε όλους! Θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε αλλά νομίζω ότι τα Χριστούγεννα της Άντζελα είναι ιδανικό σημείο για να δώσω τις ευχές μου μέσα από το μικρό αυτό προσωπικό ιστολόγιο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Frosty The Snowman (1969)

Είδος : Κινούμενα Σχέδια, Μικρού μήκους, Οικογενειακή

Σκηνοθεσία:Jules Bass,Arthur Rankin Jr.

Σενάριο:Romeo Muller

Παίζουν:Jackie Vernon,
Billy De Wolfe,Jimmy Durante

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όταν το πρώτο χιόνι πέφτει την παραμονή των Χριστουγέννων, έχει μαγικές ιδιότητες. Κάνει τους χαρούμενους ακόμα πιο χαρούμενους ανθρώπους ακόμα πιο χαρούμενους. Ένας χιονάνθρωπος φτιαγμένος από αυτό το πρώτο χιόνι, από τα πιτσιρίκια ενός δημοτικού σχολείου, θα έρθει στη ζωή χάρη στο μαγικό καπέλο ενός μάγου. Τα παιδιά αποκτούν ένα νέο και χαρούμενο φίλο, όμως αν θέλουν ο χιονάνθρωπος να ζήσει, πρέπει να τον οδηγήσουν στον Βόρειο Πόλο, για να μη λιώσει ποτέ. Τα παιδιά ξεκινούν μια παρέλαση μέσα από την πόλη μέχρι τον σταθμό των τρένων, για να επιβιβάσουν το νέο τους φίλο σε ένα τρένο με κατεύθυνση το Βόρειο Πόλο. Η περιπέτεια ξεκινά όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν τα χρήματα να βγάλουν ένα τόσο ακριβό εισιτήριο, έτσι η μικρή Κάρεν και ο Φρόστι ο Χιονάνθρωπος μπαίνουν κρυφά σε ένα βαγόνι, ενώ ο μάγος τους κυνηγά, θέλοντας να πάρει πίσω το καπέλο του. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Φρόστι ο Χιονάνθρωπος δεν είναι καμιά ιδιαίτερη περίπτωση κινουμένων σχεδίων, ούτε κανένα δείγμα υψηλών προδιαγραφών φωνητικών ερμηνειών. Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, όμως, έγινε ένα κλασικό χριστουγεννιάτικο καρτούν, που μπορεί να διασκεδάζει το ίδιο τα πιτσιρίκια του 2015, με αυτά που τον πρωτοείδαν το 1969!

  Πίσω από τη δημιουργία του Φρόστι βρίσκονται οι Άρθουρ Ράνκιν και Τζουλς Μπας, της Rankin/Bass Productions, εταιρεία που είναι υπεύθυνη για την παραγωγή γνωστών κλασικών Χριστουγεννιάτικων ταινιών κινουμένων σχεδίων και stop motion αλλά και κινουμένων σχεδίων όπως το Χόμπιτ (1977), The Last Unicorn (1982). Επίσης, ήταν εταιρεία παραγωγής της κλασικής πλέον σειράς κινουμένων σχεδίων, Thundercats. Οι Ράνκιν και Μπας, λοιπόν, σκηνοθετούν τη μικρή ιστορία που έγραψε ο Ρόμεο Μέλερ, βασισμένη στο γνωστό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, φτιάχνοντας μια μικρού μήκους ταινία η οποία είχε ως στόχο τα παιδιά και, ως τέτοια, μπορεί μέχρι σήμερα και βρίσκει το στόχο της.

  Ο γνωστός κωμικός- τραγουδιστής- ηθοποιός Τζίμι Ντουράντε αναλαμβάνει ρόλο αφηγητή και μας διηγείται την ιστορία του Φρόστι, μέσα από ένα απλό σενάριο, που προσπαθεί να περάσει στα παιδιά μηνυματάκια για τη φιλία, την αλληλεγγύη αλλά και το εφήμερο του κόσμου μας.

  Οι απλές γραμμές στα σκίτσα, τα αρκετά χρώματα αλλά και αυτή η απλότητα των φράσεων του σεναρίου, που αναφέρω παραπάνω, κάνουν το Φρόστι μια διαχρονική και εύκολη Χριστουγεννιάτικη εμπειρία. Εύκολη και για τους μεγαλύτερους, γιατί ναι μεν δεν είναι ταινία ικανή να κρατήσει συντροφιά σ' έναν ενήλικο, αλλά είναι ιδανική για θέαση μαζί με τα παιδιά σας (μέχρι 7-8 ετών) καθώς δεν πρόκειται να σας κουράσει, αφού η διάρκεια της είναι μόλις 25 λεπτά. Δεν είναι κάτι 25 λεπτά από το χρόνο μας για να δούμε τα πιτσιρίκια μας να χαμογελάνε με την αθωότητα που κρύβει μέσα του αυτό το Χριστουγεννιάτικο κλασικό καρτούν. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

The Santa Clause 3: The Escape Clause (2006) Review

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥ 3

Σκηνοθεσία:Michael Lembeck

Σενάριο:Ed Decter,John J. Strauss

Παίζουν:Tim Allen,Martin Short,
Elizabeth Mitchell

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Σκοτ Κάλβιν, ο Άγιος Βασίλης, πρέπει να φιλοξενήσει τα πεθερικά του στο Βόρειο Πόλο χωρίς να αποκαλυφθεί το μυστικό του. Παράλληλα πρέπει να αντιμετωπίσει τον μοχθηρό Τζακ Φροστ που προσπαθεί να γίνει Άγιος στη θέση του Αγίου! Μόνος τρόπος να το καταφέρει είναι να αναγκάσει τον Σκοτ να ευχηθεί να μην είχε γίνει ποτέ Άγιος Βασίλης.

ΑΠΟΨΗ: Αφού καταπιάστηκα με τις δύο προηγούμενες ταινίες του Άγιου Βασίλη της Ντίσνεϊ είπα να κάνω τον κόπο να δώσω ογδόντα λεπτά και στην τρίτη και τελευταία ταινία του franchise.
  Μην περιμένετε πολλά από αυτό το τρίτο μέρος, καθώς πάνω κάτω κινείται στα ίδια πλαίσια με τοδεύτερο, με τη διαφορά ότι μοιάζει λίγο πιο φτωχό σε σκηνικά και σε ιδέες. Κατά τα άλλα, επικρατεί το ίδιο σχεδόν χιούμορ, το οποίο βασίζεται κατά το ήμισυ στην προσπάθεια του Σκοτ να κρατήσει μυστική την ταυτότητα του Άη Βασίλη από τα πεθερικά του και κατά το άλλο μισό στη διακωμώδηση των μυθικών φιγούρων και κυρίως του Τζακ Φροστ.
  Επιστρατεύονται δύο καλοί κωμικοί ηθοποιοί, ο Άλαν Άρκιν και ο Μάρτιν Σορτ, στους ρόλους του πεθερού και του Τζακ Φροστ αντίστοιχα αλλά δε μπορούν να κάνουν και πάρα πολλά καθώς το σενάριο δε βοηθά ιδιαίτερα. Για παράδειγμα, για να δικαιολογήσει ο Σκοτ το χωριό του Άη Βασίλη και την εμφάνιση των ξωτικών, λέει στα πεθερικά του πως βρίσκονται στον Καναδά και ότι αυτό είναι το μέσο ύψος των Καναδών! ΟΚ! Πάμε παρακάτω...
  Δεν έχω να πω πολλά για το The Santa Clause 3. Υπάρχει ακόμα αυτή η γιορτινή ατμόσφαιρα, ελαφρώς ξεθωριασμένη βέβαια, ωστόσο τα πιτσιρίκια μπορούν να το χαζέψουν. Οι ενήλικες με δυσκολία. Αν πρέπει να επιλέξετε κάποια από τις ταινίες της τριλογίας του The Santa Clause θα σας προέτρεπα να πάτε στηνπρώτη. Πολύ πιο έξυπνη και πιο οικογενειακή ταινία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

It's A Wonderful Life (1946)

Είδος : Δραματική

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ
Σκηνοθεσία:Frank Capra
Σενάριο:Frances Goodrich,
Albert Hackett,Frank Capra
Παίζουν:James Stewart,Donna Reed,
Lionel Barrymore

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζορτζ Μπέιλι έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή στη βοήθεια των κατοίκων του Μπέντφορντ Φολς, διοικώντας τη μικρή επιχείρηση του πατέρα του και αφήνοντας πίσω τα όνειρά του για ταξίδια και σπουδές. Μετά από χρόνια και πολλές επαγγελματικές δυσκολίες ο Τζορτζ πρέπει να αντιμετωπίσει την επικείμενη πτώχευση της εταιρείας του. Λυγίζει και προσπαθεί να δώσει τέλος στη ζωή του. Τότε, ένας άγγελος θα εμφανιστεί και θα προσπαθήσει να του δείξει πόσο σημαντικά πράγματα έχει πετύχει στη ζωή του και πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτόν.

ΑΠΟΨΗ: Υπάρχουν ταινίες, που χωρίς να μπορείς να της ονομάσεις αριστουργήματα, καταλαμβάνουν μια ξεχωριστή θέση μέσα στην καρδιά σου. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να θεωρήσω το A Wonderful Life αριστούργημα, είμαι σίγουρος, όμως, ότι είναι μια μεγάλη και σημαντική ταινία. Μια ταινία που όσο τα χρόνια περνούν, μοιάζει να διατηρείται αρυτίδωτη. Μια ταινία πλούσια σε συναίσθημα, με ψυχή.

  Ο Κάπρα δεν είχε στο μυαλό του να δημιουργήσει μια Χριστουγεννιάτικη ταινία. Έχοντας μόλις γυρίσει από τον πόλεμο, όπως και ο πρωταγωνιστής του φιλμ, Τζέιμς Στιούαρτ, επιθυμούσε να κάνει ένα φιλμ που να μιλά για τον απλό, καθημερινό Αμερικανό πολίτη, που παλεύει για τον ίδιο και για τους γύρω του. Ένα φιλμ που να δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι "ασήμαντες ζωές" μας. Κι όμως, παρά το όνομα του δημιουργού και την αξία του πρωταγωνιστή, το φιλμ πήγε χάλια στο box office και πέρασαν χρόνια μέχρι να επανεκτιμηθεί και να αναγνωριστεί από κοινό και κριτικούς. Οι συχνές προβολές του από την Αμερικανική τηλεόραση από τα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν αυτές που βοήθησαν το A Wonderful Life, όχι μόνο να μην ξεχαστεί, όχι μόνο να καθιερωθεί ως η κατ' εξοχήν Χριστουγεννιάτικη ταινία αλλά να θεωρηθεί και μια από τις κορυφαίες του Κάπρα, αν όχι η κορυφαία του.

  Ο τρόπος αφήγησης του Κάπρα, η ερμηνεία του Στιούαρτ, η πανέμορφη Ντόνα Ριντ και όλοι οι ρόλοι που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή, είναι τα υλικά που κάνουν το μείγμα τόσο πετυχημένο. Λίγο παραπάνω από δύο ώρες είναι η διάρκεια του φιλμ, όμως, κυλάει τόσο μα τόσο όμορφα ο χρόνος στο Μπέντφορντ Φολς. Ο Μπέιλι, που ερμηνεύει ο Στιούαρτ, είχε όνειρα που θυσίασε για τη μικρή του πόλη και τους κατοίκους της. Δεν μπόρεσε ποτέ να ταξιδέψει, δε μπόρεσε ποτέ να πάει στο κολέγιο, δε μπόρεσε ποτέ να ξεκολλήσει από αυτή τη μικρή πόλη. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και

κατά πάσα πιθανότητα πέθανε στο Μπέντφορντ Φολς. Κέρδισε όμως. Αγάπησε και αγαπήθηκε. Έκανε φίλους και έγινε κάποιος σημαντικός, χωρίς να το καταλάβει. Εδώ είναι το σπουδαίο μήνυμα του φιλμ του Κάπρα. Απλό αλλά σπουδαίο, όπως η ζωή μας. "Κανείς δεν είναι αποτυχημένος όταν έχει φίλους", γράφει ο Κλάρενς στο Μπέιλι, στην τελευταία σκηνή του φιλμ. Κι ο Μπέιλι έχει δεκάδες φίλους, πραγματικούς, οικογένεια, που όταν έρχεται η ώρα κάνουν τη δική τους θυσία γι αυτόν. Αυτό είναι το νόημα της αγάπης. Αυτό είναι και το νόημα των Χριστουγέννων. Μην το ψάχνετε έξω, στις στολισμένες βιτρίνες, στους επιδεικτικά στολισμένους δρόμους και στα άψυχα εορταστικά προγράμματα των τσιφτετελοκαναλιών. Δείτε γύρω σας και εκτιμήστε όσα έχετε πετύχει, λέει ο Κάπρα. Μπορεί να είναι σημαντικότερα απ' ότι πιστεύετε. 

 Ίσως στην Ελλάδα του σήμερα να έπρεπε να προβάλεται όλο και πιο συχνά το φιλμ του Κάπρα. Ίσως βοηθούσε , έστω και υποσυνείδητα αρκετούς από εμάς. Η συνειδητοποίηση της θέσης μας στην κοινωνία και η υποχρέωση που έχουμε σε αυτή είναι κάτι που λείπει τα τελευταία χρόνια. Ο Μπέιλι του Στιούαρτ έχει τη δυνατότητα κάποια στιγμή μέσα στο φιλμ, να παρατήσει τον αγώνα του και να βολευτεί με ένα παχυλό μισθό. Τότε, όμως, θα βρισκόταν εκτεθειμένος απέναντι στα πιστεύω του και στους ανθρώπους που πίστεψαν σε αυτόν. Η διαφορά είναι ότι ο Μπέιλι έχει συνείδηση και την διατηρεί καθαρή έστω και με δύσκολο τρόπο. 

  Το έχω ξαναγράψει νομίζω παλιότερα αλλά θα το ξαναγράψω. Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν έλειπε ο "ωχ-αδερφισμός". Πόσο καλύτεροι άνθρωποι θα υπήρχαν στον κόσμο αν αντί να λέμε στα παιδιά μας "Σιγά, μη σκας. Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο;", τους λέγαμε: "Σιγά, μη σκας. Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο!" Πόσοι "Μπέιλι" θα υπήρχαν στον κόσμο!

  Μην χάνετε χρόνο, αν δεν έχετε δει ποτέ το A Wonderful Life μέχρι σήμερα. Βρείτε το και παρακολουθείστε το. Ανακαλύψτε μια πραγματική αξιόλογη ταινία της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, ένα πραγματικά χριστουγεννιάτικο και οικογενειακό φιλμ, με ουσιαστικό νόημα.  

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn