ΦΑΡΜΑΚΕΡΕΣ ΑΡΑΧΝΕΣ
 |
| Τρόμου, Επιστημονικής Φαντασίας Διάρκεια: 97' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Από το 1966 έως το 1969 προβλήθηκε στην Αμερικανική τηλεόραση μια τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας με μεγάλη επιτυχία. Η ονομασία αυτής: Star Trek. Το αστρόπλοιο Εντερπράιζ ταξιδεύει εκεί που δεν έχει ταξιδέψει ποτέ άνθρωπος και οι περιπέτειές του γράφουν ιστορία. Κεντρικός πρωταγωνιστής της σειράς είναι ο Γουίλιαμ Σάτνερ, στο ρόλο του Τζέιμς Τ. Κέρκ, καπετάνιος του αστρόπλοιου που περιπλανιέται σε όλες τις άκρες του γαλαξία. Μεγάλη επιτυχία η σειρά, αστέρας και ο Σάτνερ, όμως η σειρά τελείωσε και το αστέρι του Σάτνερ έμοιαζε να σβήνει. Στη δεκαετία του 1970 ο Σάτνερ έχει αρκετές μεν συμμετοχές σε τηλεοπτικές ταινίες και σειρές καθώς και κινηματογραφικές ταινίες δεύτερης διαλογής, χωρίς τίποτα αξιόλογο εκεί, μέχρι που το 1979 το Star Trek μεταφέρεται στον κινηματογράφο και τη δεκαετία του 1980, το franchise και η καριέρα του Σάτνερ παίρνουν ξανά την ανιούσα. Μέσα σε αυτό το σωρό ταινιών που έπαιξε ο Σάτνερ στα '70ς, βρίσκουμε και το φιλμ τρόμου με φονικές αράχνες, Kingdom of The Spiders.
Το 1975 κυκλοφορεί το Jaws και η τεράστια επιτυχία του οδηγεί τα στούντιο παραγωγής ταινιών στη δημιουργία ταινιών τρόμου με φονικά ζώα. Το υποείδος αυτό υπήρχε ήδη από τη δεκαετία του 1950 αλλά από το 1975 και μετά υπάρχει μια τεράστια έκρηξη παραγωγής. Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκουμε και τον Γουίλιαμ Σάτνερ, στο ρόλο του κτηνιάτρου Ρόμπερτ Χάνσεν, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει φονικές ταραντούλες που εισβάλουν στην περιοχή του Βέρντε Βάλεϊ, στην Αριζόνα. Στο πλευρό του, ο Χάνσεν, έχει την αραχνολόγο του πανεπιστημίου Φλάγκσταφ της Αριζόνα, Ντάιαν Άσλεϊ, η οποία ανακαλύπτει ότι υπάρχει ολόκληρη ορδή από ταραντούλες που μεταναστεύουν, γιατί τα φυτοφάρμακα έχουν καταστρέψει το φυσική τροφή τους, οδηγώντας τες έτσι σε αναζήτηση μεγαλύτερων θηραμάτων, όπως τα ζώα στις φάρμες του Βέρντε Βάλεϊ.
Ακούγεται σχετικά ενδιαφέρον το θέμα και για κάποιον που γουστάρει να βλέπει τον Σάτνερ στην οθόνη και αντιπαθεί τις αράχνες, όπως εγώ, μοιάζει ιδανική επιλογή. Έχει αρκετά θέματα όμως η ταινία μας. Ο Σάτνερ μια χαρά είναι. Ξέρει πως να τα βγάλει πέρα ό,τι κι αν του δώσεις να παίξει. Γενικά οι ηθοποιοί είναι αξιοπρεπείς στην ταινία. Το πρώτο βασικό μου πρόβλημα με την ταινία, το οποίο με πέταγε τελείως έξω από την οποιαδήποτε ατμόσφαιρα, ήταν η επιλογή της μουσικής επένδυσης. Έχω την αίσθηση ότι απλώς έβαζαν κάτι να παίζει στο βάθος χωρίς να τους ενδιαφέρει πόση σχέση έχει αυτό με την ταινία. Πολύ κακές επιλογές. Το δεύτερο κυριότερο θέμα μου με την ταινία είναι οι ίδιες οι αράχνες. Από τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι αράχνες και που όντως ήταν αρκετές και πραγματικές ανάμεσα στους ηθοποιούς, άρχισε να γίνεται αστείος ο φόβος που έπρεπε να ερμηνεύσουν οι ηθοποιοί στην οθόνη. Οι αράχνες πλησιάζουν ή σκαρφαλώνουν αργά αργά και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν: "γιατί απλά δεν τις πατάτε;" Δεν θα έχεις ταινία μετά, θα μου πεις, αλλά ήταν πραγματικά στα όρια του γελοίου οι σκηνές των ηθοποιών να τρέχουν ανάμεσα στις αράχνες και να είναι εμφανές ότι μπορούν απλά να τις τσαλαπατήσουν και να λήξει η υπόθεση.
Παρά τα θέματά της όμως, η ταινία έχει αποκτήσει μια καλτ φήμη με το πέρασμα των χρόνων. Σε αυτό βοήθησε σίγουρα το όνομα του Σάτνερ, οι εκατομμύρια αναζητητές "μπιμουβιών", η περίεργη δράση της, με ανθρώπους να προσπαθούν να ξεφύγουν από κάτι που είναι φανερά πολύ πιο αργό από τους ίδιους, και το χαρακτηριστικό φινάλε. Μην ξεχάσεις να προσθέσεις εκεί τα πάντα προφανή οικολογικά μηνύματα αλλά και μια -δυο καλογυρισμένες σκηνές και κατανοείς τους λόγους που σήμερα το Kingdom of The Spiders έχει περάσει στη σφαίρα του καλτ!
