Rise (2022) Review

ΑΝΟΔΟΣ:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Βιογραφική, Δραματική, Αθλητική

Διάρκεια: 113'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η ιστορία των Αντετοκούνμπο δεν αφήνει ασυγκίνητη την Ντίσνεϊ και η πορεία του Γιάννη, του Θανάση και των υπόλοιπων αδερφών, μεταφέρεται στην οθόνη του Disney+. Αληθινή ιστορία που επιβεβαιώνει το Αμερικανικό όνειρο, οπότε εδώ είμαστε!

 Μετανάστες από τη Νιγηρία, ο Τσαρλς και η Βερόνικα Αντετοκούνμπο, αφήνουν το νεογέννητο παιδί τους πίσω στη χώρα τους και ψάχνουν να βρουν καλύτερη τύχη. Οι δύσκολες ώρες που περνούν στην Τουρκία τους κάνουν να αναζητήσουν καταφύγιο τελικά στην Ελλάδα και καταφέρνουν να στήσουν το σπιτικό τους στα Σεπόλια. Εκεί γεννιούνται τέσσερα ακόμα παιδιά, που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί το μέλλον τους. Από πλανόδιοι πωλητές, τα πιτσιρίκια θα βρεθούν στο ψηλότερο βάθρο του Αμερικανικού μπάσκετ λίγα χρόνια μετά.

 Η ταινία Rise σκηνοθετήθηκε από τον βραβευμένο Νιγηριανό σκηνοθέτη, Ακίν Ομοτόσο, και ξεκινά με αρκετά καλά στοιχεία, που σε προετοιμάζουν για μια λίγο πιο προσεγμένη, κινηματογραφικών προδιαγραφών βιογραφική ταινία. Αυτό δεν διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που παραδίδει ο Ομοτόσο είναι αξιοπρεπές. Όσο περνά η ώρα μπορεί να νιώθεις ότι αυτό που παρακολουθείς είναι περισσότερο τηλεοπτική παραγωγή αλλά τουλάχιστον καλής ποιότητας. Η φωτογραφία βοηθάει αρκετά σε όλη αυτή την καλή αίσθηση.

 Ενδιαφέρον έχει το επιτελείο των ηθοποιών καθώς επιλέγονται Νιγηριανοί ηθοποιοί για να υποστηρίξουν τους ρόλους. Την παράσταση κλέβει το ζεύγος Αντετοκούνμπο και ο μικρός που υποδύεται τον Θανάση. Οι ερμηνείες τους είναι πολύ πιο μεστές από τους υπόλοιπους και ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τον ρόλο του Τσαρλς, του πατέρα της οικογένειας, υπάρχει και περισσότερο ψωμί στον χαρακτήρα.

 Το σενάριο έχει ενδιαφέρουσες στιγμές και υπάρχουν μερικοί καλοί διάλογοι αλλά όπως με τις περισσότερες αληθινές ιστορίες που μεταφέρονται στη μικρή ή μεγάλη οθόνη, συνήθως μας συγκινεί η ιστορία και όχι τόσο το πως παρουσιάζεται.

 Αξίζει φυσικά την προσοχή σας η ταινία. Σέβεται τους ήρωές της και προσεγγίζει όμορφα ακόμα και τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας. Δεν αποφεύγει να μιλήσει για το ρατσισμό και για τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε μια οικογένεια Νιγηριανών, που πήρε Ελληνική υπηκοότητα, αλλά ποτέ δεν γίνεται κάτι βαρύ. Παραμένει μια ιστορία που σου αφήνει καλή αίσθηση στο τέλος και που προφανώς έχουμε έναν παραπάνω λόγο να την παρακολουθήσουμε, μιας και ο Γιάννης και τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, την οποία φανερά υπεραγαπάνε.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Hustle (2022) Review

 

Δραματική,Κωμωδία,Αθλητική

Διάρκεια: 117'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο μοναδικός τρόπος που χειρίζεται την καριέρα του ο Άνταμ Σάντλερ συνεχίζεται με το Hustle. Δύο χρόνια μετά το Hubie Halloween, το οποίο ήταν χαρακτηριστική περίπτωση κωμωδίας "Σάντλερ", και τρία μετά το Uncut Gems, με την οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία του Άνταμ, έχουμε την επιστροφή στις "σοβαρές" ερμηνείες, σε μια σαφώς πιο εύκολη για το ευρύ κοινό ταινία.

 Ο Στάνλεϊ Μπέρεν είναι χρόνια τώρα σκάουτερ για λογαριασμό της Φιλαδέλφεια 76ερς, η οποία είναι ομάδα του NBA, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε (δεν οφείλετε να το γνωρίζετε και καμία σημασία δεν έχει αυτό στην παρακολούθηση της ταινίας). Τα πάει εξαιρετικά στο πόστο του αλλά οι συνεχείς μετακινήσεις ανά την υφήλιο τον έχουν κουράσει, καθώς βρίσκεται συνεχώς μακριά από τη γυναίκα και την κόρη του. Οι κόποι του αναγνωρίζονται από τον ιδιοκτήτη της ομάδας και τον προάγει σε βοηθό προπονητή. Τέρμα τα αεροδρόμια και τα ξενοδοχεία για τον Σταν! Η μοίρα όμως του παίζει άσχημο παιχνίδι. Ο γηραιός ιδιοκτήτης πεθαίνει, τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο γιος του, που ούτε τις καλύτερες σχέσεις έχει με τον σκάουτερ αλλά ούτε είναι και το καλύτερο παιδί. Έτσι ο Σταν βρίσκεται ξανά σε δύσκολη θέση. Ο νέος ιδιοκτήτης του ζητά να αναλάβει ξανά σκάουτερ και αν του φέρει ένα τεράστιο ταλέντο τότε θα του δώσει τη θέση του βοηθού προπονητή. Παρά την απογοήτευση, η τύχη χαμογελά στον πρωταγωνιστή μας και σε ένα ταξίδι του στην Ισπανία, για να δει ένα ταλέντο που αγωνίζεται στην εθνική κατηγορία, δεν καταφέρνει να μπει στον αγώνα λόγω ενός λάθους. Που είναι λοιπόν το χαμόγελο της τύχης, θα αναρωτηθείς. Αφού δεν μπαίνει στον αγώνα ο Σταν, τριγυρνάει στις γειτονιές κι εκεί πέφτει πάνω σε έναν απίστευτα ταλαντούχο καλαθοσφαιριστή του δρόμου. Ο Μπο Κρουζ είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχουν δει τα μάτια του έμπειρου σκάουτερ και θα κάνει τα πάντα για να τον βάλει στα ντραφτ του NBA, έστω κι αν θα χρειαστεί στην ουσία να παλέψουν οι δυο τους για όλο αυτό, καθώς ο ιδιοκτήτης της ομάδας αφήνει ξεκρέμαστο τον Σταν.

 Ο Σάντλερ είναι κι εδώ εκατό τοις εκατό αφοσιωμένος στον ρόλο του και δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την φυσικότητα της ερμηνείας του. Το βλέμμα του, οι κινήσεις του, η αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ηθοποιούς είναι δείγμα της ωριμότητας του Σάντλερ, του ίδιου τύπου που "κατηγορείται" για το ανώριμο και σαχλό χιούμορ των κωμωδιών του! Εδώ πάντως είναι για άλλη μια φορά μαγευτικός και φαίνεται να βοηθά αρκετά τον συμπρωταγωνιστή του, Χουάν Ερνανγκόμεθ, ο οποίος καμία σχέση με την ηθοποιία δεν έχει ο άνθρωπος. Ο Χουάν είναι πραγματικός καλαθοσφαιριστής της Εθνικής Ισπανίας και των Τζαζ της Γιούτα αλλά το παλεύει αξιοπρεπέστατα και θεωρώ ότι έχει βοηθήσει ιδιαίτερα η παρουσία του Σάντλερ σε αυτό και η μεταξύ τους χημεία.

 Σε γενικές γραμμές, η ταινία δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Είναι μια κλασική αθλητική ταινία, όπου ένας "κανένας" έχει τη δυνατότητα να αποδείξει πως είναι "κάποιος". Αν το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό είναι ο Ρόκι, δεν νομίζω ότι αυτό είναι τυχαίο. Η ταινία είναι γυρισμένη στη Φιλαδέλφεια, έχει μοντάζ προπόνησης και δεν διστάζει να αναφέρει τον Ροκί σε μία από αυτές. Ο σκηνοθέτης, Τζερεμάια Ζάγκαρ, κρατά χαμηλά τους τόνους και τους φωτισμούς έχοντας στο μυαλό του περισσότερο απ' όσο μάλλον αφήνει να φανεί την εμβληματική ταινία του 1976. Εδώ όμως δεν είναι μόνο η πορεία του "αθλητή", Μπο Κρουζ, προς τη λύτρωση αλλά και η πορεία του μέντορα, Σταν Μπέρεν, προς αυτή, καθώς μπορεί να έχει χρόνια στους χώρους, στην κρίσιμη στιγμή όμως αντιμετωπίζεται σαν "κανένας".

 Αξιοπρεπέστατο λοιπόν αθλητικό/ κοινωνικό δράμα. Καθόλου βαρύ, αλλά όχι και κάτι ανάλαφρο με τάσεις να περάσει ηθικοπλαστικά μηνύματα. Όμορφα κινηματογραφημένο, με ωραίους διαλόγους και -το λέμε ακόμα μια φορά- με έναν πάρα πολύ καλό Άνταμ Σάντλερ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Home Team (2022) Review

 

 

ΟΜΑΔΑ ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

Κωμωδία, Οικογενειακή

Σκηνοθεσία:Charles Kinnane,Daniel Kinnane
Σενάριο:Chris Titone,Keith Blum
Πρωταγωνιστούν:Kevin James,Taylor Lautner,Rob Schneider,Jackie Sandler,Gary Valentine,Tait Blum

Διάρκεια: 95'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Άλλη μια παραγωγή της Happy Madison για λογαριασμό του Netflix. Ποια είναι η Happy Madison; Η εταιρεία παραγωγής του Άνταμ Σάντλερ. Από αυτή την πληροφορία και μόνο παίρνεις όσα χρειάζεται να ξέρεις για την ταινία Home Team, που μπορεί να μην πρωταγωνιστεί ο Σάντλερ αλλά οι πολύ καλοί φίλοι του, Κέβιν Τζέιμς και Ρομπ Σνάιντερ, τα πάντα όμως "μυρίζουν" ταινία "Σάντλερ", πιο οικογενειακής μορφής. Ένα αστείο με εμετό πάντως θα το βρείτε κι εδώ!

 Ο Κέβιν Τζέιμς υποδύεται τον Σον Πέιτον, επιτυχημένο προπονητή στην ομάδα Αμερικανικού ποδοσφαίρου της Νέας Ορλεάνης, ο οποίος όμως βρίσκεται για ένα χρόνο σε διαθεσιμότητα μετά από κατηγορίες εναντίον της ομάδας για συμμετοχή σε ένα σκάνδαλο με παράνομα στοιχήματα, που αφορούσαν τραυματισμούς αντίπαλων παικτών. Στον χρόνο της διαθεσιμότητάς του, ο Πέιτον θα βρεθεί να προπονεί την ομάδα του σχολείου του γιου του και να έρχεται έτσι πάλι κοντά με την οικογένειά του.

 Είναι κλασικό το στήσιμο της πλοκής και το έχουμε δει άπειρες φορές σε ταινίες που προορίζονται για όλη την οικογένεια. Απομακρυσμένος γονιός, αφοσιωμένος στην καριέρα του, επιστρέφει κοντά στα παιδιά του και βρίσκει το πραγματικό νόημα της ζωής. Το θετικό με αυτής της μορφής τις ταινίες είναι ότι πρέπει να είναι πολύ κακές για να μην μπορεί να της παρακολουθήσει κάποιος, ειδικά στην τηλεόραση. Το Home Team δεν είναι λοιπόν τόσο κακό ώστε να το παρατήσεις. Κρατάει ένα σχετικά συμπαθητικό επίπεδο αφήγησης και έχει ερμηνείες από τους ηθοποιούς τόσο όσο χρειάζεται. 

 Ο Κέβιν Τζέιμς δεν τρελαίνεται κιόλας, ο Τέιλορ Λότνερ κάπως θέλει να δώσει λίγο παραπάνω, ενώ υπάρχουν και οι πιο κωμικοί χαρακτήρες των Ρομπ Σνάιντερ και Γκάρι Βαλεντάιν, ο οποίος μόλις σήμερα κατάλαβα για πιο λόγο μου θυμίζει έντονα τον πρωταγωνιστή, Κέβιν Τζέιμς, αφού είναι αδερφός του. Με τους συγκεκριμένους συντελεστές είναι δεδομένο ότι θα βρεις μέσα και τα κλασικά αστεία των ταινιών του Σάντλερ, αρκετές φορές, αλλά αν δεν είσαι αρκετά αρνητικός απέναντι στον Σάντλερ και την κωμωδία του ήδη, τότε μάλλον δεν θα σε ενοχλήσουν.  Σε πιο μειονεκτική θέση βρίσκονται δυστυχώς τα πιτσιρίκια εδώ, που δεδομένου της μορφής της ταινίας θα έπρεπε να έχουν περισσότερο χρόνο στην οθόνη.

 Πιο πολύ διεκπεραιώνουν μια οικογενειακή ταινία οι συντελεστές, γιατί προφανώς υπάρχει κάποιο συμβόλαιο με το Netflix που αφορά τον αριθμό ταινιών που πρέπει να παραδοθούν στην πλατφόρμα. Μιλάμε καθαρά λοιπόν για καταναλωτικό προϊόν, το οποίο μέσα στο πλαίσιο στο οποίο μας προσφέρεται είναι στα όρια του ανεκτού (περισσότερο) και του αξιοπρεπούς (λιγότερο).

.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

PopCorn

IMDB

 

 

 

Creed II (2018)

Είδος : Δραματική, Αθλητική

"Παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του."

ΚΡΙΝΤ ΙΙ

Σκηνοθεσία:Steven Caple Jr.

Σενάριο:Sylvester Stallone,Juel Taylor

Παίζουν:Michael B. Jordan,
Sylvester Stallone,Tessa Thompson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πριν μερικά χρόνια, όταν περιμέναμε να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους το πρώτο Creed, ομολογώ ότι, παρότι μεγάλος θαυμαστής του Σταλόνε και του Ρόκυ, δεν ανέμενα με ιδιαίτερη αγωνία την ταινία. Ο κύκλος του Ρόκυ θεώρησα ότι έκλεισε πάρα πολύ ωραία με το Rocky Balboa ενώ απ' την άλλη δεν θεωρούσα ότι μπορούσε να ειπωθεί μια ιστορία με ενδιαφέρον για τον γιο του Απόλο Κριντ. Πίστευα ότι θα ήταν μια απ' τα ίδια, ένα Ρόκυ με διαφορετικό πρωταγωνιστή. Οπότε τι καινούριο μπορούσε να πει; Όμως η ματιά του Ράιαν Κούγκλερ έδωσε ένα φιλμ που ναι μεν σαν ιστορία, σαν πλοκή δεν είπε τίποτα διαφορετικό αλλά ο τρόπος που το προσέγγισε ο νεαρός σκηνοθέτης, διατηρώντας χαμηλούς τόνους και μια πιο λυρική διάθεση, έδωσε μια πάρα πολύ καλή ταινία, που δεν μπορούσες να την κατηγορήσεις με ευκολία ως "μία από τα ίδια".

  Εύκολα θα μπορούσες να πεις το "μία από τα ίδια" για το Creed II, καθώς εδώ έχουμε ξεκάθαρα μια ιστορία που ακολουθεί βήμα βήμα την εξέλιξη που είχαν οι ταινίες Rocky, επαναφέροντας μάλιστα και τον Άιβαν Ντράγκο από το Rocky IV, τον Ρώσο πυγμάχο, που σκότωσε στο ρινγκ τον πατέρα του νεαρού Κριντ και στην πορεία "ανάγκασε" τον Ρόκυ να παλέψει μαζί του μέσα στη Μόσχα, σε εκείνο το φιλμ που παρότι απομακρύνθηκε πλήρως από την ουσία των ταινιών του αγαπημένου κινηματογραφικού πυγμάχου, ήταν ίσως το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά. Κι εδώ όμως, παρότι η φόρμουλα είναι ακριβώς ίδια με τις παλιότερες ταινίες, υπάρχει αρκετή ψυχή πίσω και μπροστά από την κάμερα και το αποτέλεσμα είναι απολύτως ικανοποιητικό και ίσως πιο συγκινητικό για τους θαυμαστές του Σταλόνε και του alter ego του.

  Τριάντα χρόνια μετά τη μονομαχία του με τον Ρόκυ Μπαλμπόα, ο Άιβαν Ντράγκο, έχοντας χάσει την εκτίμηση των πάντων στην πατρίδα του λόγω της ήττας του σε εκείνο το παιχνίδι, ζει με το γιο του, τον οποίο προπονεί σαν πυγμάχο. Στόχος είναι ο γιος του Κριντ και η πρόκληση σε αγώνα, με σκοπό να ξεβγάλουν την ντροπή από το όνομα Ντράγκο.

  Το πρώτο πράγμα που θέλω να αναφέρω για το συγκεκριμένο φιλμ, είναι οι πάρα πολύ καλές ερμηνείες της τετράδας πυγμάχων- προπονητών. Λούντγκρεν και Σταλόνε έρχονται αυτή τη φορά αντιμέτωποι μόνο εκτός ρινγκ σε μια πολύ δυνατή σκηνή, που σε κάνει να σκεφτείς πόσο κρίμα είναι που ο Λούντγκρεν δεν πήρε ή δεν διεκδίκησε ποτέ ευκαιρίες να δείξει κάτι παραπάνω σαν ηθοποιός. Ο κινηματογραφικός γιος του, Φλοριάν Μουντεάνου, είναι κι αυτός πάρα πολύ καλός, χωρίς πολλές ατάκες αλλά με ένα βλέμμα που "λέει" κάθε φορά όσα χρειάζεται να κατανοήσει ο θεατής. Θλίψη, θυμός, απογοήτευση βγαίνουν όλα στο ύφος του νεαρού, ο οποίος κουβαλά μια θλιβερή ιστορία, ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς τη μάνα του, η οποία τον παράτησε με έναν πατέρα που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και το παιδί ψάχνει να βρει μέσα στα μάτια του την εκτίμηση, έστω για αυτό που προσπαθεί να κάνει γι αυτόν. Καλός και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, χωρίς να μπορώ ωστόσο να πω κάτι παραπάνω, ενώ αυτός που είναι εξαιρετικά συγκινητικός και για άλλη μια φορά δοσμένος 100% στο ρόλο του, είναι ο Σιλβέστερ Σταλονε. Προσωπικά τον βρήκα ακόμα καλύτερο και από το προηγούμενο φιλμ, έστω και αν φαίνεται ότι κάνει μερικά βήματα πίσω για να δώσει τη σκυτάλη ξεκάθαρα στον Κριντ του Τζόρνταν. Οι σκηνές που ο Σταλόνε είναι στην οθόνη, είναι δικές του και είναι αληθινές, μελαγχολικές, όπως ο Ρόκυ του.

 Αυτό που θα ήθελα παραπάνω από το φιλμ του Στίβεν Κέιπλ Τζ. ήταν να δώσει λίγο μεγαλύτερο χρόνο στους Ντράγκο. Είχαν πράγματα να πουν οι Λούντγκρεν και Μουντεάνου, ήταν αφοσιωμένοι στους ρόλους τους και είχαν χημεία, οπότε περίμενα να δω λίγη ακόμη από την ιστορία τους στην οθόνη. Κατά τα άλλα, ως ένας άνθρωπος που του άρεσαν όλα τα φιλμ του Ρόκυ Μπαλμπόα, εκτός από το τέταρτο, του οποίου, ειρωνικά για εμένα, αποτελεί συνέχεια αυτή η ταινία, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους ένιωθα μια γλυκιά θλίψη, μια μελαγχολία αλλά και μια ικανοποίηση, κυρίως για την πορεία του Ρόκυ. Δεν ξέρω αν θα παρακολουθήσω και το επόμενο φιλμ της σειράς (αν υπάρξει) χωρίς τη συμμετοχή του Σταλόνε αλλά μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν σίγουρα πολύ καλά για τον Κριντ, έχοντας όμως στο πλάι του τη σιγουριά του Σταλόνε-Μπαλμπόα. Από 'δω και πέρα "μόνος σου" , όπως και ο προπονητής του του λέει λίγο πριν το φινάλε. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Creed (2015)

Είδος : Δραματική

ΚΡΙΝΤ:
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ

Σκηνοθεσία:Ryan Coogler

Σενάριο:Ryan Coogler,Aaron Covington

Παίζουν:Michael B. Jordan,
Sylvester Stallone,Tessa Thompson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Ρόκι Μπαλμπόα αναλαμβάνει ρόλο μέντορα και προπονητή απέναντι στο νεαρό Άδωνη Τζόνσον. Αυτό που κάνει ιδιαίτερη τη σχέση τους είναι ότι ο Άδωνης είναι ο γιος που είχε αποκτήσει μετά από μια εξωσυζυγική περιπέτειά του ο στενός φίλος του Ρόκι, Απόλλο Κριντ.

ΑΠΟΨΗ: Μπορεί να έχουν περάσει σαράντα χρόνια από την εποχή που ο Ρόκι μπήκε πρώτη φορά στο κινηματογραφικό ρινγκ, μπορεί να κρέμασε τα γάντια του μια δεκαετία πριν, όμως, η ιστορία του συνεχίζει να εμπνέει. Αποτέλεσμα, η ταινία παρακλάδι της επιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς των ταινιών του Ρόκι, Creed!

  Ο Ράιαν Κούγκλερ αγαπάει το κινηματογραφικό σύμπαν του Ρόκι και το αποδεικνύει έμπρακτα με το νέο του φιλμ. Είναι τέτοια η αγάπη του, που καταφέρνει να πάρει τη φόρμα που χρησιμοποίησαν τα φιλμ του Ρόκι τα περασμένα χρόνια και χωρίς να αλλάξει τίποτα από τη βασική συνταγή, μας γεμίζει συναισθήματα, κάνοντας μας να παραβλέψουμε την έλλειψη πρωτοτυπίας. Ναι, κι όμως, το σενάριο είναι σχεδόν το ίδιο με το πρώτο Ρόκι του 1976 αλλά πηγάζει τόση ενέργεια από την κάμερα του Κούγκλερ που αυτό που παρακολουθείς βγάζει μια απίστευτη φρεσκάδα, που στο τέλος βγαίνεις από την προβολή αναζωογονημένος και έτοιμος να κάνεις πράγματα!

  Ο νεαρός Αμερικανός σκηνοθέτης βάζει τις δικές του πινελιές σε μερικά σημεία, στα οποία το φιλμ κερδίζει πόντους. Ο πρώτος αγώνας του Κριντ είναι εκπληκτικά ενορχηστρωμένος και τον παρακολουθούμε μέσα από ένα και μοναδικό πλάνο. Καμία αλλαγή, ακόμα και όταν οι αθλητές αποσύρονται στις γωνίες τους, ενώ τις στιγμές που πυγμαχούν, οι γροθιές που αποφεύγουν χτυπάνε κατευθείαν τα πρόσωπά μας, βάζοντας μας έτσι μέσα στο ρινγκ, κάτι που, σε τέτοιο βαθμό, δεν είχε επιτευχθεί μέχρι τώρα από τα προηγούμενα φιλμ. Ο Κούγκλερ χρησιμοποιεί εδώ και το κλασικό μοντάζ προπόνησης και του δίνει μια άλλη διάσταση, με παράξενο τρόπο ποιητική, καθώς ένας τύπος με φόρμα, που τρέχει στους δρόμους της Φιλαδέλφεια και μερικά μηχανόβιοι να τον ακολουθούν, σίγουρα δεν ακούγεται πολύ ποιητικό αλλά θα δείτε ότι η σκηνή εξελίσσεται μαγικά.

  Άριστα παίρνει ο σκηνοθέτης και στην καθοδήγηση των ηθοποιών του. Ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν δίνει μια εξαιρετικά μετρημένη και σοβαρή ερμηνεία, όπως το ίδιο συμβαίνει και την Τέσα Τόμπσον. Οι δυο τους έχουν πολύ καλή χημεία και η σχέση τους λειτουργεί αρκετά καλά στην πορεία του φιλμ.

  Μπορεί το φιλμ να φέρει τον τίτλο Κριντ, όμως, αυτός που επισκιάζει τους πάντες είναι ο Μπαλμπόα. Ο Σταλλόνε δίνει μια ερμηνεία βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική. Ο λόγος του είναι τόσο απλός και το ύφος του τόσο ζεστό. Είναι ο ίδιος χαρακτήρας που έπαιξε το 1976 αλλά είναι σαράντα χρόνια μεγαλύτερος. Μιλάμε για μια απίστευτα φυσική απόδοση της εξέλιξης του χαρακτήρα του Μπαλμπόα μέσα στα χρόνια. Είναι μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες του 2015 και ίσως η καλύτερη ερμηνεία του ίδιου, μετά την πρώτη του εμφάνιση ως Ρόκι, και φαίνεται ότι τουλάχιστον η προσπάθειά του αναγνωρίζεται! Μιλώντας για αναγνώριση δεν εννοώ τα όσκαρ, γιατί ειλικρινά δε δίνω δεκάρα για οποιοδήποτε βραβείο στις τέχνες. Η αναγνώριση έρχεται μέσα από όλους εμάς, που παρακολουθούμε ένα φιλμ, ακούμε ένα μουσικό κομμάτι, χανόμαστε σε έναν πίνακα ζωγραφικής, και νιώθουμε ότι μας έδωσε κάτι. Ο Σταλλόνε λοιπόν δίνει για άλλη μια φορά κάτι, γεμίζει συναισθηματικά τον χαρακτήρα του και του δίνει την ψυχή του, κάνοντάς σε να λυγίσεις σε μερικά σημεία του φιλμ. Όλο αυτό λοιπόν, το κοινό το αντιλαμβάνεται και του το ανταποδίδει.

  Υπάρχει, όμως, ένας ακόμα χαρακτήρας μέσα στο φιλμ και δεν είναι άλλος από την ίδια τη Φιλαδέλφεια. Η μουντάδα της πόλης περνάει μέσα από την κάμερα του Κούγκλερ σε κάθε εξωτερική σκηνή. Νιώθεις ότι μπορείς να αγγίξεις την υγρασία στους τοίχους και το κρύο σε διαπερνά. Οι φτωχογειτονιές, οι κάτοικοι, τα περίφημα "σκαλιά" ζωντανεύουν ξανά και γίνονται πρωταγωνιστές ενός φιλμ  που οφείλει την ύπαρξή του ακόμα και στην ίδια την πόλη.

  Αν πρέπει να βρούμε μειονεκτήματα στο φιλμ, θα εστιάσω σε δύο. Το ένα είπαμε πως είναι η επανάληψη της ιστορίας. Ναι είναι πολύ δυνατή ταινία το Creed αλλά με όλα τα θετικά του, δεν παύει να είναι η ίδια ιστορία με άλλα πρόσωπα, έστω κι αν εύκολα τελικά το ξεχνάς στην πορεία. Το δεύτερο μειονέκτημα είναι ο "κακός" της υπόθεσης. Ο πραγματικός μποξέρ Τόνι Μπέλιου υποδύεται τον Ρίκι Κόνλαν, όμως, ο χαρακτήρας του είναι φορτωμένος με κλισέ αντιδράσεις, ενώ η διαφορά στησίματος των υπολοίπων επαγγελματιών ηθοποιών είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

  Το Creed είναι ένα από τα καλύτερα φιλμ του 2015. Η δυναμική σκηνοθεσία, οι ειλικρινείς ερμηνείες, το καλογραμμένο σενάριο και η εξαιρετική μουσική επένδυση (άλλο ένα δύσκολο σημείο σύγκρισης με το Ρόκι, γιατί πρέπει να γράψεις κάτι αντάξιο με ένα από τα καλύτερα soundtracks όλων των εποχών) είναι ένας συνδυασμός που κάποιες στιγμές κορυφώνεται στην οθόνη και σε κάνει να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά και τις γροθιές σου σφιγμένες. Ένας εξαιρετικός φόρος τιμής και μια ταινία που μπορεί να σταθεί και μόνη της και να αποκτήσει το δικό της φανατικό κοινό.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Rocky (1976)

Είδος: Δραματική

ΡΟΚΥ, ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΓΑΝΤΙΑ
Σκηνοθεσία:John G. Avildsen
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire, Burt Young 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όταν μερικές εβδομάδες πριν το μεγάλο αγώνα ο αντίπαλος του παγκόσμιου πρωταθλητή πυγμαχίας, Απόλλο Κρηντ, τραυματίζεται, αυτός θα δώσει την ευκαιρία σε έναν άσημο ερασιτέχνη πυγμάχο από τη Φιλαδέλφεια ,τον Ρόκυ Μπαλμπόα, να τον αντιμετωπίσει. 

ΑΠΟΨΗ: Πόση θετική ενέργεια μπορεί να σε γεμίσει μια κινηματογραφική ταινία; Πως μπορεί να σε σύρει στο βούρκο μιας μίζερης καθημερινότητας, να σε κυλάει εκεί για περίπου μία ώρα και κάτι και μετά σιγά-σιγά να σε σηκώνει, να σε δυναμώνει και να σε κάνει να υψώνεις τη γροθιά σου δακρυσμένος στο τέλος, εξουθενωμένος, γιατί πέρασες τα όριά σου, γιατί το ήθελες πραγματικά, γιατί το ζούσες μαζί με τον πρωταγωνιστή του φιλμ, γιατί ήσουν μέσα στο φιλμ; Όλες αυτές τις απαντήσεις, τις παίρνεις με τον καλύτερο τρόπο παρακολουθώντας την ιστορία του άσημου πυγμάχου από τη Φιλαδέλφεια, που στέκεται όρθιος απέναντι στον παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας, πιάνοντας από τα μαλλιά αυτή τη μία ευκαιρία που έχουν όλοι στη ζωή τους, όχι να γίνουν διάσημοι, αλλά να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι ξεπερνώντας τα όρια τους, μόνο τότε βρίσκουν τον αληθινό εαυτό τους. Μόνο τότε μπορείς να χάσεις τον "αγώνα" χωρίς να νιώσεις ηττημένος. 

  Το μεγάλο επίτευγμα του Ρόκυ δεν είναι το Όσκαρ καλύτερης ταινίας που κέρδισε το 1976, καθώς υπάρχουν πολλά μεγάλα φιλμ, σταθμοί στην ιστορία του κινηματογράφου, που δεν τιμήθηκαν με κανένα βραβείο. Είτε λοιπόν το Ρόκυ κέρδιζε το Όσκαρ είτε όχι, το αποτέλεσμα σήμερα θα ήταν το ίδιο. Δεν μπαίνεις στις καρδιές των ανθρώπων κερδίζοντας Όσκαρ. Εκεί μπαίνεις μόνο αν νιώσουν ότι έχεις κάτι να πεις και μιλάς αληθινά. Πιο αληθινά δε θα μπορούσε να μιλά το Ρόκυ. Πιο αληθινοί δε θα μπορούσε να είναι οι χαρακτήρες του, χωρίς ίχνος Χολιγουντιανής λάμψης και καλλωπισμού, παρά μόνο κουσούρια καθημερινών ανθρώπων, που παλεύουν γι αυτό που άλλοι θεωρούν δεδομένο. Να ζήσουν με αξιοπρέπεια μέσα σε μια δύσκολη καθημερινότητα. 

  Το Ρόκυ δεν είναι μια ιστορία για τον κόσμο της πυγμαχίας, όπως εσφαλμένα νομίζουν πολλοί από αυτούς που δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ τους το φιλμ, κυρίως λόγω της αντιπάθειας τους ( στα όρια της εμπάθειας, όπως έχω ξαναγράψει) στο πρόσωπο του Στάλονε, γι αυτό όμως θα μιλήσουμε παρακάτω. Το Ρόκυ φτάνει πολύ πιο βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή, χρησιμοποιώντας σαν όχημα το μποξ. Είναι η ιστορία του Δαυίδ και του Γολιάθ, είναι η ιστορία του αουτσάιντερ που κοιτά στα μάτια το φαβορί. Πέρα όμως από αυτά, είναι στην ουσία η ιστορία δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν και που εγέρθηκαν παράλληλα παίρνοντας ο ένας δύναμη από τον άλλο. Ένα απίστευτα παράδοξο love story, με υπόγεια ενέργεια, όπως ολόκληρο το φιλμ, που βάζει το αόρατο χέρι του βαθιά στην καρδιά σου και μερικές στιγμές νιώθεις να τη σφίγγει τόσο έντονα που θα σπάσει. Η σκηνή του πρώτου φιλιού, η σκηνή που η Άντριαν ξεσπά στον Πόλι, η σκηνή που ο Ροκύ ξαπλώνει φοβισμένος δίπλα στην Άντριαν πριν το μεγάλο αγώνα, λειτουργούν καταλυτικά για την τελευταία λυτρωτική και κλασική πλέον σκηνή, όταν το μόνο που βγαίνει από το στραπατσαρισμένο στόμα του Ρόκυ είναι το όνομα της αγαπημένης του Άντριαν. Θέλει μόνο τον άνθρωπό του εκείνη τη στιγμή που πέτυχε το ακατόρθωτο. Το ακατόρθωτο δεν είναι το ότι στάθηκε όρθιος μέχρι τέλους με τον παγκόσμιο πρωταθλητή. Όχι, είναι πολύ επιφανειακό αυτό το συμπέρασμα. Το ακατόρθωτο είναι η νίκη στη μάχη με τον εαυτό σου. Εκεί ηττούμαστε συνήθως και εκεί οι δύο αυτοί άνθρωποι (Ρόκυ-Άντριαν) βγαίνουν κερδισμένοι, δίνοντας ένα μάθημα ζωής στους θεατές- συνοδοιπόρους τους. Μην αφήνεις το άσχημο πρόσωπο της ζωής να σε κερδίσει, όχι χωρίς να το παλέψεις.

  Το μεγάλο ατού της ταινίας είναι η ερμηνεία του Σταλόνε. Ερμηνεία που ανάγκασε κριτικούς της εποχής να τον θεωρήσουν τον νέο Μάρλον Μπράντο και τον πιο ταλαντούχο ερμηνευτή της γενιάς του. Ο Σταλόνε λίγα χρόνια μετά θα τους απογοητεύσει πανηγυρικά, όχι γιατί δεν υπήρξε ταλαντούχος αλλά γιατί οι μετέπειτα επιλογές του δεν άφηναν ερμηνευτικά περιθώρια και δημιούργησε το πρόσωπο του action star που όλοι γνωρίζουμε σήμερα, το οποίο ναι μεν υποστήριξε επαρκώς αλλά κάλυψε το ταλέντο του μέσα σε τόνους χολιγουντιανής λάμψης και κλισέ επιλογών. Όπως έχω ξαναγράψει, ο Σταλόνε αδίκησε πρώτος τον εαυτό του πριν τον αδικήσουν οι υπόλοιποι. Είναι ωστόσο άδικο να μην του δίνονται τα εύσημα κάποιες φορές που τα αξίζει και η πιο χαρακτηριστική στιγμή του είναι ο Ρόκυ του 1976. "Δεν έχω δει πιο ατάλαντο ηθοποιό και μποξέρ από τον Σταλόνε", μου είπε κάποτε κάποιος σε μια κουβέντα που είχαμε. "Δεν έχεις ανοίξει τα μάτια σου όσο πρέπει", του απάντησα. Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ ο Ρόκυ να φανεί ταλαντούχος. Το ζήτημα ήταν να δοθεί η εικόνα του όχι τόσο ταλαντούχου αλλά μαχητή πυγμάχου-ανθρώπου και ο Σταλόνε με την ερμηνεία του, αυτό ακριβώς περνά στον θεατή. "Θα περάσω τα όριά μου και θα φτάσω πιο μακρυά από όσο νομίζεις και νομίζω ότι μπορώ να φτάσω". Ο άγνωστος τότε Σταλόνε κουβαλά το φορτίο της ταινίας στην πλάτη του με απόλυτη αυτοπεποίθηση και βγαίνει νικητής.

  Ο Ρόκυ δεν είναι ένας κινηματογραφικός ήρωας αλλά ένα σύμβολο που ξεπερνά τα όρια της κινηματογραφικής οθόνης. Είναι μια ανθρώπινη ιστορία, που όταν την παρακολουθείς γεμίζεις συναισθήματα και όταν φτάνει στο τέλος της, ξεχειλίζεις θετική ενέργεια και δίψα για ζωή. Μην σταθείς μπροστά από την οθόνη σου βλέποντας ένα αθλητικό δράμα, γιατί θα χάσεις πολλά από την ουσία του φιλμ. Δες το Ρόκυ με τα μάτια της ψυχής σου και ξέχνα για λίγο το μετέπειτα πρόσωπο του πρωταγωνιστή του, αν αυτό τόσο σε ενοχλεί πια. Άσε τον κινηματογραφικό alter ego του να σε παρασύρει σε ένα αλησμόνητο κινηματογραφικό ταξίδι, από τους άδειους, βρώμικους δρόμους της πρωινής Φιλαδέλφεια, στα πιο διάσημα κινηματογραφικά σκαλιά και από τα σκοτάδια της ψυχής, στο φως της.   

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn 

Rocky II (1979)

Είδος: Δραματική

ΡΟΚΥ Νο 2
Σκηνοθεσία:Sylvester Stallone
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire,Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Ρόκυ γίνεται πλέον γνωστός στο ευρύ κοινό μετά τον αγώνα του με τον Απόλλο Κρηντ, αλλά αποφασίζει να μην αγωνιστεί ποτέ ξανά. Ο Κρηντ θα πιέσει τον Ρόκυ να αγωνιστούν ξανά, θέλοντας να αποδείξει ότι είναι καλύτερος πυγμάχος και το ότι ο πρώτος αγώνας κρίθηκε στα σημεία ήταν τυχαίο γεγονός. Έτσι, όλα οδηγούν στη μεγάλη ρεβάνς.

ΑΠΟΨΗ: Ο δεύτερος Ρόκυ, έπρεπε να δώσει στο κοινό, αυτό που επιθυμούσε. Έπρεπε να δώσει στον Ρόκυ τη νίκη απέναντι στον Απόλλο. Γυρίστηκε με μοναδικό σκοπό να δώσει τη ζώνη του πρωταθλητή πυγμαχίας, στον αγαπημένο μποξέρ του κινηματογραφικού κοινού και χωρίς να έχει κάτι καινούριο πει, λειτουργεί αρκετά καλά σαν σύνολο.

  Το μοτίβο που ακολουθεί κι εδώ ο Σταλόνε, σκηνοθετικά, σεναριακά αλλά και ερμηνευτικά, είναι ακριβώς το ίδιο με την πρώτη ταινία, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα τελευταία λεπτά του πρώτου φιλμ στην αρχή του δεύτερου, δείχνοντάς μας την κατάληξη του αγώνα με τον Απόλλο Κρηντ και συνεχίζοντας την ταινία από εκείνο ακριβώς το σημείο. Ο Στάλονε βάζει τον ήρωά του, να προσπαθεί να ζήσει πλέον μακρυά από την πυγμαχία, παντρεμένος με τη γυναίκα της ζωής του και αναζητώντας μια δουλειά για να ζήσει, αφού τα φώτα της δημοσιότητας φύγουν από πάνω του. Δεν έφτασε όμως στην κορυφή κι όταν ο Κρηντ τον προκαλεί ξανά, έχει μια δεύτερη ευκαιρία, την οποία δε θέλει να αφήσει, σε αντίθεση με τα "θέλω" της Άντριαν.

  Το κομβικό σημείο του φιλμ, είναι η Άντριαν. Γίνεται ολοφάνερη πλέον η επίδραση που έχει πάνω στον Ρόκυ. Ο Ρόκυ είναι ένας αγωνιστής, που θέλει όμως τη στήριξη κάποιου και αυτός ο κάποιος είναι πάντα η Άντριαν. Η Άντριαν μοιάζει να είναι η πηγή της δύναμης του, η πηγή της θέλησης για διάκριση, για μάχη, που έχει μέσα του ο Ρόκυ, γι αυτό πάντα θα επιμένω, ότι η ιστορία του Ρόκυ είναι πάνω απ' όλα, μια ιστορία αγάπης, που περιγράφεται με έναν πολύ διαφορετικό και ιδιαίτερο τρόπο. Οι πιο συγκινητικές, ανθρώπινες και δυνατές σκηνές του φιλμ είναι αυτές που διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της Άντριαν. Ο μονόλογος του Σταλόνε πάνω από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ο μονόλογος του Μπέρτζες Μέρεντιθ (Μίκυ) στην εκκλησία και η στιγμή που η Άντριαν ξυπνά από το κώμα και δίνει στον Ρόκυ αυτό που χρειάζεται (την στήριξή της) για να σταθεί ξανά στα πόδια του, είναι οι τρεις σημαντικότερες στιγμές του δεύτερου Ρόκυ.

  Τι άλλο έχουμε; Έχουμε τα κλασικά πλέον training montage (δύο φορές) και τελική αναμέτρηση, όπως ο Άβιλντσεν τα φαντάστηκε και οπτικοποίησε στην πρώτη ταινία και ο Σταλόνε εδώ απλώς τα κοπιάρει, προσθέτοντας μερικά πιτσιρίκια να τον ακολουθούν την ώρα που τρέχει στους δρόμους της Φιλαδέλφεια, ενώ ο τελικός αγώνας είναι φανερά πιο προσεγμένος και πιο λεπτομερειακά χορογραφημένος. 

  Τόσο οπτικά όσο και σεναριακά το Ρόκυ 2 δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από το πρώτο φιλμ. Προσπαθεί να κρατήσει τους τόνους χαμηλά μέχρι το τελευταίο μισάωρο και ίσως αυτό είναι και το μεγαλύτερο ρίσκο του φιλμ, καθώς βουτά ξανά στη μιζέρια της καθημερινότητας των ηρώων του. Πετυχαίνει όμως έτσι να μεταδώσει στο θεατή τη δίψα του Ρόκυ για διάκριση, δείχνοντάς του από πρώτο χέρι όλους αυτούς τους λόγους που τον οδηγούν στην αναμέτρηση με τον Απόλλο, δίνοντας επική διάσταση στη νίκη του Ρόκυ. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

PopCorn

Rocky IV (1985)

Είδος: Δραματική, Αθλητική, Περιπέτεια

Σκηνοθεσία:Sylvester Stallone
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire,Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Απόλλο Κρηντ θέλει να αναμετρηθεί με τον Ιβάν Ντράγκο, έναν Ρώσο υπεραθλητή-μποξέρ, ο οποίος βρίσκεται στην Αμερική. Κατά την αναμέτρησή τους, ο Απόλλο θα χάσει τη ζωή του και ο Ρόκυ, αποφασίζει να αγωνιστεί με τον Ντράγκο, στη Μόσχα, θέλοντας να εκδικηθεί για το θάνατο του φίλου του.

ΑΠΟΨΗ: Το τρίτο σίκουελ του Ρόκυ είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ, ολόκληρου του franchise, χωρίς φυσικά να είναι το καλύτερο. Κατά τη δική μου άποψη, είναι το χειρότερο και το πιο ανέμπνευστο, παρότι είναι το φιλμ που η δική μου γενιά μνημονεύει περισσότερο, ίσως λόγω των συχνότερων προβολών του από την ιδιωτική τηλεόραση, ίσως και λόγω του ότι ήταν το μοναδικό φιλμ του Ρόκυ, που περιείχε έναν πραγματικά "κακό" τύπο απέναντι στο συμπαθή μας μποξέρ.

  Μέχρι το τρίτο Ρόκυ τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά, με το πρώτο να αποτελεί πλέον ταινία σταθμό της 7ης Τέχνης και το δεύτερο και τρίτο μέρος να είναι αρκετά καλά σαν φιλμ και αρκούντως διασκεδαστικά, με καλό γράψιμο από το Σταλόνε αλλά και θεαματικές, καλογυρισμένες σκηνές πυγμαχίας. Εδώ, μοιάζει να υπάρχει μια στασιμότητα. Οι χαρακτήρες, ενώ μέχρι τώρα σε κάθε ταινία παρουσίαζαν ενδιαφέρον, καθώς ο Σταλόνε φρόντιζε να προσθέτει στοιχεία στον καθένα τους, σε αυτό το φιλμ, είναι άψυχοι. 

  "Άψυχος" είναι ίσως η λέξη κλειδί για το συγκεκριμένο φιλμ. Ούτε η σχέση Άντριαν- Ρόκυ μας βγάζει κανένα συναίσθημα πια, ούτε ο μικρός γιος του Ρόκυ μας αφορά, ούτε ο Πόλυ έχει την ίδια διάθεση για καλαμπούρι παρότι μαζί με τον Απόλλο, είναι οι δύο της παλιάς φρουράς, που ξεχωρίζουν. Αυτός που όλοι θυμούνται από το Ρόκυ 4, είναι ο θηριώδης Ντολφ Λούντγκρεν, στο ρόλο του Ρώσου, Ιβάν Ντράγκο. Ο Λούντκρεν παίζει έναν τύπο που μιλάει τρεις-τέσσερις φορές σε όλο το φιλμ και θυμίζει τους "κακούς" των φιλμ του Τζέημς Μποντ, όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει στην κριτική του το 198,5 ο Ρότζερ Έμπερτ. Η άχρηστη πληροφορία που έχω για εσάς, είναι ότι ο Λούντγκρεν, λίγο πριν τα γυρίσματα του Ρόκυ, είχε παίξει ένα μικρό ρολό σε ταινία Τζέημς Μποντ(A View To A Kill). 

  Αν πρέπει να βρω θετικά στοιχεία στο 4ο Ρόκυ, εκτός της επιβλητικής παρουσίας του Λούντγκρεν, θα δυσκολευτώ. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον διπλό μοντάζ προπόνησης των Ρόκυ και Ντράγκο, με τον Ρόκυ να προπονείται στα χιονισμένα τοπία της Ρωσίας και τον Ντράγκο σε υπερσύγχρονο γυμναστήριο, δείχνοντας τη διαφορά νοοτροπίας των αντιπάλων, ενώ βλέπουμε και μια δυνατή σκηνή ανάμεσα στον Σταλόνε και τον Γουέδερς (Απόλλο Κρηντ), κατά τη διάρκεια του αγώνα του Απόλλο με τον Ντράγκο, στην οποία οι δύο ηθοποιοί βγάζουν αρκετό πάθος, παίζοντας με τα μάτια κυρίως, αλλά γενικά το Ρόκυ 4 είναι στεγνό από συναίσθημα και καλό γράψιμο. Κορυφαία στιγμή, ο νικητήριος λόγος του Ρόκυ μπροστά σε ένα όρθιο κοινό Ρώσων που φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Νομίζω ότι άνετα η σκηνή αυτή παίρνει τον τίτλο της πιο χαζής και πιο ντροπιαστικής σκηνής ολόκληρου του franchise, κατατάσσοντας και το Ρόκυ 4, μέσα στις ταινίες απροκάλυπτης προπαγάνδας της κυβέρνησης Ρήγκαν, πρόεδρο με τον οποίο ο Σταλόνε είχε πολύ καλή σχέση. 

  Στο μουσικό κομμάτι τώρα, γράφοντας για το Ρόκυ 5 λίγο καιρό πριν, είχα αναφερθεί στο Ρόκυ 4, ως το Ρόκυ της γενιάς του MTV. Ο λόγος που το έκανα αυτό, ήταν γιατί, εκτός από το ξεκάθαρα ποπ ύφος ολόκληρης της ταινίας, τα μουσικά βίντεο καλύπτουν σχεδόν το 1/3 της διάρκειάς της. Έχουμε ένα ενδιαφέρον μοντάζ προπόνησης με Ρόκυ και Ντράγκο να προπονούνται παράλληλα και το μουσικό θέμα του Vince DiCola, πιο ηλεκτρονικό εδώ αλλά ακόμα στη λογική του μεγαλειώδους θέματος του Bill Conti, να τους συνοδεύει, αλλά έχουμε και άλλα 3 μουσικά κομμάτια να παρεμβάλλονται κατά τη διάρκεια του φιλμ, κάνοντας το να θυμίζει βίντεο κλιπ των '80s.

  Τα φιλμ του Ρόκυ, ξεχείλιζαν από πάθος και συναισθήματα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τους και είχαν χαρακτήρες αληθινούς μέσα τους. Στον τέταρτο Ρόκυ, είναι όλα τόσο αναληθή και τα πρόσωπα τόσο ξύλινα, που χάνεται η μαγεία των προηγούμενων ταινιών. Ο Ρόκυ δε μας γοήτευσε ποτέ γιατί ήταν ανίκητος, γιατί ήταν εξαιρετικός πυγμάχος με στιλ και τεχνική, ούτε γιατί εκπροσωπούσε τα αμερικανικά κυβερνητικά ιδεώδη. Μας γοήτευσε γιατί ήταν ένας "αληθινός" κινηματογραφικός ήρωας ,που δεν πάλευε για να κερδίσει αλλά για να αποδείξει ότι υπάρχει και να ξεχωρίσει από τη μιζέρια που μας θέλει κολλημένους στον πάτο. Ο κινηματογραφικός πάτος του αγαπημένου μου "ήρωα", είναι δυστυχώς εδώ. Ξέρω ότι πολύ θα διαφωνήσουν, οπότε ας ξεκαθαρίσω κάτι. Σαν ροή, το φιλμ δεν είναι βαρετό, όπως είναι ίσως το Ρόκυ 5 και παρά τις υπερβολές του, βλέπεται ευχάριστα. Όμως, το Ρόκυ 4 είναι πολύ μακρυά από την "καρδιά" ολόκληρης της κινηματογραφικής διαδρομής του διασημότερου πυγμάχου που γνώρισε η μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Rocky V (1990)

Είδος: Δράμα

ΡΟΚΥ 5 Η ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Σκηνοθεσία:John G. Avildsen

Σενάριο:Sylvester Stallone

Παίζουν:Sylvester Stallone,

Talia Shire, Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ο Ρόκυ, μετά τον αγώνα του με τον Ιβάν Ντράγκο, αποφασίζει να αποσυρθεί. Η ζωή του όμως θα αλλάξει προς το χειρότερο, όταν ανακαλύπτει ότι όσο καιρό έλειπε στη Ρωσία, ο λογιστής του έκλεψε την περιουσία του και την έχασε  στο χρηματιστήριο. Οι οικογένεια Μπαλμπόα αναγκάζεται να αφήσει το πολυτελές σπίτι που κατοικούσε μέχρι τώρα και να επιστρέψει στις φτωχικές γειτονιές της Φιλαδέλφεια. Ο Ρόκυ ανοίγει το γυμναστήριο του Μίκυ και η Άντριαν δουλεύει ξανά στο pet shop. Τότε ο Ρόκυ θα αναλάβει την προπόνηση ενός νεαρού πυγμάχου, τον οποίο θα στηρίξει σαν γιό του, με αποτέλεσμα η σχέση του με τον δωδεκάχρονο πλέον γιο του να κλονιστεί.

ΑΠΟΨΗ : Μόνο και μόνο διαβάζοντας την υπόθεση της ταινίας καταλαβαίνεις, ότι στον πέμπτο Ρόκυ επιχειρείται επιστροφή στις ρίζες. Τα Ρόκυ 3 και 4 ήταν τα πιο θεαματικά, τα πιο καλογυαλισμένα της σειράς, σαν να ακολουθούσαν κι αυτά την πορεία του πρωταγωνιστή τους, καθώς ο Ρόκυ δεν ήταν πια ο άσημος πυγμάχος των δύο πρώτων ταινιών αλλά ο μεγαλύτερος εν ζωή μποξέρ και η ζωή του ήταν πολύ πιο λαμπερή. Στο Ρόκυ 3 υπάρχει ακόμα έντονα το στοιχείο του δράματος αλλά έμφαση δίνεται στο περίβλημα και έτσι οπτικά είναι αρτιότερο από τα προηγούμενα. Στο τέταρτο μέρος είναι που ξεφεύγει η ιστορία του Ρόκυ. Χάνονται οι χαμηλοί τόνοι και δεν υπάρχει σχεδόν κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο, ενώ ο πυγμάχος απ' τη Φιλαδέλφεια γίνεται σύμβολο προπαγάνδας (USA vs USSR). Σήμερα βέβαια το Rocky IV έχει περάσει στη σφαίρα του cult και παρά τα ελαττώματά του παραμένει θεαματικό ειδικά για τη γενιά του MTV.

  Φτάνουμε λοιπόν στο 1990 και το Rocky 5. Ο Stallone επαναφέρει στην καρέκλα του σκηνοθέτη τον Avildsen, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία, επιχειρώντας να ολοκληρώσει την ιστορία του Ρόκυ με τον τρόπο που ξεκίνησε. Προσπαθεί ο ίδιος να δώσει βάση στο σενάριο και γενικά η ταινία να γίνει πάλι ένα (αθλητικό) δράμα. Η Φιλαδέλφεια, το γυμναστήριο του Μίκυ, το pet shop κάνουν την εμφάνιση τους εδώ, θυμίζοντάς μας, πως ξεκίνησαν όλα.

  Είναι φανερό, ότι με το πέμπτο Ρόκυ ο Stallone ήθελε να κρεμάσει τα πυγμαχικά γάντια και να τιμήσει όσους πέρασαν από αυτή τη σειρά ταινιών. Δεν ήθελε όμως μία απ' τα ίδια. Προτίμησε να γράψει ένα δράμα "δρόμου" ( street drama) αφήνοντας έξω "πράγματα", που οι φανατικοί θαυμαστές του περίμεναν να δουν σε κάθε ταινία του Ρόκυ : σκηνή προπόνησης, τελική μάχη στο ρινγκ. Το θέμα είναι βέβαια, πως υπάρχουν και τα δύο χωρίς τη γνωστή μουσική υπόκρουση και με την τελική μάχη να λαμβάνει χώρα στο δρόμο της Φιλαδέλφειας και παρότι διαφορετική, είναι ομολογουμένως το πιο καλογυρισμένο κομμάτι της ταινίας. Ο Avildsen επιλέγει ιδιαίτερες γωνίες λήψης και δίνει μια άλλη δυναμική στη σκηνή.

  Ωστόσο στο σύνολό του το Rocky 5 είναι χλιαρό.

  Το δράμα δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε και οι ερμηνείες παραμένουν μέτριες. Ο Ρόκυ των δύο

πρώτων ταινιών εμφανίζεται ξανά εδώ αλλά στο τρίτο και τέταρτο μέρος είχε πάρει τη θέση του ένας πιο "ματσό" και μοντέρνος Ρόκυ, με αποτέλεσμα η απότομη αυτή αλλαγή να μπερδεύει το θεατή.

Μια συγκινητική σκηνή στο γυμναστήριο με το Ρόκυ να αναπολεί τις προπονήσεις με το Μίκυ και μερικοί διάλογοι του Ρόκυ με την Άντριαν και το γιό του φανερώνουν την προσπάθεια του Stallone να γράψει σενάριο με έμφαση στο δράμα, δυστυχώς όμως, δε θα το καταφέρει αρκετά καλά αυτή τη φορά.

  Αυτό που λείπει από το Rocky 5 είναι η κλιμάκωση. Ενώ ξεκινά με ενδιαφέρον, κάπου στη μέση χάνεται και όλα κυλάνε βεβιασμένα φτάνοντας άκομψα στη σκηνή του τέλους, η οποία είναι δυνατή αλλά είναι "ξέμπαρκη". Δεν έχεις προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο. Σαν να είναι το τέλος μιας άλλης ταινίας.

   Εν κατακλείδι, το Rocky V είναι ίσως η πιο υποτιμημένη ταινία της σειράς. Υποτιμήθηκε πρώτα απ' τους δημιουργούς και στη συνέχεια, ως φυσικό επακόλουθο, από το κοινό. Δεν είναι όσο κακό φαίνεται απ΄τις βαθμολογίες και τις περισσότερες κριτικές, που θα διαβάσετε, είναι όμως λειψό σαν δημιουργία και δε μπορείς να το παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον, ειδικά, αν δεν ανήκεις στους φανατικούς του franchise.

  Όπως και να ΄χει, δεν άξιζε αυτό το τέλος στο Ρόκυ και δε θα το είχε, παρότι πολλοί πίστεψαν το αντίθετο, γιατί το 2006, με το Rocky Balboa, o Stallone... το έκανε σωστά.

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων:

Cine.gr