Supergirl (2026) Mini Review

 

Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ

Διάρκεια:  108'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η  Κάρα Ζορ Ελ, ξαδέρφη του Καλ Ελ, γνωστού στον πλανήτη Γη ως Σούπερμαν, φθάνει στη Γη,  ταξιδεύοντας μέσα σε μια διαστημική κάψουλα. Κατά την καταστροφή του Κρύπτον, η Κάρα και οι γονείς της περιπλανιούνται στο διάστημα μαζί με άλλους επιζώντες από τον πλανήτη τους. Οι τελευταίοι επιζήσαντες του Κρύπτον βρίσκονται στην πόλη Άργκο, η οποία χάρη στην τεχνολογία των Κρυπτονιανών, αποκόπηκε από τον πλανήτη και πλέει στο διάστημα μέσα σε έναν τεράστιο ενεργειακό θόλο. Οι κάτοικοι της Άργκο όμως αρρωσταίνουν και χάνουν τη ζωή τους ένας προς έναν λόγω ορυκτού που έρχεται στην επιφάνεια μετά την αποκόλληση της πόλης από τον πλανήτη. Ο πατέρας της για να τη σώσει την βάζει στην κάψουλα μαζί με το κουτάβι της, Κρύπτο, και τη στέλνει στον πλανήτη που βρίσκεται ήδη ο ξάδερφός της. Η Κάρα προσπαθεί να βρει τη θέση της στο νέο της σπίτι αλλά μέχρι στιγμής περιπλανιέται σε πλανήτες με κόκκινο ήλιο, εκεί όπου οι δυνάμεις της δεν έχουν την ίδια ισχύ, ώστε να παρτάρει μεθώντας. Θα αναγκαστεί όμως να αφήσει στην άκρη τα πάρτι καθώς ένας διαγαλαξιακός ληστής, ο Κρεμ, θα πυροβολήσει τον Κρύπτο με ένα δηλητήριο που τον παραλύει και του δίνει τρεις ημέρες ζωής. Η Κάρα τον παίρνει στον κυνήγι για να βρει το αντίδοτο ενώ μαζί της παίρνει τη νεαρή Ρούθι, που ζητά εκδίκηση από τον Κρεμ καθώς σκότωσε την οικογένειά της λίγες ώρες πριν.

 Δεν περίμενα πολλά από το Supergirl και δεν πήρα πολλά. Δεν είναι κακή ταινία, δεν είναι όμως ούτε ιδιαιτέρως καλή. Τα καλά της στοιχεία όμως θεωρώ υπερτερούν. Έχει θέματα στο σενάριο, έχει θέματα στο ρυθμό της αλλά έχει μια πολύ καλή πρωταγωνίστρια και μερικές αρκετά θεαματικές σκηνές δράσης, ειδικά προς το τέλος της. Έχει τον Τζέισον Μομόα να το διασκεδάζει ως Λόμπο, έστω κι αν δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην εξέλιξη της πλοκής, έχει κι έναν κακό, τον Κρεμ, που μια χαρά τον στηρίζει ερμηνευτικά ο Ματίας Σούνερτς, αλλά το σενάριο δεν του έχει δώσει κάτι παραπάνω να δουλέψει, οπότε είναι απλώς κακός.

 Ο Γκρεγκ Γκιλέσπι, ο σκηνοθέτης του Supergirl, δεν είχε ασχοληθεί ξανά με το υπερηρωικό είδος και φαίνεται εδώ να υπάρχει καθοδήγηση από το "κεφάλι" του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, Τζέιμς Γκαν. Οι σκηνές δράσης θυμίζουν αρκετά τον τρόπο που ο Γκαν στήνει τις δικές του σκηνές. Αντίθετα, ο Γιλέσπι φαίνεται ότι έχει περισσότερο τις σκηνές έκθεσης χαρακτήρων αλλά εδώ μπαίνει το πρόβλημα του σεναρίου και των διαλόγων και του τα χαλάει, γιατί πρέπει να γίνεται συνεχώς μια εξήγηση για πράγματα που συμβαίνουν ή που έχουν συμβεί, ώστε να εξηγήσουν μελλοντικά γεγονότα. Ωραία πάντως η "γουέστερν" αισθητική που επιλέγει ο Γκιλέσπι για την ταινία του.

 Δεν με έχει κερδίσει ακόμα το νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC. Ούτε ο Σούπερμαν του Γκαν, ούτε η Σούπεργκερλ του Γκιλέσπι,, ως ταινίες θεωρώ ότι έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν. Οι ηθοποιοί που επιλέχθηκαν να ενσαρκώσουν τους δύο χαρακτήρες κάνουν πολύ καλή δουλειά αλλά όλο το υπόλοιπο εγχείρημα μου θυμίζει μέτριες ταινίες της Μάρβελ. Να πω την αμαρτία μου, προτιμούσα την διαφορετική ματιά του Ζακ Σνάιντερ και τον κόσμο που είχε στηθεί στο προηγούμενο, αδόξως τελειωμένο, κινηματογραφικό σύμπαν της DC.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Superman (2025) Review

 

Κόμικ, Επιστημονική Φαντασία, Φαντασία, Δράσης

Διάρκεια: 129'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το σκοτεινό σύμπαν που έφτιαξε ο Ζακ Σνάιντερ για τους ήρωες της DC αποτελεί πια παρελθόν. Το φωτεινό, πολύχρωμο σύμπαν του Τζέιμς Γκαν είναι πια το νέο κινηματογραφικό σπίτι του Σούπερμαν και των υπόλοιπων υπερηρώων της πλούσιας κομιξικής μυθολογίας της εταιρείας. Αποτελεί αυτό από μόνο του εγγύηση ότι θα δούμε καλύτερες ταινίες με τον Γκαν στο τιμόνι των DC Studios; Όχι, βέβαια. Το πρώτο δείγμα είναι ο νέος Σούπερμαν, που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Τζέιμς Γκαν, οπότε... ένα βήμα τη φορά.

 Στο σύμπαν του Γκαν ο κόσμος γνωρίζει την ύπαρξη των μετα-ανθρώπων εδώ και 300 χρόνια. Ο Σούπερμαν είναι ο πρώτος εξωγήινος από αυτούς, ο πιο ισχυρός και έφτασε σε αυτόν τον κόσμο πριν 30 χρόνια, σαν βρέφος μέσα σε μια εξωγήινη κάψουλα, προσγειώθηκε στο Κάνσας και τον μεγάλωσαν οι Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ, δύο αγρότες. Συστήθηκε στον κόσμο αυτό πριν τρία χρόνια ενώ τρεις εβδομάδες πριν σταμάτησε την εισβολή του κράτους της Μποράβια σε αυτό Τζαρανπούρ. Τρία λεπτά πριν την έναρξη των γεγονότων της ταινίας, ο Σούπερμαν έχει χάσει την πρώτη του μάχη απέναντι στο Σφυρί της Μποράβια, υπερήρωα που έστειλε το κράτος της Μποράβια ως αντίποινα. Σύντομα βλέπουμε ότι ο Λεξ Λούθορ βρίσκεται πίσω από τη Μποράβια και έχει καταστρώσει ένα ολόκληρο σχέδιο ώστε να καταστρέψει τον Σούπερμαν. Δίπλα του έχει δύο υπερκακούς, δικά του δημιουργήματα, τον Ούλτραμαν και την Μηχανικό καθώς και τα Αρπακτικά, τον στρατό του από άνδρες με ενισχυμένες ιπτάμενες πανοπλίες. Έχει όμως και ο Σούπερμαν στο πλευρό του συμμάχους, μια ομάδα υπερηρώων που αποτελείται από έναν Γκριν Λάντερν, τον Γκάϊ Γκάρντνερ, τη Χοκγκερλ και τον Μίστερ Τερίφικ ενώ υπάρχει και ο Κρύπτο, ο πανίσχυρος τετράποδος φίλος του Ανθρώπου από Ατσάλι. Ένα μήνυμα από τους βιολογικούς γονείς του Σούπερμαν που ανακαλύπτει ο Λούθορ μετά την εισβολή του στο κρησφύγετο του ήρωα, θα φέρει τον Άνθρωπο από Άτσαλι μπροστά σε ένα τεράστιο πρόβλημα καθώς το περιεχόμενο του μηνύματος μιλά για κατάκτηση του πλανήτη και επιβολή του Κρυπτονιανού πολιτισμού στη Γη. Ο κόσμος αμφιβάλει για τις προθέσεις του Σούπερμαν ενώ ο ίδιος προσπαθεί να αποδείξει την αλήθεια του, γνωρίζοντας πως οι αξίες που κουβαλά προέρχονται από τους γήινους γονείς του.

 Πελώρια τέρατα, μικροσύμπαντα, μαύρες τρύπες, δαίμονες από άλλες διαστάσεις κι ένα σωρό χαρακτήρες βγαλμένοι από τα κόμικς της DC περνούν από την οθόνη και αν πρέπει κάτι να αναγνωρίσεις στον Τζέιμς Γκαν είναι ότι δεν φοβάται να φτιάξει μια εντελώς κομιξική ταινία, μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης του υλικού με πιο ρεαλιστικές διαθέσεις. Ο Γκαν δηλώνει ότι αυτός είναι ο κόσμος των χαρακτήρων κι εσύ πρέπει να μπεις σε αυτόν και το κάνει ξεκάθαρο από την αρχή, από τη στιγμή που κάνει την εμφάνισή του ο Κρύπτο και τα ρομπότ βοηθοί του Σούπερμαν. Αν είσαι εντάξει με αυτό τότε την ταινία θα την διασκεδάσεις αρκετά. Θα την ευχαριστηθείς ίσως πολύ περισσότερο αν είσαι φίλος των υπερηρωικών κόμικς της DC και δεχτείς έτσι πολύ πιο εύκολα όσα βλέπεις να διαδραματίζονται μπροστά σου, κατανοώντας επίσης πιο εύκολα έτσι τους χαρακτήρες και τα κίνητρα, γιατί ο Γκαν τα θεωρεί σχεδόν αυτονόητα όλα αυτά και δεν παρουσιάζει την καταγωγή του ήρωα και των υπολοίπων βασικών χαρακτήρων αλλά σε βάζει κατευθείαν στο ψητό. Ο κόσμος αυτός ήδη υπάρχει και σε περιμένει να τον ανακαλύψεις.

 Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι δεν δίνεται βάρος στο γράψιμο του κάθε χαρακτήρα. Οι περισσότεροι είναι καλογραμμένοι και εύκολα αντιλαμβάνεσαι τι υπάρχει πίσω από τον καθένα τους. Άλλοι πάλι εμφανίζονται, δίνουν ένα στίγμα και μάλλον περιμένουν τις επόμενες ταινίες για εδραιωθούν, όπως ο Μεταμόρφο (Element man νομίζω τον αναφέρει στην ταινία), η Χοκγκερλ και κάποια μέλη της Ντέιλι Πλάνετ. Ίσως ακόμα και ο Λούθορ του Νίκολας Χουλτ θα έλεγα ότι εδώ δεν αναλύεται όσο θα περίμενες, αν και ο Χουλτ τα πάει πολύ καλά, άλλοτε ξεφεύγοντας σε πιο καρτουνίστικες αντιδράσεις και άλλοτε βγάζοντας μια πραγματική μοχθηρία.

 Ο Σούπερμαν αποκτά μια ακόμα ιδανική κινηματογραφική ενσάρκωση στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Κόρενσουετ, αρκετά πιο κοντά σε αυτό που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως Σούπερμαν με βάση τόσο την -αξεπέραστη έχω την αίσθηση ακόμα- εικόνα του Κρίστοφερ Ριβ αλλά και των αρκετών εκδοχών που συναντάμε στα υπερηρωικά κόμικς. Αυτός ο Σούπερμαν νοιάζεται για όλους και όσο άτρωτος μοιάζει εξωτερικά τόσο ανθρώπινος είναι εσωτερικά, πράγμα που ο Γκαν δείχνει ξεκάθαρα ότι χρωστάει στους θετούς γονείς του, τους αγρότες από το Κάνσας (άλλη μια πολύ καλή επιλογή ηθοποιών από τον σκηνοθέτη).

 Όσο σημαντικός είναι ο Σούπερμαν εδώ άλλο τόσο σημαντική είναι και η Λόις Λέιν, με την Ρέιτσελ Μπρόσναχαν να βρίσκει το κλειδί και να δίνει ίσως την καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά της Λόις, με συν την έντονη χημεία της με τον Κόρενσουετ. Οι δυο τους βρίσκονται ήδη σε σχέση εδώ και μερικούς μήνες και η Λόις γνωρίζει τη μυστική ταυτότητα του Κλαρκ/ Σούπερμαν, οπότε και το σενάριο δίνει βάρος σε μεταξύ τους συζητήσεις τόσο για τη σχέση τους όσο και για τη σχέση του Σούπερμαν με τον κόσμο και τα όρια που πρέπει ή δεν πρέπει να έχει αυτή η σχέση.

 Ο Γκαν χωράει και το πολιτικό σχόλιο στην ταινία του, κάτι που ούτως ή άλλως υπάρχει σαν θεματική στα κόμικς του Σούπερμαν, καθώς έχουμε ένα πανίσχυρο ον που μπορεί να σταματήσει κάθε εχθροπραξία πάνω στη Γη με μικρή προσπάθεια αλλά εκεί μπαίνει πάντα ένα ηθικό και πολιτισμικό ζήτημα. Πρώτη φορά είδαμε κινηματογραφικά το πολιτικό σχόλιο να γίνεται στο πολύ κακό Superman IV: The Quest For Peace, εδώ γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρος παραλληλισμός με γεγονότα του σήμερα, με ένα σαφώς καλύτερο σενάριο και μία σαφώς καλύτερη ταινία.

 Δεν είναι η ταινία του Γκαν ακριβώς αυτό που περίμενα και προφανώς δεν όφειλε να είναι. Υπάρχει ένα όραμα για το στήσιμο του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, για την ανάδειξη των χαρακτήρων και την αφήγηση πιο κόμικ ιστοριών. Με έχει πείσει ο Γκαν, εμένα που δεν είμαι ένας φανατικός αναγνώστης κόμικς; Όχι εκατό τοις εκατό. Με κέρδισε η απεικόνιση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα; Ναι, αλλά και η απεικόνιση του Κάβιλ (Man Of Steel) με είχε κερδίσει, έστω και σε δεύτερη ανάγνωση. Εδώ η δεύτερη ανάγνωση δεν δούλεψε ιδιαίτερα υπέρ της ταινίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το νέο Superman είναι μια αρκετά διασκεδαστική, φωτεινή ταινία, που στο φινάλε της νιώθεις καλά. Η διαδρομή του ήρωα, οι στιγμές που η κάμερα του Γκαν τον αποθεώνει, οι στιγμές που το σενάριο δείχνει το ακέραιο, το καθαρό αλλά και το ανθρώπινο του χαρακτήρα του, οδηγούν σε αυτή την τελική σκηνή που κι εσύ χαμογελάς όταν ο ήλιος χτυπά το χαμογελαστό του πρόσωπο. Θα ήθελα να είναι απλώς μια ταινία που δεν θα χρειαζόταν να σκεφτώ ότι "ωραία ξεκινάει, ας δούμε πως θα τα αναπτύξει όλα αυτά στις επόμενες ταινίες". Καταλαβαίνετε ότι κάπου αυτά τα κινηματογραφικά σύμπαντα αρχίζουν να με κουράζουν. Δεν λέω όχι σε μία τριλογία αλλά η τάση να δώσουμε τηλεοπτικό χαρακτήρα σε κινηματογραφικό προϊόν, κάπου μετά το τέλος της πρώτης φάσης της Μάρβελ άρχισε να με χάνει. Τέλος πάντων. Μπορεί να είμαι εγώ που μεγαλώνω και γίνομαι γερο-παράξενος. Το πρόσημο του νέου Σούπερμαν είναι πάντως θετικό. Μέχρι εκεί.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

The Batman vs. Dracula (2005) DCAU Review

Ο ΜΠΑΤΜΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Κόμικ
Διάρκεια: 83'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Εκατομμυριούχος εναντίον Κόμη! Πλάσμα της Νύχτας εναντίον πλάσματος της Νύχτας! Θνητός εναντίον Απέθαντου! Νυχτερίδα εναντίον Νυχτερίδας! Μπάτμαν εναντίον Δράκουλα!

 Ο Κόμης Δράκουλας βρίσκεται θαμένος στο κοιμητήριο του Γκόθαμ. Ο Πιγκουίνος θα τον ξυπνήσει και θα γίνει τσιράκι του, στην προσπάθεια κατάκτησης της πόλης, υποτάσσοντας συνεχώς νέα θύματα υπό τις δυνάμεις του Κόμη. Ο Μπάτμαν πρέπει να βρει τρόπο να σταματήσει την εξάπλωση των απέθαντων και να αντιμετωπίσει τον Δράκουλα.

 Βρισκόμαστε στο 2005. Το τηλεοπτικό σύμπαν κινουμένων σχεδίων της DC εξακολουθεί να τα πηγαίνει περίφημα με το Justice League Unlimited να βρίσκεται στον τελευταίο κύκλο του αλλά και μια νέα σειρά με τον Μπάτμαν, να τοποθετεί τον σκοτεινό ιππότη σε διαφορετικά πλαίσια. Το σχέδιο είναι εμφανώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε, με πιο σκληρές γραμμές, ενώ το μοντάζ και η δράση είναι σαφώς πιο γρήγορα. Εκεί που υστερεί η νέα σειρά σε σχέση με τις μέχρι τώρα σειρές της DC είναι στο σενάριο αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τόσο το BATMAN: TAS όσο και τα SUPERMAN: TAS και JUSTICE LEAGUE ήταν από τις καλύτερες και πιο προσεγμένες παραγωγές κινουμένων σχεδίων, με έμφαση στο σενάριό τους. Οπότε αυτή η νέα σειρά, που φέρει τον τίτλο The Batman, έχει να αντιμετωπίσει σκληρούς αντιπάλους, πράγμα που μάλλον την αδίκησε την εποχή που κυκλοφόρησε γιατί η σύγκριση ήταν άμεση με τις προηγούμενες, κλασικές πλέον σειρές. Ρίχνοντας μια ματιά σήμερα στον κόσμο που έφτιαξε η σειρά, μπορείς να την εκτιμήσεις περισσότερο.

 Παράλληλα με την προβολή της σειράς The Batman στην τηλεόραση, έχουμε και την κυκλοφορία της ταινίας κινουμένων σχεδίων The Batman vs. Dracula, που κινείται στο ίδιο σύμπαν. Η ταινία παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και απευθύνεται σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες καθώς συνδυάζει στοιχεία ταινίας μυστηρίου και τρόμου. Υπάρχει πιο έντονη βία σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του DCAU ενώ και οι χαρακτήρες είναι πιο τραχείς.

 Όλα είναι λίγο πιο "σκληρά" εδώ. Γίνεται φανερή έτσι η αλλαγή προσώπων σε όλα σχεδόν τα μέρη της παραγωγής. Από τους σκηνοθέτες και τους σεναριογράφους μέχρι τους ηθοποιούς, συναντάμε νέα ονόματα. Ο Μπάτμαν έχει εδώ τη φωνή του Ρίνο Ρομάνο, ο οποίος έχει βρει τον δικό του τρόπο, διαφοροποιώντας λίγο την προσέγγιση του αξεπέραστου Κέβιν Κόνροϊ, ενώ ο Κέβιν Μάικλ Ρίτσαρντσον υποδύεται έναν αρκετά πιο ενεργητικό και υπερκινητικό Τζόκερ. Η Τάρα Στρονγκ, που αργότερα θα συνδέσει τη φωνή της με τη Χάρλεϊ Κουίν και τη Μπάτγκερλ, δανείζει εδώ τη φωνή της στη Βίκυ Βέιλ, που τη βλέπουμε να επανέρχεται μετά από αρκετά χρόνια και την πρώτη ταινία Μπάτμαν του Τιμ Μπάρτον. Η μεγαλύτερη απόλαυση ωστόσο είναι ο Πίτερ Στόρμεϊρ στο ρόλο του Δράκουλα, παίζοντας στα όρια πολλές φορές του τρομακτικού αλλά και  του κωμικού ταυτόχρονα.

 Μπορεί να είναι αρκετές οι διαφορές σε πολλά επίπεδα με τις αντίστοιχες παραγωγές των ταινιών του DCAU εκείνης της περιόδου αλλά το Ο Μπάτμαν Εναντίον του Δράκουλα αποτελεί ευχάριστη προσθήκη. Σήμερα μπορείς να το εκτιμήσεις καλύτερα, όπως και την αντίστοιχη σειρά κινουμένων σχεδίων, που απομακρύνθηκε από τον μέχρι τότε τρόπο της εταιρείας και κατάφερε να παρουσιάσει τους ήρωες και  να πει τις ιστορίες με τον δικό της τρόπο.

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

The Flash (2023) Review ... σχεδόν

 

Φαντασίας, Κόμικ, Δράσης
Διάρκεια:144'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Φλας είναι ο αγαπημένος μου ήρωας της DC. Η τηλεοπτική σειρά των αρχών της δεκαετίας του 1990 αλλά και μερικά τεύχη του κόμικ που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή, έπαιξαν σίγουρα το ρόλο τους σε αυτό. Ο ωραίος σχεδιασμός της στολής που φορούσε ο Τζον Γουέσλι Σιπ έκανε κλικ στο γούστο μου και λίγο με την τηλεοπτική σειρά, λίγο με την ανάγνωση των κόμικς, ο Φλας έκανε κλικ στον ψυχισμό μου. Έκτοτε αναζητούσα μανιωδώς νέα για την κινηματογραφική μεταφορά του ήρωα, η οποία συνεχώς ήταν πολύ κοντά στην πραγματοποίησή της και συνεχώς ματαιωνόταν για διάφορους λόγους. Τα χρόνια πέρασαν και ο Φλας απέκτησε μια ακόμη τηλεοπτική σειρά, με τον Γκραντ Γκάστιν να υποδύεται τον ήρωα αυτή την φορά και παρότι οι χαρακτήρες που περιτριγύριζαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν ήταν πολύ επιτυχημένοι, η σειρά είχε τέσσερις αρκετά ενδιαφέρουσες σεζόν. Από εκεί και μετά κατρακύλησε.

 Η πρώτη ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση του Φλας ήρθε μέσα από το λεγόμενο Snyderverse, με μια μικρή συμμετοχή στο BvS και με μεγαλύτερο ρόλο πια στο Justice League, τόσο στην εκδοχή του Γουίντον όσο και σε αυτή- την σαφώς προτιμότερη- του Ζακ Σνάιντερ. Παρότι η ματιά του Σνάιντερ με κέρδισε, ομολογώ ότι η ενσάρκωση του Μπάρι Άλεν από τον Έζρα Μίλερ, δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Ήταν όμως μια εκδοχή που μέσα στο πλαίσιο του έργου του Σνάιντερ, δούλεψε αρκετά καλά.

 Μέτα από ένα σωρό προβλήματα (δεν τα αναφέρω γιατί λίγο πολύ τα γνωρίζετε), φτάνουμε και στη χρονιά που ο Φλας έρχεται στη μεγάλη οθόνη με την δική του ταινία. Ο Κίτον επιστρέφει ως Μπάτμαν, ο Άφλεκ βρίσκεται εκεί για τελευταία(;) φορά κι αυτός ως Μπάτμαν, ένα σωρό ακόμα παλιοί και νέοι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν (ή παραλίγο να ενσαρκώσουν) υπερήρωες της DC περνούν είτε ολοζώντανοι είτε με ψηφιακά εφέ από την οθόνη και το περίφημο πολυσύμπαν των κόμικς εισέρχεται στον κινηματογράφο. Ο Τομ Κρουζ και ο Στίβεν Κινγκ εκθειάζουν την ταινία και αρκετοί κριτικοί που βλέπουν το φιλμ του Άντι Μουσκιέτι σε ειδική προβολή μιλούν για μια από τις καλύτερες της DC. Κι ενώ λοιπόν όλα φαίνεται να συνηγορούν στο ότι ο Φλας είναι μια -τουλάχιστον - καλή ταινία, εγώ μπαίνω χωρίς επιφυλάξεις στην προβολή και βγαίνω χωρίς να έχω νιώσει ότι παρακολούθησα μια ... ταινία.

 Πρώτη άβολη στιγμή ήταν η εμφάνιση του Άφλεκ και το γράψιμο του χαρακτήρα του στο τέλος της θεαματικής σκηνής καταδίωξης. Ο Φλας και ο Μπάτμαν παίζουν κωμωδία τυλιγμένοι στο λάσο της αλήθειας της Γουόντερ Γούμαν και έρχονται θύμησες από το χιούμορ του Γούιντον στο Justice League, χιούμορ που ούτε τότε, ούτε τώρα βρήκα να ταιριάζει στον Μπάτμαν του Άφλεκ, όμως το προσπερνάω και πάω παρακάτω.

 Ακολουθεί το ταξίδι του Μπάρι πίσω στο χρόνο και τα ενδιαφέροντα συγκινητικά και κωμικά γεγονότα που προκαλεί αυτό, με τον Μίλερ (που εξακολουθεί να μην μου αρέσει ιδιαίτερα στο ρόλο) να τα πηγαίνει περίφημα σε διπλή εμφάνιση πια καθώς το χρονολόγιο άλλαξε και παρότι κατάφερε να βρει ζωντανή τη μητέρα του, πέφτει πάνω στο νεαρό εαυτό του, σε ένα χρονολόγιο που ανακαλύπτει ότι ο μόνος που υπάρχει εκεί είναι ο Μπάτμαν. Σε αυτόν θα στραφεί για να ζητήσει βοήθεια ώστε να διορθώσει αυτό που συμβαίνει, για να ανακαλύψει ότι εδώ ο Μρους Γουέην είναι αρκετά μεγαλύτερος και εντελώς διαφορετικός. Εδώ μπαίνει ο Μάικλ Κίτον και ίσως λόγω νοσταλγίας, η ταινία αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

 Διάλογοι αρκετά προσεγμένοι και περνάμε σιγά σιγά στη δράση, καθώς αυτό που δεν άλλαξε στο συγκεκριμένο χρονολόγιο είναι η εισβολή του Ζοντ στη Γη. Ο Φλας εντωμεταξύ χάνει τις δυνάμεις του που περνούν πια στον άλλο Μπάρι και όλοι μαζί αναζητούν εναγωνίως τον Σούπερμαν, που όμως εδώ έπεσε πριν καιρό κάπου στη Ρωσία και δεν είναι ακριβώς ο... Σούπερμαν αλλά η ξαδέρφη του, Κάρα Ζορ Ελ. Έδω έχουμε λοιπόν και τη δεύτερη κινηματογραφική εμφάνιση της Σούπεργκερλ, με τη μορφή της πολύ καλής σε αυτό που τους ζητήθηκε, Σάσα Κάλε.

Μέχρι εδώ, αρκετά καλά, έστω και με το φορτωμένο ψηφιακό χαμό να γίνεται αντιληπτός. Η συνέχεια όμως είναι αυτή που με πέταξε εκτός ολοκληρωτικά. Δεν είναι ότι δεν κάνει καλή δουλειά ο Μουσκιέτι. Είναι όμως έντονο το fan service και η χρησιμοποίηση πολλών και μέτριων ψηφιακών εφέ που δεν νιώθω πια ότι παρακολουθώ κινηματογραφική ταινία αλλά μια προσπάθεια ικανοποίησης των πάντων. Πρέπει να ικανοποιήσουμε και τους φίλους του Σνάιντερ αλλά και τους φίλους των παλιών ταινιών και σειρών της DC αλλά και την ιστορία των κόμιξ. Και κάπου εκεί, παρά τα συγκινητικά cameos αισθάνομαι να έχω μπουχτίσει, όπως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια αισθάνθηκα με τις ταινίες της Μάρβελ.

 Μπορείς να καταλογίσεις πολλά στον Σνάιντερ και στο όραμά του ή ακόμα και στον τρόπο που χειρίστηκε τους ήρωες και το σύμπαν της DC. Δεν μπορείς όμως να του καταλογίσεις ότι δεν έφτιαξε κινηματογραφικές ταινίες. Ταινίες με σφραγίδα δημιουργού και όχι κάποιου που προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κοπιάροντας την επιτυχημένη αρχικά συνταγή της Μάρβελ. Έδω φαίνεται ότι η DC ήθελε να γίνει περισσότερο Μάρβελ και ο Μουσκιέτι μάλλον αυτό υπηρετεί. Και επαναλαμβάνω ότι το κάνει καλά αλλά δυστυχώς δεν είναι για μένα αυτό που κάνει. Προτιμούσα το σκοτεινή και διαφορετική οπτική του Σνάιντερ, με τις όποιες σεναριακές ατέλειες.

 Ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι ο Φλας και η συγκεκριμένη ταινία θα έχουν λόγο στη συνέχεια του σύμπαντος της DC. Η τελική εμφάνιση του Κλούνεϊ ως Μπρους Γουέην, αφού τα ταξίδια των δύο Μπάρι  στο χρόνο έχουν ανακατέψει το χρονολόγιο και τα σύμπαντα, με άφησε με περισσότερα ερωτηματικά παρά με διασκέδασε. Δυστυχώς, όπως και με την τελευταία ταινία του Σαζάμ, έτσι κι εδώ μου έμεινε η αίσθηση μιας ταινίας που ούτε μόνη της μπορεί απόλυτα να σταθεί αλλά ούτε και να αποτελέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ενός κινηματογραφικού σύμπαντος που θεωρητικά εδώ τελειώνει. Δεν ξέρω...

 Αστεράκια δεν έχει και πολύ νόημα να μπουν εδώ, καθώς περισσότερο σκέψεις γύρω από την ταινία ήθελα να καταθέσω, παρά ουσιαστική κριτική να κάνω. Μπορώ να κατανοήσω οποιονδήποτε αγαπήσει την ταινία του Μουσκιέτι, είτε λόγω νοσταλγίας είτε γιατί πολύ απλά την αγάπησε, του άρεσε, τον διασκέδασε, τον συγκίνησε. Αυτό θα είναι πάντα κατανοητό. Δεν αγαπάμε μόνο τις καλές ταινίες και δεν μισούμε μόνο τις κακές ταινίες. Εγώ πάντως έχω την αίσθηση ότι αρχίζω να απομακρύνομαι από το υπερηρωικό σινεμά, που τόσο αγαπώ. Νομίζω ότι η συνέχεια του είδους, με τον τρόπο που φαίνεται να την οραματίζονται οι υπεύθυνοι, σκοπεύει περισσότερο σε fan service της νέας γενιάς, γεμάτο με αναφορές σε κόμικ, ταινίες και βίντεο παιχνίδια. Υπό προϋποθέσεις, αυτό δεν με ενοχλούσε στο παρελθόν. Όταν όμως γίνεται αυτοσκόπος στις κινηματογραφικές ταινίες τότε μπαίνουμε σε διαφορετικά μονοπάτια που απευθύνονται σε διαφορετικούς από εμένα θεατές. Μακάρι να υπερβάλω σε αυτό μου το κείμενο και ο Τζέιμς Γκαν, στο τιμόνι της DC, να έχει ένα διαφορετικό πλάνο, γιατί από την Μάρβελ δεν περιμένω μεγάλες αλλαγές.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

 

DC League Of Super Pets (2022) Review

Η DC ΛΕΓΕΩΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Κινούμενα Σχέδια,Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ

Διάρκεια: 105'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Αφού τα έβαλε με τον στρατηγό Ζοντ, τον Μπρέινιακ, τον Λεξ Λούθορ, έρχεται η ώρα για τον Σούπερμαν, να γονατίσει μπροστά στην απόλυτη μοχθηρία που ακούει στο όνομα... Λούλου! Ένα ινδικό χοιρίδιο με ίνδαλμα τον Λεξ Λούθορ, με ένα σχέδιο ικανό να διαλύσει την Λεγεώνα των Υπερηρώων. Η ιδιοφυής Λούλου ανακαλύπτει ότι ο πορτοκαλί κρυπτονίτης μπορεί να δώσει υπερδυνάμεις στα ζώα. Σύντομα λοιπόν φτιάχνει τη δική της ομάδα κακών κατοικίδιων και φυλακίζει την υπερηρωική ομάδα. Μόνη ελπίδα, ο Κρύπτο, ο σκύλος του Σούπερμαν και μερικά ακόμα κατοικίδια που βρέθηκαν με υπερδυνάμεις και είναι αποφασισμένα να τις χρησιμοποιήσουν για να βοηθήσουν τον κόσμο.

 Δεν χρειάζεται να περιμένεις πολλά από την συγκεκριμένη ταινία κινουμένων σχεδίων. Είναι αρκετή για να ικανοποιήσει τις μικρές ηλικίες και φροντίζει να έχει και πραγματάκια που θα κρατήσουν σε σχετικά καλό επίπεδο το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου θεατή. Έχει φυσικά και αναφορές στο υπερηρωικό σύμπαν της DC, όπως για παράδειγμα η εναρκτήρια σκηνή, η οποία είναι βγαλμένη από τον Σούπερμαν του Ρίτσαρντ Ντόνερ.

 Η εικόνα είναι απλή και καθαρή, με έντονα χρώματα και όμορφα σχεδιασμένους χαρακτήρες. Υπάρχει διαφορετικός σχεδιασμός στους χαρακτήρες του Σούπερμαν, του Μπάτμαν, του Φλας, της Γουόντερ Γούμαν, του Άκουαμαν και του Σάιμποργκ, από αυτούς που έχουμε συνηθίσει, δίνοντας μερικούς πόντους στην ταινία, με τη λογική του ότι δεν προσπάθησαν να την ξεπετάξουν αλλά έγινε μια σχετική δουλειά πάνω στον σχεδιασμό των χαρακτήρων.

 Την παράσταση νομίζω ότι κλέβει ο Μπάτμαν (ειδικά στην ξενόγλωσση εκδοχή με τη φωνή του Κιάνου Ριβς) αλλά ο Κρύπτο και η παρέα του έχουν κι αυτοί την πλάκα τους. Δεν έχουν προφανώς μόνο πλάκα καθώς πάντα υπάρχει η διάθεση σε αυτές τις ταινίες να περνάνε μηνύματα γύρω από τη φιλία, την οικογένεια, την σχέση του ανθρώπου με τα ζώα και τη διαφορετικότητα αλλά κι αυτά τα θεωρώ αναμενόμενα και φαντάζομαι καλοδεχούμενα.

 Καλή πρόταση για κινηματογράφο! Πάρτε τα παιδιά σας, τα ανίψια, τα παιδιά των φίλων σας ή πάτε μόνοι σας στο κάτω-κάτω αν είστε φίλος της DC... Αν και τώρα που το σκέφτομαι ξανά ίσως να μην είναι καλή ιδέα ένας ενήλικος μόνος του σε ένα κινηματογράφο γεμάτο παιδιά, οπότε το παίρνω πίσω... Αν έχεις παιδιά πήγαινε, αν όχι και θέλεις να το δεις οπωσδήποτε, τότε βρες άλλο τρόπο...

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Batman: The Long Halloween Parts 1-2 (2021) Review

 

Μυστηρίου, Δράσης, Θρίλερ, Κινουμένων Σχεδίων

Σκηνοθεσία:Chris Palmer
Σενάριο:Tim Sheridan
Πρωταγωνιστούν:Jensen Ackles,Josh Duhamel, Naya Rivera,Billy Burke,Troy Baker, Julie Nathanson

Διάρκεια: Part 1 -85'  Part 2- 87'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η αγάπη μου για το σύμπαν κινουμένων σχεδίων της DC είναι δηλωμένη με αρκετά κείμενα εδώ και πάρα πολύ καιρό στο Δες και Πες. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν αστοχίες αλλά η πλειοψηφία των ταινιών είναι συνήθως εξαιρετικά προσεγμένη, τόσο στο σχέδιο όσο στο σενάριο, τους διαλόγους, τη σκηνοθεσία. Μια από τις τελευταίες δημιουργίες σε αυτό το σύμπαν είναι το The Long Halloween, ιστορία με τον Σκοτεινό Ιππότη στο επίκεντρο, βγαλμένη κατευθείαν από την ομώνυμη κόμικ ιστορία, των Τιμ Σέηλ και Τζεφ Λεμπ. Ακόμα μια πάρα πολύ καλή προσθήκη στο animated σύμπαν της DC!

 Ο Μπάτμαν συνεργάζεται με τον επιθεωρητή Γκόρντον και τον αδιάφθορο εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ στην αναζήτηση ενός δολοφόνου με το ψευδώνυμο Χόλιντεϊ. Ο δολοφόνος φαίνεται ότι επιλέγει τα θύματά του ανάμεσα από τις δύο μαφιόζικες φαμίλιες της πόλης, τους Φαλκόνε και τους Μαρόνι, χτυπώντας πάντα τη μέρα μιας μεγάλης γιορτής. Οι φόνοι ξεκινούν το Χάλογουιν και συνεχίζονται για έναν ολόκληρο χρόνο μέχρι ο Μπάτμαν να καταφέρει να εξιχνιάσει την υπόθεση. Μέσα σε όλο αυτό το χρόνο, ο Σκοτεινός Ιππότης κατανοεί πως πρέπει να βάλει το μυαλό του να δουλέψει περισσότερο σαν ερευνητής και όχι σαν μαχητής, η Κατγούμαν/ Σελίνα Κάιλ είναι εκεί για να τον βοηθήσει, έχοντας κι αυτή προσωπικό όφελος από την υπόθεση, ο Χάρβεϊ Ντεντ μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι σκοτεινό ενώ κλασικοί εχθροί του Μπάτμαν κάνουν την εμφάνισή τους, όπως ο Τζόκερ, το Σκιάχτρο, ο Τρελός Καπελάς, ο Πιγκουίνος αλλά και ο Σόλομον Γκράντι.

 Απολύτως ταιριαστή νουάρ ατμόσφαιρα στην ταινία που σκηνοθέτησε ο Κρις Πάλμερ (η ταινία παρουσιάζεται σε δύο μέρη, όμως εμείς την είδαμε σαν ένα ενιαίο έργο και μια χαρά δούλεψε). Το Γκόθαμ είναι φυσικά σκοτεινό, όχι μόνο στην απεικόνισή του αλλά και ως "οντότητα", η πόλη, βρίσκεται μέσα στην απόλυτη διαφθορά, με λίγους να προσπαθούν να αποβάλουν τη σαπίλα που αγκαλιάζει κάθε γωνιά της. Οι ρυθμοί αφήγησης που επιλέγει ο Πάλμερ δεν είναι καταιγιστικοί αλλά αφήνει χώρο στους διαλόγους και δίνει σε κάθε χαρακτήρα χρόνο να γίνει κατανοητός στο θεατή. Ήρωες, αντιήρωες και κακοί, έχουν εδώ την ευκαιρία να προσθέσουν το λιθαράκι τους στην ιστορία, χωρίς βιασύνη. Η κάλυψη του δολοφόνου γίνεται προσεκτικά και αν εξαιρέσουμε μία- δύο σκηνές, η τελική αποκάλυψη γίνεται εύκολα δεκτή και τα κίνητρα απολύτως κατανοητά.

 Μπάτμαν, Κάτγουμαν και Χάρβεϊ Ντεντ κλέβουν την παράσταση. Ο Μπάτμαν, που ερμηνεύει εδώ ο Τζένσεν Ακλς δεν είναι ακόμα σε πλήρη φόρμα. Έχει τη σκληράδα, έχει τις πολεμικές τέχνες αλλά του λείπει κάτι στο κομμάτι της έρευνας και αυτό φροντίζει εδώ να το δουλέψει. Ο Ακλς δίνει πάντως έναν αρκετά καλό, ενδιαφέροντα Μπάτμαν. Η Νάγια Ριβέρα μου άρεσε ως Σελίνα Κάιλ και ιδιαίτερα η χημεία τους με τη φωνή του Ακλς ήταν εξαιρετική. Από τους τρεις όμως νομίζω ότι την καλύτερη δουλειά έκανε ο Τζος Ντάμελ, στο ρόλο του Χάρβεϊ Ντεντ. Είχε υλικό είναι η αλήθεια και δεν το αφήνει να πάει χαμένο ο Ντάμελ, φροντίζοντας να εξελίξει τον Ντεντ και να μας "δώσει" τη μετάβασή του στον Διπρόσωπο αρκετά έξυπνα.

 Προφανώς η ταινία προτείνεται στους φίλους αυτού του animated σύμπαντος! Είναι ξεκάθαρα για μεγαλύτερες ηλικίες. Μην επιχειρήσετε να το δείτε με τα πιτσιρίκια σας. Καλό είναι να είμαστε άνω των δέκα έξι καθώς μιλάμε για μια αστυνομική ταινία μυστηρίου με σκληρή φρασεολογία και βία. Εξαιρετική για το είδος της, σκοτεινή, με έμφαση στους χαρακτήρες και την ψυχολογία τους.

  

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDB

 

 

Trailer's Time : The Batman

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ένα ακόμα τρέιλερ κυκλοφόρησε για το The Batman, του Ματ Ριβς. Ο Σκοτεινός Ιππότης επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με τη μορφή του Ρόμπερτ Πάτινσον αυτή τη φορά και στο νέο τρέιλερ τον βλέπουμε περισσότερο σε δράση! Σύντομο και ουσιαστικό το νέο δείγμα, νομίζω ότι μπορεί να πείσει και τους πιο δύσπιστους ότι ο Μπάτμαν θα έχει μια ακόμα καλή κινηματογραφική ταινία. Ο Πιγκουίνος, ο Γρίφος και η Κάτγουμαν βρίσκονται απέναντι του κι εμείς αναμένουμε το Μάρτιο για την επερχόμενη σύγκρουσή τους στους κινηματογράφους.

The Suicide Squad (2021) Review

 

Δράσης, Κωμωδία, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

Σκηνοθεσία:James Gunn
Σενάριο:James Gunn
Πρωταγωνιστούν:Margot Robie,Idris Elba,John Cena, Joel Kinnaman,Daniela Melchior,David Dastmalchian,Sylvester Stallone

Διάρκεια: 132'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το The Suicide Squad έρχεται με φόρα να πάρει τη θέση του ανάμεσα στις καλύτερες και πιο αντισυμβατικές ταινίες βασισμένες σε κόμικ. Ο Τζέιμς Γκαν απολαμβάνει την ελευθερία που του δίνει η Γουόρνερ Μπρος (καιρός ήταν...) και κάνει άνω κάτω την οθόνη, αξιοποιώντας κάθε πτυχή του ταλέντου του στο έπακρο.

 Η ιστορία μας απλή. Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. συγκεντρώνει ένα μάτσο φυλακισμένους υπερ-κακοποιούς και τους υπόσχεται ανταλλάγματα αν φέρουν σε πέρας μια αποστολή. Πρέπει να βρεθούν στο υπό στρατιωτική κατοχή νησί του Κόρτο Μαλτέζε και να διαλύσουν το μυστικό εξωγήινο όπλο που ακούει στο όνομα  Στάρφις (Αστερίας). Η ομάδα αποτελείται από τους Μπλόντσπορτ, Χάρλεϊ Κουίν, Πίσμεϊκερ, Πόλκα Ντοτ Μαν, Κινγκ Σαρκ, Ράτκατσερ 2 και τον συνταγματάρχη Ρικ Φλαγκ.

 Από την εναρκτήρια σκηνή, ο Γκαν δείχνει τις ορέξεις του, παίζοντας μαζί μας. Στη συνέχεια ακολουθούν ένα σωρό σκηνές δράσης, γεμάτες σαρκασμό, χιούμορ, ειρωνεία, βία και μπόλικο αίμα. Δεν φοβάται να παίξει με τους κανόνες των ταινιών του είδους και να δώσει ένα τόσο άναρχο έργο, επιδεικνύοντας εξαιρετικές ικανότητες ως προς την αφήγηση αλλά και ως προς την διατήρηση συνοχής μιας ταινίας που αποτελείται από τόσες τρελές ιδέες και σκηνές. Η απόδραση της Χάρλεϊ Κουίν, το ψυχολογικό τραύμα του Πόλκα Ντοτ Μαν που παντού βλέπει τη μητέρα του, η επίθεση στη βάση των ανταρτών και το απολύτως σουρεαλιστικό φινάλε είναι μερικά μόνο από τα λουκούμια που θα μας κεράσει το φιλμ.

 Πολύ καλός ο Ίντρις Έλμπα, απόλυτα δοσμένη στο ρόλο της η Μάργκο Ρόμπι, χρήσιμη η παρουσία της Βαϊόλα Ντέιβις, σημαντική στο ρόλο της Ράτκατσερ 2 η Ντανιέλα Μέλχιορ αλλά κάθε φορά που ο Κινγκ Σαρκ- με τη φωνή του Σιλβέστερ Σταλόνε-  και ο Πισμέικερ του Τζον Σίνα εμφανίζονται, κλέβουν τις σκηνές.

 Πολύ διαφορετικό από τις υπόλοιπες ταινίες του σύμπαντος της DC, το The Suicide Squad, καταφέρνει να συνδυάσει στοιχεία πολεμικής ταινίας, κωμωδίας και b-movie από περασμένες δεκαετίες. Όλα αυτά συμβαίνουν στην οθόνη χωρίς το αποτέλεσμα να μοιάζει ποτέ κιτς αλλά απολύτως εναρμονισμένο με τους ήρωες και την ιστορία που παρακολουθούμε. Δεν ξέρω ποιος άλλος θα μπορούσε να φέρει στην οθόνη κόμικ χαρακτήρες όπως ο Πόλκα Ντοτ Μαν ή ο Στάρο, με την άνεση που το κάνει ο Γκαν. Το συμπέρασμα μέσα από όλα αυτά είναι ότι τελικά πρέπει με κάποιο τρόπο τα στούντιο να δίνουν μεγαλύτερη ελευθερία στους δημιουργούς. Ειδικά η Γουόρνερ Μπρος πρέπει να εξετάσει καλύτερα το ζήτημα καθώς μέχρι τώρα μόνο κακό έχει κάνει στο πολύτιμο "προϊόν" της με τις παρεμβάσεις στο έργο κυρίως του Σνάιντερ αλλά ακόμα και του ίσως δικαιολογημένα παραπονούμενου Ντέιβιντ Άγερ, που εξακολουθεί να φωνάζει για τη σφαγή που υπέστη η δική του Suicide Squad. Η νέα Squad πάντως είναι ένας θρίαμβος!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

Wonder Woman 1984 Trailer

© 2019 - Warner Bros

Το τρέιλερ για τη νέα περιπέτεια της Wonder Woman είναι εδώ και μας μεταφέρει απόλυτα στη δεκαετία του 1980, όπου ξεκινά μια "νέα εποχή θαυμάτων", όπως μας ενημερώνει η Warner Bros. Η Wonder Woman σε αυτή τη νέα περιπέτεια καλείται να αντιμετωπίσει δύο θρυλικούς κομιξικούς αντιπάλους της, τον Μαξ Λορντ και την Τσιτάχ, που υποδύονται ο Πέντρο Πασκάλ και η Κρίστεν Γούιγκ αντίστοιχα. Για την πλοκή της ταινίας δεν γνωρίζουμε τίποτα και το τρέιλερ φροντίζει να μη μας δώσει καμία πληροφορία, παρά μόνο να μας βάλει στο κλίμα, για μια ταινία που φαίνεται να τιμά της κόμικ καταβολές της ακόμα περισσότερο από την προηγούμενη, τουλάχιστον με την αίσθηση που μας αφήνει αυτό που είδαμε στο τρέιλερ.

  Ρυθμοί '80ς, τρελά ντυσίματα και χτενίσματα, έντονα χρώματα, διάθεση για δράση και ένας Κρις Πάιν που επιστρέφει με κάποιο τρόπο από τους νεκρούς, ως ο αγαπημένος της Νταϊάνα, Στιβ Τρέβορ. Για να δούμε.

Joker - Trailer!

Το Πρώτο Τρέιλερ για τον Τζόκερ !

Λίγες ώρες πριν κυκλοφόρησε το πρώτο τρέιλερ για τον νέο, ανεξάρτητο, απ' ότι φαίνεται, από το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, Τζόκερ. Έτσι μπορούμε πλέον να πάρουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για τον διαβόητο αντίπαλο του Μπάτμαν, που εδώ υποδύεται ο πάντα εξαιρετικός Χόακιν Φίνιξ. 

  Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη της ταινίας, παρακολουθούμε την πορεία του Άρθουρ Φλεκ, ενός αποτυχημένου κωμικού, με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο, ο οποίος δε θα αργήσει να μετατραπεί στον γνωστό ψυχοπαθή κακοποιό, που όλοι γνωρίζουμε. Τη σκηνοθεσία και το σενάριο υπογράφει ο Τοντ Φίλιπς.

Aquaman (2018)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Δράσης, Κόμικ

"Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν."

Σκηνοθεσία: James Wan

Σενάριο:David Leslie Johnson-McGoldrick,
Will Beall

Παίζουν:Jason Momoa,
Amber Heard,Willem Dafoe

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ίσως να είμαι ένας από τους λίγους που προτιμούσαν το όραμα που είχε ο Ζακ Ζνάιντερ για το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, όταν αυτό το όραμα το άφηναν να υλοποιηθεί στην οθόνη όπως το είχε φανταστεί το μυαλό του σκηνοθέτη, βλέποντας σημάδια από αυτό που φαίνεται να είχε στο νου του, στην σακατεμένη, μπερδεμένη και σχεδόν κακόγουστη Justice League. Βάζοντας στη σειρά τα Man of Steel, Batman V Superman (Ultimate Edition) και το Justice League, προσπαθώντας να διαβάσουμε πίσω από το πειραγμένο από το χέρι του Τζος Γουίντον φιλμ και διαβάζοντας όλα αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, τόσο από τον ίδιο τον Σνάιντερ όσο και από τους άμεσους συνεργάτες, διακρίνω ένα ολοκληρωμένο όραμα, με αρχή μέση και επικό τέλος, που θα οδηγούσε το κινηματογραφικό σύμπαν της DC σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια από το αντίστοιχο της Marvel. Όχι ότι δεν είχαν ελαττώματα οι ταινίες του Σνάιντερ, είχαν όμως κάτι πολύ έντονο μέσα τους, που ακόμα δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Κάτι μακριά από κινηματογραφικές αναλύσεις τεχνικού επιπέδου, κάτι έντονο, προερχόμενο από πολύ βαθιά, πράγμα που ομολογώ ότι νιώθω κάθε φορά που παρακολουθώ το Ultimate Edition του BvS, όσο κι αν αυτό εκπλήσσει αρκετούς.

  Λέγοντας αυτά, προφανώς δε θα εκπλαγείτε για την όχι ιδιαίτερα θετική στάση μου απέναντι στο Aquaman. Ούτε το Wonder Woman, της Πάτι Τζένκινς ήταν στο ύφος των ταινιών του Σνάιντερ, αλλά υπήρχε κάτι που με έναν ιδιαίτερο τρόπο το κράταγε στο ίδιο σύμπαν. Ο Aquaman, του Τζέιμς Γουάν, αποφασίζει να κινηθεί σε πάρα πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Χρώματα, χρώματα, χρώματα! Γρήγορες, ζαλιστικές κινήσεις της κάμερας στις σκηνές δράσης, ατάκες βγαλμένες από τα κόμικς των παλιότερων εποχών, φασαριόζικο soundtrack και ερμηνείες που προσπαθούν να μην ξεφύγουν στην υπερβολή. Όλα αυτά ίσως μπορεί κάποιος να τα εξηγήσει εύκολα αν εκτός από το συστηματικό ξεφύλλισμα παλιότερων κόμικς, έχει παρακολουθήσει Ιαπωνικές ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του 1970. Ο Γουάν φαίνεται να είχε μες στο μυαλό του να μετατρέψει την ταινία του ήρωα της DC σε μια πιο εκσυγχρονισμένη μορφή αυτών των περίεργων Ιαπωνικών ταινιών. Από αυτή τη σκοπιά βλέποντάς το, η προσπάθεια του Γουάν θεωρείται επιτυχημένη. Το πρόβλημα με αυτές τις ταινίες ότι δεν είναι εύκολο να τις παρακολουθήσεις. Πολλές φορές χάνεσαι μέσα στα πολύχρωμα σκηνικά, στις γρήγορες εναλλαγές σκηνών και τους περίεργους χαρακτήρες. Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε πάντα σε εμένα. 

  Το ίδιο πρόβλημα λοιπόν είχα και με τον Aquaman. Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν. Εκεί που το φιλμ άρχισε να γίνεται πιο ουσιαστικό και να ασχολείται καθαρά με την ιστορία του ήρωα και την προσπάθεια να σώσει τον κόσμο του, εκεί με κέρδισε. Έφυγε όμως περίπου μιάμιση ώρα ταινίας που παρακολούθησα με ελάχιστο ενδιαφέρον για όσα περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου. Ναι, υπάρχουν ένα σωρό θεαματικές σκηνές, υπάρχουν εκπληκτικά ψηφιακά εφέ αλλά το σενάριο, οι διάλογοι και ο τρόπος παρουσίασης των χαρακτήρων δεν κατάφερε να με κερδίσει.

  Ο Μομόα είναι καλός στο ρόλο του, η Άμπερ Χερντ συμπαθητική, ο Πάτρικ Γουίλσον είναι καλός ηθοποιός και κρατήθηκε κι εδώ σε καλό επίπεδο παρά τον άχαρο ρόλο του, ο Νταφόε δεν έχει να κάνει τίποτα ιδιαίτερο αλλά είναι ο Νταφόε, ενώ ο πιο άχαρος και άχρηστος ρόλος στο συγκεκριμένο φιλμ είναι αυτός του Γιάχγια Αμπντούλ- Ματίν ως Μπλακ Μάντα, τον οποίο απλώς χρησιμοποίησαν για μερικές σκηνές δράσης παραπάνω και για να στήσουν τον αντίπαλο για το επόμενο φιλμ του Aquaman.

  Γενικότερα λοιπόν, σχεδόν με απογοήτευσε το φιλμ του Τζέιμς Γουάν. Δεν βρήκα λόγο να έχει τόσο μεγάλη διάρκεια, ενώ η όλη προσέγγιση του Γουάν στον κόσμο του υποβρύχιου ήρωα δεν κατάφερε να με κερδίσει. Θεαματικό ανά διαστήματα αλλά πολύ πιο φασαριόζικο από αυτό που μπορώ να αντέξω. Παρόλαυτα είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ της DC παγκοσμίως! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Batman: Gotham by Gaslight (2018)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Περιπέτεια, Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:Sam Liu

Σενάριο:James Krieg

Παίζουν:Bruce Greenwood,
Jennifer Carpenter,Chris Cox

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Batman: Gotham by Gaslight μας μεταφέρει σε Βικτωριανής εποχής Γκόθαμ και βάζει τον Μπάτμαν απέναντι σε ένα δολοφόνο που ακολουθεί τις μεθόδους του Τζακ του Αντεροβγάλτη.  Μια εποχή που η γυναίκα δεν έχει ακόμα ίση αντιμετώπιση, η εποχή της "σουφραζέτας", ένας δολοφόνος που δεν έχει σε εκτίμηση τις γυναίκες, η φτώχεια και η παρακμή στο Γκόθαμ, ο πλούτος και η διαφορετική αντίληψη του Μπρους Γουέιν. Μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν μια από τις καλύτερες και πιο ιδιαίτερες ταινίες του σύμπαντος κινουμένων σχεδίων της DC.

  Βασισμένο στην ομότιτλη κόμικ νουβέλα που δημιούργησαν οι Μπράιαν Ογκάστιν και Μάικ Μινόλα, το Gotham by Gaslight, του οποίου το σενάριο υπογράφει ο Τζέιμς Κριγκ, δίνει μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας που σκαρφίστηκαν οι Ογκάστιν και Μινόλα. Όλη η ιστορία είναι ένα μυστήριο γύρω από το πραγματικό πρόσωπο του δολοφόνου που γυρνά στους δρόμους του Γκόθαμ και σκοτώνει αρχικά πόρνες αλλά αργότερα επεκτείνει τη δουλειά του και σε άλλες γυναίκες. Εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα και απρόσμενη τροπή στην ιστορία που μάλλον οι περισσότεροι δεν θα περιμένετε και ομολογουμένως ο σεναριογράφος κάνει μια αρκετά τολμηρή κίνηση, για την οποία προφανώς και δε θα μιλήσουμε!

  Το κινούμενο σχέδιο είναι το κλασικό της DC αλλά με διακριτικές αλλαγές στο σωματότυπο των ηρώων, τιμώντας έτσι το σχέδιο του Μινόλα. Δεν υπάρχει κάποια πρωτοτυπία στο σχεδιασμό αλλά ίσως αυτό είναι που εξακολουθεί να κάνει αυτές τις ταινίες της DC αγαπητές. Η διατήρηση κάποιων γραμμών που παραπέμπουν ακόμα στην εποχή του Batman: The Animated Series και του Justice League, σειρές που αγαπήθηκαν από τεράστια μερίδα του κοινού, εντός και εκτός Αμερικής.

  Η επί χρόνια υπεύθυνη για τη διανομή και τη σκηνοθεσία των "φωνών" των ηθοποιών, Άντρεα Ρομάνο, δεν εργάζεται πλέον για τη DC. Η Ρομάνο ήταν σημαντικός παράγοντας σε όλη αυτή την επιτυχία των ταινιών κινουμένων σχεδίων της DC, αλλά και των σειρών της, κατορθώνοντας να βρει τις κατάλληλες φωνές και να τους αποσπάσει αξιοσημείωτες ερμηνείες. Παρά την απουσία της Ρομάνο, οι ερμηνείες παραμένουν κι εδώ σε καλό επίπεδο, με τον Μπρους Γκρίνγουντ να επιστρέφει ως Μπρους Γουέιν/ Μπάτμαν, ενώ η Τζένιφερ Κάρπεντερ δανείζει τη φωνή της στη Σελίνα Κάιλ και ο Σκοτ Πάτερσον αναλαμβάνει για πρώτη φορά τον επιθεωρητή Γκόρντον.

  Αξιόλογη προσθήκη στο επίσης αξιόλογο σύμπαν που έχει φτιάξει η DC με το τμήμα animation της Warner Bros. Υπάρχει ατμόσφαιρα, υπάρχει δράση, υπάρχουν καλογραμμένοι διάλογοι, ενώ το μυστήριο και η ανατροπή δίνουν τους παραπάνω πόντους στην ταινία. Υπάρχει επίσης αρκετή βία και αίμα, οπότε αυτόματα, σε συνδυασμό με το θέμα του, το φιλμ τοποθετείται σε αυτά της DC που απευθύνονται σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες. Πάντως, σίγουρα ένα από τα καλύτερα αυτού του κόσμου που δημιούργησε η DC.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Δεύτερη Ματιά: Man of Steel (2013)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

"Η δουλειά του Σνάιντερ και σε αυτό το φιλμ θα πρέπει να αναγνωριστεί. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι ο καλύτερος αφηγητής ιστοριών αλλά η δυναμική των εικόνων που φτιάχνει είναι τρομερή."

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:David S. Goyer

Παίζουν:Henry Cavill,Amy Adams,

Michael Shannon

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Μερικές φορές μια δεύτερη ματιά σε ένα φιλμ, αρκετό καιρό μετά την πρώτη προβολή του, μπορεί να επιδράσει διαφορετικά. Μπορεί να αλλάξει εντελώς την άποψή σου για το φιλμ, είτε προς το χειρότερο είτε προς το καλύτερο. Παρότι δεν ήμουν ένθερμος υποστηρικτής του Man of Steel πίσω στο 2013, μια προβολή στο σπίτι χθες το βράδυ, τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη προβολή στον κινηματογράφο, λειτούργησε διαφορετικά μέσα μου.

  Δεν ήμουν αρνητικός απέναντι στο φιλμ του Σνάιντερ την εποχή που βγήκε στους κινηματογράφους. Μια χαρά πέρασα στον κινηματογράφο και ουσιαστικά τα θετικά που τότε έγραφα για το φιλμ, ισχύουν και σήμερα. Ωστόσο δεν ήμουν και από αυτούς που θεώρησαν ότι το πρώτο φιλμ του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC κατάφερε να ανανεώσει κινηματογραφικά όπως έπρεπε τον διάσημο υπερήρωα.

  Δες τώρα πως αλλάζουν κάποια πράγματα!

  Θεωρώ ότι ο τρόπος που προσεγγίστηκε η ιστορία ήταν εν τέλει ιδανικός για την εποχή. Ο Σούπερμαν δε μπορούσε πια να έχει τη μορφή του Κρίστοφερ Ριβ, ούτε το κλίμα των ταινιών μπορούσε να παραμείνει ίδιο. Η διάθεση για επιστημονική φαντασία, από τη μια "ψαγμένη" με προεκτάσεις κοινωνικές και θρησκευτικές, αλλά και στην πιο κλασική της μορφή, αυτή της εξωγήινης εισβολής, αποδίδει καρπούς και δίνει δύο διαστάσεις στον ήρωα. Ο άνθρωπος από τη μια, το παιδί, ο έφηβος, ο ενήλικας, που προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο και από την άλλη ο άτρωτος υπεράνθρωπος που κουβαλά έναν ολόκληρο κόσμο μέσα του και στις πλάτες του πρέπει να σηκώσει την προστασία ενός ακόμα κόσμου, που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε σε αυτόν, ακόμα κι αν τώρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου φαίνεται να τρομάζουν και να μην είναι σίγουροι για το αν ο υπεράνθρωπος είναι εδώ για να τους βοηθήσει ή για να τους κατακτήσει.

  Η αντίθεσή μου σε ό,τι είχε να κάνει με τον τρόπο αφήγησης που επιλέγει ο Σνάιντερ, σε αυτή τη δεύτερη προβολή έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Η συνεχής αναδρομή στο παρελθόν και η επιστροφή στο τώρα, δεν ένιωσα να με επηρεάζει αρνητικά αυτή τη φορά. Αντιθέτως παρατήρησα ότι βοηθά στο χτίσιμο δεσμού ανάμεσα στο θεατή και τα μέλη της οικογένειας Κεντ, έστω κι αν μερικές φορές μοιάζει οι σκηνές του παρελθόντος να κινούνται λίγο βιαστικά. Το μόνο πράγμα που δεν άλλαξε με αυτή τη δεύτερη ματιά στο φιλμ είναι η άποψή μου για το τρόπο που πεθαίνει ο Τζόναθαν Κεντ. Ναι μεν φανερώνει τα ιδανικά του ανθρώπου που μεγάλωσε τον υπεράνθρωπο και δείχνει ένας από τους λόγους που ο ήρωας θα γίνει το υπόδειγμα ακεραιότητας που ξέρουμε αλλά θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο, εξακολουθώ να πιστεύω.

  Ακόμα και ο θάνατος του Ζοντ από τα χέρια του Σούπερμαν μου έγινε περισσότερο κατανοητός εδώ. Ο Σούπερμαν δε σκοτώνει αλλά αν τον βάλεις να σκοτώσει μια φορά και μάλιστα στην πρώτη του εμφάνιση στο νέο αυτό κινηματογραφικό σύμπαν, πριν ακόμα γίνει ο ήρωας που όλοι ξέρουν, του δίνεις λόγο να μην το ξανακάνει. Σκοτώνει για να προστατεύσει, σκοτώνει έναν αδίστακτο  τύπο αλλά και πάλι δεν μπορεί να το αντέξει. Όλο αυτό φαίνεται να συμβάλλει στο χτίσιμο του χαρακτήρα του ήρωα και στον λόγο που φαίνεται να είναι τόσο κάθετος στην πορεία απέναντι στο θέμα της αφαίρεσης της ζωής.

  Η δουλειά του Σνάιντερ και σε αυτό το φιλμ θα πρέπει να αναγνωριστεί. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι ο καλύτερος αφηγητής ιστοριών αλλά η δυναμική των εικόνων που φτιάχνει είναι τρομερή. Έχοντας δει όλα τα φιλμ του Σνάιντερ μέχρι σήμερα, εκτός του Sucker Punch, νομίζω ότι δεν αναγνωρίζεται όσο θα έπρεπε η δουλειά του. Ο άνθρωπος που έκανε ένα επιτυχημένο ριμέικ (για αρκετούς καλύτερο του πρωτότυπου) του κλασικού Dawn of The Dead και που μετέφερε στην οθόνη τους Watchmen με εξαιρετικό τρόπο, υλικό που αρκετοί μεγάλοι σκηνοθέτες θεωρούσαν αδύνατο να γίνει ποτέ κινηματογραφική ταινία, ίσως αυτός ο τύπος αξίζει λίγο μεγαλύτερης αναγνώρισης των ικανοτήτων του. Σε ότι έχει να κάνει με το οπτικό κομμάτι λοιπόν αλλά και την απίστευτη ικανότητα του Σνάιντερ να χειρίζεται τον χαμό στην οθόνη ακόμα κι όταν αυτή παραφορτώνεται από ψηφιακά εφέ, μπορώ να πω ότι ο Σνάιντερ αφήνει λίγα περιθώρια για αμφισβήτηση.

  Υπάρχουν αρνητικά σημεία στο φιλμ, σημεία που δεν άλλαξαν ούτε με αυτή τη δεύτερη προβολή. Ήδη έγραψα για την επιλογή που γίνεται στον τρόπο που πεθαίνει ο Τζόναθαν Κεντ. Άλλη μία σκηνή που εξακολουθεί να μη με βρίσκει σύμφωνο είναι αυτή που ο Τζορ Ελ καθοδηγεί τη Λόις στο διαστημόπλοιο. Μοιάζει ακόμα χωρίς ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης. Επίσης μερικοί διάλογοι φαίνονται λίγο πιο πρόχειρα γραμμένοι και, για να κλείσουμε με τα αρνητικά, ίσως θα ήταν προτιμότερο το θεαματικό φινάλε να ήταν μικρότερης διάρκειας, αλλά αυτό ούτε τότε με ενόχλησε, ούτε σήμερα με ενοχλεί ιδιαίτερα.

  Είναι περίεργο πως λειτουργεί μια δεύτερη προβολή μιας ταινίας μερικές φορές. Για το Man of Steel πάντως λειτούργησε θετικά. Η ίδια ιστορία έχει επαναληφθεί με τους Watchmen του Σνάιντερ, ενώ παρόμοια λειτούργησε και το Batman v Superman για μένα. Ναι μεν δεν αντιπάθησα την κινηματογραφική εκδοχή, ωστόσο η Ultimate Edition, με κέρδισε με τρόπο που σύντομα θα μάθετε, καθώς στο πλαίσιο της υποδοχής της Justice League την εβδομάδα που μας έρχεται, σκοπεύω να γράψω δυο λόγια για ένα ακόμα φιλμ του Σνάιντερ που θεωρώ ότι δεν βρήκε την ανταπόκριση που του έπρεπε. Τα λέμε σύντομα λοιπόν και αν δεν έχετε δει το Man of Steel μέχρι σήμερα, ρίξτε του μια ματιά. Το αξίζει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb