Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα christmas. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα christmas. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30.12.24

A Garfield Christmas Special (1987) Review


ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΓΚΑΡΦΙΛΝΤ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 23'



Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για κινηματογράφο. Ούτε καν για ταινία που αφορά κάποια streaming πλατφόρμα. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα ζεστό Χριστουγεννιάτικο σπέσιαλ επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων από το παρελθόν, από την εποχή που σαν πιτσιρίκι θυμάμαι να στέκω μπροστά στην τηλεόραση και μαγεμένος να παρακολουθώ τις ταινίες και τα σπέσιαλ Χριστουγεννιάτικα επεισόδια. Και το δέντρο. Πάντα ήθελα κάπου στην άκρη έστω του ματιού μου να μπορώ να βλέπω παράλληλα τα φωτάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μαζί με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, λες και επηρέαζε το ένα το άλλο. Αν κι εδώ που τα λέμε, είμαι πλέον σίγουρος ότι υπήρχε μια μαγική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο δέντρο, τις μυρωδιές του σπιτικού φαγητού ή γλυκού και των χριστουγεννιάτικων περιπετειών των αγαπημένων μου παιδικών φιγούρων.

 Ένα από αυτά τα ειδικά επεισόδια που θυμάμαι κάποια στιγμή να βλέπω ήταν μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία με τον Γκάρφιλντ. Δεν ήμουν σίγουρος, μέχρι πριν λίγη ώρα, από ποια χρονιά ήταν αυτό το επεισόδιο αλλά με μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο κατάφερα να βρω την απάντηση. Η χρονιά ήταν λοιπόν το 1987, αν κι εγώ θυμάμαι να το βλέπω κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην ιδιωτική τηλεόραση.

 Δεν είμαι σίγουρος για ποιο λόγο θυμάμαι ακόμα το καρτούν με τόση θέρμη. Δεν είναι από εκείνες τις ιστορίες που σε εντυπωσιάζουν ως παιδί. Δεν ασχολείται με τον Άγιο Βασίλη, ούτε χρησιμοποιεί μεταφυσικά στοιχεία, που εύκολα σε μαγεύουν σε μικρή ηλικία. Αντιθέτως, η ιστορία του είναι απολύτως γήινη και απλή. Είναι μια ιστορία που την εκτίμησα πολύ περισσότερο βλέποντας το επεισόδιο ως ενήλικος πλέον.

 Ο Τζον παίρνει τον Γκάρφιλντ και τον Όντι και πάνε να κάνουν Χριστούγεννα στη φάρμα των γονιών του. Εκεί, εκτός από τους γονείς του Τζον, κατοικεί ο αδελφός του και η αγαπημένη γιαγιά του. Στη γιαγιά ο Γκάρφιλντ βρίσκει αποκούμπι καθώς και οι δύο φαίνεται να μην τρελαίνονται για τη γιορτή των Χριστουγέννων και προτιμούν να περνούν την ώρα τους αραχτοί στην κουνιστή πολυθρόνα, χαζεύοντας το χιονισμένο τοπίο. Σύντομα όμως ο Γκάρφλιντ συνειδητοποιεί ότι η γιαγιά δεν είναι μια τεμπέλα που λατρεύει το χουζούρι και την ειρωνεία, όπως ο ίδιος, αλλά είναι μια μελαγχολική, θλιμμένη γυναίκα, που αναπολεί τα Χριστούγεννα που πέρναγε με τον εδώ και μερικά χρόνια χαμένο σύζυγό της. Ο πορτοκαλί στρουμπουλός γάτος θα φροντίσει να δώσει ένα πανέμορφο δώρο στην ηλικιωμένη και να περάσει ένα πολύ απλό και ζεστό μήνυμα αγάπης προς τους θεατές.

 Τα θετικά αυτού του ειδικού επεισοδίου βρίσκονται στις φωνητικές ερμηνείες, στη μουσική επένδυση αλλά και στο σενάριό του, γραμμένο από τον ίδιο τον Τζιμ Ντέιβις (δημιουργό του Γκάρφιλντ) και βασισμένο σε ιστορίες από τη δική του οικογένεια. Το κυνικό χιούμορ του Γκάρφιλντ δεν λείπει αλλά από τα μέσα της ιστορίας και μετά, ο Γκάρφιλντ μαλακώνει και το σενάριο, χωρίς να ξεχνά το χιούμορ, βρίσκει χώρο με έξυπνο και γρήγορο τρόπο να μας δείξει τον κάθε χαρακτήρα και τι σημαίνει Χριστούγεννα για τον κάθε ένα τους. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα χαρούμενο φινάλε, όπου ο Γκάρφιλντ, σε μια από τις ελάχιστες στιγμές που και ο ίδιος ζητά να του επιτρέψουμε να γίνει λίγο παραπάνω συναισθηματικός απ' ότι μας έχει συνηθίσει, κλείνει το επεισόδιο περνώντας το δικό του Χριστουγεννιάτικο μήνυμα. 

 "Χριστούγεννα. Δεν είναι να παίρνεις. Δεν είναι να δίνεις. Είναι να αγαπάς."

 

9.12.24

SuperKlaus (aka SuperSanta) (2024) Review

 

SUPERSANTA

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 88'



Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μπήκαμε στον Δεκέμβριο και σιγά σιγά πλησιάζουμε προς τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνουν την εμφάνισή τους ένα σωρό ταινίες με θέμα την αγαπημένη εορταστική περίοδο μικρών και μεγάλων. Κινούμενα σχέδια, ρομάντζα για τηλεοπτική και κινηματογραφική κατανάλωση, ταινίες φαντασίας, ακόμα και ταινίες δράσης και τρόμου γυρίζονται με ταχύτατους ρυθμούς με στόχο την κυκλοφορία το Δεκέμβριο. Προφανώς όταν γυρίζονται εκατοντάδες Χριστουγεννιάτικες ταινίες κάθε χρόνο, η ποιότητα δεν θα είναι και η καλύτερη αλλά έλα που μέσα σε αυτόν το χαμό έρχονται και μερικά διαμαντάκια. Το φετινό Super Santa, μια Καναδική και Ισπανική παραγωγή, δεν είναι δυστυχώς ένα από αυτά.

 Ο Σούπερ Σάντα είναι ένας κομιξικός και κινηματογραφικός ήρωας, βασισμένος -όπως είναι φανερό- στον Άγιο Βασίλη. Ο Σούπερ Σάντα έχει το δικό του franchise και η Μπίλι, μια πανέξυπνη πιτσιρίκα είναι μεγάλη θαυμάστριά του. Μεγάλος θαυμαστής είναι επίσης και ο αληθινός Άγιος Βασίλης και τα ξωτικά, που το γνωρίζουν αυτό, θα του ετοιμάσουν μια στολή αντίγραφο του υπερηρωικού alter ego του και το αντίστοιχο σούπερ έλκηθρο. Ένα χτύπημα στο κεφάλι θα κάνει τον Άγιο Βασίλη να ξεχάσει την αληθινή του ταυτότητα και να πιστεύει πως είναι ο Σουπέρ Σάντα. Παίρνει λοιπόν το σούπερ έλκηθρο και ξεχύνεται στο κυνήγι του θανάσιμου εχθρού του, Γκράμπους. Η τύχη θα τον φέρει στο δρόμο της Μπίλι, η οποία θα αναγνωρίσει την πραγματική του ταυτότητα και μαζί θα προσπαθήσουν να σώσουν τα Χριστούγεννα και να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κακό της υπόθεσης, τον μοχθηρό παραγωγό παιχνιδιών, Φρανκ Φάφνιρ, ο οποίος θέλει να απαγάγει τον αγαπημένο Άγιο και να καταστρέψει τα Χριστούγεννα.

 Δυστυχώς πιο πολλά πράγματα έχουμε να πούμε για την υπόθεση της ταινίας παρά για την ίδια την ταινία. Αρκετά απλό animation, στα όρια της τηλεοπτικής παραγωγής, που απευθύνεται κυρίως σε μικρές ηλικίες. Περνάει τα μηνυματάκια του αλλά είναι αρκετά αδιάφορο ως προς την εξέλιξή του, όχι μόνο για τους συνοδούς θεωρώ αλλά ακόμα και για τους ίδιους τους μικρούς θεατές. Θα ήταν οκ για τηλεοπτική προβολή αλλά για κινηματογράφο, δεν θα το έλεγα. Είναι σαν να πήγαινες να δεις στο σινεμά μια από τις αντίστοιχες Χριστουγεννιάτικες παραγωγές του Netflix, όπως το φετινό Hot Frosty ή άλλους τίτλους όπως The Knight Before Christmas και άλλα τέτοια. Παραδέχομαι ότι κι εγώ έχω παρακολουθήσει κάποια από αυτά στην άνεση του καναπέ μου αλλά αν μου ζητούσαν εισιτήριο για να τα δω, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε δεύτερη σκέψη.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr



8.12.24

That Christmas (2024) Netflix Review

 

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 91'



Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ρίτσαρντ Κέρτις αφού έχει βάλει το λιθαράκι του στο είδος των Χριστουγεννιάτικων ταινιών με το Love Actually έρχεται να βάλει την υπογραφή του στο σενάριο του That Christmas, μια animation Χριστουγεννιάτικη ταινία για όλη την οικογένεια. Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστικά μελαγχολική, αστεία και συγκινητική ιστορία με πολύ όμορφο σχέδιο. Ιδανική προβολή για αυτή την εποχή του χρόνου.

 Η μικρή παραλιακή πόλη του Ουέλινγκτον Ον-Σι ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα. Παρέλαση, κάλαντα και μεγάλα πάρτι περιλαμβάνουν οι εορτασμοί της Παραμονής αλλά τη μεγάλη μέρα έρχεται να χαλάσει μια ισχυρή χιονοθύελλα. Ακόμα και ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης τα βρίσκει σκούρα εκείνη την ημέρα. Η χιονοθύελλα όμως γίνεται αφορμή να έρθουν πιο κοντά οι κάτοικοι της πόλης και να εκτιμήσουν ο ένας την παρουσία του άλλου ακόμα περισσότερο.

 Το That Christmas δείχνει από την αρχή ότι είναι ένα animation που πατάει γέρα στα πόδια του. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, τα αστεία πετυχημένα, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες συστήνονται με ευκολία στο θεατή, πράγμα σημαντικό για ένα animation που πρωταρχικός του στόχος είναι να γίνει κατανοητό στα πιτσιρίκια. Μπορεί η εικόνα και τα χρώματα της ταινίας να είναι πραγματικά όμορφα και εκπέμπουν ζεστασιά, υπάρχουν όμως χαρακτήρες αρκετά μελαγχολικοί και θλιμμένοι. Ο βασικός πρωταγωνιστής μας, ο πιτσιρίκος Ντάνι, περνά σχεδόν μόνος του τις γιορτές καθώς η μαμά είναι νοσηλεύτρια και δουλεύει ατελείωτες βάρδιες ενώ ο μπαμπάς, που ζει αλλού πια, δεν είναι εκεί για την Παραμονή των Χριστουγέννων, όπως είχε υποσχεθεί. Ο χαρακτήρας επίσης της κυρίας Τράπερ είναι ένας αρκετά σκληρός φαινομενικά χαρακτήρας αλλά με μια λυπητερή ιστορία από πίσω, μιας χαμένης αγάπης.

 Ο Κέρτις μετατρέπει σε σενάριο τις ιστορίες μιας σειράς παιδικών βιβλίων του ίδιου. Όπως και στο Love Actually έτσι κι εδώ δείχνει την ικανότητά του να χειρίζεται παράλληλες ιστορίες προσώπων τις οποίες και θα ενώσει στο φινάλε, ένα φινάλε που είναι πιο αδύναμο από την υπόλοιπη ιστορία. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, όμως νιώθεις να "ξεφουσκώνει" πολύ πιο γρήγορα απ' ότι θα περίμενες. Δεν τρέχει κάτι όμως. Η ιστορία μας έχει ήδη ανταμείψει. Μας έβαλε σε γιορτινό κλίμα, μας μίλησε για την απώλεια, μας μίλησε για την μητρική, την πατρική αλλά και την αδερφική αγάπη. Πήραμε όσα θα περιμέναμε να πάρουμε από μια Χριστουγεννιάτικη ταινία.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


 

6.12.24

Nutcrackers (2024) Review

 

ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΕΣ

Κωμωδία, Δραματική, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 104'



Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν αφήνει τα μεγάλα franchise κλασικών ταινιών τρόμου και επιστρέφει στις ρίζες του (περίπου), με μια μικρή, ανεξάρτητου αέρα παραγωγή, για να διηγηθεί μια χριστουγεννιάτικου ύφους ιστορία. Μαζί του ο Μπεν Στίλερ, που είχαμε καιρό να τον δούμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κι ένα τσούρμο πιτσιρίκια, που σκοπεύουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη.

 Ο Μάικ Μάξγουελ αφήνει τη μεγαλούπολη και την απαιτητική δουλειά του κι επιστρέφει στη γενέτειρά του για λίγες μέρες. Η αδερφή του και ο άνδρας της βρήκαν τραγικό θάνατο πρόσφατα και ο Μάικ πρέπει να βρει οικογένεια για τα τέσσερα ανήλικα ανίψια του καθώς ο ίδιος θεωρεί αδιανόητο να τα αναλάβει. Οι προσπάθειες του Μάικ δεν καρποφορούν, τα περιθώρια στενεύουν και οι γιορτινές μέρες εξελίσσονται σε μαρτύριο αλλά τα τέσσερα πιτσιρίκια θα φροντίσουν να δώσουν στον Μάικ αυτό που πραγματικά του λείπει.

 Δεν έχει δεχτεί τις καλύτερες κριτικές το Nutcrackers οπότε ξεκίνησα να το παρακολουθώ κρατώντας πολύ μικρό καλάθι. Τίποτα τρομερά λάθος δεν βρήκα όμως στην ταινία του Γκριν. Θέλεις γιατί συμπαθώ τον Στίλερ; Θέλεις γιατί εκτιμούσα αλλά και εκτιμώ τον Γκριν ως δημιουργό, ακόμα και στις αποτυχημένες στιγμές του; Θέλεις γιατί είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και τις αντίστοιχες ταινίες; Μπορεί...

 Δεν κάνει τίποτα καινούριο το Nutcrackers. Μια απολύτως προβλέψιμη ιστορία μας διηγείται και δείχνει από την αρχή ότι δεν θα παρεκκλίνει ιδιαίτερα από αυτή τη ρότα που φαίνεται να έχει χαράξει. Ένα διαφορετικό τόνο δίνει η "εικόνα" που μυρίζει ανεξάρτητο σινεμά αλλά το σενάριο χρησιμοποιεί ακριβώς όλα αυτά τα κλισέ των αντίστοιχων ταινιών του είδους. Δεν ξεφεύγει συχνά σε πιο χαλαρού ύφους κωμωδία με υψηλούς τόνους αλλά διατηρεί ένα πιο δραματικό ύφος, χρησιμοποιώντας κατάλληλα και τον Στίλερ αλλά και τα πιτσιρίκια.

 Ναι, εντάξει! Μπορεί το πρόβλημα να είναι δικό μου και να μασάω ότι χριστουγεννιάτικη ταινία μου δίνεται χωρίς να αντιμετωπίζω ιδιαίτερες δυσκολίες. Το δέχομαι. Ένοχος. Σιν- Ένοχος, για την ακρίβεια! Δεν είναι όμως το Nutcrackers τόσο κακό όσο φαίνεται από τις περισσότερες κριτικές που δέχτηκε, τόσο από τους κριτικούς στο εξωτερικό όσο και από κάποιους στο εσωτερικό (Γανωτή σε μισώ!). Και γέλιο βγάζει και συναίσθημα κι ένα δάκρυ μπορεί να κυλήσει στο φινάλε.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


21.12.23

There's Something in the Barn (2023) Mini Review

 

ΚΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΑΧΥΡΩΝΑ

Κωμωδία, Τρόμου, Φαντασίας
Διάρκεια: 100'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οικογένεια Αμερικανών κληρονομεί σπίτι σε κωμόπολη της Νορβηγίας, τόπο καταγωγής του μπαμπά, και ετοιμάζεται να περάσει εκεί τα Χριστούγεννα. Για να γιορτάσουν τη μετακόμιση και να γνωρίσουν τους κατοίκους της πόλης, τα μέλη της οικογένειας Νόρντχαϊμ, αποφασίζουν να κάνουν ένα πάρτι και να αξιοποιήσουν έτσι τον μεγάλο αχυρώνα του σπιτιού. Αποδεικνύεται τελικά ότι η ιδέα δεν ήταν και η καλύτερη καθώς ο κάτοικος του αχυρώνα ενοχλείται και θα ζητήσει εκδίκηση.

 Χιονισμένα τοπία, χριστουγεννιάτικη διακόσμηση κι ένα ξωτικό που κατοικεί στον αχυρώνα στήνουν το σκηνικό για αυτό το μικρό συμπαθητικό σκοτεινό παραμύθι. Ο Νορβηγός, Μάγκνους Μάρτενς, επιστρέφει στην πατρίδα του για να σκηνοθετήσει το There's Something in The Barn και καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία που μπορεί να βρει το κατάλληλο κοινό αυτή την εποχή του χρόνου. Η παραγωγή είναι αρκετά ικανοποιητική, τα σκηνικά και η φωτογραφία της ταινίας περνούν τόσο το γιορτινό κλίμα όσο και το μεταφυσικό που χρειάζεται για ειπωθεί η ιστορία των ξωτικών του αχυρώνα, που φαίνεται να έχει ρίζες στην Νορβηγική παράδοση. Ο Μάρτενς και ο σεναριογράφος του, Αλεξάντερ Κέρκγουντ Μπράουν (επίσης Νορβηγός) αφού δώσουν τι απαραίτητες πληροφορίες γύρω από τον μύθο των ξωτικών, ρίχνουν δόσεις τρόμου και κωμωδίας στην ταινία τους, με τη ματιά τους στραμμένη στα Γκρέμλινς, κάτι που φαίνεται από την απεικόνιση των ξωτικών και από την σχέση που έχει το αρχικό ξωτικό με το παιδί της οικογένειας.

 Το There's Something in The Barn είναι από τις αρκετά συμπαθητικές Χριστουγεννιάτικες ταινίες τρόμου που έχουν κυκλοφορήσει τελευταία. Έχει καλό συνδυασμό κωμωδίας (έστω κι αν όχι πάντα εύστοχης) και τρόμου, φροντίζοντας παράλληλα να διατήρει και μια πιο σκοτεινά παραμυθένια ατμόσφαιρα. Μια κάλη πρόταση για τους εθισμένους σε αυτό το υπο-είδος. Δεν μιλάμε για κάτι που θα μείνει κλασικό αλλά είναι αρκετά καλό για να του δώσεις μια ευκαιρία!


 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

 

 

 


 

20.12.23

Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever (2023) Disney+ Review


ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ

Animation, Κωμωδία
Διάρκεια: 62'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οι οικογενειακές χριστουγεννιάτικες ταινίες αυτής της χρονιάς δεν ξεκίνησαν και πολύ καλά. Τα μετριότατα Best.Christmas.Ever! και Dashing Through The Snow αποτυγχάνουν να μας βάλουν και πολύ στο κλίμα των γιορτών αντίθετα με κάποιες πιο κωμικές ταινίες τρόμου (It's A Wonderful Knife, There's Something In The Barn) που αποδείχτηκαν πιο ικανοποιητικές. Ευτυχώς το Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever έρχεται να φέρει μια αρκετά συμπαθητική χριστουγεννιάτικη ταινία για την οικογένεια.

 Τα βιβλία του "Σπασίκλα", που γράφει ο Τζεφ Κίνεϊ, διαβάζονται από πιτσιρικάδες σε όλο τον κόσμο. Εγώ σαν ένας μπαμπάς ενός πιτσιρικά (λίγο μικρότερου ηλικιακά από αυτούς που απευθύνονται τα βιβλία) που του αρέσει να του διαβάζουν το βράδυ πριν κοιμηθεί, είχα μια σύντομη επαφή με τη δουλειά του Κίνεϊ αλλά τόσο εμένα όσο και τον γιο μου, δεν μας κέρδισε ιδιαίτερα. Με τούτη την μικρής διάρκειας ταινία όμως τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά.

 Το αρκετά απλό αλλά προσεγμένο animation, σε συνδυασμό με το χιούμορ και τα θετικά μηνύματα που περνάει το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο Κίνεϊ, μας βρήκε και τους δύο (μπαμπά και γιο) να περνάμε πολύ καλά κατά την προβολή της ταινίας. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε η διάθεση του Κίνεϊ να περάσει και το κοινωνικό σχόλιο, με εύκολο τρόπο, έστω κι αν μπορεί να μην γίνει απολύτως κατανοητό από τα πιτσιρίκια. Η ουσία ωστόσο θα μείνει εύκολα στα παιδικά μυαλά. Το μήνυμα της ειλικρίνειας, της οικογένειας και του τι σημαίνει τελικά "καλός" ή "κακός", περιγράφεται ωραία, έστω και με μερικές στιγμές λίγο πιο άστοχες, οδηγώντας μας όμως σε ένα φινάλε που έστω και πιο επιδερμικά (μιλάμε για παιδική ταινία, μην το ξεχνάς) θα μιλήσει και για κοινωνικές ανισότητες και θα φροντίσει να δώσει στα πιτσιρίκια την ευκαιρία να κατανοήσουν ότι τα υλικά αγαθά φέρνουν σίγουρα χαρά αλλά φέρνουν ακόμα περισσότερη χαρά όταν φεύγουν από εμάς και πάνε σε κάποιον που μπορεί να τα έχει περισσότερη ανάγκη.

 Κάπου εδώ βρίσκεται πάντα κάποιος να πει "γιατί πρέπει αυτό να το θυμόμαστε μόνο τα Χριστούγεννα;" και "φτάνει πια με αυτές τις γλυκανάλατες ιστορίες που θέλουν να μας διδάξουν το αληθινό νόημα των γιορτών" και τα λοιπά και τα λοιπά. Συμφωνώ. Ας είναι λοιπόν ακόμα και αυτές οι απλές, χαζές, αφελείς, παιδικές ταινιούλες, η αφορμή, όχι να γκρινιάξουμε, αλλά να κάνουμε πράξη αυτό που παραπονιόμαστε. Κάθε μέρα του χρόνου να θυμάσαι το νόημα των γιορτών. Κάθε μέρα του χρόνου να την περνάς σαν γιορτή, αγκαλιάζοντας τα παιδιά σου, τη γυναίκα σου, τον άνδρα σου, τα αδέρφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου. Κάθε μέρα του χρόνου, να θυμάσαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη και όχι απαραίτητα υλικά αγαθά αλλά ανθρωπιά.

 Να, βλέπεις; Εμένα όλα αυτά μου τα ξύπνησε μια απλή παιδική ταινία, χωρίς να είναι καν από τις καλύτερες που έχω δει. Το θέμα είναι να διατηρήσω ζωντανά αυτά τα συναισθήματα για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Κάπου εκεί το χάνουμε συνήθως.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


12.12.23

It's A Wonderful Knife (2023) Review

 

It's A Wonderful Knife (2023) Review Cinenoxos
Κωμωδία, Τρόμου, Φαντασίας
Διάρκεια: 87'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Όσο βλέπω μπροστά μου τον τίτλο της ταινίας, It's a Wonderful Knife, αναρωτιέμαι όλο και πιο έντονα πώς άργησε τόσο κάποιος να το σκαρφιστεί εκεί στη βιομηχανία των ταινιών τρόμου. Μια κλασική Χριστουγεννιάτικη χολιγουντιανή ταινία, από την χρυσή εποχή, βρίσκει μια έξυπνη διασκευή σε συσκευασία slasher, μετά από σχεδόν ογδόντα χρόνια. Αν ο τίτλος δεν σε παραπέμπει κάπου, τότε μάλλον πρέπει να τρέξεις να δεις το It's a Wonderful Life, όχι γιατί αν δεν το έχεις δει δεν θα καταλάβεις τι συμβαίνει σε αυτή εδώ τη διασκευή αλλά γιατί οφείλεις στον εαυτό και στους γύρω σου να ζήσεις τη μαγεία του κλασικού αριστουργήματος του Φραν Κάπρα.

 Στο σήμερα και στο It's a Wonderful Knife, πρωταγωνίστρια είναι η Γουίνι Καράδερς, μια νεαρή που ζει με την οικογένειά της στη μικρή πόλη του Έιντζελ Φολς. Παραμονή Χριστουγέννων, ο ζάμπλουτος γόνος και τοπικός άρχοντας, Χένρι Γουότερς, αφού φωταγωγεί το δέντρο της πόλης και ξεπετά τα διαδικαστικά, προσπαθεί με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Καράδερς, στέλεχος της επιχείρησής του, να πείσει τον ηλικιωμένο Ρότζερ Έβανς, να πουλήσει το σπίτι του, το μοναδικό οίκημα που μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια του Γουότερς για ένα τεράστιο, σύγχρονο, εμπορικό κέντρο. Ο Εβάνς αρνείται και σύντομα ένας μανιακός δολοφόνος ντυμένος ως Λευκός Άγγελος, θα σκοτώσει τον ίδιο και την κληρονόμο του, η οποία βρίσκεται σε πάρτι μαζί με την πρωταγωνίστριά μας, Γουίνι Καράδερς. Η Γουίνι καταφέρνει να ξεφύγει από τον μανιακό και να τον σκοτώσει, αποκαλύπτωντας την ταυτότητά του. Ο Χένρι Γουότερς είναι πλέον νεκρός και ένα χρόνο μετά, στο Έιντζελ Φολς, επικρατεί ηρεμία, καθώς τα ηνία της επιχείρησης Γουότερς, έχει πια ο Καράδερς με τον γιο του. Όλα βαίνουν καλά στη μικρή πολή αλλά η ζωή της Γουίνι έχει καταστραφεί καθώς κουβαλά το φορτίο του θανάτου της καλύτερής της φίλης αλλά και του Γουότερς, από τα ίδια της τα χέρια. Η Γουίνι λοιπόν το ίδιο εύχεται να μην είχε γεννηθεί ποτέ. Η ευχή της γίνεται πραγματικότητα και βλέπει τις επιπτώσεις που έχει αυτό στη ζώη όλων, από την οικογένειά της μέχρι τους κατοίκους του Έιντζελ Φολς.

 Χωρίς να μας δίνει κάτι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο, ο Τάιλερ ΜακΙντάιρ βασίζεται στο σενάριο του Μάικλ Κένεντι, φτιάχνοντας μια ωραία παραλλαγή της κεντρικής ιδέας της ταινίας του Φρανκ Κάπρα. Ο Μάικλ Κένεντι, είναι ο σεναριογράφος του επιτυχημένου Freaky, που ακολουθεί παρόμοια συνταγή, διασκευαζόντας τη φόρμα μιας κλασικής κωμωδίας σε ταινία τρόμου. Στα ίδια βήματα συνεχίζει κι εδώ αλλά όχι το ίδιο επιτυχημένα με την προηγούμενη δουλειά του, καθώς φαίνεται να συνέλαβε την ιδέα, να δούλεψε αρκετά την πλοκή της αλλά κάπου στο φινάλε να αφέθηκε σε ένα πιο συμβατικό κλείσιμο του σεναρίου του. Βάζει αρχικά έναν δολοφόνο, που θυμιζεί αρκετά τον Γκοστφέις του Scream (όχι τυχαία), να σκοτώνει ανθρώπους της κοινότητας του Έιντζελ Φολς (Έιντζελ ονομάζουν και τον δολοφόνο, λόγω της λευκής ολόσωμης εμφάνισής του) αλλά στα πρώτα είκοσι λεπτά τον αποκαλύπτει, ανατρέποντας έτσι τους κανόνες του είδους. Στο παράλληλο σύμπαν που θα μεταφερθεί η πρωταγωνίστρια, ο δολοφόνος ζει ακόμα, αλλά ο Κένεντι φροντίζει να βάλει κι εδώ μια ανατροπούλα, με προσοχή στους χαρακτήρες του. Η ένστασή μου έχει να κάνει ξεκάθαρα με τη λύση που δίνει το σενάριο, ίσως επιθυμώντας να μην ξεφύγει από το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αλλά πετώντας σου στα μούτρα ένα φινάλε που θα μπορούσε να έχει δουλευτεί παραπάνω.

 Ο ΜακΙντάιρ φτιάχνει ατμόσφαιρα στην ταινία του. Υπάρχει Χριστουγεννιάτικο κλίμα στην αρχή και αμέσως μετά, στο παράλληλο σύμπαν, η εικόνα είναι πιο ζοφερή με λιγότερο έντονη χρωματική παλέτα. Μοιάζουν όλα και όλοι άψυχοι και εδώ μπαίνουμε αρκετά στην περιοχή της φαντασίας, με την τροπή να θυμίζει και κάτι από τον Μαγικό Αυλό.

 Στις ερμηνείες, έχουμε καλή δουλειά από σχεδόν όλους τους συντελεστές. Η Τζέιν Γούιντοπ τα πάει περίφημα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Τζόελ ΜακΧέιλ δείχνει ότι αν χρειαστεί μπορεί να ανταπεξέλθει και σε διαφορετικούς ρόλους. Ο Τζάστιν Λονγκ το διασκεδάζει στον ρόλο του κακού και παίζει όσο πιο γράφικα γίνεται το ρόλο.

 Το It's a Wonderful Knife μάλλον δύσκολα θα αποκτήσει cult φήμη αλλά είναι ό,τι πρέπει για μια τουλάχιστον προβολή αυτή την περίοδο του χρόνου. Έχει καλές ποσότητες χιούμορ, slasher, φαντασίας και αγωνίας. Επιμένω, δυστυχώς, ότι χάνει πολλούς πόντους από την επιλογή του φινάλε του.


Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

 

1.12.23

Family Switch (2023) Netflix Review


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ

Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 101'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πίσω στο 2000, ο βιντεοκλιπάς McG, κάνει το πέρασμά του στον κινηματογράφο, σκηνοθετώντας το υπερεπιτυχημένο, Οι Άγγελοι Του Τσάρλι. Οι πόρτες της κινηματογραφικής βιομηχανίας άνοιξαν έτσι για τον McG αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έκανε πολλές (κινηματογραφικές) ταινίες από το 2000 μέχρι το 2014. Πέντε φορές ακόμα είδαμε το όνομά του στη σκηνοθεσία, με πιο αποδεκτό από τους κριτικούς το -ξεχασμένο- We Are Marshall και πιο επιτυχημένο το Terminator : Salvation. Ο McG, λοιπόν, από το 2014 κινήθηκε περισσότερο στα τηλεοπτικά πλατό, σκηνοθετώντας επεισόδια τηλεοπτικών σειρών και τηλεταινίες ενώ από το 2017 μέχρι σήμερα σκηνοθετεί ταινίες μόνο για λογαριασμό του Νέτφλιξ. Έχοντας δει τυχαία και τις τέσσερις από αυτές τις ταινίες, οφείλω να ομολογήσω ότι όλες τις βρήκα αρκούντως διασκεδαστικές και ιδανικές για τηλεοπτική κατανάλωση.

 Η τελευταία από αυτές είναι το Family Switch και αποτελεί ένα μείγμα του Big και του Freaky Friday και όλων αυτών των ταινιών που οι πρωταγωνιστές αλλάζουν σώματα και προσπαθούν να αντεπεξέλθουν ο ένας στις ανάγκες της ζωής του άλλου. Εδώ έχουμε μια οικογένεια, στην οποία τα παιδιά αλλάζουν σώματα με τους γονείς τους, μετά από τη συνάντηση τους με μια περίεργη ηλικιωμένη κυρία αλλά και μια σπάνια ευθυγράμμηση κάποιων πλανητών (μη με ρωτήσετε "ποιών πλανητών" γιατί θα σας πω ότι δεν θυμάμαι αλλά δεν έχει και καμία μα καμία σημασία). Οι γονείς λοιπόν βλέπουν καλύτερα τις δυσκολίες της ζωής των παιδιών τους και τα παιδιά από την άλλη κατανοούν περισσότερα για την ενήλικη ζωή.

 Προφανώς όλα εδώ τα έχουμε ξαναδεί και γνωρίζουμε τι θα συμβεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Το μεγάλο ωστόσο προσόν της ταινίας είναι η πολύ καλή χημεία του πρωταγωνιστικού κουαρτέτου και οι γρήγοροι ρυθμοί που διατηρεί ο McG. Ο Εντ Χελμς είναι ένας πολύ καλός κωμικός, η Τζένιφερ Γκάρνερ παρότι λίγο πιο υπερβολική ανά διαστήματα, "περνάει" κι αυτή ενώ τα δύο πιτσιρίκια, Έμα Μάγιερς και Μπρέιντι Νουν, τα πάνε εξαιρετικά, τόσο στις μεταξύ τους σκηνές όσο και σε αυτές με τους γονείς τους.

 Ούτε γάτα ούτε ζημιά, θα μπορούσε να πει κανείς για το Family Switch και θα με έβρισκε σύμφωνο. Οικογενειακή ταινία με τα αναμενόμενα μηνύματα, με τόσο όσο χιούμορ, με τους συντελεστές να κρατούν τα επαγγελματικά στάνταρ τους. Α, να μην ξεχάσω! Βάλτε και λίγο Χριστουγεννιάτικο κλίμα, χωρίς αυτό να παίζει κάποιον ρόλο στο σενάριο αλλά μόνο γιατί βολεύει να υπάρχει λίγο "Χριστούγεννο" αυτή την περίοδο, και έχετε μια ακόμα πιο στοχευμένη οικογενειακή κατάσταση. Καλύτερο πάντως από το απογοητευτικό Best.Christmas.Ever! που είδαμε λίγες μέρες στην ίδια πλατφόρμα.


 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

 

 

28.11.23

Dashing Through The Snow (2023) Disney+ Review

 

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΑ

Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 92'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Disney+ μπήκε κι αυτό από νωρίς στην κούρσα των Χριστουγεννιάτικων ταινιών. Η πρώτη που φέρνει στις οθόνες μας είναι το Dashing Through The Snow, ξεκινώντας το φετινό trend του μαύρου Άγιου Βασίλη. Όταν λέμε μαύρος δεν εννοούμε δύσμοιρος αλλά μιλάμε για το χρώμα του δέρματος, αφού εδώ τον Άγιο Βασίλη υποδύεται ο γνώστος κωμικός, Λιλ Ρελ Χάουερι, ενώ λίγες μέρες μετά, ξανά στο Disney+, θα δούμε σε ρόλο Άγιου Βασίλη και τον Ντάνι Γκλόβερ (λογικά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη κάνει πρεμιέρα)!

 Με καλές προθέσεις ξεκίνησα την προβολή του Dashing Through The Snow και φαινομενικά και η ταινία είχε καλές προθέσεις ως προς την αφήγηση μιας ιστορίας που την έχουμε ξαναδεί μεν και την βλέπουμε κάθε Χριστούγεννα αλλά που μπορεί να είναι ευχάριστη δε υπό προϋποθέσεις. Η ιστορία έχει να κάνει φυσικά με έναν τύπο που σιχαίνεται τα Χριστούγεννα λόγω παιδικού τραύματος που κουβαλάει ακόμα. Ο τύπος είναι χωρισμένος και θα περάσει λίγες ώρες με την κόρη του, την Παραμονή Χριστουγέννων, για να βοηθήσει την πρώην σύζυγο να κάνει κάποια ψώνια της τελευταίας στιγμής. Ο τύπος μας φροντίζει τη γάτα του γείτονα, ο οποίος λείπει για διακοπές και αυτό θα προκαλέσει ένα τεράστιο μπέρδεμα. Στην καμινάδα του γείτονα βρίσκεται σφηνωμένος ο Νικ, που υποστηρίζει ότι είναι ο Άγιος Βασίλης. Έξω από το σπίτι, τα τσιράκια ενός διεφθαρμένου πολιτικού αναζητούν κάτι, το οποίο πιστεύουν ότι έχουν πια στην κατοχή τους οι δύο άνδρες. Ο Νικ και ο τυπάκος πρωταγωνιστής μας θα βρεθούν κυνηγημένοι και νομίζω ότι όλοι μπορούμε να μαντέψουμε πως θα συνεχιστεί η ιστορία μας.

 Την σκηνοθεσία υπογράφει εδώ ο Τιμ Στόρι, ο οποίος ξεκίνησε από σκηνοθέτης βίντεο κλιπ και από το 2002 έχει κάνει μέσα στα χρόνια κάποιες εμπορικές επιτυχίες, όπως τα δύο πρώτα Fantastic Four και το Ride Along. Όχι τίποτα ιδιαίτερο όμως γενικά. Εδώ, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Σκοτ Ρόζενμπεργκ (ConAir, High Fidelity, Jumanji: Welcome To The Jungle) φτιάχνουν μια κωμωδία φαντασίας που θεωρητικά προσπαθεί να κάνει μια διαφορετική πρόταση με την εμφάνιση του Λιλ Ρελ ως Άγιος Βασίλης και να τον φέρει λίγο πιο κοντά στην κουλτούρα των μαύρων της Αμερικής. Καταλαβαίνω τη λογική και προχωράω παρακάτω, όμως, δυστυχώς, δεν λειτουργεί ικανοποιητικά η συγκεκριμένη πρόταση. Επιμένει στη γνωστή ατάκα που λέει "ότι πρέπει να πιστέψεις για να δεις τη μαγεία των Χριστουγέννων" και δεν σταματά να την επαναλαμβάνει αλλά πέρα από τα αρκετά καλά στάνταρ παραγωγής και μερικά ενδιαφέροντα ψηφιακά εφέ προς το φινάλε, δεν υπάρχει αρκετή μαγεία στην οθόνη αλλά ούτε αρκετή και καλή κωμωδία.

 Ο Λούντακρις, που είναι ο πρωταγωνιστής εδώ, αποτελεί μια πολύ κακή επιλογή. Είναι μια εντελώς άοσμη παρουσία, χωρίς χημεία με το κοριτσάκι που υποδύεται την κόρη του. Από την άλλη, ο Λιλ Ρελ, είναι πιο χαρισματικός, το παλεύει αρκετά αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιείται ο ρόλος του δεν δίνει αυτά που περιμένεις.

 Και τι περιμένεις από μια ταινία που θέλει να παρουσιάσει έναν εναλλακτικό Άγιο Βασίλη; 

Μα φυσικά να το πάει στα άκρα. Να πουλήσει όσο γίνεται περισσότερη τρέλα. Ο Τιμ Στόρι όμως δεν φαίνεται να μπορεί να το κάνει αυτό. Δείχνει να θέλει αλλά φαντάζομαι ότι σε μια ταινία της Ντίσνεϊ είναι πραγματικά δύσκολο, ακόμα κι αν μπορείς, να δώσεις έναν ουσιαστικά εναλλακτικό Άγιο Βασίλη. Οπότε καταλήγουμε στα γνωστά ηθικοπλαστικά μηνύματα και το υπέρ χαρούμενο φινάλε, που προφανώς και δεν ενοχλεί σε τέτοιου τύπου ταινίες αλλά εδώ υπάρχει μια αρκετά αδιάφορη αφήγηση, που όσο η ώρα περνά σε αφήνει όλο και περισσότερο έξω από την ταινία.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


26.11.23

Best. Christmas. Ever! (2023) Netflix Review

 

Κωμωδία
Διάρκεια: 82'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Έφτασε η εποχή που το Νέτφλιξ αρχίζει να γεμίζει την πλατφόρμα με δεκάδες Χριστουγεννιάτικες ταινίες, που η πλειοψηφία τους συνήθως δεν είναι καθόλου αξιόλογες (βλέπετε πόσο ευγενικά το θέτω) αλλά παρόλαυτα φαίνεται ότι το κοινό τις παρακολουθεί, οπότε το Νέτφλιξ και οι υπόλοιπες διαδικτυακές πλατφόρμες εξακολουθούν να δίνουν μερικά χρήματα για να τις γυρίσουν.

 Μια από τις πρώτες που είδαμε φέτος να διατίθεται, είναι το Best. Christmas. Ever!, με πρωταγωνιστές την Χέδερ Γκράχαμ και τον Τζέισον Μπιγκς. Ο Μπιγκς είναι ο σύζυγος, Ρομπ Σάντερς, η Γκράχαμ η σύζυγος, Σάρλοτ Σάντερς, η οποία φαίνεται να μην είναι απόλυτα ικανοποιημένη από την τροπή που έχει πάρει η ζωή τους, σε αντίθεση με την παλιά της φίλη, Τζάκι Τζένινγκς, η οποία φροντίζει κάθε Χριστούγεννα να στέλνει σε όλους ευχετήριες κάρτες με ενημέρωση για τα οικογενειακά τους δρόμενα, φανερώνοντας έτσι μια επιτυχημένη και αγαπημένη οικογένεια. Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, οι οικογένεια Σάντερς ετοιμάζεται να πάει να για τις γιορτές στο νέο σπίτι της αδερφής της Σάρλοτ. Ο μικρός γιος της οικογένειας Σάντερς παρανοώντας μια συνομιλία των γονιών του σχετικά με την Τζάκι, βάζει κρυφά στο gps την διεύθυνση της Τζάκι και για να μην πλατιάζουμε άλλο με την περιγραφή της πλοκής, βλέπουμε στην ουσία την Σάρλοτ να αναγκάζεται να περάσει τα Χριστούγεννα με την παλιά φίλη της, προσπαθώντας να ανακαλύψει τυχόν ατέλειες στην φαινομενικά τέλεια ζωή της.

 Ούτε πολύ αστείο, ούτε καλές ερμηνείες, ούτε καλοί διάλογοι. Στολισμένο από άκρη σε άκρη με γιρλάντες, φωτάκια και Χριστουγέννιατικά δέντρα, καταφέρνει μόνο έτσι να σε κάνει να νιώσεις Χριστούγεννα ενώ ομολογουμένως κρατάει μια κάπως δραματική κίνηση για το φινάλε, που αν φτάσεις εκεί μπορεί και να σε συγκινήσει για πολύ λίγο, καθώς σύντομα επανέρχεται στα στάνταρ που σε είχε συνηθίσει μέχρι εκείνη την ώρα.

 Μόνο σαν τηλεοπτικό προϊόν για εύκολη κατανάλωση μπορείς να το κρίνεις και μόνο έτσι μπορείς να είσαι κάπως επιεικής απέναντι στο Best. Christmas. Ever! Αν φτιάξουμε μια υποκατηγορία ταινιών για τις Χριστουγεννιάτικες κωμικές /ρομαντικές/ δραμεντί τότε την συγκεκριμένη θα μπορούσαμε να την τοποθετήσουμε κάπου στο ράφι με τις αρκετά αδιάφορες.


Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

31.12.22

National Lampoon's Christmas Vacation (1989) Review

 

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ ΘΗΡΙΟΤΡΟΦΕΙΟΥ

Κωμωδία
Διάρκεια: 97'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Μια από τις ταινίες που τα τελευταία είκοσι χρόνια παρακολουθώ σχεδόν κάθε Χριστούγεννα, είτε ολόκληρη είτε αποσπασματικά, γιατί μπορεί να την πετύχω σε τηλεοπτική προβολή, είναι τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου. Νιώθω περίεργα αν περάσουν οι γιορτές κι εγώ δεν έχω δει έστω μερικές σκηνές από τη συγκεκριμένη ταινία. Περίεργα νιώθω επίσης που πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια σε αυτό το ιστολόγιο και δεν έχω γράψει έστω ένα μικρό κείμενο για μια από τις αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες συνήθειες! Ήρθε λοιπόν η ώρα!

 Οι Γκρίσγουολντ ετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα! Φροντίζουν για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο τους, τη διακόσμηση του σπιτιού και υποδέχονται παππούδες, γιαγιάδες και λοιπούς συγγενείς. Ο αρχηγός της φαμίλιας, Κλαρκ, περιμένει ένα τεράστιο μπόνους από τη δουλειά και έχει ήδη προπαραγγείλει μια πισίνα για την αυλή της οικογένειας, το οποίο ετοιμάζεται να ανακοινώσει ως Χριστουγεννιάτικο δώρο στο γιορτινό τραπέζι. Οι μέρες όμως περνούν,η ανακοίνωση για το μπόνους δεν έρχεται, οι συγγενείς κάνουν άνω κάτω την ζωή της οικογένειας, ακόμα και τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια δυσκολεύουν τον άμοιρο Κλαρκ και όπως καταλαβαίνετε η έκρηξή του δεν θα αργήσει να έρθει.

 Το Christmas Vacation είναι κάτι σαν τον αγαπημένο φίλο ή συγγενή που περιμένεις τις γιορτές. Μπορεί όλη τη χρονιά να μην έχεις μιλήσει μαζί του, να έχεις χάσει επαφή αλλά όταν πλησιάζουν οι γιορτές και ξέρεις ότι θα τον συναντήσεις, τον περιμένεις με χαρά! Έτσι συμβαίνει και με την ταινία αυτή και ομολογώ ότι όσο περνούν τα χρόνια, την εκτιμώ όλο και περισσότερο σαν κωμωδία. Εκτός του ότι υπάρχουν αστεία που στην πρώτη προβολή σου ξεφεύγουν, το σημαντικότερο για μια κωμωδία θεωρώ ότι είναι το να γελάς με τα αστεία που ήδη ξέρεις και που έχεις δει δεκάδες φορές. Αυτό λοιπόν μου συμβαίνει πάντα με το Christmas Vacation. Γελάω πλέον πολύ πιο εύκολα με τη "σωματική" κωμωδία του Τσέβι Τσέης, που μπορεί να έχουν ειπωθεί διάφορα για το τεράστιο "εγώ" του αλλά ο Τσέης στην οθόνη ξέρει πολύ καλά πως θα δουλέψει το σλάπστικ για το θεατή, καλύτερα ίσως από οποιονδήποτε άλλο ηθοποιό των τελευταίων δεκαετιών.

 Είναι ομολογουμένως το Christmas Vacation ένα όχημα που κινείται με οδηγό τον Τσέης αλλά υπάρχουν γύρω του χαρακτήρες που έχουν -και- κωμικό ενδιαφέρον, έστω κι αν πολύ από αυτούς δεν έχουν πολλές ατάκες. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες της οικογένειας έχουν τις στιγμές τους και η συμβολή τους στην κωμωδία αλλά και στις πιο τρυφερές στιγμές της ταινίας είναι σημαντική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά της οικογένειας, τα οποία παρότι ερμηνεύονται από διαφορετικούς ηθοποιούς σε σχέση με το αρχικό Vacation, νιώθω ότι υπάρχει καλύτερη χημεία εδώ με τους Τσέης και Μπέβερλι Ντ'Άντζελο. Και φυσικά υπάρχει ο ημίτρελος Ράντι Κουέηντ στο ρόλο του ξάδερφου Έντι...

 Οι δύο ρόλοι που δεν καταλάβαινα ποτέ τον λόγο ύπαρξης στην ταινία ήταν αυτοί της Τζούλια Λούις Ντρέιφους και του Νίκολας Γκεστ, που υποδύονται τους σνομπ γείτονες των Γκρίσγουολντ. Προσφερούν μερικές αστείες σκηνές χωρίς να παίζουν κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στην πλοκή αλλά μικρό το κακό.

 Η αλήθεια είναι στο σημερινό κείμενο έχω ελάχιστη εώς μηδενική διάθεση για "κριτική". Η στάση μου απέναντι στην ταινία και το συναισθηματικό δέσιμο που νιώθω πια είναι τέτοιο που δεν αφήνει περιθώρια για αντικειμενικότητες, όσο αυτές μπορούν να υπάρχουν στον κινηματογράφο και στην τέχνη γενικότερα. Η ταινία λοιπόν που έγραψε ο Τζον Χιουζ και που σκηνοθέτησε ο Τζερεμάια Σ. Τσέτσικ μπαίνει για μένα στο κουτάκι της πιο αγαπημένης Χριστουγεννιάτικης προβολής εδώ και αρκετά Χριστούγεννα. Είναι σίγουρα η αγαπημένη μου Χριστουγεννιάτικη κωμωδία και μια ταινία που ξέρω ότι στα μελλοντικά Χριστούγεννα θα είναι ξανά εκεί, ένα παλιό φθαρμένο Χριστουγεννιάτικο στολίδι που δεν θέλεις να αποχωριστείς και κάθε χρόνο του κρατάς ένα κλαδάκι πάνω στο δέντρο.

 Ήθελα χρόνια τώρα να μοιραστώ τα συναισθήματά μου για τα Χριστούγεννα της οικογένειας Γκρίσγουολντ και χαίρομαι που φέτος, έστω και με ένα σύντομο κείμενο κατάφερα να σας μεταφέρω κάποια από αυτά. 

 Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!🎄🎅

 

 

 

1.12.22

The Noel Diary (2022) Review

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΝΟΕΛ

Δραματική, Ρομάντζο
Διάρκεια: 99'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είμαι "Χριστουγεννομανής". Ναι, είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και το παραδέχομαι. Δύσκολα κρατάω τον εαυτό μακριά από τις κούτες με τα Χριστουγεννιάτικα, όταν μπαίνει ο γλυκός Νοέμβρης. Δείχνω ενήλικη καρτερικότητα και βάζοντας όλη την εσωτερική μου δύναμη, καταφέρνω να φτάσω περί τα μέσα του Νοέμβρη πριν ανεβάσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι και ξεκινήσω να το στήνω, με τη δικαιολογία ότι πρέπει να στολίσουμε "για το παιδί", αφού "του αρέσει μωρέ" και "δεν πειράζει που είναι λίγο νωρίς". Από εκεί κι έπειτα αρχίζει η περίοδος των Χριστουγέννων και οι διαδικασίες που την ακολουθούν. Βασικότερο όλων είναι η προβολή Χριστουγεννιάτικων ταινιών αλλά και παλιών σπέσιαλ επεισοδίων κυρίως παιδικών σειρών κινουμένων σχεδίων. Όλα αυτά με πάνε πολύ πίσω και απ' ότι φαίνεται το έχω ανάγκη!

 Τα τελευταία τρία - τέσσερα χρόνια έχει συμβεί κάτι το οποίο με ανησυχεί αλλά αρχίζω να το αποδέχομαι και το παραδέχομαι. Παρακολουθώ κάποιες από αυτές τις ρομαντικές κομεντί που έρχονται σαν χιονοστιβάδες στις streaming πλατφόρμες, όπως το Νέτφλιξ, έστω κι αν αποφεύγω τίτλους του στιλ "Χριστουγεννιάτικος Βασιλικός Έρωτας" ή "Ένας Πρίγκηπας Για Τα Χριστούγεννα" και άλλα παρόμοια. Κάπως έτσι έφτασα να παρακολουθώ και το The Noel Diary, το οποίο μάλιστα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αποτελεί την νούμερο επιλογή των συνδρομητών της πλατφόρμας στην Ελλάδα. Μπορεί αυτό να μην λέει ουσιαστικά τίποτα αλλά με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα.

 Στο Ημερολόγιο Της Νοέλ παρακολουθούμε έναν επιτυχημένο συγγραφέα, που ζει απομακρυσμένος από την οικογένεια του. Ένα τηλεφώνημα τον ενημερώνει για το θάνατο της μητέρας του και τον καλεί στο πατρικό του για να μαζέψει την περιουσία της. Εκεί θα ξυπνήσουν δύσκολες μνήμες του παρελθόντος αλλά θα συναντήσει και μια γυναίκα, την Ρέιτσελ, η οποία αναζητά την βιολογική της μητέρα. Αυτή δεν είναι άλλη από την νταντά του συγγραφέα μας. Ο μόνος που γνωρίζει παραπάνω πράγματα για αυτήν είναι ο εδώ και τριάντα χρόνια εξαφανισμένος πατέρας του Τζέικομπ. Μια γειτόνισσα τους ενημερώνει για τον τόπο κατοικίας του κι έτσι ο Τζέικομπ μαζί με τη Ρέιτσελ κάνουν ένα μικρό ταξίδι μέσα στα χιονισμένα τοπία της Αμερικανικής υπαίθρου.

 Προφανώς δεν περιμένεις πολλά από τη συγκεκριμένη ταινία, όπως και από τις περισσότερες ταινίες αυτού του υποείδους, των Χριστουγεννιάτικων δραμεντί. Ενδιαφέρον είναι το όνομα του σκηνοθέτη, Τσάρλς Σάιερ, ο οποίος στα ογδόντα του επιστρέφει στη σκηνοθεσία μετά από δώδεκα χρόνια. Ο Σάιερ είναι ο σκηνοθέτης του επιτυχημένου ριμέικ , Ο Μπαμπάς Της Νύφης, με τον Στιβ Μάρτιν, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Γενικά οι δουλειές του Σάιερ σαν σκηνοθέτης είναι μετρημένες, ενώ στη συγγραφή σεναρίων ήταν πιο παραγωγικός και προφανώς έβαλε κι εδώ το χεράκι του συνυπογράφοντας το σενάριο. Η δουλειά του Σάιερ στην ταινία είναι τίμια αλλά στη λογική της τηλεταινίας. Δεν υπάρχει κινηματογραφική προσέγγιση εδώ σε καμία περίπτωση. Αυτό που καταφέρνει ωστόσο ο σκηνοθέτης μας είναι να παρουσιάσει μια ταινία που όταν δεν είναι ρομάντζο, βγάζει κάτι αρκετά γλυκό. Μιλάει για χαμένες σχέσεις παιδιών και γονιών, μιλάει για ανθρώπους που έφυγαν πρόωρα, μιλάει για τη δυσκολία των ανθρώπων να υπάρξουν στις σχέσεις τους, τις οικογενειακές αλλά και τις κοινωνικές, όταν τα πράγματα δεν προχωράνε εύκολα. Και μετά πρέπει η ταινία να γίνει και ρομάντζο, γιατί έτσι θα πουλήσει περισσότερο αλλά η ερωτική ιστορία δεν είναι καλά γραμμένη εδώ, ενώ επίσης δεν υπάρχει χημεία μετάξυ των δύο όμορφων πρωταγωνιστών.

 Μερικά όμορφα σκηνικά, χιονισμένα τοπία και το ένα σκέλος της ιστορίας μας (αφήνοντας στην άκρη τους Χριστουγεννιάτικους έρωτες) θα αφήσουν μια κάποια ικανοποίηση στο τέλος, αφού για να ξεκίνησες να βλέπεις τη συγκεκριμένη ταινία, κυρίως αυτά περίμενες, εδώ που τα λέμε. Αν ήθελες και το τύπου "άρλεκιν" ρομάντζο σου, οι ιθύνοντες στο Νέτφλιξ το γνωρίζουν και φροντίζουν να βάλουν κι εδώ το αγόρι να λέει "θα φύγω, μόνο αν μου πεις ότι δεν μ' αγαπάς" αλλά νομίζω ότι ακόμα κι εσύ ξέρεις πως θα τελειώσει αυτό...


Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr



29.12.21

Mickey's Christmas Carol (1983) Review


ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΙΚΙ

Κωμωδία, Δράμα, Φαντασίας,Κινουμένων σχεδίων

Σκηνοθεσία:Burny Mattinson
Σενάριο:
Burny Mattinson, Tony Marino
Πρωταγωνιστούν:Alan Young,Wayne Allwine,Hal Smith, Clarence Nash

Διάρκεια: 25'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου. Από πολύ μικρός, μέχρι σήμερα που πλησιάζω αισίως τα σαράντα μου χρόνια, είναι μια περίοδος που πραγματικά τη χαίρομαι και προσπαθώ να τη ζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, ο τρόπος που τα πολύχρωμα φωτάκια ζέσταιναν το δωμάτιο, οι μυρωδιές και οι γεύσεις όλων των γιορτινών εδεσμάτων μου προκαλούσαν πάντα γαλήνη, ενώ και το θρησκευτικό κομμάτι ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου, με το Θείο βρέφος να είναι ένας φάρος ελπίδας και λόγος προσπάθειας των ανθρώπων να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο. Μεγαλώνοντας δεν άλλαξε τίποτα από αυτά. Το αντίθετο μάλιστα. Όταν πλησίαζε η γιορτινή περίοδος αισθανόμουν ακόμα πιο ωραία. Μου άρεσε να στολίζουμε από νωρίς και μου άρεσε να βλέπω από το παράθυρό μου και τα απέναντι σπίτια να έχουν στολίσει και να αχνοφαίνονται τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τα φωτάκια τους.

 Η τηλεόραση άρχισε να γίνεται σιγά σιγά ένα αναπόσπαστο μέρος όλης αυτής της κατάνυξης που ένιωθα, μέσα από τα κλασικά πλέον ειδικά Χριστουγεννιάτικα επεισόδια των σειρών κινουμένων σχεδίων αλλά και των ταινιών, που άρχισαν να παίζονται όλο και περισσότερες από τα Ελληνικά κανάλια προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980! Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι μπορούν να κατανοήσουν ενώ σε πολλούς μπορεί να φαίνεται αδιανόητο πως μπορεί η τηλεόραση να έχει συμμετοχή σε όλο αυτό το κατανυκτικό κλίμα, όμως υπήρχε μια περίοδος που όντως η τηλεόραση μπορούσε να φέρει κοντά οικογένειες και να συμβάλλει στο γιορτινό κλίμα.

 Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου είναι σίγουρα τα Χριστουγεννιάτικα επεισόδια των αγαπημένων μου Στρουμφς. Τα Μάππετς έχουν μια ειδική θέση επίσης εκεί μέσα, τόσο με τα σπέσιαλ επεισόδιά τους όσο και χρόνια μετά με την διασκευή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας του Ντίκενς, η οποία τείνει να είναι η αγαπημένη μου Χριστουγεννιάτικη συνήθεια (μαζί με τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου...). Η Ντίσνεϊ έβαλε το χεράκι της στην παραγωγή της ταινίας μαζί με την εταιρεία του Τζιμ Χένσον, βγάζοντας ένα πάρα πολύ όμορφο αποτέλεσμα, με έναν εκπληκτικό Μάικλ Κέιν στο ρόλο του Σκρουτζ.

 Εννιά χρόνια πριν την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία με τα Μάππετς, η Ντίσνεϊ είχε δώσει μια ξεκάθαρα δική της εκδοχή του κλασικού έργου του Ντίκενς, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους στα δικά της αστέρια. Ο Μίκι, ο Γκούφυ, ο Ντόναλντ και φυσικά ο Σκρουτζ Μακ Ντακ αναλαμβάνουν ρόλους ενώ δεκάδες ακόμα χαρακτήρες ταινιών της Ντίσνεϊ εμφανίζονται σε αυτή τη διασκευή, η οποία φυσικά και αποτελεί μια από αυτές τις ειδικές αναμνήσεις που ανέφερα παραπάνω.

 Η ιστορία γνωστή για τους περισσότερους φαντάζομαι με τον σκληρό, φιλάργυρο και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ να μισεί τα Χριστούγεννα και να φέρεται με απανθρωπιά στον μοναδικό υπάλληλο του γραφείου του, Μπομπ Κράτσετ, ο οποίος προσπαθεί να φέρει τα προς το ζην στην οικογένειά του και μοιάζει να είναι και ο μόνος που κατά βάθος συμπαθεί τον Εμπενίζερ και δεν του κρατά κακία. Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν και ο Σκρουτζ μιζεριάζει όσο κανείς άλλος. Δέχεται όμως την επίσκεψη του πνεύματος του "χαμένου" συνεργάτη του και των τριών πνευμάτων των Χριστουγέννων, τα οποία φροντίζουν να του δείξουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που έρχεται για τον ίδιο αλλά και τους γύρω του αν συνεχίσει έτσι και ο σκληρός, άκαρδος Εμπενίζερ σύντομα θα μεταμορφωθεί σε έναν άλλο άνθρωπο.

 Μικρής διάρκειας ταινία (25 λεπτά), η οποία κυκλοφόρησε κινηματογραφικά μαζί με την επανέκδοση της μεγάλου μήκους ταινίας Μπερνάρ και Μπιάνκα: Κομάντος της Σωτηρίας, το 1983. Το μεγάλο γεγονός ήταν η επιστροφή του Μίκι Μάους στον κινηματογράφο μετά από τριάντα χρόνια. Και τι επιστροφή! Ο Μίκι βρίσκεται στο ρόλο του Μπομπ Κράτσετ και ομολογουμένως τόσο ο διάσημος ποντικός όσο και όλοι οι υπόλοιποι ταιριάζουν εξαιρετικά στην ιστορία του Ντίκενς. Το κλασικό σκίτσο δίνει μια ζεστασιά στο έργο και παρά την μικρή διάρκεια το αποτέλεσμα είναι αρκετά ικανοποιητικό. Προφανώς ένα δεκαλεπτάκι ακόμα θα ήταν ιδανικό για να κατανοήσουμε απόλυτα τη μετάβαση του Σκρουτζ από σκληρό και μίζερο ανθρωπάκι (πάπια στη συγκεκριμένη περίπτωση) σε έναν έξω καρδιά, χαμογελαστό άνθρωπο (ΠΑΠΙΑ, είπαμε) που αγαπά τους συνανθρώπους του και θέλει να μοιράσει χαρά, ειδικά στην πληγωμένη οικογένεια του Κράτσετ. Αυτός ο Κράτσετ, του Μίκι Μάους, έχει ίσως μια από τις πιο δύσκολες, λυπητερές σκηνές που έχω δει σε ένα κινούμενο σχέδιο, σκηνή που δύσκολα θα βλέπαμε σε σημερινό καρτούν. Φαντάσου τον Μίκι να κλαίει πάνω από το μνήμα του χαμένου μικρού γιου του... Περίεργο και δύσκολο παράλληλα, δουλεύει πάντως για την ταινία.

 Μια ακόμα λοιπόν Χριστουγεννιάτικη/ γιορτινή πρόταση για όλη την οικογένεια. Μια καλή πρώτη γνωριμία για τα πιτσιρίκια με ένα κλασικό έργο, με μικρή διάρκεια , με εξαιρετικό σχέδιο και ικανότατη αφήγηση, με τους χαρακτήρες του Ντίσνεϊ να δένουν γάντι με τους ρόλους τους. Δε νομίζω εξάλλου να αμφιβάλλει κανείς ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη επιλογή για το ρόλο του Σκρουτζ πέρα από τον .... Σκρουτζ!

Υ.Γ.: Συνήθως παρακάτω βάζουμε το τρέιλερ της ταινίας, εδώ όμως έχουμε βάλει το πρώτο μέρος της, όπως μπορείτε να το βρείτε μεταγλωττισμένο στο YouTube, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να το παρακολουθήσει με τα πιτσιρίκια του!

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

 

 

30.12.20

Gremlins (1984) Review

ΓΚΡΕΜΛΙΝΣ

Κωμωδία,Φαντασίας,
Τρόμου


Σκηνοθεσία:Joe Dante

Σενάριο:Chris Columbus
Πρωταγωνιστούν:Zach Galligan,
Phoebe Cates,Hoyt Axton,
Corey Feldman,Dick Miller

Διάρκεια: 106'


Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το 1984 ήταν μια πάρα πολύ καλή χρονιά για το Χόλιγουντ και γενικότερα για το εμπορικό σινεμά! Είναι απίστευτο πόσες ταινίες που σήμερα θεωρούμε κλασικές στο είδος τους κυκλοφόρησαν εκείνη τη χρονιά. Αν ανατρέξετε στην σχετική σελίδα του IMDB θα εκπλαγείτε! Εκείνη τη χρονιά λοιπόν έρχεται και μια πολύ ιδιαίτερη (ειδικά για την εποχή της) ταινία, που μας συστήνει τα πασίγνωστα πλέον Γκρέμλινς!Ο τίτλος ακριβώς ο ίδιος, Gremlins! Ένα σκοτεινό παραμύθι, με μοναδική ποιότητα στην παραγωγή αλλά και στη δημιουργία του.
 Ο Κρις Κολόμπους έχει γράψει ένα σενάριο λίγα χρόνια πριν, τον καιρό που στην γκαρσονιέρα που νοίκιαζε, άκουγε τα ποντίκια να περπατάνε μέσα στους τοίχους. Συνέλαβε λοιπόν την ιδέα των πλασμάτων που προσπαθούν να διαλύσουν τα πάντα, χωρίς καμία λογική, τα λεγόμενα Γκρέμλινς. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι η ονομασία των πλασμάτων δεν ανήκει στον Κολόμπους αλλά υπήρχε ήδη από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Βρετανοί και Αμερικανοί πιλότοι ανέφεραν θεάσεις μικροσκοπικών πλασμάτων που προκαλούσαν βλάβες στα αεροπλάνα τους αλλά και γενικότερα στα μηχανήματά του στρατού. Εδώ ο Κολόμπους φτιάχνει ένα ολόκληρο παραμύθι βασισμένο σε αυτά τα πλάσματα. Ένα παραμύθι υπερβολικά σκοτεινό, που παρότι ο Σπίλμπεργκ ανέλαβε την παραγωγή γιατί λάτρεψε το σενάριο, συμβούλεψε τον Κολόμπους να βάλει περισσότερο χιούμορ και να αποφύγει κάποιες υπερβολικά βίαιες στιγμές.
 Το επόμενο βήμα ήταν η εύρεση σκηνοθέτη και αφού ο Σπίλμπεργκ απέκλεισε τον πρώτο του υποψήφιο, Τιμ Μπάρτον, λόγω έλλειψης εμπειρίας σε μεγάλες παραγωγές, έδωσε την ταινία στον Τζο Ντάντε, που μόλις είχε κάνει επιτυχία με το The Howling. Στο πολύ καλό σενάριο του Κολόμπους έρχεται να προστεθεί η υψηλή αισθητική ματιά του Ντάντε και τα εκπληκτικά τεχνικά εφέ του Κρις Γουάλας, για να μας δώσουν το τελικό αποτέλεσμα που έμελλε να αφήσει εποχή. Σύμφωνα με πολλές πηγές, το μεγαλύτερο μέρος αυτού που εμείς γνωρίζουμε σήμερα σαν Gremlins, οφείλεται στον σκηνοθέτη, Τζο Ντάντε, ο οποίος, σημειωτέον, μέχρι και σήμερα δηλώνει περισσότερο ικανοποιημένος από το Gremlins 2 παρά από την πρώτη ταινία.
 Η ιστορία μας ξεκινά στην Τσάινα Τάουν και ο εφευρέτης Ράνταλ Πέλτζερ μας διηγείται πως οδηγήθηκε σε ένα μικρό μαγαζάκι, αναζητώντας ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο για τον γιο του, Μπίλι. Εκεί θα βρει σε ένα μικρό σεντούκι ένα Μαγκουάι και θα το αγοράσει. Το Μαγκουάι είναι ένα μικρό τριχωτό ζωάκι, που όμως θα προκαλέσει πολλά προβλήματα στην πορεία, καθώς υπάρχουν τρεις κανόνες που δεν πρέπει ποτέ να παραβιάσει κανείς. Μην το βάζεις σε πολύ δυνατά φώτα, μην το βρέξεις και κυρίως μην το ταΐσεις ποτέ μετά τα μεσάνυχτα. Ο Πέλτζερ παίρνει το Μαγκουάι σπίτι και μια μέρα μετά συμβαίνει το πρώτο ατύχημα, όταν ένας φίλος του Μπίλι θα ρίξει κατά λάθος νερό στο πανέμορφο πλασματάκι. Σύντομα ξεπετάγονται από την πλάτη του μερικές τριχωτές μπάλες, που σε λίγα λεπτά μεταμορφώνονται σε νέα μαγκουάι! Πάει ο ένας κανόνας! Το επόμενο βράδυ βρίσκει και τον επόμενο κανόνα να έχει καταπατηθεί και τα νέα - όχι και τόσο αθώα- μαγκουάι τρέφονται μετά τα μεσάνυχτα. Την επόμενη μέρα τα τριχωτά πλασματάκια έχουν πια μεταμορφωθεί σε άσχημα τερατάκια με κοφτερά δόντια και νύχια και αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να σκορπούν τον πανικό στην πόλη.
 Η ταινία έχει αρκετά πράγματα που την κάνουν μοναδική και που την διατηρούν μέχρι σήμερα φρέσκια. Υπάρχει μια φοβερή ισορροπία σε όλα τα "υλικά"! Το σενάριο, η σκηνοθεσία, η μουσική, οι ερμηνείες (ακόμα και ο εκπληκτικός σκύλος!), τα σκηνικά, τα τεχνικά εφέ, τα ανιματρόνικς, οι μαριονέτες, όλα λειτουργούν υποδειγματικά και προφανώς εδώ παίζει ρόλο ο μαέστρος, Τζο Ντάντε, αλλά και οι παραγωγοί, Σπίλμπεργκ και Κένεντι.
 Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι παραμυθένια και στα σημεία που βλέπουμε τη χιονισμένη πόλη θυμίζει Χριστουγεννιάτικη καρτ ποστάλ. Σε αυτή όμως την ειδυλλιακή μικρή πόλη με τα όμορφα στολισμένα σπίτι βλέπουμε να εκτυλίσσεται σύντομα μια ιστορία τρόμου με κωμικά στοιχεία. Τα Γκρέμλινς κάνουν τα πάντα άνω κάτω και διασκεδάζουν με την καταστροφή των πάντων. Μηχανήματα και κτίρια διαλύονται και τα διαβολικά πλάσματα το καταδιασκεδάζουν ενώ παράλληλα διακωμωδούν τα πάντα. Τα ίδια τα Γκρέμλινς δεν είναι τίποτα άλλο παρά καρικατούρες ανθρώπινων χαρακτήρων, κάτι που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στη δεύτερη ταινία.
 Σπάνια περίπτωση ταινίας που δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό της ως κωμωδία τρόμου. Σίγουρα η κωμωδία υπερτερεί αλλά υπάρχουν σκηνές που θα μπορούσαν να ανήκουν σε καθαρή ταινία
τρόμου. Ωστόσο, αν με ρωτήσει κανείς σε ποιο είδος θα τοποθετούσα τα Γκρέμλινς, θα επέλεγα το παραμύθι τρόμου και ας μην υπάρχει επίσημα ως κινηματογραφικό είδος. Νομίζω μάλιστα ότι αν κάποιος μου έβαζε να διαλέξω το καλύτερο κινηματογραφικό παραμύθι τρόμου, θα έδειχνα ξανά αυτή την ταινία. Η ατμόσφαιρα από το πρώτο έως το τελευταίο πλάνο μυρίζει παραμύθι! Λυπάμαι που ο Ντάντε δεν μας έδωσε κι άλλα τέτοια αλλά χαίρομαι που μπόρεσε να μας δώσει αυτό!



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων