Superman: Doomsday (2007)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας

"Μπορεί το The Death of Superman και το Reign of Supermen, του 2018, να παρουσίασαν πιο ολοκληρωμένη και πιο πιστή την ιστορία στο πρωτότυπο, όμως η ταινία του 2007 έχει κάτι πιο "ζεστό" στον πυρήνα της και παρά τις ατέλειές της κατάφερε να με αγγίξει περισσότερο."

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ

Σκηνοθεσία:Lauren Montgomery,
Bruce Timm,Brandon Vietti

Σενάριο:Duane Capizzi,Bruce Timm

Παίζουν:Adam Baldwin,Anne Heche,
James Marsters

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Σούπερμαν, ο απόλυτος υπερήρωας, αυτός που μαζί με τον Μπάτμαν, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της τέχνης των υπερηρωικών κόμικ, εκτός από φανατικούς φίλους, είχε πάντα και φανατικούς εχθρούς. Το κυριότερο πρόβλημα για τους εχθρούς των ιστοριών του ήταν ότι ο Σούπερμαν ήταν πραγματικά άτρωτος. Ένας Θεός ανάμεσα στους θνητούς που δε μπορεί να σκοτωθεί, παρά μόνο να νιώσει μια κάποια απειλή, που ίσως να τον κλονίσει. Αυτό το θέμα δημιούργησε εχθρούς και μέσα στον ίδιο τον κόσμο των κόμικς, με συγγραφείς και σκιτσογράφους της DC, της εταιρείας που στεγάζεται ο υπερήρωας, να ρίχνουν ανά διαστήματα την ιδέα στο τραπέζι.

-"Τι θα κάνουμε στην επόμενη ιστορία του Σούπερμαν;"

-"Τι λέτε γι αυτό;"

-"Το έχουμε ξανά κάνει."

-"Ίσως να κάναμε αυτό;"

-"Όχι, έχει συμβεί ξανά."

Η συζήτηση συνεχίζονταν, οι ιδέες έπεφταν και αφού έφταναν σε τέλμα, κάποιος αγανακτισμένος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, έλεγε να τον σκοτώσουν για να ησυχάσουν.

  Το αστείο αυτό ειπώθηκε αρκετές φορές κατά την περίοδο 1988 με 1991, την εποχή μετά την επική ιστορία Crisis in Infinite Earths (1985-'86) που άλλαξε αρκετά το σύμπαν της DC. Αμέσως μετά τα γεγονότα της επικής σειράς, τον Σούπερμαν αναλαμβάνει ο Τζον Μπερν, θρυλικός καλλιτέχνης στο χώρο, για τις δύο μεγάλες εταιρείες εκείνης της εποχής, τη Marvel και τη DC. Δίνει νέα πνοή στο χαρακτήρα, αλλάζοντας πολλά από τα στοιχεία που δεν λειτουργούσαν πλέον κι επιστρέφοντας αρκετά στις ρίζες του υπερήρωα, σε εκείνες τις πρώτες ιδέες των Σίσκελ και Σούστερ αλλά και στα καρτούνς του Φλάισερ. Οι πωλήσεις του Σούπερμαν ανεβαίνουν παράλληλα με τη δημοτικότητα του ήρωα. Από το 1988 και μετά, περίοδο που ο Μπερν αποχωρεί από τη DC κι επιστρέφει στη Marvel, τα πράγματα ζορίζουν για τους νέους καλλιτέχνες που έχουν αναλάβει τον Σούπερμαν. Αρκετές διαφωνίες στις συνεδριάσεις για τις επόμενες ιστορίες, εντάσεις και κάπου στο 1991, το αστείο του θανάτου του Σούπερμαν, παύει να ακούγεται πια σαν αστείο. Έπρεπε κάπως να κλονίσουν το κοινό κι αυτός ήταν ένας τρόπος, έστω κι αν όλοι γνωρίζουμε ότι στον κόσμο των υπερηρωικών κόμικς μόνο ο θείος Μπεν και οι γονείς του Μπρους Γουέιν δεν επιστρέφουν από τους νεκρούς.

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Το σχέδιο του θανάτου του Σούπερμαν εγκρίνεται και τον Δεκέμβριο του 1992 η σειρά που θα σκοτώσει τον Σούπερμαν ξεκινά και στο τεύχος 75 του περιοδικού Superman, ο Καλ Ελ πέφτει νεκρός μετά τη μάχη του με τον Ντούμσντέι. Οι αναγνώστες κλονίζονται και οι πωλήσεις ανεβαίνουν ξανά για τη DC σε όλη αυτή την περίοδο μέχρι την επιστροφή του ήρωα στο The Adventures of Superman, τεύχος 505.

 Ο αντίκτυπος του θανάτου ήταν τεράστιος εκείνη την εποχή, όχι μόνο στα κόμικς. Εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα μπαίνουν στο παιχνίδι και το γεγονός παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Στην εφημερίδα Newsday, ο θάνατος του Σούπερμαν γίνεται πρωτοσέλιδο, ενώ συνεντεύξεις των υπευθύνων δημιουργών της σειράς δίνουν και παίρνουν, με τους ίδιους μάλιστα να μην είναι απόλυτα προετοιμασμένοι για το τι πρέπει να ειπωθεί, ειδικά πριν ακόμα κυκλοφορήσει το τεύχος του "θανάτου".

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Για πολλούς, η καλλιτεχνική αξία του όλου εγχειρήματος δεν είναι ιδιαίτερη. Περισσότερο θεωρήθηκε σαν ένα κόλπο από τη μεριά της DC για να αυξήσει της πωλήσεις της αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι, όπως ο σκιτσογράφος/ σεναριογράφος Νταν Γιούργκενς έχουν δηλώσει ότι κανείς τους δεν περίμενε ότι θα υπήρχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, ούτε τότε αλλά ούτε και τα επόμενα χρόνια. Η ιστορία αυτή προκάλεσε ένα κύμα άλλων ιστοριών και θανάτων (ή "σχεδόν" θανάτων) υπερηρώων, όπως των Γουόντερ Γούμαν, Γκριν Λάντερν, Γκριν Άροου και Φλας αλλά και το Knightfall , του Σκοτεινού Ιππότη.

  Μετά από πολλά χρόνια και διάφορες προσπάθειες που δεν βρήκαν το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη, το τμήμα κινουμένων σχεδίων της DC , αποφασίζει να κυκλοφορήσει μια εκδοχή αυτής της ιστορίας, με τον τίτλο Superman: Doomsday. Έτσι το 2007 κυκλοφορεί η ταινία, με την οποία τυπικά ξεκινά και το DCAU (DC Animated Universe), αν και ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από το 1992 και το Μπάτμαν: Η Μάσκα του Φαντάσματος και τις μετέπειτα σειρές Batman, Superman και Justice League, έστω κι αν δεν υπάρχει πάντα συνέχεια στις ιστορίες σειρών και ταινιών.

  Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας συνυπογράφει ο Μπρους Τιμ, ο άνθρωπος που ξεκίνησε όλο αυτό το σύμπαν μαζί με τους Άλαν Μπέρνετ και Πολ Ντίνι. Οι αλλαγές είναι αρκετές στην ιστορία όμως η βασική πλοκή παραμένει η ίδια. Ο Σούπερμαν πρέπει να αντιμετωπίσει την απόλυτη καταστροφή, ένα εξωγήινο πλάσμα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι να σκοτώνει κάθε μορφή ζωής, τον Ντουμσντέι. Το πλάσμα βρίσκεται σε πορεία προς τη Μητρόπολη και ο Σούπερμαν βρίσκεται εκεί για να το σταματήσει με κάθε κόστος.

  Πρώτη φορά είχα δει την ταινία όταν κυκλοφόρησε και τη βρήκα συμπαθητική αλλά οι μεγάλες διαφορές με το κόμικ με ξένισαν. Η Justice Lague και οι υπόλοιποι υπερήρωες δεν υπάρχουν εδώ. Η σχέση της Λόις με το Σούπερμαν βρίσκεται σε αρχικό στάδιο. Η στρατιά των αντικαταστατών του Σούπερμαν, εδώ ενσωματώνεται σε ένα πλάσμα, ενώ και η επιστροφή γίνεται με λίγο διαφορετικό τρόπο. Όλα αυτά, συν τις μικρές διαφορές στο σχεδιασμό των μορφών και τους διαφορετικούς ηθοποιούς στις φωνητικές ερμηνείες, είχαν προκαλέσει τότε ανάμικτα συναισθήματα, σε έναν θαυμαστή τόσο των κόμικς του Σούπερμαν, όσο και των τηλεοπτικών σειρών της DC, από το Μπάτμαν μέχρι το Justice League: Unlimited. Μια δεύτερη προβολή της ταινίας έκανα δύο τρία χρόνια μετά και μου άρεσε περισσότερο και σήμερα, δώδεκα χρονιά μετά την πρώτη προβολή, τη βρήκα ακόμα πιο ενδιαφέρουσα!

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Το μόνο στοιχείο που δε μου λειτούργησε, και το αναφέρω τώρα για να ξεμπερδεύουμε, είναι η φωνή του Άνταμ Μπόλντγουιν ως Σούπερμαν. Ο άνθρωπος μια χαρά ερμηνεύει αλλά το μέταλλο της φωνής του, δεν είναι αυτό που περίμενα από τον Σούπερμαν και δυστυχώς δε μπόρεσα να το συνηθίσω μέχρι το τέλος της ταινίας. Στα υπόλοιπα μέρη, η ταινία κατάφερε να με κερδίσει ολοκληρωτικά!

  Ο Ντουμσντέι, παρότι βασικός χαρακτήρας με λίγο χρόνο προβολής, παρουσιάζεται εδώ εξαιρετικά. Είναι μια μηχανή θανάτου και το αποδεικνύει σκοτώνοντας πλάσματα που θα μπορούσε να αγνοήσει, όπως ένα ελάφι, αφού δεν αποτελεί απειλή για τον ίδιο. Η ταινία καταφέρνει λοιπόν να σου δείξει άμεσα ότι εδώ μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή, για ένα πλάσμα που απλά μισεί τη ζωή.

  Η Λόις Λέιν και ο Σούπερμαν έχουν ερωτική σχέση και δε σας το λέω για νέο, μην ειρωνεύεστε. Η Λόις έχει σχέση με τον Σούπερμαν αλλά δεν γνωρίζει ότι είναι ο Κλαρκ Κεντ. Αρχικά θεώρησα ότι δε θα δουλέψει όμως στην πορεία, ο τρόπος που το χειρίστηκαν οι σεναριογράφοι με κέρδισε. Ο τρόπος που έφεραν κοντά τη Λόις με τη μητέρα του Κλαρκ, έφερε ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό στους χαρακτήρες παρότι δεν γνωριζόντουσαν πριν.

  Από την παραπάνω παράγραφο βγαίνει ίσως ένα ακόμα θεματάκι που είχα κι έχω με την ταινία και που με κρατάει πίσω στο να της δώσω ένα εύσημο παραπάνω. Φαίνεται λοιπόν ότι ο Σούπερμαν δεν έχει πολύ καιρό που έχει αναλάβει δράση. Έτσι γίνεται λίγο δύσκολο να εξηγήσεις το δέσιμο και την αγάπη του κόσμου για τον ήρωα αλλά και το τεράστιο μίσος του Λούθορ απέναντι του, τόσο νωρίς. Μιλάμε όμως για χαρακτήρες που εσείς κι εγώ γνωρίζουμε πολύ καιρό, οπότε, παρότι είναι λάθος, μπορώ να παραβλέψω ελάχιστα αυτό το ατόπημα της ταινίας. Ελάχιστα.

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Οι σκηνές δράσης είναι πάρα πολύ καλά δοσμένες. Η μονομαχία με τον Ντουμσντέι είναι εξαιρετική και οι σκηνές με τον κλώνο Σούπερμαν στο τέλος είναι κι αυτές αρκετά καλά χορογραφημένες με καθαρό σχέδιο που σου επιτρέπει να βλέπεις τι συμβαίνει. Σαφώς θα μπορούσαν να μην υπερβάλουν σε κάποιες σκηνές δράσης με τη Λόις σε ρόλο που θα ζήλευε και ο Βιν Ντίζελ στο Fast & Furious αλλά, είπαμε, μιλάμε για κινούμενα σχέδια, οπότε κάποιες υπερβολές μπορούν να συγχωρεθούν.

  Η ενσάρκωση του Λούθορ και η ερμηνεία του Τζέιμς Μάρστερς είναι νομίζω ένα από τα καλύτερα σημεία της ταινίας. Οι καλύτερες ατάκες δίνονται στον Μάρστερς και ο ίδιος τις αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο. Περνάει στο θεατή το μίσος που υπάρχει μέσα στο χαρακτήρα αλλά και την ιδιαίτερη σχέση που έχουν πάντα οι ήρωες με τους προσωπικούς αντιπάλους του στον κόσμο των υπερηρωικών κόμικς.

  Γενικότερα, η αίσθηση που μου άφησε στο τέλος η ταινία ήταν πολύ καλή! Θα ήθελα μεγαλύτερη διάρκεια, με περισσότερη προβολή του Ντουμσντέι και της επερχόμενης μάχης που θα οδηγήσει στο θάνατο και θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερο χρόνο ανάμεσα στη Λόις Λέιν και το Σούπερμαν, καθώς επίσης θα βοηθούσε αν έβλεπα επί της οθόνης μία έστω σκηνή του Κλαρκ με τη μητέρα του. Έστω και με αυτές τις ελλείψεις η ταινία δε με απογοήτευσε, τουναντίον μάλιστα. Θεωρώ ότι είναι μια από τις καλύτερες του DCAU. Μπορεί το The Death of Superman και το Reign of Supermen, του 2018, να παρουσίασαν πιο ολοκληρωμένη και πιο πιστή την ιστορία στο πρωτότυπο, όμως η ταινία του 2007 έχει κάτι πιο "ζεστό" στον πυρήνα της και παρά τις ατέλειές της κατάφερε να με αγγίξει περισσότερο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Aquaman (2018)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Δράσης, Κόμικ

"Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν."

Σκηνοθεσία: James Wan

Σενάριο:David Leslie Johnson-McGoldrick,
Will Beall

Παίζουν:Jason Momoa,
Amber Heard,Willem Dafoe

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ίσως να είμαι ένας από τους λίγους που προτιμούσαν το όραμα που είχε ο Ζακ Ζνάιντερ για το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, όταν αυτό το όραμα το άφηναν να υλοποιηθεί στην οθόνη όπως το είχε φανταστεί το μυαλό του σκηνοθέτη, βλέποντας σημάδια από αυτό που φαίνεται να είχε στο νου του, στην σακατεμένη, μπερδεμένη και σχεδόν κακόγουστη Justice League. Βάζοντας στη σειρά τα Man of Steel, Batman V Superman (Ultimate Edition) και το Justice League, προσπαθώντας να διαβάσουμε πίσω από το πειραγμένο από το χέρι του Τζος Γουίντον φιλμ και διαβάζοντας όλα αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, τόσο από τον ίδιο τον Σνάιντερ όσο και από τους άμεσους συνεργάτες, διακρίνω ένα ολοκληρωμένο όραμα, με αρχή μέση και επικό τέλος, που θα οδηγούσε το κινηματογραφικό σύμπαν της DC σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια από το αντίστοιχο της Marvel. Όχι ότι δεν είχαν ελαττώματα οι ταινίες του Σνάιντερ, είχαν όμως κάτι πολύ έντονο μέσα τους, που ακόμα δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Κάτι μακριά από κινηματογραφικές αναλύσεις τεχνικού επιπέδου, κάτι έντονο, προερχόμενο από πολύ βαθιά, πράγμα που ομολογώ ότι νιώθω κάθε φορά που παρακολουθώ το Ultimate Edition του BvS, όσο κι αν αυτό εκπλήσσει αρκετούς.

  Λέγοντας αυτά, προφανώς δε θα εκπλαγείτε για την όχι ιδιαίτερα θετική στάση μου απέναντι στο Aquaman. Ούτε το Wonder Woman, της Πάτι Τζένκινς ήταν στο ύφος των ταινιών του Σνάιντερ, αλλά υπήρχε κάτι που με έναν ιδιαίτερο τρόπο το κράταγε στο ίδιο σύμπαν. Ο Aquaman, του Τζέιμς Γουάν, αποφασίζει να κινηθεί σε πάρα πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Χρώματα, χρώματα, χρώματα! Γρήγορες, ζαλιστικές κινήσεις της κάμερας στις σκηνές δράσης, ατάκες βγαλμένες από τα κόμικς των παλιότερων εποχών, φασαριόζικο soundtrack και ερμηνείες που προσπαθούν να μην ξεφύγουν στην υπερβολή. Όλα αυτά ίσως μπορεί κάποιος να τα εξηγήσει εύκολα αν εκτός από το συστηματικό ξεφύλλισμα παλιότερων κόμικς, έχει παρακολουθήσει Ιαπωνικές ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του 1970. Ο Γουάν φαίνεται να είχε μες στο μυαλό του να μετατρέψει την ταινία του ήρωα της DC σε μια πιο εκσυγχρονισμένη μορφή αυτών των περίεργων Ιαπωνικών ταινιών. Από αυτή τη σκοπιά βλέποντάς το, η προσπάθεια του Γουάν θεωρείται επιτυχημένη. Το πρόβλημα με αυτές τις ταινίες ότι δεν είναι εύκολο να τις παρακολουθήσεις. Πολλές φορές χάνεσαι μέσα στα πολύχρωμα σκηνικά, στις γρήγορες εναλλαγές σκηνών και τους περίεργους χαρακτήρες. Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε πάντα σε εμένα. 

  Το ίδιο πρόβλημα λοιπόν είχα και με τον Aquaman. Από ένα σημείο και μετά, τα πάντα μου φαίνονταν μια ασταμάτητη βαβούρα, ακουστική και "οπτική". Μέχρι η ταινία να φτάσει στο σημείο που ο πρωταγωνιστής εισέρχεται στο βασίλειο των πλασμάτων που αποκαλούνται Trench, παρακολουθούσα εντελώς χαμένος, χωρίς να μπορώ να έχω καμία συγκέντρωση σε όσα συνέβαιναν. Εκεί που το φιλμ άρχισε να γίνεται πιο ουσιαστικό και να ασχολείται καθαρά με την ιστορία του ήρωα και την προσπάθεια να σώσει τον κόσμο του, εκεί με κέρδισε. Έφυγε όμως περίπου μιάμιση ώρα ταινίας που παρακολούθησα με ελάχιστο ενδιαφέρον για όσα περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου. Ναι, υπάρχουν ένα σωρό θεαματικές σκηνές, υπάρχουν εκπληκτικά ψηφιακά εφέ αλλά το σενάριο, οι διάλογοι και ο τρόπος παρουσίασης των χαρακτήρων δεν κατάφερε να με κερδίσει.

  Ο Μομόα είναι καλός στο ρόλο του, η Άμπερ Χερντ συμπαθητική, ο Πάτρικ Γουίλσον είναι καλός ηθοποιός και κρατήθηκε κι εδώ σε καλό επίπεδο παρά τον άχαρο ρόλο του, ο Νταφόε δεν έχει να κάνει τίποτα ιδιαίτερο αλλά είναι ο Νταφόε, ενώ ο πιο άχαρος και άχρηστος ρόλος στο συγκεκριμένο φιλμ είναι αυτός του Γιάχγια Αμπντούλ- Ματίν ως Μπλακ Μάντα, τον οποίο απλώς χρησιμοποίησαν για μερικές σκηνές δράσης παραπάνω και για να στήσουν τον αντίπαλο για το επόμενο φιλμ του Aquaman.

  Γενικότερα λοιπόν, σχεδόν με απογοήτευσε το φιλμ του Τζέιμς Γουάν. Δεν βρήκα λόγο να έχει τόσο μεγάλη διάρκεια, ενώ η όλη προσέγγιση του Γουάν στον κόσμο του υποβρύχιου ήρωα δεν κατάφερε να με κερδίσει. Θεαματικό ανά διαστήματα αλλά πολύ πιο φασαριόζικο από αυτό που μπορώ να αντέξω. Παρόλαυτα είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ της DC παγκοσμίως! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Flash (1990) TV Pilot

Είδος: Δράσης, Φαντασίας, Κόμικ

"Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι "

Σκηνοθεσία:Robert Iscove

Σενάριο:Danny Bilson,Paul De Meo

Παίζουν:John Wesley Shipp,
Amanda Pays,Alex Désert

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2019, πάμε πίσω στο χρόνο σχεδόν δέκα εννιά χρόνια για να  μιλήσουμε, όχι για μια κινηματογραφική ταινία, αλλά για ένα πιλοτικό επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Επέλεξα να το κάνω αυτό σήμερα καθώς είναι η εποχή που σε όλους ξυπνά το παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα μας, η εποχή που το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και όλα τα καλούδια που πατροπαράδοτα υπάρχουν στα περισσότερα σπίτια αυτές τις ημέρες, μας φέρνουν θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια. Ο τηλεοπτικός Φλας λοιπόν, με τη μορφή του Τζον Γουέσλι Σιπ, και το πιλοτικό του επεισόδιο αποτελεί μια τέτοια ιδιαίτερη ανάμνηση για εμένα.

  Ο Φλας, ο άνθρωπος αστραπή, βρήκε το δρόμο για τις τηλεοπτικές οθόνες λίγο μετά την εποχή της Μπατ-μανίας που εξαπλώθηκε στην Γη το 1989, με αφορμή τη μεγάλη ταινία του Τιμ Μπάρτον, Batman. Πίσω από τη μεταφορά του ανθρώπου αστραπή στην τηλεόραση, βρίσκονται οι Ντάνι Μπίλσον και Πολ Ντι Μίο, οι οποίοι δείχνουν φανερά την επιρροή που είχε η ταινία του Τιμ Μπάρτον πάνω στον τηλεοπτικό Φλας, φέρνοντας ακόμα και τον Ντάνι Έλφμαν να γράψει το μουσικό θέμα του υπερήρωα. Τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα ακολουθούν τη λογική του Μπάτμαν, με το Σέντραλ Σίτι να είναι αρκετά σκοτεινό και βουτηγμένο στην ανομία, με το αποτέλεσμα να είναι αρκούντως ικανοποιητικό, δεδομένου μάλιστα και τον τηλεοπτικό προϋπολογισμό. Αρκετά καλά για την εποχή είναι επίσης τα εφέ, μην μπορώντας να φανταστώ καλύτερο τρόπο για εκείνα τα χρόνια να παρουσιάσεις έναν άνθρωπο που μπορεί να τρέχει με υπερφυσική ταχύτητα.

  Δεν επιθυμώ όμως να εστιάσουμε σε ολόκληρη τη σειρά αλλά μόνο στο πρώτο αυτό επεισόδιο, που μπορείς να παρακολουθήσεις τη γέννηση του ήρωα και να δεις για πρώτη φορά έναν από τους διασημότερους και πιο αγαπητούς κόμικ χαρακτήρες με σάρκα και οστά. Ως ταινία "origin" λοιπόν μια χαρά μου λειτουργεί ακόμα ο Φλας, με τις όποιες ατέλειες, τι οποίες σήμερα μπορείς να διακρίνεις με μεγαλύτερη ευκολία. Γύρω στο 1992, όμως, που θυμάμαι να βλέπω πρώτη φορά την ταινία στην τηλεόραση, σε κάποιον από τους τοπικούς σταθμούς της Κέρκυρας, που τότε παίζανε παράνομα βιντεοταινίες τα βράδια, ο Φλας έκανε αίσθηση. Μπορεί ως χαρακτήρες να μην έχουν κοινά με τον Μπάτμαν, όμως η διατήρηση της παρόμοιας αισθητικής (αν μπορείς να το πεις χωρίς να παρεξηγηθείς) με αυτήν της ταινίας του 1989 έδινε άλλον αέρα και κέρδισε μεγάλη μερίδα κοινού.

  Χρησιμοποιήθηκε μια λίγο πιο προσωπική, σκοτεινή ιστορία εκδίκησης, που μπορεί να μην είναι αυτό που ήθελαν ή θέλουν οι φίλοι του κόμικ χαρακτήρα αλλά δουλεύει πολύ περισσότερο και στο κοινό που δε γνωρίζει τον ήρωα. Ο Μπάρι Άλεν είναι ο πρωταγωνιστής, ο οποίος προέρχεται από οικογένεια αστυνομικών. Ο μπαμπάς αστυνομικός, ο μεγαλύτερος αδελφός το ίδιο, με λαμπρή καριέρα πίσω αλλά και μπροστά του σε ένα νέο σώμα που δημιουργήθηκε για να καταπολεμήσει μια συμμορία μοτοσικλετιστών που λεηλατούν την πόλη. Ο Μπάρι είναι κι αυτός αστυνομικός αλλά στο εγκληματολογικό και προσπαθεί από το πόστο του να βοηθήσει με στοιχεία που θα οδηγήσουν στη σύλληψη της συμμορίας κάτι που φαίνεται να συμβαίνει σύντομα καθώς ο Μπάρι ερευνώντας τα στοιχεία βρίσκει δείγμα που ανήκει σε πρώην αστυνομικό, συνεργάτη του αδελφού του, διωγμένο από το Σώμα και όλα οδηγούν σε αυτόν ως αρχηγό των κακοποιών. Το ίδιο βράδυ, ο Μπάρι μένει μέχρι αργά στο εργαστήριο, ένας κεραυνός χτυπάει το μέρος, τον ρίχνει σε ένα πάγκο γεμάτο με χημικές ουσίες και πέφτει αναίσθητος, για να συνέλθει την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο και να ανακαλύψει μερικές ημέρες μετά ότι πλέον έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις. Μπορεί να κινείται με απίστευτα μεγάλη ταχύτητα, να αναρρώνει και να επουλώνει πληγές πολύ πιο γρήγορα από ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Σύντομα ζητά τη βοήθεια μιας ειδικού από τα εργαστήρια ΣΤΑΡ για να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει και να απαλλαγεί από αυτό που του συμβαίνει όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια. Ο αδερφός του πέφτει νεκρός σε μια ενέδρα της συμμορίας των μοτοσικλετιστών και από εκείνο το βράδυ ο Μπάρι αποφασίζει να χρησιμοποιήσει της δυνάμεις του για να προστατεύσει τους ανθρώπους του Σέντραλ Σίτι. Ο Φλας κάνει την εμφάνιση του και τρομοκρατεί τους κακοποιούς ενώ παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και την αστυνομία, η οποία όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι υπέρ των τιμωρών που αποφασίζουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.

  Το σενάριο και η πλοκή των Μπίλσον και Ντι Μίο είναι απλό και ξεκάθαρο, φτιάχνοντας μια αστυνομική περιπέτεια προσωπικής εκδίκησης με έναν υπερήρωα στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων πέρα από βασικά στοιχεία για τους περισσότερους και λίγα παραπάνω πράγματα για τον πρωταγωνιστή και τον κακό, ενώ φροντίζουν να τονίσουν τη σχέση του Μπάρι με τον αδερφό του, ώστε να λειτουργήσει αυτό ως κύριο κίνητρο της απόφασης του Μπάρι να μεταμορφωθεί στον Φλας.

  Ο Τζον Γουέσλι Σιπ υποδύεται τον Μπάρι Άλεν/ Φλας και μας δίνει έναν συμπαθητικό χαρακτήρα και η αλήθεια είναι ότι του πάει αρκετά η στολή του υπερήρωα, μια στολή που είναι στα όρια του υπερβολικού, λόγω της απόφασης να τοποθετήσουν ψεύτικους μύες στα περισσότερα σημεία, κάτι που βέβαια φροντίζουν να εξηγήσουν με κάποιο τρόπο κατά τη διάρκεια της ταινίας. Ο Γουέσλι Σιπ ωστόσο δείχνει άνετος μέσα στη στολή και οπτικά μοιάζει ιδανικός Φλας. Ερμηνευτικά δεν το είχε βρει ακόμα όσο στην πορεία της σειράς (όχι ότι ερμήνευσε κάτι που χρειάστηκε υποκριτικό όγκο...) αλλά ακολουθώντας τη λογική της εποχής και το τηλεοπτικό πεδίο στο οποίο κινείται, μπορώ να κατανοήσω γενικότερα τις υποκριτικές οδηγίες που λάμβαναν οι ηθοποιοί.

  Η σκηνή που είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική της ταινίας είναι σαφώς η πρώτη εμφάνιση του Φλας με την πλήρη στολή του. Οι μοτοσικλετιστές βγαίνουν για εξόρμηση στην πόλη κι δυο χέρια με κόκκινα γάντια τους αποδεκατίζουν για να αποκαλυφθεί σε λίγα λεπτά μπροστά στο κοινό ο ήρωας με την κόκκινη στολή και τα χρυσά διακριτικά της αστραπής!

  Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι από τον Ρόμπερτ Άισκοουβ, σκηνοθέτη με μεγάλη εμπειρία ήδη στο χώρο της τηλεόρασης. Οι Μπίλσον και Ντι Μίο βάζουν στο σενάριό τους "δωράκια" για τους φίλους και γνώστες των κόμιξ του ήρωα σε διάφορα σημεία ενώ είναι φανερό ότι είχαν ιδέες για να πάνε κάπου την ιστορία στη συνέχεια της σειράς αλλά για διάφορους λόγους δεν τα κατάφεραν, παρότι σήμερα η σειρά επανεκτιμάται από πολλούς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Death of Superman (2018)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε."

Σκηνοθεσία:Jake Castorena,Sam Liu

Σενάριο:Peter Tomasi

Παίζουν:Jerry O'Connell,
Rebecca Romijn,Rainn Wilson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το 1993, μετά από πενήντα πέντε χρόνια συνεχούς παρουσίας στα κόμιξ της DC, ο πρώτος των υπερηρώων, ο ανίκητος υπερασπιστής της Γης, καλείται να δεχτεί τη μοίρα των κοινών θνητών και να αντιμετωπίσει το θάνατο. Τον Ιανουάριο του 1993, στο τεύχος 75 του Superman, ο υπεράνθρωπος δέχεται το μοιραίο χτύπημα από τον Doomsday, τη στιγμή που και το ίδιο αυτό πλάσμα δέχεται το τελειωτικό χτύπημα από τον Σούπερμαν. Η Γη είναι ξανά ασφαλής αλλά στο εξής ο Σούπερμαν δε θα είναι πια εδώ, τουλάχιστον για λίγο γιατί όπως είναι γνωστό ο Σούπερμαν επανήλθε από τους νεκρούς λίγο καιρό μετά, ενισχύοντας την άποψη που θέλει στα κόμιξ μόνο τους γονείς του Μπρους Γουέην να μην επιστρέφουν ποτέ από τους νεκρούς. Διαφημιστικό κόλπο ή ειλικρινής προσπάθεια των ανθρώπων της DC να δώσουν νέο ενδιαφέρον στις ιστορίες του ακρογωνιαίου λίθου τους, το αποτέλεσμα ικανοποίησε πάντως τόσο το κοινό, που διάβασε μια από τις πολύ δυνατές ιστορίες του Σούπερμαν, όσο και την ίδια την εταιρεία με τα έσοδα που απέφερε. Σήμερα η DC και η Warner Bros δίνουν άλλη μια εκδοχή αυτής της ιστορίας με μορφή κινουμένων σχεδίων. Η πρώτη ήρθε το 2007, ξανά με κινούμενα σχέδια και μια πιο ελεύθερη απόδοση της ιστορίας στο Superman: Doomsday, ενώ η δεύτερη ήρθε το 2016 με το περιβόητο Batman V Superman: Dawn of Justice.

  Η υπόθεση θέλει τον Σούπερμαν αντιμέτωπο με ένα πλάσμα άγνωστης προέλευσης, που οδεύει προς τη Μητρόπολη καταστρέφοντας τα πάντα στο διάβα του. Τα μέλη της Justice League προσπαθούν να το σταματήσουν αλλά εξοντώνονται ένα προς ένα. Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων φαίνεται να είναι για άλλη μια φορά ο εξωγήινος από τον πλανήτη Κρίπτον.

 Αυτό που κυκλοφορούσε εν είδη αστείου στις συσκέψεις των συγγραφέων της DC στα τέλη του 1980, έγινε πραγματικότητα το 1992. "Ας τον σκοτώσουμε", έλεγε συχνά πυκνά ο κομίστας Τζέρι Όρντγουεϊ, όταν όλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν πια για να δώσουν ενδιαφέρον στις ιστορίες του ανίκητου υπερανθρώπου. Έτσι κι έγινε! Ένας μαραθώνιος τευχών που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 1992 και ολοκληρώθηκε το Νοέμβρη του 1993 παρουσίασε το θάνατο και την επιστροφή του Σούπερμαν. Δυνατά σκίτσα και γραφή για μια ιστορία που ξεπέρασε σε φήμη οποιοδήποτε άλλο γεγονός εκείνη την εποχή στο χώρο των κόμιξ.

  Το φιλμ, που σκηνοθετούν οι Τζέικ Καστορένα και Σαμ Λιού, έχει αρκετά από εκείνα τα στοιχεία που συναντούμε στις σελίδες της κλασικής πλέον ιστορίας. Ξεχωρίζουν σίγουρα οι πάρα πολύ δυνατές σκηνές μάχης του Σούπερμαν με τον Ντούμσντεϊ και η κλιμάκωση που μας οδηγεί στη σύγκρουση του ήρωα με το πλάσμα. Τονίζεται η λατρεία των ανθρώπων στο πρόσωπο του υπερήρωα, πράγμα που βοηθά να νιώσουμε περισσότερο τη σημασία της απώλειας στο τέλος.

  Αυτό που θεωρώ ότι γίνεται λίγο εκβιαστικά εδώ είναι η ανάδειξη της σχέσης του Κλαρκ με τη Λόις και η αποκάλυψη της ταυτότητας του στα μάτια της. Η στιγμή της αποκάλυψης δεν έχει κανένα ενδιαφέρον και μοιάζει να είναι σκηνοθετημένη αδιάφορα, καθώς ίσως οι σκηνοθέτες να θεωρούν ότι δεν υπάρχει ουσία, όχι στο δίδυμο Σούπερμαν/ Λόις αλλά στο όλο ζήτημα της αποκάλυψης της ταυτότητας, που μοιάζει λίγο δεδομένο. Παρότι αυτή είναι η μοναδική ουσιαστική μου παρατήρηση στα μειονεκτήματα του φιλμ, θεωρώ ωστόσο ότι τρώει αρκετή ώρα η προσπάθεια ανάλυσης της σχέσης τους, δημιουργώντας αφηγηματικά "φρεναρίσματα" σε μια ταινία που κατά τα άλλα τα πάει καλά.

  Τα τελευταία είκοσι - είκοσι πέντε λεπτά αποζημιώνουν τους πάντες. Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε. Οι τελευταίες κουβέντες του ήρωα στην αγκαλιά της αγαπημένης του είναι αυτές που δείχνουν τον αλτρουισμό του χαρακτήρα του και ίσως τον κυριότερο λόγο που ο Σούπερμαν γίνεται αντιπαθής στους περισσότερους. "Είναι ασφαλείς οι άνθρωποι;", ρωτά θέλοντας να μάθει αν νίκησε το τέρας. Η καταφατική απάντηση της Λόις είναι αρκετή για να αναπαυτεί... Όχι για πάντα αλλά μέχρι την επόμενη ταινία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb

Green Lantern (2011)

Είδος: Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας

Μια συμπαθητική ταινία φαντασίας με καθαρή εικόνα και εύκολο σενάριο, με αρκετές δυνατότητες να είναι κάτι παραπάνω αλλά κάπου μέσα στην προσπάθεια να συστήσει αρκετούς χαρακτήρες και να στήσει τον κόσμο του ήρωα, με την προοπτική να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών, χάνει σε πολλά σημεία τη συνοχή της.

Σκηνοθεσία:Martin Campbell

Σενάριο:Greg Berlanti,Michael Green,
Marc Guggenheim,Michael Goldenberg

Παίζουν:Ryan Reynolds,
Blake Lively,Peter Sarsgaard

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πόσο εύκολο είναι να μεταφέρεις στον κινηματογράφο έναν υπερήρωα που το όνομά του είναι Πράσινος Φανός και που η δύναμή του πηγάζει από ένα "μαγικό" δαχτυλίδι που δίνει τη δυνατότητα να το μεταμορφώνει σε ό,τι η φαντασία του του επιτρέπει, είτε αυτό είναι μια τεράστια γροθιά είτε ένα τεράστιο παιδικό αυτοκινητάκι; Πόσο εύκολο είναι να βρεις ισορροπίες ανάμεσα στην φαντασία, την παιδικότητα και την ενήλικη διασκέδαση; Και πόσο εύκολο είναι να ικανοποιήσεις τους φίλους του υπερήρωα αλλά και να τραβήξεις και το υπόλοιπο κοινό που ιδέα δεν έχει ποιός και τι είναι αυτό ο τύπος; Όχι και πολύ εύκολο, έτσι δεν είναι; Αυτομάτως λοιπόν οι δυσκολίες για την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του Green Lantern ήταν αρκετές. Αποτέλεσμα ήταν το ναυάγιο της ταινίας στα ταμεία και οι αποκαρδιωτικές κριτικές που ματαίωσαν τότε τα σχέδια της Warner Bros για το ξεκίνημα του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, ενώ οι φήμες ξεκινούν από τότε για την απόλυτη παρέμβαση στο έργο των δημιουργών. Θύμα τότε, ο Μάρτιν Κάμπελ και ο αγαπημένος στην Αμερική, αλλά όχι με πολλούς θαυμαστές εκτός, Green Lantern.

© 2011 - Photo by Warner Bros. Pictures. TM & DC Warner Bros. Entertainment Inc

  Ο ιδιαίτερος αυτός υπερήρωας γεννήθηκε το 1940 από τους Μπιλ Φίνγκερ και Μάρτιν Νόντελ, έχοντας ένα διαφορετικό ιστορικό από αυτό που επικράτησε από το 1959 και μετά. Αρχικά λοιπόν, ο Green Lantern ήταν ο Άλαν Σκοτ, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα βρίσκει ένα είδος λυχναριού/ φαναριού με μαγικές ικανότητες και το οποίο μπορεί να μιλά μαζί του. Το φανάρι του κατασκευάζει ένα δαχτυλίδι το οποίο μπορεί να το χρησιμοποιεί με διάφορους τρόπους και να παίρνει σχήματα και δυνάμεις που ο Σκοτ φαντάζεται. Μόνος περιορισμός το "ξύλο", το οποίο οι δυνάμεις δε μπορούν να διαπεράσουν, ενώ το δαχτυλίδι πρέπει να φορτίζεται αγγίζοντας το φανάρι κάθε 24 ώρες.

  Οι ιστορίες του Άλαν Σκοτ είχαν απήχηση για κάποια χρόνια αλλά το 1951, με τη δημοτικότητα του ήρωα να έχει πέσει πια, διακόπηκε η έκδοσή τους. Το έντονα φανταστικό στοιχείο των περιπετειών του δε μπόρεσε να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού κι έτσι για οκτώ χρόνια ο Green Lantern εξαφανίζεται.

  Το 1959 έρχεται η στιγμή που ο ήρωας παίρνει τη μορφή που στην ουσία κρατά μέχρι σήμερα, με την ιστορία να παραμένει κοινή αλλά με τα πρόσωπα που φορούν το δαχτυλίδι να αλλάζουν μέσα στα χρόνια.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Οι Τζούλιους Σβαρτζ, Τζον Μπρουμ και Τζιλ Κέιν επαναφέρουν τον ήρωα αλλάζοντας βασικά κομμάτια της ιστορίας του. Ο Green Lantern είναι πλέον ο Χαλ Τζόρνταν, πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, ο οποίος έρχεται σε επαφή με έναν εξωγήινο, τον Άμπι Σουρ, ο οποίος είναι κι αυτός Green Lantern, καθώς όπως μαθαίνουμε στην πορεία, υπάρχει ένα ολόκληρο διαγαλαξιακό σώμα Green Lanterns και κάθε γωνιά του σύμπαντος έχει τον δικό της υπεύθυνο Lantern. Το σκάφος του Σουρ προσκρούει στη Γη, ο Τζόρνταν προσπαθεί να τον βοηθήσει αλλά ο εξωγήινος πεθαίνει και το δαχτυλίδι του Green Lantern περνά πια στον Τζόρνταν, ο οποίος γίνεται ο πρώτος Γήινος Green Lantern και φροντίζει για την ασφάλεια του πλανήτη και όχι μόνο.

  Οι Μπρουμ και Κέιν εισήγαγαν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας στις ιστορίες και έφτιαξαν ένα τεράστιο κόσμο για τον Green Lantern. Όσο τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στη δεκαετία του εβδομήντα, νέοι συγγραφείς και κομιστές αναλαμβάνουν τον υπερήρωα, δίνουν το δαχτυλίδι και σε άλλους γήινους και οι περιπέτειες του Φανού γίνονται διαγαλαξιακές και συμπεριλαμβάνουν πολλές φορές το Σώμα των Green Lanterns και αρκετούς εξωγήινους Φανούς που γίνονται αγαπημένοι στο κοινό με τα χρόνια.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Ο πιο διάσημος Πράσινος Φανός παραμένει με μικρή διαφορά νομίζω από τον δεύτερο, Τζον Στιούαρτ, ο Χαλ Τζόρνταν, ο οποίος εμφανίζεται κάποιες φορές στην τηλεόραση στη δεκαετία του 1960, του 1970 και του 1980 σε μορφή κινουμένων σχεδίων ενώ η πιο επιτυχημένη ίσως μεταφορά του ήρωα είναι αυτή στη σειρά κινουμένων σχεδίων, Justice League, στη δεκαετία του 2000. Εκεί είδαμε τον Πράσινο Φανό να έχει τη μορφή του Τζον Στιούαρτ.

  Κάπου στα τέλη του 1990 ξεκινούν οι συζητήσεις για τη μεταφορά στον κινηματογράφο του ήρωα. Πρόταση στον Κέβιν Σμιθ για να γράψει ένα σενάριο αλλά ο ίδιος αρνείται γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό του κατάλληλο. Μετά μπλέκονται ονόματα όπως του Ταραντίνο, του σεναριογράφου Ρόμπερτ Σμίγκελ που ήθελε ως Lantern τον Τζακ Μπλακ (!), του Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ και του επίσης σεναριογράφου Κόρεϊ Ρέινολντς, που παραλίγο να πετύχει πάρει το πράσινο φως και να "περάσει" το σενάριο του που είχε πρωταγωνιστεί τον Τζον Στιούαρτ. Κάπως έτσι φτάνουμε στο 2008 και το τρίο Γκρεγκ Μπερλάντι, Μάικλ Γκριν και Μαρκ Γκούγκενχαϊμ. Ο πρώτος θα σκηνοθετούσε και θα συνυπέγραφε το σενάριο με τους άλλους δύο αλλά ένα χρόνο μετά αποφασίζει να παραχωρήσει την καρέκλα του σκηνοθέτη στον Μάρτιν Κάμπελ και μετά την επιλογή του Ράιαν Ρέινολντς, παρότι ο Κάμπελ ήθελε τον Μπράντλεϊ Κούπερ, μπήκε το νερό στο αυλάκι και μπορούμε να μιλήσουμε για το φιλμ, αυτό καθαυτό.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

   Έχω δει από το 2011 μέχρι σήμερα τρεις φορές την ταινία του Μάρτιν Κάμπελ και κάθε φορά η εντύπωση παραμένει ίδια. Μια συμπαθητική ταινία φαντασίας με καθαρή εικόνα και εύκολο σενάριο, με αρκετές δυνατότητες να είναι κάτι παραπάνω αλλά κάπου μέσα στην προσπάθεια να συστήσει αρκετούς χαρακτήρες και να στήσει τον κόσμο του ήρωα, με την προοπτική να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών, χάνει σε πολλά σημεία τη συνοχή της. Δε θεωρώ όμως ότι η δουλειά του Κάμπελ είναι κακή. Ίσως παλιομοδίτικη αλλά όχι κακή. Την ιστορία του μια χαρά τη λέει προσπαθώντας να μοιράσει κατάλληλα το χρόνο ανάμεσα στη Γη και στο διάστημα, εκεί όπου είναι πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα, ενώ γενικότερα κρατάει σε ανάλαφρο τόνο τη διήγησή του, επιλέγοντας σαφώς να κάνει το φιλμ προσιτό σε πολύ νεαρές ηλικίες.

  Ο Ράιαν Ρέινολντς φτιάχνει έναν καλό αλλά όχι αυθεντικό, με βάση τα κόμιξ, Χαλ Τζόρνταν. Ο Ρέινολντς δίνει πολλά από τα δικά του προσωπικά στοιχεία στον ήρωα, κάνοντας τον αρκετά θρασύ, προκλητικό και χιουμορίστα, στοιχεία που δεν διακρίνουν το χαρακτήρα στο κόμικ. Ωστόσο η προσπάθεια που κάνει να παρουσιάσει τον Χαλ Τζόρνταν δεν είναι κακή.

  Εκεί που εντοπίζω το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας είναι στην επιλογή του κακού. Οι κακοί είναι στην ουσία βέβαια δύο αλλά το πρόβλημα το εστιάζω κυρίως στον Χάμοντ, που υποδύεται ο Πίτερ Σάρσγκαρντ. Μια χαρά ηθοποιός είναι ο άνθρωπος αλλά ο τρόπος που του ζήτησαν να παίξει και ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε ο χαρακτήρας του δεν βοήθησε ούτε τον ίδιο αλλά ούτε την ταινία. Ειδικά αυτά τα τραγικά ουρλιαχτά τα οποία πετάει ανά διαστήματα, σε χτυπάνε κατευθείαν στον εγκέφαλο.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Η τελική εικόνα του φιλμ έχει σίγουρα αρκετά ψεγάδια αλλά αυτό δεν απαγορεύει στο υλικό να είναι διασκεδαστικό. Δεν είναι σίγουρα αυτό που θέλεις για να ξεκινήσεις μια δυνατή σειρά ταινιών αλλά δεν είναι και τέτοιο το αποτέλεσμα που να το θεωρήσεις κακή ταινία. Υπάρχει μια αφέλεια και μια διάχυτη αίσθηση αθωότητας που προσωπικά μου αρέσει. Το πράσινο της ελπίδας και του ήρωα απέναντι στο κίτρινο του φόβου και της σκοτεινής οντότητας του Πάραλλαξ και το μήνυμα της αντιμετώπισης των φόβων μας, μαθαίνοντας να τους χειριζόμαστε, μια χαρά μου κάθεται, έστω και χωρίς να εμβαθύνει ποτέ η ταινία απόλυτα σε αυτό.

  Όπως πολλές φορές αναφέρω σε συζητήσεις γύρω από τις ταινίες, τα πάντα εξαρτώνται από το τι περιμένεις να πάρεις από μια ταινία πριν την παρακολουθήσεις. Αν περιμένεις από τον Green Lantern πράγματα που έχεις βρει στις τελευταίες ταινίες του Νολανικού, Μπάτμαν, τότε προφανώς θα απογοητευτείς οικτρά. Αν όμως αναζητάς ένα παραμύθι με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, που δεν έχει προθέσεις να σε βάλει σε βαθιά νερά αλλά μόνο να πει μια απλή κόμικ ηρωική ιστορία, τότε μια χαρά θα το βρεις το φιλμ το Μάρτιν Κάμπελ. Αυτό που μένει είναι να δούμε αν σε δύο χρόνια από τώρα, η DC θα μπορέσει να δώσει μια καλύτερη μεταφορά του ήρωα με το Green Lantern Corps κι αν οι ιθύνοντες έχουν κατανοήσει μετά και το τελευταίο ναυάγιο της Justice League, ότι πρέπει να δίνεται λίγο περισσότερο χώρος στους σκηνοθέτες να ολοκληρώσουν το όραμά τους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Justice League (2017)

Είδος: Κόμικ, Φαντασίας, Περιπέτεια

"Το κομμάτι που υπερκαλύπτει τα πάντα είναι οι στιγμές που όλα τα μέλη της Λίγκας είναι στην οθόνη. Στιγμές που όλοι οι κόμικ φίλοι θα παρακολουθούν έτοιμοι να δακρύσουν, ξεχνώντας οποιοδήποτε αρνητικό έχουν εντοπίσει μέχρι τότε."

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:Chris Terrio,Joss Whedon

Παίζουν:Ben Affleck,Gal Gadot,
Jason Momoa

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ας αρχίσουμε με τα βασικά και τι πιο βασικό από την απάντηση στην ερώτηση: "Σου άρεσε το Justice League;" Αν πρέπει να απαντήσω μονολεκτικά, τότε απαντάω με ένα μεγάλο, χαμογελαστό "ναι"! Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει σκιτσάροντας συνεχώς τους υπερήρωες της DC και περνώντας ώρες διαβάζοντας οποιοδήποτε κόμικ με τις περιπέτειές τους έπεφτε στα χέρια του, δε μπορεί να μην αντιληφθεί το μεγαλείο στιγμών που υπάρχουν μέσα στο κατακρεουργημένο αυτό κόμικ κινηματογραφικό δημιούργημα. Ένας άνθρωπος όμως που δεν γνωρίζει τους ήρωες και που δε θα μπει στη διαδικασία να δει πίσω από το περίεργο μοντάζ και την εμφανή έλλειψη συνδετικών σκηνών, δε νομίζω ότι θα έχει την ίδια αντίληψη για το φιλμ. Άρα, μια άποψη που θα μπορούσε να συνοδεύει το φιλμ είναι ότι αν σου αρέσουν οι ταινίες με υπερήρωες, τότε η Justice League θα σε διασκεδάσει. Αν είσαι κάπου στη μέση ή δε σου αρέσουν οι ταινίες με υπερήρωες, τότε δεν υπάρχει πιθανότητα να βρεις τίποτα στην ταινία.

  Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να γράψω πολλά για το φιλμ του Σνάιντερ γιατί θεωρώ για άλλη μια φορά ότι δεν βλέπω το δημιούργημά του ολοκληρωμένο και μάλλον ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που ήταν πριν λίγο καιρό. Σκηνές από τα τρέιλερ δεν υπάρχουν στο φιλμ, ενώ περίεργα περάσματα γίνονται από τη μια σκηνή στην άλλη, κάνοντας το θεατή να νιώθει ότι υπάρχει πρόβλημα στην κόπια. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα σημεία στο φιλμ που αυτό γίνεται εμφανές ακόμα και στον απαίδευτο θεατή. Αν πρέπει να κρίνεις αυτό που βλέπεις τότε, ναι, το φιλμ είναι εμφανέστατα ασύνδετο σε σημεία αλλά γρήγορο, διασκεδαστικό και ποτισμένο με δόσεις νοσταλγίας ανά στιγμές.

  Το κομμάτι που υπερκαλύπτει τα πάντα είναι οι στιγμές που όλα τα μέλη της Λίγκας είναι στην οθόνη. Στιγμές που όλοι οι κόμικ φίλοι θα παρακολουθούν έτοιμοι να δακρύσουν, ξεχνώντας οποιοδήποτε αρνητικό έχουν εντοπίσει μέχρι τότε. Ο Μπάτμαν του Άφλεκ εξακολουθεί να είναι καλός αλλά όχι όσο επιβλητικός ήταν στο προηγούμενο φιλμ. Η Γκαλ Γκαντότ μοιάζει ιδανική Γουόντερ Γούμαν, ενώ ο Φλας με τη μορφή του Έζρα Μίλερ είναι ένα κλικ μπροστά από τους Άκουαμαν και Σάιμποργκ, με τον τελευταίο να είναι ένας χαρακτήρας που φαίνεται να έχει ενδιαφέρουσα ιστορία να ειπωθεί, ενώ καλή δουλειά έχει κάνει κι ο Ρέι Φίσερ, που τον υποδύεται.

  Ο κακός της υπόθεσης είναι ο Στέπενγουλφ και  είναι ένα πλάσμα που απεικονίζεται με ψηφιακή μορφή και τη φωνή του δανείζει ο Ιρλανδός, Κίραν Χάιντς. Όχι κάτι ιδιαίτερο. Ένας κλασικός κακός για το είδος.

  Ο Στέπενγουλφ, γνωρίζοντας ότι πια ο Σούπερμαν είναι νεκρός, εισβάλει στη Γη με τη στρατιά του για να την κατακτήσει και να την μετατρέψει σε ένα τοπίο Αποκάλυψης, όπως ο πλανήτης του. Για να γίνει αυτό χρειάζεται τα τρία Μητρικά Κουτιά, κουτιά που περιέχουν ενέργεια που δίνει τεράστια δύναμη στον κάτοχό τους. Το ένα βρίσκεται στη Θεμισκύρα και φυλάσσεται από τις Αμαζόνες, το δεύτερο στην Ατλαντίδα και το τρίτο δε γνωρίζει κανείς. Τα κουτιά βρέθηκαν στη Γη καθώς πριν πολλά χρόνια ο Στέπενγουλφ είχε επιχειρήσει ξανά να την κατακτήσει αλλά απέτυχε χάρη στη συνεργασία Αμαζόνων, Ατλάντιων και θνητών. Ο Μπάτμαν καταλαβαίνει ότι έρχεται ένα παντοδύναμος εχθρός και για να τον αντιμετωπίσει προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα φτιαγμένη από υπερανθρώπους, που μπορούν να αντισταθούν στον εξωγήινο κατακτητή. Μπορούν όμως χωρίς τον Σούπερμαν να αντισταθούν; Για να δούμε.

  Το σημαντικότερο μειονέκτημα του φιλμ είναι για μένα ο τρόπος που επανέρχεται ο Σούπερμαν. Υπήρχαν πολλοί και πολύ καλύτεροι τρόποι να γίνει αυτό, ώστε να δώσεις επικές διαστάσεις σε αυτή την επιστροφή. Το φιλμ ωστόσο κάνει μια αρκετά περίεργη επιλογή, βάζοντας τους ήρωες σε μια παράξενη, σχεδόν κωμική κατάσταση ενώ φαίνεται να ξεχνά την τελευταία σκηνή του Batman V Superman: Dawn of Justice, αυτή που φαίνεται κάτι να συμβαίνει στο φέρετρο του Κλαρκ/ Σούπερμαν.

  Αν ζητούσατε φως και χιούμορ στο σύμπαν της DC, εδώ θα το βρείτε σε αφθονία ενώ γενικά το τελικό αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό αλλά βεβιασμένο. Χιούμορ που μοιάζει πολλές φορές να μην κολλάει με τους ήρωες, ήρωες που δεν προλαβαίνουμε να κατανοήσουμε, ένα σωρό σκηνές που μοιάζει να πετάχτηκαν στα σκουπίδια και αποφάσεις που δεν έχουν λογική ακολουθία στην πορεία, όλα θυσιάζονται πολλές φορές για να υπάρξει ανάλαφρος τόνος στο φιλμ. Παρ' ολ' αυτά, σαν φίλος των κόμιξ θα έβαζα 3/4 αστεράκια αλλά αν πρέπει να κρίνω το κινηματογραφικό δημιούργημα θα κατέληγα στο 2,5/4. Απόλυτα δίκαιος όμως θα νιώσω μόνο αν δω μια ακόμη extended cut από τον Ζακ Σνάιντερ. Περισσότερα λοιπόν, στο μέλλον.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Σκέψεις πάνω στο Batman V Superman: Dawn of Justice (2016) [Ultimate Edition]

Είδος: Επιστημονικής φαντασίας, Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ, Κόμιξ

"Οι τρεις ώρες τις Ultimate edition δείχνουν ένα σαφώς καλύτερο και λειτουργικό φιλμ. Έχουν προστεθεί σκηνές που εξηγούν ακατανόητες στιγμές της κινηματογραφικής έκδοσης και διορθώνουν έτσι το κακό μοντάζ που υπήρχε ανά διαστήματα."

BATMAN V SUPERMAN:
Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:Chris Terrio,David S. Goyer

Παίζουν:Ben Affleck,Henry Cavill,
Amy Adams

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Τέσσερις φορές. Τόσες ξεκίνησα να γράφω για το Batman V Superman κι άλλες τόσες το παράτησα. Αισθάνθηκα τόσο άβολα που το κείμενό μου ήταν τόσο θετικό απέναντι σε μια ταινία που 90 στους 100 βρήκαν κακή, απαράδεκτη και βδέλυγμα. Όσο διάστημα γράφω, είτε αυτό το έκανα αποκλειστικά για το μπλογκ μου είτε για το Cine.gr, δεν είχα νιώσει ποτέ παρόμοιο συναίσθημα με αυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έφτασα να αμφιβάλλω εντελώς για το αν τελικά μπορώ να ξεχωρίσω το καλό σινεμά από το κακό. Είδα δύο φορές την κινηματογραφική εκδοχή και δύο την Ultimate edition, ενώ λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές ολοκλήρωσα την τρίτη προβολή της Ultimate.  Αποτέλεσμα; Ε, λυπάμαι αλλά αυτή η τρίωρη εκδοχή της ταινίας αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου για το 2016!

  Η ταινία δεν είναι αψεγάδιαστη αλλά δεν αποτελεί λόγο αυτό για να μη σου αρέσει. Η ταινία δεν είναι φωτεινή αλλά ούτε αυτό αποτελεί λόγο να μη σου αρέσει. Η ταινία δεν έχει χιούμορ και παίρνει τον εαυτό της περισσότερο σοβαρά από ότι οι περισσότεροι θα ήθελαν αλλά πάλι δεν βλέπω να αποτελεί αυτό λόγο για να μη σου αρέσει. Ειλικρινά προσπαθώ ακόμα να καταλάβω, όχι γιατί το φιλμ δεν άρεσε αλλά γιατί αυτό το φιλμ χτυπήθηκε τόσο βάναυσα από τους κριτικούς και στην πορεία και από το κοινό. Ακόμα και εκείνη η λειψή κινηματογραφική εκδοχή δεν άξιζε τόσο μίσος. Εδώ όμως το πράγμα συνεχίζεται και στην Ultimate Edition, κάτι που καταντά εμμονικό απέναντι στο σινεμά του Σνάιντερ, ο οποίος μοιάζει να μην έχει κανένα φίλο πουθενά, εντός η εκτός συνόρων και είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που πραγματικά αναρωτιέμαι τι βλέπουν οι άλλοι που δεν βλέπω εγώ. Σκηνοθέτης ηθοποιών δεν ήταν ποτέ αλλά δεν είναι και ο πρώτος. Καταξιωμένοι συνάδελφοί του δεν ήταν και δεν έγιναν ποτέ σκηνοθέτες ερμηνειών. Δεκτό ότι δεν είναι και ο καλύτερος αφηγητής αλλά αυτό δεν τον κάνει κακό αφηγητή. Ο Σνάιντερ όμως είναι ένας εξαιρετικός εικονοπλάστης και έχει όραμα. Το λάθος του ήταν ότι δέχτηκε να το περιορίσει. Δέχτηκε να παρουσιάσει μια ταινία εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν δύο. Στρίμωξε αρχικά σε σχεδόν δυόμιση ώρες υλικό που δε μπορούσε να γίνει εύκολα κατανοητό, παρά μόνο στους φίλους των υπερηρωικών κόμιξ.

  Οι τρεις ώρες της Ultimate edition δείχνουν ένα σαφώς καλύτερο και λειτουργικό φιλμ. Έχουν προστεθεί σκηνές που εξηγούν ακατανόητες στιγμές της κινηματογραφικής έκδοσης και διορθώνουν έτσι το κακό μοντάζ που υπήρχε ανά διαστήματα. Ο άνθρωπος, ο Θεός, οι δαίμονες που κυνηγούν Θεούς και ανθρώπους, ο ρατσισμός, η ανάγκη του ανθρώπου για πίστη σε κάτι ανώτερο, μεγαλύτερο από αυτόν απασχολούν το φιλμ και το σενάριο των Τέριο και Γκόιερ προσπαθεί να εμβαθύνει, έστω κι αν υπάρχουν στιγμές κακών διαλόγων. Στο θέμα εμβαθύνει και ο Σνάιντερ χρησιμοποιώντας εικόνες που θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει άλλοτε από πίνακες ζωγραφικής κι άλλοτε από τα κλασικά κόμιξ των δύο υπερηρώων.

  Ο απογοητευμένος και μεγαλύτερος ηλικιακά Μπάτμαν (απόλυτα καλός ο Άφλεκ) και ο νεότερος Σούπερμαν, που ακόμα προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο μας (λίγο πιο πίσω ο Κάβιλ, χωρίς να φταίει όμως αυτός), γίνονται πιόνια στα χέρια του Λούθορ (περίεργα καλός ο Έιζενμπεργκ), που θα τους οδηγήσει στην τελική σύγκρουση. Κανείς από τους τρεις δεν είναι ψυχολογικά απόλυτα καλά, με τον Λούθορ και τον Μπάτμαν να προηγούνται αρκετούς πόντους εδώ. Ο ευφυής Λούθορ που δεν έμαθε όμως ποτέ τι σημαίνει αγάπη και οικογένεια, ο Γουέην που ποτέ δε μπόρεσε να ξεπεράσει το θάνατο των γονιών του ενώ τα τραύματα από την πρόσφατη απώλεια του Ρόμπιν είναι ακόμα ανοιχτά και ο εξωγήινος με τις υπερδυνάμεις που ακόμα δε μπορεί να κολλήσει σε αυτόν τον κόσμο, παρότι είναι έτοιμος να θυσιαστεί για τους ανθρώπους, που από τη μία τον έχουν ανάγκη, από την άλλη τον φοβούνται. Ο Λούθορ λοιπόν θέλει να τους δει να συγκρούονται και τους παίζει σαν μαριονέτες, υφαίνοντας έναν ιστό στις ψυχές και το μυαλό τους.

  Μήπως κι αυτό το "Μάρθα" που παρωδήθηκε όσο τίποτα άλλο δεν είναι εν τέλει τόσο χαζό όσο μοιάζει; Στην πρώτη προβολή ομολογώ ότι το βρήκα πολύ εύκολο, μια λύση για να σταματήσει ο καυγάς πολύ πρόχειρη. Από εκεί κι έπειτα όμως σκέφτηκα ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν ξεπέρασε το χαμό της μάνας του και την τελευταία λέξη του πατέρα του πριν πεθάνει κι αυτός, που δεν ήταν άλλη από το όνομά της, Μάρθα. Επίσης μιλάμε για έναν από τους καλύτερους ερευνητές (ντετέκτιβ) της ιστορίας των κόμιξ. Από τη μία λοιπόν χτυπά ένα ακόμα ανοιχτό ψυχολογικό τραύμα, από την άλλη λειτουργεί και σαν λύση της πλεκτάνης στο μυαλό του Μπάτμαν, που μοιάζει εκείνη τη στιγμή να ξεκαθαρίζει τα πάντα στο μυαλό του. Εξακολουθεί να μη μοιάζει ιδανική λύση της μάχης ανάμεσα στους δύο υπερήρωες αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι πολύ πιο βαθιά η εξήγηση από αυτό που φαίνεται.

  Γενικότερα σε αυτή την έκδοση εξηγούνται τα βαθύτερα κίνητρα των ηρώων με μεγαλύτερη ευστοχία. Δε διορθώνονται τα πάντα αλλά έχεις μπροστά σου ένα λειτουργικό φιλμ, μια υπερηρωική δημιουργία διαφορετική από όσες είχες συνηθίσει. Ίσως εκεί θέλω να εστιάσετε περισσότερο. Μπορεί σαν δημιούργημα, σαν κινηματογραφική ταινία, να βρείτε κι εδώ ατέλειες, που σίγουρα υπάρχουν. Όμως, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στον τόνο αυτής της ταινίας. Όλη αυτή η προσέγγιση του Σνάιντερ εμένα με κέρδισε. Θα ευχόμουν να είχε παρουσιάσει δύο δίωρα φιλμ αντί ακόμα και για αυτό το τρίωρο της Ultimate Edition. Παρ' ολ' αυτά, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εκδοχής με ικανοποίησε αρκετά και για ορισμένες στιγμές με έκανε να νιώσω ότι παρακολουθώ την καλύτερη υπερηρωική ταινία των τελευταίων χρόνων. Ο ανήμπορος Σούπερμαν στο Καπιτώλειο, ο Μπάτμαν στο πρώτο κυνηγητό με το Μπατ-μομπίλ, η πρώτη συνάντηση των δύο, η στιγμή της σύγκρουσης, η βίαιη έκρηξη του Μπάτμαν στην αποθήκη που είναι φυλακισμένη η Μάρθα Κεντ, η Γουόντερ Γούμαν, ο θάνατος του Σούπερμαν ήταν σκηνές που είχαν έντονο αντίκτυπο στον άνθρωπο που αγαπά τα υπερηρωικά κόμιξ αλλά και στον άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο και κατ επέκταση τον υπερηρωικό κινηματογράφο.

  Δεν είναι συνηθισμένο το δημιούργημα του Σνάιντερ. Δεν είναι εύκολο να γίνει αποδεκτό για πολλούς ακόμα λόγους από αυτούς που προσπάθησα να αναφέρω. Είναι μια από τις πιο περίεργες, αμφιλεγόμενες δημιουργίες των τελευταίων χρόνων κι εγώ θα συνεχίσω να μιλάω για τον τόνο και την δύναμη της εικόνας του Αμερικανού δημιουργού. Μετά από τρεις προβολές της Ultimate Edition, η λέξη που έρχεται στο μυαλό μου όσο βλέπω το φιλμ και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με συνεπαίρνει τόσο, είναι η λέξη "μυθικό". Βαρύγδουπο ίσως αλλά είναι αυτό που νιώθω μπορεί να προσδιορίσει τις καλύτερες στιγμές του φιλμ. Ένα φιλμ που ίσως σε λίγα χρόνια επανεκτιμηθεί.