Y2K (2024) Review

 

Κωμωδία, Τρόμου, Φαντασίας

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Κάιλ Μούνι είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος που έγινε γνωστός στην Αμερική μέσα από τη συμμετοχή του για σχεδόν μια δεκαετία στο Saturday Night Live. Εκεί ο Μούνι υπάρχει μπροστά από την κάμερα, υποδυόμενος διάφορους ρόλους στα σκετσάκια της κλασικής κωμικής σειράς. Ο Κάιλ όμως έδειξε στην πορεία ότι θέλει και μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα και πίσω από την κάμερα, ως σεναριογράφος, κυρίως μέσα από τη δουλειά του στο Brigsby Bear και τη νοσταλγική σειρά Saturday Morning All Star Hits! Αυτό που διακρίνεται και στις δύο δουλειές του είναι η νοσταλγία για τα παιδικά/ εφηβικά χρόνια του σεναριογράφου. Στα χρόνια της νιότης του μας πάει και η τελευταία δουλειά του Μούνι, το Y2K, μια κωμωδία φαντασίας που μας μεταφέρει στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας και στην αρχή της επόμενης, τότε που ο κόσμος είχε αναστατωθεί από το λεγόμενο "millennium bug". 

 Παραμονή πρωτοχρονιάς του 1999, ο Ιλάϊ και ο Ντάνι, δύο όχι και τόσο δημοφιλή παιδιά στο Λύκειο της πόλης τους, αποφασίζουν να το ρίξουν έξω και να παρτάρουν, με τον Ιλάι να ελπίζει ότι στο πάρτι θα βρει και το κορίτσι που έχει ερωτευτεί, την όμορφη Λόρα. Η βραδιά όμως μετατρέπεται σε μια αιματηρή κόλαση καθώς με την αλλαγή του χρόνου, τα ηλεκτρονικά συστήματα τρελαίνονται, οι μηχανές ζωντανεύουν και αποφασίζουν να κατακτήσουν τον κόσμο. Το millennium bug, ο ιός που όλοι φοβόντουσαν ότι θα φέρει την κατάρρευση στην παγκόσμια οικονομία και σε όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα, αποδεικνύεται αληθινός και πιο απειλητικός απ' ότι όλοι περίμεναν.

 Εδώ ο Κάιλ Μούνι γράφει και σκηνοθετεί και ίσως αυτό ζημιώνει το τελικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν ωραίες ιδέες στο σενάριο και δημιουργείται μια γενικότερη ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του ΄80 και του '90. Αν έχεις μεγαλώσει σε εκείνες τις εποχές, η θέαση της ταινίας γίνεται πολύ ευχάριστη καθώς ο τρόπος που χειρίζεται τη νοσταλγία ο δημιουργός της ταινίας αποδίδει αρκετά καλά και σου ξυπνάει μνήμες. Επίσης το χιούμορ γύρω από το ίντερνετ και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής βρίσκει το στόχο. Κάπου όμως το χάνει λίγο με τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ο Μούνι και παρά την καλή απόδοση των ηθοποιών, δεν έχεις το αναμενόμενο συναισθηματικό δέσιμο, το οποίο στις ταινίες του είδους που κλείνει το μάτι το Y2K ήταν βασική συστατικό.

 Ως προς τη ροή της, η ταινία τα πάει περίφημα για ένα σαραντάλεπτο αλλά στη συνέχεια φαίνεται να χάνει ενέργεια. Όλη αυτή η διάθεση που δείχνει από την αρχή ο Μούνι, κορυφώνεται τη στιγμή της επίθεσης του ιού μέσα από κωμικό σπλάτερ και δυστυχώς φαίνεται να μην μπορεί να επανέλθει στα ίδια επίπεδα από εκεί κι έπειτα ενώ εσύ σαν θεατής περιμένεις κάτι ακόμα.

 Παρ' όλα αυτά την ταινία την βρήκα διασκεδαστική, εύκολη, νοσταλγική για εμάς που σήμερα έχουμε πατήσει και περάσει τα σαράντα. Έχω την αίσθηση ότι εκεί ποντάρει ο Κάιλ Μούνι και σε ένα βαθμό καταφέρνει να κερδίσει ένα κομμάτι μας. Δυστυχώς όμως λείπουν πραγματάκια από την ταινία για να μείνει περισσότερο στο μυαλό μας μετά την προβολή της. 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Bloodshot (2020) Review

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

© 2019 CTMG

"Ο Bloodshot ζωντανεύει λοιπόν με τη μορφή του Βιν Ντίζελ αλλά το best seller κόμικ δε θα έχει την ίδια μοίρα στην κινηματογραφική μεταφορά του."

Σκηνοθεσία:Dave Wilson

Σενάριο:Jeff Wadlow,Eric Heisserer

Παίζουν:Vin Diesel,Eiza González,
Guy Pearce

Σε μια εποχή που οι πάντες προσπαθούν να δημιουργήσουν κινηματογραφικά σύμπαντα έρχεται και η σειρά της Valliant Comics να ανιχνεύσει το έδαφος και ρίξει ένα από τα δυνατά της χαρτιά. Ο Bloodshot ζωντανεύει λοιπόν με τη μορφή του Βιν Ντίζελ αλλά το best seller κόμικ δε θα έχει την ίδια μοίρα στην κινηματογραφική μεταφορά του.

 Πεζοναύτης ονόματι Ρέι Γκάρισον επιστρέφει στην αγκαλιά της γυναίκας του μετά από αποστολή στην Αφρική. Το ίδιο βράδυ πέφτουν θύματα απαγωγής από έναν τύπο που ονομάζεται Μάρτιν Αξ, ο οποίος ζητά πληροφορίες για την τελευταία αποστολή του πεζοναύτη. Απαντήσεις δεν παίρνει και σκοτώνει πρώτα τη γυναίκα και μετά τον εξαγριωμένο στρατιωτικό. Τον Ρέι όμως επαναφέρει στη ζωή ο Δρ. Εμίλ Χάρτινγκ, ο οποίος ηγείται μυστικών πειραμάτων, στην προσπάθεια να δημιουργηθεί ο υπέρτατος στρατιώτης. Ο Ρέι έχει πια υπεράνθρωπη δύναμη και την ικανότητα της αυτο-ίασης, καθώς νανίτες (ρομπότ σε απίστευτα μικρό μέγεθος) έχουν εισαχθεί στο αίμα του. Παρότι ο Ρέι δε θα έπρεπε να θυμάται τίποτα από την προηγούμενη ζωή του, η ανάμνηση της γυναίκας του και του δολοφόνου τους υπάρχει ακόμα και ως γνήσιος Αμερικανός ήρωας, ο αναβαθμισμένος πεζοναύτης βγαίνει για εκδίκηση.

 Δεν έχουμε ακριβώς μια ταινία εκδίκησης εδώ κι ας φαίνεται ως τέτοια. Στον πυρήνα της υπάρχει αυτή η λογική, όχι όμως για τους αρχικούς λόγους που όλοι φανταζόμαστε. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι υπάρχει κάποια ανατροπή και οι ανατροπές συνήθως βοηθάνε τις ταινίες. Εδώ όμως δε συμβαίνει αυτό. Μέχρι περίπου τα σαράντα πέντε λεπτά διάρκειας, η ταινία που σκηνοθετεί ο Ντέιβ Γουίλσον, κυλάει ως μια παλιομοδίτικη περιπέτεια, με αναμενόμενη μεν πλοκή αλλά αξιοπρεπές επίπεδο γενικότερα. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που έρχεται η ανατροπή. Κάπου εκεί λοιπόν αρχίζει να κυλά λίγο πιο αργά ο χρόνος, σταματά η δράση, έρχονται αμήχανες σκηνές που σκοπό έχουν να κάνουν μεγαλύτερο το δράμα του πρωταγωνιστή αλλά για να συμπάσχεις με τον ήρωα πρέπει να υπάρχει λογική ή έστω συναίσθημα σε ότι συμβαίνει στην οθόνη. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα από τα δύο, και μιλάω πάντα έχοντας στο νου μου μια συγκεκριμένη σκηνή που θα έπρεπε να είναι κομβική αλλά περνά εντελώς αδιάφορα από τα μάτια μας.

 Ο Βιν Ντίζελ είναι ο γνωστός Βιν Ντίζελ των τελευταίων χρόνων, δηλαδή μια παραλλαγή του Ντομινίκ Τορέτο από τα Fast & Furious. Ειδικά την τελευταία δεκαετία φαίνεται να βαριέται αφόρητα αλλά δεν βλέπω να κάνει και κάτι να για ξεκολλήσει από αυτό το είδος. Τουλάχιστον παλιότερα έδειχνε μια τάση με κάποιους ρόλους να "ψαχτεί", πλέον όμως το έχει παρατήσει. Και πάλι δε θα έβρισκα ιδιαίτερο πρόβλημα σε αυτό αλλά το θέμα είναι ότι δεν εμφανίζεται στην οθόνη τόσο χαρισματικός όσο άλλοι action heroes της γενιάς του, οπότε μάλλον πρέπει να βρει ένα τρόπο να κρατήσει την καριέρα του και στην μετά Fast & Furious εποχή, η οποία βέβαια καλά κρατεί ακόμα.

 Η πανέμορφη Έιζα Γκονζάλεζ , ο Γκάι Πιρς και ο Λαμόρν Μόρις είναι οι τρεις άλλοι ηθοποιοί που ξεχωρίζουν κάπως. Ο Μόρις είναι η κωμική νότα της ταινίας, η Γκονζάλεζ το ερωτικό ενδιαφέρον και ο Γκάι Πιρς είναι ο κακός της ταινίας. Τίποτα ιδιαίτερο σαν ρόλοι, απλώς οι ηθοποιοί που τους ενσαρκώνουν τους δίνουν κάτι, ο καθένας με τον τρόπο του.

 Θα μπορούσες να το πεις κακό στο σύνολό του το Bloodshot αλλά το δίκαιο είναι να το τοποθετήσεις κάπου στις μέτριες δημιουργίες. Ξεκινά με ένα σχετικό ενδιαφέρον, βολοδέρνει στο ενδιάμεσο και σου προσφέρει ένα φασαριόζικο φινάλε. Αν τώρα είσαι τύπος που βλέπει με συμπάθεια τις ταινίες δράσης της δεκαετίας του 1990, θα βρεις εδώ πράγματα γνωστά και μάλλον περισσότερο στοχεύει εσένα η ταινία. Τη γενιά των υπερηρωικών ταινιών της Μάρβελ, δε νομίζω ότι θα την αγγίξει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Iron Man 2 (2010) Review

 Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο."

Σκηνοθεσία:Jon Favreau

Σενάριο:Justin Theroux

Παίζουν:Robert Downey Jr.,
Mickey Rourke,Gwyneth Paltrow 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο.

 Ο Τόνι Σταρκ βρίσκεται ανάμεσα σε διάφορα μέτωπα. Η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει τις πανοπλίες του Iron Man προς όφελός της, ο αντίζηλος και εμπορικός αντίπαλος του Σταρκ, Τζάστιν Χάμερ, προσπαθεί να φτιάξει κι αυτός τις δικές του πανοπλίες με αποτυχημένα αποτελέσματα μέχρι στιγμής, οπότε προσπαθεί να βάλει στο χέρι τα μυστικά του Σταρκ, ενώ ο ιδιοφυής γιος παλιού συνεργάτη του πατέρα Σταρκ ζητάει εκδίκηση για τη συμπεριφορά του Χάουαρντ Σταρκ απέναντι στον πατέρα του. Μέσα σε όλα αυτά, ο Τόνι Σταρκ βλέπει ότι το στοιχείο που χρησιμοποιεί η πανοπλία και που τον κρατάει στη ζωή, στην ουσία δηλητηριάζει το αίμα του, ενώ παράλληλα καταφεύγει στο αλκοόλ και κυλά ξανά στον παλιό εαυτό του.

 Ο Ρόμπερτ Ντάουνι είναι και πάλι το μεγάλο ατού της ταινίας. Έχει το χαρακτήρα απόλυτα και κινείται με μεγάλη άνεση. Πείθει απόλυτα ως εγωκεντρικός, νάρκισσος, ως ένας ευφυής άνθρωπος που δυσκολεύεται αρκετές φορές στην προσαρμογή με το κοινωνικό σύνολο. Ένας τύπος που προσπαθεί να βρει ισορροπίες στα νέα δεδομένα της ζωής του αλλά που δεν έχει ξεφύγει απόλυτα από τα προηγούμενα λάθη και πάθη του.

 Ένα άλλο ατού της ταινίας είναι ο Μίκι Ρουρκ, αυτός που προβάλλεται ως ο κύριος αντίπαλος του Σταρκ και του Άιρον Μαν στην ταινία. Ο Ρουρκ είναι κι αυτός πολύ καλός αλλά δυστυχώς η ταινία ξεχνά αυτό που φαίνεται να είναι η αρχική πρόθεση, από τους τίτλους αρχής ακόμα. Όλα δείχνουν ότι ο κύριος άξονας της ταινίας θα είναι η κόντρα Ντάουνι - Ρουρκ αλλά στην πορεία όλο αυτό χάνεται, ξεθωριάζει και απλώς επανέρχεται στο φινάλε. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν θα θέλαμε περισσότερη ώρα στην οθόνη μαζί τον Ντάουνι και τον Ρουρκ.

 Η άλλη ευχάριστη νότα της ταινίας είναι η παρουσία του Σαμ Ρόκγουελ, σε ρόλο αντι -Σταρκ. Ο Ρόκγουελ υποδύεται τον Τζάστιν Χάμερ, ιδιοκτήτη της Βιομηχανίας Χάμερ, κατασκευαστής και έμπορος όπλων, που προσπαθεί να παρουσιάσει ένα προφίλ ροκ σταρ όπως ο Σταρκ αλλά δεν τα καταφέρνει. Ο Ρόκγουελ προσεγγίζει με χιούμορ το ρόλο και παρότι χρησιμοποιείται κυρίως με μια διάθεση περισσότερο κωμική, πείθει ως κακός, μέσω αυτής της αντίθετης προσέγγισης. Όσο κι αν δεις το επιφανειακό, το ακριβό κοστούμι, τα πολυτελή αυτοκίνητα, την κοινωνική "μπουνταλοσύνη" (νέα λέξη...) του Χάμερ, δεν παύει να είναι ένας στυγνός έμπορος όπλων.

 Έχουμε επίσης έναν γνώριμο χαρακτήρα από την πρώτη ταινία αλλά νέο ηθοποιό στο ρόλο. Ο Τέρενς Χάουαρντ έφυγε , ο Ντον Τσιντλ ήρθε, στο ρόλο του συνταγματάρχη Ρόουντς ή αλλιώς Ρόουντι, κολλητού φίλου του Σταρκ. Προσωπικά ο Τσιντλ δε με κέρδισε ποτέ, ούτε σε αυτό το ρόλο, ούτε γενικότερα ως ηθοποιός. Στη συγκεκριμένη σειρά προτιμούσα τη χημεία Χάουαρντ - Ντάουνι, συν του ότι ο Χάουαρντ μου ήταν πιο οικείος στο χαρακτήρα του Ρόουντς, συγκρίνοντάς τον με το Ρόουντι των κόμικς που εγώ θυμόμουν. Ο Τσιντλ γενικά μου είναι μια πιο ψυχρή, σχεδόν αδιάφορη παρουσία.

 Ακόμα ένα νέο πρόσωπο μπαίνει στο παιχνίδι στο Iron Man και αυτό δεν είναι άλλο από τη Μαύρη Χήρα που υποδύεται η Σκάρλετ Γιοχάνσον. Όμορφη η Σκάρλετ, με τις καμπύλες τις, με το ερωτικό της βλέμμα, εδώ αξιοποιείται λιγάκι ως μυστικός πράκτορας της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., αλλά πιο πολύ την "πετάνε" ως χαρακτήρα για να ξεμπερδεύουν πριν τους Εκδικητές, παρά τη χρησιμοποιούν ουσιαστικά στην ταινία. Μια χαρά πάντως κάνει αυτό που της ζητείται η Σκάρλετ, απλώς δεν τις ζητούνται πολλά. Έχει βέβαια την πιο ενδιαφέρουσα οπτικά σκηνή μάχης της ταινίας, λίγο πριν το φινάλε, στο λευκό διάδρομο, εκεί όπου γράφει πανέμορφα η μαύρη στολή της. 

 Θα έχετε προσέξει ίσως ότι ενώ συνήθως με τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς ασχολούμαι στις τελευταίες παραγράφους κάθε κειμένου, εδώ το έκανα πολύ νωρίς. Αυτό έγινε εσκεμμένα, στοχεύοντας σε κάτι. Αυτό που θέλω να δείξω έντονα γράφοντας για αυτή την ταινία είναι τη διάθεση της Μάρβελ να ρίξει χαρακτήρες στο παιχνίδι λίγο πιο βιαστικά και να ασχοληθεί λίγο ακόμα με το βασικό της παίχτη (Τόνι Σταρκ), πριν τους Εκδικητές, τσιμπώντας προφανώς και μερικά εύκολα χρήματα. Εδώ όμως αποδεικνύεται η αξία του Τζον Φαβρό ως σκηνοθέτης. Η  αλήθεια είναι ότι ο Φαβρό καταφέρνει να διατηρήσει "δεμένη" μια ταινία που ανοίγει πολλά θέματα και ασχολείται με πολλούς χαρακτήρες. Φτιάχνει ένα αρκούντως ικανοποιητικό θέαμα, που ναι μεν δεν είναι όσο καλό ήταν το προηγούμενο φιλμ αλλά προσπαθεί να διατηρήσει τα στάνταρ υψηλά και παρά τις πολλές θεματικές και τους χαρακτήρες, διεκπεραιώνει εξαιρετικά το έργο του. Έχει χορταστική δράση με αποκορύφωμα το φινάλε, που μπορεί να είναι ανεγκέφαλο (γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω το λόγο που Iron Man και War Machine χτυπιούνται με τα ρομπότ στο κέντρο του Μανχάταν με εκατοντάδες κόσμου από κάτω τους) αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακά γυρισμένο.

  Όλα αυτά λοιπόν για να πούμε μια ακόμα ιστορία με τον Ατσαλένιο, να περάσουμε στο Θορ, να έρθει κι ο Κάπτεν Αμέρικα που φροντίζουμε να ενημερώσουμε και το κοινό, δείχνοντας την ασπίδα του μέσα στην ταινία, για να περάσουμε στη μεγάλη συνάθροιση των Εκδικητών. Και τι μ' αυτό; Μια χαρά περάσαμε και σε αυτή την περιπέτεια του Iron Man!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Black Widow (2020) Trailer

Το τελικό τρέιλερ για το Black Widow κυκλοφόρησε λίγες ώρες πριν. Το πιο θεαματικό μέχρι τώρα! Η Σκάρλετ Γιοχάνσον ζωντανεύει ξανά τη Μαύρη Χήρα, πηγαίνοντας στο παρελθόν της ηρωίδας. Στο πλευρό της οι Ρέιτσελ Βάις, Ντέιβιντ Χάρμπορ, Φλόρενς Πιου και στη σκηνοθεσία η Κέιτ Σόρτλαντ. Η ταινία κυκλοφορεί το Μάιο!

Πως σας φάνηκε το τρέιλερ; Ανυπομονείτε για τη νέα ταινία της Μάρβελ; Πείτε μας στα σχόλια!

Trailers - Connected, Rev, Only

Τρία νέα τρέιλερς σας φέρνουμε σήμερα, ένα για κάθε γούστο. Έχουμε animation, γουστόζικο απ' ότι φαίνεται, αλλά και αρκετά "φορτωμένο", που ξεκινά με προθέσεις ταινίας δρόμου και οικογενειακών καταστάσεων για να οδηγηθεί σε επιστημονική φαντασία και "κακά" ρομπότς που προκαλούν πανικό στους δρόμους της Αμερικής. Connected, ο τίτλος της ταινίας και θα τη δούμε στους κινηματογράφους το Σεπτέμβρη.

Αμέσως μετά έχουμε κλασική χολιγουντιανή νεανική περιπέτεια με τυπάκο που ασχολείται επαγγελματικά με το ξεκλείδωμα αυτοκινήτων. Ναι, κλέφτης είναι και συλλαμβάνεται! Είναι όμως τόσο καλός που η αστυνομία θέλει να τον χρησιμοποιήσει για να εξαρθρώσει μια μεγάλη σπείρα λαθρεμπόρων αυτοκινήτων. Για να γλιτώσει τη φυλακή, ο τυπάκος δέχεται προφανώς και τη συνέχεια μπορείτε να τη δείτε σε VOD ή DVD και Bluray σε λίγο καιρό ή μπορείτε απλώς να τη φανταστείτε καθώς δε μοιάζει για κάτι διαφορετικό απ' όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα.

Πάμε και σε ανεξάρτητη επιστημονική φαντασία με τη Φρίντα Πίντο για το τέλος. Μετεωρίτης που περνά από τη Γη, αφήνει στην ατμόσφαιρα επικίνδυνο ιό, που επιτίθεται σε όλες τις γυναίκες και τις αφανίζει. Δεν παίζουμε με τέτοια θέματα το 2020 αγαπητοί σεναριογράφοι, ενώ εκκρεμούν ένα σωρό δικές και έχει γεμίσει ο τόπος #metoo ! 

In The Shadow Of The Moon (2019)

Είδος: Μυστηρίου, Επιστημονικής Φαντασίας

image via Netflix

"Αξιοπρεπές φιλμ, έστω κι αν πάσχει από το σύνδρομο των περισσότερων ταινιών με ταξίδια στο χρόνο και χάνεται προσπαθώντας να ενώσει παρελθόν, παρόν και μέλλον."

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Σκηνοθεσία:Jim Mickle

Σενάριο:Gregory Weidman,
Geoffrey Tock

Παίζουν:Boyd Holbrook,
Cleopatra Coleman,Michael C. Hall

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Χώρος, χρόνος, ταξίδια μέσα στο χώρο και το χρόνο, εθνικές συνωμοσίες, μυστήρια εγκλήματα ανά εννέα χρόνια που φαίνεται να γίνονται από μια δολοφόνο που θεωρείται ήδη νεκρή. Μέσα σε αυτά προσθέτεις και λίγο οικογενειακό δράμα, ίσα για να μας δέσει η πλοκή και η εξέλιξη αυτής, κι έχεις το ενδιαφέρον τελικό αποτέλεσμα του Στη Σκιά Του Φεγγαριού, τη νέα ταινία που μπορείς να παρακολουθήσεις στο Netflix.

  Το 1988, ο αστυνομικός Τόμας Λόκχαρτ, προσπαθεί να πάρει προαγωγή και η τύχη τον φέρνει να εξιχνιάζει μια περίπτωση πολλαπλών δολοφονιών. Ο Τόμας έρχεται αντιμέτωπος με τη δολοφόνο και χωρίς να θέλει τη σκοτώνει, ρίχνοντάς τη στις γραμμές του μετρό. Εννέα χρόνια μετά κι ενώ ο Λόκχαρτ έχει ανελιχθεί, μια παρόμοια σειρά δολοφονιών απασχολεί την αστυνομία και τα ίχνη οδηγούν ξανά στην ίδια δολοφόνο, αυτή που όλοι νόμιζαν νεκρή. Για τα επόμενα περίπου δέκα οχτώ χρόνια ο Λόκχαρτ θα διαλύσει την προσωπική του ζωή και θα αφοσιωθεί στην εξεύρεση της δολοφόνου, μέσα από στοιχεία που τον οδηγούν σε μια τρομακτική αποκάλυψη, προσωπική αλλά και με μεγαλύτερες προεκτάσεις, στον κόσμο γύρω του.

  Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Τζιμ Μικλ και έγραψαν οι Γκρέγκορι Γουάιντμαν και Τζέφρι Τοκ προσπαθεί να σταθεί με αξιοπρέπεια στο δύσκολο είδος της επιστημονικής φαντασίας και των ταξιδιών στο χρόνο. Αν με ρωτάτε αν τα καταφέρνει, θα σας έλεγα, "ναι, στέκεται με αξιοπρέπεια". Στήνει με προσοχή την ιστορία της, δίνει χρόνο στο θεατή να γνωρίσει τα βασικά πρόσωπα και τους δεσμούς μεταξύ τους μέσα στις τρεις- τέσσερις περίπου δεκαετίες που απλώνεται η ιστορία, φροντίζει το μυστήριο να μην αποκαλυφθεί εύκολα και έχει καλές ερμηνείες. Ένα βασικό κομμάτι όμως, που παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο αν θα δεις την ταινία με θετικό μάτι ή όχι, έχει να κάνει με την αποκάλυψη και το λόγο που γίνεται όλο αυτό που... γίνεται! Όταν λοιπόν παίρνεις την απάντηση για το δολοφόνο και το λόγο που ταξιδεύει στο χρόνο και κάνει τους φόνους, μένεις λίγο μετέωρος. Τα στοιχεία δεν αρκούν για να εξηγήσουν την κατάληξη του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα αλλά πέρα από αυτό δεν είναι απολύτως πειστική και η απάντηση που δίνουν οι δημιουργοί πάνω στους φόνους και στη σειρά που ακολουθείται. Αν δείτε το φιλμ θεωρώ ότι θα κατανοήσετε αυτό που γράφω. Το ελπίζω, δηλαδή, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να αναλύσω περισσότερο την πλοκή χωρίς να αποκαλύψω βασικά στοιχεία.

  Αξιοπρεπές λοιπόν το φιλμ, έστω κι αν πάσχει από το σύνδρομο των περισσότερων ταινιών με ταξίδια στο χρόνο και χάνεται προσπαθώντας να ενώσει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, αν και λίγο πρόχειρη η γήρανση των ηθοποιών. Χόλμπρουκ, Κόουλμαν και Χολ είναι αυτοί που μας απασχολούν περισσότερη ώρα στην οθόνη και ιδιαίτερα η δεύτερη τα καταφέρνει περίφημα.

  Μέχρι τα μέσα, η ταινία του Μικλ, βλέπεται με μεγάλο ενδιαφέρον. Κάπου όμως εκεί αρχίζει να χάνει το ρυθμό της και τον βρίσκει ξανά πλησιάζοντας προς το φινάλε και την ώρα των εξηγήσεων. Θα μπορούσε η διάρκεια να είναι μικρότερη και ίσως να κέρδιζε πόντους έτσι η ταινία αλλά σημασία έχει αυτό που τελικά βλέπουμε. Αυτό λοιπόν είναι μια αξιόλογη παραγωγή, με ενδιαφέρον αλλά  άνισο τελικό αποτέλεσμα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Rim of The World (2019)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Περιπέτεια

"Κάπου χαμένη ανάμεσα σε επιστολή αγάπης για τον κινηματογράφο του 1980 και την πιο μοντέρνα, βιντεοκλιπίστικη αισθητική του σκηνοθέτη της, η ταινία καταφέρνει για το μεγαλύτερο μέρος της να εμφανίζεται τουλάχιστον τίμια, ειλικρινής απέναντι στο θεατή."

Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Σκηνοθεσία:McG

Σενάριο:Zack Stentz

Παίζουν:Jack Gore,
Miya Cech,Benjamin Flores Jr.

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Οι ταινίες που έχω αποφασίσει μέχρι σήμερα να παρακολουθήσω στο Netflix, ήταν στην πλειοψηφία τους μέτριες έως απογοητευτικές. Όλως περιέργως, μία από αυτές που βρήκα αρκετά συμπαθητικές, ήταν η νεανικού ενδιαφέροντος επιστημονικής φαντασίας ταινία, που σκηνοθέτησε ο (ξεχασμένος πια από το Χόλιγουντ) McG, Η Άκρη Του Κόσμου. Κάπου χαμένη ανάμεσα σε επιστολή αγάπης για τον κινηματογράφο του 1980 και την πιο μοντέρνα, βιντεοκλιπίστικη αισθητική του σκηνοθέτη της, η ταινία καταφέρνει για το μεγαλύτερο μέρος της να εμφανίζεται τουλάχιστον τίμια, ειλικρινής απέναντι στο θεατή.

  Ο Άλεξ είναι ένας πιτσιρικάς που ασχολείται με την τεχνολογία από το πρωί μέχρι το βράδυ, με αποτέλεσμα να μην έχει πολλούς φίλους. Όταν έρχεται η ώρα να πάει στην κατασκήνωση που λέγεται "η άκρη του κόσμου" αναγκάζεται να συναναστραφεί με μια ομάδα παιδιών με παρόμοια με αυτών θέματα κοινωνικοποίησης και μαζί θα οδηγηθούν σε μια απίστευτη περιπέτεια. Τα πιτσιρίκια έχουν στο χέρι τους το κλειδί για τη σωτηρία του κόσμου, καθώς πραγματοποιείται εξωγήινη εισβολή και κοντά στην κατασκήνωση προσγειώνεται η άκατος μιας αστροναύτη που τους δίνει ένα στικάκι με πληροφορίες για τους εξωγήινους που μπορούν να τους καταστρέψουν. Τα πιτσιρίκια ξεκινούν ένα ταξίδι για τη σωτηρία της ανθρωπότητας προσπαθώντας να δώσουν το στικάκι στα κατάλληλα χέρια, αποφεύγοντας τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν, ενώ παράλληλα ένας εξωγήινος κυνηγός βρίσκεται στο κατόπι τους.

  Τα πιτσιρίκια, η κατασκήνωση, η εξωγήινη εισβολή, τα BMX! Τι άλλο θέλεις για να καταλάβεις την επιθυμία της ταινίας να μιλήσει για τα '80ς και τις κινηματογραφικές νεανικές περιπέτειες της εποχής εκείνης; Δεν το κάνει φυσικά απόλυτα καλά αλλά το γενικότερο κλίμα καταφέρνει να το περάσει στο θεατή, που έχει δει ταινίες της εποχής εκείνης. Ο ρυθμός και το εμβόλιμο χιούμορ μαζί με την προσπάθεια να μην γίνουν τα πράγματα ποτέ πολύ σοβαρά σε ότι αφορά τη δράση, παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτό.

  Τα παιδιά δίνουν καλές ερμηνείες και ο McG τα καθοδηγεί κατάλληλα, κάνοντας τη μεταξύ τους σχέση το μεγάλο ατού της ταινίας. Τόσο στις πιο δραματικές στιγμές όσο και στις κωμικές, τα πιτσιρίκια βρίσκουν τον τρόπο να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

  Η πρόχειρα δοσμένη τελευταία πράξη της ταινίας είναι αυτή που στερεί γενικότερα πόντους από το τελικό αποτέλεσμα. Κάπου εκεί φαίνεται σαν να παράτησαν το γράψιμο οι σεναριογράφοι, σαν να μπήκαν όλα στον αυτόματο για να οδηγηθούμε σε ένα όσο γίνεται πιο βιαστικό φινάλε. "Την κάναμε τη δουλειά μας, κρατήσαμε καλό επίπεδο για τα 2/3 της ταινίας, ας τελειώνουμε κάπου εδώ", φαίνεται να σκέφτηκαν οι συντελεστές. Ένα από τα κλασικά προβλήματα των ταινιών του Netflix, προσθέτω εγώ, με τη διαφορά ότι στις περισσότερες είναι αρκετά πιο μέτρια και τα πρώτα 2/3. Αν προσθέσεις και τις στιγμές που ο McG θέλει να κάνει λίγο πιο βίαιο και σκοτεινό το φιλμ, χωρίς να ταιριάζει όμως με το στιλ που του έχει δώσει γενικότερα, μπορείς να καταλάβεις το λόγο που τελικά δεν είναι όσο διασκεδαστικό θα θέλαμε.

  Καλά οπτικά εφέ, νοσταλγία, καλοί οι πιτσιρικάδες πρωταγωνιστές, καλός ρυθμός, αφελές αλλά ικανοποιητικό στη μεγαλύτερη διάρκεια σενάριο είναι λόγοι που κάνουν το φιλμ μια καλή επιλογή για θέαση στην τηλεόραση, έστω και ένα μεσημέρι του Σαββατοκύριακου.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb

Godzilla (1998)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Ο Γκότζιλα του Έμεριχ δεν είναι μια μυθική φιγούρα, δεν είναι ένα πλάσμα με προεκτάσεις που αγγίζουν τα όρια του υπερφυσικού. Είναι ένα ζώο που προσπαθεί να βρει ένα καταφύγιο και που απλώς σκορπά τον πανικό στο διάβα του. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να υπονοείται ότι το πλάσμα είναι κάτι άλλο πέρα από ένα ζώο και από αυτό το σημείο και μόνο, το φιλμ φαίνεται να "χάνει" τους φανατικούς φίλους των Ιαπωνικών ταινιών."

ΓΚΟΤΖΙΛΑ

Σκηνοθεσία: Roland Emmerich

Σενάριο:Roland Emmerich,
Dean Devlin

Παίζουν:Matthew Broderick,
Jean Reno,Maria Pitillo

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ο νέος Χολιγουντιανός Γκοτζίλα έρχεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους μας αλλά η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί ασχολήθηκαν με το θρυλικό Ιαπωνικό κάιτζου πάει πίσω στο 1998! Η ομότιτλη ταινία φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του Ρόλαντ Έμεριχ και είναι (μέσες-άκρες) αυτό που θα περίμενες από τον Γερμανό σκηνοθέτη.

  Οι δοκιμές πυρηνικών όπλων από τη Γαλλική κυβέρνηση προκαλούν μετάλλαξη σε μια σαύρα, η οποία αποκτά γιγάντιο μέγεθος και κατευθύνεται προς τη Νέα Υόρκη, διαλύοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Ένας επιστήμονας, μια ρεπόρτερ, ένας Γάλλος μυστικός πράκτορας και φυσικά ο Αμερικανικός στρατός προσπαθούν να βρουν τρόπο να σταματήσουν την καταστροφική πορεία του πλάσματος.

  Πρέπει να έχω δει το φιλμ του Έμεριχ τρεις ή τέσσερις φορές από το 1998 μέχρι πριν ένα βράδυ. Τις δύο πρώτες φορές, όντας πιτσιρικάς, θυμάμαι ότι είχα εντυπωσιαστεί από το εφετζίδικο υπερθέαμα, ειδικά την πρώτη φορά στον κινηματογράφο. Η τρίτη φορά με είχε αφήσει αδιάφορο και έχοντας βρει αρκετά χαζό το φιλμ, όντας τότε σε μια διαφορετική ηλικία, γύρω στα είκοσι έξι, και έχοντας ακολουθήσει εκείνο το διάστημα πιο "ψαγμένα" κινηματογραφικά μονοπάτια. Η τέταρτη και τελευταία με βρήκε ξανά να θεωρώ το φιλμ "χαζό" αλλά αρκετά διασκεδαστικό, με όλες αυτές τις ατέλειες και αφέλειες που το διακρίνουν. Ίσως η νοσταλγική διάθεση για εκείνη τη δεκαετία, ίσως γενικότερα η διάθεση να δω κάτι εύπεπτο σε αυτή την περίοδο της ζωής μου, να έπαιξε το ρόλο της. Όπως και να 'χει, η ουσία μένει η ίδια. Είδα το Γκοτζίλα του 1998 και μια χαρά πέρασα, παρότι αυτός ο Γκοτζίλα έχει το όνομα αλλά δεν θυμίζει σε τίποτα τον Ιάπωνα ξάδερφό του.

  Ο Γκότζιλα του Έμεριχ δεν είναι μια μυθική φιγούρα, δεν είναι ένα πλάσμα με προεκτάσεις που αγγίζουν τα όρια του υπερφυσικού. Είναι ένα ζώο που προσπαθεί να βρει ένα καταφύγιο και που απλώς σκορπά τον πανικό στο διάβα του. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να υπονοείται ότι το πλάσμα είναι κάτι άλλο πέρα από ένα ζώο και από αυτό το σημείο και μόνο, το φιλμ φαίνεται να "χάνει" τους φανατικούς φίλους των Ιαπωνικών ταινιών. Ακόμα και σε εμένα, που φανατικό φίλο δε με λες αλλά μια γνώση γύρω από αυτά τα φιλμς την έχω και αρκετά τα είχα βρει συμπαθητικά και αξιόλογα για το είδος τους, η φιγούρα και το γενικότερο κλίμα της ταινίας προκαλεί μια αμηχανία, όσο σκέφτομαι ότι το όνομα της ταινίας είναι Γκοτζίλα και το πλάσμα που βλέπω στην οθόνη είναι το ομώνυμο τέρας. Κάπου εκεί αρχίζει και μπαίνει στην κουβέντα και ο σχεδιασμός του πλάσματος, η χρήση ψηφιακών εφέ (όχι καλών ως επί το πλείστον, ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής) και ελάχιστων μηχανικών εφέ και ομολογουμένως η αμηχανία μεγαλώνει. Αν το φιλμ είχε διαφορετικό τίτλο ίσως μέχρι σήμερα να είχε αποκτήσει μια καλύτερη φήμη καθώς είναι μια αρκετά διασκεδαστική ταινία της δεκαετίας του 1990, αλλά όχι μια ικανοποιητική ταινία "Γκοτζίλα".

  Έχει λοιπόν θετικά στοιχεία η ταινία αν αφήσουμε απέξω τα παραπάνω αλλά και το πάντα αφελές σενάριο που έχουν τα φιλμ του Έμεριχ; Επιτρέψτε να θεωρήσω ότι έχει. Έχει μερικές αρκετά ικανοποιητικές οπτικά σκηνές. Έχει διάθεση για πλάκα, ακόμα κι αν τα αστεία δεν βρίσκουν τις περισσότερες φορές το στόχο αλλά εγώ ακόμα και αυτό μπορώ να το θεωρήσω αστείο, που μάλιστα λειτουργεί υπέρ της παρακολούθησης της ταινίας. Έχει γρήγορο ρυθμό, έχει σκηνές καταστροφής, όπως περιμένεις να έχει. Έχει σκηνές δράσης υπερβολικές και αναληθοφανείς, όπως περιμένεις να έχει ένα φιλμ του Έμεριχ. Έχει ερμηνείες μια χαρά για το είδος, χωρίς ωστόσο να έχει "καλούς" χαρακτήρες. Επίσης, το φιλμ έχει μια ανατροπή, με σκοπό να δώσει τις βάσεις για μια συνέχεια, καθώς όλοι πίστευαν ότι πάνε για τριλογία. Η ανατροπή αυτή ήταν ένα ακόμα ρίσκο που δουλεύει για τη λογική μιας ταινίας τεράτων αλλά που απομακρύνει ακόμα περισσότερο τη λογική των ταινιών του Γκοτζίλα.

  Όπως έγραψα και παραπάνω, η τελευταία προβολή της ταινίας του 1998 με βρήκε σε καλή διάθεση, τόσο πριν την έναρξη όσο και μετά το τέλος της. Κυριότερο πρόβλημά μου ήταν ότι ο Γκοτζίλα δεν ήταν ο Γκοτζίλα, καθώς το πλάσμα αυτό είναι ένας χαρακτήρας πολύ συγκεκριμένος. Ούτε οπτικά αλλά ούτε και σε τίποτα άλλο η σαύρα αυτής της ταινία θύμιζε την αντίστοιχη Ιαπωνική και μάλλον δεν ήθελε κιόλας απ' ότι κατάλαβα να θυμίσει την γνήσια εκδοχή. Οι Αμερικανοί ήθελαν να φτιάξουν κάτι διαφορετικό αλλά να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν το όνομα για να κερδίσουν μεγαλύτερη μερίδα κοινού. Διαφορετικό όνομα στο φιλμ, διαφορετική αντιμετώπιση από τους πάντες. Άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα της ταινίας είναι το μέγεθος του πλάσματος. Εκεί βρήκα τον εαυτό μου πολλές φορές να κουράζεται που οι δημιουργοί δεν μπόρεσαν να κατασταλλάξουν στο ακριβές μέγεθος με αποτέλεσμα άλλες φορές το πλάσμα να φαίνεται τεράστιο ενώ άλλες η κλίμακα να είναι κατά πολύ μικρότερη. Ένα τρίτο θεματάκι με την ταινία είναι αυτό που ανέφερα και πιο πριν και έχει να κάνει με τους χαρακτήρες. Θα ήθελα να υπάρχουν ένας- δύο χαρακτήρες που να δίνουν κάτι παραπάνω αλλά το σενάριο και οι ατάκες δεν βοηθούν. Ο Γάλλος του Ζαν Ρενό είναι ίσως πιο κοντά σε αυτό που θα ήθελα να έχει το φιλμ αλλά κι εκεί κάτι λείπει. Τελευταίο αρνητικό, η διάθεση στην τελευταία πράξη να κοπιάρουμε το Jurassic Park.

  Όσα αρνητικά κι αν βρεις όμως σε ένα φιλμ πάντα θα υπάρχει χώρος για θετική προδιάθεση κι αυτό από την πλευρά μου υπάρχει σχεδόν πάντα. Γνωρίζοντας λοιπόν ποιός είναι ο Έμεριχ και ποιός ο σεναριογράφος του, Ντιν Ντέβλιν, μπορώ πλέον να παρακολουθήσω μια ταινία τους, ξέροντας ακριβώς τι να περιμένω. Για κάποιους αυτό είναι κακό και δεν διαφωνώ καθόλου αλλά περί ορέξεως... Ο γράφων είναι ένα παιδί που έζησε την εφηβεία του στη δεκαετία του 1990 και ο κινηματογράφος και οι βιντεοπαραγωγές της εποχής του είναι οικείος, οπότε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα δεν έχει με τις "χαζές" ταινίες του Γερμανού καθώς οι περισσότερες κατάφερναν πάντα να με κάνουν να περάσω καλά, έστω κι αν ήθελα κάτι παραπάνω και δεν μου το έδιναν. Το φιλμ βλέπετε ευχάριστα και σήμερα, αν είσαι κι εσύ παιδί των '90ς και δε σε νοιάζει η σε βάθος προσέγγιση όσων διαδραματίζονται στην οθόνη. Ναι υπάρχουν στιγμές που η λέξη "χαζό" δεν αρκεί για να περιγράψει κάποια από αυτά που βλέπεις ή που λέγονται αλλά, είπαμε, ακόμα και οι κακές ταινίες μπορεί να σε κάνουν να περάσεις καλά με κάποιο τρόπο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Terminator: Dark Fate - Trailer!

Μετά το μπέρδεμα που άκουγε στο όνομα Terminator: Genisys (εμείς συμπαθητικό το είχαμε βρει ωστόσο), τα πράγματα σοβαρεύουν για τη περίφημη σειρά ταινιών. Όχι μόνο ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ επιστρέφει αλλά μαζί και η αρχική Σάρα Κόνορ, Λίντα Χάμιλτον. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Τιμ Μίλερ, του Deadpool, ενώ το χεράκι του στην ιστορία έχει βάλει και ο Τζέιμς Κάμερον, που εδώ φαίνεται να έχει μεγαλύτερη συμμετοχή.

  Άμεση συνέχεια της δεύτερης ταινίας, της τελευταίας που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Κάμερον, το Dark Fate κρατά ακόμα κλειστά τα χαρτιά του γύρω από την πλοκή, παρότι η πρεμιέρα του έχει προγραμματιστεί για το Νοέμβριο. Το πρώτο τρέιλερ δίνει αρκετά πράγματα γύρω από το ύφος και τη δράση της ταινίας αλλά δε μας αποκαλύπτει αρκετά πράγματα σε ότι έχει να κάνει με την ιστορία. Αρκετό είναι πάντως για μια πρώτη δόση.

Lucy in The Sky - Trailer

Η ΝΑΤΑΛΙ ΠΟΡΤΜΑΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΙΣΣΑ

Επιστημονική φαντασία που "μυρίζει" ...Κιούμπρικ, με τη Νάταλι Πόρτμαν στο ρόλο αστροναύτισσας, η οποία επιστρέφει στη Γη μετά από αποστολή και αρχίζει να χάνει τα όρια πραγματικότητας και φαντασίας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νόα Χόλεϊ , του οποίου οι τηλεοπτικές δουλειές είχαν αρκετό ενδιαφέρον, έχοντας σκηνοθετήσει επεισόδια του Legion και του Fargo, αλλά κάτι άλλο κινηματογραφικά δεν έχει επιδείξει.

Avengers: Endgame - New Trailer

Το Τελευταίο Τρέιλερ Για το Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για το Avengers: Endgame. Όλοι αναμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε πως θα τελειώσει αυτή η φάση των αγαπημένων υπερηρώων της Μάρβελ. Οι μισοί έχουν εξαφανιστεί, οι μισοί είναι στη Γη και αναζητούν τρόπο να διορθώσουν τα πράγματα, ο Τόνι Σταρκ/ Άιρον Μαν βρίσκεται στο διάστημα και προσπαθεί να επικοινωνήσει και το νέο μέλος, που ακούει στο όνομα Κάρολ Ντάνβερς ή αλλιώς Κάπτεν Μάρβελ, παίρνει την έγκριση του Θορ! Μεγάλη Τετάρτη, 24 Απριλίου, θα κυκλοφορήσει το φιλμ στη χώρα μας.

Captain Marvel (2019)

Είδος: Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Ίσως ο τρόπος για να απολαύσεις και να διασκεδάσεις περισσότερο στην προβολή του Captain Marvel είναι να είσαι εξοικειωμένος με τον Αμερικανικό κινηματογράφο δράσης της δεκαετίας του 1990, περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας....Δεν είναι μόνο η αναπαράσταση της εποχής αλλά όλο το συναίσθημα που κυριαρχεί στα πλάνα της ταινίας, που ακόμα και "τεχνικά" φαίνεται να έχει γυριστεί μεγάλο κομμάτι της με μέσα της εποχής εκείνη. Το χιούμορ, η δράση, η εξέλιξη της πλοκής, οι ανατροπές, "φωνάζουν" όλα 1990, με τα καλά και τα κακά της εποχής εκείνης."

Σκηνοθεσία:Anna Boden,Ryan Fleck

Σενάριο:Anna Boden,Ryan Fleck,

Geneva Robertson-Dworet

Παίζουν:Brie Larson,
Samuel L. Jackson,Ben Mendelsohn

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η τελευταία ταινία της Μάρβελ, πρώτη με γυναίκα πρωταγωνίστρια και τελευταία πριν το κομβικό Avengers: Endgame, έφερε διχασμό σε κοινό και κριτικούς. Ο διχασμός αυτός δεν επήλθε τόσο από το ίδιο το φιλμ όσο από τις δηλώσεις της πρωταγωνίστριας, Μπρι Λάρσον, και την ακτιβιστική της δράση. Τις δηλώσεις και τις αντιδράσεις μπορείτε εύκολα να τις βρείτε στο διαδίκτυο και να κρίνετε μόνοι σας αν αξίζει όλος αυτός ο ντόρος. Αυτό που εγώ κατάφερα να κάνω ήταν να δω την ταινία χωρίς να έχω ακούσει ή διαβάσει τίποτα γύρω από τις δηλώσεις της Λάρσον, αν και δε θεωρώ ότι θα άλλαζε κάτι στην στάση μου απέναντι στο συμπαθητικό, χαμηλών τόνων, υπερηρωικό φιλμ, που συστήνει την άγνωστη σε εμένα ηρωίδα, καθώς ομολογώ ότι ανήκω στην ομάδα ανθρώπων που όταν ακούει Κάπτεν Μάρβελ, στο νου τους φέρνει τον ήρωα της DC που σήμερα αποκαλούν Σαζάμ!

  Η αφήγηση της ταινίας μας μεταφέρει στον πλανήτη Χάλα και βλέπουμε τη Βιρς, αξιωματικό της εξωγήινης φυλής των Κρι, να πολεμά ενάντια στους Σκρολ, μια άλλη εξωγήινη φυλή με την ικανότητα να αλλάζει μορφές. Οι Σκρολ παγιδεύουν τη Βιρς, την πιάνουν αιχμάλωτη και προσπαθούν με την τεχνολογία τους να αποσπάσουν από τη μνήμη της πληροφορίες για ένα πολύτιμο για αυτούς υλικό, το οποίο βρίσκεται στον πλανήτη Γη και για το οποίο φαίνεται ότι για κάποιο λόγο γνωρίζει πράγματα η Βιρς. Η ηρωίδα καταφέρνει να αποδράσει και επιχειρεί να φτάσει στον πλανήτη Γη για να ξεδιαλύνει το μυστήριο, καθώς και η ίδια προσπαθεί εδώ και καιρό να κατανοήσει ποια είναι και από που προέρχεται, αφού δε μπορεί να θυμηθεί τίποτα από τη ζωή της πριν από έξι χρόνια. Κάπως έτσι βρισκόμαστε στη Γη του 1995 και συναντούμε έναν νεότερο Νικ Φιούρι, στις αρχές της καριέρας του στην Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., να βρίσκεται στο πλευρό της νεαρής εξωγήινης(;) αξιωματικού και μαζί να προσπαθούν να αποτρέψουν την εισβολή των Σκρολ και να ανακαλύπτουν τι είναι αυτό που ψάχνουν μανιωδώς οι Σκρολ και γιατί.

  Ίσως ο τρόπος για να απολαύσεις και να διασκεδάσεις περισσότερο στην προβολή του Captain Marvel είναι να είσαι εξοικειωμένος με τον Αμερικανικό κινηματογράφο δράσης της δεκαετίας του 1990, περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας. Από τη στιγμή που η Βιρς βρίσκεται στη Γη και συναντά τον Φιούρι είναι φανερό ότι η κινηματογραφική οθόνη του 2019 μεταμορφώνεται στην αντίστοιχη κινηματογραφική οθόνη του 1995. Δεν είναι μόνο η αναπαράσταση της εποχής αλλά όλο το συναίσθημα που κυριαρχεί στα πλάνα της ταινίας, που ακόμα και "τεχνικά" φαίνεται να έχει γυριστεί μεγάλο κομμάτι της με μέσα της εποχής εκείνη. Το χιούμορ, η δράση, η εξέλιξη της πλοκής, οι ανατροπές, "φωνάζουν" όλα 1990, με τα καλά και τα κακά της εποχής εκείνης. Όσοι διαβάζετε το Δες Και Πες συστηματικά, θα γνωρίζετε ότι η δεκαετία του 1990 είναι μια δεκαετία που μου είναι συμπαθής, αφού μεγάλωσα σε αυτή, όπως επίσης θα γνωρίζετε ότι πολλές φορές νοσταλγώ την αθωότητα και την πιο χαλαρή προσέγγιση των ταινιών δράσης και επιστημονικής φαντασίας που διέκρινε τον κινηματογράφο της εποχής. Λέγοντας αυτά νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο γιατί βρήκα το Captain Marvel αρκούντως διασκεδαστικό και μια χαρά προσθήκη στο Μαρβελικό σύμπαν. Μέχρι και την τρίτη πράξη του είναι μια πολύ απλή ταινία, με το χιούμορ της, με τη χαλαρή δράση της και με αρκετές ατέλειες, οι οποίες όμως προσωπικά δε μπόρεσαν να με ενοχλήσουν.

  Ίσως το θετικότερο στοιχείο της ταινίας είναι ότι αποφεύγει να γίνει επική, κάτι το οποίο κάνουν συχνά τα υπερηρωικά φιλμς. Μπορεί η τρίτη πράξη να είναι περίπου αυτό που περιμένεις από ένα φιλμ του είδους αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ενώ και η στιγμή που η ηρωίδα κατανοεί πλήρως ποια είναι και τι δυνάμεις έχει, αποδίδεται με αρκετά καλό τρόπο. Ωστόσο δεν υπάρχει το απαραίτητα επικό φινάλε αλλά μια δυνατή κλιμάκωση για να μας οδηγήσει στο επόμενο κεφάλαιο των Εκδικητών, στο οποίο φαίνεται ότι η νέα ηρωίδα θα παίξει σημαντικό ρόλο.

  Η Μπρι Λάρσον είναι ένα πρόσωπο που γενικά δεν με έχει κερδίσει απόλυτα και λέω "πρόσωπο" για να γίνω πιο συγκεκριμένος καθώς για μένα σημαντικότερο είναι ο ηθοποιός να παίζει με το ύφος του. Η Λάρσον λοιπόν δεν μου κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη. Μια χαρά είναι στο ρόλο της αλλά μια χαρά θα μπορούσε να είναι και οποιαδήποτε άλλη ηθοποιός. Δεν αποκόμισα, με λίγα λόγια, την αίσθηση ότι έκανε το ρόλο απόλυτα δικό της. Το δέσιμό της με το Σάμιουελ Τζάκσον έδωσε πολλούς πόντους, με τον Τζάκσον να είναι εδώ ένας πολύ πιο χαλαρός και αστείος Νικ Φιούρι, το οποίο λειτουργεί στην ταινία, αλλά μοιάζει πολύ μακριά από τον Φιούρι που μας έχει συστηθεί στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Υπάρχει επίσης ο Μεν Μέντελσον στο φιλμ, στο ρόλο του αρχηγού των Σκρολ, Τάλος, ο οποίος είναι αυτός που κατανοεί μάλλον καλύτερα το χαρακτήρα του και τον εξελίσσει όπως πρέπει, ενώ υπάρχει και ο Τζουντ Λο, που αδικείται εντελώς με το χειρισμό του ρόλου του.

  Τα κυριότερα προβλήματα των ταινιών της Μάρβελ θεωρώ ότι θα είναι πάντα δύο, οδηγούν σε ένα,  και είναι δύσκολο να παραβλέψεις σαν θεατής, παρά μόνο αν επιδείξεις καλή θέληση. Το ένα είναι η συνέχεια που πρέπει να υπάρχει και το δεύτερο είναι η δυσκολία πια στο ειπωθεί απλώς μια ιστορία, απεξαρτημένη από σύμπαν που έχει δημιουργηθεί, ακόμα κι αν παίζει ή όχι ρόλο στη συνέχεια που προαναφέρω. Η κάθε ταινία πλέον παίζει κάποιο ρόλο, είναι ένα κεφάλαιο μέσα σε αυτό το υπερηρωικό κινηματογραφικό σύμπαν, οπότε δε μπορείς να τη δεις ξεκάθαρα σαν μια μοναδική ιστορία. Αν αυτό το φιλμ έρχονταν πριν μερικά χρόνια, στις αρχές όλου αυτού εγχειρήματος, θα υπήρχε άλλη αντιμετώπιση, όμως σήμερα δεν είναι εύκολο να τη δεις κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Αναγκαστικά μπαίνεις σε παραμέτρους σύγκρισης, ειδικά από τη στιγμή που μπλέκει και χαρακτήρες που έχεις συναντήσει στη μελλοντική μορφή τους.

  Όπως και να 'χει, το Captain Marvel είναι μια ταινία που βρήκα διασκεδαστική. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω από αυτό. Δεν αποφασίζει να γίνει ποτέ τίποτα παραπάνω (δεν ξέρω αν επιθυμούσε κάτι τέτοιο και δεν το κατάφερε ή το αντίθετο...) αλλά δεν γίνεται ποτέ κάτι αδιάφορο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Flash (1990) TV Pilot

Είδος: Δράσης, Φαντασίας, Κόμικ

"Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι "

Σκηνοθεσία:Robert Iscove

Σενάριο:Danny Bilson,Paul De Meo

Παίζουν:John Wesley Shipp,
Amanda Pays,Alex Désert

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2019, πάμε πίσω στο χρόνο σχεδόν δέκα εννιά χρόνια για να  μιλήσουμε, όχι για μια κινηματογραφική ταινία, αλλά για ένα πιλοτικό επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Επέλεξα να το κάνω αυτό σήμερα καθώς είναι η εποχή που σε όλους ξυπνά το παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα μας, η εποχή που το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και όλα τα καλούδια που πατροπαράδοτα υπάρχουν στα περισσότερα σπίτια αυτές τις ημέρες, μας φέρνουν θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια. Ο τηλεοπτικός Φλας λοιπόν, με τη μορφή του Τζον Γουέσλι Σιπ, και το πιλοτικό του επεισόδιο αποτελεί μια τέτοια ιδιαίτερη ανάμνηση για εμένα.

  Ο Φλας, ο άνθρωπος αστραπή, βρήκε το δρόμο για τις τηλεοπτικές οθόνες λίγο μετά την εποχή της Μπατ-μανίας που εξαπλώθηκε στην Γη το 1989, με αφορμή τη μεγάλη ταινία του Τιμ Μπάρτον, Batman. Πίσω από τη μεταφορά του ανθρώπου αστραπή στην τηλεόραση, βρίσκονται οι Ντάνι Μπίλσον και Πολ Ντι Μίο, οι οποίοι δείχνουν φανερά την επιρροή που είχε η ταινία του Τιμ Μπάρτον πάνω στον τηλεοπτικό Φλας, φέρνοντας ακόμα και τον Ντάνι Έλφμαν να γράψει το μουσικό θέμα του υπερήρωα. Τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα ακολουθούν τη λογική του Μπάτμαν, με το Σέντραλ Σίτι να είναι αρκετά σκοτεινό και βουτηγμένο στην ανομία, με το αποτέλεσμα να είναι αρκούντως ικανοποιητικό, δεδομένου μάλιστα και τον τηλεοπτικό προϋπολογισμό. Αρκετά καλά για την εποχή είναι επίσης τα εφέ, μην μπορώντας να φανταστώ καλύτερο τρόπο για εκείνα τα χρόνια να παρουσιάσεις έναν άνθρωπο που μπορεί να τρέχει με υπερφυσική ταχύτητα.

  Δεν επιθυμώ όμως να εστιάσουμε σε ολόκληρη τη σειρά αλλά μόνο στο πρώτο αυτό επεισόδιο, που μπορείς να παρακολουθήσεις τη γέννηση του ήρωα και να δεις για πρώτη φορά έναν από τους διασημότερους και πιο αγαπητούς κόμικ χαρακτήρες με σάρκα και οστά. Ως ταινία "origin" λοιπόν μια χαρά μου λειτουργεί ακόμα ο Φλας, με τις όποιες ατέλειες, τι οποίες σήμερα μπορείς να διακρίνεις με μεγαλύτερη ευκολία. Γύρω στο 1992, όμως, που θυμάμαι να βλέπω πρώτη φορά την ταινία στην τηλεόραση, σε κάποιον από τους τοπικούς σταθμούς της Κέρκυρας, που τότε παίζανε παράνομα βιντεοταινίες τα βράδια, ο Φλας έκανε αίσθηση. Μπορεί ως χαρακτήρες να μην έχουν κοινά με τον Μπάτμαν, όμως η διατήρηση της παρόμοιας αισθητικής (αν μπορείς να το πεις χωρίς να παρεξηγηθείς) με αυτήν της ταινίας του 1989 έδινε άλλον αέρα και κέρδισε μεγάλη μερίδα κοινού.

  Χρησιμοποιήθηκε μια λίγο πιο προσωπική, σκοτεινή ιστορία εκδίκησης, που μπορεί να μην είναι αυτό που ήθελαν ή θέλουν οι φίλοι του κόμικ χαρακτήρα αλλά δουλεύει πολύ περισσότερο και στο κοινό που δε γνωρίζει τον ήρωα. Ο Μπάρι Άλεν είναι ο πρωταγωνιστής, ο οποίος προέρχεται από οικογένεια αστυνομικών. Ο μπαμπάς αστυνομικός, ο μεγαλύτερος αδελφός το ίδιο, με λαμπρή καριέρα πίσω αλλά και μπροστά του σε ένα νέο σώμα που δημιουργήθηκε για να καταπολεμήσει μια συμμορία μοτοσικλετιστών που λεηλατούν την πόλη. Ο Μπάρι είναι κι αυτός αστυνομικός αλλά στο εγκληματολογικό και προσπαθεί από το πόστο του να βοηθήσει με στοιχεία που θα οδηγήσουν στη σύλληψη της συμμορίας κάτι που φαίνεται να συμβαίνει σύντομα καθώς ο Μπάρι ερευνώντας τα στοιχεία βρίσκει δείγμα που ανήκει σε πρώην αστυνομικό, συνεργάτη του αδελφού του, διωγμένο από το Σώμα και όλα οδηγούν σε αυτόν ως αρχηγό των κακοποιών. Το ίδιο βράδυ, ο Μπάρι μένει μέχρι αργά στο εργαστήριο, ένας κεραυνός χτυπάει το μέρος, τον ρίχνει σε ένα πάγκο γεμάτο με χημικές ουσίες και πέφτει αναίσθητος, για να συνέλθει την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο και να ανακαλύψει μερικές ημέρες μετά ότι πλέον έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις. Μπορεί να κινείται με απίστευτα μεγάλη ταχύτητα, να αναρρώνει και να επουλώνει πληγές πολύ πιο γρήγορα από ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Σύντομα ζητά τη βοήθεια μιας ειδικού από τα εργαστήρια ΣΤΑΡ για να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει και να απαλλαγεί από αυτό που του συμβαίνει όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια. Ο αδερφός του πέφτει νεκρός σε μια ενέδρα της συμμορίας των μοτοσικλετιστών και από εκείνο το βράδυ ο Μπάρι αποφασίζει να χρησιμοποιήσει της δυνάμεις του για να προστατεύσει τους ανθρώπους του Σέντραλ Σίτι. Ο Φλας κάνει την εμφάνιση του και τρομοκρατεί τους κακοποιούς ενώ παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και την αστυνομία, η οποία όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι υπέρ των τιμωρών που αποφασίζουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.

  Το σενάριο και η πλοκή των Μπίλσον και Ντι Μίο είναι απλό και ξεκάθαρο, φτιάχνοντας μια αστυνομική περιπέτεια προσωπικής εκδίκησης με έναν υπερήρωα στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων πέρα από βασικά στοιχεία για τους περισσότερους και λίγα παραπάνω πράγματα για τον πρωταγωνιστή και τον κακό, ενώ φροντίζουν να τονίσουν τη σχέση του Μπάρι με τον αδερφό του, ώστε να λειτουργήσει αυτό ως κύριο κίνητρο της απόφασης του Μπάρι να μεταμορφωθεί στον Φλας.

  Ο Τζον Γουέσλι Σιπ υποδύεται τον Μπάρι Άλεν/ Φλας και μας δίνει έναν συμπαθητικό χαρακτήρα και η αλήθεια είναι ότι του πάει αρκετά η στολή του υπερήρωα, μια στολή που είναι στα όρια του υπερβολικού, λόγω της απόφασης να τοποθετήσουν ψεύτικους μύες στα περισσότερα σημεία, κάτι που βέβαια φροντίζουν να εξηγήσουν με κάποιο τρόπο κατά τη διάρκεια της ταινίας. Ο Γουέσλι Σιπ ωστόσο δείχνει άνετος μέσα στη στολή και οπτικά μοιάζει ιδανικός Φλας. Ερμηνευτικά δεν το είχε βρει ακόμα όσο στην πορεία της σειράς (όχι ότι ερμήνευσε κάτι που χρειάστηκε υποκριτικό όγκο...) αλλά ακολουθώντας τη λογική της εποχής και το τηλεοπτικό πεδίο στο οποίο κινείται, μπορώ να κατανοήσω γενικότερα τις υποκριτικές οδηγίες που λάμβαναν οι ηθοποιοί.

  Η σκηνή που είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική της ταινίας είναι σαφώς η πρώτη εμφάνιση του Φλας με την πλήρη στολή του. Οι μοτοσικλετιστές βγαίνουν για εξόρμηση στην πόλη κι δυο χέρια με κόκκινα γάντια τους αποδεκατίζουν για να αποκαλυφθεί σε λίγα λεπτά μπροστά στο κοινό ο ήρωας με την κόκκινη στολή και τα χρυσά διακριτικά της αστραπής!

  Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι από τον Ρόμπερτ Άισκοουβ, σκηνοθέτη με μεγάλη εμπειρία ήδη στο χώρο της τηλεόρασης. Οι Μπίλσον και Ντι Μίο βάζουν στο σενάριό τους "δωράκια" για τους φίλους και γνώστες των κόμιξ του ήρωα σε διάφορα σημεία ενώ είναι φανερό ότι είχαν ιδέες για να πάνε κάπου την ιστορία στη συνέχεια της σειράς αλλά για διάφορους λόγους δεν τα κατάφεραν, παρότι σήμερα η σειρά επανεκτιμάται από πολλούς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb