Top Dog (1995) Action Heroes Review

 

ΕΝΑ ΑΧΤΥΠΗΤΟ ΔΙΔΥΜΟ

Δράσης, Κωμωδία, Αστυνομική

Διάρκεια: 86'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το 1989 οι Τομ Χανκς και Τζιμ Μπελούσι γυρίζουν έκαστος παρόμοιας θεματικής ταινίες. Ο πρώτος το Turner & Hooch και ο δεύτερος το Κ-9. Αστυνομικός συνεργάζεται με αστυνομικό σκύλο για διαλεύκανση εγκλήματος. Το 1995 ο Τσακ ο Νόρις αποφασίζει να γυρίσει τη σωστή εκδοχή αυτής της ταινίας και να στείλει τα γατάκια Χανκς και Μπελούσι για τσάι.

 Ένας αστυνομικός, συντροφιά με τον σκύλο συνεργάτη του, ανακαλύπτει ομάδα τρομοκρατών με ναζιστικές τάσεις. Οι τρομοκράτες τους αντιλαμβάνονται και αφού τους πυροβολούν, ξεφορτώνονται τα πτώματα στη θάλασσα. Έλα όμως που ο σκύλαρος, που ακούει στο όνομα Ρίνο, είναι ακόμα ζωντανός και επιστρέφει στη βάση του. Νέος συνεργάτης του θα είναι ο Τζέικ Γουάιλντερ, ένας σκληροτράχηλος (δεν το περιμένατε) αστυνομικός, που δουλεύει μόνος του και τίθεται συχνά πυκνά σε διαθεσιμότητα. Ο αρχηγός της αστυνομίας του αναθέτει την υπόθεση, γνωρίζοντας τις ικανότητές του. Το ζήτημα είναι ότι ο Τζακ που δεν είναι και δείγμα κοινωνικού ατόμου και φιλόζωου, πρέπει να κουβαλά μαζί του τον Ρίνο καθώς γνωρίζει τους υπόπτους και θα τον οδηγήσει σε αυτούς.

 Αρχικά πρέπει να πω ότι η ταινία ήταν πιο διασκεδαστική απ' ότι περίμενα. Ο Νόρις είναι πολύ χαλαρός και αποδίδει όχι μόνο στη δράση αλλά και στα χιουμοριστικά κομμάτια της ταινίας και αυτό ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη. Και η σκηνοθεσία του Άαρον Νόρις, αδερφού του Τσακ, είναι μια χαρά για το είδος της ταινίας, ένα χαλαρό buddy movie με ίσες δόσεις δράσης και κωμωδίας. Προφανώς δεν αποφεύγει κανένα κλισέ του είδους αλλά ποιος νοιάζεται. Εδώ έχουμε Τσακ που όχι μόνο δέρνει αλλά πετάει και αστειάκια!

 Το περίεργο με την ταινία είναι η επιλογή της θεματικής της. Έχεις μια ταινία που φαίνεται ότι θέλει να απευθυνθεί αρκετά και σε νεαρότερης ηλικίας κοινό, οπότε βάζεις ένα συμπαθητικό σκύλο στην υπόθεση που θα ταλαιπωρήσει τον ήρωα με τα καμώματά του. Όλα καλά μέχρι εδώ.  Πέφτουν λίγοι πυροβολισμοί και λίγο ξύλο παραπάνω αλλά είμαστε στη δεκαετία του 1990 και η έννοια της "φιλικής προς τα παιδιά" ταινίας είναι λίγο διαφορετική από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Περνάει λοιπόν κι αυτό. Αυτό όμως που οι αθεόφοβοι οι σεναριογράφοι έβαλαν απέναντι από τον Τσακ και τον σκύλο του ένα μάτσο τρομοκράτες, ναζιστές που επιχειρούν βομβιστικές επιθέσεις, δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα. Βέβαια από την άλλη, ήταν μια καλή ευκαιρία για τον ήρωά μας να δείρει μερικούς ναζί, οπότε, μη μιλάτε γατάκια! Όλα τέλεια στο σενάριο!

 Η ταινία δεν πήγε καλά στα ταμεία (δεν σχολιάζω καν την κριτική αποδοχή) καθώς δεν έφερε ούτε τον προϋπολογισμό της πίσω. Έπαιξε ρόλο βέβαια και μια πραγματική τρομοκρατική επίθεση που έγινε στην Οκλαχόμα, εννέα μέρες πριν κυκλοφορήσει η ταινία, αλλά δεν θεωρώ ότι θα είχαμε μεγάλες αποκλίσεις στο box office. Σήμερα πάντως η ταινία βλέπεται αρκετά εύκολα, ένα Σάββατο μεσημεράκι που θέλεις να χαλαρώσεις στον καναπέ σου και λέω ξανά, κλείνοντας, ότι δεν είναι τόσο κακή όσο νομίζεις. Δεν είναι υπόδειγμα σεναρίου και σίγουρα ο Άαρον Νόρις δεν είναι σκηνοθέτης που ξέρει να χειριστεί καλά το είδος αλλά κάπως το όλο σύνολο δουλεύει σχετικά καλά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

R. L. Stine's Pumpkinhead (2025) Mini Review

 

Τρόμου, Εφηβικό, Κωμωδία

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που είμαι σίγουρος ότι το όνομα του Ρ. Λ. Στάιν θα αναφερθεί τουλάχιστον μία φορά σε κάποια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή. Κι αν δεν πραγματοποιείται κάθε χρόνο κάποια παραγωγή βασισμένη σε έργο του Στάιν, ο συγγραφέας μοιάζει να είναι πάντα εκεί με κάποιο τρόπο, μέσα από τις δεκάδες (ή εκατοντάδες;) ιστορίες παιδικού και εφηβικού τρόμου που έχει δώσει. Φέτος είναι η σειρά του Pumpkinhead, το οποίο φέρει στον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα, προφανώς για να μην υπάρξει σύγχυση με την ομώνυμη ταινία τρόμου του 1988, που σκηνοθέτησε ο μάστορας των ειδικών εφέ, Σταν Γουίνστον.

 Στο φετινό Pumpkinhead παρακολουθούμε την ιστορία του Σαμ, του αδερφού του, Φιν, και της μαμάς τους Κάσι, που μετακομίζουν στην επαρχιακή πόλη του Ρέντχεβεν. Η οικογένεια φτάνει την εποχή του Χάλογουιν και πέφτουν πάνω στη μεγάλη γιορτή που γίνεται στη φάρμα του ντόπιου αγρότη και ευεργέτη απ' ότι φαίνεται της περιοχής, κυρίου Πάλμερ. Ο Πάλμερ είναι ιδιοκτήτης μιας τεράστιας φάρμας από την οποία τρέφεται όλόκληρη η πόλη με λαχανικά και φρούτα και κάθε χρόνο τέτοια εποχή όλη η πόλη συγκεντρώνεται εκεί. Ο Σαμ βρίσκει μια περίεργη κολοκύθα μέσα σε μια αποθήκη του Πάλμερ και αποφασίζει να την πάρει μαζί του παρά την προειδοποίηση του ιδιοκτήτη να μην αγγίξει τη συγκεκριμένη κολοκύθα. Ο Πάλμερ αργότερα ανακαλύπτει ότι η κολοκύθα λείπει, ο μεγάλος αδερφός του Σαμ, την επιστρέφει στη φάρμα και ο ίδιος δεν γυρίζει ποτέ πίσω στο σπίτι. Το περίεργο είναι ότι κανείς εκτός από τον Σαμ και τη νεαρή φίλη του, Μπέκα, δεν θυμάται την ύπαρξη του Φιν. Ο Σαμ πρέπει να ανακαλύψει τι συμβαίνει στην φάρμα του Πάλμερ και να καταφέρει να πάρει πίσω από τον αδερφό του από τις σκοτεινές δυνάμεις που τον κρατούν.

 Δεν ήταν κακό το Pumpkinhead. Νεανικός τρόμος με τα χρώματα του Χάλογουιν, πρακτικά εφέ, χιούμορ και νεανικές ανησυχίες με αρκετά θλιβερή ωστόσο κατάληξη. Θλιβερή για τον νεαρό πρωταγωνιστή, του οποίου το φινάλε δεν το λες και ευτυχές αλλά βασίζεται σε μια από τις αγωνίες των παιδικών μας χρόνων, μια σκέψη που αρκετά πιτσιρίκια έχουν κάνει και που δεν θα αποκαλύψω για να μην χαλάσουμε την προβολή. Η ώρα της ταινίας πάντως κυλάει σχετικά εύκολα, υπάρχει και μια ανατροπή στην τελευταία πράξη και κρατάει και το σκοτεινό τέλος που δίνει παραπάνω πόντους στο τελικό αποτέλεσμα.

 Το περίεργο εδώ έχει να κάνει με τους ηθοποιούς. Ενώ περιμένεις τα πιτσιρίκια να κάνουν μέτρια δουλειά και οι μεγαλύτερης ηλικίας επαγγελματίες ηθοποιοί να είναι αυτοί που μπορούν να ανταπεξέλθουν καλύτερα, στο Pumpkinhead συμβαίνει το αντίθετο και είναι κυρίως τα δύο πιτσιρίκια που σώζουν την κατάσταση.

 Γενικά πάντως το R.L. Stine's Pumpkinhead είναι μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική νεανική πρόταση τρόμου. Δεν λέει κάτι καινούριο και φοβερό, έχει όμως ατμόσφαιρα και μιλάει την απαραίτητη γλώσσα για να το παρακολουθήσουν κυρίως παιδιά, τα οποία θα πρότεινα να είναι μεγαλύτερα των δώδεκα ετών. 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Y2K (2024) Review

 

Κωμωδία, Τρόμου, Φαντασίας

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Κάιλ Μούνι είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος που έγινε γνωστός στην Αμερική μέσα από τη συμμετοχή του για σχεδόν μια δεκαετία στο Saturday Night Live. Εκεί ο Μούνι υπάρχει μπροστά από την κάμερα, υποδυόμενος διάφορους ρόλους στα σκετσάκια της κλασικής κωμικής σειράς. Ο Κάιλ όμως έδειξε στην πορεία ότι θέλει και μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα και πίσω από την κάμερα, ως σεναριογράφος, κυρίως μέσα από τη δουλειά του στο Brigsby Bear και τη νοσταλγική σειρά Saturday Morning All Star Hits! Αυτό που διακρίνεται και στις δύο δουλειές του είναι η νοσταλγία για τα παιδικά/ εφηβικά χρόνια του σεναριογράφου. Στα χρόνια της νιότης του μας πάει και η τελευταία δουλειά του Μούνι, το Y2K, μια κωμωδία φαντασίας που μας μεταφέρει στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας και στην αρχή της επόμενης, τότε που ο κόσμος είχε αναστατωθεί από το λεγόμενο "millennium bug". 

 Παραμονή πρωτοχρονιάς του 1999, ο Ιλάϊ και ο Ντάνι, δύο όχι και τόσο δημοφιλή παιδιά στο Λύκειο της πόλης τους, αποφασίζουν να το ρίξουν έξω και να παρτάρουν, με τον Ιλάι να ελπίζει ότι στο πάρτι θα βρει και το κορίτσι που έχει ερωτευτεί, την όμορφη Λόρα. Η βραδιά όμως μετατρέπεται σε μια αιματηρή κόλαση καθώς με την αλλαγή του χρόνου, τα ηλεκτρονικά συστήματα τρελαίνονται, οι μηχανές ζωντανεύουν και αποφασίζουν να κατακτήσουν τον κόσμο. Το millennium bug, ο ιός που όλοι φοβόντουσαν ότι θα φέρει την κατάρρευση στην παγκόσμια οικονομία και σε όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα, αποδεικνύεται αληθινός και πιο απειλητικός απ' ότι όλοι περίμεναν.

 Εδώ ο Κάιλ Μούνι γράφει και σκηνοθετεί και ίσως αυτό ζημιώνει το τελικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν ωραίες ιδέες στο σενάριο και δημιουργείται μια γενικότερη ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του ΄80 και του '90. Αν έχεις μεγαλώσει σε εκείνες τις εποχές, η θέαση της ταινίας γίνεται πολύ ευχάριστη καθώς ο τρόπος που χειρίζεται τη νοσταλγία ο δημιουργός της ταινίας αποδίδει αρκετά καλά και σου ξυπνάει μνήμες. Επίσης το χιούμορ γύρω από το ίντερνετ και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής βρίσκει το στόχο. Κάπου όμως το χάνει λίγο με τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ο Μούνι και παρά την καλή απόδοση των ηθοποιών, δεν έχεις το αναμενόμενο συναισθηματικό δέσιμο, το οποίο στις ταινίες του είδους που κλείνει το μάτι το Y2K ήταν βασική συστατικό.

 Ως προς τη ροή της, η ταινία τα πάει περίφημα για ένα σαραντάλεπτο αλλά στη συνέχεια φαίνεται να χάνει ενέργεια. Όλη αυτή η διάθεση που δείχνει από την αρχή ο Μούνι, κορυφώνεται τη στιγμή της επίθεσης του ιού μέσα από κωμικό σπλάτερ και δυστυχώς φαίνεται να μην μπορεί να επανέλθει στα ίδια επίπεδα από εκεί κι έπειτα ενώ εσύ σαν θεατής περιμένεις κάτι ακόμα.

 Παρ' όλα αυτά την ταινία την βρήκα διασκεδαστική, εύκολη, νοσταλγική για εμάς που σήμερα έχουμε πατήσει και περάσει τα σαράντα. Έχω την αίσθηση ότι εκεί ποντάρει ο Κάιλ Μούνι και σε ένα βαθμό καταφέρνει να κερδίσει ένα κομμάτι μας. Δυστυχώς όμως λείπουν πραγματάκια από την ταινία για να μείνει περισσότερο στο μυαλό μας μετά την προβολή της. 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Elio (2025) Mini Review

ΕΛΙΟ

Animation, Επιστημονικής Φαντασίας, Κωμωδία

Διάρκεια: 99'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το Έλιο δεν ανήκει στα αριστουργήματα της Pixar. Είναι μια μικρή, γλυκιά ιστορία, με εκπληκτικό animation. Ιστορία εύκολη για τα παιδιά αλλά ενδιαφέρουσα και για τους ενήλικες. Μελετά την απώλεια και τη μοναξιά, από την οπτική ενός ανήλικου. Την προσπάθεια ενός πιτσιρίκου να βρει τη θέση του στον κόσμο και εξετάζει τη σχέση γονιού και παιδιού, μέσα από την ιστορία του εξωγήινου φίλου του Έλιο και του τρομακτικού πατέρα του, που αφήνει την σκληρή πανοπλία του, μόνο όταν το παιδί του τον χρειάζεται.

 Συμβολισμοί υπάρχουν ένα σωρό μέσα στο Έλιο. Άλλοι περνούν επιτυχημένα στο θεατή, άλλοι όχι και τόσο. Χιούμορ ικανό να αγγίξει ανήλικους και ενήλικους και σενάριο που μέσα από το κέλυφος της επιστημονικής φαντασίας ασχολείται με ανθρώπινους προβληματισμούς, γήινους. Του λείπουν πραγματάκια για να θεωρηθεί αριστούργημα ή έστω ένα φιλμ που θα το θυμάται κανείς για καιρό αλλά είναι ένα αξιοπρεπέστατο animation που σέβεται το μικρό και το μεγάλο θεατή.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Heart Eyes (2025) Review

 

Κωμωδία-Τρόμου-Μυστηρίου

Διάρκεια: 97'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το Heart Eyes μπαίνει δυναμικά δίνοντας αμέσως στίγμα για το τι θα παρακολουθήσουμε. Κωμωδία, αγωνία και αρκετό αίμα κάνουν την εμφάνισή τους από την πρώτη πάρα πολύ καλή σεκάνς και η ταινία του Τζος Ρούμπεν φροντίζει να διατηρήσει τις αρχικές της υποσχέσεις μέχρι τέλους.

 Εδώ και μερικά χρόνια ένας μανιακός δολοφόνος χτυπά την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ο Heart Eyes ή "Καρδιομάτης" σε ελεύθερη μετάφραση, βάζει στόχο ερωτευμένα ζευγάρια που βγαίνουν να γιορτάσουν την ημέρα και τα θύματα συνεχώς αυξάνονται. Στο μάτι του δολοφόνου θα μπουν τυχαία και η Άλι με τον Τζέισον, οι οποίοι μέσα από ένα αρκετά μπερδεμένο επαγγελματικό ραντεβού, βρίσκονται κυνηγημένοι από τον μανιακό δολοφόνο αλλά και από τον έρωτα. Το θέμα είναι ποιος θα βρει πρώτος στόχο. Το μαχαίρι του φονιά ή τα βέλη του έρωτα;

 Ωραίο, χαλαρό, κωμικό σπλάτερ με σαρκαστική διάθεση γύρω από την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, σκηνοθετημένο από τον Τζος Ρούμπεν, που τέσσερα χρόνια πριν μας είχε δώσει το επίσης συμπαθητικό, Werewolves Within. Ο Ρούμπεν παίζει εδώ όχι μόνο με τους κανόνες της κωμωδίας τρόμου και μυστηρίου αλλά και της ρομαντικής κομεντί φτιάχνοντας ένα απολαυστικό μείγμα αγωνίας, κωμωδίας/ σάτιρας, σπλάτερ, ρομάντζου αλλά διατηρώντας επίσης αρκετά καλά το μυστήριο γύρω από το ποιος είναι άραγε ο δολοφόνος.

 Τα θετικά για το Heart Eyes δεν σταματούν στην σκηνοθεσία. Το σενάριο υπογράφουν οι Μάικλ Κένεντι, Κρίστοφερ Λάντον και Φίλιπ Μέρφι. Κένεντι και Λάντον είχαν συνεργαστεί στο σενάριο του πολύ καλού Freaky ενώ ο πρώτος έχει υπογράψει τα ενδιαφέροντα It's A Wonderful Knife και Time Cut. Ο Λάντον από την άλλη έχει μακρά πορεία στο σινεμά τρόμου σαν σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης καθώς βρίσκεται πίσω από την κάμερα στα Freaky, Happy Death Day, Scouts Guide to the Zombie Apocalypse. Αποδίδει κι εδώ η συνεργασία τους που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ακόμα κινηματογραφικού κατά συρροή δολοφόνου με ενδιαφέροντα στοιχεία που είναι πολύ πιθανό να δούμε ξανά στο μέλλον.

 Από την πλευρά των ηθοποιών θεωρώ ότι ενώ και οι νεαροί πρωταγωνιστές κάνουν μια χαρά δουλειά, αυτοί που ξεχωρίζουν είναι ο Ντέβον Σάουα και η Τζορντάνα Μπρούστερ ως το αστυνομικό δίδυμο που προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση.

 Για το τέλος νομίζω ότι αξίζει και μια ειδική αναφορά στη φωτογραφία της ταινίας, από τον Στίβεν Μέρφι. Τα χρώματα και ο φωτισμός που επιλέγει ο Μέρφι δημιουργούν μια ιδανική ατμόσφαιρα. Πιο θερμή εικόνα όταν έχουμε στην οθόνη μας ρομάντζο και πιο σκοτεινή με μπλε αποχρώσεις όταν εμφανίζεται ο "Καρδιομάτης".

 Ένα κλικ παραπάνω από τα αρκετά νεανικά σλάσερ που κυκλοφορούν εκεί έξω, το Heart Eyes καταφέρνει να διασκεδάσει το είδος. Δεν έχουμε καμιά φοβερή ανατροπή όσων έχουμε δει μέχρι σήμερα, δεν μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο Scream αλλά για μια ταινία που φαίνεται ότι ξέρει τι θέλει να κάνει και να πει και το κάνει καλά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

Kinda Pregnant (2025) Netflix Review

 

ΣΧΕΔΟΝ ΕΓΚΥΟΣ

Κωμωδία
Διάρκεια: 97'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η Έιμι Σούμερ επανέρχεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο επιχειρώντας να πάρει πάνω της τη νέα κωμική παραγωγή της Happy Madison (εταιρεία παραγωγής του Άνταμ Σάντλερ), που φέρνει το Νέτφλιξ στις οθόνες μας. Ιδιαίτερα συμπαθής ομολογώ ότι δεν μου είναι η κωμωδία της Σούμερ ενώ επίσης το χιούμορ του Άνταμ Σάντλερ έχει κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει. Βασικότερη των προϋποθέσεων είναι η ύπαρξη του ίδιου του Σάντλερ μπροστά στην οθόνη. Εδώ λοιπόν έχουμε αρνητική προδιάθεση απέναντι στην ταινία πριν αυτή ξεκινήσει καθώς από τη μία υπάρχει μια κωμικός που δεν μας αρέσει ιδιαίτερα και από την άλλη έχουμε στοιχεία "Σαντλερικού" χιούμορ χωρίς τη φυσική παρουσία του Σάντλερ αλλά αρκετών συνεργατών του. Οι πιθανότητες ήταν εναντίον του Σχεδόν Έγκυος από την αρχή.

 Η Λέινι είναι μια σαραντάχρονη δασκάλα που από μικρή ονειρεύεται να αποκτήσει οικογένεια. Όταν λοιπόν η μακροχρόνια σχέση της διαλύεται, διαλύεται και ο κόσμος της Λέινι. Όχι μόνο δεν θα καταφέρει να αποκτήσει παιδί σύντομα αλλά παράλληλα δύο φίλες της μένουν έγκυος και η ίδια δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Πηγαίνοντας με τη φίλη της σε ένα κατάστημα με ρούχα για εγκύους, η Λέινι δοκιμάζει ένα βρεφικό εξόγκωμα (ναι κι όμως αυτό υπάρχει) και όταν βλέπει την αλλαγή στάσης των πάντων απέναντί της καθώς θεωρούν πως είναι έγκυος, η ηρωίδα μας αποφασίζει (όπως κάθε λογικός άνθρωπος) να κυκλοφορήσει με το εξόγκωμα. Τότε θα πέσει πάνω στην πραγματικά έγκυο Μέγκαν, θα γίνουν φίλες, θα ερωτευτεί τον αδερφό της και όλα αυτά με την ίδια να υποδύεται την έγκυο και να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεμπλέξει από την κατάσταση που έβαλε τον εαυτό της.

 Το Σχεδόν Έγκυος θα μπορούσε να είναι μια αστεία φάρσα βουτηγμένη στην υπερβολή. Αντ' αυτού είναι μια σαχλή κωμωδία καταστάσεων χωρίς έμπνευση και χωρίς συγκεκριμένο χιούμορ. Τη μια γίνεται ρομαντική κομεντί, την άλλη γίνεται φάρσα, την επόμενη παίζει με το σλάπστικ, θέλει να κάνει και μερικά σχόλια πάνω στο θέμα της εγκυμοσύνης, της μητρότητας, ψευτο-κοινωνικά / πολιτισμικά σχόλια αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν κάνει καλά. Το ότι βρίσκεται στο Νέτφλιξ το σώζει κάπως γιατί κουτσά - στραβά μπορεί να το χαζέψει κάποιος από τον καναπέ του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Back In Action (2025) Netflix Mini Review

 

ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ

Κωμωδία, Δράσης

Διάρκεια: 116'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η Κάμερον Ντίαζ επιστρέφει στην οθόνη μετά από απουσία σχεδόν δέκα χρόνων και συμπρωταγωνιστής της είναι ξανά ο Τζέιμι Φοξ, όπως στην Annie του 2014. Το ντουέτο έχει ενδιαφέρουσα χημεία αλλά η ταινία είναι μια κλασικής συνταγής περιπέτεια δράσης, που έχουμε ξανά δει.

 Ζευγάρι κατασκόπων βρίσκεται σε αποστολή όταν ανακοινώνεται η εγκυμοσύνη της κυρίας κατασκόπου. Μέσα στον κακό χαμό και μετά από μια θεαματική συντριβή αεροσκάφους, το ζευγάρι αποφασίζει να αφήσει τους κινδύνους του επαγγέλματος στην άκρη και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Δέκα πέντε χρόνια μετά και έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά τους επισκέπτονται παλιοί γνώριμοι για να τους ενημερώσουν ότι υπάρχει εκκρεμότητα από εκείνη την τελευταία αποστολή και βρίσκονται στο στόχαστρο κακοποιών που από στιγμή σε στιγμή θα ανακαλύψουν που βρίσκονται. Προφανώς το ζεύγος αναγκάζεται να επιστρέψει στη δράση ώστε να προστατεύσει την οικογένεια του.

 Σκηνοθετεί ο Σεθ Γκόρντον, ο οποίος μας είχε δώσει ένα αρκετά καλό ντοκιμαντέρ πίσω στο 2007 (The King Of Kong) και το αρκετά συμπαθητικό Horrible Bosses το 2011 αλλά τίποτα ιδιαίτερα αξιόλογο από εκεί κι έπειτα (βλέπε Identity Thief και Baywatch). Εδώ ακολουθεί την πεπατημένη σκηνοθετώντας διεκπεραιωτικά τις φορτωμένες με CGI σκηνές δράσης και δίνοντας κυρίως χώρο στους δύο πρωταγωνιστές του στις κωμικές σκηνές, εκεί που βρίσκεις και τα θετικότερα σημεία της ταινίας.

 Το ντουέτο Ντιαζ - Φοξ είπαμε και πριν ότι έχει χημεία και έχει επίσης και καλό κωμικό timing. Τα πάνε καλά και όσο χρειάζονται στις σκηνές δράσεις αλλά το δυνατό χαρτί τους είναι η κωμική ατάκα. Άλλα γνωστά πρόσωπα που θα δεις εδώ είναι αυτό του Κάιλ Τσάντλερ, ο οποίος μια χαρά είναι πάντα, και αυτό της Γκλεν Κλόουζ σε πιο κωμικό ρόλο ως η Βρετανίδα μητέρα της Κάμερον Ντίαζ, στην οποία όμως δεν έχει δοθεί καλό κείμενο. Το αστειάκι που επέλεξαν να της δώσουν είναι το ότι είναι Βρετανίδα και δεν κάνει αγκαλιές αν και όλοι καταλαβαίνουμε σύντομα που θα καταλήξει αυτό.

 Δεν είναι ότι χειρότερο έχει κάνει το Νέτφλιξ τελευταία. Το σώζει αρκετά το δίδυμο των πρωταγωνιστών και η διατήρηση μιας γρήγορης ροής καθιστώντας εύκολη τη θέαση στο σπίτι. Απ' την άλλη, είπαμε ότι είναι κάτι που το έχουμε δει αρκετές φορές σαν "λογική" υπόθεσης, οπότε καταλαβαίνω κι αυτόν που δεν θα μπει καν στη διαδικασία να το παρακολουθήσει, μόνο και μόνο διαβάζοντας την περίληψη της πλοκής.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Sonic The Hedgehog 3 (2024) Mini Review

 

SONIC: Η ΤΑΙΝΙΑ 3

Κωμωδία, Φαντασίας, Οικογενειακή

Διάρκεια: 110'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Όταν στα σαράντα δύο σου οι τελευταίες κινηματογραφικές έξοδοι που θυμάσαι είναι το Looney Tunes: Ο Πόρκι και ο Ντάφι σώζουν τη Γη και η τελευταία animation ταινία του Γκάρφιλντ τότε εύκολα μπορεί να κατανοήσει κάποιος ότι στο σινεμά πας πια μόνο ως μπαμπάς, συνοδός ανηλίκου. Όχι ότι έχει κάτι κακό αυτό. Ίσα ίσα το επιδιώκω και θέλω ο γιος μου να έχει κινηματογραφικές αναμνήσεις και θα είμαι πολύ χαρούμενος αν θα είμαι σε κάποιες από αυτές. Από την άλλη, προσπαθείς μέσα σε όλη αυτή την τρέλα που υπάρχει στις ζωές όλων μας να βρεις χρόνο να χωθείς κι εσύ σε καμιά σκοτεινή αίθουσα και να δεις κάτι άλλο πέρα από παιδικές ταινίες αλλά μάταια, οπότε συμβιβάζεσαι έστω και με αυτές που ο επτάχρονος γιος σου θα επιλέξει.

 Η τελευταία επιλογή μας ήταν το τρίτο μέρος του Σόνικ και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν ήταν κακό ή μάλλον να του αναγνωρίσω ότι προσπάθησε να είναι λίγο διαφορετικό από τις προηγούμενες ταινίες της σειράς (όχι ότι κι εκείνες δεν τις είχα βρει συμπαθητικές). Ο Τζεφ Φάουλερ σκηνοθετεί κι αυτή τη συνέχεια και θέλει να δώσει έναν πιο επικό τόνο στην ταινία του, σαν κατάληξη μιας τριλογίας (που σιγά μην σταματήσει εδώ). Αυτό σημαίνει ότι όλα εδώ είναι μεγαλύτερα και πιο θεαματικά αλλά συνάμα και λίγο πιο εσωτερικά για τον Σόνικ, την παρέα του και τους αντιπάλους τους. Τόσο ο νέος εχθρός του, ο Σάντοου, μια πιο σκοτεινή εκδοχή του μπλε σκαντζόχοιρου, όσο και ο Δρ Ρομπότνικ έχουν τις δραματικές στιγμές τους.

 Ο Δρ Ρομπότνικ όμως έχει τη μορφή του Τζιμ Κάρεϊ και Κάρεϊ χωρίς κωμωδία και υπερβολή δεν συναντάμε εύκολα. Εδώ ο Κάρεϊ μας θυμίζει πόσο καλός κωμικός ηθοποιός είναι και πόσο τέλεια μπορεί να χρησιμοποιεί το σώμα του και να κάνει σλάπστικ κωμωδία. Σε αυτή την ταινία μάλιστα τον έχουμε σε διπλό ρόλο καθώς υποδύεται και τον εξαφανισμένο εδώ και χρόνια παππού του, χαρίζοντας μια εξαιρετική κωμική σκηνή όπου προσπαθούν οι δυο τους να πάρουν πίσω τον χρόνο που δεν είχαν  ο ένας τον άλλο.

 Είμαι σίγουρος ότι σε λίγο καιρό δεν θα θυμάμαι με ιδιαίτερες λεπτομέρειες όσα παρακολούθησα στο τρίτο μέρος του Σόνικ του Σκαντζόχοιρου, όπως δεν μπορώ να θυμηθώ σχεδόν τίποτα και για τις προηγούμενες ταινίες. Είναι ωστόσο μια εμπορική παιδική ταινία που δεν μπορώ να πω ότι τη βαρέθηκα. Διασκέδασε ο γιος μου αρκετά, γέλασα κι εγώ σε αρκετά σημεία, εντυπωσιάστηκα για κάποιο λόγο με τα πάρα πολύ προσεγμένα ψηφιακά εφέ (ειδικά για παιδική ταινία), ενώ οριακά μπορεί να σε φορτίσει λίγο συναισθηματικά το σενάριο και ο τρόπος που χειρίζεται τους διαφορετικούς χαρακτήρες του. Ένα "τσικ" καλύτερο από τα προηγούμενα λοιπόν ο τρίτος Σόνικ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

A Garfield Christmas Special (1987) Review

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΓΚΑΡΦΙΛΝΤ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 23'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για κινηματογράφο. Ούτε καν για ταινία που αφορά κάποια streaming πλατφόρμα. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα ζεστό Χριστουγεννιάτικο σπέσιαλ επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων από το παρελθόν, από την εποχή που σαν πιτσιρίκι θυμάμαι να στέκω μπροστά στην τηλεόραση και μαγεμένος να παρακολουθώ τις ταινίες και τα σπέσιαλ Χριστουγεννιάτικα επεισόδια. Και το δέντρο. Πάντα ήθελα κάπου στην άκρη έστω του ματιού μου να μπορώ να βλέπω παράλληλα τα φωτάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μαζί με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, λες και επηρέαζε το ένα το άλλο. Αν κι εδώ που τα λέμε, είμαι πλέον σίγουρος ότι υπήρχε μια μαγική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο δέντρο, τις μυρωδιές του σπιτικού φαγητού ή γλυκού και των χριστουγεννιάτικων περιπετειών των αγαπημένων μου παιδικών φιγούρων.

 Ένα από αυτά τα ειδικά επεισόδια που θυμάμαι κάποια στιγμή να βλέπω ήταν μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία με τον Γκάρφιλντ. Δεν ήμουν σίγουρος, μέχρι πριν λίγη ώρα, από ποια χρονιά ήταν αυτό το επεισόδιο αλλά με μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο κατάφερα να βρω την απάντηση. Η χρονιά ήταν λοιπόν το 1987, αν κι εγώ θυμάμαι να το βλέπω κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην ιδιωτική τηλεόραση.

 Δεν είμαι σίγουρος για ποιο λόγο θυμάμαι ακόμα το καρτούν με τόση θέρμη. Δεν είναι από εκείνες τις ιστορίες που σε εντυπωσιάζουν ως παιδί. Δεν ασχολείται με τον Άγιο Βασίλη, ούτε χρησιμοποιεί μεταφυσικά στοιχεία, που εύκολα σε μαγεύουν σε μικρή ηλικία. Αντιθέτως, η ιστορία του είναι απολύτως γήινη και απλή. Είναι μια ιστορία που την εκτίμησα πολύ περισσότερο βλέποντας το επεισόδιο ως ενήλικος πλέον.

 Ο Τζον παίρνει τον Γκάρφιλντ και τον Όντι και πάνε να κάνουν Χριστούγεννα στη φάρμα των γονιών του. Εκεί, εκτός από τους γονείς του Τζον, κατοικεί ο αδελφός του και η αγαπημένη γιαγιά του. Στη γιαγιά ο Γκάρφιλντ βρίσκει αποκούμπι καθώς και οι δύο φαίνεται να μην τρελαίνονται για τη γιορτή των Χριστουγέννων και προτιμούν να περνούν την ώρα τους αραχτοί στην κουνιστή πολυθρόνα, χαζεύοντας το χιονισμένο τοπίο. Σύντομα όμως ο Γκάρφλιντ συνειδητοποιεί ότι η γιαγιά δεν είναι μια τεμπέλα που λατρεύει το χουζούρι και την ειρωνεία, όπως ο ίδιος, αλλά είναι μια μελαγχολική, θλιμμένη γυναίκα, που αναπολεί τα Χριστούγεννα που πέρναγε με τον εδώ και μερικά χρόνια χαμένο σύζυγό της. Ο πορτοκαλί στρουμπουλός γάτος θα φροντίσει να δώσει ένα πανέμορφο δώρο στην ηλικιωμένη και να περάσει ένα πολύ απλό και ζεστό μήνυμα αγάπης προς τους θεατές.

 Τα θετικά αυτού του ειδικού επεισοδίου βρίσκονται στις φωνητικές ερμηνείες, στη μουσική επένδυση αλλά και στο σενάριό του, γραμμένο από τον ίδιο τον Τζιμ Ντέιβις (δημιουργό του Γκάρφιλντ) και βασισμένο σε ιστορίες από τη δική του οικογένεια. Το κυνικό χιούμορ του Γκάρφιλντ δεν λείπει αλλά από τα μέσα της ιστορίας και μετά, ο Γκάρφιλντ μαλακώνει και το σενάριο, χωρίς να ξεχνά το χιούμορ, βρίσκει χώρο με έξυπνο και γρήγορο τρόπο να μας δείξει τον κάθε χαρακτήρα και τι σημαίνει Χριστούγεννα για τον κάθε ένα τους. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα χαρούμενο φινάλε, όπου ο Γκάρφιλντ, σε μια από τις ελάχιστες στιγμές που και ο ίδιος ζητά να του επιτρέψουμε να γίνει λίγο παραπάνω συναισθηματικός απ' ότι μας έχει συνηθίσει, κλείνει το επεισόδιο περνώντας το δικό του Χριστουγεννιάτικο μήνυμα. 

 "Χριστούγεννα. Δεν είναι να παίρνεις. Δεν είναι να δίνεις. Είναι να αγαπάς."

 

SuperKlaus (aka SuperSanta) (2024) Review

 

SUPERSANTA

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 88'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μπήκαμε στον Δεκέμβριο και σιγά σιγά πλησιάζουμε προς τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνουν την εμφάνισή τους ένα σωρό ταινίες με θέμα την αγαπημένη εορταστική περίοδο μικρών και μεγάλων. Κινούμενα σχέδια, ρομάντζα για τηλεοπτική και κινηματογραφική κατανάλωση, ταινίες φαντασίας, ακόμα και ταινίες δράσης και τρόμου γυρίζονται με ταχύτατους ρυθμούς με στόχο την κυκλοφορία το Δεκέμβριο. Προφανώς όταν γυρίζονται εκατοντάδες Χριστουγεννιάτικες ταινίες κάθε χρόνο, η ποιότητα δεν θα είναι και η καλύτερη αλλά έλα που μέσα σε αυτόν το χαμό έρχονται και μερικά διαμαντάκια. Το φετινό Super Santa, μια Καναδική και Ισπανική παραγωγή, δεν είναι δυστυχώς ένα από αυτά.

 Ο Σούπερ Σάντα είναι ένας κομιξικός και κινηματογραφικός ήρωας, βασισμένος -όπως είναι φανερό- στον Άγιο Βασίλη. Ο Σούπερ Σάντα έχει το δικό του franchise και η Μπίλι, μια πανέξυπνη πιτσιρίκα είναι μεγάλη θαυμάστριά του. Μεγάλος θαυμαστής είναι επίσης και ο αληθινός Άγιος Βασίλης και τα ξωτικά, που το γνωρίζουν αυτό, θα του ετοιμάσουν μια στολή αντίγραφο του υπερηρωικού alter ego του και το αντίστοιχο σούπερ έλκηθρο. Ένα χτύπημα στο κεφάλι θα κάνει τον Άγιο Βασίλη να ξεχάσει την αληθινή του ταυτότητα και να πιστεύει πως είναι ο Σουπέρ Σάντα. Παίρνει λοιπόν το σούπερ έλκηθρο και ξεχύνεται στο κυνήγι του θανάσιμου εχθρού του, Γκράμπους. Η τύχη θα τον φέρει στο δρόμο της Μπίλι, η οποία θα αναγνωρίσει την πραγματική του ταυτότητα και μαζί θα προσπαθήσουν να σώσουν τα Χριστούγεννα και να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κακό της υπόθεσης, τον μοχθηρό παραγωγό παιχνιδιών, Φρανκ Φάφνιρ, ο οποίος θέλει να απαγάγει τον αγαπημένο Άγιο και να καταστρέψει τα Χριστούγεννα.

 Δυστυχώς πιο πολλά πράγματα έχουμε να πούμε για την υπόθεση της ταινίας παρά για την ίδια την ταινία. Αρκετά απλό animation, στα όρια της τηλεοπτικής παραγωγής, που απευθύνεται κυρίως σε μικρές ηλικίες. Περνάει τα μηνυματάκια του αλλά είναι αρκετά αδιάφορο ως προς την εξέλιξή του, όχι μόνο για τους συνοδούς θεωρώ αλλά ακόμα και για τους ίδιους τους μικρούς θεατές. Θα ήταν οκ για τηλεοπτική προβολή αλλά για κινηματογράφο, δεν θα το έλεγα. Είναι σαν να πήγαινες να δεις στο σινεμά μια από τις αντίστοιχες Χριστουγεννιάτικες παραγωγές του Netflix, όπως το φετινό Hot Frosty ή άλλους τίτλους όπως The Knight Before Christmas και άλλα τέτοια. Παραδέχομαι ότι κι εγώ έχω παρακολουθήσει κάποια από αυτά στην άνεση του καναπέ μου αλλά αν μου ζητούσαν εισιτήριο για να τα δω, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε δεύτερη σκέψη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

That Christmas (2024) Netflix Review

 

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ρίτσαρντ Κέρτις αφού έχει βάλει το λιθαράκι του στο είδος των Χριστουγεννιάτικων ταινιών με το Love Actually έρχεται να βάλει την υπογραφή του στο σενάριο του That Christmas, μια animation Χριστουγεννιάτικη ταινία για όλη την οικογένεια. Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστικά μελαγχολική, αστεία και συγκινητική ιστορία με πολύ όμορφο σχέδιο. Ιδανική προβολή για αυτή την εποχή του χρόνου.

 Η μικρή παραλιακή πόλη του Ουέλινγκτον Ον-Σι ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα. Παρέλαση, κάλαντα και μεγάλα πάρτι περιλαμβάνουν οι εορτασμοί της Παραμονής αλλά τη μεγάλη μέρα έρχεται να χαλάσει μια ισχυρή χιονοθύελλα. Ακόμα και ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης τα βρίσκει σκούρα εκείνη την ημέρα. Η χιονοθύελλα όμως γίνεται αφορμή να έρθουν πιο κοντά οι κάτοικοι της πόλης και να εκτιμήσουν ο ένας την παρουσία του άλλου ακόμα περισσότερο.

 Το That Christmas δείχνει από την αρχή ότι είναι ένα animation που πατάει γέρα στα πόδια του. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, τα αστεία πετυχημένα, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες συστήνονται με ευκολία στο θεατή, πράγμα σημαντικό για ένα animation που πρωταρχικός του στόχος είναι να γίνει κατανοητό στα πιτσιρίκια. Μπορεί η εικόνα και τα χρώματα της ταινίας να είναι πραγματικά όμορφα και εκπέμπουν ζεστασιά, υπάρχουν όμως χαρακτήρες αρκετά μελαγχολικοί και θλιμμένοι. Ο βασικός πρωταγωνιστής μας, ο πιτσιρίκος Ντάνι, περνά σχεδόν μόνος του τις γιορτές καθώς η μαμά είναι νοσηλεύτρια και δουλεύει ατελείωτες βάρδιες ενώ ο μπαμπάς, που ζει αλλού πια, δεν είναι εκεί για την Παραμονή των Χριστουγέννων, όπως είχε υποσχεθεί. Ο χαρακτήρας επίσης της κυρίας Τράπερ είναι ένας αρκετά σκληρός φαινομενικά χαρακτήρας αλλά με μια λυπητερή ιστορία από πίσω, μιας χαμένης αγάπης.

 Ο Κέρτις μετατρέπει σε σενάριο τις ιστορίες μιας σειράς παιδικών βιβλίων του ίδιου. Όπως και στο Love Actually έτσι κι εδώ δείχνει την ικανότητά του να χειρίζεται παράλληλες ιστορίες προσώπων τις οποίες και θα ενώσει στο φινάλε, ένα φινάλε που είναι πιο αδύναμο από την υπόλοιπη ιστορία. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, όμως νιώθεις να "ξεφουσκώνει" πολύ πιο γρήγορα απ' ότι θα περίμενες. Δεν τρέχει κάτι όμως. Η ιστορία μας έχει ήδη ανταμείψει. Μας έβαλε σε γιορτινό κλίμα, μας μίλησε για την απώλεια, μας μίλησε για την μητρική, την πατρική αλλά και την αδερφική αγάπη. Πήραμε όσα θα περιμέναμε να πάρουμε από μια Χριστουγεννιάτικη ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

Nutcrackers (2024) Review

 

ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΕΣ

Κωμωδία, Δραματική, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 104'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν αφήνει τα μεγάλα franchise κλασικών ταινιών τρόμου και επιστρέφει στις ρίζες του (περίπου), με μια μικρή, ανεξάρτητου αέρα παραγωγή, για να διηγηθεί μια χριστουγεννιάτικου ύφους ιστορία. Μαζί του ο Μπεν Στίλερ, που είχαμε καιρό να τον δούμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κι ένα τσούρμο πιτσιρίκια, που σκοπεύουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη.

 Ο Μάικ Μάξγουελ αφήνει τη μεγαλούπολη και την απαιτητική δουλειά του κι επιστρέφει στη γενέτειρά του για λίγες μέρες. Η αδερφή του και ο άνδρας της βρήκαν τραγικό θάνατο πρόσφατα και ο Μάικ πρέπει να βρει οικογένεια για τα τέσσερα ανήλικα ανίψια του καθώς ο ίδιος θεωρεί αδιανόητο να τα αναλάβει. Οι προσπάθειες του Μάικ δεν καρποφορούν, τα περιθώρια στενεύουν και οι γιορτινές μέρες εξελίσσονται σε μαρτύριο αλλά τα τέσσερα πιτσιρίκια θα φροντίσουν να δώσουν στον Μάικ αυτό που πραγματικά του λείπει.

 Δεν έχει δεχτεί τις καλύτερες κριτικές το Nutcrackers οπότε ξεκίνησα να το παρακολουθώ κρατώντας πολύ μικρό καλάθι. Τίποτα τρομερά λάθος δεν βρήκα όμως στην ταινία του Γκριν. Θέλεις γιατί συμπαθώ τον Στίλερ; Θέλεις γιατί εκτιμούσα αλλά και εκτιμώ τον Γκριν ως δημιουργό, ακόμα και στις αποτυχημένες στιγμές του; Θέλεις γιατί είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και τις αντίστοιχες ταινίες; Μπορεί...

 Δεν κάνει τίποτα καινούριο το Nutcrackers. Μια απολύτως προβλέψιμη ιστορία μας διηγείται και δείχνει από την αρχή ότι δεν θα παρεκκλίνει ιδιαίτερα από αυτή τη ρότα που φαίνεται να έχει χαράξει. Ένα διαφορετικό τόνο δίνει η "εικόνα" που μυρίζει ανεξάρτητο σινεμά αλλά το σενάριο χρησιμοποιεί ακριβώς όλα αυτά τα κλισέ των αντίστοιχων ταινιών του είδους. Δεν ξεφεύγει συχνά σε πιο χαλαρού ύφους κωμωδία με υψηλούς τόνους αλλά διατηρεί ένα πιο δραματικό ύφος, χρησιμοποιώντας κατάλληλα και τον Στίλερ αλλά και τα πιτσιρίκια.

 Ναι, εντάξει! Μπορεί το πρόβλημα να είναι δικό μου και να μασάω ότι χριστουγεννιάτικη ταινία μου δίνεται χωρίς να αντιμετωπίζω ιδιαίτερες δυσκολίες. Το δέχομαι. Ένοχος. Σιν- Ένοχος, για την ακρίβεια! Δεν είναι όμως το Nutcrackers τόσο κακό όσο φαίνεται από τις περισσότερες κριτικές που δέχτηκε, τόσο από τους κριτικούς στο εξωτερικό όσο και από κάποιους στο εσωτερικό (Γανωτή σε μισώ!). Και γέλιο βγάζει και συναίσθημα κι ένα δάκρυ μπορεί να κυλήσει στο φινάλε.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Psycho Goreman (2020) Mini Review

 

Κωμωδία,Τρόμου,Φαντασίας
Διάρκεια: 95'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Είσαι πιτσιρικάς και ανακαλύπτεις στην αυλή σου ένα μαγικό πετράδι που σου δίνει τη δύναμη να ελέγχεις μια μοχθηρή οντότητα προορισμένη να καταστρέψει το σύμπαν. Τι κάνεις; Λογικά το πετάς και τρέχεις φοβισμένος να κλειστείς στο σπίτι σου. Η Μίμι όμως, η πρωταγωνίστρια του Psycho Goreman, δεν είναι το συνηθισμένο πιτσιρίκι. Κρατάει λοιπόν το πετράδι που βρήκε μαζί με τον αδερφό της και φροντίζει να δώσει μαθήματα στον σκοτεινό άρχοντα που έφτασε από ένα μακρινό γαλαξία στη Γη κάνοντάς τον υπηρέτη της.

 Ωδή στα '80ς και τα ΄90ς αποτελεί η ταινία του ταλαντούχου και ιδιαίτερου κινηματογραφιστή που ακούει στο όνομα Στίβεν Κοστάνσκι. Με φανερή αγάπη για τις δεκαετίες αυτές και την ποπ κουλτούρα που δημιουργήθηκε τότε, ο Κοστάνσκι φτιάχνει μια b movie με πολύ μεράκι. Η ταινία του είναι γεμάτη αναφορές από τον Ιαπωνικό κινηματογράφο των καϊτζού μέχρι τους Πάουερ Ρέιντζερς, τα Τράνσφορμερς αλλά και το σινεμά του Γουές Κρέιβεν, του Σπίλμπεργκ και γενικότερα το σινεμά τρόμου των '80ς. Όλα αυτά τα ενσωματώνει σε μια περίεργη ιστορία φιλίας και ενηλικίωσης που μπορεί να είναι αστεία και διασκεδαστική, μπορεί να έχει αρκετό gore αλλά κρύβει κι έναν έντονο συναισθηματισμό, ο οποίος φανερώνεται είτε με την εξέλιξη του σεναρίου είτε με τα διάφορα πλάσματα που δημιουργήθηκαν με πρακτικό τρόπο, δείγμα της αγάπης του σκηνοθέτη για τις περασμένες δεκαετίες όπου τα ψηφιακά εφέ δεν είχαν κατακλύσει ακόμα τις οθόνες μας.

 Το Psycho Goreman είναι μια ταινία απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει κανείς με μικρό προϋπολογισμό αλλά με αρκετό ταλέντο και αγάπη για το υλικό του. Δεν έχει μεγάλη σημασία να μιλήσει κανείς εδώ για ερμηνείες και βαθύτερη ανάλυση των χαρακτήρων, παρότι ομολογουμένως ακόμα και η απόδοση των χαρακτήρων φαίνεται να έχει μελετηθεί μια χαρά από τον Κοστάνσκι. Ιδιαίτερα η Μίμι, ο μπαμπάς της και ο Psycho Goreman είναι τρεις χαρακτήρες που διανύουν ένα δρόμο εξέλιξης του χαρακτήρα τους, που είναι σημαντικός για την ταινία.

 Διασκεδαστικό, νοσταλγικό αλλά και προκλητικό ανά διαστήματα, το Psycho Goreman είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση για τους προ τριακονταετίας πιτσιρικάδες, για αυτούς που τα ράφια του βίντεο κλαμπ και η αναζήτηση της επόμενης ταινίας που θα παρακολουθήσουν ήταν το απόλυτα μαγικό μέρος. Πολλές φορές πιο μαγικό και από την ταινία που τελικά μετά από ώρες κατέληγαν να επιλέξουν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Loups-Garous (2024) Netflix Review

 

ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΙ

Φαντασίας, Περιπέτεια, Κωμωδία
Διάρκεια: 94'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Στο Μεσαίωνα μεταφέρεται μια οικογένεια Γάλλων ενώ παίζει ένα παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι με θέμα τους λυκανθρώπους. Ο μπαμπάς, η μαμά, τα τρία παιδιά τους και ο παππούς κατά τη μεταφορά τους ανακαλύπτουν ότι έχουν ο καθένας διαφορετικές μαγικές δυνάμεις, τις οποίες πρέπει να αξιοποιήσουν ώστε να βρουν τέσσερις λυκανθρώπους, για να καταφέρουν να επιστρέψουν στην εποχή τους. Το παιχνίδι γίνεται πραγματικότητα για την οικογένεια αλλά μαζί και ο κίνδυνος, τόσο των μυθικών πλασμάτων όσο και της περίεργης εποχής στην οποία έχουν βρεθεί.

 Το Loups-Garous είναι συμπαθητικό μείγμα Jumanji και Dungeons and Dragons. Η ιδέα για την ταινία προέρχεται ούτως ή άλλως από ένα πολύ γνωστό βραβευμένο επιτραπέζιο παιχνίδι ( Les Loups-garous de Thiercelieux ) , δημιούργημα των Φιλίπ Ντε Παλιέρ και Ερβέ Μαρλύ, με τον δεύτερο να φαίνεται ότι εδώ εκτελεί και χρέη συν-σεναριογράφου, μαζί με τον σκηνοθέτη, Φρανσουά Ουζάν.

 Ο Ουζάν συνεργάζεται γενικά με το Νέτφλιξ το τελευταίο διάστημα με καλύτερη στιγμή του το Lupin, του οποίου υπογράφει το σενάριο. Σκηνοθετικά δεν έχει να επιδείξει ούτε μεγάλο αλλά ούτε σημαντικό έργο. Μια μεγάλου μήκους ταινία (γυρισμένη στην Ελλάδα), μια μικρής διάρκειας και μερικά επεισόδια τηλεοπτικών σειρών συμπληρώνουν τις σκηνοθετικές του δουλειές, σε αντίθεση με τη δουλειά ως σεναριογράφος που ξεκινά από το 2008 και φτάνει μέχρι σήμερα και που φαίνεται να τα πηγαίνει καλύτερα. Οι δουλειά του στο Loups-Garous δεν είναι κακή. Δεν ξεφεύγει βέβαια της τηλεοπτικής αισθητικής αλλά μιλάμε για παραγωγή του Νέτφλιξ οπότε αυτό ίσως και να μην πλέον άξιο σχολιασμού. Ο Ουζάν λοιπόν καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία που απευθύνεται σχεδόν σε όλη την οικογένεια (ίσως όχι σε παιδιά κάτω των επτά χρονών) με ελάχιστη βία, με χιούμορ, με συμπαθητικά ειδικά εφέ (ψηφιακά και πρακτικά) και αξιοπρεπείς ερμηνείες από καλούς ηθοποιούς. Η δράση μπορεί κάπου να χωλαίνει αλλά δεν κοστίζει ιδιαίτερα αυτό στο τελικό αποτέλεσμα ενώ και το χιούμορ μπορεί να φανεί κάπως περίεργο μερικές φορές σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τον τρόπο των Γάλλων, που ενώ έχουν ένα "δικό" τους χιούμορ, πολλές φορές προσπαθούν να μιμηθούν το Αμερικανικό και "το χάνουν". Νομίζω ότι αποκορύφωμα του περίεργου χιούμορ είναι η σκηνή με τη Μόνα Λίζα στο φινάλε της ταινίας.

 Υπάρχει ένα γλυκό μήνυμα για τη δύναμη της οικογένειας, τους δεσμούς μεταξύ των μελών, το οποίο εκφράζεται κυρίως μέσα από τον Ζαν Ρενό, που υποδύεται τον παππού, που βρίσκεται στα πρώτα στάδια της γεροντικής άνοιας αλλά όσο βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι είναι υγιέστατος. Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να γράψει τις αναμνήσεις του και να τις δώσει χειρόγραφα στο γιο του, μαζί με ένα όμορφο, συγκινητικό μήνυμα.

 Προσφέρεται για οικογενειακή προβολή το Loups - Garous ένα Σαββατοκύριακο στο σπίτι ή ακόμα και αργότερα, τις ημέρες των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο, δεν είναι κάτι που δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί αλλά για μια τηλεοπτική προβολή είναι μια χαρά. Τώρα αν το συγκρίνεις με το Jumanji (το παλιό, με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς) ή την πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά του Dungeons and Dragons, τότε θα ηττηθεί σχετικά εύκολα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Carved (2024) Review

 

Τρόμου, Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 88'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε ασχοληθεί με το Mr. Crocket, μια παραγωγή του Hulu στα πλαίσια του Χάλογουιν, που μαζί με άλλες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους,  προβάλει η πλατφόρμα μέσα από την ενότητα του Huluween. Η δεύτερη μεγάλου μήκους παραγωγή έχει την ονομασία Carved και είναι στην ουσία η μεγάλου μήκους εκδοχή μιας ομότιτλης μικρού μήκους ταινία που πρόβαλε το Hulu πίσω στο 2018. Το τρέιλερ άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτό που θα δούμε να είναι κάτι αρκετά διασκεδαστικό άλλα όπως είναι γνωστό δεν μπορείς να βασιστείς ποτέ σε ένα τρέιλερ.

 Το Carved μας μεταφέρει πίσω στο 1993 και σε ένα μικρό χωριό της Αμερικής, όπου οι κάτοικοι ετοιμάζονται για το μεγάλο φεστιβάλ του Χάλογουιν, με αναπαραστάσεις παλιότερων εποχών της γιορτής αλλά και αρκετά άλλα δρώμενα, όπως ο διαγωνισμός σκαλίσματος κολοκύθας. Αυτό που μαθαίνουμε από την αρχή της ταινίας είναι ότι μερικά χρόνια πριν, στο χωριό είχε συμβεί ένας εκτροχιασμός μιας αμαξοστοιχίας που μετέφερε ραδιενεργά απόβλητα. Η καταστροφή ήταν μεγάλη για το μέρος οπότε αυτό το φεστιβάλ φαίνεται σαν μια ευκαιρία αποκατάστασης του ονόματος του χωριού. Απ' ότι φαίνεται όμως τα ραδιενεργά απόβλητα επηρέασαν μια ... κολοκύθα, η οποία είναι αποφασισμένη να εκδικηθεί για όλα τα δείνα που πέρασαν και περνούν τα αδέλφια όλα αυτά τα χρόνια. Ο διαγωνισμός σκαλίσματος κολοκύθας θα έχει διαφορετικό νικητή αυτή τη χρονιά.

 Εδώ υπάρχει έδαφος για ένα υπέροχο b-movie αλλά δυστυχώς παίρνουμε μόνο μικρές στιγμές απόλαυσης. Αδιάφοροι χαρακτήρες που θέλουν να παρακολουθήσουμε για κάποιο λόγο τα προσωπικά τους κι ένα χιούμορ που δεν βρίσκει πάντα στόχο κάνουν την ταινία να έχει αρκετά διαστήματα υποτονικά. Έχει ενδιαφέρον πάντα το θέμα της εκδίκησης τη φύσης και είναι έξυπνη η αντιστροφή των ρόλων αλλά το έχουμε δει το έργο κι άλλες φορές και πιο επιτυχημένα. Ο ίδιος σκηνοθέτης, ο Τζάστιν Χάρντινγκ, το έκανε καλύτερα με το μικρής διάρκειας Carved, το οποίο είναι πολύ πιο έξυπνα στημένο, χωρίς να μπλέκει ραδιενέργειες και προσωπικά δράματα αλλά λέγοντας μια ιστορία φαντασίας και τρόμου μέσα σε πέντε λεπτά, χρησιμοποιώντας πάρα πολύ έξυπνα τις εικόνες του.

 Αν για κάποιο λόγο θα έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στις δύο ταινίες του Huluween, που μπορούμε να βρούμε στο Disney+, νομίζω ότι θα επέλεγα το Carved, γιατί παρά τα ελαττώματά του, δημιουργεί μια σχετικά καλή ατμόσφαιρα, έχει μερικά ενδιαφέροντα εφέ και το πάει λίγο περισσότερο στα άκρα. Θα προτιμούσα να αποφεύγαμε εξηγήσεις περί ραδιενεργών αποβλήτων και να ήταν η εξήγηση εντελώς μεταφυσική, χωρίς στην ουσία να χρειαστεί να υπάρχει εξήγηση καθώς-ας το συνειδητοποιήσουμε- μιλάμε για μια φονική κολοκύθα. 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB