ΕΝΑ ΑΧΤΥΠΗΤΟ ΔΙΔΥΜΟ
 |
| Δράσης, Κωμωδία, Αστυνομική Διάρκεια: 86' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Το 1989 οι Τομ Χανκς και Τζιμ Μπελούσι γυρίζουν έκαστος παρόμοιας θεματικής ταινίες. Ο πρώτος το Turner & Hooch και ο δεύτερος το Κ-9. Αστυνομικός συνεργάζεται με αστυνομικό σκύλο για διαλεύκανση εγκλήματος. Το 1995 ο Τσακ ο Νόρις αποφασίζει να γυρίσει τη σωστή εκδοχή αυτής της ταινίας και να στείλει τα γατάκια Χανκς και Μπελούσι για τσάι.
Ένας αστυνομικός, συντροφιά με τον σκύλο συνεργάτη του, ανακαλύπτει ομάδα τρομοκρατών με ναζιστικές τάσεις. Οι τρομοκράτες τους αντιλαμβάνονται και αφού τους πυροβολούν, ξεφορτώνονται τα πτώματα στη θάλασσα. Έλα όμως που ο σκύλαρος, που ακούει στο όνομα Ρίνο, είναι ακόμα ζωντανός και επιστρέφει στη βάση του. Νέος συνεργάτης του θα είναι ο Τζέικ Γουάιλντερ, ένας σκληροτράχηλος (δεν το περιμένατε) αστυνομικός, που δουλεύει μόνος του και τίθεται συχνά πυκνά σε διαθεσιμότητα. Ο αρχηγός της αστυνομίας του αναθέτει την υπόθεση, γνωρίζοντας τις ικανότητές του. Το ζήτημα είναι ότι ο Τζακ που δεν είναι και δείγμα κοινωνικού ατόμου και φιλόζωου, πρέπει να κουβαλά μαζί του τον Ρίνο καθώς γνωρίζει τους υπόπτους και θα τον οδηγήσει σε αυτούς.
Αρχικά πρέπει να πω ότι η ταινία ήταν πιο διασκεδαστική απ' ότι περίμενα. Ο Νόρις είναι πολύ χαλαρός και αποδίδει όχι μόνο στη δράση αλλά και στα χιουμοριστικά κομμάτια της ταινίας και αυτό ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη. Και η σκηνοθεσία του Άαρον Νόρις, αδερφού του Τσακ, είναι μια χαρά για το είδος της ταινίας, ένα χαλαρό buddy movie με ίσες δόσεις δράσης και κωμωδίας. Προφανώς δεν αποφεύγει κανένα κλισέ του είδους αλλά ποιος νοιάζεται. Εδώ έχουμε Τσακ που όχι μόνο δέρνει αλλά πετάει και αστειάκια!
Το περίεργο με την ταινία είναι η επιλογή της θεματικής της. Έχεις μια ταινία που φαίνεται ότι θέλει να απευθυνθεί αρκετά και σε νεαρότερης ηλικίας κοινό, οπότε βάζεις ένα συμπαθητικό σκύλο στην υπόθεση που θα ταλαιπωρήσει τον ήρωα με τα καμώματά του. Όλα καλά μέχρι εδώ. Πέφτουν λίγοι πυροβολισμοί και λίγο ξύλο παραπάνω αλλά είμαστε στη δεκαετία του 1990 και η έννοια της "φιλικής προς τα παιδιά" ταινίας είναι λίγο διαφορετική από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Περνάει λοιπόν κι αυτό. Αυτό όμως που οι αθεόφοβοι οι σεναριογράφοι έβαλαν απέναντι από τον Τσακ και τον σκύλο του ένα μάτσο τρομοκράτες, ναζιστές που επιχειρούν βομβιστικές επιθέσεις, δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα. Βέβαια από την άλλη, ήταν μια καλή ευκαιρία για τον ήρωά μας να δείρει μερικούς ναζί, οπότε, μη μιλάτε γατάκια! Όλα τέλεια στο σενάριο!
Η ταινία δεν πήγε καλά στα ταμεία (δεν σχολιάζω καν την κριτική αποδοχή) καθώς δεν έφερε ούτε τον προϋπολογισμό της πίσω. Έπαιξε ρόλο βέβαια και μια πραγματική τρομοκρατική επίθεση που έγινε στην Οκλαχόμα, εννέα μέρες πριν κυκλοφορήσει η ταινία, αλλά δεν θεωρώ ότι θα είχαμε μεγάλες αποκλίσεις στο box office. Σήμερα πάντως η ταινία βλέπεται αρκετά εύκολα, ένα Σάββατο μεσημεράκι που θέλεις να χαλαρώσεις στον καναπέ σου και λέω ξανά, κλείνοντας, ότι δεν είναι τόσο κακή όσο νομίζεις. Δεν είναι υπόδειγμα σεναρίου και σίγουρα ο Άαρον Νόρις δεν είναι σκηνοθέτης που ξέρει να χειριστεί καλά το είδος αλλά κάπως το όλο σύνολο δουλεύει σχετικά καλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου