Lone Wolf McQuade (1983) Action Heroes Review

 

ΕΝΑΣ ΑΛΛΑ ΛΥΚΟΣ

Δράσης, Περιπέτεια, Γουέστερν, Θρίλερ

Διάρκεια: 107'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το κομβικό σημείο, η μαγική στιγμή που πλανήτες ευθυγραμμίζονται για να εγερθεί η μυθική φιγούρα του Ρέιντζερ Τζ. Τζ. ΜακΚουέηντ και ο Τσακ Νόρις να γίνει κάτι παραπάνω από ένας συμπαθής ηθοποιός ταινιών δράσης, έρχεται το 1983. Ο Στιβ Κάρβερ σκηνοθετεί και τοποθετεί τον ήρωά του γονατιστό, να σχεδιάζει στο χώμα με πετραδάκια την επίθεσή του στους αλογοκλέφτες που ετοιμάζονται να εκτελέσουν μια ομάδα Μεξικανών συνοριοφυλάκων. Έχουμε δει το βλέμμα του πρωταγωνιστή, έχουμε καταλάβει ότι θα τα βάλει μόνος του με όλους, φαίνεται να μην ανησυχεί και αφού ελέγχει όλες τις παραμέτρους, σηκώνεται. Το άστρο του Τέξανου Ρέιντζερ που φορά στο στήθος μπαίνει σε πρώτο πλάνο και το εμβληματικό μουσικό θέμα του Φρανσέσκο Ντε Μάζι έρχεται να απογειώσει την εισαγωγική σκηνή του Lone Wolf McQuade, σε μια από τις καλύτερες και πιο περιεκτικά δοσμένες συστάσεις πρωταγωνιστικού χαρακτήρα σε ταινία δράσης. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σχεδόν τέλειο, ψυχαγωγικό, μοντέρνο (για την εποχή του) σπαγγέτι γουέστερν, που περνά στη σφαίρα του μυθικού, καθώς φαίνεται να συντονίζονται οι ενέργειες όλων των βασικών συντελεστών έτσι ώστε δημιουργείται μια ταινία απλή μεν στη σύλληψή της, πολύ πιο επιδραστική όμως στο θεατή απ' όσο θα περίμενε κανείς.

 Ο ΜακΚουέηντ είναι ένας Τεξανός Ρέιντζερ που του αρέσει να δουλεύει μόνος του. Σκληρός, λακωνικός, αδιάφθορος, σαν βγαλμένος από την εποχή της Άγριας Δύσης, ο ΜακΚουέηντ έχει τον δικό του τρόπο να τακτοποιεί τις υποθέσεις του, δημιουργώντας ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Όταν ένας διακινητής παράνομων όπλων και ναρκωτικών βρίσκεται στην περιοχή, ο ήρωάς μας θα σταθεί απέναντι του και θα προσπαθήσει να ξεσκεπάσει τις παράνομες επιχειρήσεις του. Κοντινοί του όμως άνθρωποι αρχίζουν να απειλούνται από τον παράνομο και ο ΜακΚουέηντ παίρνει την υπόθεση προσωπικά.

 Ο Στιβ Κάρβερ είχε συνεργαστεί με τον Τσακ Νόρις το 1981 και ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης που καταλάβε πώς μπορούσε να αποδώσει ικανοποιητικά ο Τσακ στην οθόνη. Εδώ δίνει στον πρωταγωνιστή του την ευκαιρία να λάμψει πραγματικά. Τον αφήνει να μιλήσει τόσο όσο χρειάζεται, του δίνει χώρο να ρίξει τις κλοτσιές, τις μπουνιές του και να κάνει και μερικές επικίνδυνες σκηνές, ενώ στήνει την κάμερα απέναντί του με τρόπο που τον κάνει να δείχνει πιο cool από ποτέ. Ο Κάρβερ δίνει ρυθμό στην ταινία του, φροντίζει αρκετά τη ροή της δράσης αλλά και την υπόθεση, φροντίζοντας να δώσει αρκετές σκηνές που δεν ξεχνάς εύκολα! Από την αρχική σκηνή της μάχης με τους Μεξικανούς μέχρι το θάψιμο του ΜακΚουέηντ μερικά μέτρα κάτω από τη γη μέσα στο τερατώδες φορτηγάκι του χάρη στο οποίο (αλλά και στη μπίρα) θα βγει από εκεί σώος, μέχρι την τελική μονομαχία με τον Ντέιβιντ Καραντάιν, το Lone Wolf  McQuade έχει να δείξει ένα σωρό σκηνές μάχης και δράσης που μόνο στη δεκαετία του 1980 θα μπορούσαν να ανήκουν.

 Μιας και αναφέρθηκα στον Ντέιβιντ Καραντάιν, ας μου πει κάποιος αν θα μπορούσε να φανταστεί κάποιον άλλον κακό απέναντι σε αυτόν τον Τσακ Νόρις! Ο Καραντάιν είναι απόλυτα κακός και το χαίρεται! Ερμηνευτικά είναι σαφώς πάνω από τον Τσακ αλλά παρά την ερμηνευτική του ανωτερότητα, δεν σβήνει τον πρωταγωνιστή μας. Συμβαίνει μάλιστα το αντίθετο! Στις σκηνές που βρίσκονται οι δυο τους, η οθόνη εκπέμπει ένα ζωώδη μαγνητισμό. Τα βλέμματα, το στήσιμο του σώματος, μαρτυρούν δύο άνδρες που θέλουν να χιμήξουν ο ένας στον άλλο και ίσως όχι μόνο ακολουθώντας σκηνοθετικές οδηγίες καθώς ο ίδιος ο Κάρβερ σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια είχε δηλώσει ότι Καραντάιν και Νόρις τσακώνονταν σαν τα κοκόρια στα διαλείμματα. Η επιλογή του Καραντάιν πάντως σε ρόλο ανταγωνιστή, δούλεψε υπερ του δέοντος, καθώς ο ίδιος είχε και κάποιες (ελάχιστες μπροστά στον Νόρις προφανώς) γνώσεις πολεμικών τεχνών, λόγω του ρόλου που τον έκανε διάσημο, στο τηλεοπτικό Κουνγκ Φου, οπότε κινηματογραφικά φαινόταν επαρκής ανταγωνιστής. Και λέμε κινηματογραφικά γιατί αν ο Καραντάιν έπεφτε στα χέρια του Νόρις εκτός κινηματογραφικού πλατό και χορογραφημένης μάχης, δεν θεωρώ ότι είχε την παραμικρή πιθανότητα να φύγει όρθιος. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε ο Τσακ Νόρις για τις ικανότητες του Καραντάιν στη μάχη, απάντησε με απίστευτη ειλικρίνεια ότι "ο Ντέιβιντ είναι τόσο καλός μαχητής, όσο εγώ ηθοποιός". Τσακ, σε λατρεύω!

 Ενδιαφέρον εδώ έχει και το ρομάντζο του Τσακ με την πανέμορφη Μπάρμπαρα Καρέρα. Ο Νόρις δεν το είχε γενικά με τις ερωτικές σκηνές και ήταν φανερό ότι ένιωθε άβολα συνήθως. Εδώ αυτή η συστολή του Νόρις μοιάζει να δουλεύει υπέρ της ταινίας με κάποιο τρόπο, ίσως και λόγω της ιδιοσυγκρασίας που διακατέχει τον πρωταγωνιστή. Στο φινάλε πάντως σε πείθει ότι ο ΜακΚουέηντ ήταν ερωτευμένος και έτοιμος να αλλάξει πράγματα στη ζωή του, έστω κι αν αυτό δεν θα συμβεί τελικά ποτέ καθώς η Κινηματογραφική μοίρα έχει άλλα σχέδια για τους μοναχικούς, αδιάφθορους τύπους.

 Ακόμα κι αν τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια που ακολούθησαν το 1983, ο Νόρις έβγαλε μερικές πιο επιτυχημένες εισπρακτικά ταινίες, για μένα το Lone Wolf McQuade δεν μπορεί να γκρεμιστεί από την πρώτη θέση του βάθρου της φιλμογραφίας του. Η αρχετυπική φιγούρα του ρέιντζερ, ο απόλυτα κακός του Καραντάιν, η κινηματογράφηση του Στιβ Κάρβερ (που εδώ είναι αναμφίβολα και η δική του καλύτερη στιγμή), η φωτογραφία του Ρότζερ Σίαρμαν και η εκπληκτική μουσική του Ντε Μάζι συνθέτουν το υλικό που έκανε τα πιτσιρίκια της γενιάς μου να θαυμάζουν τον Νόρις και να ονειρεύονται ότι μπορούν να τα βάλουν με οποιαδήποτε μορφή κακού, αρκεί να μπορούν να ρίξουν μερικές καλές κλωτσιές.

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

My Name is Nobody (1973) Western Review

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Γουέστερν,Κωμωδία
Διάρκεια:116'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Τζακ Μπόρεγκαρντ περιπλανιέται χρόνια τώρα στους άγριους δρόμους της Δύσης. Είναι ένας ήρωας. Ένας γερασμένος ήρωας που η φήμη του πιο γρήγορου πιστολιού τον ακολουθεί ακόμα αλλά ο Τζακ έχει κουραστεί. Ο κάθε λογής νεαρός πιστολάς θέλει να τον αντιμετωπίσει για να αποκτήσει φήμη και ο Τζακ πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει το λόγο που κανένας δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να βάλει μια θανατηφόρα σφαίρα στο στέρνο του. Η Ευρώπη είναι το όνειρό του. Εκεί θα μπορέσει να ζήσει γαλήνια και να αφήσει πίσω του την Άγρια Δύση, την Δύση που κι αυτός έβαλε το χέρι του να αλλάξει και να σταματήσει σιγά σιγά να αποκαλείται "Άγρια". Η μετάβαση αυτή δεν είναι όμως εύκολη. Υπάρχουν ακόμη εκεί έξω κατακάθια που θέλουν η Δύση να παραμείνει "Άγρια", για να συνεχίσουν να έχουν αξία. Αυτά τα τελευταία απομεινάρια μιας εποχής που αλλάζει θα βρεθούν στο κατόπι του Τζακ αλλά ο Τζακ θα έχει έναν σύμμαχο, που θα τον μετατρέψει από ήρωα σε θρύλο.

 Κανένας, είναι το όνομα του νεαρού πιστολά, που θαυμάζει τα κατορθώματα του Μπόρεγκαρντ. Γρήγορος σαν τον άνεμο και πολυμήχανος, σαν τον Οδυσσέα, ο Κανένας έχει ένα σχέδιο που θα προσπαθήσει να πείσει τον γέρο πιστολά να ακολουθήσει. Ο Κανένας γνωρίζει τα πάντα για τον Τζακ και θέλει ένα φινάλε στην ιστορία του ήρωά του που παρόμοιό του δεν θα έχει υπάρξει. Τα εκατόν πενήντα μέλη της βίαιης και ανελέητης Άγριας Συμμορίας είναι ο στόχος που πρέπει επιτευχθεί και η ιστορία θέλει τον Τζακ μόνο του απέναντι στα σκληρά αυτά καθάρματα. Ο θρυλικός πιστολάς ρίχνει στο χώμα και τους εκατόν πενήντα σε μια μονομαχία που κλείνει τον κύκλο της Άγριας Δύσης. Και έπειτα, η Ευρώπη. Όχι άλλο αίμα, όχι άλλες μονομαχίες στους χωματόδρομους των αμαρτωλών πόλεων. Μόνο ηρεμία για τον Τζακ Μπόρεγκαρντ. Και λίγη φήμη για αυτόν τον άγνωστο, τον Κανένα.

 Ποιος είναι πιο γρήγορος από τον Τζακ Μπόρεγκαρντ στο τράβηγμα του πιστολιού;

Κανένας...

.......................................................................................................................................................................

 Ο Ιταλός, Σέρτζιο Λεόνε, σημάδεψε όσο κανείς άλλος τα γουέστερν. Δεν είναι εύκολο να σκεφτείς ένα γουέστερν και να μην είναι δικό του. Όχι γιατί έκανε πολλά αλλά γιατί έκανε τα πιο σημαντικά. Δική του ήταν και η ιδέα για το "Τ' όνομά μου είναι Κανένας" και σύμφωνα με μαρτυρίες δικό του είναι και μεγάλο μέρος της ταινίας, που ο ίδιος ανέθεσε τη σκηνοθεσία σε ένας από τους καλύτερους και πιο έμπιστους μαθητές του, τον Τονίνο Βαλέρι. Αυτό που δημιουργήθηκε εδώ είναι στην ουσία ένα "μέτα" γουέστερν. Ένας αποχαιρετισμός του Λεόνε και του πρωταγωνιστή του Χένρι Φόντα, στο είδος αλλά και στην ίδια την Άγρια Δύση. Ο εμβληματικός Φόντα συμπρωταγωνιστεί με τον γεμάτο ενέργεια, Τέρενς Χιλ, μεγάλο αστέρα της εποχής, ειδικά στην Ευρώπη, μετά την επιτυχία των κωμικών γουέστερν Τρινιτά. Ο Χιλ είναι η νέα μορφή του είδους, που μέσα από αυτόν δηλώνεται η αλλαγή της εποχής. "Εγώ θα συνεχίσω", είναι σαν να λέει ο Κανένας, του Χιλ, "αλλά θέλω να φύγεις σαν θρύλος και όχι σαν ένας γέρος που δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει". Κι έτσι γίνεται. Ο Φόντα αποχαιρετά, κυριολεκτικά μέσα από την τελευταία σκηνή της ταινίας. Αποχαιρετά το είδος μέσα από ένα όμορφα γραμμένο κείμενο, που πολλοί θεωρούν ότι γράφτηκε για τον Τζον Φορντ, που η είδηση του θανάτου του έφτασε στα αυτιά του Λεόνε και του Φόντα κατά τα γυρίσματα της ταινίας.

 Είναι περίεργο φιλμ το συγκεκριμένο. Δεν είναι σίγουρα το πρώτο γουέστερν που θα έπρεπε να δει κάποιος γιατί δεν θα μπορέσει να το εκτιμήσει. Θα πρέπει να έχεις δει αρκετά για να κατανοήσεις την ιδέα πίσω από την ταινία. Θα κατάλαβεις τον λόγο που η ταινία μοιάζει να έχει μέσα πολλά στοιχεία τα οποία φαινομενικά δεν δένουν μεταξύ τους αλλά που τελικά λειτουργούν εξαιρετικά στο τέλος. Η έντονη σάτιρα και η διάθεση παρωδίας που υπάρχει σε πολλές στιγμές του φιλμ έρχεται σε κόντρα με τις στιγμές έντονου σασπένς, όπως η πρώτη κλασική σκηνή ή αυτή με τους καθρέφτες. Ακόμα και οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, ο Χιλ και ο Φόντα, εκπροσωπούν το γουέστερν σε διαφορετικές περιόδους που χαρακτηρίζονται από εντελώς διαφορετική αισθητική.

 Ο Κανένας είναι μια ταινία που πρέπει να δεις οπωσδήποτε αν είσαι φίλος του είδους. Όχι μόνο του σπαγγέτι γουέστερν αλλά του γουέστερν γενικά. Απευθύνεται σε όλους. Στους θαυμαστές του Φορντ αλλά και σε αυτούς του Λεόνε, του Κορμπούτσι, των δύο Σέρτζιο. Είναι διασκεδαστικό αλλά παράλληλα και βαθιά μελετημένο ως προς αυτό που θέλει να πει, ακόμα και στις υπερβολικά κωμικές στιγμές του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων 

SWDB

IMDB

High Plains Drifter (1973) Video Review

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΠΙΣΤΟΛΕΡΟ

Γουέστερν, Δράσης, Μυστηρίου

Διάρκεια: 105'

 

    Εδώ δεν διαβάζεις! Ακούς την άποψή μας για το High Plains Drifter, κατευθείαν από το κανάλι του Cinenoxos , στο YouTube! Like, subscribe και κοινοποίηση ελεύθερα!

 

The Harder They Fall (2021) Review

 

Γουέστερν,Δράσης

Σκηνοθεσία:Jeymes Samuel
Σενάριο:Jeymes Samuel, Boaz Yakin
Πρωταγωνιστούν:Jonathan Majors,Zazie Beetz,Regina King,  Idris Elba,Woody McClain,Damon Wayans Jr.,Delroy Lindo

Διάρκεια: 130'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Ένα ήσυχο μεσημέρι, η οικογένεια βρίσκεται μαζεμένη γύρω από το τραπέζι, έτοιμη για το γεύμα της. Η συμμορία όμως του Ρούφους Μπακ εισβάλει στο σπίτι. Η μεγαλόσωμη, επιβλητική φιγούρα του Ρούφους κάθεται στο τραπέζι, κουβεντιάζει για λίγο με τον πατέρα και λίγα λεπτά δολοφονεί αυτόν και τη γυναίκα του, μπροστά στα μάτια του έντρομου πιτσιρικά, τον οποίο αφήνει να ζήσει. Χρόνια μετά, ο πιτσιρικάς είναι ο περίφημος παράνομος, Νατ Λαβ, και σχεδιάζει να πάρει εκδίκηση για το θάνατο των γονιών του, αποδεκατίζοντας τη συμμορία του Ρούφους, μέχρι να φτάσει στον ίδιο.

 Το πόσο υπέροχα γυρισμένη είναι η ταινία του Τζέιμς Σάμιουελ είναι κάτι που δεν χωράει περιγραφή. Από την επιλογή της χρωματικής παλέτας, τα πλάνα του και την εκπληκτική φωτογραφία, τον τρόπο που έχει μελετήσει το είδος αλλά και τον τρόπο που αποδίδει φόρο τιμής σε ένα σωρό μαύρους καλλιτέχνες, είναι όλα τόσο γνήσια αποτυπωμένα στην οθόνη, με τόσο μεράκι και αγάπη για τα πρόσωπα που παρουσιάζει, τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην οθόνη αλλά παράλληλα και για ολόκληρο το κινηματογραφικό είδος των γουέστερν, είδος που σπάνια απασχολούσε μαύρους σκηνοθέτες ή ηθοποιούς. Εδώ όμως ο Σάμιουελ μάζεψε ένα σωρό ιστορικές φιγούρες της άγριας Δύσης και τις ένωσε σε μια φανταστική ιστορία, όπως από την αρχή μας ενημερώνει, πετυχαίνοντας ένα αποτέλεσμα σχεδόν άριστο. Το "σχεδόν" έχει να κάνει κυρίως με του χαρακτήρες καθώς νιώθω ότι μετά το τέλος της ταινίας κανένας δεν μου "έμεινε", παρότι κατά τη διάρκεια της προβολής όλα δούλευαν ρολόι. Όλοι στους ρόλους τους είναι πάρα πολύ καλοί έως εξαιρετικοί (Ίντρις Έλμπα) αλλά κάτι στο γράψιμο των χαρακτήρων δεν μου έδωσε αυτό το κάτι παραπάνω, ώστε να μείνει μαζί μου ένας από όλους αυτούς και μετά την προβολή. Μικρό το κακό όμως.

 Τα πράγματα που περιμένεις να πάρεις από ένα γουέστερν, η ταινία του Σάμιουελ σου τα δίνει απλόχερα. Έχει κυνηγητά με άλογα, έχει μονομαχίες, έχει απόδραση, έχει εκδίκηση, έχει και ανατροπή που κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την τελική αναμέτρηση. Με αναφορές στον μάστορα Λεόνε και γενικότερα στα σπαγγέτι γουέστερν, ο Βρετανός σκηνοθέτης κάνει παιχνίδια με την κάμερα και δίνει έναν τόσο φρέσκο αέρα σε ένα είδος που πίστευα ότι γενικά είχε τελειώσει εδώ και χρόνια, ακόμα και μετά την αναλαμπή του Django: Unchained, του Ταραντίνο, του οποίου η σκιά τριγυρνάει κι εδώ. Έχουμε περάσει πια σε μια εποχή που η απλότητα των ιστοριών φαίνεται να μη θεωρείται προτέρημα αλλά ελάττωμα των "σοβαρών" ταινιών. Εδώ λοιπόν έχουμε μια απίστευτα απλή ταινία που κρύβει όμως τόνους κινηματογραφικής γνώσης - ή ταλέντου (δεν είμαι σίγουρος τι έχει σε μεγαλύτερο βαθμό ο Σάμιουελ).

 Το επιτελείο ηθοποιών που μαζεύτηκε είναι ένα ακόμα στοιχείο που μόνο έξτρα κίνητρο δίνει σε κάποιον για να δει την ταινία. Ο Ίντρις Έλμπα, στο ρόλο του Ρούφους Μπακ, είπαμε ότι είναι εξαιρετικός. Ο Τζόναθαν Μέιτζορς κάνει επίσης πολύ καλή δουλειά ως Νατ Λαβ ενώ έχει απίστευτη χημεία με τη Ζάζι Μπιτζ. Η Ρετζίνα Κινγκ είναι κακιά και το διασκεδάζει και μαζί με τη Μπιτζ έχουν μια από τις καλύτερα κινηματογραφημένες μονομαχίες που έχω δει τελευταία. Ο Ντελρόι Λίντο είναι βράχος στο ρόλο ενός σερίφη, ο ΛαΚιθ Στάνφιλντ κλέβει σκηνές, ενώ Ντέιμον Γουέιανς και Γούντι Μακλέιν βάζουν μερικές κωμικές πινελιές.

 Δεν βλέπω λόγο να μην δεις αυτή την ταινία. Θα ήταν τέλεια να μπορούσες να τη δεις στον κινηματογράφο, σε μεγάλη οθόνη, καθώς είναι μια ταινία που έχει γυριστεί για να τη δεις στον κινηματογράφο. Τα τοπία, οι εναλλαγές των πλάνων, τα τρικ της κάμερας δουλεύουν εξαιρετικά στη μικρή οθόνη, οπότε φαντάζεσαι πόσο μαγικό θα ήταν να έβλεπες την ταινία σε κινηματογραφική αίθουσα. Για την ώρα, Νέτφλιξ, και πάλι καλά μάλλον, δεδομένου της κατάστασης.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

The Hollow Point (2016)

Είδος: Θρίλερ, Αστυνομική, Γουέστερν

Σκηνοθεσία:Gonzalo López-Gallego

Σενάριο:Nils Lyew

Παίζουν:Patrick Wilson,
Lynn Collins,Ian McShane

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Σε μια μικρή Αμερικανική πόλη του Νότου, στα σύνορα με το Μεξικό, δραστηριοποιείται ένα καρτέλ παράνομης διακίνησης όπλων και πυρομαχικών. Ο Γουάλας, μεγαλωμένος στη μικρή πόλη, επιστρέφει ως σερίφης και προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από το καρτέλ και ποια άτομα από την πόλη συμμετέχουν στη διακίνηση. Τα όρια του καλού, του κακού, των φίλων, των εχθρών και της απονομής δικαιοσύνης είναι δυσδιάκριτα, σε μια πόλη όπου κανείς δε μπορεί να εμπιστευθεί κανέναν.

ΑΠΟΨΗ: Αν καταφέρνει κάτι ο Ισπανός σκηνοθέτης, Γκονζάλο Λόπεζ Γκαλέγκο (είμαι σίγουρος ότι η προφορά του ονόματός δεν είναι αυτή...), με τις ταινίες του, τουλάχιστον τις τρεις που έχω δει, αυτό είναι να αδικεί τόσο το υλικό του, όσο και τον ίδιο, γιατί φαίνεται σαν δημιουργός να έχει ένα σχετικό όραμα. Το προηγούμενο φιλμ του, Open Grave, με απογοήτευσε, όμως, το νέο του φιλμ, The Hollow Point, λειτουργεί αποτελεσματικά, κινούμενο στα όρια του γουέστερν, του αστυνομικού θρίλερ και του φιλμ νουάρ.

  Το The Hollow Point είναι-κατά πάσα πιθανότητα- ένα φιλμ που θα δούμε κατευθείαν στην αγορά του DVD στη χώρα μας και θα περάσει γενικά απαρατήρητο από την πλειοψηφία. Αξίζει ωστόσο την προσοχή κάποιου που ενδιαφέρεται για τα πεσιμιστικά, αστυνομικά φιλμ που κρύβουν και λίγο νουάρ μέσα τους. Τοποθετημένο στον Αμερικανικό Νότο, προβάλει την διαφορετική Αμερική που κατοικεί εκεί και ασχολείται με ήρωες ή αντιήρωες, που δεν είναι ξεκάθαρα καλοί αλλά μέσα τους υπάρχει έντονη η επίδραση της "σκοτεινής πλευράς", όπως θα έλεγε κι ένας φίλος του Star Wars. Δε θα βρεις κάποιον με τον οποίο θα ταυτιστείς, αλλά θα βρεις χαρακτήρες που ακόμα κι αν δεν είναι, θέλουν να φέρονται σαν ... καθίκια (όχι η κατάλληλη λέξη αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο).

  Πάτρικ Γουίλσον, Ίαν ΜακΣέιν, Τζον Λεγκουιζάμο και Τζιμ Μπελούσι σε πρώτους ρόλους και είναι όλοι τους πάρα πολύ καλοί. Ο Γουίλσον στο ρόλο του νέου σερίφη δεν είναι ακριβώς αυτός που εμπιστεύεται η πόλη του, ο ΜακΣέιν είναι ο παλιός που βοηθά το νέο σερίφη, ο Μπελούσι είναι ένας ντόπιος επιχειρηματίας που φαίνεται να μπλέκεται με το καρτέλ, ενώ ο Λεγκουιζάμο είναι ο μόνος ξεκάθαρα κακός χαρακτήρας, ο εκτελεστής που στέλνει το καρτέλ στην πόλη.

  Κάπου το σενάριο μας μπερδεύει, κάπου δεν πιάνουμε ακριβώς αυτά που θέλουν να πουν οι πρωταγωνιστές αλλά υπάρχει μια ενδιαφέρουσα διαπλοκή χαρακτήρων, μια "ξερή" φωτογραφία, όπως τα εδάφη που διαδραματίζεται το φιλμ, καλές ερμηνείες και μια προσπάθεια στοχασμού πάνω στη θρησκεία, στο καλό, το κακό και την ανθρώπινη φύση. Συνολικά είναι ένα φιλμ που κρατά το θεατή στη θέση του. Μια ταινία που θέλεις να δεις πως θα εξελιχθεί και πως τελικά θα ολοκληρωθεί αυτό το παράξενο μείγμα χαρακτήρων που έχεις μπροστά σου. Καλή ταινία που πετά κάτω από τα ραντάρ, καθώς δεν απευθύνεται σε μεγάλη μερίδα κοινού.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Westworld (1973)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Γουέστερν, Περιπέτεια

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Σκηνοθεσία:Michael Crichton

Σενάριο:Michael Crichton

Παίζουν:Yul Brynner,
Richard Benjamin,James Brolin

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στο θεματικό πάρκο Δήλος πληρώνεις για μια διαφορετική εμπειρία διακοπών. Μπορείς να ζήσεις την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το μεσαιωνικό κόσμο των ιπποτών και στον άγριο κόσμο της Δύσης. Ρομπότ με ανθρώπινα χαρακτηριστικά επανδρώνουν τον κάθε κόσμο και προσφέρουν στους τουρίστες αξέχαστες στιγμές, που δε θα μπορούσαν ποτέ να ζήσουν, όπως η συμμετοχή σε ένα Ρωμαϊκό όργιο, η μονομαχία με σπαθιά και φυσικά η ζωή στα σαλούν και οι μονομαχίες ανάμεσα στους πιστολάδες της Άγριας Δύσης. Όλα αυτά χωρίς κανένα κίνδυνο. Μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που ένας ιός κάνει τα ρομπότ να μην υπακούν σε καμία εντολή και να επαναστατούν εναντίον των ανθρώπων.

ΑΠΟΨΗ: Πριν το Westworld γίνει η πιο πολυσυζητημένη τηλεοπτική σειρά του 2016, ήταν κινηματογραφική ταινία, δημιούργημα του πολυτάλαντου κύριου Μάικλ Κράιτον(Jurassic Park, Timeline, Congo, Μικρόκοσμος). Αρκετά χρόνια πριν ο διάσημος συγγραφέας- σεναριογράφος - σκηνοθέτης- γιατρός γράψει το Jurassic Park, το πιο γνωστό από τα έργα του, κυρίως λόγω της κινηματογραφικής ταινίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ, συνέλαβε την ιδέα ενός άλλου θεματικού πάρκου, όπου τα εκθέματα τρελαίνονται και κυνηγούν τους τουρίστες!

  Έχοντας ήδη γράψει μερικά μυθιστορήματα μέσα στη δεκαετία του 1960 κι έχοντας δει το ένα να μεταφέρεται στον κινηματογράφο το 1971 (The Andromeda Strain), ο Μάικλ Κράιτον καταφέρνει να πείσει τους υπεύθυνους της MGM να του δώσουν την άδεια να σκηνοθετήσει το σενάριο που έγραψε ο ίδιος και που είχε τον τίτλο Westworld. Ο Κράιτον έχει φανταστεί ένα θεματικό πάρκο τοποθετημένο στο κοντινό μέλλον, όπου οι πελάτες μπορούν με τη βοήθεια της τεχνολογίας και ανθρωπόμορφων ρομπότ να ζήσουν σε κόσμους του παρελθόντος. Το σενάριο επικεντρώνεται κυρίως στον κόσμο της άγριας Δύσης, εκεί όπου οι δύο πρωταγωνιστές βρίσκονται εν τέλει κυνηγημένοι από το ρομπότ πιστολά, που υποδύεται ο Γιουλ Μπρίνερ. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρωτότυπο για εκείνη την εποχή μείγμα γουέστερν κι επιστημονικής φαντασίας, με δόσεις θρίλερ και με στοιχεία προβληματισμού για τον τρόπο χρησιμοποίησης της τεχνολογίας, θέμα που απασχολούσε πάντα τον συγγραφέα. Υπάρχει ή όχι κάτι πίσω από τα μάτια ενός ανθρωποειδούς και μπορούμε να φερόμαστε στα τεχνολογικά επιτεύγματα σαν να είναι άψυχα πράγματα ή μήπως απαιτείται μεγαλύτερος σεβασμός προς αυτά; Όλα αυτά φυσικά θα σας θυμίσουν αρκετά ακόμα δημιουργήματα επιστημονικής φαντασίας και η επανάσταση των ρομπότ δε μπορεί να μη σας κάνει να σκεφτείτε τον Εξολοθρευτή, του Τζέιμς Κάμερον. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Γιουλ Μπρίνερ, μπορεί να είναι ένας φόρος τιμής στο Λάραμπι Άνταμς, που υποδύθηκε ο ίδιος στο The Magnificent Seven, αλλά είναι φανερή και η επίδραση του τόσο στον Κάμερον και τον χαρακτήρα του Εξολοθρευτή όσο και στον Κάρπεντερ και τον τρόπο που χειρίστηκε τον Μάικ Μάγιερς στο Halloween!

  Ο Πιστολάς του Γιουλ Μπρίνερ είναι σίγουρα η μορφή της ταινίας. Ο ψυχρός τρόπος που χειρίζεται ο Μπρίνερ το ρόλο του ανδροειδούς αποδίδει και βοηθάει ιδιαίτερα στη δημιουργία σασπένς. Το ύφος του Μπρίνερ, η στάση του σώματός του, δίνουν μια άλλη διάσταση στον Πιστολά και κάνουν την απειλή πιο έντονη. Υπάρχει μια αίσθηση εκδίκησης για όλα αυτά που κάνουν οι άνθρωποι στο είδος του. Τώρα, αν εξαιρέσουμε τον Μπρίνερ δε μπορείς να πεις και πολλά πράγματα για τους υπόλοιπους ηθοποιούς, όχι γιατί είναι κακοί αλλά γιατί δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να κάνουν. Ρίτσαρντ Μπέντζαμιν και Τζέιμς Μπρόλιν βρίσκονται κυνηγημένοι από τον Μπρίνερ, με τον πρώτο να έχει λίγο περισσότερο χρόνο στην οθόνη, βρίσκοντας τρόπο να δώσει κάτι παραπάνω όσο πλησιάζουμε στο φινάλε.

  Έχοντας ενδιαφέρουσες ιδέες, όπως πολλά από τα δημιουργήματα του Κράιτον, το Westworld δε χάνει τελείως τη δυναμική του, παρότι έχουν περάσει 45 χρόνια από τη δημιουργία του. Δεν είναι το φιλμ που βλέπει με μεγάλη ευκολία ένας θεατής του σήμερα, όμως, για τους φίλους της επιστημονικής φαντασίας υπάρχει τροφή. Η ιδέα των ιών των ηλεκτρονικών υπολογιστών μερικά χρόνια πριν αυτό συμβεί, η τεχνητή νοημοσύνη είναι πράγματα που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον των φίλων της επιστημονικής φαντασίας, ενώ παραπονεμένοι δε θεωρώ ότι θα φύγουν και οι φίλοι των κλασικών γουέστερν. Ίσως αν ο Κράιτον είχε επικεντρωθεί περισσότερο στο πρώτο κομμάτι και στη δημιουργία αγωνίας παρά στο να περάσει λίγη ώρα παραπάνω στα σαλούν του Westworld, να είχαμε μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα ταινία. Όπως και να 'χει, μιλάμε για ένα φιλμ που κατάφερε να επηρεάσει τόσο το κοινό όσο και άλλους μεταγενέστερους δημιουργούς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Traded (2016)

Είδος: Γουέστερν, Περιπέτεια, Δράμα

Σκηνοθεσία:Timothy Woodward Jr.

Σενάριο:Mark Esslinger

Παίζουν:Kris Kristofferson,
Trace Adkins,Michael Paré

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Βρισκόμαστε στο 1880 στην Άγρια Δύση. Ο Κλέι και η Αμέλια χάνουν τον ανήλικο γιο τους μετά από δάγκωμα φιδιού. Η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, η έφηβη Λίλι, μη μπορώντας την πιεστική πια μητέρα της, η οποία φοβάται μήπως χάσει και το δεύτερο παιδί της, το σκάει και προσπαθεί να βρει δουλειά στη Ντοτζ Σίτι. Εκεί θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης ενός ιδιοκτήτη πορνείου, με τον οποίο ο Κλέι έχει ανοιχτούς λογαριασμούς από το παρελθόν. Ο Κλέι βγαίνει σε αναζήτηση της κόρης του και τα ίχνη θα τον οδηγήσουν τελικά στον παλιό εχθρό του.

ΑΠΟΨΗ: Από πιτσιρικάς (όχι πως είμαι δα και πολύ μεγάλος πια...) είχα μια συμπάθεια στα γουέστερν και κάθε καλοκαίρι φροντίζω να κάνω μια επίσκεψη σε παλιές ταινίες του είδους που δεν έχω δει ή που έχω χρόνια να δω. Κάνοντας τη γνωστή πλέον βόλτα στα αρχεία του IMDB έπεσα πάνω σε ένα ολοκαίνουριο γουέστερν, το οποίο είχε στην πλειοψηφία του πάρα πολύ καλές κριτικές. Κάπως έτσι η μοίρα με έφερε να παρακολουθώ το Traded κι εγώ να καταριέμαι όλους αυτούς που με τις θετικές κριτικές τους με έκαναν να παρακολουθήσω ένα από τα πιο βαρετά φιλμ που είδα το 2016.

  Ο ξεχασμένο Μάικλ Παρέ, ο γερασμένος Κρις Κριστόφερσον, ο όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω-πλέον Τομ Σάιζμορ κι ένας τύπος ονόματι Τρέις Άντκινς, που απ' ότι έμαθα, ρωτώντας τον κύριο Γκουγκλ, είναι τραγουδιστής της κάντρι μουσικής, αποτελούν τα τέσσερα βασικά ονόματα της ταινίας του Τίμοθι Γούντγουορντ του νεότερου! Ο Γούντγουορντ, λοιπόν, θέλει να φτιάξει ένα Taken στην άγρια Δύση και βάζει τον Μάικλ Παρέ να παίξει έναν πρώην πιστολέρο, ο οποίος θέλει να πάρει πίσω την κόρη του από τα δίχτυα της πορνείας, σαν άλλον Λίαμ Νίσον. Όμως, το φιλμ σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνει ποτέ να γίνει κάτι ενδιαφέρον. Οι ερμηνείες είναι μέτριες έως κακές, η δράση και τα αναμενόμενα πιστολίδια είναι αδιάφορα, ενώ δεν υπάρχουν ούτε καν ενδιαφέροντα πλάνα της Αμερικανικής υπαίθρου, πράγμα συνηθισμένο στα γουέστερν.

  Καθόλου καλό τελικό αποτέλεσμα. Χωρίς ένταση, χωρίς καλή δράση, με τους πάντες να παίζουν αδιάφορα. Ο μόνος που σώζεται από τούτο το χαμηλού προϋπολογισμού γουέστερν είναι ο συμπαθής Κριστόφερσον, ο οποίος προσφέρει την εμπειρία του και μια δυο καλές, φιλοσοφημένες ατάκες. Τίποτα άλλο δε μπόρεσε να με κερδίσει σε αυτό το νέο αλλά τόσο ξεπερασμένο ήδη γουέστερν.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

4Got10 (2015)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ, Γουέστερν

Σκηνοθεσία:Timothy Woodward Jr.

Σενάριο:Sean Ryan

Παίζουν:Johnny Messner,
Dolph Lundgren,Danny Trejo

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας τύπος που ξυπνάει στη μέση του πουθενά, περιτριγυρισμένος από πτώματα, χωρίς να θυμάται ποιός είναι και τί κάνει εκεί. Ένας διεφθαρμένος σερίφης, που προσπαθεί να καλύψει τις παρανομίες του. Ένας έμπορος ναρκωτικών που ζητά εκδίκηση και τα λεφτά του πίσω. Ένας πράκτορας της Δίωξης Ναρκωτικών που ψάχνει την άκρη του νήματος. Όλοι συνδέονται και όλοι κυνηγούν ο ένας τον άλλο, για τους δικούς του λόγους ο καθένας.

ΑΠΟΨΗ: Λίγο γουέστερν, λίγο θρίλερ, λίγο δράση, το 4Got10 ενώ μοιάζει αρχικά να βαδίζει σε καλά μονοπάτια, χάνει πολύ γρήγορα το δρόμο και καταλήγει άλλο ένα βαρετό, γυρισμένο χωρίς μεράκι, b movie, παρά τα δυνατά ονόματα που έχει στους τίτλους του.

  Ντολφ Λούντγκρεν και Ντάνι Τρέχο είναι οι δύο φυσιογνωμίες που σίγουρα όλοι γνωρίζετε! Ο Λούντγκρεν μια χαρά τα πάει, σε ρόλο που τον θέλει πιο απαθή και ανενεργό απ' ότι συνήθως και με γυαλί που θυμίζει τον Μάικλ Ντάγκλας στο Falling Down του Σουμάχερ. Λίγο σοφιστικέ, λίγο...ανώμαλο. Α, εκτός από αυτούς τους δύο έχουμε και τον κάποτε παραλίγο σταρ, Μάικλ Παρέ, που κατέληξε κι αυτός να παίζει σε βιντεοπεριπέτειες της σειράς.

  Σε γενικές γραμμές το φιλμ είναι "κατηφορικό"! Τι εννοώ μ' αυτό. Όσο περνάει η ώρα παίρνει την κατηφόρα, γίνεται όλο και χειρότερο. Παρότι το πρώτο τέταρτο δείχνει καλά στοιχεία, με συμπαθητική πλοκή, με ύφος αλά σπαγγέτι γουέστερν, με κακούς και διεφθαρμένους καλούς, καταφέρνει να γίνει βαρετό στην πορεία. Καθόλου καλή σκηνοθεσία από τον Τίμοθι Γούντγουορντ, που δεν τα πάει καλά ούτε στην καθοδήγηση των ηθοποιών, ούτε στην ατμόσφαιρα αλλά ούτε και στη δράση. Χρησιμοποιεί με τόσο λάθος τρόπο το slow motion και ένα συγκεκριμένο εφέ την ώρα των πυροβολισμών, που καταφέρνει, εκτός από βαρετό, να κάνει το φιλμ κωμικό. Φυσικά δεν γίνεται κωμικό εσκεμμένα, κάτι το οποίο θα ήταν θεμιτό, αλλά υπάρχει μια συγκεκριμένη σκηνή μεταξύ Τρέχο και Παρέ, περίπου στη μία ώρα ταινίας, η οποία θυμίζει Τρελές Σφαίρες!

  Όχι και ό,τι καλύτερο για να σκοτώσετε την ώρα σας, το 4Got10. Ούτε διασκεδαστικό είναι, ούτε όλη αυτή η μανούρα με το ποιός είναι καλός, ποιός κακός, ποιός κρύβει πράγματα, ποιός όχι, αποδίδει τελικά καρπούς, γιατί ακόμα και η υποτιθέμενη αποκάλυψη προς το τέλος γίνεται με πολύ αδιάφορο τρόπο και λίγο μετά πέφτουν οι τίτλοι τέλους εντελώς απρόσμενα και μένεις ... μαλάκας!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Mad Max (1979)

Είδος : Περιπέτεια

ΜΑΝΤ ΜΑΞ:

Ο ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Σκηνοθεσία:George Miller
Σενάριο:James McCausland,
George Miller
Παίζουν:Mel Gibson,Joanne Samuel,
Hugh Keays-Byrne

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στο κοντινό μέλλον τα καύσιμα έχουν σχεδόν στερέψει και συμμορίες μοτοσικλετιστών κυκλοφορούν στους δρόμους βανδαλίζοντας και προσπαθώντας να κλέψουν όσα αποθέματα βρίσκουν. Ο Μαξ Ροκατάνσκι είναι ο αστυνομικός με τις περισσότερες συλλήψεις συμμοριτών. Όταν κατά τη διάρκεια μια καταδίωξης θα σκοτωθεί ένας εξ αυτών, ο Μαξ γίνεται στόχος μιας σκληρής συμμορίας, η οποία ζητά εκδίκηση για το θάνατο του μέλους της.  

ΑΠΟΨΗ: Είναι δυνατόν η πετρελαϊκή κρίση του 1973 να ευθύνεται για τη γέννηση ενός θρύλου του μοντέρνου κινηματογράφου; Κι όμως, ο κόσμος του Μαντ Μαξ πλάστηκε στο μυαλό του ερασιτέχνη κινηματογραφιστή Μπάιρον Κένεντι, ακριβώς εκείνη την εποχή!

  Όπως ο ίδιος ο Κένεντι έχει δηλώσει, το εμπάργκο στα καύσιμα από τον Αραβικό οργανισμό Πετρελαϊκών εξαγωγών το 1973, είχε δημιουργήσει τεράστιο πανικό εκείνη την εποχή στη χώρα του, την Αυστραλία. Ουρές αυτοκινήτων περίμεναν έξω από τα βενζινάδικα και τα επεισόδια ήταν συχνό φαινόμενο, με ακραίες συμπεριφορές. Τότε, ο Κένεντι συνέλαβε την ιδέα ενός βίαιου κόσμου, που έχει οδηγηθεί εκεί από την έλλειψη καυσίμων. Σύντομα η ιδέα παραδόθηκε στον Τζωρτζ Μίλερ, ο οποίος μαζί με τον Τζέιμς Μακ Κόσλαντ, έγραψε το σενάριο του Μαντ Μαξ.

  Ο άνθρωπος που οπτικοποίησε αυτή την ιδέα ήταν ο ίδιος ο Μίλερ. Το ελάχιστο μπάτζετ δε στέκεται εμπόδιο στην έμπνευση του Μίλερ, όπως εξάλλου το μπάτζετ δε στέκεται εμπόδιο ποτέ στους ταλαντούχους σκηνοθέτες. Ένας από αυτούς κι ο Μίλερ, χρησιμοποιεί ό,τι έχει στη διάθεση του και καταφέρνει να δώσει ένα ατόφιο φιλμ, ένα μετα-αποκαλυπτικό γουέστερν, με μηχανές και αυτοκίνητα αντί για άλογα και άμαξες. Οι κανόνες του γουέστερν συναντώνται κι εδώ πολύ καθαρά, όμως ο Μίλερ εν αγνοία του δημιουργεί ένα νέο υπό-είδος, αυτό των μετά-αποκαλυπτικών

περιπετειών, το οποίο τη δεκαετία του 1980 θα ανθίσει. Δεκάδες b-movies από την Αμερική και κυρίως την Ιταλία, θα χρησιμοποιήσουν το φιλμ του Μίλερ ως πρότυπο για να χτίσουν τη δική τους ιστορία.

  Ο Μίλερ χρησιμοποιεί εδώ με τέτοιο τρόπο τα αυτοκίνητα, σαν να έχουν κι αυτά λόγο, σαν συμπρωταγωνιστές των ηθοποιών. Τα πλάνα των κυνηγητών είναι εξαιρετικά, και μόνο αν σκεφτείς ότι τραβήχτηκαν 36-37 χρόνια πριν θα αναγκαστείς να υποκλιθείς στο ταλέντο τόσο του Μίλερ, όσο και των κινηματογραφιστών του αλλά και των κασκαντέρ. Δύσκολα πράγματα για την εποχή εκείνη!

  Στο ρόλο του Μαντ Μαξ βρίσκουμε φυσικά το νεαρό, άγνωστο τότε, Μελ Γκίμπσον. Ο Γκίμπσον μετά από λίγο καιρό θα γίνει σταρ πρώτου μεγέθους. Εδώ, μοιάζει λίγο πιο σφιγμένος από τον Γκίμπσον που έχουμε γνωρίσει αλλά δουλεύει αρκετά καλά την εξέλιξη του χαρακτήρα του. Από γλυκός πατέρας και σύζυγος, ο Μαξ πρέπει να μεταμορφωθεί σε ένα πλάσμα "κρύο", γεμάτο οργή και με βλέμμα κενό. Όταν φτάνουμε στις τελευταίες στιγμές του φιλμ, ο Γκίμπσον έχει πετύχει αυτή τη μεταμόρφωση!

  Πέρα από τον Μαξ, οι χαρακτήρες που συναντάμε στο φιλμ και που μας κινούν το ενδιαφέρον είναι τρεις. Ο φίλος του Μαξ, Τζιμ Χήνας, ερμηνευμένος από τον πραγματικό πολύ καλό φίλο του Γκίμπσον εκείνη την εποχή, Στιβ Μπίσλεϋ. Ο Φίφι (!), αρχηγός της αστυνομίας, ο οποίος είτε γυρίζει γυμνός από τη μέση και πάνω είτε φορώντας μόνο το δερμάτινο μπουφάν του από πάνω! Από τη μεριά των κακών ξεχωρίζει για την περίεργη ερμηνεία του ο Χιού Κέης Μπάιρν, ο οποίος παίζει τον αρχηγό της συμμορίας που κυνηγά τον Μαξ, και φέρει το όνομα Δαχτυλοκόφτης. Ο Μπάιρν είναι αρκετά θεατρικός και υπερβολικός σε μερικά σημεία, όμως μέσα στο περίεργο σύμπαν του Μαντ Μαξ, τόσο η ερμηνεία του Μπάιρν όσο και των υπόλοιπων, φαίνεται να "δίνει" κάτι παραπάνω στο φιλμ.

  Το Μαντ Μαξ είναι ένα φιλμ που κατάφερε να φτιάξει έναν δικό του κόσμο και να επιζήσει μέσα από αυτόν. Επηρεασμένο από τα γουέστερν και τις ταινίες εκδίκησης, θα φτιάξει ένα σύμπαν βίαιο και άχρωμο, με κακοποιούς σαδιστές και αστυνομικούς αμφιβόλου ήθους. Δεν ήταν λίγες οι κριτικές της εποχής που μιλούσαν για φιλμικό παράδεισο των ρατσιστών και των σαδιστών, "διαβάζοντας" με τελείως άλλο τρόπο το σχόλιο των Μίλερ και Μακ Κόσλαντ πάνω στα αίτια που οδηγούν στη γέννηση της βίας μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Ο άνθρωπος έμαθε να "κινείται" και σε ένα κόσμο που τα καύσιμα είναι λιγοστά, αυτός που δεν "κινείται" μοιάζει να χάνει μέρος της κοινωνικής του υπόστασης.

  Το φιλμ του Μίλερ παρά το ενδιάμεσο κενό, ίσως λόγω της προσπάθειας να γεμίσει το χρόνο των 90 λεπτών με σκηνές που άλλες φορές προσπαθούν να δείξουν την οικογενειακή ευτυχία του Μαξ κι άλλες προσπαθώντας να μετατρέψουν το φιλμ σε θρίλερ (η σκηνή στο δάσος που κάποιος κυνηγά τη γυναίκα του Μαξ) και να μεταφέρουν τη δράση για λίγο εκτός του αυτοκινητόδρομου, παρά λοιπόν αυτό το "διάλειμμα, δε χάνει καθόλου από την ωμή δυναμική του. Αυτό το οφείλει στη δυνατή αρχή του και στο ακόμα πιο δυνατό φινάλε του. Φινάλε το οποίο επηρέασε σκηνοθέτες της εποχής του (Κάμερον) αλλά και μελλοντικούς. Ο Τζέιμς Γουάν έχει δηλώσει την εκτίμησή του στο έργο του Μίλερ μέσα από το δικό του δημιούργημα, Saw, είκοσι πέντε χρόνια μετά. Ακόμα και η θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ιππότη της Ασφάλτου, θα χρησιμοποιήσει πλάνα βγαλμένα μέσα από την ταινία του Μίλερ.

  Ο θρύλος του Μαντ Μαξ γεννήθηκε με το τέλος του εμβληματικού φιλμ του Μίλερ. Ενός φιλμ άξιου αναφοράς και προβολής μέχρι σήμερα! Ένα φιλμ ικανό να αποδείξει ότι το όραμα και το μεράκι μπορούν να βγουν νικητές στη μάχη με το χρόνο και τα εκατομμύρια των μεγάλων προϋπολογισμών.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Outland (1981)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Peter Hyams
Σενάριο:Peter Hyams
Παίζουν:Sean Connery,
Frances Sternhagen,Peter Boyle

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο σερίφης Γουίλιαμ Τ. Ο'Νιλ αναλαμβάνει καθήκοντα στο φεγγάρι του Δία, Ιό, όπου βρίσκεται μια αποικία μεταλλωρύχων. Σύντομα ο Ο'Νιλ θα ανακαλύψει μια υπόθεση λαθραίας διακίνησης ναρκωτικών με σκοπό να αυξάνονται οι αντοχές των εργατών, να δουλεύουν περισσότερες ώρες, η εταιρεία να βγάζει περισσότερα αλλά η υγεία των εργατών να απειλείται. Ο Ο'Νιλ θα βρεθεί στο στόχαστρο των ανθρώπων της εταιρείας και θα πρέπει μόνος του να τα βάλει μαζί τους καθώς κανείς από τους κατοίκους της αποικίας αλλά και από τους συναδέλφους του δεν είναι διατεθειμένος να τον βοηθήσει. 

ΑΠΟΨΗ: Η αγάπη του Πίτερ Χάιαμς για τα γουέστερν και συγκεκριμένα για το κλασικό High Noon δεν κρύβεται. Ο Χάιαμς πήρε όλους τους κανόνες και τα κλισέ των γουέστερν και τα μετέφερε στο διάστημα, δίνοντας μας έτσι ένα αξιόλογο φιλμ, σχεδόν ριμέικ του κλασικού γουέστερν του Φρεντ Ζίνεμαν.

 Βρισκόμαστε στην εποχή που η επιστημονική φαντασία δεν είναι πια θέμα των b-movies αλλά έχει περάσει στις πιο mainstream παραγωγές. Συμβολή σε αυτό είχαν φυσικά τα Star Wars και Alien, τα οποία έδειξαν ότι όταν υπάρχει αξιόλογο σενάριο και όραμα από τους σκηνοθέτες, το είδος της επιστημονικής φαντασίας μπορεί να προσφέρει αλησμόνητες στιγμές στο κοινό. Σε αυτή την έξαρση λοιπόν ταινιών γυρισμένων στο διάστημα, έρχεται και το Outland του Πίτερ Χάιαμς. Ο Χάιαμς, όμως, χρησιμοποιεί το διάστημα χωρίς να τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα το διάστημα αυτό καθαυτό. Ναι μεν είναι το ντεκόρ αλλά δεν έχει και τόση σημασία στην εξέλιξη της ιστορίας, που έγραψε ο ίδιος. 

  Όλα μέσα στο φιλμ του Αμερικανού σκηνοθέτη κινούνται με τους κανόνες των γουέστερν. Ο νέος έντιμος σερίφης σε μια όχι και τόσο "καθαρή" πόλη, που βρίσκει ελαφρώς δύσκολη την επιβολή του νόμου αλλά και την εύρεση ανθρώπων να στηρίξουν το έργο του. Έχουμε στην ουσία το κλασικό μοτίβο "ένας εναντίον όλων", όπου ο "ένας" έχει τη μορφή του πρώτου Τζέιμς Μποντ, Σον Κόνερι. Ο Κόνερι μπορεί να μην πήγε στο διάστημα ως Μποντ αλλά σημασία έχει πως τελικά πήγε. Πήγε ως διαστημικός σερίφης και έδωσε μια εύκολη ερμηνεία κοντά στα στάνταρ που μας είχε μάθει πάντα. Ο Κόνερι στην ουσία σηκώνει το μισό φιλμ στην πλάτη του, αφήνοντας το άλλο μισό ξεκάθαρα στον σκηνοθέτη του. 

  Με το Outland ο Χάιαμς μας παρέδωσε μια από τις καλύτερες δουλειές του. Απλό, καθαρογραμμένο σενάριο, πολύ καλή φωτογραφία όπως στα περισσότερα φιλμ του και ρυθμός που ανεβαίνει σταδιακά μέχρι την αναμέτρηση του φινάλε. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του φιλμ βοηθά το θεατή να νιώσει το αρνητικό κλίμα που διαισθάνεται συνεχώς ο πρωταγωνιστής ενώ τα οπτικά και τεχνικά εφέ είναι αρκετά καλά για την εποχή. Λάθη που σήμερα "χτυπάνε" έντονα θα βρείτε κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το διάστημα και τους νόμους που επικρατούν εκεί, όπως ήχοι εκρήξεων και άλλα παρόμοια, αλλά νομίζω ότι μπορείτε να τα συγχωρέσετε.

  Το ξεχασμένο σήμερα Outland αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή κυρίως για τους φίλους των γουέστερν και των παλαιάς κοπής περιπετειών. Δεν ξέρω αν θα το πρότεινα με την ίδια ευκολία σε αυτούς που αγαπάνε την επιστημονική φαντασία, γιατί πολλά πράγματα να τους ικανοποιήσουν δε θα βρουν στο συγκεκριμένο φιλμ. Εξάλλου από την αφίσα του φιλμ παίρνεις το πρώτο μήνυμα, βλέποντας τον Κόνερι να κρατά μια καραμπίνα. Ούτε φέιζερ, ούτε φωτόσπαθα, ούτε περίεργα όπλα. Ένα αστέρι στο στήθος και μια καραμπίνα. Τι άλλο στοιχείο να έδιναν οι ιθύνοντες για να καταλάβουμε;

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

A Million Ways To Die In The West (2014)

Είδος: Κωμωδία, Γουέστερν

ΧΙΛΙΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ
Σκηνοθεσία:Seth MacFarlane
Σενάριο:Seth MacFarlane,
Alec Sulkin,Wellesley Wild
Παίζουν:Seth MacFarlane,
Charlize Theron,Liam Neeson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Άλμπερτ, ένας ευγενικός μα δειλός βοσκός, χωρίζει με την αγαπημένη του όταν αρνείται να μονομαχήσει με τον αντίζηλο του. Σύμμαχο στην προσπάθειά του να την κερδίσει πίσω, βρίσκει την όμορφη και δυναμική Άννα, η οποία του μαθαίνει να πυροβολεί και να υψώνει το ανάστημά του όταν χρειάζεται. Το αποτέλεσμα είναι οι δυο τους να ερωτευτούν, όμως η Άννα δεν έχει αποκαλύψει τα πάντα για τη ζωή της στον Άλμπερτ. Λίγες ημέρες μετά τη γνωριμία τους, κάνει την εμφάνιση του στην πόλη ένας διαβόητος κακοποιός με τη συμμορία του, ο οποίος θέλει να σκοτώσει τον εραστή της γυναίκας του. Όπως καταλαβαίνετε, η σύζυγος του κακοποιού δεν είναι άλλη απ' την Άννα κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για τον Άλμπερτ.

ΑΠΟΨΗ: Πέρα από την επιτυχία του Ted, της κωμωδίας του 2012 με το όχι και τόσο αξιαγάπητο αρκουδάκι, ο Seth MacFarlane δεν έχει να επιδείξει κάτι άλλο στο κινηματογραφικό στερέωμα. Αντίθετα, στην τηλεόραση, ο MacFarlane, τα έχει καταφέρει εξαιρετικά. Αρχικά, με το ανατρεπτικό, "εμπρηστικό", ξεδιάντροπο, αιρετικό, προκλητικό αλλά αρκετά αστείο, τουλάχιστον στις 4-5 πρώτες σεζόν του, Family Guy και στην πορεία με το αρκετά επιτυχημένο American Dad, το οποίο βαδίζει στα χνάρια του Family Guy. Όσοι λοιπόν, δεν γνωρίζετε τι εστί Family Guy και όσοι είδατε το Ted και το βρήκατε προκλητικό και στα όρια του αισχρού, δεν έχετε λόγο να παρακολουθήσετε το Χίλιοι Τρόποι Να Πεθάνεις στην Άγρια Δύση. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Το πρόβλημα για τον MacFarlane έγκειται στο ότι ούτε οι οπαδοί του Family Guy δε θα μπορέσουν να βρουν αστεία τη νέα κινηματογραφική του ταινία.

  Το χιούμορ του MacFarlane μοιάζει να πιάνει πάτο σε αυτό το κωμικό γουέστερν, το οποίο δε φαίνεται να παίρνει σε κανένα σημείο "τα πάνω του", στερούμενο ενέργειας από όλους όσους συμμετέχουν σε αυτό. Είναι μια από τις λίγες κωμωδίες, που μου άφησε την αίσθηση ότι δε διασκέδασε κάνεις από τους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. 

  Θεωρώ λάθος κίνηση του MacFarlane να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς μπροστά από την κάμερα μοιάζει "λίγος", σε αντίθεση με το voice acting στα Family Guy και American Dad, στα οποία αποδίδει εξαιρετικά. Νομίζω, ότι έπρεπε να επιλέξει μόνο την καρέκλα του σκηνοθέτη και να μη βάλει και δεύτερο καρπούζι στην ίδια μασχάλη. 

  Τώρα, αν πρέπει να ψάξω θετικά στοιχεία στο φιλμ, το πρώτο και μοναδικό μάλλον που μου έρχεται στο μυαλό, είναι το cameo του Κρίστοφερ Λόιντ, στο ρόλο του Dr. Emmet Brown, του παλαβού επιστήμονα από την τριλογία της Επιστροφής Στο Μέλλον. Βέβαια, η σκηνή διαρκεί μόλις 10 δευτερόλεπτα, άσε που κι αυτό το είχαν ήδη κάψει από τα τρέιλερ, όπως και όλες τις αστείες στιγμές του φιλμ. Τώρα που το σκέφτομαι, αν θέλετε να γελάσετε με το A Million Ways To Die In The West, δείτε το τρέιλερ. Περιέχει όλες τις αστείες στιγμές της ταινίας και το λέω αυτό χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής. Υπάρχει βέβαια και μια εξαιρετικής σύλληψης κωμική σκηνή, που δεν μπήκε σε κανένα τρέιλερ, κατά την οποία ο Νιλ Πάτρικ Χάρις (πως το γράφουμε αυτό κομψά...κάτσε να δεις...Α, ναι!) αφοδεύει (τι αφοδεύει δηλαδή, κόψιμο τον έχει πιάσει) μέσα σε ένα καπέλο, συνοδεία όλων των κατάλληλων ηχητικών εφέ. Σας αρκεί αυτό για να καταλάβετε σε τι πλαίσια κινείται το χιούμορ της ταινίας ή να σας πω και για το πρόβατο που κατουράει τον MacFarlane; Ε; Ε; 

Με λίγα λόγια: Ανέμπνευστο και με ελάχιστες αστείες στιγμές, δεν προσφέρεται ούτε για ένα χαλαρό καλοκαιρινό βράδυ στο σινεμά. Ίσως βρει ανταπόκριση σε μερικούς πιτσιρικάδες αλλά για τους υπόλοιπους, ούτε κουβέντα. Το Grown Ups 2 ήταν αριστούργημα μπροστά του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Jonah Hex (2010)

Είδος: Γουέστερν, Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Jimmy Hayward

Σενάριο:Neveldine & Taylor,
William Farmer

Παίζουν:Josh Brolin, Megan Fox, 
John Malkovich

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζόνα Χεξ είναι αξιωματικός των Νότιων κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού εμφύλιου και έχει υπό τις διαταγές του τον γιο του Συνταγματάρχη Τέρνμπουλ, Τζεμπ. Όταν ο Τζεμπ θα χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια μιας μάχης, ο Τέρνμπουλ θα θεωρήσει υπεύθυνο τον Χεξ και θα πάρει εκδίκηση καίγοντας τη γυναίκα και το γιο του μέσα στο σπίτι τους, αναγκάζοντας τον Χεξ να παρακολουθεί ενώ στην πορεία τον παρατάει ημιθανή, δεμένο σε ένα πάσσαλο. Μια φυλή ινδιάνων θα περιθάλψει τον Χεξ και με τα γιατροσόφια τους θα τον σώσουν, δίνοντας του παράλληλα τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τους νεκρούς. Ο Χεξ αναζητά παντού τον Τέρνμπουλ διψώντας για εκδίκηση, ενώ βγάζει τα προς το ζην κυνηγώντας επικυρηγμένους. Η ευκαιρία για εκδίκηση θα δοθεί στον Χεξ όταν θα προσληφθεί από την Αμερικανική κυβέρνηση, για να τους βοηθήσει στο κυνήγι του Τέρνμπουλ, ο οποίος ετοιμάζει τρομοκρατικό χτύπημα στην πρωτεύουσα της χώρας. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Τζόνα Χεξ είναι δημιούργημα των John Albano και Tony DeZuniga και εμφανίστηκε πρώτη φορά στις σελίδες των κόμιξ της DC, το 1972, στη σειρά All Star Western. Το 1977 θα αποκτήσει τη δική του σειρά, της οποίας η έκδοση θα διαρκέσει 10 χρόνια ενώ το 2006 ο Χεξ επανέρχεται στην κυκλοφορία μέχρι το 2011. Το 2010 είναι η χρόνια που παραμορφωμένος καουμπόι θα κάνει την εμφάνισή του στον κινηματογράφο με απόλυτη και εκκωφαντική...αποτυχία.

  Η απορία μου σε ότι έχει να κάνει με τα κινηματογραφικά πλάνα της DC (εξαιρώντας την νεότερη τριλογία του Μπάτμαν) είναι συνεχής. Μέσα από μια πληθώρα υπερηρώων αλλά και άλλων "χάρτινων" χαρακτήρων, που έχουν παρελάσει από τα κόμιξ της, η DC, το 2010, επιλέγει να μεταφέρει έναν δευτεροκλασάτο χαρακτήρα  στο κινηματογραφικό πανί. Η σειρά του Jonah Hex που κυκλοφόρησε από το 1977 έως το 1987 είχε μια σχετικά καλή πορεία στην Αμερική αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το λόγο, που κάποιος ήθελε να μεταφερθεί το συγκεκριμένο κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Ένα σωρό πασίγνωστοι και πρωτοκλασάτοι χαρακτήρες περιμένουν υπομονετικά τόσα χρόνια να αποκτήσουν τη δική τους ταινία αλλά οι υπεύθυνοι της DC έχουν άλλη άποψη. "Ο Flash, η Wonder Woman, ο Green Lantern (ένα χρόνο μετά ήρθε αυτός), ο Green Arrow, ο Aquaman, ο Captain Marvel, ο Hawk Man μπορούν να περιμένουν. Προηγείται ο Hex. Μ' αυτόν θα κοντράρουμε την επιτυχία των ταινιών της Marvel!" Κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτηκαν εκεί στη DC, αρχικά. Λέω, αρχικά, γιατί κατά την παραγωγή της ταινίας μάλλον και οι ίδιοι απογοητεύτηκαν, ελαχιστοποίησαν τη διάρκειά της και την πέταξαν γρήγορα-γρήγορα στην αγορά, ποντάροντας περισσότερο στην αγορά του DVD, κατά την προσωπική μου άποψη.

  Τι μένει από το Jonah Hex; Όχι πολλά πράγματα. Με χρόνο καθαρής ταινίας 74 λεπτά, μοιάζουν όλα να γίνονται πολύ γρήγορα. Το σημαντικότερο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας του Hex, το origin (που λέμε στα Ελληνικά), παρουσιάζεται στα πρώτα 4 λεπτά του φιλμ (κανονική ξεπέτα) με αποτέλεσμα να μην μας δημιουργείται η αίσθηση του πόσο τραγική φιγούρα είναι ο Hex. Δεκάρα δε δίνει ο θεατής για ότι συμβαίνει μετά και ελάχιστα τον νοιάζει αν θα εκδικηθεί ο Χεξ τον Τέρνμπουλ για το θάνατο της οικογένειάς του. Όσο για το love story ανάμεσα στον Χεξ και τη Λίλα, αδιαφορία κι εκεί. Δεν βοηθάνε ούτε οι μεταξύ τους διάλογοι αλλά και ούτε όλη αυτή η βιασύνη που διακρίνει το φιλμ από την αρχή μέχρι και το τέλος του. Γενικά, το Jonah Hex σου δίνει την αίσθηση της (θα χρησιμοποιήσω ξανά αυτή την τόσο σικ λέξη) ξεπέτας. Δεν μπαίνεις ποτέ στο κλίμα παρακολούθησης μια κανονικής κινηματογραφικής ταινίας και δεν σε κερδίζει ούτε αν είσαι φίλος των κόμιξ αλλά ούτε αν είσαι φίλος των γουέστερν.

  Αν πρέπει να πω και δυο λόγια για τους ηθοποιούς, δυσκολεύομαι αλλά θα το κάνω. Ο Μπρόλιν σαν Χεξ είναι σκληροτράχηλος και βαρύς αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να μας κάνει να συμπαθήσουμε και να συμπονέσουμε τον ήρωά του, κάτι που δεν το ένιωσα ούτε λεπτό. Ο Μάλκοβιτς ως Τέρνμπουλ, αδιάφορος και ακόμα πιο αδιάφορη η Μέγκαν Φοξ, όσο όμορφη και πορσελάνινη κι αν είναι.

  Κλείνω με την τελευταία σκηνή της ταινίας. Δεν ξέρω αν ήθελαν να κάνουν χιουμοράκι οι σεναριογράφοι αλλά η ατάκα του Προέδρου της Αμερικής προς το Χεξ είναι στα όρια του γελοίου. "Η Αμερική χρειάζεται ένα σερίφη"΄, λέει ο Πρόεδρος δίνοντας ένα αστέρι στον Χεξ, για να πάρει την απάντηση από τον καουμπόι : " Δε νομίζω πως οι χώρες χρειάζονται σερίφηδες". Εντάξει, αν υποθέσω ότι ήταν σποντίτσα προς τον Μπους, το παραβλέπω, αλλά ειλικρινά μου ακούστηκε σαν μια από τις πιο γελοίες ατάκες που έχω ακούσει ποτέ.

Με λίγα λόγια: Αποτυχημένη μεταφορά ενός άγνωστου στον περισσότερο κόσμο χαρακτήρα της DC Comics. Καλοί ηθοποιοί, αδιάφορες ερμηνείες, κακό σενάριο, κακή ταινία. Προσπεράστε τη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr