A Force of One (1979) Action Heroes Review

 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ

Δράσης- Θρίλερ

Διάρκεια: 95'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε στο 1979, ο Τσακ Νόρις επιστρέφει στον τρίτο πρωταγωνιστικό του ρόλο και ακόμα δεν λέει να καταλάβει τι είναι αυτό που τον κρατάει μακριά από το μεγάλο κινηματογραφικό του ξέσπασμα. Το μούσι, Τσακ. Αυτό το αδιαπέραστο, υπέροχο, αψεγάδιαστο μούσι σου!

 Αυτή η τρίτη προσπάθεια του Νόρις να γίνει κινηματογραφικός αστέρας τον βρίσκει λίγο περισσότερο μέσα στο στοιχείο του, καθώς υποδύεται έναν πρωταθλητή του καράτε. Όταν δύο μυστικοί αστυνομικοί της Δίωξης Ναρκωτικών θα βρεθούν νεκροί κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, τα στοιχεία οδηγούν σε έναν εκτελεστή με γνώσεις πολεμικών τεχνών, ο οποίος θα αφήσει κι άλλα θύματα στο διάβα του. Τι σκέφτεται λοιπόν να κάνει το Αστυνομικό Σώμα; Για να προστατέψει τα μέλη του, ζητά τη βοήθεια του πρωταθλητή καράτε, Ματ Λόγκαν. Ο Λόγκαν πρέπει να εκπαιδεύσει τους αστυνομικούς ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις του μασκοφόρου εκτελεστή. Η υπόθεση όμως θα εξελιχθεί σύντομα σε πιο προσωπική για τον Ματ.

 Σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ του Τσακ, Οι Μάγκες Φοράνε Μαύρα, εδώ έχουμε κάτι που είναι πιο ικανοποιητικό από σχεδόν όλες τις απόψεις. Υπάρχει καλύτερο σενάριο, υπάρχει ροή πιο ενδιαφέρουσα, υπάρχει (κι εδώ ) καλό επιτελείο ηθοποιών γύρω από τον ακόμα άπειρο πρωταγωνιστή και έχει γίνει προσπάθεια να δώσουν περισσότερο χώρο σε αυτό που μπορεί να κάνει καλά ο Τσακ Νόρις.

 Σκηνοθέτης εδώ αναλαμβάνει ο Πολ Άαρον, όταν ο Τεντ Ποστ που είχε σκηνοθετήσει την προηγούμενη ταινία του Νόρις, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αναλάβει λόγω άλλων υποχρεώσεων. Ο Άαρον, σε αντίθεση με τον Ποστ, δεν έδωσε ποτέ καμία μεγάλη ή έστω πολύ καλή ταινία. Το A Force of One ήταν μάλιστα η δεύτερη σκηνοθετική του δουλεία στον κινηματογράφο, ήταν όμως ήδη καταξιωμένος θεατρικός σκηνοθέτης. Ο Άαρον φαίνεται να κατανοεί ότι πρέπει να δώσει περισσότερο χώρο στον Νόρις να κάνει πράγματα με την πολεμική του τέχνη ωστόσο η ματιά του μοιάζει περισσότερο "τηλεοπτική". Φροντίζει όμως να στήσει την κάμερα απέναντι από τους ηθοποιούς/ αθλητές στις σκηνές μάχης και να δώσει ξεκάθαρη εικόνα στο θεατή. 

 Το σενάριο έχει γράψει ο φίλος και μαθητής του Τσακ Νόρις, Πατ Ε. Τζόνσον, ο οποίος έχει μια αρκετά αξιόλογη πορεία τόσο στο χώρο των πολεμικών τεχνών αλλά και στον κινηματογράφο ως συντονιστής σκηνών μάχης (stunt coordinator) σε ταινίες όπως τα Karate Kid, Teenage Mutant Ninja Turtles και Mortal Kombat. Το σενάριο του Τζόνσον κλήθηκε να "συμμαζέψει" λίγο ο έμπειρος Έρνεστ Τάιντιμαν, ο οποίος το 1972 κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου για το εκπληκτικό The French Connection του Γουίλιαμ Φρίντκιν. Αυτό που φαίνεται να κέρδισε η ταινία από την ανάμιξη του Τάιντιμαν είναι η κάπως πιο προσεγμένη ανάπτυξη μερικών χαρακτήρων.

 Γύρω από τον Τσακ τοποθετούνται αρκετά καλοί ηθοποιοί. Πρώτο όνομα μάλιστα, πάνω από του Νόρις, μπαίνει η Τζένιφερ Ο'Νιλ με ήδη αρκετά μεγάλες συνεργασίες στη φιλμογραφία της. Η Ο'Νιλ φαίνεται να βοηθά αρκετά τον Νόρις να αποδώσει λίγο καλύτερα σε σκηνές μαζί της (όσο καλύτερα μπορούσε να αποδώσει ο Νόρις εκείνης της περιόδου). Ο Κλου Γκούλαγκερ είναι ένα επίσης σημαντικό όνομα, ηθοποιός με μεγάλη καριέρα ήδη πίσω του, κυρίως τηλεοπτική, ο οποίος όμως στις νεότερες γενιές θα μείνει γνωστός για το ρόλο του στο Return of The Living Dead αλλά και αρκετές συμμετοχές σε ταινίες τρόμου της δεκαετίας του 1980 όπως το δεύτερο  A Nightmare on Elm Street αλλά και το πάρα πολύ καλό The Hidden. Γενικά το επιτελείο ηθοποιών στο A Force of One είναι αρκετά καλό ικανό να στηρίξει τον άκαμπτο πρωταγωνιστή.

 Ο ίδιος ο Νόρις έχει δηλώσει ότι στην τρίτη πρωταγωνιστική δουλειά του ένιωσε να είναι δέκα φορές καλύτερος σε σχέση με την προηγούμενη ταινία του. Δεν φαίνεται τόσο μεγάλη διαφορά εδώ που τα λέμε αλλά μια βελτίωση υπάρχει. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα του δίνουν αρκετό διάλογο. Του ζητείται να δώσει λίγο συναίσθημα παραπάνω σε μια συγκεκριμένη σκηνή, σκληρή και κλειδί για την συνέχεια της ταινίας αλλά δεν το έχει ο Τσακ. Όταν βλέπεις νεκρό μπροστά σου τον θετό γιο σου, δεν μπορεί η αντίδραση να είναι αυτή που έχει ο Νόρις εδώ. Πόσο μάλλον όταν η σκηνή αυτή χρησιμοποιείται ως έναυσμα για τον ίδιο στην αναζήτηση εκδίκησης. Η συνέχεια ωστόσο και η τελική σκηνή μονομαχίας με τον Μπιλ Γουάλας είναι αρκετά καλή.

 Δεν είμαστε ακόμα στη διασκεδαστική περίοδο του Τσακ Νόρις, η οποία έρχεται με τις ταινίες του κυρίως στα χρόνια της Cannon αν και οι καλύτερες ταινίες του θεωρώ είναι δύο που γύρισε υπό την παραγωγή της Orion, τα Lone Wolf McQuade και Code of Silence. Το A Force of One είναι δείγμα της εποχής του. Μια μικρή αστυνομική ταινία με στοιχεία ταινίας πολεμικών τεχνών, γύρω από τη διακίνηση ναρκωτικών και τα προβλήματα που έφερε στην αμερικανική νεολαία, χωρίς ωστόσο να μπορείς να νιώσεις ότι είναι μια ταινία που εμβαθύνει ιδιαίτερα σε κάποια θεματική της. Οι κριτικές για την ταινία δεν ήταν αυτό που λες θετικές αλλά στα ταμεία τα πήγε σχετικά καλά καταφέρνοντας με μικρό μπάτζετ να φέρει κέρδος και να δώσει λίγη αναγνωρισιμότητα παραπάνω στον πρωταγωνιστή της.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Alien (1979)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Θρίλερ, Τρόμου

"Η εξαιρετική καθοδήγηση του Σκοτ, η υπομονή του να μη δείξει το τέρας ολόκληρο παρά μόνο λίγο πριν το τέλος αλλά να το αφήσει να τριγυρνά στα σκοτάδια και στη σιωπή λειτουργεί απόλυτα και στοιχειώνει το θεατή. Η περιπλάνηση στα εκπληκτικά σκηνικά που έφτιαξε το μυαλό του Χ.Ρ. Γίγκερ μένει αξέχαστη και η στιγμές που βλέπουμε τα εξωγήινα πλάσματα είναι χαρακτηριστικές."

ΑΛΙΕΝ,
Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

Σκηνοθεσία:Ridley Scott

Σενάριο:Dan O'Bannon

Παίζουν:Sigourney Weaver,
Tom Skerritt,John Hurt

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Την εποχή που το Alien κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους, οι μεγαλοπαραγωγοί των στούντιο είχαν ανθρώπους που διάβαζαν τα σενάρια και τους μετέφεραν μια σύνοψη. Ένας από αυτούς περιέγραψε το σενάριο του Νταν Ο'Μπάνον στον μετέπειτα παραγωγό του φιλμ "σαν τα Σαγόνια του Καρχαρία αλλά στο διάστημα". Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα αυτή η περιγραφή, εδώ που τα λέμε, καθώς ο Ρίντλεϊ Σκοτ ακολουθεί ευλαβικά τον σημαντικότερο κανόνα του Σπίλμπεργκ: Μην δείξεις το πλάσμα αλλά παίξε όσο περισσότερο μπορείς χωρίς αυτό.

  Προφανώς δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί για ένα από τα φιλμ που επηρέασαν μια ολόκληρη κινηματογραφική γενιά και όχι μόνο. Το Alien του Ρίντλεϊ Σκοτ εκτός από αρκετές συνέχειες γνώρισε και αρκετούς μιμητές, άλλους διακριτικούς, άλλους πιο "ξεδιάντροπους". Ο Σκοτ χωρίς να κάνει κάτι πρωτότυπο σε ό,τι έχει να κάνει με την βασική πλοκή της ταινίας, που δεν είναι παρά μια βασική ιδέα τέρατος που κυνηγά τους άμοιρους ανθρώπους, βρίσκει, όμως, τους κατάλληλους συνεργάτες και εκμεταλλεύεται το διάστημα, που τόσο της μόδας είχε γίνει εκείνη την εποχή, μετά την επιτυχία του Star Wars. Το σενάριο του Νταν Ο'Μπάνον λοιπόν μας μεταφέρει στο διάστημα και σε ένα επιβατηγό σκάφος, που ο κεντρικός υπολογιστής του λαμβάνει ένα σήμα για βοήθεια από άγνωστο πλανήτη. Το πλήρωμα ξυπνά από τους κρυογονικούς θαλάμους του και χαράζει πορεία προς τον πλανήτη. Προσγειώνονται, ερευνούν, βρίσκουν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο που φαίνεται να έπεσε στον πλανήτη κι εκεί υπάρχει ένα "θερμοκήπιο" με εκατοντάδες, περίεργα, μεγάλα αυγά. Ένα πλάσμα βγαίνει από το αυγό, κολλάει στη μούρη ενός μέλους του πληρώματος, οι υπόλοιποι τον επιστρέφουν στο σκάφος τους για βοήθεια και σύντομα συνειδητοποιούν ότι η κλήση για βοήθεια ήταν στην ουσία προειδοποίηση για να μην πλησιάσουν τον πλανήτη, εμείς γινόμαστε μάρτυρες της πιο κλασικής τερατογένεσης στην κινημαοτγραφική ιστορία και το πλήρωμα βρίσκεται παγιδευμένο μέσα στο σκάφος με ένα εξωγήινο αιμοβόρο πλάσμα, που παραφυλάει στα σκοτάδια  και περιμένει τη στιγμή να χτυπήσει.

  "Δεν έκλεψα το Alien από κανένα. Το έκλεψα από τους πάντες", δηλώνει ο σεναριογράφος Νταν Ο'Μπάνον, φανερώνοντας την επιρροή που είχε από κλασικά φιλμς, χωρίς ενδοιασμούς. Το The Thing From Another World, το The Forbidden Planet αλλά και το Jaws είναι σίγουρα τα φιλμς που θα σας έρθουν στο μυαλό. Κι όμως το Alien έμοιαζε και μοιάζει τόσο φρέσκο φιλμ για εκείνη την εποχή. Η εξαιρετική καθοδήγηση του Σκοτ, η υπομονή του να μη δείξει το τέρας ολόκληρο παρά μόνο λίγο πριν το τέλος αλλά να το αφήσει να τριγυρνά στα σκοτάδια και στη σιωπή λειτουργεί απόλυτα και στοιχειώνει το θεατή. Η περιπλάνηση στα εκπληκτικά σκηνικά που έφτιαξε το μυαλό του Χ.Ρ. Γίγκερ μένει αξέχαστη και η στιγμές που βλέπουμε τα εξωγήινα πλάσματα είναι χαρακτηριστικές. Από το πρώτο πλάσμα που επιτίθεται στον Τζον Χαρτ και βεντουζώνει στο πρόσωπό του, το αμέσως επόμενο που βγαίνει από το στομάχι του, μέχρι το τελικό μεγαλύτερο πλάσμα, βιώνουμε κλασικές στιγμές για το σινεμά τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.

  Ο Ρίντλεϊ Σκοτ αφήνει τα επιβλητικά σκηνικά και τη σιωπή να κάνουν τη δουλειά τους και ο Τζέρι Γκόλντσμιθ αποδίδει με εξαιρετικό μουσικό τρόπο αυτή τη σιωπή, κάνοντας το φιλμ ακόμα πιο επιβλητικό. Ίσως από τις πιο ιδιοφυείς δουλειές του Γκόλντσμιθ, από τις στιγμές που πραγματικά ο ήχος βοηθά το τελικό οπτικό αποτέλεσμα να γίνει ακόμα καλύτερο.

  Φαλλικά σύμβολα και γενικότεροι σεξουαλικοί υπαινιγμοί υπάρχουν ήδη από αυτό το πρώτο φιλμ και διατηρούνται γενικότερα στη σειρά ταινιών που ακολουθεί, ενώ τη μέρα δεν τη σώζει ο σκληροτράχηλος τύπος, που δε μασάει και δε βγάζει το πούρο από το στόμα, αλλά μια γυναίκα και η Σιγκούρνι Γουίβερ γίνεται είδωλο σε μια νύχτα και η πρώτη γυναίκα η οποία θα μπορούσε άνετα μελλοντικά να στηρίξει περιπετειώδες φιλμ! Η Γουίβερ γίνεται ένα με το franchise και ο ρόλος της Ρίπλεϊ τη σημαδεύει για πάντα.

  Φιλμ που πρέπει να δεις οπωσδήποτε μια φορά στη ζωή σου, από τη μία γιατί είναι όντως ένα από τα σημαντικότερα που έχουν γυριστεί ποτέ, με εκπληκτική σκηνοθεσία και άρτια καλλιτεχνική διεύθυνση, αλλά και για να δεις πόσο σημαντική επιρροή είχε και έχει μέχρι σήμερα στα φιλμ του είδους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Mad Max (1979)

Είδος : Περιπέτεια

ΜΑΝΤ ΜΑΞ:

Ο ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Σκηνοθεσία:George Miller
Σενάριο:James McCausland,
George Miller
Παίζουν:Mel Gibson,Joanne Samuel,
Hugh Keays-Byrne

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στο κοντινό μέλλον τα καύσιμα έχουν σχεδόν στερέψει και συμμορίες μοτοσικλετιστών κυκλοφορούν στους δρόμους βανδαλίζοντας και προσπαθώντας να κλέψουν όσα αποθέματα βρίσκουν. Ο Μαξ Ροκατάνσκι είναι ο αστυνομικός με τις περισσότερες συλλήψεις συμμοριτών. Όταν κατά τη διάρκεια μια καταδίωξης θα σκοτωθεί ένας εξ αυτών, ο Μαξ γίνεται στόχος μιας σκληρής συμμορίας, η οποία ζητά εκδίκηση για το θάνατο του μέλους της.  

ΑΠΟΨΗ: Είναι δυνατόν η πετρελαϊκή κρίση του 1973 να ευθύνεται για τη γέννηση ενός θρύλου του μοντέρνου κινηματογράφου; Κι όμως, ο κόσμος του Μαντ Μαξ πλάστηκε στο μυαλό του ερασιτέχνη κινηματογραφιστή Μπάιρον Κένεντι, ακριβώς εκείνη την εποχή!

  Όπως ο ίδιος ο Κένεντι έχει δηλώσει, το εμπάργκο στα καύσιμα από τον Αραβικό οργανισμό Πετρελαϊκών εξαγωγών το 1973, είχε δημιουργήσει τεράστιο πανικό εκείνη την εποχή στη χώρα του, την Αυστραλία. Ουρές αυτοκινήτων περίμεναν έξω από τα βενζινάδικα και τα επεισόδια ήταν συχνό φαινόμενο, με ακραίες συμπεριφορές. Τότε, ο Κένεντι συνέλαβε την ιδέα ενός βίαιου κόσμου, που έχει οδηγηθεί εκεί από την έλλειψη καυσίμων. Σύντομα η ιδέα παραδόθηκε στον Τζωρτζ Μίλερ, ο οποίος μαζί με τον Τζέιμς Μακ Κόσλαντ, έγραψε το σενάριο του Μαντ Μαξ.

  Ο άνθρωπος που οπτικοποίησε αυτή την ιδέα ήταν ο ίδιος ο Μίλερ. Το ελάχιστο μπάτζετ δε στέκεται εμπόδιο στην έμπνευση του Μίλερ, όπως εξάλλου το μπάτζετ δε στέκεται εμπόδιο ποτέ στους ταλαντούχους σκηνοθέτες. Ένας από αυτούς κι ο Μίλερ, χρησιμοποιεί ό,τι έχει στη διάθεση του και καταφέρνει να δώσει ένα ατόφιο φιλμ, ένα μετα-αποκαλυπτικό γουέστερν, με μηχανές και αυτοκίνητα αντί για άλογα και άμαξες. Οι κανόνες του γουέστερν συναντώνται κι εδώ πολύ καθαρά, όμως ο Μίλερ εν αγνοία του δημιουργεί ένα νέο υπό-είδος, αυτό των μετά-αποκαλυπτικών

περιπετειών, το οποίο τη δεκαετία του 1980 θα ανθίσει. Δεκάδες b-movies από την Αμερική και κυρίως την Ιταλία, θα χρησιμοποιήσουν το φιλμ του Μίλερ ως πρότυπο για να χτίσουν τη δική τους ιστορία.

  Ο Μίλερ χρησιμοποιεί εδώ με τέτοιο τρόπο τα αυτοκίνητα, σαν να έχουν κι αυτά λόγο, σαν συμπρωταγωνιστές των ηθοποιών. Τα πλάνα των κυνηγητών είναι εξαιρετικά, και μόνο αν σκεφτείς ότι τραβήχτηκαν 36-37 χρόνια πριν θα αναγκαστείς να υποκλιθείς στο ταλέντο τόσο του Μίλερ, όσο και των κινηματογραφιστών του αλλά και των κασκαντέρ. Δύσκολα πράγματα για την εποχή εκείνη!

  Στο ρόλο του Μαντ Μαξ βρίσκουμε φυσικά το νεαρό, άγνωστο τότε, Μελ Γκίμπσον. Ο Γκίμπσον μετά από λίγο καιρό θα γίνει σταρ πρώτου μεγέθους. Εδώ, μοιάζει λίγο πιο σφιγμένος από τον Γκίμπσον που έχουμε γνωρίσει αλλά δουλεύει αρκετά καλά την εξέλιξη του χαρακτήρα του. Από γλυκός πατέρας και σύζυγος, ο Μαξ πρέπει να μεταμορφωθεί σε ένα πλάσμα "κρύο", γεμάτο οργή και με βλέμμα κενό. Όταν φτάνουμε στις τελευταίες στιγμές του φιλμ, ο Γκίμπσον έχει πετύχει αυτή τη μεταμόρφωση!

  Πέρα από τον Μαξ, οι χαρακτήρες που συναντάμε στο φιλμ και που μας κινούν το ενδιαφέρον είναι τρεις. Ο φίλος του Μαξ, Τζιμ Χήνας, ερμηνευμένος από τον πραγματικό πολύ καλό φίλο του Γκίμπσον εκείνη την εποχή, Στιβ Μπίσλεϋ. Ο Φίφι (!), αρχηγός της αστυνομίας, ο οποίος είτε γυρίζει γυμνός από τη μέση και πάνω είτε φορώντας μόνο το δερμάτινο μπουφάν του από πάνω! Από τη μεριά των κακών ξεχωρίζει για την περίεργη ερμηνεία του ο Χιού Κέης Μπάιρν, ο οποίος παίζει τον αρχηγό της συμμορίας που κυνηγά τον Μαξ, και φέρει το όνομα Δαχτυλοκόφτης. Ο Μπάιρν είναι αρκετά θεατρικός και υπερβολικός σε μερικά σημεία, όμως μέσα στο περίεργο σύμπαν του Μαντ Μαξ, τόσο η ερμηνεία του Μπάιρν όσο και των υπόλοιπων, φαίνεται να "δίνει" κάτι παραπάνω στο φιλμ.

  Το Μαντ Μαξ είναι ένα φιλμ που κατάφερε να φτιάξει έναν δικό του κόσμο και να επιζήσει μέσα από αυτόν. Επηρεασμένο από τα γουέστερν και τις ταινίες εκδίκησης, θα φτιάξει ένα σύμπαν βίαιο και άχρωμο, με κακοποιούς σαδιστές και αστυνομικούς αμφιβόλου ήθους. Δεν ήταν λίγες οι κριτικές της εποχής που μιλούσαν για φιλμικό παράδεισο των ρατσιστών και των σαδιστών, "διαβάζοντας" με τελείως άλλο τρόπο το σχόλιο των Μίλερ και Μακ Κόσλαντ πάνω στα αίτια που οδηγούν στη γέννηση της βίας μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Ο άνθρωπος έμαθε να "κινείται" και σε ένα κόσμο που τα καύσιμα είναι λιγοστά, αυτός που δεν "κινείται" μοιάζει να χάνει μέρος της κοινωνικής του υπόστασης.

  Το φιλμ του Μίλερ παρά το ενδιάμεσο κενό, ίσως λόγω της προσπάθειας να γεμίσει το χρόνο των 90 λεπτών με σκηνές που άλλες φορές προσπαθούν να δείξουν την οικογενειακή ευτυχία του Μαξ κι άλλες προσπαθώντας να μετατρέψουν το φιλμ σε θρίλερ (η σκηνή στο δάσος που κάποιος κυνηγά τη γυναίκα του Μαξ) και να μεταφέρουν τη δράση για λίγο εκτός του αυτοκινητόδρομου, παρά λοιπόν αυτό το "διάλειμμα, δε χάνει καθόλου από την ωμή δυναμική του. Αυτό το οφείλει στη δυνατή αρχή του και στο ακόμα πιο δυνατό φινάλε του. Φινάλε το οποίο επηρέασε σκηνοθέτες της εποχής του (Κάμερον) αλλά και μελλοντικούς. Ο Τζέιμς Γουάν έχει δηλώσει την εκτίμησή του στο έργο του Μίλερ μέσα από το δικό του δημιούργημα, Saw, είκοσι πέντε χρόνια μετά. Ακόμα και η θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ιππότη της Ασφάλτου, θα χρησιμοποιήσει πλάνα βγαλμένα μέσα από την ταινία του Μίλερ.

  Ο θρύλος του Μαντ Μαξ γεννήθηκε με το τέλος του εμβληματικού φιλμ του Μίλερ. Ενός φιλμ άξιου αναφοράς και προβολής μέχρι σήμερα! Ένα φιλμ ικανό να αποδείξει ότι το όραμα και το μεράκι μπορούν να βγουν νικητές στη μάχη με το χρόνο και τα εκατομμύρια των μεγάλων προϋπολογισμών.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Ο Mad Max επιστρέφει!

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το 1979 ο Τζορτζ Μίλερ μας σύστησε έναν ιδιαίτερο ήρωα, με τη μορφή του νεαρού τότε Μελ Γκίμπσον. Ο Mad Max απέκτησε φανατικούς θαυμαστές και κέρδισε μια θέση στο κινηματογραφικό πάνθεον ξεκινώντας ως μια καλτ φιγούρα και κερδίζοντας στην πορεία, μετά και τη δεύτερη ταινία, μεγαλύτερη αναγνώριση. Τώρα, μετά από τρεις ταινίες με πρωταγωνιστή των Μελ Γκίμπσον, ο Μαξ επιστρέφει με τη μορφή του Τομ Χάρντι αλλά πάντα με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μίλερ. Έως τις 14 Μαΐου, ημέρα πρεμιέρας για το Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής, θα θυμηθούμε την αρχική τριλογία του Mad Max, βλέποντας ξανά τις ταινίες και γράφοντας μερικά πράγματα γι αυτές, ξεκινώντας σήμερα από το πρώτο φιλμ. Σε λίγες ώρες λοιπόν θα αναρτηθεί η άποψη για το Mad Max του 1979. Έως τότε, ρίξτε μια ματιά στα τρέιλερ των ταινιών της αρχικής τριλογίας αλλά και της νέας ταινίας!

  

Moonraker (1979)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΟΥΝΡΕΪΚΕΡ
Σκηνοθεσία:Lewis Gilbert
Σενάριο:Christopher Wood
Παίζουν: Roger Moore,
Lois Chiles,Michael Lonsdale

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένα σχέδιο εξόντωσης της ανθρωπότητας, με θανατηφόρο αέριο νεύρων πρέπει να αποτρέψει ο Τζέιμς Μποντ. Για να γίνει αυτό πρέπει να φτάσει μέχρι το διάστημα, εκεί που τον διαστημικό του σταθμό, ο τρελός μεγιστάνας Χιούγκο Ντραξ, σκοπεύει να μετατρέψει σε κιβωτό του Νώε, διασώζοντας άνδρες και γυναίκες με άριστη φυσική κατάσταση, ούτως ώστε να δημιουργηθεί μια ανώτερη φυλή και να κατοικηθεί ξανά η Γη. 

ΑΠΟΨΗ: Είχατε φανταστεί ποτέ σε ταινία του Μποντ να πυροβολούν με όπλα λέιζερ και να κινούνται σε μηδενική βαρύτητα; Κι όμως η μεγάλη επιτυχία του Πολέμου των Άστρων και του Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, το 1977, βάζουν την ιδέα στον παραγωγό Άλμπερτ Μπρόκολι, να στείλει τον Μποντ στο διάστημα, διαθέτοντας το μπάτζετ των 34.000.000$, ποσό που είναι μεγαλύτερο από το μπάτζετ των έξι πρώτων Μποντ! Η ιδέα αποδείχτηκε εξαιρετικά έξυπνη, με αποτέλεσμα το Moonraker να ..."τινάξει την μπάνκα στον αέρα" και το κοινό να ακολουθεί πιστά τον Μποντ μετά την επιτυχία του The Spy Who Loved Me! Όπως όμως ξέρετε τα μεγάλα μπάτζετ μπορεί να δημιουργούν θεαματικές ταινίες αλλά δεν είναι εύκολο να δημιουργήσουν καλές ταινίες από μόνα τους.

  Μπορεί το Moonraker να κάνει φανερή την τεράστια παραγωγή που κρύβεται πίσω του, με εκπληκτικά σκηνικά και εφέ για την εποχή του και με τις εναλλαγές τοπίων, φθάνοντας από τη Βενετία μέχρι το Ρίο αλλά δεν μπορεί να καλύψει το κενά του με αυτόν τον τρόπο. Το σενάριο κακό και οι ατάκες του Μποντ λιγοστές. Η δράση είναι σκηνοθετημένη χωρίς ζωντάνια και σε αφήνει αδιάφορο, εκτός από την εξαιρετική pre credits σκηνή, που ο Μποντ πηδά από ένα αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Ακόμα και τα σταντς για τα οποία φημίζεται η σειρά ταινιών του Μποντ, μοιάζουν αδιάφορα εδώ, με το κυνηγητό στα στενά της Βενετίας που ο Μποντ οδηγεί μία μηχανοκίνητη γόνδολα και την μάχη σώμα με σώμα του Μποντ με τον Σαγόνια πάνω στο τελεφερίκ του Ρίο, να ξεχνιούνται σύντομα.

  Το λυπηρό είναι ότι το Moonraker ξεκινά αρκετά καλά και η πρώτη μισή ώρα του δεν φανερώνει την πτώση ρυθμών που ακολουθεί. Ο Μουρ είναι ξανά ένας πολύ καλός Μποντ, με το δικό του πάντα στιλ και όχι όσο σκληρός εμφανίστηκε στο προηγούμενο φιλμ, η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε. Δυστυχώς, όμως, ο σεναριογράφος δεν τον προμηθεύει με καλές ατάκες κι έτσι εμείς αρκούμαστε στο ειρωνικό βλέμμα του Μουρ, που έχει πολλές φορές τη δύναμη μιας καλής ατάκας.

  Το Bond Girl της ταινίας είναι η Lois Chiles, η οποία, παρότι γοητευτική και φανερά πιο ικανή από προηγούμενα κορίτσια της σειράς, προδίδεται από το μέτριο σενάριο όπως κι ο κακός της υπόθεσης, Χιούγκο Ντραξ. Μια χαρά προσπαθεί να αποδώσει ο Lonsdale τον τρελό αλλά εκλεπτυσμένο Χιούγκο Ντραξ αλλά κι αυτόν μετά την πρώτη του επαφή με τον Μποντ, τον παρακολουθούμε με την ίδια αδιαφορία. Επίσης, επιστρέφει κι ο Σαγόνιας, για να γίνει ο πρώτος κακός σε ταινία του Μποντ που εμφανίζεται σε δεύτερο συνεχόμενο φιλμ! 

  Αν υπάρχει κάτι που μπορείς να θαυμάσεις στο Moonraker αυτό είναι τα εκπληκτικά σκηνικά, για άλλη μια φορά, του Κεν Άνταμ. Ο διαστημικός σταθμός του Ντραξ και το κέντρο ελέγχου είναι εξαιρετικά δείγματα της σχεδίασης του Άνταμ, ο οποίος πήρε ως βάση τον διαστημικό σταθμό του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος. Τα οπτικά και ηχητικά εφέ της ταινίας ήταν τότε υποψήφια για όσκαρ και δικαιολογημένα θεωρούνταν πρωτοποριακά, σήμερα όμως δεν προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση.

  Από την εξαιρετική λειτουργία του Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε σε όλα τα επίπεδα, πάμε δύο χρόνια μετά στη απόλυτη δυσλειτουργία της Μποντικής φόρμουλας. Τριάντα ενδιαφέροντα αρχικά λεπτά μας οδηγούν σε ενενήντα αδιάφορα λεπτά, χωρίς νεύρο, χωρίς γρήγορο μοντάζ, χωρίς καλές ατάκες από τον Μποντ και μας κάνουν να θυμηθούμε την ασθένεια που κουβαλούν πολλές ταινίες της σειράς, γνώστη ως "πρέπει να έχω δύο ώρες διάρκεια, πάση θυσία"! Νομίζω ότι το Moonraker θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη χειρότερη ταινία Μποντ όλων των εποχών.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Rocky II (1979)

Είδος: Δραματική

ΡΟΚΥ Νο 2
Σκηνοθεσία:Sylvester Stallone
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire,Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Ρόκυ γίνεται πλέον γνωστός στο ευρύ κοινό μετά τον αγώνα του με τον Απόλλο Κρηντ, αλλά αποφασίζει να μην αγωνιστεί ποτέ ξανά. Ο Κρηντ θα πιέσει τον Ρόκυ να αγωνιστούν ξανά, θέλοντας να αποδείξει ότι είναι καλύτερος πυγμάχος και το ότι ο πρώτος αγώνας κρίθηκε στα σημεία ήταν τυχαίο γεγονός. Έτσι, όλα οδηγούν στη μεγάλη ρεβάνς.

ΑΠΟΨΗ: Ο δεύτερος Ρόκυ, έπρεπε να δώσει στο κοινό, αυτό που επιθυμούσε. Έπρεπε να δώσει στον Ρόκυ τη νίκη απέναντι στον Απόλλο. Γυρίστηκε με μοναδικό σκοπό να δώσει τη ζώνη του πρωταθλητή πυγμαχίας, στον αγαπημένο μποξέρ του κινηματογραφικού κοινού και χωρίς να έχει κάτι καινούριο πει, λειτουργεί αρκετά καλά σαν σύνολο.

  Το μοτίβο που ακολουθεί κι εδώ ο Σταλόνε, σκηνοθετικά, σεναριακά αλλά και ερμηνευτικά, είναι ακριβώς το ίδιο με την πρώτη ταινία, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα τελευταία λεπτά του πρώτου φιλμ στην αρχή του δεύτερου, δείχνοντάς μας την κατάληξη του αγώνα με τον Απόλλο Κρηντ και συνεχίζοντας την ταινία από εκείνο ακριβώς το σημείο. Ο Στάλονε βάζει τον ήρωά του, να προσπαθεί να ζήσει πλέον μακρυά από την πυγμαχία, παντρεμένος με τη γυναίκα της ζωής του και αναζητώντας μια δουλειά για να ζήσει, αφού τα φώτα της δημοσιότητας φύγουν από πάνω του. Δεν έφτασε όμως στην κορυφή κι όταν ο Κρηντ τον προκαλεί ξανά, έχει μια δεύτερη ευκαιρία, την οποία δε θέλει να αφήσει, σε αντίθεση με τα "θέλω" της Άντριαν.

  Το κομβικό σημείο του φιλμ, είναι η Άντριαν. Γίνεται ολοφάνερη πλέον η επίδραση που έχει πάνω στον Ρόκυ. Ο Ρόκυ είναι ένας αγωνιστής, που θέλει όμως τη στήριξη κάποιου και αυτός ο κάποιος είναι πάντα η Άντριαν. Η Άντριαν μοιάζει να είναι η πηγή της δύναμης του, η πηγή της θέλησης για διάκριση, για μάχη, που έχει μέσα του ο Ρόκυ, γι αυτό πάντα θα επιμένω, ότι η ιστορία του Ρόκυ είναι πάνω απ' όλα, μια ιστορία αγάπης, που περιγράφεται με έναν πολύ διαφορετικό και ιδιαίτερο τρόπο. Οι πιο συγκινητικές, ανθρώπινες και δυνατές σκηνές του φιλμ είναι αυτές που διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της Άντριαν. Ο μονόλογος του Σταλόνε πάνω από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ο μονόλογος του Μπέρτζες Μέρεντιθ (Μίκυ) στην εκκλησία και η στιγμή που η Άντριαν ξυπνά από το κώμα και δίνει στον Ρόκυ αυτό που χρειάζεται (την στήριξή της) για να σταθεί ξανά στα πόδια του, είναι οι τρεις σημαντικότερες στιγμές του δεύτερου Ρόκυ.

  Τι άλλο έχουμε; Έχουμε τα κλασικά πλέον training montage (δύο φορές) και τελική αναμέτρηση, όπως ο Άβιλντσεν τα φαντάστηκε και οπτικοποίησε στην πρώτη ταινία και ο Σταλόνε εδώ απλώς τα κοπιάρει, προσθέτοντας μερικά πιτσιρίκια να τον ακολουθούν την ώρα που τρέχει στους δρόμους της Φιλαδέλφεια, ενώ ο τελικός αγώνας είναι φανερά πιο προσεγμένος και πιο λεπτομερειακά χορογραφημένος. 

  Τόσο οπτικά όσο και σεναριακά το Ρόκυ 2 δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από το πρώτο φιλμ. Προσπαθεί να κρατήσει τους τόνους χαμηλά μέχρι το τελευταίο μισάωρο και ίσως αυτό είναι και το μεγαλύτερο ρίσκο του φιλμ, καθώς βουτά ξανά στη μιζέρια της καθημερινότητας των ηρώων του. Πετυχαίνει όμως έτσι να μεταδώσει στο θεατή τη δίψα του Ρόκυ για διάκριση, δείχνοντάς του από πρώτο χέρι όλους αυτούς τους λόγους που τον οδηγούν στην αναμέτρηση με τον Απόλλο, δίνοντας επική διάσταση στη νίκη του Ρόκυ. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

PopCorn

Star Trek The Motion Picture (1979)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας

ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ : Η ΤΑΙΝΙΑ
Σκηνοθεσία:Robert Wise
Σενάριο:Harold Livingston,
Alan Dean Foster
Παίζουν:William Shatner,
Leonard Nimoy,DeForest Kelley

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια περίεργη, καταστροφική εξωγήινη οντότητα, πλησιάζει επικίνδυνα τη Γη. Το Εντερπράιζ είναι το μόνο σκάφος του στόλου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. Ο Ναύαρχος Κερκ, επιστρατεύεται μετά από απουσία ετών, για να οδηγήσει το Εντερπράιζ και το πλήρωμά του στην οντότητα, με την ελπίδα ότι μπορούν να την σταματήσουν πριν φτάσει στη Γη. 

ΑΠΟΨΗ: Δέκα χρόνια μετά το τέλος της τηλεοπτικής σειράς, το Σταρ Τρεκ εξακολουθεί να είναι δημοφιλές και οι πρωταγωνιστές του αναγνωρίσιμοι παγκοσμίως. Η Paramount, λοιπόν, αποφασίζει να ζωντανέψει το δημιούργημα του Τζην Ρόντενμπερυ στον κινηματογράφο, επαναφέροντας όλους τους γνωστούς πρωταγωνιστές της σειράς στους ρόλους που τους έκαναν διάσημους. Το "τιμόνι" του αναλαμβάνει να κρατήσει ο έμπειρος Robert Wise.

  Το σύμπαν του Σταρ Τρεκ ζωντανεύει ατόφιο στο κινηματογραφικό πανί, με μια ιστορία πιστή στο πνεύμα της σειράς. Ψήγματα φιλοσοφίας, αντιρατσιστικά μηνύματα, ουμανισμός, εσωτερικές αναζητήσεις αλλά και χιούμορ, συνθέτουν κι αυτό το ταξίδι του Εντερπράιζ, κάνοντάς το φίλιο έδαφος για τους φανατικούς φίλους του και κερδίζοντας μερικούς νέους συνοδοιπόρους στο διαστημικό πέλαγο του Σταρ Τρεκ.

  Η ερμηνείες των πρωταγωνιστών αποτυπώνονται εύκολα στην οθόνη, λες και δεν πέρασε μια μέρα από το (απρόσμενο) φινάλε της σειράς, με το βάρος να πέφτει, όπως και τότε, στην τριάδα Κερκ-Σποκ-ΜακΚόη και τους Σκότι, Οχούρα, Σούλου και Τσέκοβ να είναι σε δεύτερο πλάνο.

  Ωστόσο, ο κινηματογραφικός απόπλους του Εντερπράιζ είναι λίγο κατώτερος των προσδοκιών, κάτι το οποίο βλέπουμε και στις κριτικές της εποχής. Η γνωστή έκφραση "Ναι μεν, αλλά.." ταιριάζει γάντι στην περίπτωσή μας. Ναι μεν, έχουμε όλα τα θετικά στοιχεία της σειράς Σταρ Τρεκ, με σημαντικότερο την απόλυτη χημεία των ηθοποιών και έξτρα μπόνους το έξυπνο εύρημα της αποκάλυψης του τι ακριβώς είναι ο V'ger αλλά ο Wise επιθυμεί να κάνει τη δικιά του Οδύσσεια Του Διαστήματος και αποτυγχάνει. Λείπει ενέργεια σε πολλά σημεία της ταινίας κι αν μιλάγαμε για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας εκτός του σύμπαντος του Σταρ Τρεκ, νομίζω ότι σήμερα θα την είχαμε ήδη ξεχάσει. Είμαι σίγουρος για τις καλές προθέσεις του Wise, όμως, δε βγήκαν σε μεγάλο ποσοστό στο πανί, δημιουργώντας ένα τελικό αποτέλεσμα πάνω του μετρίου μεν, κατώτερο δε απ' ότι θα μπορούσε ίσως να είναι, αν η διάρκεια του φιλμ ήταν μικρότερη. Δε μπορώ βέβαια να μην αναγνωρίσω ότι πολλές φορές το αργό τέμπο του Wise κάνει πιο ατμοσφαιρικά μερικά κομμάτια του φιλμ, όμως, θεωρώ ότι περισσότερο κακό έκανε στη συνολική εικόνα του.

  Όπως και να 'χει, έτσι ξεκίνησε το κινηματογραφικό έπος του Star Trek. Με ένα ενδιαφέρον ταξίδι στην επιστημονική φαντασία, όπως μας την είχε μάθει το πλήρωμα του Εντερπράιζ. Ταξίδι που έμελλε να γίνει ακόμα καλύτερο στα επόμενα επεισόδια του τεράστιου αυτού φαινομένου της ποπ κουλτούρας, το οποίο κοντεύει τα εξήντα χρόνια ζωής και συνεχίζει απτόητο την πορεία του μέχρι σήμερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

PopCorn

The Black Hole (1979)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας

Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ

Σκηνοθεσία:Gary Nelson 

Σενάριο:Jeb Rosebrook 

Gerry Day

Παίζουν:Maximilian Schell, 

               Anthony Perkins, 

                  Robert Forster

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ :  2130μ.Χ. Το γήινο εξερευνητικό διαστημόπλοιο Παλομίνο ανακαλύπτει μια μαύρη τρύπα με ένα χαμένο διαστημόπλοιο, το Σάιγκνους. Το πλήρωμα αποφασίζει να λύσει το μυστήριο κι επιχειρεί μια δύσκολη προσέγγιση. Καθώς φτάνουν πολύ κοντά, όλα ηρεμούν. Δεν έχουν, όμως, αντιληφθεί ότι αυτή η ασπίδα ασφάλειας είναι τεχνητή και πως έχουν εισβάλει σε έναν κόσμο που ισοδυναμεί με την άβυσσο.   (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Η Μαύρη Τρύπα είναι μια από τις πιο άνισες δημιουργίες, στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας. Η κεντρική ιδέα είναι πολύ καλή, αν και δύσκολη, το καστ εξαιρετικό, τα εφέ σε πολύ καλό επίπεδο, για την εποχή τους και ένα μουσικό θέμα επιβλητικό, που παραπέμπει στη χρυσή εποχή των ταινιών επ/κης φαντασίας ('50). Το σενάριο, η σκηνοθεσία και η εταιρεία παραγωγής, που δεν είναι άλλη από την Disney, θεωρώ ότι είναι οι λόγοι που το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει άνισο.

    Τα πράγματα ξεκινάνε καλά για τη Μαύρη Τρύπα, στο πνεύμα των περισσότερων ταινιών του είδους, συστήνοντάς μας το πλήρωμα του διαστημοπλοίου, την αποστολή του και γρήγορα μαθαίνουμε για τη μαύρη τρύπα που βρίσκεται κοντά τους. Το πρώτο παράδοξο ωστόσο, έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα μας, με την εμφάνιση του VINCENT. Ο σχεδιασμός του ρομπότ VINCENT αλλά και ο τρόπος που το ρομπότ ξεστομίζει της ατάκες του, είναι φανερό ότι απευθύνονται σε παιδικό κοινό και εδώ είναι που η DISNEY έβαλε το χεράκι της ( καλώς ή κακώς τελικά, θα το δούμε παρακάτω ).

  Οι ερμηνείες του, εξαιρετικού παρ' όλα αυτά, καστ είναι ένα ακόμα πρόβλημα του The Black Hole. Ο Schell και ο Forster είναι τα δύο "ζωντανά" μέλη του καστ που ερμηνευτικά είναι αξιοπρεπείς, με τον Schell να είναι σίγουρα η πιο χαρακτηριστική φιγούρα του "ζωντανού", επαναλαμβάνω, καστ ενώ οι Perkins και Mimieux δείχνουν αδιάφοροι. Ο Ernest Borgnine ανήκει στις συμπάθειες μου και δε μπορώ να τον κρίνω αρνητικά, οπότε ας πούμε ότι σεναριακά περιορίζεται ο ρόλος του.

  Εκεί που μπερδεύεται το πράγμα στη Μαύρη Τρύπα, είναι στο σεναριακό κομμάτι της και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας. Εδώ θεωρώ ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα ( ξανά ) λόγω DISNEY. Η εταιρεία ναι μεν θέλει να απευθυνθεί σε ενήλικο κοινό αλλά δε θέλει να χάσει και το στάνταρ κοινό της, το κάτω των 14-15 ετών. Το αποτέλεσμα είναι το φιλμ να έχει στιγμές ενήλικης και καλής επ/κης φαντασίας ενώ κάθε φορά που εμφανίζονται τα δύο αστεία ρομποτάκια, VINCENT και BOB, η ατμόσφαιρα γίνεται ανάλαφρη και παραπέμπει σε παιδικό τηλεοπτικό σόου.

 Αυτό το μείγμα είναι που έδωσε στην Μαύρη Τρύπα την cult υπόσταση που έχει σήμερα και δύο είναι τα πράγματα που θυμάσαι απ' την ταινία :1. Το τελευταίο πεντάλεπτο και η είσοδος του πληρώματος στη μαύρη τρύπα, δίνουν μια εξαιρετικά σχεδιασμένη εναλλαγή σκηνών και έρχεται ένα φινάλε στη λογική της Οδύσσειας Του Διαστήματος, το οποίο δεν δίνει καθαρές εξηγήσεις αλλά αφήνει τον καθένα να διαλέξει τη δική του εκδοχή.

2. Ο VINCENT, ο BOB και το κακό ρομπότ της υπόθεσης, που ακούει στο όνομα MAXIMILLIAN είναι οι κυρίαρχες φιγούρες του φιλμ. Ο MAX είναι σχεδιασμένος εξαιρετικά, για να μοιάζει διαβολικός και με τα χρόνια πήρε μια θέση ανάμεσα στις cult φιγούρες της επ/κής φαντασίας.

  Δεν έχουμε ένα κακό φιλμ, δεν έχουμε ένα καλό φιλμ, δεν έχουμε καν ένα μέτριο φιλμ. Έχουμε ένα ιδιαίτερο, μπερδεμένο, υποτιμημένο φιλμ, που ίσως μόνο με τον όρο cult μπορείς να αποδώσεις αυτό που ακριβώς είναι η Μαύρη Τρύπα. Οι σημερινοί τριαντάρηδες θα παρακολουθήσουν με νοσταλγία το Black Hole, αναπολώντας τη δεκαετία του '90 και τα μεσημέρια της Κυριακής, που η ιδιωτική τηλεόραση έπαιζε συχνά πυκνά την ταινία. Στη νεότερη γενιά, εξαιρώντας τους cult-άκηδες, η Μαύρη Τρύπα μάλλον θα παραμείνει άγνωστη μέχρι την έξοδο του remake της στους κινηματογράφους σε λίγα χρόνια.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων:

Cine.gr

Prophecy (1979)

Είδος: Τρόμου

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Σκηνοθεσία:John Frankenheimer 

Σενάριο:David Seltzer

Παίζουν:Talia Shire, 

Robert Foxworth, 

Armand Assante

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ  : Ένας περιβαλλοντολόγος φθάνει στην επαρχία του Μέιν μαζί με την έγκυο σύζυγό του, για να εξετάσει την περίπτωση μόλυνσης των υδάτων. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του θα ανακαλύψει ότι το τοπικό εργοστάσιο ξυλείας μολύνει με υδράργυρο τα νερά της λίμνης τα τελευταία 20 χρόνια, με αποτέλεσμα αρκετά είδη να έχουν υποστεί μεταλλάξεις.

ΑΠΟΨΗ : Ο Frankenheimer είναι ένας συμπαθής σκηνοθέτης. Έχοντας ταινίες στο ενεργητικό όπως τα The Manchurian Candidate, The Train, Seconds αλλά και μεταγενέστερες όπως το The Holcroft Covenant και το Ronin, μπορείς να του αναγνωρίσεις ενεργητικότητα και ενδιαφέρον να ψαχτεί σε διαφορετικά είδη και να πειραματιστεί, ακόμα και προς το τέλος της καριέρας.

  Το Prophecy (Το Τέρας Της Αποκαλύψεως ο Ελληνικός τίτλος ! Απ' τους πιο άσχετους τίτλους που έχουν δοθεί ποτέ!) ήταν η προσπάθεια του Frankenheimer να δημιουργήσει μια ταινία τρόμου, η οποία να απευθύνεται μεν σε μεγάλη μερίδα κοινού αλλά να έχει και πολιτικό, κοινωνικό και οικολογικό υπόβαθρο. Έτσι ξεκινώντας από τα δάση του Μέιν και αφήνοντάς μας να καταλάβουμε, ότι κάτι κρύβεται μέσα τους, μας μεταφέρει για πολύ λίγο στα γκέτο της Νέας Υόρκης και το ρατσισμό, που βιώνουν οι έγχρωμοι που ζουν εκεί, ενώ αμέσως μετά επιστρέφουμε στο Μέιν για να διακρίνουμε την υποτίμηση και απαξίωση των Ινδιάνων και του τρόπου ζωής τους από τους ντόπιους.

  Το κύριο θέμα της ταινίας είναι η ρύπανση, που προκαλείται από τον άνθρωπο και τα δημιουργήματά του και τα αποτελέσματα που έχει όταν πλέον είναι ανεξέλεγκτη. Τα νερά της λίμνης μολύνονται επί 20 χρόνια και οι αυτόχθονες Ινδιάνοι προειδοποιούν αλλά κανείς δε δίνει σημασία. Ο κόσμος προχωράει και δεν υπάρχει χώρος για παραδόσεις, έθιμα και τις δεισιδαιμονίες των Ινδιάνων και της κάθε φυλής που επιλέγει να ζει κοντά στη φύση, δείχνοντας τον απαραίτητο σεβασμό σε αυτήν και σε όλα τα πλάσματα που κατοικούν εκεί. Ο μοντέρνος άνθρωπος έχει ανάγκες και πρέπει να ικανοποιηθούν, όπως και να έχει. Όσα δέντρα κι αν κοπούν, όσα απόβλητα κι αν πέσουν στα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, όσο καυσαέριο κι αν γεμίσει η ατμόσφαιρα, ο μοντέρνος άνθρωπος έχει ανάγκες και απαιτήσεις και πρέπει να ικανοποιηθούν με οποιοδήποτε κόστος.

  Ο Frankenheimer προσπαθεί να δώσει βάση στο οικολογικό κομμάτι και θεωρώ πως καταφέρνει να μας κερδίσει σε ότι έχει να κάνει με αυτό, ενώ αρκετούς πόντους παίρνει η ταινία και από τις ερμηνείες. Έχοντας στο cast την Talia Shire, 3 χρόνια μετά την υποψηφιότητα για Όσκαρ με το Rocky και 5 μετά την υποψηφιότητα με το δεύτερο μέρος του Νονού, το Robert Foxworth και το νεαρό τότε Armand Assante, το ερμηνευτικό κομμάτι του φιλμ είναι σε πολύ καλό επίπεδο.

  Αν κάπου χάνει το Prophecy, αυτό είναι στο κομμάτι των εφέ και στη δημιουργία τρόμου. Το κομμάτι των οπτικών εφέ ίσως δικαιολογείται λόγω εποχής, καθώς βρισκόμαστε στα 1979. Ωστόσο δε νομίζω ότι υπήρχε λόγος το τέρας να εμφανίζεται ολόκληρο, θυμίζοντας έτσι έντονα b movie των '50s λόγω της στολής, που κάποιος καημένος αναγκάστηκε να φορέσει. Όπως καταλαβαίνετε, με τέτοιους τρόπους, δεν ξέρω για το 1979 αλλά το κοινό του 2013 δύσκολα το τρομάζεις. Βέβαια ο Frankenheimer θα δώσει και μια πιο σκληρή σκηνή με ένα κομμένο κεφάλι και θα δείξει λίγο περισσότερο αίμα, απ' όσο συνηθίζονταν τότε, αλλά ο τρόμος είναι και πάλι συγκρατημένος. Έπρεπε να μας τρομάξει πιο πολύ με την ιδέα της κρυφής απειλής, όπως συνηθίζεται όταν το μπάτζετ είναι χαμηλό ή όταν το αποτέλεσμα των οπτικών εφέ κρίνεται ανεπαρκές. Δυστυχώ όμως η διαφήμιση του φιλμ βασίστηκε στο τέρας (αν δείτε το trailer θα καταλάβετε) και έπρεπε να εμφανιστεί αρκετά. Τουλάχιστον ας το φρόντιζαν λίγο παραπάνω...

  Το Prophecy δεν είναι η ταινία τρόμου που θα μνημονεύεις τα επόμενα χρόνια. Αξίζει μιας θέασης σε περίπτωση που δεν την έχεις δει ποτέ και είσαι περίεργος. Δε θα σε απογοητεύσει και δε νομίζω να βαρεθείς, αν είσαι μεγαλωμένος στη δεκαετία του '80, αλλά αν ανήκεις στη νεότερη γενιά, επιφυλάσσομαι.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Δείτε το φιλμ με Ελληνικούς υπότιτλους στο YouTube.

Zombie (1979)

Είδος: Τρόμου

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΧΤΥΠΑΝΕ 

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Σκηνοθεσία:Lucio Fulci 

Σενάριο:Elisa Briganti 

Παίζουν:Tisa Farrow, 

Ian McCulloch,Richard Johnson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Μια γυναίκα με τη βοήθεια ενός δημοσιογράφου αναζητά τα αίτια θανάτου του πατέρα της σε ένα απομακρυσμένο νησί της Καραϊβικής. Εκεί θα συναντήσουν ένα γιατρό που προσπαθεί να καταπολεμήσει μια παράξενη επιδημία... 

ΑΠΟΨΗ : Μετά την ανασκόπηση του City Of The Living Dead λίγες μέρες πριν, είπα να ρίξω μια ματιά και στο κορυφαίο, κατά πολλούς, σκηνοθετικό δείγμα του Lucio Fulci. Ο τίτλος;... Έχουμε και λέμε : α. Zombie, β.Zombi 2, γ.Zombie Flesh Eaters, δ. Island of the Flesh-Eaters, ε. Zombie 2: The Dead are Among Us, στ. Island of the Living Dead... Στα Ελληνικά η ταινία έχει "μόλις" 4 τίτλους και είναι οι εξής : Επιδρομή Των Ζόμπι, Τα Ζόμπι Χτυπάνε Μεσάνυχτα,. Ζόμπι 2 : το Νησί των Ζωντανών Νεκρών και φυσικά Ζόμπι 2. Ε, ρε τι κάνει το μάρκετινγκ... Έξι οι αγγλικοί τίτλοι της ταινίας του Fulci και όλα αυτά για να επωφεληθούν από την επιτυχία του Dawn Of The Dead του Romero, το οποίο είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν. Στην Ιταλία μάλιστα, το Dawn Of The Dead είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο Zombi και ο επίσημος τίτλος της ταινίας του Fulci, ήταν Zombi No 2 και θεωρήθηκε κάτι σαν επίσημο σίκουελ! Προσθέστε τώρα και την εναρκτήρια αλλά και την τελική σκηνή, οι οποίες δείχνουν πώς εξαπλώθηκαν τα ζόμπι στη Νέα Υόρκη και γυρίστηκαν ενώ η ταινία είχε θεωρητικά ολοκληρωθεί ( οι παραγωγοί ήθελαν να "τσιγκλίσουν" άμεσα και το κοινό της Αμερικής )και καταλαβαίνετε το χαμό που έγινε με την προώθηση του συγκεκριμένου φιλμ.

  Τώρα, εγώ...να την πω την αμαρτία μου... Πολύ πιο εμπνευσμένο μου φαίνεται το, στα όρια του b movie, δημιούργημα του Fulci, παρά τα βαθυστόχαστα και με κοινωνικές προεκτάσεις "ζόμπια" του Ρομέρο. Σαφώς το Dawn Of The Dead είναι η καλύτερη ταινία της τριλογίας και είναι φανερή η αλληγορία, που αφορά την καταναλωτική μανία της μάζας και δεκτό είναι το ότι οι παραγωγοί του Zombie έσπευσαν να εκμεταλευθούν την τεράστια απήχηση της συγκεκριμένης ταινίας, με τους τρόπους που αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο. Δε μπορώ όμως να μη διακρίνω την πολύ διαφορετική και πολύ πιο καλλιτεχνική ματιά του Fulci. Ναι μεν δεν έχει σενάριο που δρέπει δάφνες, ναι μεν δεν διατηρεί και σε αυτή την ταινία του καλό ρυθμό, ναι μεν οι ερμηνείες κινούνται σε μέτρια έως ανεκτά επίπεδα, ναι μεν έχει αυτή την εμμονή με το πολύ αίμα και τη σαπίλα και τα σκουλήκια και την παραμονή της κάμερας αρκετή ώρα σε τέτοια θεάματα αλλά...

  [Μια μικρή παύση για να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι φίλος του gore, δεν είμαι φίλος των ταινιών που αρέσκονται στο να δείχνουν στο θεατή σφαγές, ακρωτηριασμούς και ένα σωρό αηδιαστικά πράγματα, για να ικανοποιήσουν την περιέργεια και την αρρώστια που μπορεί να κουβαλά ο καθένας μας μέσα του. Ο μόνος λόγος που μπορεί, διαβάζοντας το blog, να έχετε βρει το όνομά μου στα περισσότερα κείμενα, που αναφέρονται σε τέτοιους είδους ταινίες, είναι γιατί, όπως γράφω και στο "Ποιοι είμαστε" (θα αναρτηθεί σύντομα), θέλω στο Δες και Πες να βρίσκετε άρθρα και απόψεις για ταινίες που δεν ενδιαφέρουν τις περισσότερες Ελληνικές ιστοσελίδες ή που απλώς έτυχε να μην ασχοληθούν με  αυτές, για δικούς τους λόγους η κάθε μία. Τα λέω όλα αυτά λοιπόν για να τονίσω το πόσο ιδιαίτερο σαν σκηνοθέτη βρήκα το Fulci και την οπτική του και (για να το τραβήξω λίγο) το μυστικισμό ακόμα που βγάζουν οι ταινίες του. Όταν σου προκαλεί το ενδιαφέρον μια ταινία, με την οποία κατά βάση διαφωνείς σε πολλά από αυτά που πραγματεύεται, δε μπορείς να μη βγάλεις το καπέλο στο σκηνοθέτη της. Συνεχίζω λοιπόν από εκεί που έμεινα...]

  ...παρ' όλ' αυτά η ταινία έχει κάτι που σε κρατάει εκεί. Θες τα παιχνίδια που κάνει ο Fulci πολλές φορές με το φως και τις σκιές; Θες την απόλυτη αρμονία της "ηλεκτρονικής" μουσικής και της εικόνας  που πετυχαίνει σε στιγμές έντασης; Θες της αναλαμπές ερασιτεχνίας και αμέσως μετά ιδιοφυΐας που διακρίνουν τον Ιταλό; Θες ίσως το ότι δίνεται μια παραπάνω αίσθηση μεταφυσικού, τοποθετώντας τα ζόμπι στον τόπο που γεννήθηκε ουσιαστικά ο μύθος τους και δεν είναι άλλος απ' τα νησιά της Καραϊβικής, στα οποία υπήρχαν μαρτυρίες για τελετές βουντού απ' τους ντόπιους... Δεν έχω απάντηση ακόμα, ειλικρινά. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που εκπλήσσει τόσο στο φιλμ του Fulci. Μια ταινία που σε μια σκηνή δείχνει ένα ζόμπι να τα βάζει με ένα καρχαρία (!), σε μια άλλη δείχνει μια καλλίγραμμη κοπελιά να γδύνεται απλώς και μόνο για να γδυθεί και να μας επιδείξει το g-string της και χωρίς να έχει κανένα νόημα στην εξέλιξη της ταινίας, θα πέρναγε απλώς στο χρονοντούλαπο και δε ασχολούνταν κανείς μέχρι σήμερα μαζί της. Κι όμως ο Fulci κατάφερε όχι μόνο το Zombie να θεωρείται απόλυτα πετυχημένο αλλά και να έχει τεράστια επιρροή σε όλες της μετέπειτα ταινίες του είδους.

  Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις των, παλιάς κοπής, ταινιών τρόμου αλλά και σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν την ιδιαιτερότητα, που διακρίνει την περίεργη περίπτωση που ακούει στο όνομα Lucio Fulci.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων