ΑΡΑΧΝΟΦΟΒΙΑ
 |
| Μαύρη κωμωδία, Τρόμου Διάρκεια: 109' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Θυμάμαι από πολύ μικρός ότι γενικότερα δεν είχα θέματα με τα ζωύφια και τα έντομα. Με κανένα είδος εκτός από ένα. Τις αράχνες. Οι αράχνες και ο ιστός τους για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μου προκαλούσαν και μου προκαλούν άμεσα ανατριχίλα. Είναι ακόμα λοιπόν έντονη η ανάμνηση της προβολής της Αραχνοφοβίας, της ταινίας του Φρανκ Μάρσαλ, στην ιδιωτική τηλεόραση από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Φωτογράφος που κατάγεται από την (φανταστική) επαρχιακή πόλη της Κανάιμα, στην Καλιφόρνια, βρίσκεται σε αποστολή στη Βενεζουέλα, μαζί με τον εντομολόγο Τζέιμς Άθερτον, με σκοπό τη φωτογράφηση σπάνιου είδους εντόμων. Εκεί ο φωτογράφος θα γίνει θύμα ενός σπάνιου είδους δηλητηριώδους αράχνης και θα βρεθεί νεκρός μετά το δάγκωμά της. Η αράχνη εισχωρεί στο φέρετρο που μεταφέρει τον άτυχο φωτογράφο πίσω στην πατρίδα του, ζευγαρώνει με ντόπια αράχνη και αποκτούν τη δική τους οικογένεια! Οι αράχνες χτίζουν τη φωλιά τους στον αχυρώνα του γιατρού Ρος Τζένινγκς, ο οποίος έχει μόλις εγκατασταθεί στην πόλη, για να ξεφύγει από τη φασαρία της μεγαλούπολης. Οι οικογένεια των αραχνών πληθαίνει και τα πρώτα θύματα εμφανίζονται. Ο Τζένινγκς ανακαλύπτει την αιτία θανάτου των θυμάτων και απευθύνεται στον Άθερτον ώστε να βρουν τη φωλιά, καθώς δεν γνωρίζει ότι όλο το πανηγύρι έχει στηθεί στον αχυρώνα και στο κελάρι του, και να καταστρέψουν τη βασίλισσα της αποικίας.
Ο Φρανκ Μάρσαλ δεν έχει να επιδείξει ιδιαίτερο έργο σαν σκηνοθέτης. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η Αραχνοφοβία, η οποία τα πήγε αρκετά καλά τόσο στην αποδοχή του κοινού όσο και των κριτικών της εποχής. Στη συνέχεια ο Μάρσαλ σκηνοθέτησε τα Alive (η καλύτερη ίσως ταινία του), Congo και Eight Below, ενώ έχει σκηνοθετήσει αρκετά ντοκιμαντέρ τα επόμενα χρόνια. Εκεί που είναι συνεχώς ενεργός είναι η παραγωγή ταινιών, με το όνομά του να βρίσκεται πίσω από τεράστιες επιτυχίες από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα (οι ταινίες με τον Ιντιάνα Τζόουνς, Gremlins, Back to The Future κα). Στην Αραχνοφοβία ο Μάρσαλ έκανε αρκετά καλή δουλειά. Βρήκε τον κατάλληλο τόνο για την ταινία και παρέδωσε μια μαύρη κωμωδία με στοιχεία τρόμου και θρίλερ. Ο Μάρσαλ μπορεί να δημιουργεί αγωνία σε αρκετές σκηνές δεν τις καλύπτει όμως με σοβαροφάνεια καθώς ξέρει ότι οι αράχνες μπορεί να τρομάζουν με την όψη τους αλλά η σόλα του παπουτσιού μπορεί εύκολα να τις λιώσει. Φροντίζει έτσι να βρει τρόπους να κάνει το κοινό συνεργό του και να γίνει αποδεκτό ότι οι επιθέσεις των αραχνών μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνες και απειλητικές. Πάντα όμως υπάρχει το χιούμορ κάπου εκεί γύρω, να βοηθά την κατάσταση.
Το ότι ο Μάρσαλ έχει στο επιτελείο του ηθοποιούς όπως ο Τζεφ Μπρίτζες και ο Τζον Γκούντμαν μόνο θετικά δούλεψε για την ταινία. Μπρίτζες και Γκούντμαν έχουν κωμικό ταλέντο ενώ είναι παράλληλα και καλοί ηθοποιοί. Ο εξολοθρευτής εντόμων του Γκούντμαν είναι εύκολα ο πιο αξιομνημόνευτος χαρακτήρας ενώ και το υπόλοιπο επιτελείο τα πάει περίφημα.
Στην εποχή του ψηφιακού εφέ, η Αραχνοφοβία θα ήταν μια πολύ διαφορετική ταινία. Η χρησιμοποίηση αληθινών αραχνών και τα πρακτικά εφέ δίνουν μια άλλη αίσθηση εδώ και καταφέρνουν να προκαλέσουν πιο έντονα συναισθήματα, κάτι που το ψηφιακό δεν μπορεί να καταφέρει. Δεν είμαι σίγουρος ότι το σημερινό κοινό μπορεί να εκτιμήσει ταινίες όπως η Αραχνοφοβία, κρατάω όμως μια επιφύλαξη καθώς φαίνεται ότι όλο και περισσότεροι δημιουργοί της νέας γενιάς επιστρέφουν στη λύση των πρακτικών εφέ και του πιο "αληθινού" κινηματογράφου. Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ. Δεν είναι η Αραχνοφοβία κάποιο αριστούργημα με εκπληκτικά πρακτικά εφέ. Είναι απλώς μια ταινία που ξέρει τι θέλει να πει και ξέρει που να βάλει τα όριά της, χωρίς να ξεχνά ότι είναι ταινία που απευθύνεται σε ευρύ κοινό, που θέλει να περάσει δύο ώρες ευχάριστα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου