ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
 |
| Φαντασίας, Περιπέτεια, Κόμικ Διάρκεια: 140' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Μια από τις ταινίες που είδα στον κινηματογράφο αλλά δεν πρόλαβα εκείνη τη στιγμή να γράψω για αυτή, είναι το πρόσφατο Masters of The Universe, μια ακόμη προσπάθεια για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του κλασικής σειράς κινουμένων σχεδίων και γενικότερα ενός franchise, που ξεκίνησε ως σειρά παιχνιδιών, μεταπήδησε στη μικρή οθόνη, στα κόμικς και έμελε να γίνει αρκετά επιτυχημένο στην εποχή του, στις αρχές του 1980. Αρκετοί πιτσιρικάδες εκείνης της εποχής αγάπησαν τη σειρά κινουμένων σχεδίων αλλά με τα χρόνια η δυναμική του He - Man και του Masters of The Universe εξασθένησε παρά τις προσπάθειες για αναβίωση μέσα στα επόμενα χρόνια. Η κινηματογραφική μεταφορά του 1987 δεν είχε επιτυχία, ενώ και οι επόμενες προσπάθειες για μια νέα σειρά κινουμένων σχεδίων παρότι έγιναν πραγματικότητα δεν είχαν την επιτυχία που θα έφερνε το σύμπαν του Masters of The Universe ξανά στις αναφορές της ποπ κουλτούρας.
Το 2026 είναι η χρονιά που ο Τράβις Νάιτ θα φέρει τον He - Man ξανά στη μεγάλη οθόνη, σε μια απίστευτα διασκεδαστική ταινία, η οποία όμως δεν τα πήγε καθόλου καλά στα ταμεία. Αντίθετα, στο streaming της Amazon, αυτή τη στιγμή η ταινία βρίσκεται στο νούμερο ένα και φαίνεται να έχει κερδίσει αρκετά μεγάλη μερίδα κοινού. Προσωπικά πάντως ανήκω σε αυτούς που πραγματικά ευχαριστήθηκαν την ταινία στον κινηματογράφο, πηγαίνοντας μάλιστα προκατειλημμένος ότι θα δω κάτι τουλάχιστον μέτριο. Κι όμως αυτή η ταινία, παρά τις παθογένειές της, μπόρεσε να γίνει μια από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές μου προβολές των τελευταίων χρόνων.
Ο πιτσιρικάς πρίγκιπας Άνταμ, της Ετέρνια, βρίσκεται εδώ και δέκα πέντε χρόνια στη Γη, αναζητώντας τρόπο να βρει το Ξίφος της Δύναμης και να επιστρέψει στον πλανήτη του. Όταν το Βασίλειο του Γκρέισκαλ δέχθηκε επίθεση από τον διαβολικό Σκέλετορ, η Μάγισσα του Βασιλείου, έστειλε μέσω μιας πύλης τον Άνταμ και το Ξίφος, στον πλανήτη της μητέρας του, τη Γη. Ο Άνταμ έχασε από τα χέρια του το Ξίφος κι έτσι για όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της επιστροφής για την Ετέρνια. Η αναζήτηση όμως φέρνει καρπούς, ο Άνταμ ενώνεται με το Ξίφος και η επιστροφή στον πλανήτη του γίνεται πραγματικότητα. Εκεί τα πάντα είναι διαλυμένα και οι υπήκοοι του Βασιλείου βρίσκονται είτε φυλακισμένοι του Σκέλετορ είτε κρυμμένοι, προετοιμάζοντας την επανάστασή τους. Αυτός που θα τους οδηγήσει δεν είναι άλλος από τον μυθικό μαχητή που θα κρατά στα χέρια του το Ξίφος της Δύναμης και δεν είναι άλλος από τον Άνταμ, που κρατώντας το Ξίφος και ζητώντας τη Δύναμη του Γκρέισκαλ, θα μεταμορφωθεί στον πιο ισχυρό άνθρωπο του Σύμπαντος.
Φίλος μεγάλος του He-Man δεν ήμουν ποτέ. Έβλεπα κι εγώ επεισόδια αν τα πετύχαινα στην τηλεόραση αλλά δεν κέρδισε ποτέ η σειρά μια θέση στην καρδιά μου, όπως για παράδειγμα τα Χελωνονιντζάκια ή τα Transformers. Θυμάμαι ότι αυτό που με "χάλαγε" συνήθως ήταν το χιούμορ και η φωνή του Σκέλετορ, τον οποίο μάλλον ήθελα πιο στιβαρό κακό. Ανήκω όμως σίγουρα στο κοινό που στόχευε η κινηματογραφική μεταφορά που υπέγραψε ο Τράβις Νάιτ, καθώς όντας πιτσιρικάς στη δεκαετία του 1980, μπορώ να νιώσω τη διάθεση που επιχειρεί να σε βάλει η ταινία από το ξεκίνημά της, με σύμμαχο και το υπέροχο soundtrack. Η ταινία έχει πάρα πολύ ωραίο χιούμορ, έχει ωραία σκηνικά, έχει γρήγορους ρυθμούς και δράση προσεγμένη ενώ έχει γίνει πολύ καλή επιλογή ηθοποιών και έχει υπάρξει καθοδήγηση εξαιρετική από τον Νάιτ, ως προς την απόδοση των ρόλων.
Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη προσέγγιση του συγκεκριμένου υλικού από αυτή που έκανε ο Νάιτ και οι συνεργάτες του. Έπαιξε με την αθωότητα της σειράς, τα πολύχρωμα '80ς σχέδιά της, το αλλόκοτο χιούμορ και τα συνδύασε με την εποχή μας και τις σημερινές τάσεις, τις οποίες προσάρμοσαν με έξυπνο τρόπο στο σενάριο. Βρήκαν ακόμα και τρόπο να δώσουν αποδεκτή εξήγηση για τις "παιδικές" ονομασίες που είχαν οι χαρακτήρες, αποδίδοντας τες στο παιδικό μυαλό του πρίγκιπα Άνταμ, καταφέρνοντας να μην το κάνουν να φανεί γελοίο αλλά αστείο.
Θα μπορούσαμε να παραπονεθούμε για μερικά πραγματάκια και ίσως αν δεν υπήρχαν να ήταν πραγματικά καλύτερο το αποτέλεσμα. Θα αναφερθώ όμως μόνο σε ένα. Άντε δύο! Το μεγαλύτερο θέμα μου στις ταινίες του είδους (το υπερηρωικό επιλέγω εδώ) είναι το "μαρβελικό" χιούμορ. Αυτό το χιούμορ που έρχεται τη στιγμή που δεν χρειάζεται. Τη στιγμή που χτίζεται μια σκηνή γύρω από τους χαρακτήρες και που θα ειπωθούν πράγματα που έχουν μια συναισθηματική βαρύτητα, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει πάντα κάποιος να πετάει ένα αστείο. Αφού καταφέρνεις να με κάνεις να νιώσω μια κάποια συναισθηματική φόρτιση με χαρακτήρες βασισμένους σε μια campy σειρά κινουμένων σχεδίων του 1980, μην μου το χαλάς. Είναι κρίμα για σένα, ταινία. Το δεύτερο θέμα μου είναι κι αυτό συνυφασμένο με την εποχή και πάλι το ρόλο της τον έχει παίξει και η Μάρβελ σε αυτό. Μιλάω φυσικά για τα άπειρα ψηφιακά εφέ, που είναι ένας από τους κύριους λόγους που πολλές φορές δεν νιώθουμε ότι παρακολουθούμε κινηματογραφική ταινία. Κάνω λίγο πίσω ωστόσο γιατί εδώ μιλάμε για έναν φανταστικό κόσμο που έπρεπε να δημιουργηθεί.
Από την πλευρά των ηθοποιών τα πράγματα είναι κι εδώ αρκετά καλά. Ο Νίκολας Γκάλιτζιν ακολουθεί την τακτική που χρησιμοποίησε ο Κρίστοφερ Ριβ στο Σούπερμαν και είναι ιδιαίτερα συμπαθής σαν Άνταμ/ He-Man, η Καμίλα Μέντες είναι δυναμική ως Τίλα, ο Ίντρις Έλμπα δίνω λίγο μεγαλύτερο βάθος στον Ντάνκαν "Man at Arms". Από τη σκοτεινή πλευρά ερμηνευτικά ξεχωρίζουν ο Τζάρεντ Λέτο ως Σκέλετορ, καταφέρνοντας να είναι παράλληλα απειλητικός αλλά και αστείος, με τον τρόπο που η σειρά κινουμένων σχεδίων καθιέρωσε, ενώ και η Άλισον Μπρι ως Έβιλ Λιν κατανοεί ότι δεν πρέπει να το πάρει πολύ στα σοβαρά.
Νομίζω το πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει το Masters of The Universe ήταν η εύρεση του κατάλληλου κοινού. Ο He-Man δεν έχει την αναγνωρισιμότητα των κλασικών υπερηρώων, η εποχή που μεσουράνησε έχει περάσει κατά πολύ και το μάρκετινγκ δεν έφερε νέο κόσμο στις αίθουσες. Μιλάει στις καρδιές των "παιδιών" που είναι σήμερα σχεδόν πενηντάρηδες αλλά μόνο αυτοί δεν μπορούν να στηρίξουν τόσο μεγάλα κινηματογραφικά σχέδια. Το δυστυχές για την ταινία είναι ότι μπορεί άνετα να αγγίξει και τους σημερινούς πιτσιρικάδες αλλά δεν βοηθήθηκε από τον τρόπο που προωθήθηκε. Είδα την ταινία με τον εννιάχρονο γιο μου και τους φίλους του και ξετρελάθηκαν. Ίσως το streaming να βοηθήσει τον He-Man να ανακτήσει τη χαμένη του δύναμη. Αν όχι, ο Τράβις Νάιτ θα μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται ότι έκανε μια ταινία ίσως καλύτερη από αυτή που θα μπορούσε να έχει ο He- Man και οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου