Desperation Road (2023) Review

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ

Δραματική, Θρίλερ
Διάρκεια: 112'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι εταιρείες κινηματογραφικών παραγωγών επιμένουν να προμοτάρουν δραματικές ταινίες σαν αστυνομικά θρίλερ δράσης. Δηλαδή καταλαβαίνω τον λόγο αλλά θεωρώ ότι περισσότερο κόσμο θα χάσεις από τη διαφήμιση από στόμα σε στόμα, όταν το κοινό θα μπει να δει τον Μελ Γκίμπσον (στην περίπτωση του Desperation Road) να κυνηγάει κακούς με την καραμπίνα του και τελικά θα δει ελάχιστα τον Μελ και σχεδόν καθόλου δράση. Μια ματιά στην αφίσα της ταινίας, θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το συλλογισμό μου, καθώς το Desperation Road είναι μια δραματική ταινία με στοιχεία θρίλερ, προς το τέλος της, αλλά αρκετά αργή και χαμηλών τόνων. Απευθύνεται λοιπόν σε πολύ διαφορετικό κοινό από αυτό που θα τραβήξει η αφίσα.

 Η ταινία που σκηνοθέτησε η Ναντίν Κρόκερ, είναι βασισμένη σε μυθιστόρημα του Μάικλ Φάρις Σμιθ, συγγραφέα που μεγάλωσε στον Αμερικανικό Νότο και εδώ στήνει την ιστορία του σε αυτόν. Μια άστεγη μητέρα με την εφτάχρονη κόρη της προσπαθεί να φτάσει σε μια μικρή πόλη της πολιτείας του Μισισσιπή. Η μητέρα θα πέσει θύμα βιασμού από έναν ντόπιο αστυνομικό, τον οποίο και θα σκοτώσει με το υπηρεσιακό του περίστροφο και αμέσως μετά θα το σκάσει με την κόρη της. Σε μια άλλη άκρη της πόλης, ο Ράσελ, επιστρέφει σπίτι του αφού εξέτησε την επταετή φυλάκισή του, όταν επτά χρόνια πριν σκότωσε κάποιον ενώ οδηγούσε υπό την επήρρεια αλκοόλ. Οι διαδρομές των δύο ανθρώπων θα ενωθούν και η ζωή φαίνεται να τους δίνει ευκαιρία να εξιλεωθούν, ο καθένας για τα δικά του πάθη.

 Καθαρό, ήπιων τόνων, δράμα, από αυτά που συναντάς στον ανεξάρτητο Αμερικανικό κινηματογράφο. Τα πρώτα λεπτά της ταινίας είναι αρκετά σκληρά καθώς δείχνουν την απόγνωση της πρωταγωνίστριας, μιας άστεγης που προσπαθεί να βρει χρήματα για να συντηρήσει το ανήλικο παιδάκι που έχει μαζί της ενώ παρακολούθουμε στην οθόνη μας κι έναν βιασμό. Γενικά η σύσταση των πρωταγωνιστών στον θεατή βοηθά στο να καταλάβει αρκετά από αυτά που χρειάζεται. Ωστόσο, δυστυχώς η αφήγηση της Κρόκερ και η ανάλυση χαρακτήρων από εκεί κι έπειτα δεν έχει την ίδια επίδραση. Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά είναι κατεστραμένοι και μπορείς να το νιώσεις, όμως όχι χάρη στο σενάριο και την αφήγηση αλλά κυρίως χάρη στις ερμηνείες της πλειοψηφίας των ηθοποιών.

 Το Desperation Road κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στο διαδίκτυο και σε ελάχιστες αίθουσες στην Αμερική. Από εκεί καταλαβαίνεις ότι η εταιρεία παραγωγής δεν είχε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ταινίας αλλά πάντα έχεις τις επιφυλάξεις σου να δεν δεις ο ίδιος με τα μάτια σου. Εδώ λοιπόν δεν κατάφερα να βρω ένα διαμαντάκι όπως ήλπιζα αλλά ένα αδύναμο δράμα χαρακτήρων.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

Last Looks (2022) Review

 

Μυστηρίου, Δράσης

Διάρκεια: 110'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Όλοι θα θέλαμε να είχαμε ανακαλύψει τον τροχό. Όλοι θα θέλαμε να είμαστε καινοτόμοι και να φέρουμε επαναστατικές αλλαγές στον κόσμο γύρω μας. Οι πιο πολλοί από εμάς δεν τα καταφέρνουν αλλά και πάλι, δεν πειράζει! Αρκεί μερικές φορές να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τους γύρω σου και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς. Συνήθως αυτό φτάνει. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει και με τις κινηματογραφικές ταινίες, με τους δημιουργούς να εγκλωβίζονται στην προσπάθεια να κάνουν κάτι διαφορετικό. Μην με παρεξηγήσετε. Δεν το θεωρώ κακό να προσπαθεί κάποιος να κάνει κάτι διαφορετικό. Εκτιμώ όμως υπερβολικά τους ανθρώπους/ δημιουργούς που δεν φοβούνται απλώς να πουν μια ιστορία με απλό, ξεκάθαρο τρόπο, βάζοντας έστω μικρά λιθαράκια προσωπικής παρέμβασης στο εκάστοτε είδος. Αυτός είναι και ο λόγος που με κέρδισε το Last Looks.

Ο Τιμ Κέρκμπι σκηνοθετεί το σενάριο του Χάουαρντ Μάικλ Γκουλντ, το οποίο είναι βασισμένο σε αστυνομικό μυθιστόρημα του ιδίου. Πρωταγωνιστής είναι ο Τσάρλι Γουάλντο, πρώην αστυνομικός και ιδιοφυής ερευνητής, που για δικούς του λόγους αποτραβήχτηκε από τη ζωή της πόλης και ζει απομονωμένος σε ένα τροχόσπιτο στο δάσος, έχοντας λιγοστά πράγματα στη διάθεσή του. Ζει σαν μινιμαλιστής, όπως λέει και ο ίδιος. Ο Γουάλντο θα επιστρέψει στη δράση όταν μια φίλη θα ζητήσει τη βοήθειά του στην επίλυση ενός φόνου. Διάσημος τηλεοπτικός ηθοποιός, κατηγορείται για το φόνο της συζύγου του και ο Γουάλντο παίρνει το ... ποδήλατό του και επιστρέφει στο Λος Άντζελες, για να λύσει την υπόθεση, η οποία είναι πιο μπερδεμένη απ' όσο θέλει να πιστεύει η αστυνομία.

 Το φιλμ του Κέρκμπι τα πάει περίφημα, τόσο στην αφήγηση της ιστορίας, όσο και στις ερμηνείες που βγάζει από τους πολύ καλούς ηθοποιούς. Ο Τσάρλι Χάναμ μας δίνει έναν Γουάλντο, τον οποίο πραγματικά θέλεις να ξαναδείς σε μια κινηματογραφική περιπέτεια. Δεν είναι ο κλασικός σκληρός τύπος ιδιωτικού ντετέκτιβ που συνήθως πλασάρει το Χόλιγουντ αλλά πολύ διαφορετικός, εναλλακτικός χαρακτήρας, αρκετά ανθρώπινος. Ο Μελ Γκίμπσον απ' την άλλη παίζει τον εκκεντρικό ηθοποιό και φαίνεται να το διασκεδάζει απίστευτα με την ελευθερία που του δίνει ο σκηνοθέτης. Γενικά στο κομμάτι των ερμηνειών δεν μπορείς να προσάψεις κάτι. Όλοι τους είναι αξιοπρεπείς και μέσα στο πνεύμα της ταινίας. Από τη Μορένα Μπακαρίν, τον Κλάνσι Μπράουν, τον Ρούπερτ Φρεντ, μέχρι τον μικρότερο αλλά σημαντικό ρόλο (για την επίλυση του μυστηρίου) του Ντόμικ Μόναχαν. Όλοι δίνουν αυτό που χρειάζεται στην ταινία.

 Αυτό που καταφέρνει το Last Looks και που δουλεύει αρκετά υπέρ του, είναι να μην γίνει ποτέ ένα βαρύ νουάρ φιλμ μυστηρίου. Έχει όλα αυτά τα συστατικά αλλά τα χρησιμοποιεί με ένα πολύ πιο φωτεινό, χαλαρό τρόπο. Δεν φοβάται καθόλου να παίξει με το είδος και σχεδόν να φτάσει στα όρια της παρωδίας. Κρατά πάντως αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, χωρίς να ξεφύγει σε χολιγουντιανά κλισέ ταινιών δράσης. Δεν θα δεις εκρήξεις και θεαματικά κυνηγητά με αυτοκίνητα (θα δεις με ποδήλατο...). Η δράση εδώ βασίζεται καθαρά στους διαλόγους και στην αλληλεπίδραση των χαρακτήρων.

 Είναι το Last Looks κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί; Δεν μπορείς να το πεις. Το διακατέχει όμως μια εξαιρετική ενέργεια, έχει δύο χαρισματικούς πρωταγωνιστές και προσέχει ιδιαίτερα τον τρόπο που οδηγούμαστε στη λύση του μυστηρίου, δίνοντας χώρο στον Γουάλντο του Τσάρλι Χάναμ να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDB

Fatman (2020) Review

FATMAN:
Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ
 
Δράσης, Μαύρη Κωμωδία,
Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Eshom Nelms, Ian Nelms
Σενάριο:Eshom Nelms, Ian Nelms
Πρωταγωνιστούν:Mel Gibson,
Walton Goggins,Marianne Jean-Baptiste,
Chance Hurstfield


Διάρκεια: 100'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Πόσοι από εσάς θυμάστε την ταινία Τεκίλα Σανράιζ; Πιθανότατα λίγοι αλλά είναι μια αρκετά επιτυχημένη παραγωγή του 1988, με γοητευτικότατο καστ, η οποία προβλήθηκε αρκετές φορές κι από την ιδιωτική τηλεόραση μέσα στη δεκαετία του 1990. Σας δίνω μερικά δεύτερα να κάνετε την σχετική αναζήτηση στο διαδίκτυο και αφού πλέον έχετε μπροστά σας τις απαραίτητες πληροφορίες, ρίχνω τη δεύτερη ερώτηση. Ποιό είναι το στοιχείο που ενώνει, τρόπον τινά, τις καριέρες των δύο πρωταγωνιστών, Μελ Γκίμπσον και Κερτ Ράσελ, πέρα από τη συνεργασία τους στο Τεκίλα Σανράιζ;

Ο Άγιος Βασίλης!

Οι δύο γοητευτικότατοι ηθοποιοί, από τους πραγματικά ωραίους της μεγάλης οθόνης, έπαιξαν το ρόλο του Αγίου με την κόκκινη στολή, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά! Ο Ράσελ έκανε την αρχή το 2018 (The Christmas Chronicles) και το επανέλαβε φέτος ( The Christmas Chronicles 2). Το ίδιο συνέβη αυτή τη χρονιά και με τον Μελ Γκίμπσον, με το ρόλο του στο Fatman, ως Κρις Κρινγκλ, αλλά εδώ απομακρυνόμαστε από το οικογενειακό παραμύθι των ταινιών με τον Κερτ Ράσελ και βλέπουμε μια πιο σκοτεινή εκδοχή της ιστορίας, τοποθετημένη στο σήμερα.

Ο Κρις Κρινγκλ είναι ο Άγιος Βασίλης και ζει κάπου στην Αμερικανική επαρχία του Βορά, μαζί με τη γυναίκα του. Οδηγεί το αγροτικό του, επισκέπτεται το τοπικό μπαρ, συλλέγει την αλληλογραφία του, εξασκείται στην πυγμαχία και τη σκοποβολή και προσπαθεί κι αυτός , όπως όλοι αυτή την εποχή, να κρατήσει ζωντανή τη δουλειά του, η οποία έχει πάρει την κάτω βόλτα. Αναγκάζεται μέχρι και να συνεργαστεί με τον στρατό, προσφέροντας ικανά εργατικά χέρια, που δεν είναι άλλα από τα ξωτικά. Μέσα σε όλα αυτά, ο Κρινγκλ, γίνεται στόχος ένος μισθοφόρου εκτελεστή, τον οποίο έχει προσλάβει ένα «άτακτο» πλουσιόπαιδο, μετά το κάρβουνο που βρήκε στην Χριστουγεννιάτικη κάλτσα του. Ως γνωστόν , ο Άγιος Βασίλης ανταμείβει τα καλά παιδιά με δώρα και αφήνει κάρβουνα στα άτακτα. Ο πιτσιρικάς λοιπόν δεν άντεξε και προσέλαβε δολοφόνο να καθαρίσει τον Κρις Κρινγκλ.

Μην περιμένετε να δείτε τον Γκίμπσον με την κόκκινη στολή και καβάλα στο έλκηθρο να πετά πάνω από πόλεις και χωριά. Αυτό που παίρνουμε εδώ είναι μια χλιαρή σάτιρα πάνω στην ιστορία του Άγιου Βασίλη, την εξέλιξη της κοινωνίας μας, τον ρατσισμό, την αντιμετώπιση της εργατικής τάξης και την εμονή να ψάχνουμε πάντα το καλό και το κακό στους γύρω μας.

Την ταινία έγραψαν και σκηνοθέτησαν δύο αδέλφια, ο Έσομ και ο Ίαν Ελμς, με φανερή διάθεση να φτιάξουν κάτι με ατμόσφαιρα γουέστερν. Σε αυτό το κομμάτι έχουν πετύχει αρκετά, τόσο με τη φωτογραφία και τα χιονισμένα πλάνα της υπαίθρου, όσο και με την εξέλιξη της πλοκής, που παραπέμπει ξεκάθαρα στην εποχή του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών καθώς ο εκτελεστής εδώ δεν ακολουθεί απλώς εντολές αλλά έχει και ο ίδιος απ’ ότι φαίνεται προηγούμενα με το υποψήφιο θύμα.

Ο Γκίμπσον είναι ο πρωταγωνιστής και είναι σαφώς καλός (δεν τον θυμάμαι και ποτέ κακό, εδώ που τα λέμε) με ωραία χημεία με τη Μαριάν Ζαν Μπαπτίστ, που υποδύεται τη γυναίκα του, ενώ και ο πιτσιρικάς, Τσανς Χέρστφιλντ, παίζει με πειστικότατο τρόπο το έφηβο καθικάκι. Ο πιο απολαυστικός όμως είναι ο Γουόλτον Γκόγκινς, που δε θα μπορούσε να παίζει άλλο ρόλο από αυτόν του πληρωμένου εκτελεστή με το ένα σωρό ψυχολογικά θέματα. Το βλέμμα του Γκόγκινς είναι το κάτι άλλο!

Διασκεδαστικό λοιπόν σε γενικές γραμμές το φιλμ. Μαύρο χιούμορ, καλοί ηθοποιοί, σχετικά καλή ροή και ωραία μουσική επένδυση, καλύπτουν κάπως την έλλειψη βάθους των –ανολοκλήρωτων- χαρακτήρων. Ίσως μια καλτ μελλοντική επένδυση.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Filmy

PopCorn

IMDB

Lethal Weapon 4 (1997) Review

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Η δράση, όμως, το χιούμορ και η χημεία των Γκίμπσον - Γκλόβερ, οι γρήγορες ταχύτητες και το αρκετά ενδιαφέρον σενάριο στο κομμάτι της αστυνομικής ιστορίας, δε σε αφήνουν να διαμαρτυρηθείς.

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ 4

Σκηνοθεσία:Richard Donner

Σενάριο:Channing Gibson,
Jonathan Lemkin,Alfred Gough,
Miles Millar

Παίζουν:Mel Gibson,
Danny Glover,Joe Pesci

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Βρισκόμαστε έντεκα χρόνια μετά το πρώτο Φονικό Όπλο. Η σειρά ταινιών έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα απ' το κοινό αλλά και από τους βασικούς συντελεστές, κάτι που βγαίνει και σε αυτό το τελευταίο φιλμ κι ας γυρίστηκε έξι χρόνια μετά το τρίτο μέρος. Νομίζω μάλιστα ότι αυτό είναι το πιο αδικημένο φιλμ, τουλάχιστον από τη μεγάλη μερίδα των κριτικών της εποχής.

 Το μόνο πρόβλημα που βρήκα στο φιλμ είναι ότι προσπαθεί να ακολουθήσει δύο θεματικές, οι οποίες το κόβουν, κατά κάποιο τρόπο στα δύο. Η μία θεματική είναι αυτή που απευθύνεται στους φίλους της σειράς και ασχολείται με τα πιο προσωπικά, οικογενειακά τους θέματα και η άλλη θεματική είναι αυτή που ακολουθεί την αστυνομική ιστορία που πρέπει να πει το φιλμ. Ήθελε λοιπόν ο Ντόνερ να κλείσει το κεφάλαιο Φονικό Όπλο και να περάσει το φιλικό, οικογενειακό κλίμα που δημιουργήθηκε σιγά σιγά στα γυρίσματα των τεσσάρων ταινιών. Εκεί λοιπόν θεωρώ ότι χάνει πόντους η ταινία, γιατί νιώθεις ότι παρακολουθείς επεισόδιο τηλεοπτικής αστυνομικής σειράς.

 Ο Ριγκς και ο Μέρτο εδώ πρέπει να αντιμετωπίσουν τις Κινεζικές Τριάδες, που προσπαθούν να απελευθερώσουν τον αρχηγό τους  από τη φυλακή ενώ φέρνουν δεκάδες πρόσφυγες παράνομα στη χώρα, για να τους χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους. Εννοείται ότι οι δύο αστυνομικοί πέφτουν τυχαία πάνω σε ένα σκάφος που μετέφερε λαθραία μετανάστες κι έτσι μπλέκονται στην υπόθεση, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά καθώς ο Μέρτο αποφασίζει να δώσει καταφύγιο σε μια οικογένεια Κινέζων, με αποτέλεσμα να δεθεί μαζί τους. Παράλληλα τρέχουν και τα προσωπικά δράματα των πρωταγωνιστών, με τον Μέρτο να ετοιμάζεται να γνωρίσει τον μελλοντικό σύζυγο της κόρης του και τον Ριγκς να γίνεται μπαμπάς, από μέρα σε μέρα.

 Όλα τα γνωστά ονόματα επιστρέφουν εδώ και προστίθενται δύο ακόμα βασικοί παίκτες. Ο Κρις Ροκ, ως ο μελλοντικός γαμπρός του Γκλόβερ, και ο Τζετ Λι, ως ο κακός της υπόθεσης. Φυσικά την παράσταση κλέβει ο τελευταίος, με τις ικανότητές του στο σινεμά δράσης και με έναν Ρίτσαρντ Ντόνερ που τον στηρίζει απόλυτα, κινηματογραφώντας τις σκηνές δράσης με πάρα πολύ ενέργεια, παρά τα 68 του χρόνια, και με πολύ διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο του, έχοντας προφανώς δίπλα του τον εξαιρετικό διευθυντή φωτογραφίας, Αντρέι Μπαρτκόβιακ, αλλά κι έναν πρωταγωνιστή που ξέρει πάρα πολύ καλά τι πρέπει να κάνει σε κινηματογραφικές μάχες σώμα με σώμα.

 Δε βρίσκω ιδιαίτερα προβλήματα στην ταινία πέρα από αυτό που ανάφερα παραπάνω για τις δύο θεματικές, που δε μου λειτούργησαν υπέρ του τελικού αποτελέσματος. Η δράση, όμως, το χιούμορ και η χημεία των Γκίμπσον - Γκλόβερ, οι γρήγορες ταχύτητες και το αρκετά ενδιαφέρον σενάριο στο κομμάτι της αστυνομικής ιστορίας, δε σε αφήνουν να διαμαρτυρηθείς. Δεν υπάρχει σίγουρα το γράψιμο των δύο πρώτων ταινιών αλλά βρισκόμαστε ένα κλικ πάνω από την τρίτη ταινία της σειράς. Μ' αυτά και μ' αυτά, το Φονικό Όπλο είναι ίσως η πιο αξιοπρεπής σειρά αστυνομικών ταινιών που έχω δει μέχρι σήμερα. Δύο πρώτες εξαιρετικές περιπέτειες, μια τρίτη που αναμασάει τα ίδια αλλά που κρατάει τα στάνταρ ψηλά και μια τέταρτη που δίνει έμφαση στη δράση, τις θεαματικές καταδιώξεις και τις μάχες σώμα με σώμα, εκμεταλλευόμενη την παρουσία του Τζετ Λι στο καστ.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Lethal Weapon 3 (1992) Review

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

"Άθφονη δράση, γνωστοί χαρακτήρες, περισσότερα κυνηγητά κι εκρήξεις σε μια ακόμα διασκεδαστική ταινία της σειράς ταινιών Φονικό Όπλο, ένα με δύο κλικ όμως πιο κάτω από τις δύο πρώτες, κυρίως γιατί δεν φέρνει τίποτα νέο στην οθόνη."

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ 3

Σκηνοθεσία:Richard Donner

Σενάριο:Jeffrey Boam,
Robert Mark Kamen

Παίζουν:Mel Gibson,
Danny Glover,Joe Pesci

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το 1992 βρίσκει το Φονικό Όπλο να ... οπλίζει ξανά και το δίδυμο Γκίμπσον - Γκλόβερ (και ο Τζο Πέσι, όπως μας ενημερώνει χαρακτηριστικά η αφίσα, βάζοντάς μας στο πιο κωμικό κλίμα, που επικρατεί σε αυτό το φιλμ) επιστρέφει, πάντα υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Άθφονη δράση, γνωστοί χαρακτήρες, περισσότερα κυνηγητά κι εκρήξεις σε μια ακόμα διασκεδαστική ταινία της σειράς ταινιών Φονικό Όπλο, ένα με δύο κλικ όμως πιο κάτω από τις δύο πρώτες, κυρίως γιατί δεν φέρνει τίποτα νέο στην οθόνη.

 Η χημεία του Μελ Γκίμπσον και του Ντάνι Γκλόβερ δεν χάνεται κι εδώ και είναι ο κυριότερος λόγος που αυτό το φιλμ βλέπεται ακόμα ευχάριστα. Το λιθαράκι του βάζει σίγουρα και ο Τζο Πέσι, που παρότι είναι αχρείαστος στην ιστορία μας, δεν παύει να απολαυστικά κωμικός κάθε φορά που εμφανίζεται. Γενικότερα, σε αυτό το τρίτο φιλμ, βγαίνει έντονα προς τα έξω μια αίσθηση "δεσίματος" ολόκληρου του επιτελείου, κάτι που οφείλεται μάλλον σε μεγάλο βαθμό στον Ρίτσαρντ Ντόνερ, τον άνθρωπο που φρόντισε και τα τέσσερα φιλμς της σειράς. Έτσι, παρότι φανερά πιο αδύναμο σε αρκετά σημεία το φιλμ, στο φινάλε δε μπορείς να το κατηγορήσεις ως ανειλικρινές. Φαίνεται ότι όσοι εργάστηκαν εκεί, το ευχαριστήθηκαν. Θα μου πεις, "το συμπεραίνεις αυτό μόνο και μόνο από αυτό που βλέπεις στην οθόνη"; Ναι, προφανώς στα γυρίσματα δεν ήμουν αλλά μια τέτοια αίσθηση μου βγάζει η ταινία.

 Ακόμα και η πλοκή κρατιέται σε κλασικά μοτίβα και τι πιο κλασικό από έναν διεφθαρμένο πρώην αστυνομικό, ο οποίος χρησιμοποιεί τις γνωριμίες του για να κάνει τις βρωμοδουλειές του, που δεν άλλες από την παράνομη διακίνηση όπλων και πυρομαχικών. Όπως είναι φυσικό την υπόθεση αναλαμβάνει το δίδυμο Ριγκς και Μέρτο, με τον δεύτερο να βρίσκεται μόλις εφτά ημέρες πριν τη συνταξιοδότησή του και να περνά τα πάνδεινα μέχρι να φτάσει(;) αυτή η στιγμή. Πάντα δίπλα τους πλέον ο Λίο Γκετζ, που με τον τρόπο βοηθά στην εξιχνίαση της υπόθεσης, και μια δυναμική πράκτορας του FBI, που στο πρόσωπό της ο Ριγκς φαίνεται να βρίσκει το άλλο του μισό!

 Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ταινίας είναι νομίζω δύο. Το πρώτο είναι η απόφαση να αφήσουν τον Ριγκς να ηρεμήσει πια, δίνοντάς του μια σύντροφο που δε θα σκοτωθεί στο τέλος της ταινίας. Το δεύτερο είναι η εμπλοκή της οικογένειας του Μέρτο και ο άμεσος κίνδυνος που διατρέχουν, που παίζει ρόλο στην τελική απόφαση του αστυνομικού για τη συνταξιοδότησή του, φωτίζοντας αρκετά την ιδιοτροπία του χαρακτήρα του, που όσο διαφορετικός κι αν είναι από τον Ριγκς, άλλο τόσο του μοιάζει.

 Για τους τρεις πρωταγωνιστές τα είπαμε παραπάνω και δε νομίζω ότι έχει νόημα να προσθέσουμε κάτι. Ξέρουν τους χαρακτήρες τους, τους υποστηρίζουν τέλεια κι εμείς το απολαμβάνουμε. Η Ρενέ Ρούσο είναι η πράκτορας που ερωτεύεται ο Γκίμπσον και μια χαρά είναι κι αυτή. Ο κακός δυστυχώς είναι αυτός που ενώ τον υποδύεται αρκετά καλά ο Στιούαρτ Γουίλσον, δεν στηρίζεται κατάλληλα από το σενάριο, με αποτέλεσμα να είναι μάλλον ο πιο "ξεχασμένος" της σειράς.

 Αν οι δύο πρώτες ταινίες σας άρεσαν, είναι σίγουρο ότι κι εδώ θα περάσετε καλά. Ναι, μοιάζει λίγο περισσότερο στο ύφος του με επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς και το ρίχνει λίγο παραπάνω στον χαβαλέ σε σχέση με τους δύο προηγούμενους τίτλους αλλά δεν θα σας ενοχλήσει ιδιαίτερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Lethal Weapon 2 (1989) Review

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ

"Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και σε αυτό το φιλμ. Μια ακόμα γνήσια αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του 1980, που είναι ταυτόχρονα και πιο χιουμοριστική αλλά και πιο βίαιη από την πρώτη ταινία. Οι δύο ταινίες βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο αν και προσωπικά ξεχωρίζω λίγο περισσότερο το πρώτο φιλμ αφού ήταν αυτό που έθεσε αρκετά στάνταρς για το είδος."

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ

Σκηνοθεσία:Richard Donner

Σενάριο:Jeffrey Boam,
Shane Black,Warren Murphy

Παίζουν:Mel Gibson,
Danny Glover,Joe Pesci

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το καλύτερο αστυνομικό δίδυμο που γέννησε η μεγάλη οθόνη επιστρέφει δύο χρονιά μετά την πρώτη του ταινία και δεν χάνει τίποτα από τα αρχικά υλικά, πέρα από την πρωτιά.

 Ο Ριγκς κι ο Μέρτο κυνηγούν εμπόρους ναρκωτικών αλλά η υπόθεση προχωράει πιο βαθιά καθώς μπλεγμένοι φαίνεται να είναι Νοτιοαφρικανοί διπλωμάτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν την ασυλία τους για να κάνουν τις δουλειές τους. Όταν η ζωή του Μέρτο και της οικογένειάς του απειλείται, ο αρχηγός της αστυνομίας τους βγάζει από την υπόθεση και με τον Ριγκς τους αναθέτει να προστατέψουν τον Λίο Γκετζ, λογιστή της μαφίας που ετοιμάζεται να καταθέσει ως μάρτυρας. Οι μπελάδες όμως πάντα ακολουθούν τους δύο αστυνομικούς και ο Γκετζ θα τους οδηγήσει ξανά στην υπόθεση με τους Νοτιοαφρικανούς διπλωμάτες.

 Το δεύτερο Φονικό Όπλο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το πιο χαλαρό και χιουμοριστικό ενώ το δεύτερο είναι πιο σκοτεινό και βίαιο. Η προσθήκη του Τζο Πέσι, ως Λίο Γκετζ, δίνει έντονα κωμικό στοιχείο στη σειρά, πράγμα που ούτως ή άλλως ήθελε ο σκηνοθέτης, Ρίτσαρντ Ντόνερ, για να ελαφρύνει το σκληρό, πεσιμιστικό σενάριο που παρέδωσε αρχικά ο Σέην Μπλακ. Ο Τζέφρι Μπόαμ αναλαμβάνει να κάνει αλλαγές στο σενάριο κι έτσι εδώ αλλά και στις επόμενες δύο ταινίες της σειράς, το κωμικό στοιχείο είναι πάντα εκεί και υποστηρίζεται κατάλληλα από τους ηθοποιούς.

 Παρά τον πιο κωμικό χαρακτήρα που διαλέγει να έχει το φιλμ στην αρχή, δεν ξεχνά ότι έχει μια ιστορία να διηγηθεί. Δεν λειτουργεί δηλαδή το κωμικό κομμάτι εις βάρος της πλοκής αλλά συχνά τη βοηθά και όταν δεν την βοηθά, τουλάχιστον φροντίζει να μην πετάει το θεατή έξω από το βασικό κομμάτι όσων συμβαίνουν στην οθόνη.

 Σύντομα όμως το σκηνικό αλλάζει και το χαλαρό, κωμικό πρώτο μέρος, μεταμορφώνεται σε ένα σκοτεινό δεύτερο. Ο Ριγκς που παραλίγο να αφήσει πίσω του το χαμό της γυναίκας του και της τάσεις αυτοκτονίας του, ζει το έργο για δεύτερη φορά, χάνοντας τη νέα αγαπημένη του και μετατρέπεται σε ένα βίαιο τιμωρό, που ζητά μόνο εκδίκηση αψηφώντας ακόμα και την πιθανότητα να χάσει την ίδια του τη ζωή, κάτι που στην αρχική εκδοχή του σεναρίου συμβαίνει αλλά οι παραγωγοί και ο Ντόνερ ήξεραν ότι έχει ακόμα χρήμα το Φονικό Όπλο. Όπως και να 'χει, ο Γκίμπσον εδώ είναι καταπληκτικός!

 Είναι χαρακτηριστικό ότι το δεύτερο μέρος της ταινίας μεταμορφώνεται ολοκληρωτικά αυτό που παρακολουθούμε. Σχεδόν ολόκληρο αυτό το μέρος εκτυλίσσεται τη νύχτα και ακόμα και η φωτογραφία αλλάζει κατεύθυνση, παίζοντας με μπλε σκούρες αποχρώσεις πια, αφήνοντας τα πιο φωτεινά αρχικά χρώματα.

 Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και σε αυτό το φιλμ. Μια ακόμα γνήσια αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του 1980, που είναι ταυτόχρονα και πιο χιουμοριστική αλλά και πιο βίαιη από την πρώτη ταινία. Οι δύο ταινίες βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο αν και προσωπικά ξεχωρίζω λίγο περισσότερο το πρώτο φιλμ αφού ήταν αυτό που έθεσε αρκετά στάνταρς για το είδος.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Lethal Weapon (1987) Fast Review

Είδος: Δράσης, Αστυνομική, Περιπέτεια

"Σκοτεινή σε σημεία, με αρκετό χιούμορ σε άλλα, με εξαιρετικά σκηνοθετημένη δράση στο σύνολό της, η ταινία του Ντόνερ αξιοποιεί στο έπακρο το σενάριο και τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια κλασική ταινία είδους στη φιλμογραφία του."

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ

Σκηνοθεσία: Richard Donner

Σενάριο:Shane Black

Παίζουν:Mel Gibson, Danny Glover,
Gary Busey

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ο όρος "buddy movie" μπορεί να μην γεννήθηκε ουσιαστικά με το Φονικό Όπλο αλλά νομίζω ότι εκεί είδαμε την πιο πετυχημένη εφαρμογή του! Μελ Γκίμπσον και Ντάνι Γκλόβερ φτιάχνουν το απόλυτο δίδυμο αστυνομικών περιπετειών, ο Σέιν Μπλακ υπογράφει το σενάριο και ο Ρίτσαρντ Ντόνερ συνεχίζει να αφήνει, αθόρυβα σχεδόν, παρακαταθήκη στον Αμερικανικό και παγκόσμιο κινηματογράφο!

 Η υπόθεση απλή αλλά σενάριο και διάλογοι εξαιρετικοί από τον Σέιν Μπλακ, ο οποίος βάζει έναν ημίτρελο αστυνομικό με τάσεις αυτοκτονίας, μετά από μια προσωπική τραγωδία, να συνεργάζεται με έναν μεγαλύτερο συνάδελφό του, οικογενειάρχη και στο όρια της κατάθλιψης λόγω ηλικίας. Ο πρώτος είναι ο Μάρτιν Ριγκς και ο δεύτερος ο Ρότζερ Μέρτοου, τους υποδύονται υποδειγματικά ο Γκίμπσον και ο Γκλόβερ αντίστοιχα. Οι δυο τους λοιπόν πρέπει να συνεργαστουν για να ξεσκεπάσουν μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών με αρκετά υψηλές διασυνδέσεις και παρελθόν που φτάνει μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ.

  Το Φονικό Όπλο είναι η έβδομη (όγδοη αν υπολογίσουμε και το Σούπερμαν 2) ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Οι προηγούμενες ήταν οι εξής: Η Προφητεία, Σούπερμαν: Η Ταινία (Σούπερμαν Νο 2), Inside Moves, Ο Κούκλος, Ο Λύκος και το Γεράκι, Γκούνις,! Αν αφήσουμε το Inside Moves και τον Κούκλο στην άκρη, βλέπουμε μια εξαιρετική φιλμογραφία, με κλασικές πλέον ταινίες είδους. Τη στάμπα του βάζει κι εδώ ο Ντόνερ δίνοντας γρήγορους ρυθμούς στην ταινία και αφήνοντας τους πρωταγωνιστές του να βγουν μπροστά και να γεμίσουν την οθόνη τόσο με τις προσωπικότητές τους όσο και με τη μεταξύ τους χημεία. Σκοτεινή σε σημεία, με αρκετό χιούμορ σε άλλα, με εξαιρετικά σκηνοθετημένη δράση στο σύνολό της, η ταινία του Ντόνερ αξιοποιεί στο έπακρο το σενάριο και τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια κλασική ταινία είδους στη φιλμογραφία του. Πραγματικά αξιοθαύμαστη φιλμογραφία, με ταινία τρόμου, κόμικ, φαντασίας, δράσης, περιπέτειας, όλες άξιες αναφοράς!

  Το δίδυμο Γκίμπσον - Ντόνερ γράφει απίστευτα στην οθόνη και φαίνεται ότι υπήρχε καλή συνεργασία μεταξύ τους. Μπορεί ο Γκίμπσον να έχει τον πιο "φευγάτο" ρόλο αλλά ο Γκλόβερ είναι το αντίβαρο και το κατανοούν και οι δυο τους, οπότε κανείς δεν φαίνεται να προσπαθεί να πάρει παραπάνω "δόξα".

 Αν δεν έχετε δει μέχρι σήμερα το Φονικό Όπλο, είτε γιατί δεν έτυχε, είτε γιατί μπορεί να είστε νεαρής ηλικίας, δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερείτε άλλο. Κλασική ταινία δράσης, όχι μόνο για τη δεκαετία του 1980 αλλά και για τις επόμενες δεκαετίες.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Daddy's Home 2 (2017)

Είδος: Κωμωδία

"Δε μπορώ να πω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη διαφορά σε αυτό το φιλμ σε σχέση με το πρώτο. Πάνω κάτω κινούμαστε στα ίδια. Ένα μέτριο αποτέλεσμα με μερικές αστείες σκηνές, που οφείλονται κυρίως στον Φερέλ και στους δύο παππούδες, Μελ Γκίμπσον και Τζον Λίθγκοου."

ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ

Σκηνοθεσία:Sean Anders

Σενάριο:Sean Anders,John Morris

Παίζουν:Will Ferrell,Mark Wahlberg,
Mel Gibson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το δεύτερο μέρος της όχι και τόσο αστείας αλλά επιτυχημένης στα ταμεία ταινίας του 2015, Γύρισε ο Μπαμπάς, έφτασε και μας βάζει στο κλίμα των Χριστουγεννιάτικων χολιγουντιανικών παραγωγών. Μόνο και μόνο από αυτή την πρώτη πρόταση μπορείτε να καταλάβετε μέσες- άκρες τι έχετε να περιμένετε. Εγώ απλώς θα περιμένω τον Γουίλ Φερέλ να παίξει σε κάτι πιο αξιόλογο, αντάξιο του κωμικού ταλέντου που διαθέτει και που τα τελευταία χρόνια, κινηματογραφικά φαίνεται να παραμένει στάσιμο και να αναλώνεται σε εντελώς συμβατικούς ρόλους.

  Συμπρωταγωνιστής κι εδώ του Φερέλ, είναι ο Μαρκ Γουόλμπεργκ και η χημεία τους είναι ξανά φανερή αλλά φέρνω στο μυαλό μου την ατάκα που άκουσα σε μια διαδικτυακή εκπομπή κινηματογραφικών κριτικών στο YouTube, στο ενδιαφέρον κανάλι What The Flick?!. Το σχόλιο ανήκει στον Αλόνσο Ντουράλντε, αν δε με απατά η μνήμη μου, ο οποίος αναφέρεται στο πρώτο φιλμ που είδαμε μαζί τους Φερέλ και Γουόλμπεργκ, The Other Guys, και λέει περίπου ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν κινηματογραφικών συνεχειών, θα προτιμούσε να δει το σίκουελ του The Other Guys, της πραγματικά αστείας ταινίας των δύο ηθοποιών και όχι αυτό που δημιουργήθηκε. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Αυτό θα ήταν το σωστό σίκουελ! Τα λεφτά όμως που έφερε το Daddy's Home είχαν ως φυσικό επακόλουθο αυτή τη συνέχεια της ιστορίας των δύο μπαμπάδων. Αυτή η συνέχεια βάζει στο παιχνίδι και τους δύο παππούδες. Ο αλήτης, γυναικάς μπαμπάς του Ντάστι και ο γλυκός, πολυλογάς μπαμπάς του Μπραντ έρχονται να περάσουν τις γιορτές σε ένα σαλέ με τις οικογένειες των γιων τους. Ο Ντάστι δεν είχε ποτέ καλή σχέση με τον πατέρα του, σε αντίθεση με τον Μπραντ που η σχέση με τον γλυκό μπαμπά του ήταν πάντα άριστη. Μετά την είσοδο των παππούδων στο φιλμ ακολουθείται η πεπατημένη, με λίγο γλυκανάλατο οικογενειακό χιούμορ, μερικές αστείες σκηνές που κάπου έχουμε ξαναδεί, για να φτάσουμε στη στιγμή που οι σχέσεις θα κλονιστούν, μυστικά θα αποκαλυφθούν αλλά μην ανησυχείτε, γιατί έρχεται το γνωστό φινάλε συμφιλίωσης αυτών των ταινιών και όλοι τραγουδάμε αγκαλιασμένοι, αφήνοντας στην άκρη τις διαφορές μας, γιατί είναι Χριστούγεννα βρε αδερφέ!

  Δε μπορώ να πω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη διαφορά σε αυτό το φιλμ σε σχέση με το πρώτο. Πάνω κάτω κινούμαστε στα ίδια. Ένα μέτριο αποτέλεσμα με μερικές αστείες σκηνές, που οφείλονται κυρίως στον Φερέλ και στους δύο παππούδες, Μελ Γκίμπσον και Τζον Λίθγκοου. Ο Φερέλ εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την κλασική μανιέρα του αθώου γκαφατζή ενώ ο Γκίμπσον αυτοπαρωδεί κάπως την κινηματογραφική του περσόνα.

  Γέλασα σε μία δύο σκηνές αλλά από εκεί και πέρα τα πάντα είναι πράγματα που έχουμε ξαναδεί και τα έχουμε δει καλύτερα. Για κατανάλωση στην τηλεόραση, την περίοδο των γιορτών, μπορείς να δεις το Daddy's Home 2 σχετικά ανώδυνα. Λίγο σλάπστικ κωμωδία από τον Φερέλ, λίγο τα χιονισμένα τοπία, λίγο η χαλαρή διάθεση, αν είσαι και αυτούς που λατρεύουν να στολίζουν το δέντρο τους από τις αρχές Νοέμβρη και να βλέπουν Χριστουγεννιάτικες ταινίες μέχρι το Γενάρη, δες το κι αυτό να ησυχάσεις. Τώρα και να μην προλάβεις να το δεις, μην τα βάψεις και μαύρα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Τα Νέα με έναν .... Espresso!

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Καλημέρα, αδέλφια! Με Μελ Γκίμπσον αρχίζουμε τη μέρα μας σήμερα καθώς το όνομα του Μελ παίζει τις τελευταίες ημέρες για δύο λόγους. Αρχικά ανακοινώθηκε ότι ο αγαπητός (ναι, κάποιοι συμπαθούμε ακόμα τον Μελ) ηθοποιός "έκλεισε" για τη συνέχεια του Daddy's Home, την κωμωδία που είδαμε το 2015, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Γουίλ Φέρελ και Μαρκ Γουόλμπεργκ. Μαζί με τον Μελ ανακοινώθηκε και το όνομα του εξαιρετικού Τζον Λιθγκόου. Πολλά ονόματα για τη συνέχεια μιας μέτριας κωμωδίας. Για να δούμε! Περιμένοντας το Daddy's Home 2, μένει να δούμε αν ο Γκίμπσον τελικά θα έχει συμμετοχή σε ένα ακόμα σίκουελ, αυτή τη φορά σαν σκηνοθέτης. Η Γουόρνερ Μπρος έχει βάλει στο μάτι τις σκηνοθετικές ικανότητες του Γκίμπσον και φιλοδοξεί να του αναθέσει τη σκηνοθεσία του δεύτερου μέρους του Suicide Squad. Μεγάλο συν για το στούντιο αν εν τέλει πείσουν τον Γκίμπσον να αναλάβει.

  Εκτός από σίκουελς, το Χόλιγουντ είναι γνωστό και για τα ριμέικς κλασικών ή ξενόγλωσσων ταινιών. Αυτή τη φορά το θύμα ακούει στο όνομα The Raid: Redemption, ένα από τα καλύτερα φιλμ δράσης που έχουν δει τα μάτια μας, Ινδονησιακής προέλευσης. Το φιλμ αναμένεται να σκηνοθετήσει ο Τζο Κάρναχαν. Φαντάζομαι ότι δε θα εστιάσει τόσο στη δράση το ριμέικ αυτό, τουλάχιστον όχι σε ότι έχει να κάνει με πολεμικές τέχνες, αλλά στην πλοκή, καθώς ο Κάρναχαν δουλεύει αρκετά στο στήσιμο έξυπνων ιστοριών.

  Ακόμα ένα όνομα προστέθηκε στο Fighting With my Family. Ο Βινς Βον θα βρεθεί δίπλα στον Ντουέιν Τζόνσον, μαζί με τη Λίνα Χέιντι και το Νικ Φροστ. Ο Βον βλέπει γενικά τις μετοχές του να ανεβαίνουν και πάλι μετά τη συμμετοχή του στο Hacksaw Ridge.

  Η Ντίσνεϊ συνεχίζει την ετοιμασία κι άλλων live action εκδοχών κλασικών κινουμένων σχεδίων, ακριβώς ένα μήνα πριν βγει στους κινηματογράφους η Πεντάμορφη και το Τέρας. Η Μουλάν είναι ένα από αυτά που έρχεται και πριν λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει η Νίκι Κάρο, σκηνοθέτις των Whale Rider και του πιο πρόσφατου McFarland, USA.

  Κλείνουμε με τρέιλερ. The Ottoman Lieutenant λέγεται το φιλμ που πρωταγωνιστούν οι Μπεν Κίνγκσλεϊ, Τζος Χάρτνετ, Μάικλ Χούισμαν και Ήρα Χίλμαρ. Μια νεαρή Αμερικανίδα, λίγο πριν τον 'Α Παγκόσμιο πόλεμο, βρίσκεται στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να βοηθήσει έναν Αμερικανό γιατρό. Εκεί θα δοκιμαστεί η πίστη της στην πατρίδα και τους συναδέλφους της καθώς ερωτεύεται τον εχθρό, έναν Τούρκο αξιωματικό. 

Blood Father (2016)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ

Σκηνοθεσία:Jean-François Richet

Σενάριο:Peter Craig,Andrea Berloff

Παίζουν:Mel Gibson,
Erin Moriarty,Diego Luna

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η εξαφανισμένη δεκαεφτάχρονη κόρη του Τζον Λινκ, πρώην κατάδικου, χωρισμένου, αποτυχημένου πατέρα και νυν καλλιτέχνη τατουάζ, επικοινωνεί μετά από χρόνια μαζί του, ζητώντας τη βοήθειά του. Ο φίλος της, ανιψιός μεγάλου αρχηγού καρτέλ, την παγιδεύει δημιουργώντας ψευδείς κατηγορίες ληστείας του καρτέλ και βρίσκεται κυνηγημένη από τους εκτελεστές του μεγάλου αρχηγού. Ο Τζον θα σταθεί στο πλευρό της και θα γίνει αυτό που δεν κατάφερε τα προηγούμενα χρόνια. Πατέρας.

ΑΠΟΨΗ: Ο Μελ Γκίμπσον προσπαθεί να ξανά πάρει τα πάνω του και κάποιος τον έπεισε ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να πρωταγωνιστήσει σε μια καθαρόαιμη περιπέτεια, όπως αυτές που τον έκαναν μεγάλο αστέρι κάποτε. Ο Γκίμπσον κι αν εγέρασε, την ενέργεια δεν την έχασε, ο σκηνοθέτης του, όμως, αφήνει εκτεθειμένο τον πολύ καλό Μελ, φτιάχνοντας μια μέτρια, με λίγες καλές στιγμές, περιπέτεια και με μεγάλη κοιλιά στη μέση.

  Ο Ζαν Φρανσουά Ρισέ επιστρέφει στο Χόλιγουντ έντεκα χρόνια μετά το ριμέικ του Επίθεση στο Σταθμό 13, αλλά δε φαίνεται να είναι σε φόρμα. Μετά το ενδιαφέρον ξεκίνημά της, η ταινία του Ρισέ περνά πολλή ώρα σε άσκοπα μεγάλης διάρκειας συζητήσεις στην οθόνη, αφήνοντας τη δράση για αρκετή ώρα παραγκωνισμένη. Ναι μεν έχουμε ωραία φωτογραφία, ναι μεν υπάρχει μια μυρωδιά γουέστερν και b-movie από τη δεκαετία του 1970 αλλά η ματιά μας επιστρέφει στην οθόνη μόνο λίγο πριν το δυναμικό φινάλε. Είναι σαν να το άφησε για λίγο στον αυτόματο ο Γάλλος και να επέστρεψε είκοσι λεπτά πριν το τέλος και να άρχισε να σκηνοθετεί σοβαρά πια.

  Κρίμα για τον Γκίμπσον, που παρουσιάζεται ορεξάτος και δίνει τεράστια ενέργεια στην ταινία όταν βρίσκεται στην οθόνη, κρίμα και για τη χημεία του με τη μικρή Έριν Μοριάρτι, η οποία υποδύεται την κόρη του. Κάπου εκεί περιφέρεται κι ο Γουίλιαμ Χ. Μέισι με τον Ντιέγκο Λούνα, ενώ η μορφή που κλέβει την παράσταση είναι ο εκτελεστής (Sicario), που υποδύεται ο Μεξικανός, Ραούλ Μαξ Τροχίγιο.

  Τα καλύτερα τα κράτησε για το τέλος το φιλμ του Ρισέ και δυστυχώς καθυστερεί αρκετά να ανταμείψει το θεατή. Μην περιμένετε μεγάλη δόση αδρεναλίνης λοιπόν αλλά κρατήστε μικρό καλάθι, γιατί μπορεί η επιστροφή του Γκίμπσον να θεωρηθεί επιτυχημένη αλλά μόνο σε ότι έχει να κάνει με τον ίδιο και όχι με το σύνολο της ταινίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Mad Max: Beyond Thunderdome (1985)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

ΜΑΝΤ ΜΑΞ:

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΤΟΥ ΚΕΡΑΥΝΟΥ
Σκηνοθεσία:George Miller,
George Ogilvie
Σενάριο:Terry Hayes,George Miller
Παίζουν:Mel Gibson,Tina Turner,
Bruce Spence

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μαντ Μαξ ζει πια σαν νομάδας, περιπλανώμενος στην άδεια γη με μια άμαξα και μερικές καμήλες που τη σέρνουν. Θα πέσει θύμα ληστείας και θα χάσει τα ζώα και την άμαξά του. Μετά από μέρες βαδίσματος θα φτάσει στην πόλη Μπάρτερταουν αναζητώντας τον άνθρωπο που έκλεψε τα πράγματά του. Μετά από μια σύντομη περιπέτεια στην Μπάρτερταουν, η σκληρή βασίλισσα της πόλης θα τον εξορίσει στην έρημο. Εκεί θα σωθεί από μια φυλή παιδιών, που ζουν απομονωμένα από τον υπόλοιπο κόσμο περιμένοντας τον άνθρωπο που θα τα οδηγήσει πίσω στον πολιτισμό, σύμφωνα με μια παλιά ιστορία. Ο Μαξ αναλαμβάνει απρόθυμα αυτό το ρόλο.

ΑΠΟΨΗ: Ο Άρχοντας των Μυγών συναντά το δυστοπικό, μετα-αποκαλυπτικό κόσμο του Μαντ Μαξ στην τελευταία ταινία της κλασικής πλέον τριλογίας.

  Τα γεγονότα του Beyond Thunderdome μας πάνε δέκα πέντε χρόνια μετά το Mad Max 2 και βρίσκουμε τον Μαξ να περιφέρεται στην έρημο, να μπλέκεται σε αγώνες ζωής ή θανάτου με ένα θηριώδη τύπο μέσα σε ένα παράξενο κλουβί, να εξορίζεται από την Τίνα Τέρνερ, να ξανά περιπλανιέται στην έρημο και τελικά να οδηγεί μια ομάδα παιδιών ξεχασμένων από τον υπόλοιπο κόσμο, πίσω σε ό,τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό και τις μεγάλες πόλεις. Όπως ίσως θα έχετε ήδη καταλάβει, η τρίτη ταινία του Μαντ Μαξ, έχει την περισσότερη πλοκή. Έχει αρκετούς διαλόγους, έχει χιούμορ και προσπαθεί να κάνει τον Μαξ έστω και για λίγο, έναν πιο ανθρώπινο χαρακτήρα. Αυτός ο Μαξ, είναι πιο Γκιμπσον-ικός. Δεν είναι ιδιαίτερα λακωνικός, θέλει να αστειεύεται πιο συχνά και γενικά μοιάζει λίγο αλλαγμένος σε σύγκριση με τα προηγούμενα φιλμ. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο διαφωνίας μου με το φιλμ. Ο Μαξ μοιάζει πολύ πιο χαλαρός εδώ, κάτι που δε συνάδει με τον τρόπο ζωής που έχει διαλέξει και που είδαμε στα δύο προηγούμενα φιλμ.

  Από κει και πέρα, το Beyond Thunderdome αποτελεί μια διαφορετική προσέγγιση, καλοδεχούμενη, στο θρύλο του Μαντ Μαξ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει τη δυναμική των προηγούμενων ταινιών αλλά βαδίζει σε ένα διαφορετικό δρόμο και μπορείς να διακρίνεις το όραμα των δύο αυτή τη φορά σκηνοθετών, Miller και Ogilvie. Οι δράση περιορίζεται και δίνεται βάση στην ιστορία και τους χαρακτήρες, με το φιλμ να θυμίζει παραμύθι ενηλίκων, επηρεασμένο ξεκάθαρα από τον Άρχοντα Των Μυγών αλλά και από την ιστορία του Πίτερ Παν. Στις σκηνές ανάλυσης χαρακτήρων, το μεγαλύτερο κομμάτι της σκηνοθεσίας ανήκει στον Ogilvie, καθώς ο Μίλερ ασχολήθηκε με βαριά καρδιά με το σχεδιασμό και την παραγωγή του φιλμ, λόγω του θανάτου του φίλου του και συμπαραγωγού των δύο προηγούμενων ταινιών, Μπάιρον Κένεντι, το 1981. Ωστόσο, ο Μίλερ έκατσε πίσω από την κάμερα για να δώσει στον Μαντ Μαξ δύο ακόμα χαρακτηριστικές σκηνές δράσης. Την τελική καταδίωξη με τρένα, αυτοκίνητα, μηχανές και αεροπλάνα και φυσικά την χαρακτηριστική σκηνή της μονομαχίας στον Θόλο Του Κεραυνού. Αρκετά πρωτότυπη και εμπνευσμένη σκηνή για την εποχή της, προσεκτικά σχεδιασμένη και άψογα εκτελεσμένη, δείγμα της δεξιοτεχνίας του Μίλερ στον τομέα της δράσης.

  Είναι κρίμα που ο Μίλερ δεν ασχολήθηκε ζεστά με το τρίτο φιλμ του Μαντ Μαξ. Εκτός από δεξιοτέχνης του χειρισμού της δράσης, ο Μίλερ ήταν και είναι (αν κρίνω από τις κριτικές του νέου Μαντ Μαξ) ένας σκηνοθέτης με όραμα. Η πορεία του μετά τα Μαντ Μαξ δημιουργεί ένα σωρό απορίες αλλά δε μπορεί αυτός ο άνθρωπος να στέρεψε έτσι απλά, δίνοντας ταινίες όπως τα δύο Happy Feet και τη δεύτερη ταινία του Babe! Ελπίζω μετά το Mad Max :Fury Road ο Μίλερ να παραμείνει σε ένα είδος που έχει ανάγκη σκηνοθέτες όπως αυτός.

  Η τελευταία ενασχόληση του Μίλερ με τον Μαντ Μαξ έγινε τριάντα χρόνια πριν και μπορεί να μην έχει την ωμή δυναμική των δύο πρώτων ταινιών, ωστόσο, παραμένει μια πάρα πολύ καλή ταινία ακόμα και σήμερα. Έχει καλές ερμηνείες, με τους Γκίμπσον και Τέρνερ να ξεχωρίζουν, έχει πολύ καλό σενάριο και έχει δύο δυνατές σκηνές δράσης. Λείπει η ενέργεια που έβγαζε το Mad Max 2 και ο "ερασιτεχνισμός" που πότιζε το πρώτο φιλμ του "τρελού" Μαξ. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Mad Max 2 (1981)

Είδος : Περιπέτεια, Δράσης

ΜΑΝΤ ΜΑΞ Νο2:

ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ

ΤΟ ΝΟΜΟ
Σκηνοθεσία:George Miller
Σενάριο:George Miller,Terry Hayes,
Brian Hannant
Παίζουν:Mel Gibson,Bruce Spence,
Michael Preston

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στο κοντινό μέλλον, όπου τα αποθέματα καυσίμων είναι λιγοστά, ένας μοναχικός περιπλανώμενος τύπος θα βοηθήσει τους κατοίκους μιας μικρής κοινότητας με άφθονα καύσιμα, να μεταφερθεί μακριά από τους επικίνδυνους ληστές που λυμαίνονται τη βενζίνη τους.

ΑΠΟΨΗ: Το Μαντ Μαξ 2 είναι το φιλμ που πρέπει να παρακολουθούν οι εταιρείες παραγωγής ταινιών, για να κατανοήσουν το λόγο ύπαρξης ενός σίκουελ. Η αρχική ιδέα του Mad Max εδώ τελειοποιείται και ο Τζωρτζ Μίλερ παραδίδει μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

  Το Mad Max του 1979 κατάφερε, παρά το χαμηλό προϋπολογισμό του, να γράψει τη δική του ιστορία στο χώρο του κινηματογράφου. Εκπληκτικά δυνατό φιλμ, παρά τα κενά στη διήγησή του και το λίγο αταίριαστο σε μερικά σημεία soundtrack. Όπως έγραψα πριν λίγες μέρες στο σχετικό κείμενο, το φιλμ οφείλει τα πάντα στο δυνατό ξεκίνημα και το ακόμα πιο έντονο τέλος του. Εκεί βλέπουμε τον ήρωα του τίτλου να μεταμορφώνεται σταδιακά από Μαξ σε Μαντ Μαξ. Ήταν φανερό όμως ότι μπορούσαν να έχουν ειπωθεί περισσότερα κι αυτό το διέκρινε πρώτος ο σκηνοθέτης του. Η ευκαιρία λοιπόν που του δίνεται μερικά χρόνια μετά να σκηνοθετήσει τη συνέχεια του φιλμ με προϋπολογισμό δέκα φορές μεγαλύτερο, δεν πάει χαμένη. Ο Μίλερ παραδίδει μια ταινία υπόδειγμα ταινίας δράσης. Κάμερα, φωτογραφία, ενορχήστρωση των σκηνών καταδίωξης, ακροβατικά, ατμόσφαιρα, όλα εδώ είναι εξαιρετικά. Το σενάριο έχει τόσα όσα χρειάζονται να ειπωθούν και δείχνει ξεκάθαρα πλέον την εξάρτηση του ανθρώπου από τα καύσιμα.

  Ο Μελ Γκίμπσον άγνωστος ακόμα στο ευρύ κοινό παίζει με πολύ πιο ώριμο τρόπο αυτή τη φορά και εκπέμπει την άνεση που τον έχουμε συνηθίσει. Δε λέει πολλά, ίσως λέει λιγότερα από κάθε άλλο φιλμ του, αλλά ΕΙΝΑΙ ο Μαντ Μαξ. Είναι ένας περιπλανώμενος καουμπόι, λιγομίλητος και κυνικός, χωρίς καμία ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο. Θέλει απλώς να μετακινείται και να θυμάται τη χαμένη γυναίκα και το γιο του. Είναι θρύλος όταν αρχίζει το φιλμ και στο τέλος ο θρύλος του είναι ακόμα μεγαλύτερος.

  Μεγάλοι πρωταγωνιστές του Mad Max 2 είναι φυσικά τα οχήματα. Το τεράστιο βυτιοφόρο που οδηγεί στο τέλος ο Μαξ, το μονοθέσιο ελικόπτερο, τα περίεργα φτιαγμένα οχήματα των ληστών, όλα παίζουν έναν ρόλο μέσα στο φιλμ του Μίλερ. Τα πλάνα των οχημάτων είναι εκπληκτικά και οι σκηνές καταδίωξης μοναδικά δοσμένες! Μην ξεχνάτε ούτε στιγμή παρακολουθώντας το φιλμ, ότι όλα όσα βλέπετε δεν είναι ούτε οπτικά, ούτε μηχανικά εφέ. Βρισκόμαστε στο 1981 και έχουμε να κάνουμε με μια Αυστραλιανή παραγωγή! Τα οχήματα είναι αληθινά και οι οδηγοί τους ολοζώντανοι άνθρωποι, οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν μερικά από τα πιο δύσκολα σταντς που είδε ποτέ το κινηματογραφικό πανί και ο Μίλερ κατάφερε να αποτυπώσει στην οθόνη όλη αυτή την ένταση και τη δυναμική των φασαριόζικων μηχανών.

  Ο κόσμος του Μαντ Μαξ είναι εδώ ολοκληρωμένος και το μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό που παρουσίαζε το πρώτο φιλμ, εδώ αποκτά μεγαλύτερες και πιο εφιαλτικές διαστάσεις. Αν κάποιος αμφιβάλλει για την επιρροή των ταινιών του Μίλερ σε όλες τις μετέπειτα μελλοντολογικές, μετα-αποκαλυπτικές περιπέτειες, ας παρακολουθήσει με προσοχή το Mad Max 2 και θεωρώ ότι οι αμφιβολίες του θα διαλυθούν. Τα οχήματα αλλά και η εξωτερική εμφάνιση των πρωταγωνιστών θα κοπιαριστούν ουκ ολίγες φορές μέχρι σήμερα.

Σημαντική βελτίωση, που πρέπει να αναφέρω γιατί βοηθά τα μέγιστα την ατμόσφαιρα της ταινίας, έχουμε στη μουσική. Ο Μπράιαν Μέη είναι ο άνθρωπος που έγραψε τη μουσική και στο πρώτο φιλμ. Εκεί υπήρχαν στιγμές που δεν έδενε αρμονικά το μουσικό θέμα με όσα διαδραματίζονταν στην οθόνη. Εδώ η διαφορά είναι τεράστια. Τα μουσικά θέματα είναι επιβλητικά και βοηθούν στην αύξηση αδρεναλίνης κατά τη διάρκεια των καταδιώξεων.   

  Το Mad Max 2 είναι το αγαπημένο φιλμ της σειράς του Μελ Γκίμπσον. Έχει μπει σε αρκετές αξιόλογες λίστες καλύτερων ταινιών όλων των εποχών ενώ η αναγνώριση της δουλειάς του Μίλερ είναι τεράστια από καταξιωμένους συναδέλφους του, όπως ο Κάμερον και ο Σπίλμπεργκ. Αν χρειάζεστε περισσότερα στοιχεία για να πειστείτε να παρακολουθήσετε το δεύτερο φιλμ του Μαντ Μαξ, κάντε μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο και διαβάστε κριτικές τις εποχές, οι οποίες ακόμα και από "δύσκολους" κριτικούς ήταν διθυραμβικές. Ο μεγάλος Ρότζερ Έμπερτ έγραψε στην κριτική του, ότι "η εμπειρία (παρακολούθησης του φιλμ) είναι τρομακτική, μερικές φορές αποτροπιαστική και συναρπαστική. Το Μαντ Μαξ 2 είναι μια ταινία που δεν μοιάζει με καμιά άλλη". Δείτε το.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn