Hero and The Terror (1988) Action Heroes Review

 

Ο ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

Δράσης, Αστυνομική, Ψυχολογικό Θρίλερ

Διάρκεια: 96'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε στο 1988, εποχή που ο Τσακ Νόρις είναι ακόμα αρκετά μεγάλο όνομα μεν αλλά που φαίνεται ότι αρχίζει μια καμπή στη δυναμική του στα ταμεία. Έχει ήδη κάνει τεράστιες επιτυχίες με τις ταινίες Missing in Action (1985), Code of Silence (1985), Invasion USA (1985) και Delta Force (1986) όμως τα νούμερα σιγά-σιγά αρχίζουν να πέφτουν. Το 1988 λοιπόν είναι η χρονιά που ο Τσακ θα βρεθεί με δύο ταινίες στους κινηματογράφους. Το τρίτο μέρος του Missing in Action δεν καταφέρνει να φέρει πίσω τα χρήματα που κόστισε στην παραγωγή ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το Hero and The Terror, μια ακόμα ταινία μετά το Code of Silence, που ο Νόρις προσπάθησε να "παίξει" λίγο παραπάνω. Αν με ρωτάς αν τα κατάφερε, μπορώ να σου απαντήσω μόνο ότι πραγματικά φαίνεται η προσπάθειά του. Εμφανίζεται πιο χαλαρός μπροστά στην κάμερα αλλά να αποδώσει σε βάθος τον τραυματισμένο ψυχολογικά αστυνομικό δεν το καταφέρνει πολύ καλά. Είναι ωστόσο κακή ταινία το Hero and The Terror; Όχι! Δεν είναι κάτι πάρα πολύ καλό αλλά είναι συμπαθητικό ψυχολογικό/ αστυνομικό θρίλερ και μια αξιόλογη προσπάθεια από τον Τσακ Νόρις να δείξει ότι μπορεί να ερμηνεύσει κάτι παραπάνω από έναν λιγομίλητο εκδικητή.

 Ο Νόρις υποδύεται τον αστυνομικό Ντάνι Ο'Μπράιεν, ο οποίος έχει κερδίσει το προσωνύμιο του Ήρωα καθώς κατάφερε μετά από μάχη που θα μπορούσε να κοστίσει τη ζωή του, να συλλάβει τον ψυχοπαθή κατά συρροήν δολοφόνο, Σάιμον Μουν, γνωστό και ως Τρόμο (Terror). Μερικά χρόνια μετά τη σύλληψή του, ο Σάιμον Μουν καταφέρνει να αποδράσει από το άσυλο και ο Ο'Μπράιεν, ο οποίος δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τα ψυχολογικά τραύματα που του άφησε η αναμέτρηση με τον δολοφόνο, πρέπει να τον βρει και πάλι και να βάλει ένα τέλος.

 Κάτι που γοήτευε πάντα στο Hero and The Terror ήταν η επιλογή να βάλουν τον δολοφόνο να κρύβεται στα υπόγεια ενός μεγάλου θεάτρου, άμεση αναφορά στο Φάντασμα της Όπερας. Ο Μουν κρύβεται εκεί και αρπάζει τα θύματά του ένα-ένα μέχρι τη στιγμή που ο Ο'Μπράιεν θα τον ανακαλύψει και θα αναμετρηθούν για τελευταία φορά. Κάτι που με παραξένευε στην ταινία ήταν η επιλογή να επιδείξει ο Τσακ τη ρομαντική του πλευρά (και την κωμική του καθώς τον βλέπουμε ακόμα και να λιποθυμά την ώρα που ετοιμάζεται να γεννήσει η σύντροφός του), με σκηνές όπως το δείπνο με τη σύντροφό του αλλά και την τελική σκηνή που αρπάζει έναν ιερέα στο διάδρομο του νοσοκομείου για να τους παντρέψει. Από την άλλη, βλέποντας ξανά την ταινία σήμερα, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά κάνουν πιο αληθινό και πιο τρωτό του χαρακτήρα που υποδύεται ο Νόρις στην οθόνη, απλώς δεν έχει την ερμηνευτική ικανότητα να τα υποστηρίξει ικανοποιητικά.

 Το Hero and the Terror δεν είναι σίγουρα μια τυπική ταινία "Τσακ Νόρις". Έχει λιγότερα κλωτσομπουνίδια μεν, αρκετά δε για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Τσακ, ενώ η δράση με τη λόγικη των κυνηγητών και των πυροβολισμών είναι σαφώς λιγότερη για τα στάντρ του Νόρις. Έχει όμως ενδιαφέρον η αναμέτρηση με τον θηριώδη Terror, που υποδύεται ο επίσης θηριώδης Τζακ Ο'Χάλοραν (ο Νον του Σούπερμαν 2), που φαντάζει σαν μεταφυσική φιγούρα, φέρνοντας στο μυαλό άλλους κινηματογραφικούς φονιάδες, όπως ο Τζέισον Βόρχις και ο Μάικλ Μάγιερς. Έχει κάνει επίσης καλή δουλειά ο σκηνοθέτης μας, Γουίλιαμ Τάνεν, κρατώντας καλό ρυθμό σε όλη την ταινία καταφέρνοντας να συνδυάσει τη ρομαντική κομεντί με το αστυνομικό θρίλερ. Προφανώς δεν το κάνει με απόλυτη επιτυχία καθώ τότε θα μιλούσαμε άνετα για μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τσακ, το κάνει όμως σε τέτοιο βαθμό που δίνει στο Hero and The Terror τον τίτλο της μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της φιλμογραφίας του Τσακ Νόρις.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Top Dog (1995) Action Heroes Review

 

ΕΝΑ ΑΧΤΥΠΗΤΟ ΔΙΔΥΜΟ

Δράσης, Κωμωδία, Αστυνομική

Διάρκεια: 86'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το 1989 οι Τομ Χανκς και Τζιμ Μπελούσι γυρίζουν έκαστος παρόμοιας θεματικής ταινίες. Ο πρώτος το Turner & Hooch και ο δεύτερος το Κ-9. Αστυνομικός συνεργάζεται με αστυνομικό σκύλο για διαλεύκανση εγκλήματος. Το 1995 ο Τσακ ο Νόρις αποφασίζει να γυρίσει τη σωστή εκδοχή αυτής της ταινίας και να στείλει τα γατάκια Χανκς και Μπελούσι για τσάι.

 Ένας αστυνομικός, συντροφιά με τον σκύλο συνεργάτη του, ανακαλύπτει ομάδα τρομοκρατών με ναζιστικές τάσεις. Οι τρομοκράτες τους αντιλαμβάνονται και αφού τους πυροβολούν, ξεφορτώνονται τα πτώματα στη θάλασσα. Έλα όμως που ο σκύλαρος, που ακούει στο όνομα Ρίνο, είναι ακόμα ζωντανός και επιστρέφει στη βάση του. Νέος συνεργάτης του θα είναι ο Τζέικ Γουάιλντερ, ένας σκληροτράχηλος (δεν το περιμένατε) αστυνομικός, που δουλεύει μόνος του και τίθεται συχνά πυκνά σε διαθεσιμότητα. Ο αρχηγός της αστυνομίας του αναθέτει την υπόθεση, γνωρίζοντας τις ικανότητές του. Το ζήτημα είναι ότι ο Τζακ που δεν είναι και δείγμα κοινωνικού ατόμου και φιλόζωου, πρέπει να κουβαλά μαζί του τον Ρίνο καθώς γνωρίζει τους υπόπτους και θα τον οδηγήσει σε αυτούς.

 Αρχικά πρέπει να πω ότι η ταινία ήταν πιο διασκεδαστική απ' ότι περίμενα. Ο Νόρις είναι πολύ χαλαρός και αποδίδει όχι μόνο στη δράση αλλά και στα χιουμοριστικά κομμάτια της ταινίας και αυτό ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη. Και η σκηνοθεσία του Άαρον Νόρις, αδερφού του Τσακ, είναι μια χαρά για το είδος της ταινίας, ένα χαλαρό buddy movie με ίσες δόσεις δράσης και κωμωδίας. Προφανώς δεν αποφεύγει κανένα κλισέ του είδους αλλά ποιος νοιάζεται. Εδώ έχουμε Τσακ που όχι μόνο δέρνει αλλά πετάει και αστειάκια!

 Το περίεργο με την ταινία είναι η επιλογή της θεματικής της. Έχεις μια ταινία που φαίνεται ότι θέλει να απευθυνθεί αρκετά και σε νεαρότερης ηλικίας κοινό, οπότε βάζεις ένα συμπαθητικό σκύλο στην υπόθεση που θα ταλαιπωρήσει τον ήρωα με τα καμώματά του. Όλα καλά μέχρι εδώ.  Πέφτουν λίγοι πυροβολισμοί και λίγο ξύλο παραπάνω αλλά είμαστε στη δεκαετία του 1990 και η έννοια της "φιλικής προς τα παιδιά" ταινίας είναι λίγο διαφορετική από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Περνάει λοιπόν κι αυτό. Αυτό όμως που οι αθεόφοβοι οι σεναριογράφοι έβαλαν απέναντι από τον Τσακ και τον σκύλο του ένα μάτσο τρομοκράτες, ναζιστές που επιχειρούν βομβιστικές επιθέσεις, δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα. Βέβαια από την άλλη, ήταν μια καλή ευκαιρία για τον ήρωά μας να δείρει μερικούς ναζί, οπότε, μη μιλάτε γατάκια! Όλα τέλεια στο σενάριο!

 Η ταινία δεν πήγε καλά στα ταμεία (δεν σχολιάζω καν την κριτική αποδοχή) καθώς δεν έφερε ούτε τον προϋπολογισμό της πίσω. Έπαιξε ρόλο βέβαια και μια πραγματική τρομοκρατική επίθεση που έγινε στην Οκλαχόμα, εννέα μέρες πριν κυκλοφορήσει η ταινία, αλλά δεν θεωρώ ότι θα είχαμε μεγάλες αποκλίσεις στο box office. Σήμερα πάντως η ταινία βλέπεται αρκετά εύκολα, ένα Σάββατο μεσημεράκι που θέλεις να χαλαρώσεις στον καναπέ σου και λέω ξανά, κλείνοντας, ότι δεν είναι τόσο κακή όσο νομίζεις. Δεν είναι υπόδειγμα σεναρίου και σίγουρα ο Άαρον Νόρις δεν είναι σκηνοθέτης που ξέρει να χειριστεί καλά το είδος αλλά κάπως το όλο σύνολο δουλεύει σχετικά καλά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Lone Wolf McQuade (1983) Action Heroes Review

 

ΕΝΑΣ ΑΛΛΑ ΛΥΚΟΣ

Δράσης, Περιπέτεια, Γουέστερν, Θρίλερ

Διάρκεια: 107'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το κομβικό σημείο, η μαγική στιγμή που πλανήτες ευθυγραμμίζονται για να εγερθεί η μυθική φιγούρα του Ρέιντζερ Τζ. Τζ. ΜακΚουέηντ και ο Τσακ Νόρις να γίνει κάτι παραπάνω από ένας συμπαθής ηθοποιός ταινιών δράσης, έρχεται το 1983. Ο Στιβ Κάρβερ σκηνοθετεί και τοποθετεί τον ήρωά του γονατιστό, να σχεδιάζει στο χώμα με πετραδάκια την επίθεσή του στους αλογοκλέφτες που ετοιμάζονται να εκτελέσουν μια ομάδα Μεξικανών συνοριοφυλάκων. Έχουμε δει το βλέμμα του πρωταγωνιστή, έχουμε καταλάβει ότι θα τα βάλει μόνος του με όλους, φαίνεται να μην ανησυχεί και αφού ελέγχει όλες τις παραμέτρους, σηκώνεται. Το άστρο του Τέξανου Ρέιντζερ που φορά στο στήθος μπαίνει σε πρώτο πλάνο και το εμβληματικό μουσικό θέμα του Φρανσέσκο Ντε Μάζι έρχεται να απογειώσει την εισαγωγική σκηνή του Lone Wolf McQuade, σε μια από τις καλύτερες και πιο περιεκτικά δοσμένες συστάσεις πρωταγωνιστικού χαρακτήρα σε ταινία δράσης. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σχεδόν τέλειο, ψυχαγωγικό, μοντέρνο (για την εποχή του) σπαγγέτι γουέστερν, που περνά στη σφαίρα του μυθικού, καθώς φαίνεται να συντονίζονται οι ενέργειες όλων των βασικών συντελεστών έτσι ώστε δημιουργείται μια ταινία απλή μεν στη σύλληψή της, πολύ πιο επιδραστική όμως στο θεατή απ' όσο θα περίμενε κανείς.

 Ο ΜακΚουέηντ είναι ένας Τεξανός Ρέιντζερ που του αρέσει να δουλεύει μόνος του. Σκληρός, λακωνικός, αδιάφθορος, σαν βγαλμένος από την εποχή της Άγριας Δύσης, ο ΜακΚουέηντ έχει τον δικό του τρόπο να τακτοποιεί τις υποθέσεις του, δημιουργώντας ένα θρύλο γύρω από το όνομά του. Όταν ένας διακινητής παράνομων όπλων και ναρκωτικών βρίσκεται στην περιοχή, ο ήρωάς μας θα σταθεί απέναντι του και θα προσπαθήσει να ξεσκεπάσει τις παράνομες επιχειρήσεις του. Κοντινοί του όμως άνθρωποι αρχίζουν να απειλούνται από τον παράνομο και ο ΜακΚουέηντ παίρνει την υπόθεση προσωπικά.

 Ο Στιβ Κάρβερ είχε συνεργαστεί με τον Τσακ Νόρις το 1981 και ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης που καταλάβε πώς μπορούσε να αποδώσει ικανοποιητικά ο Τσακ στην οθόνη. Εδώ δίνει στον πρωταγωνιστή του την ευκαιρία να λάμψει πραγματικά. Τον αφήνει να μιλήσει τόσο όσο χρειάζεται, του δίνει χώρο να ρίξει τις κλοτσιές, τις μπουνιές του και να κάνει και μερικές επικίνδυνες σκηνές, ενώ στήνει την κάμερα απέναντί του με τρόπο που τον κάνει να δείχνει πιο cool από ποτέ. Ο Κάρβερ δίνει ρυθμό στην ταινία του, φροντίζει αρκετά τη ροή της δράσης αλλά και την υπόθεση, φροντίζοντας να δώσει αρκετές σκηνές που δεν ξεχνάς εύκολα! Από την αρχική σκηνή της μάχης με τους Μεξικανούς μέχρι το θάψιμο του ΜακΚουέηντ μερικά μέτρα κάτω από τη γη μέσα στο τερατώδες φορτηγάκι του χάρη στο οποίο (αλλά και στη μπίρα) θα βγει από εκεί σώος, μέχρι την τελική μονομαχία με τον Ντέιβιντ Καραντάιν, το Lone Wolf  McQuade έχει να δείξει ένα σωρό σκηνές μάχης και δράσης που μόνο στη δεκαετία του 1980 θα μπορούσαν να ανήκουν.

 Μιας και αναφέρθηκα στον Ντέιβιντ Καραντάιν, ας μου πει κάποιος αν θα μπορούσε να φανταστεί κάποιον άλλον κακό απέναντι σε αυτόν τον Τσακ Νόρις! Ο Καραντάιν είναι απόλυτα κακός και το χαίρεται! Ερμηνευτικά είναι σαφώς πάνω από τον Τσακ αλλά παρά την ερμηνευτική του ανωτερότητα, δεν σβήνει τον πρωταγωνιστή μας. Συμβαίνει μάλιστα το αντίθετο! Στις σκηνές που βρίσκονται οι δυο τους, η οθόνη εκπέμπει ένα ζωώδη μαγνητισμό. Τα βλέμματα, το στήσιμο του σώματος, μαρτυρούν δύο άνδρες που θέλουν να χιμήξουν ο ένας στον άλλο και ίσως όχι μόνο ακολουθώντας σκηνοθετικές οδηγίες καθώς ο ίδιος ο Κάρβερ σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια είχε δηλώσει ότι Καραντάιν και Νόρις τσακώνονταν σαν τα κοκόρια στα διαλείμματα. Η επιλογή του Καραντάιν πάντως σε ρόλο ανταγωνιστή, δούλεψε υπερ του δέοντος, καθώς ο ίδιος είχε και κάποιες (ελάχιστες μπροστά στον Νόρις προφανώς) γνώσεις πολεμικών τεχνών, λόγω του ρόλου που τον έκανε διάσημο, στο τηλεοπτικό Κουνγκ Φου, οπότε κινηματογραφικά φαινόταν επαρκής ανταγωνιστής. Και λέμε κινηματογραφικά γιατί αν ο Καραντάιν έπεφτε στα χέρια του Νόρις εκτός κινηματογραφικού πλατό και χορογραφημένης μάχης, δεν θεωρώ ότι είχε την παραμικρή πιθανότητα να φύγει όρθιος. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε ο Τσακ Νόρις για τις ικανότητες του Καραντάιν στη μάχη, απάντησε με απίστευτη ειλικρίνεια ότι "ο Ντέιβιντ είναι τόσο καλός μαχητής, όσο εγώ ηθοποιός". Τσακ, σε λατρεύω!

 Ενδιαφέρον εδώ έχει και το ρομάντζο του Τσακ με την πανέμορφη Μπάρμπαρα Καρέρα. Ο Νόρις δεν το είχε γενικά με τις ερωτικές σκηνές και ήταν φανερό ότι ένιωθε άβολα συνήθως. Εδώ αυτή η συστολή του Νόρις μοιάζει να δουλεύει υπέρ της ταινίας με κάποιο τρόπο, ίσως και λόγω της ιδιοσυγκρασίας που διακατέχει τον πρωταγωνιστή. Στο φινάλε πάντως σε πείθει ότι ο ΜακΚουέηντ ήταν ερωτευμένος και έτοιμος να αλλάξει πράγματα στη ζωή του, έστω κι αν αυτό δεν θα συμβεί τελικά ποτέ καθώς η Κινηματογραφική μοίρα έχει άλλα σχέδια για τους μοναχικούς, αδιάφθορους τύπους.

 Ακόμα κι αν τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια που ακολούθησαν το 1983, ο Νόρις έβγαλε μερικές πιο επιτυχημένες εισπρακτικά ταινίες, για μένα το Lone Wolf McQuade δεν μπορεί να γκρεμιστεί από την πρώτη θέση του βάθρου της φιλμογραφίας του. Η αρχετυπική φιγούρα του ρέιντζερ, ο απόλυτα κακός του Καραντάιν, η κινηματογράφηση του Στιβ Κάρβερ (που εδώ είναι αναμφίβολα και η δική του καλύτερη στιγμή), η φωτογραφία του Ρότζερ Σίαρμαν και η εκπληκτική μουσική του Ντε Μάζι συνθέτουν το υλικό που έκανε τα πιτσιρίκια της γενιάς μου να θαυμάζουν τον Νόρις και να ονειρεύονται ότι μπορούν να τα βάλουν με οποιαδήποτε μορφή κακού, αρκεί να μπορούν να ρίξουν μερικές καλές κλωτσιές.

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

A Force of One (1979) Action Heroes Review

 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ

Δράσης- Θρίλερ

Διάρκεια: 95'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε στο 1979, ο Τσακ Νόρις επιστρέφει στον τρίτο πρωταγωνιστικό του ρόλο και ακόμα δεν λέει να καταλάβει τι είναι αυτό που τον κρατάει μακριά από το μεγάλο κινηματογραφικό του ξέσπασμα. Το μούσι, Τσακ. Αυτό το αδιαπέραστο, υπέροχο, αψεγάδιαστο μούσι σου!

 Αυτή η τρίτη προσπάθεια του Νόρις να γίνει κινηματογραφικός αστέρας τον βρίσκει λίγο περισσότερο μέσα στο στοιχείο του, καθώς υποδύεται έναν πρωταθλητή του καράτε. Όταν δύο μυστικοί αστυνομικοί της Δίωξης Ναρκωτικών θα βρεθούν νεκροί κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, τα στοιχεία οδηγούν σε έναν εκτελεστή με γνώσεις πολεμικών τεχνών, ο οποίος θα αφήσει κι άλλα θύματα στο διάβα του. Τι σκέφτεται λοιπόν να κάνει το Αστυνομικό Σώμα; Για να προστατέψει τα μέλη του, ζητά τη βοήθεια του πρωταθλητή καράτε, Ματ Λόγκαν. Ο Λόγκαν πρέπει να εκπαιδεύσει τους αστυνομικούς ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις του μασκοφόρου εκτελεστή. Η υπόθεση όμως θα εξελιχθεί σύντομα σε πιο προσωπική για τον Ματ.

 Σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ του Τσακ, Οι Μάγκες Φοράνε Μαύρα, εδώ έχουμε κάτι που είναι πιο ικανοποιητικό από σχεδόν όλες τις απόψεις. Υπάρχει καλύτερο σενάριο, υπάρχει ροή πιο ενδιαφέρουσα, υπάρχει (κι εδώ ) καλό επιτελείο ηθοποιών γύρω από τον ακόμα άπειρο πρωταγωνιστή και έχει γίνει προσπάθεια να δώσουν περισσότερο χώρο σε αυτό που μπορεί να κάνει καλά ο Τσακ Νόρις.

 Σκηνοθέτης εδώ αναλαμβάνει ο Πολ Άαρον, όταν ο Τεντ Ποστ που είχε σκηνοθετήσει την προηγούμενη ταινία του Νόρις, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αναλάβει λόγω άλλων υποχρεώσεων. Ο Άαρον, σε αντίθεση με τον Ποστ, δεν έδωσε ποτέ καμία μεγάλη ή έστω πολύ καλή ταινία. Το A Force of One ήταν μάλιστα η δεύτερη σκηνοθετική του δουλεία στον κινηματογράφο, ήταν όμως ήδη καταξιωμένος θεατρικός σκηνοθέτης. Ο Άαρον φαίνεται να κατανοεί ότι πρέπει να δώσει περισσότερο χώρο στον Νόρις να κάνει πράγματα με την πολεμική του τέχνη ωστόσο η ματιά του μοιάζει περισσότερο "τηλεοπτική". Φροντίζει όμως να στήσει την κάμερα απέναντι από τους ηθοποιούς/ αθλητές στις σκηνές μάχης και να δώσει ξεκάθαρη εικόνα στο θεατή. 

 Το σενάριο έχει γράψει ο φίλος και μαθητής του Τσακ Νόρις, Πατ Ε. Τζόνσον, ο οποίος έχει μια αρκετά αξιόλογη πορεία τόσο στο χώρο των πολεμικών τεχνών αλλά και στον κινηματογράφο ως συντονιστής σκηνών μάχης (stunt coordinator) σε ταινίες όπως τα Karate Kid, Teenage Mutant Ninja Turtles και Mortal Kombat. Το σενάριο του Τζόνσον κλήθηκε να "συμμαζέψει" λίγο ο έμπειρος Έρνεστ Τάιντιμαν, ο οποίος το 1972 κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου για το εκπληκτικό The French Connection του Γουίλιαμ Φρίντκιν. Αυτό που φαίνεται να κέρδισε η ταινία από την ανάμιξη του Τάιντιμαν είναι η κάπως πιο προσεγμένη ανάπτυξη μερικών χαρακτήρων.

 Γύρω από τον Τσακ τοποθετούνται αρκετά καλοί ηθοποιοί. Πρώτο όνομα μάλιστα, πάνω από του Νόρις, μπαίνει η Τζένιφερ Ο'Νιλ με ήδη αρκετά μεγάλες συνεργασίες στη φιλμογραφία της. Η Ο'Νιλ φαίνεται να βοηθά αρκετά τον Νόρις να αποδώσει λίγο καλύτερα σε σκηνές μαζί της (όσο καλύτερα μπορούσε να αποδώσει ο Νόρις εκείνης της περιόδου). Ο Κλου Γκούλαγκερ είναι ένα επίσης σημαντικό όνομα, ηθοποιός με μεγάλη καριέρα ήδη πίσω του, κυρίως τηλεοπτική, ο οποίος όμως στις νεότερες γενιές θα μείνει γνωστός για το ρόλο του στο Return of The Living Dead αλλά και αρκετές συμμετοχές σε ταινίες τρόμου της δεκαετίας του 1980 όπως το δεύτερο  A Nightmare on Elm Street αλλά και το πάρα πολύ καλό The Hidden. Γενικά το επιτελείο ηθοποιών στο A Force of One είναι αρκετά καλό ικανό να στηρίξει τον άκαμπτο πρωταγωνιστή.

 Ο ίδιος ο Νόρις έχει δηλώσει ότι στην τρίτη πρωταγωνιστική δουλειά του ένιωσε να είναι δέκα φορές καλύτερος σε σχέση με την προηγούμενη ταινία του. Δεν φαίνεται τόσο μεγάλη διαφορά εδώ που τα λέμε αλλά μια βελτίωση υπάρχει. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα του δίνουν αρκετό διάλογο. Του ζητείται να δώσει λίγο συναίσθημα παραπάνω σε μια συγκεκριμένη σκηνή, σκληρή και κλειδί για την συνέχεια της ταινίας αλλά δεν το έχει ο Τσακ. Όταν βλέπεις νεκρό μπροστά σου τον θετό γιο σου, δεν μπορεί η αντίδραση να είναι αυτή που έχει ο Νόρις εδώ. Πόσο μάλλον όταν η σκηνή αυτή χρησιμοποιείται ως έναυσμα για τον ίδιο στην αναζήτηση εκδίκησης. Η συνέχεια ωστόσο και η τελική σκηνή μονομαχίας με τον Μπιλ Γουάλας είναι αρκετά καλή.

 Δεν είμαστε ακόμα στη διασκεδαστική περίοδο του Τσακ Νόρις, η οποία έρχεται με τις ταινίες του κυρίως στα χρόνια της Cannon αν και οι καλύτερες ταινίες του θεωρώ είναι δύο που γύρισε υπό την παραγωγή της Orion, τα Lone Wolf McQuade και Code of Silence. Το A Force of One είναι δείγμα της εποχής του. Μια μικρή αστυνομική ταινία με στοιχεία ταινίας πολεμικών τεχνών, γύρω από τη διακίνηση ναρκωτικών και τα προβλήματα που έφερε στην αμερικανική νεολαία, χωρίς ωστόσο να μπορείς να νιώσεις ότι είναι μια ταινία που εμβαθύνει ιδιαίτερα σε κάποια θεματική της. Οι κριτικές για την ταινία δεν ήταν αυτό που λες θετικές αλλά στα ταμεία τα πήγε σχετικά καλά καταφέρνοντας με μικρό μπάτζετ να φέρει κέρδος και να δώσει λίγη αναγνωρισιμότητα παραπάνω στον πρωταγωνιστή της.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Good Guys Wear Black (1978) Review

 

ΟΙ ΜΑΓΚΕΣ ΦΟΡΑΝΕ ΜΑΥΡΑ

Δράσης-Πολιτικό Θρίλερ

Διάρκεια: 95'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η δεκαετία του 1970 βρίσκει την Αμερική στον απόηχο του πολέμου του Βιετνάμ και στην αποκάλυψη ενός μεγάλου πολιτικού σκανδάλου, γνωστό μέχρι σήμερα ως το Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Αυτά τα δύο γεγονότα επηρεάζουν και τον κινηματογράφο της περιόδου εκείνης, με τα πολιτικά θρίλερ να έχουν την τιμητική τους ενώ προς τα τέλη της δεκαετίας αλλά και ολόκληρη την επόμενη δεκαετία θα κάνουν την εμφάνισή τους ταινίες γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο οποίος άφησε πολλές πληγές στην Αμερικανική κοινωνία. Ο Κόπολα, ο Στόουν και ο Μάικλ Τσιμίνο δημιουργούν ταινίες καταγγελίες για τον πόλεμο, το ίδιο κάνει με διαφορετική μορφή και ο Τεντ Κότσεφ στο First Blood και με αφορμή κυρίως την ταινία του Κότσεφ ξεκινά μια μακρά διάρκεια με δημιουργίες ταινιών δράσης που προσπαθούν να κερδίσουν κινηματογραφικά τον χαμένο πόλεμο του Βιετνάμ, τοποθετώντας βετεράνους του πολέμου ως ήρωες που πολλές φορές επιστρέφουν στην περιοχή (και όχι μόνο) για να επαναφέρουν την τάξη απέναντι στα καθάρματα που θέλουν το κακό της ανθρωπότητας. Εκτός από τον Ράμπο, του Σταλόνε, στις συνέχειες του First Blood, αντιπροσωπευτική φιγούρα εκείνης της εποχής ήταν και ο Μπράντοκ, του Τσακ Νόρις, χαρακτήρας που υποδύθηκε τρεις φορές, στη σειρά ταινιών, Missing in Action. Εκείνη την περίοδο, δηλαδή από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μετά, ο Νόρις είχε βρει πια την περσόνα που μπορούσε να παίξει στο πανί και ήταν μεγάλος αστέρας. 

 Πάμε όμως πιο πίσω. Πάμε στη δεκαετία του 1970. Ο Τσακ Νόρις είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στο καράτε, έχει τις σχολές του και έχει αρκετούς διάσημους μαθητές. Ένας από αυτούς είναι και ο Στιβ ΜακΚουίν, ο οποίος τον προτρέπει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Ήδη το 1972, ο Τσακ παίζει απέναντι στον Μπρους Λη, στην κλασική σκηνή στο Κολοσσαίο, στην ταινία The Way of The Dragon. Πρωταγωνιστικό ρόλο όμως θα πάρει το 1977, στο Breaker! Breaker!, κακή ταινία που δεν έδωσε καμία ώθηση στην καριέρα του Τσακ. Το 1978 όμως έρχεται το Good Guys Wear Black, ταινία που ο ίδιος ο Νόρις θα προωθήσει με νύχια και με δόντια, βρίσκοντας αίθουσες να τη διανείμει και δίνοντας πάρα πολλές συνεντεύξεις πριν αλλά και παράλληλα με την κυκλοφορία της ταινίας. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να τα πάει αρκετά καλά στα ταμεία και να ξεκινήσει με αργά βήματα η καριέρα του Τσακ Νόρις, που θα απογειωθεί μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο ίδιος αλλά και οι συνεργάτες του θα βρουν τον κατάλληλο τρόπο να τον χρησιμοποιήσουν.

 Το Good Guys Wear Black είναι στην ουσία ένα μέτριο πολιτικό θρίλερ με μικρές, πολύ μικρές δόσεις δράσης και πολεμικών τεχνών. Είπαμε ότι βρισκόμαστε στην περίοδο που το Βιετνάμ είναι πολύ πρόσφατο ενώ και το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ δεν έχει ξεθωριάσει ακόμα. Η ταινία λοιπόν χρησιμοποιεί και τις δύο αυτές θεματικές, χρησιμοποιώντας στο ένα σκέλος της ιστορίας το Βιετνάμ και στο άλλο έναν διεφθαρμένο πολιτικό.

 Το 1973, ο ανερχόμενος γερουσιαστής Κόνραντ Μόργκαν βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με μέλη της κυβέρνησης του Βιετνάμ, για την απελευθέρωση ομήρων πολέμου και τη σταδιακή λήξη του πολέμου. Η συμφωνία που επιτυγχάνεται όμως μοιάζει να μην είναι πολύ "καθαρή". Μια ειδική ομάδα της CIA, οι Μαύροι Τίγρεις, αναλαμβάνει την επιστροφή των ομήρων αλλά σύντομα θα ανακαλύψουν ότι όμηροι δεν υπάρχουν και οι ίδιοι έχουν πέσει σε παγίδα. Ο αρχηγός Τζον Τ. Μπούκερ και τέσσερα μέλη ακόμα θα καταφέρουν να ξεφύγουν και να επιστρέψουν στην πατρίδα. Πέντε χρόνια μετά και ενώ ο Μπούκερ διδάσκει πια πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, τα εναπομείναντα μέλη της ομάδας του δολοφονούντα διαδοχικά. Ο Μπούκερ προσπαθεί να βρει ποιος κρύβεται πίσω από τις δολοφονίες πριν βρεθεί και ο ίδιος νεκρός.

 Καταρχάς ειδική μνεία σε ταινία που δίνει στον Τσακ Νόρις ρόλο καθηγητή Πανεπιστημίου ενώ τον τροφοδοτεί παράλληλα και με διάλογο που επικρίνει την εμπλοκή της Αμερικής στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτό είναι όμως και ένα από τα σημαντικά μειονεκτήματα της ταινίας. Ο Τσακ Νόρις σε ρόλο που πρέπει να έχει αρκετό διάλογο. Είναι φανερή η αμηχανία του Νόρις μπροστά στην κάμερα και η σύμπραξή του σε σκηνές με την Αν Άρτσερ, τον Λόιντ Χέινς και τον Τζέιμς Φρανσίσκους κάνει την αδυναμία του ακόμα πιο φανερή. Θα χρειαστούν μερικές ταινίες ακόμα για να έχουμε τον γνωστό, λιγομίλητο, σκληροτράχηλο Νόρις.

 Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Τεντ Ποστ, ικανό και έμπειρο σκηνοθέτη, που μερικά χρόνια πριν είχε σκηνοθετήσει το Magnum Force, τη δεύτερη ταινία με ήρωα τον επιθεωρητή Κάλαχαν, το Hang'em High (πολύ καλό γουέστερν), το Beneath The Planet Of The Apes και αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Εδώ ο Ποστ δεν είμαι σίγουρος ότι είχε βρει τι ταινία θέλει να φτιάξει. Υπάρχουν τα στοιχεία του πολιτικού θρίλερ αλλά από την άλλη έχει κι έναν πρωταγωνιστή που δεν τα λέει ιδιαίτερα αλλά που είναι καλός στη δράση άρα θα πρέπει να έχουμε περισσότερη δράση. Η δράση όμως είναι λίγη και όχι καλά δοσμένη ενώ το πολιτικό θρίλερ δεν είναι κι αυτό καλά δομημένο οπότε η ταινία του Ποστ έχει μερικά ενδιαφέροντα πραγματάκια ανά διαστήματα να πει αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της μοιάζει σαν ένα αμήχανο δημιούργημα, ντυμένο με μια εντελώς ακατάλληλη μουσική επένδυση, που κάνει αρκετά περίεργη τη θέαση ακόμα και κάποιων καλών σκηνών.

 Η ταινία ωστόσο στην εποχή της πήγε σχετικά καλά. Ο Τσακ Νόρις κατάφερε να εισβάλει στην κινηματογραφική βιομηχανία και παρά τις κακές κριτικές που δέχτηκε για την υποκριτική του ικανότητα, άκουσε τη συμβουλή του φίλου του Στιβ ΜακΚουήν, για λιγότερους και μικρότερης διάρκειας διαλόγους στις επόμενες ταινίες του και μερικά χρόνια μετά βρήκε τον τρόπο να αφήσει κι αυτός το αποτύπωμά του στην κινηματογραφική δράση της δεκαετίας του 1980.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Forced Vengeance (1982)

Είδος : Περιπέτεια

Ο ΤΙΜΩΡΟΣ 

ΤΟΥ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ

Σκηνοθεσία:James Fargo

Σενάριο:Franklin Thompson,

James Fargo

Παίζουν:Chuck Norris, 

Mary Louise Weller, Camila Griggs

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζος Ράνταλ είναι πρώην πεζοναύτης, που τώρα εργάζεται σαν υπεύθυνος ασφαλείας στο καζίνο του φίλου και μέντορά του, Ντέηβιντ Πασκάλ, στο Χονγκ Κονγκ. Όταν ο Ντέηβιντ αρνείται να συνεργαστεί με τον μαφιόζο Σταν Ραϊμόντι, θα βρεθεί δολοφονημένος μαζί με τον γιο του. Ο Τζος θα κυνηγήσει το Ραϊμόντι και τη συμμορία του μέχρι τέλους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τις ζωές της αγαπημένης του, Κλερ, αλλά και της κόρης του Πασκάλ, Τζόι. Στο δρόμο της εκδίκησης θα έχει συνοδοιπόρους ένα πρώην πεζοναύτη φίλο του και έναν αστυνομικό του Χονγκ Κονγκ.

ΑΠΟΨΗ- Με λίγα λόγια: Ο Τσακ Νόρις έχει ήδη κάνει την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο box office, ένα χρόνο πριν, με το An Eye For an Eye και το 1982 επανέρχεται με το Forced Vengeance. Εδώ, όμως, τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπορεί να είχε μια σχετική επιτυχία πίσω στο 1982 αλλά δεν είναι ταινία που γερνάει καλά. 

  Βαρετό voice over από τον Τσακ, αρκετοί διάλογοι ξανά και ο Τσακ αναγκάζεται κι εδώ όπως παλιότερα να ανοίγει το στόμα του πολύ περισσότερο απ' όσο μπορεί μπροστά την κάμερα. Ένα χρόνο πριν, ο Στιβ Κάρβερ που σκηνοθέτησε το An Eye For an Eye, άφησε τις πολλές ατάκες για τους υπόλοιπους ηθοποιούς και έκανε τον Τσακ να μοιάζει αρκετά πιο άνετος στην οθόνη, βάζοντάς τον να κάνει τα πράγματα που νιώθει άνετα να κάνει. Στο Forced Vengeance, ο Τζέιμς Φάργκο όχι μόνο τον βάζει να μιλά αρκετά αλλά τον ντύνει μέχρι και με σμόκιν! Εντάξει... Τον τσάκισες...

  Όπως και να 'χει, το όλο εγχείρημα δεν είναι καλά στημένο. Έχει κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές αλλά συνολικά το φιλμ είναι αδιάφορο. Ούτε ικανοποιητική δράση, ούτε πλοκή που μπορεί να κρατήσει τον σημερινό θεατή. Μόνο για τους φίλους του Τσακ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Action Heroes : Delta Force 2 The Colombian Connection (1990)

Είδος : Δράση, Περιπέτεια

ΔΥΝΑΜΗ ΔΕΛΤΑ 2
Σκηνοθεσία:Aaron Norris
Σενάριο:Lee Reynolds
Παίζουν:Chuck Norris,John P. Ryan,
Billy Drago

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Ραμόν Κότα, μεγαλέμπορος ναρκωτικών, συλλαμβάνεται από το συνταγματάρχη Μακκόυ και το συνάδελφό του Μπόμπι Τσάβεζ, επίλεκτα μέλη της Δύναμης Δέλτα, και δικάζεται στην Αμερική. Μετά τη δίκη ο Κότα αφήνεται ελεύθερος πληρώνοντας εγγύηση και τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή. Ο μικρός αδερφός του Μπόμπι Τσάβεζ και η έγκυος γυναίκα του δολοφονούνται και λίγες μέρες αργότερα το ίδιο συμβαίνει και στο Μπόμπι, ενώ τρεις άνδρες της δίωξης ναρκωτικών κρατούνται όμηροι από τον Κότα. Ο Μακκόυ και οι άνδρες της Δύναμης Δέλτα αναλαμβάνουν να απελευθερώσουν τους ομήρους και να συλλάβουν ξανά τον Κότα.

ΑΠΟΨΗ: Το Delta Force 2 είναι αυτό που λέμε "ταινία του Τσακ Νόρις", με τα όλα της. Αυτομάτως, στο άκουσμα αυτής της φράσης, κάποιοι σηκώνονται και φεύγουν, ενώ κάποιοι χαλαρώνουν και στήνονται μπροστά από την οθόνη τους, γνωρίζοντας τι ακριβώς θα ακολουθήσει. Μπορεί το πρώτο Delta Force να έχει αποκτήσει μια πιο cult φήμη αλλά, πιστέψτε με, ούτε το σίκουελ πάει πίσω κι ας το έχει σκηνοθετήσει η μεγάλη μου "συμπάθεια", ο φίλτατος Άαρον Νόρις.

  Αυτό που προσφέρει το Delta Force 2 είναι αρκετή δράση, ανεγκέφαλη συνήθως, καλογυρισμένη περιστασιακά και υπερβολική πολλές φορές (τις περισσότερες). Με λίγα λόγια, σφαίρες πέφτουν βροχή γύρω από τους "καλούς" αλλά αυτοί ατσαλάκωτοι. Όλοι εκτός από αυτούς που πρέπει να θυσιαστούν αρχικά, για να δώσουμε αφορμή στον Τσακ να θυμώσει και να "πάρει μπροστά". Οπότε ο καλύτερος φίλος του Μακκόυ, Μπόμπι, και η οικογένειά του δολοφονούνται, τρεις Αμερικανοί πράκτορες κρατούνται όμηροι, ε, δε χρειάζεται κάτι άλλο. Στείλτε τον Τσακ!

  Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το πρώτο μισάωρο, το φιλμ δεν ξεφεύγει και στήνει καλά την πλοκή του, χωρίς πρωτοτυπίες βέβαια αλλά με σταθερά βήματα. Παρουσιάζει τον κακό του, που εδώ έχει τη μορφή του Μπίλι Ντράγκο, ενός ηθοποιού που είναι καταδικασμένος λόγω φυσιογνωμίας να παίζει κακούς τύπους, πάντα επιτυχημένα όμως, και μας δίνει κάθε λόγο να τον αντιπαθήσουμε. Στη συνέχεια έχουμε μια θεαματική σκηνή ελεύθερης πτώσης από ένα αεροπλάνο και μέχρι και τη δολοφονία της οικογένειας Τσάβεζ, το φιλμ είναι συγκρατημένο κι εσύ αρχίζεις να παραξενεύεσαι.

Από κει και πέρα, όμως, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, έστω και με μια μικρή κοιλιά ενδιάμεσα, για να πει και δυο κουβέντες ο Τσακ και να δείξει λίγο χαρακτήρα πριν πάρει τα τουφέκια. Έτσι, κάπου μισή ώρα πριν το τέλος, φτάνουμε σε μια τρίτη πράξη αντάξια στο όνομα που έχτισε ο γενειοφόρος Τεξανός τόσα χρόνια. Πυροβολισμοί στο φουλ, κλοτσιές, μπουνιές, μερικά ακροβατικά, καταδίωξη μέσα στη ζούγκλα με λιμουζίνα και ελικόπτερο και το απίστευτο φινάλε με Τσακ Νόρις και Μπίλι Ντράγκο να κρέμονται από τα σχοινιά του ελικοπτέρου και να σέρνονται μέσα στη ζούγκλα!

  Όπως έχετε καταλάβει, ούτε αυτό το φιλμ του Τσακ Νόρις είναι για πολλούς. Είναι ιδανικό για τους φαν του και θα προσφέρει διασκέδαση σε αυτούς που έζησαν τη δεκαετία του 1980 και ξέρουν πως ήταν οι κινηματογραφικές περιπέτειες εκείνης της εποχής. Δεν προσπαθεί να κάνει κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί, παρότι αρχικά μοιάζει να το επιθυμεί, και κρατάει τον πήχη σε ένα ύψος που μπορεί να κουμαντάρει. Μην ψάχνεις ερμηνείες, παρότι συνολικά υπάρχει ισορροπία, αν εξαιρέσεις τον πολύ εκνευριστικό και μέσα στην υπερβολή Τζον Π. Ράιαν, που υποδύεται τον Στρατηγό Τέιλορ, ο οποίος είναι με διαφορά ο πιο υπερβολικός του καστ. Μην ψάχνεις σενάριο, το οποίο εμβαθύνει σε χαρακτήρες και καταστάσεις. Δράση θα βρεις και όπως είπα και πριν θα βρεις τη δράση που υπόσχεται μια "ταινία του Τσακ Νόρις"! Αυτό αρκεί για να καταλάβεις! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Hellbound (1994)

Είδος : Περιπέτεια, Τρόμου

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία:Aaron Norris
Σενάριο:Ian Rabin,Anthony Ridio,
Brent V. Friedman,Galen Thompson
Παίζουν:Chuck Norris,Calvin Levels,
Christopher Neame

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Δύο αστυνομικοί του Σικάγο γίνονται μάρτυρες της δολοφονίας ενός Ισραηλίτη ραβίνου και στέλνονται ως συνοδεία της σωρού στο Ισραήλ, όπου θα δώσουν σχετική αναφορά στον αρχηγό της αστυνομίας της Ιερουσαλήμ. Εκεί ανακαλύπτουν ότι δεν ψάχνουν έναν κοινό δολοφόνο αλλά μια υπερφυσική οντότητα, ένα δαίμονα, με το όνομα Προσάτανος. 

ΑΠΟΨΗ: Υπάρχουν μερικές ταινίες που ό,τι μα ό,τι κι αν γράψεις για την υπόθεση, για τη σκηνοθεσία, για το σενάριο, για τις ερμηνείες, διαγράφονται αυτόματα με το άκουσμα του ονόματος του πρωταγωνιστή τους. Ποιο είναι αυτό; Τσακ Νόρις! Κανέναν άλλο λόγο πέραν του Τσακ δεν έχεις, για να στηθείς μπροστά από την τηλεόρασή σου και να δεις ένα φιλμ του 1994, σκηνοθετημένο από τον όχι και τόσο ταλαντούχο κύριο Άαρον Νόρις, ο οποίος θέλει να δώσει ένα μείγμα buddy movie, ταινία τρόμου, θρίλερ, περιπέτειας και δράσης, για να ρίξει και τις απαραίτητες κλωτσιές ο μεγάλος αδερφός. Τι καταφέρνει τελικά; Να δώσει στον Τσακ μία ακόμα κακή ταινία.

  Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οποιοσδήποτε αποφασίσει να κάτσει να δει το συγκεκριμένο φιλμ, ξέρει πάνω κάτω τι να περιμένει, οπότε προχωράω με βάση αυτό το σκεπτικό. Παίρνεις τελικά αυτά που περιμένεις από μια ταινία με πρωταγωνιστή τον διάσημο action hero των 80'ς; Κλίνω προς το όχι. Ο Νόρις κινείται στο γνωστό του μοτίβο με ίσως λίγο πιο χαλαρή διάθεση για να κάνει και λίγο χιουμοράκι με τον συμπρωταγωνιστή του αλλά τον έχουμε δει και σε πολύ καλύτερη κατάσταση παλιότερα είναι αλήθεια. Πίσω στη δεκαετία του 1980 είτε στις καλές (γιατί πιστεύω ότι έχει και τέτοιες) είτε στις κακές ταινίες του, υπήρχε κάτι στην ατμόσφαιρα αλλά και στην παρουσία του Νόρις στο πανί που σε έκανε να διασκεδάσεις . Οι πολύ καλές περιπέτειες Lone Wolf McQuade και Code of Silence μέχρι τα cult πλέον Invasion USA και Missing in Action III, κατάφερναν να μας χαλαρώσουν και να τα παρακολουθούμε απενοχοποιημένα ακόμα και σήμερα. Βέβαια ο ίδιος ο Νόρις προτίμησε να πρωταγωνιστεί σε πάμπολλα φιλμ σαν το Missing in Action και να μη χρειαστεί ποτέ να εμβαθύνει σε χαρακτήρες ή έστω να τελειοποιήσει την άλα Κλιντ Ίστγουντ περσόνα που έφτιαξε με τα Lone Wolf McQuade και Code of Silence και κάπως έτσι έφτασε στις αρχές της δεκαετίας του '90 να

σβήνει το κινηματογραφικό του άστρο, χωρίς ωστόσο να ξεχαστεί ο ίδιος από το κοινό, λόγω της μεγάλης τηλεοπτικής επιτυχίας του Walker Texas Ranger. 

  Το Hellbound λοιπόν, που είναι γυρισμένο το 1994, αποτελεί την προσπάθεια του Νόρις να κάνει κάτι πιο σκοτεινό απ' ότι συνήθως αλλά ... "κλαφ' τα Χαράλαμπε"! Ο σκηνοθέτης-αδερφός του, Άαρον, δεν αποφασίζει τι χαρακτήρα θα δώσει στο φιλμ, αντιγράφει λίγο από Κουροσάβα στις αρχικές σκηνές, μετά το παίζει Ρίτσαρντ Ντόνερ και Φονικό Όπλο και βάζει και λίγο από σπλάτερ και δαίμονα που έρχεται στη Γη με ανθρώπινη μορφή για να δέσει το γλυκό. Στα γραπτά τώρα, σενάριο τουτέστιν, εκεί να δουν τα μάτια σου ή μάλλον να ακούσουν τα αυτιά σου. Τέσσερις μαντράχαλοι μαζεύτηκαν να φτιάξουν το "στόρι" και να γράψουν μια ατάκα της προκοπής δε μπόρεσαν. Αντιγραφή στην αντιγραφή, αλλά ευτυχώς πέφτει καμια ψιλή που και που από τον Τσακ και σου θυμίζει τι είναι αυτό που παρακολουθείς! Το τραγικό είναι ότι γελάς περισσότερο με τις ερμηνείες (δείτε το μοναχό που ουρλιάζει σαν το Μουστάκα στις επιθεωρήσεις, όταν έπαιζε τη γριά) και τις δήθεν σοβαρές καταστάσεις που παρουσιάζονται στο φιλμ παρά με τα αστεία που σκέφτηκαν οι σεναριογράφοι.

  Προφανώς όσοι δεν έχετε καμία σχέση με το κοινό του Τσακ Νόρις δε θα ασχοληθείτε ποτέ με το συγκεκριμένο φιλμ και καλά θα κάνετε. Όσοι από εσάς είστε φαν ή έχετε ανεχτεί τις υποκριτικές του ικανότητες και πολλές φορές περάσατε καλά παρακολουθώντας τα φιλμ του (ομολογώ ότι ανήκω κι εγώ σ' αυτούς...), ξέρω ότι δε θα αντισταθείτε εύκολα στον πειρασμό που ακούει στο όνομα "Τσακ Νόρις εναντίον Σατανά" κι ας ξέρετε ποιος θα νικήσει στο τέλος!  

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

The Octagon (1980)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

ΤΟ ΟΚΤΑΓΩΝΟ

Σκηνοθεσία: Eric Karson

Σενάριο:Paul Aaron, Leigh Chapman

Παίζουν:Chuck Norris,Karen Carlson,

Lee Van Cleef

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Σκοτ Τζέιμς είναι πρωταθλητής του καράτε, υιοθετημένος και μεγαλωμένος από έναν Ιάπωνα. Η έντονη διαμάχη με το θετό του αδελφό θα τον αναγκάσει να εγκαταλείψει τη θετή του οικογένεια και να επιστρέψει στην Αμερική. Μετά από χρόνια, μια σειρά τυχαίων περιστατικών θα οδηγήσουν τον Σκοτ σε σκοτεινά μονοπάτια. Μια ομάδα τρομοκρατών με εκπαίδευση νίντζα διαπράττει φόνους σημαντικών προσώπων και τότε ένα μελλοντικό πιθανό θύμα ζητάει προστασία από τον Σκοτ, λόγω της δεξιότητάς του στις πολεμικές τέχνες. Ο Σκοτ μελετώντας τους τρόπους επίθεσης των νίντζα-τρομοκρατών αλλά και με τις πληροφορίες του περίεργου φίλου του, ΜακΚάρν, είναι σίγουρος ότι πίσω απ' όλα αυτά κρύβεται ο θετός του αδελφός. Τότε ξεκινά την αναζήτηση της μυστικής βάσης της οργάνωσης.

ΑΠΟΨΗ: Το Οκτάγωνο θα μπορούσε να είναι μια από τις καλύτερες ταινίες πολεμικών τεχνών της δεκαετίας του '80. Και είναι... Στα τελευταία 20 λεπτά του. Στα πρώτα 60 λεπτά προσπαθείς να καταλάβεις αν είσαι ηλίθιος ή αν όντως οι διάλογοι που ακούς δεν βγάζουν κανένα νόημα. Αν έχετε δει το φιλμ και νιώσατε το ίδιο, μην ανησυχήσετε, δεν είστε ηλίθιοι. Οι περισσότεροι εμφάνισαν το ίδιο σύμπτωμα, σύμφωνα με έρευνα που έκανα σε διάφορες κριτικές της ταινίας στο διαδίκτυο.

  60 και 20 μας κάνει 80 οπότε μας λείπουν άλλα 20 λεπτά ταινίας, τα οποία δεν ξέχασα, μην τρελαίνεστε! Τα πρώτα 60 είναι τα χαμένα στο διάστημα με τις εκπληκτικές ατάκες και τα γεγονότα που καμία ουσία δεν έχουν, για την εξέλιξη της ταινίας. Τα τελευταία 40' είναι αυτά που το Οκτάγωνο μεταμορφώνεται σε μια ταινία με συνοχή αλλά και με δράση ουσιαστική. Τα τελευταία 20', δε, η ταινία γίνεται μια εξαιρετική περιπέτεια πολεμικών τεχνών. Ο Τσακ Νόρις βρίσκει το στρατόπεδο εκπαίδευσης των νίντζα κι εκεί θα αντιμετωπίσει δεκάδες από αυτούς καθώς εισέρχεται στο Οκτάγωνο, για την τελική μάχη με τον θετό αδερφό του. Το οκτάγωνο ήταν ουσιαστικά ένας χώρος εκπαίδευσης για τους νίντζα, που περιελάμβανε διαφορετικές δοκιμασίες. Όλο αυτό το σκηνικό παρουσιάζεται εξαιρετικά από το σκηνοθέτη αλλά και τον υπεύθυνο φωτογραφίας της ταινίας. Σκοτεινό, με μόνο το φως των πυρσών να φωτίζει το χώρο των δοκιμασιών, σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή δίνοντας σε αυτό που παρακολουθούμε μια άλλη διάσταση, περισσότερο μυσταγωγική.

  Προσπαθώ να θυμηθώ άλλη περίπτωση σαν και αυτή του Οκταγώνου αλλά ειλικρινά δεν τα καταφέρνω. Μια ταινία που είναι τόσο κακή στο πρώτο μέρος της, δυσκολεύοντας σε να παρακολουθήσεις όλα όσα συμβαίνουν, με κακές ερμηνείες και κακογραμμένους διαλόγους, μεταμορφώνεται στο δεύτερο μέρος της σε μια πάρα πολύ καλή περιπέτεια. Τι προτείνω, λοιπόν; Δείτε αποσπασματικά τα πρώτα 60 λεπτά. Δε θα χάσετε τίποτα. Σας το λέω χωρίς να αστειεύομαι. Διαβάστε την υπόθεση της ταινίας και θα ξέρετε όσα χρειάζεται να ξέρετε. Τα υπόλοιπα 40 λεπτά πραγματικά θα τα απολαύσετε. Θα δείτε μια σφιχτοδεμένη περιπέτεια με ένα φινάλε που θα μπορούσε να θεωρείται κλασικό για το είδος και να αναφέρεται σαν υπόδειγμα κορύφωσης, για μια ταινία πολεμικών τεχνών. Δυστυχώς όμως, το σύνολο χάνει πολλούς πόντους από το απαράδεκτο πρώτο μέρος. Χαμένη ευκαιρία... 

Υ.Γ. Άχρηστη πληροφορία : Σύμφωνα με τον Τσακ Νόρις, το Οκτάγωνο είναι η πρώτη ταινία με νίντζα, που γυρίστηκε στην Αμερική.

Υ.Γ. 2. Αν αποφασίσετε να το παρακολουθήσετε ποτέ, αναζητείστε την blu-ray έκδοση. Αξίζει.

Με λίγα λόγια: Η τέταρτη ταινία του Τσακ Νόρις ως πρωταγωνιστής, είναι μια άνιση περιπέτεια, με ένα κάκιστο πρώτο μέρος αλλά ένα εξαιρετικό δεύτερο. Προτείνεται στους φίλους του Νόρις και των ταινιών δράσης, μόνο και μόνο για τα τελευταία σαράντα λεπτά του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Silent Rage (1982)

Είδος: Περιπέτεια, Θρίλερ, Επιστημονικής Φαντασίας

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Michael Miller

Σενάριο:Joseph Fraley

Παίζουν:Chuck Norris, Ron Silver, 

Steven Keats

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Νταν Στήβενς είναι ο σερίφης μιας πόλης του Τέξας, στην οποία συνήθως τα πράγματα είναι ήρεμα. Τώρα όμως πρέπει να τα βάλει με ένα δολοφόνο, αποτέλεσμα των πειραμάτων τριών   γιατρών του ντόπιου νοσοκομείου. Μια μυστική φόρμουλα θα δοκιμαστεί πάνω στο σχεδόν άψυχο σώμα του Τζων Κίρμπυ, ο οποίος έχει ήδη διαπράξει δύο φόνους και θα τον μετατρέψει σε μια φονική μηχανή, που κανείς δε μπορεί να σταματήσει. Ή σχεδόν κανείς...

ΑΠΟΨΗ: Ο Τσακ Νόρις υποδύεται για πρώτη φόρα τον ρέιντζερ σε αυτό το παράξενο μείγμα τρόμου, περιπέτειας, επιστημονικής φαντασίας και πολεμικών τεχνών, που ξεκινάει δυναμικά, κάνει μια μεγάλη κοιλιά και τελειώνει ικανοποιητικά, με μία επίδειξη των ικανοτήτων του έξι φορές παγκόσμιου πρωταθλητή του καράτε. Το ζήτημα είναι αν θα καταφέρεις να φτάσεις στο τελευταίο εικοσάλεπτο, το οποίο είναι και το σημείο που το φιλμ προχωράει μέχρι το τέλος με γοργούς ρυθμούς.

  Τι γίνεται στο ενδιάμεσο; Έχουμε και λέμε: 1. Ο Τσακ τα κάνει λαμπόγυαλο σε ένα μπαρ δέρνοντας μια συμμορία μηχανόβιων. Καλή σκηνή και ωραία χορογραφημένη αλλά κανένα ρόλο δεν παίζει στην εξέλιξη της ιστορίας μας. Απλώς πρέπει κάπου να ξεσπάσει ο Τσακ.

2. Εμβόλιμες δόσεις (κακής) κωμωδίας από το βοηθό του σερίφη, που αρχίζουν να κουράζουν γρήγορα.

3.Τρία τέσσερα ζευγάρια γυναικείων στηθών, γιατί είμαστε στα '80ς και...τέλος. Είμαστε στα '80ς.

4.Ένα από τα πιο ξενέρωτα κινηματογραφικά ρομάντζα όλων των εποχών, ανάμεσα στον Τσακ και την συμπρωταγωνίστριά του. Γιατί τον δυσκολεύετε ρε παιδιά; Δεν το 'χει που δεν το'χει, τον πετάτε κι εσείς σε κρεβάτια και αιώρες να τρώει φρούτα με μια κοπελιά, του βάζετε κι αυτό το άθλιο τραγούδι για χαλί και τον αποτελειώνετε. Άσε τον άνθρωπο να ρίξει καμιά κλωτσιά παραπάνω να ξεδώσει! Τουλάχιστον εκεί το 'χει άνετα.

  Λοιπόν, μιλώντας λίγο σοβαρά τώρα. Το Silent Rage είναι μια παράξενη προσθήκη στη φιλμογραφία του Τσακ Νόρις. Έχει αρκετά στοιχεία θρίλερ και τρόμου ενώ δεν λείπουν και οι πιο σκληρές σκηνές. Οι στιγμές που ο σκηνοθέτης αποφασίζει να αντιγράψει ξεκάθαρα το Halloween του Κάρπεντερ είναι αρκετά επιτυχημένες και δημιουργούν αγωνία. Στο σύνολό του όμως το φιλμ στερείται συνοχής. Τα πάει καλά στην αρχή και στο τέλος αλλά στο μεγαλύτερο κομμάτι του είναι σχεδόν αδιάφορο, και από την πλευρά της δράσης, και από την πλευρά των διαλόγων.

  Ξεπερασμένο μοιάζει σήμερα το Silent Rage, σε όλα τα επίπεδα. Αν θα μπορούσα να το προτείνω σε κάποιον, πέρα από τους φανατικούς του Νόρις (που ούτε αυτούς θα ενθουσιάσει νομίζω), είναι σε όσους ψάχνουν b-movies από τη δεκαετία του '80 και μόνο για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Οι υπόλοιποι προσπεράστε το.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Breaker! Breaker! (1977)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

ΟΡΜΗΣΤΕ ΚΑΙ ΣΠΑΣΤΕ ΤΑ

Σκηνοθεσία:Don Hulette

Σενάριο:Terry Chambers

Παίζουν: Chuck Norris,

 George Murdock, Terry O'Connor

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζέι Ντι είναι νταλικέρης και επιστρέφει από ένα μεγάλο ταξίδι. Για να ξεκουραστεί λίγες ώρες, αναθέτει στο μικρό του αδερφό να παραλάβει το επόμενο εμπόρευμα και να τον συναντήσει στην επιστροφή. Ο μικρός όμως θα αναγκαστεί να βγει από την Εθνική οδό, περνώντας έτσι μέσα από μια περίεργη κωμόπολη. Εκεί θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε φυλάκιση από τον θεότρελο δικαστή και δήμαρχο της πόλης. Όσο οι ώρες περνούν και ο μικρός δεν επιστρέφει, ο Τζέι Ντι αποφασίζει να τον ψάξει και έτσι θα οδηγηθεί κι αυτός στην περίεργη κωμόπολη, με το όνομα Τέξας Σίτυ της Καλιφόρνια.  

ΑΠΟΨΗ: Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Τσακ Νόρις στον κινηματογράφο, είναι αυτός του Τζέι Ντι, σε τούτο το παράξενο b-movie, που έχει κάτι από γουέστερν, κάτι από κωμωδία και κάτι από πολεμικές τέχνες, φυσικά. Κακογραμμένο, κακοπαιγμένο και φυσικά κακοσκηνοθετημένο, σε δυσκολεύει να το παρακολουθήσεις και παρότι συνολικής διάρκειας μόλις 84 λεπτών, νιώθεις ότι διήρκεσε τρεις ώρες.

  Δεν υπάρχουν πολλά να πεις για την εν λόγω ταινία. Πιο πολύ μοιάζει να δημιουργήθηκε για να επιδείξει τις ικανότητες του έξι φορές παγκόσμιου πρωταθλητής στο καράτε παρά για να υπάρξει μια ολοκληρωμένη δουλειά. Σενάριο ούτε καν υποτυπώδες, πλάνα στο πουθενά και ερμηνείες χειρότερες και από του Τσακ Νόρις. Κάποια στιγμή στο μέσο της διάρκειάς της, φαίνεται να αποφασίζει να δώσει δράση στο θεατή και βάζει τον Τσακ Νόρις να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά, αφήνοντας τον να αντιμετωπίσει τους εξαγριωμένους κατοίκους σε όλη την πόλη. Όλο αυτό όμως διαρκεί περίπου πέντε λεπτά και μετά επιστρέφουμε στο απόλυτο τίποτα. Όσο για την τελική μάχη, που καθιερώνει από τότε απ' ότι φαίνεται ο Νόρις στις ταινίες του, δεν υπάρχουν λόγια. Βλέπουμε τον Νόρις να ξυλοφορτώνει σε αργή κίνηση ένα τύπο, ο οποίος απλώς κάθεται και τις τρώει. Μεγαλεία!    

   Νομίζω, ότι η πρώτη κινηματογραφική δουλειά του Νόρις ως πρωταγωνιστής είναι και η χειρότερή του. Είναι το σύνολο που είναι κακό και όχι τόσο ο Νόρις. Δεν υπάρχει σκηνοθέτης να τον καθοδηγήσει κάτι που είναι φανερό κι από την απόδοση των υπόλοιπων ηθοποιών. Τα πάντα σε αυτήν την ταινία είναι πολύ κάτω του μετρίου. Δε θα βρει κοινό ούτε στους φανατικούς φίλους του πρωταγωνιστή της.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

The Delta Force (Περιπέτεια) 1986

ΔΥΝΑΜΗ ΔΕΛΤΑ

Σκηνοθεσία:Menahem Golan

Σενάριο:James Bruner, 

Menahem Golan

Παίζουν:Chuck Norris, 

Lee Marvin, Martin Balsam

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια πτήση των Αμερικανικών αερογραμμών που ξεκινά από την Αθήνα με  προορισμό τη Νέα Υόρκη, θα καταλήξει στη Βηρυτό μετά από απαίτηση των αεροπειρατών που έχουν καταλάβει το σκάφος και εκεί θα κρατηθούν όμηροι όλοι οι επιβάτες. 

 Οι Αμερικανοί επιστρατεύουν την ειδική αντιτρομοκρατική ομάδα Δέλτα με σκοπό να πάνε στη Βηρυτό, να απελευθερώσουν τους ομήρους και να επιστρέψουν το αεροσκάφος σε φίλια εδάφη. Της αποστολής ηγούνται ο συνταγματάρχης Αλεξάντερ και ο ταγματάρχης Μακκόι, παλιό μέλος της ομάδας που μετά από μια αποτυχημένη αποστολή είχε παραιτηθεί του σώματος. 

ΑΠΟΨΗ: 

Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ

Δες και Πες 4/10

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων