Hunt to Kill (2010) Review

 

ΚΥΝΗΓΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ

Δράσης, Περιπέτεια 
Διάρκεια: 98'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οι κινηματογραφικές εταιρείες παραγωγής ποντάρουν συχνά σε κάποιον αστέρα της Αμερικανικής επαγγελματικής πάλης (WWE) ώστε να φέρει μερικά εύκολα έξτρα χρήματα στα ταμεία τους. Στη δεκαετία του 1990 ήταν η εποχή του Χαλκ Χόγκαν και η συμμετοχή του σε μερικές ανεκδιήγητες περιπέτειες ή χαζοκωμωδίες ενώ το πιο επιτυχημένο παράδειγμα παλαιστή που εξελίχθηκε σε πρώτης τάξεως  κινηματογραφικό αστέρα είναι αυτό του Ντουέην Τζόνσον, γνωστό ως The Rock. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ήταν και η σειρά του Στιβ Όστιν να δοκιμαστεί στην υποκριτική με σχετικά συμπαθητική ταινία δράσης, με τίτλο The Condemned. Η ταινία δεν είχε πάει πολύ καλά αλλά ο Όστιν συνέχισε τις προσπάθειες με τις λεγόμενες "straight to video" παραγωγές. Μόνη εξαίρεση σε αυτές η συμμετοχή του στους κινηματογραφικούς Αναλώσιμους, σε μικρότερο βέβαια ρόλο. Το 2010, τη χρονιά των Αναλώσιμων, έρχεται και η συμμετοχή σε μια κατεξοχήν δεύτερης διαλογής ταινία δράσης, το Hunt To Kill.

 Η συγκεκριμένη ταινία είναι μια  από τις κλασικές περιπτώσεις δημιουργήματος που χρησιμοποιεί την κεντρική ιδέα του Die Hard. Σαν να λέμε "Πολύ Σκληρός Για να Πεθάνει" αλλά στο δάσος. Μια μίξη των χαρακτηριστικών της κλασικής περιπέτειας του Τζον Μακ Τίρναν με λίγο από Ράμπο. Ένας συνοριοφύλακας που χάνει έναν πολύ καλό συνάδελφο και η ζωή του γενικά παίρνει την κάτω βόλτα, με διαζύγια και μια έφηβη κόρη που δεν μπορεί να κάνει καλά. Αυτός ο τύπος βρίσκεται στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή και πρέπει να τα βάλει με μια ομάδα αδίστακτων κακοποιών που αναζητούν τα κλοπιμαία που κάποιος από την ομάδα τους σέρνει μαζί του μέσα στο δάσος.

 Δεν είναι ότι χειρότερο μπορεί να συναντήσεις σε αυτές τις παραγωγές, αν και αυτό από μόνο του δεν λέει πολλά. Υπάρχει ένα σχετικό ενδιαφέρον κυρίως από την πλευρά των ηθοποιών που πλαισιώνουν τον Όστιν, όπως ο θρύλος των δεύτερης διαλογής ταινιών δράσης, Γκάρι Ντάνιελς, αλλά και ηθοποιοί όπως ο Τζιλ Μπέλοους και ο Μάικλ Έκλαντ, που δίνουν αρκετούς πόντους στο επίπεδο των ερμηνειών, πάντα αναλογιζόμενοι για τι ταινία μιλάμε.

 Για χάζι, κοινώς, κάτι γίνεται. Αν είχε λίγο παραπάνω αλλά και πιο ευφάνταστη δράση τότε θα ήταν μια αρκετά διασκεδαστική b movie αλλά ρίχνοντας μια ματιά στο όνομα του σκηνοθέτη, η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες είναι μικρές. Ο Κεόνι Γουάξμαν έχει σκηνοθετήσει αρκετές από τις τραγικές αυτές ταινίες του Στίβεν Σιγκάλ της προηγούμενης δεκαετίας και απ' ότι φαίνεται δεν του έφταιγε μόνο ο Σιγκάλ για την ποιότητα των ταινιών του.  Εδώ εκμεταλλεύεται λίγο το ταλέντο του Γκάρι Ντάνιελς και του δίνει μια μάχη σώμα με σώμα με τον πρωταγωνιστή, δίνει κι ένα λίγο πιο δεμένο τελευταίο εικοσάλεπτο, με άλλο λίγο ξύλο στο φινάλε και κάπως έτσι ξεμπερδεύει, δίνοντας μια ταινία που έχει τουλάχιστον λίγη παραπάνω ενέργεια από αυτές που μας είχε συνηθίσει.

 Ο Στιβ Όστιν πάντως φαίνεται ότι εδώ και κάποια χρόνια το πήρε απόφαση και παράτησε τις ταινίες και αφοσιώθηκε σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Να δέρνει κόσμο στο ρινγκ. Δεν νομίζω ότι θα λείψει από τις ταινίες δράσης... 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Iron Man 2 (2010) Review

 Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο."

Σκηνοθεσία:Jon Favreau

Σενάριο:Justin Theroux

Παίζουν:Robert Downey Jr.,
Mickey Rourke,Gwyneth Paltrow 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Δύο χρόνια μετά το πρώτο Iron Man και το The Incredible Hulk έρχεται η τρίτη προσθήκη στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με το Iron Man 2. Τόσο καλό όσο το πρώτο; Όχι, αλλά αρκετά ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό και καλογυαλισμένο.

 Ο Τόνι Σταρκ βρίσκεται ανάμεσα σε διάφορα μέτωπα. Η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει τις πανοπλίες του Iron Man προς όφελός της, ο αντίζηλος και εμπορικός αντίπαλος του Σταρκ, Τζάστιν Χάμερ, προσπαθεί να φτιάξει κι αυτός τις δικές του πανοπλίες με αποτυχημένα αποτελέσματα μέχρι στιγμής, οπότε προσπαθεί να βάλει στο χέρι τα μυστικά του Σταρκ, ενώ ο ιδιοφυής γιος παλιού συνεργάτη του πατέρα Σταρκ ζητάει εκδίκηση για τη συμπεριφορά του Χάουαρντ Σταρκ απέναντι στον πατέρα του. Μέσα σε όλα αυτά, ο Τόνι Σταρκ βλέπει ότι το στοιχείο που χρησιμοποιεί η πανοπλία και που τον κρατάει στη ζωή, στην ουσία δηλητηριάζει το αίμα του, ενώ παράλληλα καταφεύγει στο αλκοόλ και κυλά ξανά στον παλιό εαυτό του.

 Ο Ρόμπερτ Ντάουνι είναι και πάλι το μεγάλο ατού της ταινίας. Έχει το χαρακτήρα απόλυτα και κινείται με μεγάλη άνεση. Πείθει απόλυτα ως εγωκεντρικός, νάρκισσος, ως ένας ευφυής άνθρωπος που δυσκολεύεται αρκετές φορές στην προσαρμογή με το κοινωνικό σύνολο. Ένας τύπος που προσπαθεί να βρει ισορροπίες στα νέα δεδομένα της ζωής του αλλά που δεν έχει ξεφύγει απόλυτα από τα προηγούμενα λάθη και πάθη του.

 Ένα άλλο ατού της ταινίας είναι ο Μίκι Ρουρκ, αυτός που προβάλλεται ως ο κύριος αντίπαλος του Σταρκ και του Άιρον Μαν στην ταινία. Ο Ρουρκ είναι κι αυτός πολύ καλός αλλά δυστυχώς η ταινία ξεχνά αυτό που φαίνεται να είναι η αρχική πρόθεση, από τους τίτλους αρχής ακόμα. Όλα δείχνουν ότι ο κύριος άξονας της ταινίας θα είναι η κόντρα Ντάουνι - Ρουρκ αλλά στην πορεία όλο αυτό χάνεται, ξεθωριάζει και απλώς επανέρχεται στο φινάλε. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν θα θέλαμε περισσότερη ώρα στην οθόνη μαζί τον Ντάουνι και τον Ρουρκ.

 Η άλλη ευχάριστη νότα της ταινίας είναι η παρουσία του Σαμ Ρόκγουελ, σε ρόλο αντι -Σταρκ. Ο Ρόκγουελ υποδύεται τον Τζάστιν Χάμερ, ιδιοκτήτη της Βιομηχανίας Χάμερ, κατασκευαστής και έμπορος όπλων, που προσπαθεί να παρουσιάσει ένα προφίλ ροκ σταρ όπως ο Σταρκ αλλά δεν τα καταφέρνει. Ο Ρόκγουελ προσεγγίζει με χιούμορ το ρόλο και παρότι χρησιμοποιείται κυρίως με μια διάθεση περισσότερο κωμική, πείθει ως κακός, μέσω αυτής της αντίθετης προσέγγισης. Όσο κι αν δεις το επιφανειακό, το ακριβό κοστούμι, τα πολυτελή αυτοκίνητα, την κοινωνική "μπουνταλοσύνη" (νέα λέξη...) του Χάμερ, δεν παύει να είναι ένας στυγνός έμπορος όπλων.

 Έχουμε επίσης έναν γνώριμο χαρακτήρα από την πρώτη ταινία αλλά νέο ηθοποιό στο ρόλο. Ο Τέρενς Χάουαρντ έφυγε , ο Ντον Τσιντλ ήρθε, στο ρόλο του συνταγματάρχη Ρόουντς ή αλλιώς Ρόουντι, κολλητού φίλου του Σταρκ. Προσωπικά ο Τσιντλ δε με κέρδισε ποτέ, ούτε σε αυτό το ρόλο, ούτε γενικότερα ως ηθοποιός. Στη συγκεκριμένη σειρά προτιμούσα τη χημεία Χάουαρντ - Ντάουνι, συν του ότι ο Χάουαρντ μου ήταν πιο οικείος στο χαρακτήρα του Ρόουντς, συγκρίνοντάς τον με το Ρόουντι των κόμικς που εγώ θυμόμουν. Ο Τσιντλ γενικά μου είναι μια πιο ψυχρή, σχεδόν αδιάφορη παρουσία.

 Ακόμα ένα νέο πρόσωπο μπαίνει στο παιχνίδι στο Iron Man και αυτό δεν είναι άλλο από τη Μαύρη Χήρα που υποδύεται η Σκάρλετ Γιοχάνσον. Όμορφη η Σκάρλετ, με τις καμπύλες τις, με το ερωτικό της βλέμμα, εδώ αξιοποιείται λιγάκι ως μυστικός πράκτορας της Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., αλλά πιο πολύ την "πετάνε" ως χαρακτήρα για να ξεμπερδεύουν πριν τους Εκδικητές, παρά τη χρησιμοποιούν ουσιαστικά στην ταινία. Μια χαρά πάντως κάνει αυτό που της ζητείται η Σκάρλετ, απλώς δεν τις ζητούνται πολλά. Έχει βέβαια την πιο ενδιαφέρουσα οπτικά σκηνή μάχης της ταινίας, λίγο πριν το φινάλε, στο λευκό διάδρομο, εκεί όπου γράφει πανέμορφα η μαύρη στολή της. 

 Θα έχετε προσέξει ίσως ότι ενώ συνήθως με τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς ασχολούμαι στις τελευταίες παραγράφους κάθε κειμένου, εδώ το έκανα πολύ νωρίς. Αυτό έγινε εσκεμμένα, στοχεύοντας σε κάτι. Αυτό που θέλω να δείξω έντονα γράφοντας για αυτή την ταινία είναι τη διάθεση της Μάρβελ να ρίξει χαρακτήρες στο παιχνίδι λίγο πιο βιαστικά και να ασχοληθεί λίγο ακόμα με το βασικό της παίχτη (Τόνι Σταρκ), πριν τους Εκδικητές, τσιμπώντας προφανώς και μερικά εύκολα χρήματα. Εδώ όμως αποδεικνύεται η αξία του Τζον Φαβρό ως σκηνοθέτης. Η  αλήθεια είναι ότι ο Φαβρό καταφέρνει να διατηρήσει "δεμένη" μια ταινία που ανοίγει πολλά θέματα και ασχολείται με πολλούς χαρακτήρες. Φτιάχνει ένα αρκούντως ικανοποιητικό θέαμα, που ναι μεν δεν είναι όσο καλό ήταν το προηγούμενο φιλμ αλλά προσπαθεί να διατηρήσει τα στάνταρ υψηλά και παρά τις πολλές θεματικές και τους χαρακτήρες, διεκπεραιώνει εξαιρετικά το έργο του. Έχει χορταστική δράση με αποκορύφωμα το φινάλε, που μπορεί να είναι ανεγκέφαλο (γιατί ακόμα δεν καταλαβαίνω το λόγο που Iron Man και War Machine χτυπιούνται με τα ρομπότ στο κέντρο του Μανχάταν με εκατοντάδες κόσμου από κάτω τους) αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακά γυρισμένο.

  Όλα αυτά λοιπόν για να πούμε μια ακόμα ιστορία με τον Ατσαλένιο, να περάσουμε στο Θορ, να έρθει κι ο Κάπτεν Αμέρικα που φροντίζουμε να ενημερώσουμε και το κοινό, δείχνοντας την ασπίδα του μέσα στην ταινία, για να περάσουμε στη μεγάλη συνάθροιση των Εκδικητών. Και τι μ' αυτό; Μια χαρά περάσαμε και σε αυτή την περιπέτεια του Iron Man!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

The Clinic (2010)

Είδος: Τρόμου, Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:James Rabbitts

Σενάριο:James Rabbitts

Παίζουν:Tabrett Bethell,
Freya Stafford,Andy Whitfield

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: 1979, Αυστραλία κι ένα ζευγάρι ταξιδεύει παραμονή Χριστουγέννων για να επισκεφτεί τους γονείς. Ένα φορτηγό τους βγάζει απ' το δρόμο και προκαλεί βλάβη στο αμάξι αναγκάζοντάς τους να αναζητήσουν στέγη για το βράδυ. Καταλήγουν σε ένα παρακμιακό ξενοδοχείο και το ίδιο βράδυ η εγκυμονούσα σύζυγος θα εξαφανιστεί. Ο σύντροφος προσπαθεί να κινητοποιήσει το ντόπιο σερίφη και τον ξενοδόχο, όμως, μοιάζει όλοι να αρνούνται να βοηθήσουν. Τώρα η γυναίκα πρέπει να παλέψει για τη ζωή της μόνη της, καθώς ξυπνά μέσα σε ένα άγνωστο κτίριο και με το εννιά μηνών μωρό της να μην βρίσκεται πια μέσα της.

ΑΠΟΨΗ: Η μακρινή Αυστραλία μας προμηθεύει συχνά πυκνά με ενδιαφέροντα φιλμ τρόμου αλλά το The Clinic δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα.

  Το μοναδικό φιλμ που έχει σκηνοθετήσει μέχρι σήμερα ο James Rabbitts είναι εμπνευσμένο από αληθινά περιστατικά απαγωγών βρεφών, απλώς ο Ράμπιτς το τραβάει στα άκρα. Είναι φανερό ότι προσπαθεί να κάνει κάτι κάλο και βάζει στην εικόνα του πινελιές αληθοφάνειας, τις οποίες αναμιγνύει με μια αίσθηση παραφροσύνης, θέλοντας να δώσει ένα φιλμ όχι απόλυτα ρεαλιστικό. Δεν πετυχαίνει βέβαια πολλά τελικά, έστω κι αν μια αίσθηση μούχλας και απόγνωσης περνάει από την οθόνη. Το πρόβλημα είναι ότι οι ρυθμός του δεν είναι σταθερός και πέρα από μερικά μικρά σοκ δεν καταφέρνει να μας κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο. Θέλεις να δεις που το πάει, θέλεις να δεις πως θα τελειώσει το φιλμ του αλλά εύχεσαι να πέρναγε η ώρα πιο ευχάριστα.

  Οι φίλοι των τηλεοπτικών σειρών θα αναγνωρίσετε στο πρόσωπο του μακαρίτη Άντι Γουίτφιλντ, τον τηλεοπτικό Σπάρτακο, ο οποίος εδώ δίνει την τελευταία κινηματογραφική του ερμηνεία, σε ένα ρόλο όχι ιδιαίτερα απαιτητικό. Η κούκλα Τάμπρετ Μπέθελ παίζει την έγκυο που κρατείται όμηρη ενώ μόλις της πήραν το παιδί, έχοντας περισσότερα πράγματα να κάνει με το χαρακτήρα της.

  Ποτέ δεν καταφέρνει να σε εντυπωσιάσει, ούτε να σε κρατήσει 100% εκεί, να παρακολουθήσεις την ιστορία. Μια που το βλέπεις, μια που το ξεχνάς. Καλή η ιδέα αλλά ο χειρισμός του υλικού δεν ήταν ιδανικός. Λίγο θα προσπαθήσει να σας τσιτώσει, λίγο να σας τρομάξει, λίγο να σας σοκάρει αλλά όλα αυτά ... λίγο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

Ο Φρόιντ Στο Μανχάταν (2009)

Είδος : Βιβλίο- Αστυνομικό,Θρίλερ

Manhattan Freud

Συγγραφέας: Λυκ Μποσί

Εκδόσεις: ΚΑΛΕΝΤΗΣ (2010)

Πρώτη κυκλοφορία: 2009
Editions Albin Michel,Paris

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ο Φρόιντ, ο Γιουνγκ, η Νέα Υόρκη στις αρχές του 1900, τα πρώτα βήματα της ψυχανάλυσης, μασονία, ένας δολοφόνος, ιστορία και μυθοπλασία μπλέκονται στο πρώτο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα, σεναριογράφου και τηλεοπτικού παραγωγού, Λυκ Μποσί.

"Ένας πλούσιος και διάσημος αρχιτέκτονας βρίσκεται δολοφονημένος στο σπίτι του στο Μανχάταν. Μοναδική μάρτυρας του φόνου είναι η νεαρή και όμορφη κόρη του, η οποία όμως δεν είναι σε θέση να δώσει πληροφορίες στην αστυνομία επειδή πάσχει από αμνησία. Την ίδια εποχή τυχαίνει να βρίσκεται στη Νέα Υόρκη ο γνωστός Βιεννέζος ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ, μαζί με το φίλο και μαθητή του Καρλ Γιουνγκ. Οι δύο ψυχίατροι θα κληθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εφαρμόζοντας στη νεαρή γυναίκα τη θεραπευτική μέθοδο της ψυχανάλυσης και θα βρεθούν έτσι αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας τους: να διεισδύσουν στην ψυχή ενός κατά συρροήν δολοφόνου."

(Goodreads.com)

Στην πρώτη του συγγραφική προσπάθεια, ο Λυκ Μποσί αποφασίζει να διηγηθεί μέσα στην αληθινή ιστορία της επίσκεψης του Φρόιντ και του Γιουνγκ στη Νέα Υόρκη το 1909, μια δικής του επινόησης αστυνομική ιστορία, με πρωταγωνιστές του δύο διάσημους γιατρούς. Ο Φρόιντ σε ρόλο Σέρλοκ Χολμς και ο Γιουνγκ να θυμίζει κάτι από Δρ. Γουότσον.

  Λίγες πληροφορίες για την αρχή της ψυχανάλυσης αλλά και στοιχεία για την αρχιτεκτονική των κτιρίων της Νέας Υόρκης αναμειγνύονται με τη δολοφονία ενός διάσημου αρχιτέκτονα και με μασονικά σύμβολα, που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, το οποίο δεν αργεί να πάρει μπροστά αλλά ποτέ δεν φτάνει σε υψηλά επίπεδα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γραφή του Μποσί. Το έργο του είναι γραμμένο με απλό τρόπο και μπολιασμένο με χιούμορ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη σχέση Φρόιντ και Γιουνγκ, αλλά ποτέ δεν γίνεται ένα λογοτεχνικό έργο ικανό να σε συναρπάσει με το λόγο του ή ένα αστυνομικό θρίλερ (αν προτιμάτε το διαχωρισμό) ικανό να σε εκπλήξει με τις ανατροπές του. Ανατροπές οι οποίες υπάρχουν αλλά δεν είναι καλά δουλεμένες από τον Γάλλο συγγραφέα.

  Ποια είναι η γεύση που σου αφήνει τελικά το Ο Φρόιντ Στο Μανχάταν;

  Ευχάριστη και εύκολη ανάγνωση, ενδιαφέροντα στοιχεία γύρω από την ψυχανάλυση, την αρχιτεκτονική και τον τρόπο ζωής του 1900 αλλά όχι ιδιαίτερα δυνατοί χαρακτήρες και μυστήριο όχι ικανό να "χορτάσει" τους αναγνώστες που έχουν εντρυφήσει στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Συμπαθητικό αλλά δε θα σας αφήσει πολλά πράγματα να θυμάστε.

Shelter (2010)

Είδος: Τρόμου

ΤΟ ΑΣΥΛΟ

Σκηνοθεσία:Mårlind & Stein
Σενάριο:Michael Cooney
Παίζουν:Julianne Moore,
Jonathan Rhys Meyers,Jeffrey DeMunn

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Κάρα Χάρντινγκ είναι ψυχολόγος με ειδίκευση στις διχασμένες προσωπικότητες. Συνομιλώντας με ένα νέο ασθενή, η Κάρα θα ανακαλύψει ότι μέσα του κρύβει περισσότερες από δύο προσωπικότητες αλλά και ότι όλες τους ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν δολοφονηθεί. Ο ασθενής είναι πιο επικίνδυνος απ' ότι φαίνεται και η επιστημονική προσέγγιση της Κάρα δεν είναι αρκετή, ωθώντας την έτσι σε μια μεταφυσική αναζήτηση, που θα την οδηγήσει σε μια παράξενη ομάδα κατοίκων, μιας απομονωμένης επαρχιακής πόλης της Αμερικής. 

ΑΠΟΨΗ (Με λίγα λόγια): Αυτό που αρχίζει σαν ένα ενδιαφέρον ψυχολογικό θρίλερ, μετατρέπεται άγαρμπα και βιαστικά σε μεταφυσικό θρίλερ. Κακογραμμένοι χαρακτήρες και τροπή που δεν καταφέρνει να σε πείσει όσο περνά η ώρα αλλά, αντίθετα, σου σβήνει όποιο ίχνος ενδιαφέροντος είχε δημιουργηθεί το πρώτο εικοσάλεπτο. Ούτε η Τζούλιαν Μουρ το σώζει, η οποία εννοείται πως είναι καλή ηθοποιός αλλά ο χαρακτήρας της φέρεται σαν ηλίθιος, ούτε ο Ρις Μέγιερς, ο οποίος συμπαθής είναι γενικά αλλά εδώ έπρεπε να παίξει πολλούς χαρακτήρες και δεν αποδίδει πολύ καλά. 

  Σεναριακά θα βρείτε ένα σωρό λάθη, κάποια ανεκτά, κάποια όχι, όπως πχ. μια σκιά που εμφανίζεται σε ένα βίντεο στιγμιαία, εξηγείται ως ηχητικό κύμα... Δεν είμαι και το Wikipedia αλλά έχω την αίσθηση, ότι κάτι εδώ έχει παρερμηνευθεί.

  Όσο κι αν συμπαθείτε τη Τζούλιαν Μουρ, γιατί είναι ο μόνος λόγος που θα προσέξει κάποιος την ταινία, μην ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο φιλμ. Δε λέω, όλα θέμα γούστου είναι, αλλά υπάρχει κάτι που λέγεται λογική και όταν κάποιες ταινίες την καταπατούν ασύστολα, γιατί τις βολεύει, καλό είναι να τις "μαυρίζουμε".

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Jonah Hex (2010)

Είδος: Γουέστερν, Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Jimmy Hayward

Σενάριο:Neveldine & Taylor,
William Farmer

Παίζουν:Josh Brolin, Megan Fox, 
John Malkovich

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζόνα Χεξ είναι αξιωματικός των Νότιων κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού εμφύλιου και έχει υπό τις διαταγές του τον γιο του Συνταγματάρχη Τέρνμπουλ, Τζεμπ. Όταν ο Τζεμπ θα χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια μιας μάχης, ο Τέρνμπουλ θα θεωρήσει υπεύθυνο τον Χεξ και θα πάρει εκδίκηση καίγοντας τη γυναίκα και το γιο του μέσα στο σπίτι τους, αναγκάζοντας τον Χεξ να παρακολουθεί ενώ στην πορεία τον παρατάει ημιθανή, δεμένο σε ένα πάσσαλο. Μια φυλή ινδιάνων θα περιθάλψει τον Χεξ και με τα γιατροσόφια τους θα τον σώσουν, δίνοντας του παράλληλα τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τους νεκρούς. Ο Χεξ αναζητά παντού τον Τέρνμπουλ διψώντας για εκδίκηση, ενώ βγάζει τα προς το ζην κυνηγώντας επικυρηγμένους. Η ευκαιρία για εκδίκηση θα δοθεί στον Χεξ όταν θα προσληφθεί από την Αμερικανική κυβέρνηση, για να τους βοηθήσει στο κυνήγι του Τέρνμπουλ, ο οποίος ετοιμάζει τρομοκρατικό χτύπημα στην πρωτεύουσα της χώρας. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Τζόνα Χεξ είναι δημιούργημα των John Albano και Tony DeZuniga και εμφανίστηκε πρώτη φορά στις σελίδες των κόμιξ της DC, το 1972, στη σειρά All Star Western. Το 1977 θα αποκτήσει τη δική του σειρά, της οποίας η έκδοση θα διαρκέσει 10 χρόνια ενώ το 2006 ο Χεξ επανέρχεται στην κυκλοφορία μέχρι το 2011. Το 2010 είναι η χρόνια που παραμορφωμένος καουμπόι θα κάνει την εμφάνισή του στον κινηματογράφο με απόλυτη και εκκωφαντική...αποτυχία.

  Η απορία μου σε ότι έχει να κάνει με τα κινηματογραφικά πλάνα της DC (εξαιρώντας την νεότερη τριλογία του Μπάτμαν) είναι συνεχής. Μέσα από μια πληθώρα υπερηρώων αλλά και άλλων "χάρτινων" χαρακτήρων, που έχουν παρελάσει από τα κόμιξ της, η DC, το 2010, επιλέγει να μεταφέρει έναν δευτεροκλασάτο χαρακτήρα  στο κινηματογραφικό πανί. Η σειρά του Jonah Hex που κυκλοφόρησε από το 1977 έως το 1987 είχε μια σχετικά καλή πορεία στην Αμερική αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το λόγο, που κάποιος ήθελε να μεταφερθεί το συγκεκριμένο κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Ένα σωρό πασίγνωστοι και πρωτοκλασάτοι χαρακτήρες περιμένουν υπομονετικά τόσα χρόνια να αποκτήσουν τη δική τους ταινία αλλά οι υπεύθυνοι της DC έχουν άλλη άποψη. "Ο Flash, η Wonder Woman, ο Green Lantern (ένα χρόνο μετά ήρθε αυτός), ο Green Arrow, ο Aquaman, ο Captain Marvel, ο Hawk Man μπορούν να περιμένουν. Προηγείται ο Hex. Μ' αυτόν θα κοντράρουμε την επιτυχία των ταινιών της Marvel!" Κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτηκαν εκεί στη DC, αρχικά. Λέω, αρχικά, γιατί κατά την παραγωγή της ταινίας μάλλον και οι ίδιοι απογοητεύτηκαν, ελαχιστοποίησαν τη διάρκειά της και την πέταξαν γρήγορα-γρήγορα στην αγορά, ποντάροντας περισσότερο στην αγορά του DVD, κατά την προσωπική μου άποψη.

  Τι μένει από το Jonah Hex; Όχι πολλά πράγματα. Με χρόνο καθαρής ταινίας 74 λεπτά, μοιάζουν όλα να γίνονται πολύ γρήγορα. Το σημαντικότερο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας του Hex, το origin (που λέμε στα Ελληνικά), παρουσιάζεται στα πρώτα 4 λεπτά του φιλμ (κανονική ξεπέτα) με αποτέλεσμα να μην μας δημιουργείται η αίσθηση του πόσο τραγική φιγούρα είναι ο Hex. Δεκάρα δε δίνει ο θεατής για ότι συμβαίνει μετά και ελάχιστα τον νοιάζει αν θα εκδικηθεί ο Χεξ τον Τέρνμπουλ για το θάνατο της οικογένειάς του. Όσο για το love story ανάμεσα στον Χεξ και τη Λίλα, αδιαφορία κι εκεί. Δεν βοηθάνε ούτε οι μεταξύ τους διάλογοι αλλά και ούτε όλη αυτή η βιασύνη που διακρίνει το φιλμ από την αρχή μέχρι και το τέλος του. Γενικά, το Jonah Hex σου δίνει την αίσθηση της (θα χρησιμοποιήσω ξανά αυτή την τόσο σικ λέξη) ξεπέτας. Δεν μπαίνεις ποτέ στο κλίμα παρακολούθησης μια κανονικής κινηματογραφικής ταινίας και δεν σε κερδίζει ούτε αν είσαι φίλος των κόμιξ αλλά ούτε αν είσαι φίλος των γουέστερν.

  Αν πρέπει να πω και δυο λόγια για τους ηθοποιούς, δυσκολεύομαι αλλά θα το κάνω. Ο Μπρόλιν σαν Χεξ είναι σκληροτράχηλος και βαρύς αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να μας κάνει να συμπαθήσουμε και να συμπονέσουμε τον ήρωά του, κάτι που δεν το ένιωσα ούτε λεπτό. Ο Μάλκοβιτς ως Τέρνμπουλ, αδιάφορος και ακόμα πιο αδιάφορη η Μέγκαν Φοξ, όσο όμορφη και πορσελάνινη κι αν είναι.

  Κλείνω με την τελευταία σκηνή της ταινίας. Δεν ξέρω αν ήθελαν να κάνουν χιουμοράκι οι σεναριογράφοι αλλά η ατάκα του Προέδρου της Αμερικής προς το Χεξ είναι στα όρια του γελοίου. "Η Αμερική χρειάζεται ένα σερίφη"΄, λέει ο Πρόεδρος δίνοντας ένα αστέρι στον Χεξ, για να πάρει την απάντηση από τον καουμπόι : " Δε νομίζω πως οι χώρες χρειάζονται σερίφηδες". Εντάξει, αν υποθέσω ότι ήταν σποντίτσα προς τον Μπους, το παραβλέπω, αλλά ειλικρινά μου ακούστηκε σαν μια από τις πιο γελοίες ατάκες που έχω ακούσει ποτέ.

Με λίγα λόγια: Αποτυχημένη μεταφορά ενός άγνωστου στον περισσότερο κόσμο χαρακτήρα της DC Comics. Καλοί ηθοποιοί, αδιάφορες ερμηνείες, κακό σενάριο, κακή ταινία. Προσπεράστε τη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Rare Exports : A Christmas Tale (2010)

Είδος : Φαντασίας, Τρόμου

Σκηνοθεσία:Jalmari Helander
Σενάριο:Helander Brothers,
Petri Jokiranta,Sami Parkkinen
Παίζουν:Onni Tommila,
Jorma Tommila

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ :Βόρεια της Φινλανδίας και στα σύνορα με τη Ρωσία, βρίσκεται ένα από τα υποτιθέμενα σπίτια του Άη Βασίλη. Τους τελευταίους μήνες, μια διεθνής ομάδα αρχαιολόγων, που εργάζεται για την εταιρία Subzero Inc, και με αρχηγό έναν περιέργο Βρετανό, σκάβει μυστηριωδώς ένα μεγάλο λόφο, δημιουργώντας προβλήματα στο περιβάλλον. Οι ντόπιοι, και κυρίως ο Samis και ο Laplanders είναι έξω φρενών. Η ετήσια συγκέντρωση των ταράνδων, που συμβαίνει λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, έχει καταστραφεί, δημιουργώντας προβλήματα και στην τοπική οικονομία. Επίσης ενοχλημένος, είναι ο Rauno, ένας πατέρας που μεγαλώνει μόνος του τον γιο του, Pietari, ένα παιδί με μεγάλη φαντασία και προβλήματα ανάπτυξης. Ο Pietari όμως, προσέχει κάποια πράγματα που οι άλλοι δεν τα δίνουν σημασία, και συνειδητοποιεί ότι η τρύπα που έχουν σκάψει, σχετίζεται με τον Άη Βασίλη. [Cine.gr]

ΑΠΟΨΗ : Το Rare Exports είναι ένα παράξενο παραμύθι τρόμου, που βαδίζει στα χνάρια των Gremlins και αρκετές στιγμές καταφέρνει να μας παρασύρει στον κόσμο του. Έχουμε μια ιστορία φαντασίας με ελάχιστα στοιχεία τρόμου, που σου αφήνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα παραμύθι για λίγο μεγαλύτερα παιδιά.

  Το χιονισμένο σκηνικό της Φινλανδίας είναι ιδανικό για την ιστορία που αφηγείται το Rare Exports, η οποία δεν είναι άλλη από αυτή του Πατέρα των Χριστουγέννων (του δικού μας Άη Βασίλη). Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με άλλη μια παραλλαγή του μύθου, την οποία όμως βρήκα ιδιαίτερα έξυπνη και πολύ πιο ενδιαφέρουσα από όσες έχουμε κατά καιρούς παρακολουθήσει. Μην περιμένετε ταράνδους, μην περιμένετε καλικάντζαρους, μην περιμένετε τον αγαθό Άγιο με το λευκό μούσι. Όλα αυτά υπάρχουν μέσα στο φιλμ αλλά όχι όπως τα φανταζόμαστε και εκεί είναι που κερδίζει πόντους το Rare Exports. Το όλο εγχείρημα φανερώνει τη δυναμική του κυρίως στο τελευταίο μισάωρο και μας ανοίγει τα χαρτιά του ένα -ένα, για να καταλήξει στο χιουμοριστικό αλλά και καυστικό φινάλε για την εμπορευματοποίηση του μύθου του Άγιου Βασίλη. Μέχρι να φτάσουμε εκεί χρησιμοποιείται ένα έξυπνο τρικ από τους δημιουργούς, για να μας παραπλανήσουν, το οποίο αξίζει να ανακαλύψετε παρακολουθώντας το φιλμ.

  Ερμηνευτικά μας κερδίζει ο πιτσιρικάς και ο πατέρας του (πατέρας και γιος στην πραγματικότητα) ενώ οι υπόλοιποι ρόλοι μοιάζουν περισσότερο υποστηρικτικοί  στους δύο πρωταγωνιστές, εξυπηρετώντας κυρίως το χιουμοριστικό κομμάτι της ιστορίας.

  Νομίζω, ότι το Rare Exports είναι η καλύτερη εναλλακτική πρόταση για τις γιορτινές μέρες αλλά δεν είναι μια ταινία που θα εκτιμηθεί από όλους, όσο της αξίζει. Το εμπόδιο στην αναγνώρισή της είναι καταρχάς η δύσκολη και βαριά Φινλανδική γλώσσα, κάτι το οποίο θα αποτρέψει πολλούς από το ανακαλύψουν το φιλμ. Ένας άλλος λόγος που μπορεί να μην εκτιμηθεί από το ευρύ κοινό το Rare Exports είναι το ιδιαίτερο χιούμορ του και ο σουρεαλισμός του. Δεν είναι μια ταινία που πρέπει να τη δεις με τα ίδια μάτια που θα έβλεπες μια οποιαδήποτε ταινία φαντασίας, γιατί θα χάσεις πολλά.

Με λίγα λόγια : Έξυπνο αλλά και ιδιαίτερο παραμύθι τρόμου, που δίνει τη δική του άποψη πάνω στο μύθο του Πατέρα των Χριστουγέννων (Άη Βασίλης).

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων :

Cine.gr

Sint (2010)

Είδος : Τρόμου,Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Dick Maas
Σενάριο:Dick Maas
Παίζουν:Egbert Jan Weeber,
Bert Luppes

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ :  Στην Ολλανδία, στις 5 του Δεκέμβρη, όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο, ο Άγιος Νικόλαος δε φέρνει δώρα... Παίρνει...παιδιά...

ΑΠΟΨΗ : 27 Δεκεμβρίου 2013, δύο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα και λίγες ημέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, εδώ στο Δες και Πες συνεχίζουμε τις εναλλακτικές προτάσεις για τις ημέρες των γιορτών, με μια ταινία, που ναι μεν διαδραματίζεται μερικές ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, αλλά η ατμόσφαιρα είναι παρόμοια. Οπότε...

Εναλλακτικά Χριστούγεννα : Μέρος 5ο!

  Στην Ολλανδία, ο Άγιος Νικόλαος είναι ότι ο Άγιος Βασίλης για εμάς. Κάθε χρόνο στις 5 Δεκέμβρη γιορτάζεται η γέννηση του και το έθιμο θέλει τον Άγιο να φέρνει δώρα σε όλα τα καλά παιδιά, ενώ τα άτακτα μπαίνουν σε τσουβάλια και οι βοηθοί του, οι Μαύροι Πιτ (!), τα στέλνουν στην Ισπανία!

  Εδώ λοιπόν έχουμε μια παραλλαγή αυτής της ιστορίας, με τον Νικόλαο να είναι ένας κακός και αιμοσταγής επίσκοπος, ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης αγανακτισμένων χωρικών, οι οποίοι δεν άντεχαν τη φορολογία και την σκληρή συμπεριφορά του Νικόλαου, δολοφονείται. Από τότε ο Νικόλαος επιστρέφει κάθε 32 χρόνια, για να απαγάγει όσο περισσότερα παιδιά μπορεί.

  Η ιδέα της ταινίας είναι καλή και ιντριγκαδόρικη. Σίγουρα θα υπήρξαν αντιδράσεις από την Εκκλησία και σε αυτή την περίπτωση καθώς αμαυρώνεται το όνομα ενός Αγίου της Καθολικής Εκκλησίας και μάλιστα αγαπητού στα παιδιά. Μέχρι ένα σημείο το φιλμ κυλάει καλά αλλά σαν ένα εφηβικό θρίλερ χαμηλών αξιώσεων. Το πρόβλημα είναι ότι τη στιγμή που θα έπρεπε να υπάρχει κορύφωση της δράσης, το παιχνίδι χάνεται. Η εξάρσεις που παρουσιάζονται, σβήνουν αμέσως και φτάνεις στο τέλος αδιάφορα ενώ θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ καλύτερα.

  Υπάρχουν σκηνές ευφάνταστες και καλογυρισμένες, όπως η καταδίωξη του Αγίου στις ταράτσες, η επίθεση στο αμάξι και η στιγμή που ο Άγιος μπαίνει στο Νοσοκομείο Παίδων, αλλά όλα αυτά μοιάζουν να χάνονται όσο πλησιάζεις στο τέλος της ταινίας. Εκεί που νομίζεις ότι η ταινία "παίρνει μπροστά" και η δράση θα συνεχιστεί, αμέσως τα πράγματα καταλαγιάζουν απότομα και χάνεται η ευκαιρία. Αυτό γίνεται συνολικά τρεις φορές στη (μικρή) διάρκεια του Sint και κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος, κρατώντας τις λίγες ενδιαφέρουσες σκηνές, την καλή κεντρική ιδέα και την τάση αυτοσαρκασμού που διαθέτει. Οι φαν των slasher θα εκτιμήσουν και κάποιες σκηνές που το gore κάνει αισθητή την παρουσία του.

  Δεν είναι από τις ταινίες που θα συμβούλευες κάποιον να την αποφύγει αλλά δεν είναι και από αυτές που θα μπορούσες να προτείνεις εύκολα. Είναι σαν ένα φαγητό που κάτι του λείπει και το μασουλάς απλώς για να χορτάσεις αλλά ξέρεις ότι δε θα το ξαναδοκίμαζες.

Με λίγα λόγια : Εναλλακτική εορταστική πρόταση χαμηλών απαιτήσεων με μερικές ενδιαφέρουσες σκηνές αλλά χλιαρή και αδιάφορη στο σύνολό της.

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων

  

You Don't Know Jack (2010)

Είδος: Βιογραφική

ΔΟΚΤΩΡ ΘΑΝΑΤΟΣ

Σκηνοθεσία:Barry Levinson 

Σενάριο:Adam Mazer

Παίζουν: Al Pacino, Brenda Vaccaro, 

                     John Goodman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ένα φιλμ που μας συστήνει τον Jack Kevorkian, γνωστό και ως Δρ. Θάνατο, ο οποίος βοήθησε να πραγματοποιηθούν πάνω από 130 αυτοκτονίες. Ο Kervokian καταδικάστηκε σε φόνο δεύτερου βαθμού και πέρασε 8 χρόνια στη φυλακή όταν έστειλε σε ένα κανάλι μια βιντεοκασέτα που τον έδειχνε να κάνει ευθανασία σε έναν πολύ άρρωστο άνθρωπο. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Δυστυχώς, η καλύτερη ερμηνεία του Al Pacino τα τελευταία χρόνια, έγινε στο You Don't Know Jack. Λέω δυστυχώς, γιατί πρόκειται για τηλεοπτική παραγωγή και όχι κινηματογραφική, που θα μπορούσε να αποφέρει ένα ακόμα χρυσό αγαλματάκι στον Pacino. Εννοείται, βέβαια, ότι ο Πατσίνο κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και ΕΜΜΥ το 2010, για την ερμηνεία του ως Τζακ Κεβορκιάν αλλά είναι πολύ κρίμα, που η ταινία αυτή περιορίστηκε στην τηλεόραση.

  Ο Λέβινσον, πάντοτε άνισος σαν σκηνοθέτης, παραδίδει μια εξαιρετική δραματική βιογραφία και καταπιάνεται με ένα θέμα πολύ δύσκολο.Έχει δικαίωμα ο ασθενής που ταλαιπωρείται σωματικά και ψυχικά από ανίατη ασθένεια, να βάλει τέλος στη ζωή του; Έχει δικαίωμα ένας γιατρός να βοηθήσει σε αυτό; Αυτό που καταφέρνει ο Λέβινσον είναι να μην πάρει ξεκάθαρα θέση αλλά να μας δείξει και τις δύο όψεις, παρότι γνωρίζουμε τη θέση του πρωταγωνιστή του και θα ήταν πολύ εύκολο να μας παρασύρει υπέρ του. Η ερμηνεία του Πατσίνο βοηθάει σε αυτό, δείχνοντας μας τη βασανισμένη ψυχή του Κεβορκιάν αλλά και τα όρια, που μοιάζει πολλές φορές έτοιμος να ξεπεράσει χωρίς προφανή λόγο. Εκεί έρχεται το συμπρωταγωνιστικό καστ να βάλει κι αυτό το χεράκι του, με την πολύ καλή Brenda Vaccaro στο ρόλο της αδερφής του Κεβορκιάν και με τον πάντα καλό John Goodman στο ρόλο του καλύτερου φίλου του. Πάρα πολύ καλός και ο Danny Huston αν και στα όρια της καρικατούρας κάποιες στιγμές (η περούκα δε χρειαζότανε) ενώ η Susan Sarandon μοιάζει ελαφρώς αδιάφορη. Αυτοί οι τέσσερις χαρακτήρες (λιγότερο η Sarandon) χρησιμοποιούνται άψογα για να εκφραστούν οι διαφορετικές απόψεις πάνω στο θέμα της ευθανασίας, παρότι όλοι τους συμπορεύονται με τον Κεβορκιάν.

  Μοναδικό μειονέκτημα του You Don't Know Jack, είναι η μεγάλη διάρκειά του, η οποία μάλλον αιτιολογείται στο τηλεοπτικό της παραγωγής. Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί η μικρή κοιλιά που κάνει λίγο πριν το τέλος, αν ήταν 20 λεπτά μικρότερο.

Με λίγα λόγια : Εξαιρετικός Αλ Πατσίνο και προσεχτική σκηνοθεσία από τον Μπάρυ Λέβινσον σε ένα πολύ λεπτό θέμα. Δείτε το ανεπιφύλακτα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Detective Dee And The Mystery Of The Phantom Flame (2010)

Είδος: Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:Tsui Hark

Σενάριο:Chia-lu Chang,Kuo-fu Chen, 

                        Lin Qianyu

Παίζουν:Tony Leung Ka Fai,

Chao Deng,Carina Lau

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ένας εξόριστος ντετέκτιβ καλείται να λύσει μια σειρά μυστηριώδων θανάτων, που απειλούν να καθυστερήσουν την στέψη της αυτοκράτειρας Wu. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Ο Dee ήταν υπαρκτό πρόσωπο, αξιωματούχος στις Δυναστείες Tang και Wu Zetian Zu. Παρουσιάζεται σαν ένας ιδιαίτερα λαοφιλής και ευφυής χαρακτήρας, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί αρκετές ιστορίες γύρω από το όνομά του και ο ίδιος να παρουσιάζεται σαν ένας Κινέζος Σέρλοκ Χολμς. Θρύλοι αλλά και διηγήματα, τηλεοπτικές σειρές και το 2010 έρχεται και η κινηματογραφική ταινία, δια χειρός Tsui Hark.

  Δυναμική επιστροφή του Tsui Hark, ικανότατου σκηνοθέτη, με κλασικές ταινίες πολεμικών τεχνών στις δεκαετίες '80 και '90. Η Αμερική και η συνεργασία του με τον Βαν Νταμ (Knock Off, Double Team) παραλίγο να τον καταστρέψει αλλά η επιστροφή στη χώρα του τον βοήθησε να ξαναβρεί σιγά-σιγά τον εαυτό του και εν έτει 2010 να μας παρουσιάσει τον εξαιρετικό Ντετέκτιβ Ντι.

  Όμορφο μείγμα φαντασίας, αστυνομικού μυστηρίου και πολεμικών τεχνών. Ένα παραμύθι για μεγάλους, που έχει τη βάση του σε ιστορικά γεγονότα. Οπτικά χορταστικό, με σκηνικά που θυμίζουν πίνακα ζωγραφικής πολλές φορές, με μόνη παραφωνία σε λίγες στιγμές τα σκηνικά του background, που δημιουργήθηκαν με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και "χτυπάνε" λίγο άσχημα, παρότι προσεγμένα.

  Ο Hark παίζει άψογα με τα πλάνα του και οι κινήσεις της κάμερας είναι συνήθως θεαματικές ενώ η χορογραφία των σκηνών με μάχες σώμα με σώμα είναι εξαιρετική. Αυτό που καταφέρνει ο Hark είναι να δημιουργήσει ένα παραμύθι, μπολιασμένο με λαογραφικά και ιστορικά στοιχεία, με θρύλους της πατρίδας του, με αστυνομικό μυστήριο και με γερές δόσεις πολεμικών τεχνών. Όλα αυτά χώρεσαν με αρκετή προσοχή στο μοντέρνο σενάριο των Kuo-fu Chen και Chia-lu Chang.

  Σίγουρα μια απ' τις καλύτερες ταινίες του 2010 και σίγουρα μια ταινία, την οποία δεν έχουν ακουστά οι περισσότεροι καθώς ο Ασιατικός κινηματογράφος (ο μη ντουμπλαρισμένος ειδικά) έχει φανατικό κοινό αλλά η μεγαλύτερη μερίδα κόσμου δυσκολεύεται να τον παρακολουθήσει ακόμα και σε ταινίες εύκολες σαν τη συγκεκριμένη. Νομίζω ότι το Detective Dee And The Mystery Of The Phantom Flame αξίζει την προσοχή σας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

Insidious (2010)

Είδος: Τρόμου

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ

Σκηνοθεσία:James Wan

Σενάριο: Leigh Whannell

Παίζουν:Patrick Wilson, Rose Byrne, 

                          Ty Simpkins

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Αφού μια οικογένεια μετακομίσει σε ένα παλιό σπίτι, ο γιος πέφτει σε κώμα μετά από ένα ατύχημα. Η τραγωδία δεν σταματάει εκεί, καθώς η οικογένεια αρχίζει να περιβάλλεται από σατανικά πνεύματα. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Ο James Wan έχει βαλθεί να αναστήσει για τα καλά την κλασική φόρμα για τις ταινίες τρόμου. Τόσο το φετινό Conjuring, όσο και το Insidious του 2010, είναι ταινίες που σε γυρίζουν πίσω. Η πρώτη στη δεκαετία του '70 καθώς εξελίσσεται κιόλας στη δεκαετία εκείνη, ενώ η δεύτερη σε μεταφέρει, τόσο με το θέμα της όσο και με τον τρόπο που είναι γυρισμένη, στη δεκαετία του '80. Σε πολλούς από εσάς που η δεκαετία του '80 σας βρήκε στην εφηβεία, είμαι σίγουρος ότι το Insidious θα θυμίσει ταινίες όπως το Poltergeist ή τον Εφιάλτη Στο Δρόμο Με Τις Λεύκες.

  Ο Wan δημιουργεί πάρα πολύ καλή ατμόσφαιρα και μας βάζει από νωρίς στο κλίμα. Ο μικρός θα πέσει σε κώμα και τα μεταφυσικά γεγονότα θα αρχίσουν σύντομα. Σκιές που κινούνται πίσω από τους πρωταγωνιστές, φωνές και παιδικά γέλια, είναι μεν πράγματα που έχουμε ξαναδεί αλλά ο Wan τα χρησιμοποιεί με μαεστρία και χωρίς να το παρακάνει. Μέχρι λοιπόν τα μισά του φιλμ, παρακολουθούμε ένα νοσταλγικό, αξιοπρεπέστατο θρίλερ τρόμου. Από τα μισά του φιλμ και μετά, η νοσταλγία για τα '80ς παραμένει αλλά το παιχνίδι αλλάζει.

  Η εμφάνιση των κυνηγών φαντασμάτων και του μέντιουμ ήταν μεν λογικό να έρθει αλλά από εκεί κι έπειτα έχεις την αίσθηση ότι η ταινία αυτοπαρωδείται. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, απλώς ο τρόμος μετριάζεται (η αγωνία κρατιέται σε καλά επίπεδα πάντως) και δίνεται έμφαση στο οπτικό κομμάτι. Το ταξίδι στον παράλληλο κόσμο, στον κόσμο των ονείρων, παρουσιάζεται με έναν σκοτεινό αλλά και έντονο τρόπο από τον Wan. Χρώματα, σκιές, φαντάσματα, δαίμονες, όλα έχουν μια ιδιαίτερη μορφή σε αυτόν τον κόσμο και θεωρώ ότι ακόμα κι αν συμφωνείτε μαζί μου, πως το δεύτερο κομμάτι της ταινίας έχει τάσεις παρωδίας και το βρίσκεται ένα κλικ κάτω από το πρώτο, αυτό που θα θυμάστε από το Insidious, είναι αυτό το δεύτερο κομμάτι του.

Με λίγα λόγια : Αν σου αρέσουν οι ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '80, το Insidious είναι ότι πρέπει για σένα. Δες το ανεπιφύλακτα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

I Spit On Your Grave (2010)

Είδος: Τρόμου

ΘΑ ΦΤΥΣΩ ΣΤΟΝ

ΤΑΦΟ ΣΑΣ

Σκηνοθεσία: Steven R. Monroe

Σενάριο:Stuart Morse,

Meir Zarchi(πρωτότυπο σενάριο)

Παίζουν:Sarah Butler, 

Jeff Branson,

Andrew Howard

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ  : Νεαρή συγγραφέας ,θέλοντας να γράψει το δεύτερο βιβλίο της, νοικιάζει ένα σπίτι στο δάσος δίπλα σε μια λίμνη. Εκεί τέσσερεις ντόπιοι, ανάμεσά τους και ο σερίφης, θα την κακοποιήσουν και θα την βιάσουν. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει, θα πηδήξει στο ποτάμι και οι βιαστές της, αφού ψάχνουν μερικές μέρες για το πτώμα της και δεν το βρίσκουν, θα τη θεωρήσουν νεκρή. Μετά από ένα μήνα η συγγραφέας επιστρέφει ζητώντας εκδίκηση.

ΑΠΟΨΗ : Ωμή, σκληρή και προκλητική ταινία. Ξεκινά σαν ένα κλασικό εφηβικό θρίλερ αλλά στην πορεία συνειδητοποιείς, ότι δεν είναι τέτοιο. Μια ( μεγάλης διάρκειας θεωρώ ) σκηνή βιασμού στο πρώτο 45λεπτο, μια μικρή ανάπαυλα και αμέσως μετά μια σωρεία σκληρών βασανιστηρίων με τόσο ρεαλιστική απεικόνιση είναι κάτι που δε συναντάς σε εφηβικά θρίλερ.

  Δεν ξέρω πως πρέπει να αντιμετωπίζονται ταινίες σαν αυτή. Δεν ξέρω ,αν μπορείς κι αν πρέπει να τις αναλύεις σαν ταινίες ή σαν δοκιμασία των ορίων σου, στομαχικών και ψυχολογικών. Ξέρω σίγουρα, πως, αν ήμουν Αμερικάνος επαρχιώτης του Νότου, το συγκεκριμένο φιλμ θα με ενοχλούσε ( έχω κι ένα Deliverance στην πλάτη μου ). Με παρουσιάζει ( εμένα, τον Αμερικάνο επαρχιώτη ) σαν ένα απάνθρωπο κτήνος. Σαν έναν άνδρα, που βλέπει τη γυναίκα σαν ένα κομμάτι κρέας. Σαν έναν άνδρα, που διασκεδάζει με την κακοποίηση μιας "πρωτευουσιάνας" και βρίσκει ψυχαγωγικό το χλευασμό και το βιασμό της.

  Ειλικρινά, δε μπορώ να δω το I Spit On Your Grave σαν μια φυσιολογική κινηματογραφική ταινία. Είχα ένα θέμα πάντα με τα σπλάτερ ( μόνο εκεί μπορώ να το κατατάξω ). Τα έβρισκα εξαιρετικά άρρωστα. Δεν έβρισκα, ούτε και βρίσκω, διασκεδαστικό το να παρακολουθώ ανθρώπους να σφαγιάζονται, με την κάμερα να εστιάζει σε κομμένα μέλη τους. Αυτός είναι ο λόγος που δεν τα συμπάθησα ποτέ, παρότι φανατικός των ταινιών τρόμου. Δε μπορώ να πω ,αν το I Spit On Your Grave είναι καλό, κακό ή μέτριο φιλμ. Είναι μια εμπειρία διαφορετική, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Είναι μια δοκιμασία, κυρίως ψυχολογική. Υπάρχει διάχυτο μίσος σε όλη τη διάρκεια του φιλμ. Μίσος για τους επαρχιώτες, μίσος για τους πρωτευουσιάνους, μίσος για τις γυναίκες, μίσος για τους άνδρες, μίσος για τους πάντες.

  Αν υπάρχει κάτι, που μπορώ ,να σας συμβουλέψω σίγουρα, είναι το εξής. Αν αποφασίσετε ,να το παρακολουθήσετε, μην το κάνετε με τη συνοδεία ποπ-κορν, τσιπς και άλλων τροφίμων. Προσωπικά έχω γερό στομάχι αλλά υπήρξαν στιγμές που δυσκολεύτηκα.

  Ελπίζω να μην περιμένετε βαθμολογία μετά απ' όσα έγραψα παραπάνω... Ωστόσο παραθέτω ενδεικτικά τη βαθμολογία του IMDB και του Cine.gr.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

I Saw The Devil (2010)

Είδος: Θρίλερ

ΑΝΤΙΚΡΙΣΑ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

Σκηνοθεσία:Kim Jee-Woon

Σενάριο:Hoon-jung Park

Παίζουν:Byung-hun Lee,

Min-sik Choi

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Κατα συρροήν δολοφόνος περιλαμβάνει στα θύματά του την έγκυο αρραβωνιαστικιά αστυνομικού, την οποία θα βιάσει και θα κατακρεουργήσει όπως έκανε με όλες τις προηγούμενες νεαρές γυναίκες που παγίδευε. Ο αστυνομικός θα τον ψάξει και θα προσπαθήσει να εκδικηθεί με ένα διαφορετικό και βίαιο τρόπο.

ΑΠΟΨΗ : Παρουσιάστηκε σαν το Oldboy της νέας δεκαετίας. Να ξεκαθαρίσουμε απ' την αρχή, ότι δεν φτάνει σίγουρα στα ίδια επίπεδα. Το Oldboy ήταν περισσότερο μια ταινία σινεφίλ με έντονα όμως τα στοιχεία του θρίλερ αλλά και της τραγωδίας. Εδώ, έχουμε μια ταινία που μπορεί εύκολα να απευθυνθεί σε ευρύτερο κοινό. Ένα καθαρό θρίλερ και μια ταινία με αρκετή δράση, η οποία έχει λόγο ύπαρξης και δεν είναι ο βασικός πρωταγωνιστής χρησιμοποιώντας ένα προσχηματικό σενάριο απλώς για να έχουμε κυνηγητά, πυροβολισμούς, ξύλο κλπ.

  Οι δύο πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί και ερμηνεύουν απίστευτα πιστευτά τους ρόλους, τόσο του ψυχοπαθή κατα συρροήν δολοφόνου ( Min-sik Choi ) , όσο και του διψασμένου για εκδίκηση αστυνομικού ( Byung-hun Lee ). Το κυνηγητό και ο τρόπος που ο κυνηγός γίνεται θήραμα και το θήραμα κυνηγός, γίνεται με μαεστρία από τον σκηνοθέτη, ο οποίος μέσα σε όλες αυτές τις άλλοτε θεαματικές και άλλοτε έντονα αγωνιώδεις σκηνές, βρίσκει χώρο και για την εξέλιξη του δράματος και για την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Το καλό, το κακό και θέματα ηθικής και δικαιοσύνης περνάνε από τα μάτια μας και μπλέκονται το ένα με το άλλο και η βία κάνει την εμφάνιση της και στις δύο πλευρές, ενώ εσύ παρακολουθείς χωρίς να μπορείς να πάρεις 100% το μέρος του καλού αστυνομικού. 

  Στα θετικά του  I Saw The Devil, συγκαταλέγεται το ότι ο θεατής δεν καθοδηγείται να ταυτιστεί με τον αστυνομικό που έχασε τη γυναίκα του, του επιτρέπεται όμως να σκεφτεί τις συνέπειες της εκδίκησης και του μίσους που γεννιέται στις ανθρώπινες ψυχές. Υπάρχει χώρος και τροφή για σκέψη σε ότι έχει να κάνει με το ανθρώπινο συναίσθημα του μίσους και το που οδηγείται ο άνθρωπος, όταν αυτό βγεί στην επιφάνεια. Ο διάβολος του τίτλου δεν είναι άλλος από το μίσος που κατοικεί μέσα στους δύο πρωταγωνιστές και που, για διαφορετικούς λόγους στον καθένα, κάνει την εμφάνισή του, οδηγώντας τους όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι και αφήνοντας εμάς με ερωτηματικά, μετά το έξυπνο αλλά δύσκολο φινάλε του έργου.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr