Into the Grizzly Maze (2015) Quick Review

 

Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ
Διάρκεια:94'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Στα κρύα, βροχερά, χιονισμένα δάση της Αλάσκα μας μεταφέρει το Into The Grizzly Maze, για να μας πει μια ιστορία δύο αδερφών και μιας αρκούδας, όπου τους ενώνουν και τους χωρίζουν πολλά. Μια ιστορία με οικολογικά μηνύματα αλλά και τυπική "ταινία τέρατος", που θα ήθελε να είναι το αντίστοιχο "Τα Σαγόνια... Της Αρκούδας" αλλά ο Ντέιβιντ Χακλ δεν είναι Σπίλμπεργκ.

 Η ταινία του Χακλ δεν είναι κακή αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από το μέσο όρο των ταινιών του είδους. Όταν μιλάμε για "είδος", εννοούμε τις περιπέτειες που οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τη φύση και κυρίως με άγρια (ή και όχι) ζώα. Αναμφίβολα ο βασιλιάς του είδους και ίσως αυτός που ξεκίνησε την παραγωγή παρόμοιων ταινιών δεν είναι άλλος από τον μεγάλο λευκό καρχαρία του Jaws. Σαφώς υπάρχουν και Τα Πουλιά, του Χίτσκοκ, αρκετά χρόνια πιο πριν και παρότι η προτίμησή μου είναι ξεκάθαρα με τον Χίτσκοκ, ωστόσο το Jaws είχε μεγαλύτερη επιρροή στο κινηματογραφικό κοινό. Είναι σύνηθες λοιπόν από την εποχή εκείνη, οι δημιουργοί που καταπιάνονται με παρόμοια θέματα να έχουν ως Ευαγγέλιο το έργο του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Έτσι συμβαίνει και με τον Ντέιβιντ Χακλ, ο οποίος έχει πολλά στοιχεία στην ταινία του που μας δείχνουν ότι μελέτησε το στήσιμο του Jaws. Κάποια τα παρουσιάζει καλά, κάποια όχι και τόσο, κάποια δεν μπορεί να τα υποστηρίξει καθόλου.

 Η κινηματογράφηση του δάσους είναι ένα από τα καλά στοιχεία της ταινίας. Τα τεράστια δάση και οι βουνοκορφές δείχνουν πανέμορφα αλλά και απειλητικά ταυτόχρονα ενώ αρκετά ανεβαίνει στην εκτίμησή μου η προσπάθεια του σκηνοθέτη να μην χρησιμοποιήσει πολλά ψηφιακά εφέ αλλά να το πάει πατροπαράδοτα, με κάποια μηχανικά εφέ αλλά και με την αρκούδα να είναι ένα κανονικό, εκπαιδευμένο φαντάζομαι ζώο.

 Ο Τζέμς Μάρσντεν και ο Τόμας Τζέιν έχουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους εδώ και αποτελούν κι αυτοί ένα ακόμα θετικό στοιχείο της ταινίας, με τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον να ακολουθεί , με μια λίγο πιο διεκπεραιωτική ερμηνεία αλλά μερικές φορές ο Μπίλι μας αρκεί κι έτσι! Επίσης έχουμε την εμφάνιση του πάντα αξιόπιστου, Σκοτ Γκλεν, σε ρόλο που παρότι είναι σημαντικός για την εξέλιξη της ταινίας, δεν είναι καλογραμμένος. Τώρα, για το υπόλοιπο καστ, δυστυχώς, δεν μπορώ να πω κάτι ιδιαίτερο.

 Η ταινία του Χακλ πέρασε απαρατήρητη από τη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως απ' ότι μπορώ να καταλάβω καθώς κινηματογραφική διανομή είχε μόνο στον Καναδά και σε περιορισμένες αίθουσες στις ΗΠΑ. Στον υπόλοιπο κόσμο πήγε κατευθείαν στο DVD και σε streaming υπηρεσίες. Για παρακολούθηση στην τηλεόραση, δεν είναι κακή επιλογή, ιδιαίτερα αν σου αρέσει το συγκεκριμένο είδος και είσαι από αυτούς που γουστάρουν περιπέτειες σε χιονισμένα τοπία και άγρια δάση. Σίγουρα, με το υλικό που προσφέρει το σενάριο, θα μπορούσαμε εδώ να είχαμε ένα καλτ ταινιάκι που θα κέρδιζε τη φήμη του με το πέρασμα των χρόνων αλλά ο Ντέιβιντ Χακλ παίζει εκ του ασφαλούς και ως συνήθως, στον κινηματογράφο όταν παίζεις εκ του ασφαλούς χωρίς να κατέχεις απόλυτα τα "κόλπα" του κάθε είδους, δεν βγαίνεις κερδισμένος. Εκτός και το μόνο που ήθελε ήταν μια συμπαθητική μεν, γρήγορα στα αζήτητα δε, ταινία.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

 

 

The Invitation (2015)

Είδος: Μυστηρίου, Δραματική

"Η απώλεια είναι αυτή που βασανίζει τους πρωταγωνιστές και γύρω από εκεί περιστρέφεται αρχικά το φιλμ, με αργούς ρυθμούς, υπνωτιστικούς σχεδόν, φροντίζοντας όμως να σου υπενθυμίζει ανά διαστήματα ότι δεν είναι μόνο ένα ψυχολογικό δράμα αυτό που παρακολουθείς."

Σκηνοθεσία:Karyn Kusama

Σενάριο:Phil Hay,Matt Manfredi

Παίζουν:Logan Marshall-Green,
Emayatzy Corinealdi,Michiel Huisman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σας έχω μιλήσει πολλές φορές για τη μαγεία του άγνωστου, την εμπειρία να μπαίνεις στην προβολή μιας ταινίας χωρίς να γνωρίζεις σχεδόν τίποτα γι αυτήν. Θα υπάρξουν φορές που η κατάληξη θα είναι επώδυνη για τα μάτια και το μυαλό σου αλλά υπάρχουν πολλές φορές που το αποτέλεσμα σε ικανοποιεί, περισσότερο από όσο ίσως δικαιολογεί η ποιότητα του ίδιου του φιλμ, οπότε παράλληλα η μαγεία του αγνώστου κρύβει και μια παγίδα υπέρ εκτίμησης. Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι και το ανεξάρτητο δραματικό φιλμ μυστηρίου, The Invitation, ενδιαφέρον φιλμ που δεν είδαμε ποτέ στους κινηματογράφους της χώρας μας.

  Για το συγκεκριμένο φιλμ δε χρειάζεται να ξέρετε πολλά. Αρκεί να γνωρίζετε ότι είναι ανεξάρτητη παραγωγή, με χαρακτηριστικό συνήθως των ανεξάρτητων παραγωγών την αργή εξέλιξη, κι ότι κρατά μια αποκάλυψη για το τέλος ή ίσως δύο αποκαλύψεις. Την πρώτη την περιμένεις σίγουρα, γι αυτό και δεν τη θεωρώ απαραίτητα ανατροπή, η δεύτερη είναι αυτή που δίνει τους περισσότερους πόντους στο φιλμ. Με αυτά τα δύο μπορείς να προχωρήσεις υποψιασμένος πάνω κάτω για αυτό που θα δεις

  Το σενάριο των Φιλ Χέι και Ματ Μανφρέντι ακολουθεί τον Γουίλ και την Κίρα στο παλιό σπίτι του πρώτου, εκεί όπου πια ζει η πρώην γυναίκα του με το νέο της σύντροφο κι έχουν οργανώσει μια μάζωξη παλιών και νέων φίλων. Η ώρα περνά, η συζήτηση φουντώνει και η κατάσταση αρχίζει να παίρνει παράξενη τροπή για όλους.

  Η απώλεια είναι αυτή που βασανίζει τους πρωταγωνιστές και γύρω από εκεί περιστρέφεται αρχικά το φιλμ, με αργούς ρυθμούς, υπνωτιστικούς σχεδόν, φροντίζοντας όμως να σου υπενθυμίζει ανά διαστήματα ότι δεν είναι μόνο ένα ψυχολογικό δράμα αυτό που παρακολουθείς. Μια αίρεση μπαίνει στο παιχνίδι και το μυστήριο δίνει τη θέση του στο ψυχολογικό δράμα, για να οδηγήσει σε ένα έντονο φινάλε.

  Συμπαθητικές οι περισσότερες ερμηνείες, καλή η σκηνοθετική καθοδήγηση της Κάριν Κιουσάμα αλλά το πεσιμιστικό σενάριο των Χέι και Μανφρέντι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Αξιόλογο τελικό αποτέλεσμα, τόσο για τους φίλους των ταινιών μυστηρίου όσο και για αυτούς των ψυχολογικών δραμάτων.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

L'étudiante et Monsieur Henri (2015)

Είδος: Κωμωδία, Δραματική

"Μπορεί το χιούμορ να μην είναι πάντα εύστοχο και το φιλμ να κάνει μια μικρή "κοιλιά" στη δεύτερη πράξη του αλλά με την ολοκλήρωσή του και το συγκινητικό τελευταίο μήνυμα, κερδίζει πίσω μερικούς χαμένους πόντους. Το μάθημα ζωής του ηλικιωμένου στη νεαρή βρίσκει κι εμάς πρόθυμους αποδέκτες. Η ζωή δεν είναι επιτυχίες και αποτυχίες, είναι προσπάθεια. Μια συνεχής προσπάθεια για το καλύτερο."

Σκηνοθεσία:Ivan Calbérac

Σενάριο:Ivan Calbérac

Παίζουν:Claude Brasseur,
Guillaume de Tonquédec,Noémie Schmidt

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η Κονστάνς θέλει να φύγει από την επαρχία και το σπίτι της και να σπουδάσει στην πόλη, για να ξεφύγει από τη δουλειά στο μανάβικο και τη δυσπιστία του πατέρα της στις ικανότητές της. Φτάνοντας στο Παρίσι βρίσκει ένα δωμάτιο κοντά στα οικονομικά της δεδομένα αλλά ο κύριος Ανρί, ο γκρινιάρης και μίζερος ιδιοκτήτης του σπιτιού, της εξηγεί ότι ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να νοικιάσει το δωμάτιο αλλά ο γιος του έβαλε την αγγελία πιστεύοντας ότι θα έκανε καλό στον ηλικιωμένο λίγη συντροφιά. Παρ' ολ' αυτά ο κύριος Ανρί δέχεται να νοικιάσει το δωμάτιο χωρίς χρέωση τους πρώτους μήνες αλλά με αντάλλαγμα η Κονστάνς να ξελογιάσει το γιο του, ελπίζοντας έτσι να διαλύσει τον γάμο του, που θεωρεί αποτυχημένο. Η μικρή, αφού δεν καταφέρνει να βρει κάτι άλλο που να μπορεί να "σηκώσει" οικονομικά, αποδέχεται την πρόταση του Ανρί και ξεκινά έτσι να αναπτύσσεται μια πολύ δυνατή σχέση ανάμεσα σε αυτή και τον ηλικιωμένο.

  Αυτή είναι μέσες άκρες η υπόθεση αυτού του συμπαθητικού Γαλλικού φιλμ που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Ίβαν Καλμπεράκ, μεταφέροντας στον κινηματογράφο το δικό του θεατρικό. Μπορεί το χιούμορ να μην είναι πάντα εύστοχο και το φιλμ να κάνει μια μικρή "κοιλιά" στη δεύτερη πράξη του, στο διάστημα που η Κονστάνς προσπαθεί να αποπλανήσει τον γιο του Ανρί, αλλά με την ολοκλήρωσή του και το συγκινητικό τελευταίο μήνυμα, κερδίζει πίσω μερικούς χαμένους πόντους. Το μάθημα ζωής του ηλικιωμένου στη νεαρή βρίσκει κι εμάς πρόθυμους αποδέκτες. Η ζωή δεν είναι επιτυχίες και αποτυχίες, είναι προσπάθεια. Μια συνεχής προσπάθεια για το καλύτερο.

  Προβλέψιμο, όχι κάτι έξω από τα συνηθισμένα, αλλά ευχάριστο και με καλές ερμηνείες το φιλμ του Καλμπεράκ αποτελεί μια καλή πρόταση, ειδικά για τους φίλους του Γαλλικού κινηματογράφου.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Daughter (2015)

Είδος: Δραματική

Η ΚΟΡΗ

Σκηνοθεσία:Simon Stone

Σενάριο:Simon Stone,
Henrik Ibsen(θεατρικό)

Παίζουν:Geoffrey Rush,
Sam Neill,Paul Schneider

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Οι οικονιμική κρίση γονατίζει μια μικρή επαρχιακή πόλη και το εργοστάσιο ξυλείας του Χένρι που έδινε δουλειές στην πόλη πρέπει να κλείσει. Παράλληλα ο γιος του Χένρι, Κρίστιαν, επιστρέφει μετά από χρόνια στην πόλη για το γάμο του πατέρα του με τη νεαρή πρώην οικονόμο του και επανασυνδέεται με τον παιδικό του φίλο, Όλιβερ. Ο Κρίστιαν γνωρίζοντας τη γυναίκα του Όλιβερ, Σάρλοτ, και την κόρη τους, Χέντβιγκ, ανακαλύπτει ένα μυστικό καλά θαμμένο, το οποίο θέλει να φέρει στην επιφάνεια, προσπαθώντας να διορθώσει λάθη του παρελθόντος.

ΑΠΟΨΗ: Ίψεν διασκευασμένος σε Αυστραλιανά εδάφη μας έρχεται με το The Daughter. Σκοτεινή, ατμοσφαιρική, τραγική ιστορία μυστικών και αλήθειας και των συνεπειών που φέρνει η διαχείριση αυτών.

  Η Αγριόπαπια είναι το θεατρικό που είναι βασισμένο το φιλμ του Σάιμον Στόουν. Ο Στόουν ανέβασε το θεατρικό στην Αυστραλία και υπογράφει και αυτή την προσεγμένη κινηματογραφική διασκευή (σενάριο και σκηνοθεσία). Ατμοσφαιρικά, ποιητικά πλάνα και ιδιαίτερη φωτογραφία σκοτεινών, ανήλιαγων δασών, μέρος ιδανικό να κρυφτούν τα μυστικά που κουβαλούν οι πρωταγωνιστές. Ηθικές αναζητήσεις προβληματικών ή μη χαρακτήρων και αλήθειες που άλλοτε πρέπει και άλλοτε δεν πρέπει να αποκαλυφθούν, γιατί η αλήθεια ίσως δεν είναι πάντα λυτρωτική, ιδίως όταν έρχεται πολύ αργά. Ίσως κάποιες φορές η απόκρυψη της αλήθειας να προσφέρει περισσότερα και να προφυλάσσει ζωές ήδη χτισμένες πάνω σε ένα μυστικό, όπως αυτές που ζουν οι χαρακτήρες που ξεδιπλώνονται στην οθόνη μας.

  Τα ταλέντα και το υποκριτικό βάρος των Τζέφρι Ρας, Σαμ Νιλ, Μιράντα Ότο, Πολ Σνάιντερ αλλά και της νεαρής Οντέσα Γιανγκ, που υποδύεται την κόρη του τίτλου της ταινίας, βοηθούν το φιλμ να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον. Ο Ρας μόνο με το βλέμμα του δείχνει έναν άνθρωπο με δύναμη αλλά και κουρασμένο από την ψεύτικη ζωή που έζησε, ενώ ο Σαμ Νιλ και η Μιράντα Ότο αποδίδουν εξαιρετικά τους ανθρώπους που γνωρίζουν την αλήθεια αλλά προτιμούν να την αφήσουν χαμένη για πάντα, καθώς ξέρουν ότι πλέον θα κοστίσει πολλά στις ζωές όλων και στις δικές τους. Εκεί έρχεται ο Πολ Σνάιντερ, ο κρίκος που θα σπάσει για να αποκαλυφθούν όλα θέλοντας να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος αγνοώντας, όμως, τις συνέπειες που θα έχουν οι πράξεις του στο παρόν.

  Αξιόλογη κινηματογραφική γραφή από τον Σάιμον Στόουν, που, σε συνδυασμό με το έργο του Ίψεν, απαιτεί από το θεατή συναίσθημα και τη λογική του. Δεν είναι αψεγάδιαστο δημιούργημα, όμως, κινηματογράφος που προκαλεί τη λογική σου και παράλληλα βγάζει συναισθήματα, δε μπορεί να μην είναι καλός κινηματογράφος.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

400 Days (2016)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:Matt Osterman

Σενάριο:Matt Osterman

Παίζουν:Brandon Routh,
Dane Cook,Caity Lotz

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Τέσσερις αστροναύτες πρέπει να περάσουν 400 μέρες σε έναν υπόγειο προσομοιωτή διαστημικού ταξιδιού. Λίγες ημέρες πριν η αποστολή τους ολοκληρωθεί, αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα γεγονότα, που τους αναγκάζουν να βγουν στην επιφάνεια. Εκεί τα πράγματα δεν είναι όπως τα άφησαν.

ΑΠΟΨΗ: Οι προσδοκίες που προκαλεί η ανάγνωση της πλοκής του 400 Days είναι μεγάλες. Τέσσερις άνθρωποι κλεισμένοι σε μια υπόγεια εγκατάσταση, για ένα χρόνο και βάλε, κι όταν επιστρέφουν στην επιφάνεια βρίσκουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Ενδιαφέρον ακούγεται, αν μη τι άλλο. Όπως όμως συμβαίνει με την πλειοψηφία των ταινιών που δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες τα τελευταία χρόνια, πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι κατά την προβολή τους.

  Το δεύτερο φιλμ που σκηνοθετεί ο Μαρκ Όστερμαν δεν είναι ένα κακό φιλμ. Έχει στοιχεία κλειστοφοβικού θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας βγαλμένης από τις ιστορίες της Ζώνης του Λυκόφωτος, οπότε αν είστε φίλος της κλασικής σειράς και του τρόπου που χρησιμοποιούσε την επιστημονική φαντασία, κατά πάσα πιθανότητα θα βρείτε ενδιαφέρον το φιλμ του Όστερμαν. Η λέξη "ενδιαφέρον" είναι και η λέξη κλειδί εδώ. Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο για το 400 Days, πέρα από το ενδιαφέρον. Ενδιαφέρουσα ιδέα, ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ενδιαφέροντες χαρακτήρες αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα δε με σπρώχνει να πω κάτι παραπάνω, γιατί μιλάμε για μια κινηματογραφική ταινία, η οποία οφείλει να προσφέρει περισσότερα στο θεατή. Σαν επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, με διάρκεια 50 λεπτών, θα ήταν σίγουρα πάρα πολύ καλό, όμως εδώ πρέπει να καλύψουμε μεγαλύτερη διάρκεια και πρέπει ο σκηνοθέτης να δώσει λίγη περισσότερη ενέργεια στο φιλμ του και αυτή μπορεί να την εκτονώσει είτε στους διαλόγους του είτε σε όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο. Ο Όστερμαν τα προχωρά όλα μέχρι ένα σημείο και σταματά εκεί, δίνοντας μας μια σύντομη απαισιόδοξη ιστορία επιστημονικής φαντασίας, χωρίς πολλές εξηγήσεις.

  Ο Μπράντον Ράουθ (Superman Returns, Lost in The Pacific) είναι το πρώτο όνομα εδώ και τα πάει μια χαρά, σε έναν αρκετά συγκρατημένο χαρακτήρα. Η Κέτι Λοτζ, Ντέην Κουκ και Μπεν Φέλντμαν συμπληρώνουν το κουαρτέτο των αστροναυτών ενώ σε ρόλο κακού θα συναντήσουμε τον Τομ Κάβανο. Όλο το καστ αποτελείται από αυτό που λέμε "τηλεοπτικούς ηθοποιούς", με μικρότερες κινηματογραφικές καριέρες, με τους Ράουθ και Λοτζ να συμπρωταγωνιστούν στη σειρά Legends of Tomorrow της DC ενώ ο Κάβανο βρίσκεται τρία χρόνια στον τηλεοπτικό Flash. Κοινός παρονομαστής η DC στους τρεις ηθοποιούς.

  Προφανώς το 400 Days δεν είναι ταινία για κινηματογράφο αλλά αυτό εμάς εδώ στην Ελλάδα δε μας απασχολεί ούτως ή άλλως καθώς δεν πρόκειται να παιχτεί στη χώρα μας. Οπότε μιλάμε για διαδικτυακή προβολή ή DVD στο σπίτι αν κάποια στιγμή κυκλοφορήσει. Σε μια τέτοια περίπτωση θα επέλεγα να δω το φιλμ αν ήμουν φίλος των ιστοριών της Ζώνης του Λυκόφωτος και μπορεί να το εκτιμούσα σαν προσπάθεια. Ειδάλλως... 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Stanford Prison Experiment (2015)

Είδος: Ιστορική, Δραματική

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ

Σκηνοθεσία:Kyle Patrick Alvarez

Σενάριο:Tim Talbott,
Philip Zimbardo(βιβλίο)

Παίζουν:Ezra Miller,
Tye Sheridan,Billy Crudup

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1971 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διεξήχθη ένα πείραμα με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο. Είκοσι τέσσερις φοιτητές αναλαμβάνουν ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων, για να εξετασθούν οι ψυχολογικές επιπτώσεις που θα επιφέρει η μετατροπή τους αυτή. Το πείραμα δεν εξελίχθηκε ιδανικά, ωστόσο συμπεράσματα βγήκαν και δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά για την ανθρώπινη φύση.

ΑΠΟΨΗ: Άλλη μια περίπτωση αξιόλογης ταινίας, που δεν προβλήθηκε ποτέ στους κινηματογράφους της χώρας μας. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το Πείραμα Του Στάνφορντ, αποτελεί ένα δυνατό ψυχολογικό δράμα, που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση αμέσως μετά το τέλος του.

  Γυρισμένο σε είκοσι μία ημέρες, το Πείραμα Του Στάνφορντ, διηγείται την αληθινή ιστορία ενός αποτυχημένου ουσιαστικά πειράματος. Φοιτητές αναλαμβάνουν τους ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων και αυτό που αρχίζει σαν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ρόλων, εξελίσσεται σύντομα σε κάτι πιο σκοτεινό. Οι μεν δεσμοφύλακες απολαμβάνουν τη δύναμη που τους δίνει η εξουσία, οδηγώντας τους εαυτούς αρκετές φορές στα άκρα, οι δε φυλακισμένοι λειτουργούν σύντομα σαν κατώτερα όντα, φοβισμένοι και χάνοντας μεγάλο μέρος της αυτοεκτίμησής τους. Ενδιαφέρον έχει και η αντίδραση των καθηγητών/ παρατηρητών του πειράματος. Το υπόγειο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει μετατραπεί σε μια μικρή φυλακή, με δεσμοφύλακες, κρατούμενους αλλά και διοικητικό προσωπικό καθώς οι καθηγητές γίνονται ακούσια μέρος του πειράματός τους, με τον υπεύθυνο καθηγητή, Φίλιπ Ζιμπάρντο, να έχει ρόλο διοικητή της φυλακής.

  Ο Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ σκηνοθετεί και το κάνει με ένα τρόπο βασανιστικό αρκετές φορές για τους θεατές. Τα λεπτά υπάρχουν στιγμές που κυλούν αργά, όπως ακριβώς κυλούσαν οι ώρες για τους έγκλειστους στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Θα μπορούσε, είναι η αλήθεια, το φιλμ να έχει μικρότερη διάρκεια και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του καθώς δυσκολεύει αρκετά το θεατή σε ένα- δύο σημεία. Παρά ταύτα η σκηνοθεσία του Άλβαρεζ έχει δυναμική. Βγάζει καλές ερμηνείες από το νεαρό καστ, δημιουργεί εκνευρισμό στο θεατή, κινηματογραφώντας με ντοκιμαντερίστικο τρόπο όσα συμβαίνουν στη φυλακή, δείχνοντας τον τρόπο που λειτουργεί η ανθρώπινη φύση. Αν το φιλμ ήταν λίγο πιο κινηματογραφικό, με μικρότερη διάρκεια και ένα πιο ενδιαφέρον μοντάζ, θεωρώ ότι θα είχαμε να κάνουμε με ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό δράμα/ μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το τελικό αποτέλεσμα ωστόσο είναι μια ενδιαφέρουσα ψυχολογική μελέτη και, όπως γράφω και παραπάνω, πυροδοτεί συζητήσεις αμέσως μετά το τέλος της προβολής, δείγμα κι αυτό της δυναμικής μιας ταινίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Krampus (2015)

Είδος: Φαντασίας, Κωμωδία, Τρόμου

KRAMPUS
Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ

Σκηνοθεσία:Michael Dougherty

Σενάριο:Todd Casey,
Michael Dougherty,Zach Shields

Παίζουν:Adam Scott,
Toni Collette,David Koechner

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όταν το πνεύμα των Χριστουγέννων χάνεται από τις καρδιές των ανθρώπων, τότε ο δαίμονας Κράμπους έρχεται. Ο μικρός Μαξ λατρεύει τα Χριστούγεννα και τον Άγιο Βασίλη αλλά τα κακομαθημένα ξαδέρφια του και οι οικογένειά τους καταστρέφουν το όνειρό του, υπενθυμίζοντάς του ότι πρέπει να μεγαλώσει και να σταματήσει να πιστεύει σε παραμύθια. Ο Μαξ χάνει για λίγο την πίστη του στο πνεύμα των Χριστουγέννων και περίεργα πλάσματα αρχίζουν να επισκέπτονται το σπίτι, ενώ σύντομα θα κάνει την εμφάνισή του κι ο ίδιος ο Κράμπους.

ΑΠΟΨΗ: Ανθρωπόμορφη φιγούρα, μισός τράγος, μισός δαίμονας, ο Κράμπους, πλάσμα που συναντάμε στα λαϊκά παραμύθια της Αυστρίας, της Βαυαρίας, της Κροατίας, της Βόρειας Ιταλίας και που οι ρίζες του δεν είναι ξεκάθαρες καθώς για πολλούς ανθρωπολόγους υπάρχει από την προ- Χριστιανική εποχή, αποκτά πια και τη δική του ταινία. Το αντίθετο του Άγιου Βασίλη, ο Κράμπους έρχεται να τιμωρήσει τα άτακτα παιδιά κι όσους χάνουν την πίστη τους στο πνεύμα των Χριστουγέννων ενώ σ' εμάς ξυπνά αναμνήσεις από τη δεκαετία του 1980, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Μάικλ Ντόχερτι.

Αφού έδωσε ένα αγαπημένο τα τελευταία χρόνια φιλμάκι των Αμερικανών, για τη μέρα του Χάλογουιν, το Trick 'r Treat, ο Ντόχερτι είπε να φτιάξει και κάτι για την περίοδο των Χριστουγέννων. Διασκευάζει λοιπόν το μύθο του Κράμπους και παρουσιάζει ένα κωμικό παραμύθι τρόμου, που σίγουρα θα σου φέρει στο μυαλό τα κλασικά πλέον Gremlins αλλά κι ένα γενικότερο αέρα εποχής 1980, όπου οι κωμικές ταινίες τρόμου άνθισαν και ιδιαίτερα οι Χριστουγεννιάτικες. Από την πρώτη σκηνή, ο Ντόχερτι, είναι φανερό ότι θέλει να "πειράξει" την Αμερικανική κοινωνία και οικογένεια και με αυτούς τους ρυθμούς συνεχίζει στο πρώτο μισό της ταινίας. Οι σχέσεις με τους γονείς, τη/ το σύζυγο, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια, η πλήρης απομάκρυνση από την καρδιά των Χριστουγέννων και οι καταναγκαστικές γιορτινές συνεστιάσεις, μόνο και μόνο λόγω του ίδιου DNA, όπως λέει ο μικρός Μαξ κάποια στιγμή στην αρχή της ταινίας, είναι αυτά που σχολιάζει αρχικά ο Ντόχερτι κι άλλοτε μέσα από το χιούμορ ενίοτε με πιο σοβαρή προσέγγιση, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον. Η ατμόσφαιρα που επικρατεί είναι άκρως Χριστουγεννιάτικη και σκοτεινά παραμυθένια στη συνέχεια, με τη νύχτα να αγκαλιάζει τη γειτονιά, τους ανθρώπους να μοιάζουν εξαφανισμένοι και περίεργες σκιές να κάνουν την εμφάνισή τους ενώ οι θόρυβοι στο πάνω μέρος του σπιτιού αρχίζουν να ακούγονται και καταλαβαίνουμε ότι η κωμική διάθεση περνά σιγά σιγά σε δεύτερο πλάνο.

  Όμορφη χρωματική παλέτα, κάδρα προσεγμένα και δε χρειάζεσαι πολλά περισσότερα για να μπεις στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Υπάρχουν στιγμές που το φιλμ γίνεται νοσηρό και λειτουργεί σαν μαύρη κωμωδία αλλά δεν τολμά να προχωρήσει παραπέρα, ίσως για να μη χάσει το περιβόητο PG-13, αυτό ωστόσο δεν στοιχίζει ιδιαίτερα στο τελικό αποτέλεσμα. Αυτό που εγώ θα ήθελα από το Krampus είναι να μπορούσε να διατηρήσει το κωμικό πνεύμα καθ' όλη τη διάρκειά του ή για μεγαλύτερο ακόμα μέρος τουλάχιστον αλλά και να έδινε περισσότερο χρόνο στον ίδιο το δαίμονα, ο οποίος εμφανίζεται κυρίως στο τέλος και είναι μεν τρομακτικός σαν ύπαρξη αλλά όχι απόλυτα πετυχημένος στο σχεδιασμό του, εστιάζοντας κυρίως στο καθηλωμένο σε μία έκφραση πρόσωπό του. Όση ώρα δεν υπάρχει ο Κράμπους στην οθόνη, υπάρχουν οι βοηθοί του. Σατανικά παιχνίδια και μπισκότα κανέλας που ζωντανεύουν, χιονάνθρωποι που μετακινούνται και διαβολικά ξωτικά, που έρχονται και αρπάζουν ένα ένα τα μέλη της οικογένειας. Έχουν την πλάκα τους κι αυτά, δε λέω, αλλά θέλεις σε ολόκληρο το δεύτερο μισό κάτι παραπάνω, που νιώθεις ότι δεν έρχεται ποτέ.

  Παρά τα όποια μειονεκτήματά του, το Krampus, είναι αυτό που θα έλεγαν οι Σίσκελ & Έμπερτ "thumbs up" ταινία. Έχει καλές ερμηνείες, συμπαθητικό σενάριο και μερικά πρακτικά εφέ που κολλάνε ακόμα περισσότερο με το πνεύμα της ταινίας. Είναι ένα Χριστουγεννιάτικο σκοτεινό παραμύθι ικανό να αποκτήσει μεγαλύτερη φήμη και πιστούς με το πέρασμα των χρόνων καθώς έχει θετικά στοιχεία που σε κερδίζουν, ενώ η ατμόσφαιρα (καταλύτης για τα φιλμ του είδους) είναι σε όλη τη διάρκεια γιορτινή και συνάμα μυστηριακή.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

De Palma (2015)

Είδος: Ντοκιμαντέρ 

Σκηνοθεσία:Noah Baumbach,Jake Paltrow

Παίζουν:Brian De Palma

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η ζωή και το έργο ενός από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς σκηνοθετές, όπως ο ίδιος τα αφηγείται μπροστά στην κάμερα των Νόα Μπάουμπαχ και Τζέικ Πάλτροου.

ΑΠΟΨΗ: Μέγας θαυμαστής του Χίτσκοκ, λάτρης του Αντονιόνι και του Άιζενστάιν, ο Μπράιαν Ντε Πάλμα άφησε στον παγκόσμιο κινηματογράφο το στίγμα του, όπως και οι δημιουργοί που ο ίδιος θαύμαζε τόσο. Πένηντα χρόνια μετά τα πρώτα πειραματικά φιλμ του και την είσοδό του στο Χόλιγουντ, δύο νεότεροι συνάδελφοί του στήνουν ένα μικρόφωνο και μια κάμερα μπροστά του και τον αφήνουν να διηγηθεί τα πάντα. Τα παιδικά χρόνια και η σχέση με τους γονείς, η κλίση του στη φυσική, η επίδραση του Χίτσκοκ μέσα του, τα πρώτα μικρού μήκους φιλμ του, η γνωριμία με το Ντε Νίρο και ακόμα πιο πολλά βλέπουμε μέσα από αυτή την περίπου δίωρη συνέντευξη του Ντε Πάλμα. Μια δίωρη κουβέντα ικανή να φανερώσει την πάστα του Ντε Πάλμα, τόσο σαν δημιουργός όσο και σαν άνθρωπος.

  Οι φρέσκες ιδέες που έφερε στο Χόλιγουντ, ο δικός του τρόπος κινηματογράφησης, ο τρόπος χειρισμού του υλικού του και των ηθοποιών, αναλύονται απλά από τον σκηνοθέτη άλλες φορές με φανερή ειλικρίνεια άλλες με πιο επιτηδευμένο τρόπο.

  Έχοντας φτάσει στο εβδομηκοστό έκτο έτος της ηλικίας του, ο Ντε Πάλμα, δεν κρύβεται. Δείχνει ξεκάθαρα ποιούς συμπάθησε και ποιούς όχι στην πορεία του. Η εκτίμηση για τους συναδέλφους και φίλους του (Σπίλμπεργκ, Σκορτσέζε, Λούκας, Κόπολα), μια γενιά σκηνοθετών που έθεσε νέα στάνταρ στα κινηματογραφικά δεδομένα, εκδηλώνεται με κάθε τρόπο, ενώ οι "μπηχτές" για μεγάλους ηθοποιούς δε λείπουν.

  Μια χαρά λειτουργεί αυτό που έφτιαξαν οι Μπάουμπαχ και Πάλτροου. Δεν έχουμε κάτι διαφορετικό, ένα εναλλακτικό ντοκιμαντέρ, αλλά μια άκρως ενδιαφέρουσα αφήγηση από τον σκηνοθέτη. Οι κινηματογραφόφιλοι θα το χαρούν καθώς θα μάθουν λεπτομέρειες για τις τεχνικές του Ντε Πάλμα, τις επιρροές του και τον τρόπο που ενσωμάτωνε στις ιστορίες του όλους τους μεγάλους δημιουργούς που τον ενέπνευσαν, ενώ οι σκηνές ανθολογίας των ταινιών του γεμίζουν την οθόνη όσο ο σκηνοθέτης αφηγείται και δεν βρίσκεται αυτός σε πρώτο πλάνο. Σαν μια ευχάριστη, διδακτική κουβέντα με έναν άνθρωπο που βρίσκεται στον κινηματογράφο από τα είκοσι χρόνια του. Τίποτα δεν πάει χαμένο από όσα λέει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Moonwalkers (2015)

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθεσία:Antoine Bardou-Jacquet

Σενάριο:Dean Craig

Παίζουν:Rupert Grint,Ron Perlman,
Robert Sheehan

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και η CIA στέλνει έναν έμπειρο αλλά ασταθή πράκτορα στο Λονδίνο, για να συναντήσει τον περίφημο Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Σκοπός τους είναι να σκηνοθετήσουν την προσσελήνωση του Απόλλων 11, έτσι ώστε αν η πραγματική αποστολή δεν κατάφερνε να φτάσει στο φεγγάρι, να έδιναν στον κόσμο μια ψεύτικη εικόνα, καταφέρνοντας έτσι να κερδίσουν τους Ρώσους, σε μια εποχή ο Ψυχρός πόλεμος καλά κρατούσε. Ο πράκτορας, όμως, πέφτει πάνω σε δύο άφραγκους απατεώνες, οι οποίοι προσπαθούν να βγάλουν εύκολο χρήμα, υποδυόμενοι τον Κιούμπρικ και τον ατζέντη του. Τα χρήματα περνούν στα χέρια τους αλλά ο πράκτορας θα τους αναζητήσει και θα προσπαθήσει να διεκπεραιώσει την αποστολή του, αναγκάζοντας και τους ίδιους να τον βοηθήσουν. Μαφιόζοι, απατεωνίσκοι, ναρκωτικά, σεξ, τρελοί σκηνοθέτες, μπλέκονται σε μια απίστευτη ιστορία, βασισμένη σε μια "αληθινή" θεωρία συνωμοσίας!

ΑΠΟΨΗ: Στην εποχή που δεν υπήρχε το διαδίκτυο, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, όχι για το κοινό, αλλά για τους δημιουργούς! Για να στήσεις λοιπόν μια κωμωδία, βασισμένη σε μια καμμένη φωτογραφία διάσημου σκηνοθέτη, δε δυσκολεύεσαι ιδιαίτερα, αρκεί το κουβάρι της ιστορίας να ξετυλίγεται σε μια προ Google εποχή. Τοποθετείς και τον Ρον Πέρλμαν σε ρόλο αποκομμένου από την κοινωνική ζωή, ασταθή πνευματικά (λόγω εμπλοκής στο Βιετνάμ) πράκτορα και κάπως έτσι δεχόμαστε κι εμείς την εύκολη λύση, που πυροδοτεί την πλοκή του συμπαθητικού αυτού φιλμ, που σκηνοθέτησε ο Γάλλος, Αντουάν Μπαρντού- Τζακέ.

  Το οπτικό κομμάτι του φιλμ είναι αυτό που κλέβει την παράσταση, με τον Τζακέ να περνάει στην οθόνη το κλίμα των τελών της δεκαετίας του 1960. Ψυχεδέλεια, ναρκωτικά, σεξουαλική επανάσταση, κοστουμαρισμένοι συντηρητικοί απ' τη μία, χίπις απ' την άλλη αλλά και το κλίμα των ταινιών κατασκοπίας με μοντέρνες εξάρσεις βίας είναι πράγματα που ο Γάλλος σκηνοθέτης μπορεί να τα περάσει με επιτυχία στην οθόνη. Το στιλιζάρισμα των πλάνων του είναι εξαιρετικό ανά διαστήματα, όμως, κάπου ενδιάμεσα χάνει λίγο την καλή ροή που διατηρούσε στο φιλμ κι αυτό είναι το σημείο που χάνει αρκετούς πόντους το φιλμ. Ενώ κινείται σε γρήγορους ρυθμούς, με καλές ατάκες, με ξαφνικά ξεσπάσματα από τον Ρον Πέρλμαν, υπάρχει αυτό το σημείο που οι πρωταγωνιστές βρίσκονται στη βίλα εκκεντρικού σκηνοθέτη κι εκεί νιώθεις ότι δεν γίνονται ενδιαφέροντα πράγματα στην οθόνη.

  Ο Ρον Πέρλμαν είναι αυτός από την πλευρά των ηθοποιών που επιβάλλεται εύκολα στην οθόνη. Χαρισματικός ο Πέρλμαν παρότι δεν έχει πάρει ποτέ μεγάλους ρόλους, μπορεί να είναι και ερμηνευτικά καλός αλλά και να χρησιμοποιεί τον όγκο του ως προτέρημα για βίαιες σκηνές δράσης, αφήνοντας πάντα το χιούμορ να υπάρχει κάπου μέσα στο βλέμμα και την ατάκα του. Αστείος είναι επίσης ο επί μονίμου βάσεως αποχαυνωμένος Λίον, τον οποίο υποδύεται ο Ιρλανδός, Ρόμπερτ Σίχαν. Άλλοτε ως σωσίας του Κιούμπρικ άλλοτε ως αποτυχημένος αλλά συμπαθής σε όλους ηθοποιός, ο Σίχαν έχει αρκετές καλές στιγμές. Απ' την άλλη, αυτός που μοιάζει να είναι εκτός κλίματος είναι ο, γνωστός από τη συμμετοχή του στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ, Ρούπερτ Γκριντ. Άλλοτε υπερβολικός, άλλοτε άχαρος στην ατάκα του, ο Γκριντ ήταν λάθος επιλογή για το ρόλο.

  Γενικά το φιλμ του Τζακέ είναι μια συμπαθητική κωμωδία με καλές στιγμές. Κάνει μια κοιλιά κάπου ενδιάμεσα, ικανή να κάνει το θεατή να στρέψει για λίγο αλλού το βλέμμα του, ενώ έχει και σεναριακά κάποια θεματάκια που θα μπορούσαν να διορθωθούν. Συνολικά, όμως, είναι μια αξιόλογη προσπάθεια, που θα σε διασκεδάσει και θα σε μεταφέρει στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με πειστικό τρόπο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

Thirst (2015)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Τρόμου

Σκηνοθεσία:Greg Kiefer

Σενάριο:Elizabeth Hansen,
Greg Kiefer,Daryn Tufts

Παίζουν:John Redlinger,
Jes Macallan,Karl Makinen

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια ομάδα ατίθασων νεαρών βρίσκεται σε μια κατασκήνωση "δεύτερης ευκαιρίας". Οι υπεύθυνοι της κατασκήνωσης πρέπει να δείξουν τις δυσκολίες της ζωής στη φύση στα παιδιά, ώστε να τα μάθουν να συνεργάζονται, όμως η φύση έχει φροντίσει να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα, φέρνοντας στο διάβα τους έναν πεινασμένο επισκέπτη από άλλο πλανήτη.

ΑΠΟΨΗ: Υβρίδιο μεταξύ Alien και Κυνηγού, το φιλμ του Κρεγκ Κίφερ παραλίγο να με ξεγελάσει και να με κάνει να διασκεδάσω αλλά εκεί που πήγαινε να κάνει το καλό, το έχανε αμέσως.

  Ένας επισκέπτης από το διάστημα που βρίσκεται στη Γη και καθαρίζει κόσμο και κοσμάκη στο διάβα του, προφανώς και παραπέμπει στον περίφημο Κυνηγό του Τζον ΜακΤίρναν, αλλά, επίσης προφανώς, δεν καταφέρνει να φτάσει σε τίποτα το κλασικό φιλμ από τη δεκαετία του 1980. Αντί για ζούγκλα έχουμε τα δάση και τα βουνά της Αμερικανικής(;) υπαίθρου και αντί για τον καλοσχεδιασμένο Κυνηγό, έχουμε ένα πλάσμα μισό μηχανικό μισό οργανικό, που θυμίζει αρκετά τον εξωγήινο του Alien. Κάπου εκεί σταματούν οι ομοιότητες με τα δύο κλασικά φιλμ καθώς ούτε ο σκηνοθέτης είναι Ρίντλεϊ Σκοτ, ούτε και ιδιαίτερα ταλαντούχους πρωταγωνιστές έχουμε. Στα πλαίσια των b movies θα μπορούσαμε να έχουμε ένα χαλαρό, διασκεδαστικό ταινιάκι, ικανό να σε συντροφεύσει ένα βράδυ που δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις, με την προϋπόθεση πάντα ότι είσαι φίλος των ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού και γνωρίζεις τι να περιμένεις. Τοποθετώντας λοιπόν το Thirst μέσα σε αυτό το πλαίσιο και χαμηλώνοντας τον πήχη και πάλι δεν υπάρχει κάτι αρκούντως ικανοποιητικό εδώ. Μετριότατες οι ερμηνείες ( είμαι ευγενικός...), όχι πειστικός ο πιτσιρικάς που θέλει να πετάξει τις σκληρές (bad ass που λέγαμε και στο χωριό μου) ατάκες, όχι καλή ατμόσφαιρα- πέρα από μια σκηνή ίσως (λάθος σε ταινία που δεν έχει λεφτά στο μπάτζετ της και δε μπορεί να στηρίξει τα εφέ της, να προβάλει το τέρας της στο φως της μέρας...) - και κανένα ίχνος διασκέδασης στο τέλος.

  Έχουν δει τα ματάκια μας πολύ καλύτερα αποτελέσματα στο είδος της επιστημονικής φαντασίας/ τρόμου, τόσο σε μεγάλες παραγωγές, όσο και σε δεύτερης διαλογής φιλμάκια. Οπότε, ακόμα κι αν δεν παρακολουθήσετε ποτέ το Thirst δε θα έχετε χάσει καμιά σημαντική προσθήκη του είδους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Το τρέιλερ κατευθείαν στο Vimeo, πατώντας κάποιον από τους παρακάτω συνδέσμους, γιατί έχει περιορισμούς λόγω πνευματικών δικαιωμάτων...

THIRST - TRAILER-HD from Uncork'd Entertainment on Vimeo.

Green Room (2015)

Είδος: Θρίλερ, Τρόμου

ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Σκηνοθεσία:Jeremy Saulnier

Σενάριο:Jeremy Saulnier

Παίζουν:Anton Yelchin,Imogen Poots,
Patrick Stewart

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια πανκ ροκ μπάντα κλείνει μια εμφάνιση σε ένα κλαμπ. Αυτό που δεν γνωρίζουν τα μέλη της είναι ότι στο κλαμπ όχι μόνο συχνάζουν νεοναζί αλλά διοικείται κι από μια ομάδα νεοναζί με ιδιοκτήτη έναν σαδιστή ηλικιωμένο τύπο. Όταν, λοιπόν, τα μέλη της μπάντας θα γίνουν μάρτυρες μιας δολοφονίας, θα πρέπει να παλέψουν για τις ζωές τους, ενάντια στον ιδιοκτήτη και τα τσιράκια του.

ΑΠΟΨΗ: Ας ξεκινήσουμε με διαφορετικό τρόπο αυτό το κείμενο, σε βοήθεια όλων αυτών που είδαν το φιλμ του Τζέρεμι Σόλνιερ και αναρωτιούνται για ποιό λόγο ονομάζεται Green Room (Πράσινο Δωμάτιο), αφού μόνο πράσινα δωμάτια δεν βλέπουμε κατά τη διάρκεια της προβολής. Το πράσινο δωμάτιο είναι στην ουσία τα καμαρίνια των καλλιτεχνών και η προέλευση της ονομασίας αυτής δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη, με τα περισσότερα στοιχεία πάντως να οδηγούν στην Αγγλία κάπου στο 1500 και στα θέατρα του Λονδίνου. Πάμε τώρα στα του φιλμ!

  Ο Τζέρεμι Σόλνιερ γράφει και σκηνοθετεί αυτό το κλειστοφοβικό, σκληρό ανά διαστήματα θρίλερ. Άνθρωποι αποκλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, που προσπαθούν να βρουν τρόπο διαφυγής, για να επιζήσουν. Απ' έξω βρίσκονται ένα μάτσο νεοναζί, σαδιστές τύποι, που δεν το έχουν σε τίποτα να τους καθαρίσουν. Στήνει πολύ καλά το παιχνίδι ο Σόλνιερ και μέχρι και τα τελευταία δέκα-δέκα πέντε λεπτά το φιλμ σε κρατάει σε αγωνία, προσφέροντας μερικές βίαιες, σοκαριστικές στιγμές, τις οποίες ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί απροειδοποίητα, πιάνοντας στον ύπνο τους θεατές. Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, αποπνικτική, με μια μυρωδιά μούχλας και υγρασίας στον αέρα, που ταιριάζει απόλυτα με τους θαμώνες και τους ιδιοκτήτες του κλαμπ, με τον Πάτρικ Στιούαρτ να ξεχωρίζει, όχι για τον τρόπο που χρησιμοποιείται στο φιλμ, αλλά κυρίως για την αντίθεση του παρουσιαστικού του με τον χαρακτήρα που καλείται να υποδυθεί.

© 2016 A24 FILMS

  Στο φιλμ πρωταγωνιστεί και ο πρόσφατα χαμένος Αντόν Γιέλτσιν, ο Τσέχοφ του νέου Σταρ Τρεκ (Τσέχοφ εναντίον Ζαν Λουκ Πικάρντ!), η Ίμοζεν Πούτς και αρκετές φρέσκες φάτσες. Καλή δουλειά γίνεται από όλους στον τομέα των ερμηνειών αλλά περίμενα καλύτερη αξιοποίηση του ρόλου του Πάτρικ Στιούαρτ.

  Το φιλμ του Σόλνιερ λειτουργεί εξαιρετικά μέχρι και λίγα λεπτά πριν το φινάλε. Εκεί είναι που χάνει πάρα πολλούς πόντους, γιατί συνειδητοποιείς ότι ο Σόλνιερ σου ρίχνει ένα μικρό "άκυρο", που λέγαμε και στα χρόνια της στρατιωτικής μας θητείας. Το στήσιμο του φιλμ είναι τέτοιο που σου δημιουργεί μια αίσθηση αναμονής για κάτι πολύ μεγάλο στο τέλος. Προσωπικά, όμως, στο τέλος ένιωσα απογοητευμένος. Παρακολούθησα ένα πολύ καλά στημένο θρίλερ, με εκρήξεις βίας ικανές να σε σοκάρουν, που, όμως, αφήνει χαμένη την ευκαιρία για πιο ξεκάθαρο και βαθύ κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και σε αφήνει για πάντα να περιμένεις μια μεγάλη σκηνή στο φινάλε, η οποία δεν έρχεται ποτέ.Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δημιουργείς προσδοκίες στον θεατή, να τον κρατάς σε αγωνία για μεγάλο διάστημα και στο τέλος να τον αφήνεις στα κρύα του λουτρού. Αξιόλογο, ναι μεν, αλλά απογοητευτικό στο φινάλε του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Ones Below (2015)

Είδος: Θρίλερ , Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:David Farr

Σενάριο:David Farr

Παίζουν:Clémence Poésy,
David Morrissey,Stephen Campbell Moore

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Κέιτ και ο Τζάστιν περιμένουν το πρώτο τους παιδί και μια σύμπτωση φέρνει στο διαμέρισμα από κάτω τους, την Τερέζα και τον Τζον, την κατά πολύ νεότερη σύζυγο και τον πλούσιο τραπεζίτη, οι οποίοι κι αυτοί περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ένα τραγικό δυστύχημα την πρώτη νύχτα γνωριμίας των δύο ζευγαριών θα αλλάξει για πάντα τη σχέση τους και τις ζωές τους.

ΑΠΟΨΗ: Μια εσωτερική σκάλα, μια κλειστή πόρτα που σε λίγο θα ανοίξει και μια συνεχώς αυξανόμενη, απεγνωσμένη ανδρική κραυγή. Η πιο δύσκολη, γεμάτη ένταση σκηνή μιας ταινίας βγαλμένης από τους χειρότερους ανθρώπινους εφιάλτες, είναι αυτή που δε χρειάζεται κανένας ηθοποιός στην οθόνη, καμία ανθρώπινη μορφή, για να σου περάσει ένα από τα χειρότερα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος.

  Ο θεατρικός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φαρ ασχολήθηκε τα τελευταία χρόνια με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση γράφοντας τα σενάρια του Hanna και του The Night Manager. Το 2015 παραδίδει την πρώτη σκηνοθετική του δουλειά δημιουργώντας ένα παρανοϊκής σύλληψης ψυχολογικό θρίλερ, επηρεασμένο από τον Ρόμαν Πολάνσκι, τον Κάφκα και τη μοντέρνα αρχιτεκτονική. Οι αποστειρωμένοι ένοικοι του κάτω ορόφου, με τον απόλυτα συμμετρικό κήπο, τις έγχρωμες, φωτεινές ενδυμασίες φαίνεται να κρύβουν πολλά πίσω από την φαινομενικά ευγενική όψη που αποκτούν όταν επανέρχονται στο φιλμ, μετά την πρώτη μοιραία συνάντηση τους με το ζευγάρι του πρώτου ορόφου. Οι σκηνές εντάσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι αρκετές και λειτουργούν υπόγεια συνήθως, όταν στην ουσία φαίνεται να μην συμβαίνει τίποτα στην οθόνη.

Courtesy of Protagonist Pictures

  Οι αρχικά μετριοπαθείς ερμηνείες των Κλεμάνς Ποεζί και Στέφεν Κάμπελ Μουρ οδηγούνται σταδιακά στην κορύφωση και την εξωτερίκευση των συναισθημάτων όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, σε αντίθεση με τις ερμηνείες του ζεύγους Μπιρν-Μόρισεϊ, που ξεκινούν με εκρήξεις οργής για να καταλήξουν σε μια ήρεμη, σχεδόν γαλήνια σιγουριά για τα όσα συμβαίνουν.

  Το The Ones Below έχει αρκετά πράγματα που θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, όπως οι κάποιες φορές άτσαλα γραμμένοι διάλογοι και οι αντιδράσεις της Ποεζί όταν ανακαλύπτει τι συμβαίνει. Ο Φαρ, όμως, καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο, ακόμα κι αν δεν γίνεται ηθελημένα, να μας γεννήσει αμφιβολίες εν τέλει για την πραγματικότητα που βιώνει η ηρωίδα του, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιείς την τραγικότητα του φινάλε πιο έντονα κάθε φορά που το φέρνεις στο νου σου, ακόμα και μια μέρα μετά την προβολή της ταινίας (όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τον γράφοντα).

  Χωρίς χολιγουντιανές μεγαλομανίες, χωρίς φανφάρες, το The Ones Below έχει ένα καθαρά βρετανικό αέρα. Δεν είναι τέλειο αλλά δημιουργεί δυνατά συναισθήματα αν το αφήσεις να σε παρασύρει και δεν περιμένεις να δεις ένα θρίλερ από αυτά που η άλλη πλευρά του Ατλαντικού ωκεανού σε έχει μάθει να βλέπεις. Δεν έχει δράση, δεν έχει κυνηγητά, δεν έχει σκοτεινά δωμάτια και περίεργους θορύβους, με έναν κακό που παραμονεύει στο σκοτάδι. Το σκοτάδι, όπως και το φως, πηγάζει από τους χαρακτήρες, απλώς εδώ υπερνικά το σκοτάδι∙ ή το φως, θα μπορούσε εύστοχα να αντιπαραθέσει κανείς, χωρίς, όμως, να πρέπει να επεκταθούμε παραπάνω, καθώς το φιλμ του Ντέιβιντ Φαρ ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που παρακολουθείς με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όταν δε γνωρίζεις πολλά πράγματα γι αυτό.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn