Anaconda (1997) Review

ΑΝΑΚΟΝΤΑ

Δράσης- Τρόμου- Περιπέτεια

Διάρκεια: 89'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Έχουν περάσει μόλις δέκα με δέκα πέντε λεπτά από τους τίτλους αρχής του Ανακόντα και ήδη συνειδητοποιώ ότι μάλλον δεν θυμάμαι αρκετά πράγματα από την εποχή που πρωτοείδα την ταινία. Πάνε μάλιστα τόσα χρόνια ακόμα και από τη δεύτερη προβολή της που είναι σαν να βλέπω την ταινία πρώτη φορά. Θυμάμαι βέβαια ότι την πρώτη φορά που είχα δει το Ανακόντα δεν είχα τρελαθεί, όπως άλλοι συνομήλικοί μου, αλλά τα χρόνια πέρασαν, το γούστο χειροτέρεψε, τα στάνταρ έπεσαν και ευθαρσώς βγαίνω μπροστά και φωνάζω: "Μην πυροβολείτε το Ανακόντα!" (Την ταινία Ανακόντα... Αν δείτε αληθινό ανακόντα και κρατάτε κάποιου είδους όπλο νομίζω ότι εννοείται ότι πρέπει να το χρησιμοποιήσετε εναντίον του...).

  Η ταινία μας μεταφέρει στον Αμαζόνιο εκεί όπου η Τέρι Φλόρες θα σκηνοθετήσει το πρώτο της ντοκιμαντέρ, μετά από πρόσκληση του ανθρωπολόγου Στίβεν Κέιλ. Το επιτελείο που έχει μαζί της η Φλόρες αποτελείται από τον Ντάνι Ριτς, εικονολήπτη, τον Γκάρι Ντίξον, ηχολήπτη, την Ντενίζ Κάλπεργκ, υπεύθυνη παραγωγής, τον ηθοποιό Γουόρεν Γουέστριτζ, αφηγητή/ παρουσιαστή, τον Ματέο, καπετάνιο του σκάφους, και φυσικά τον ίδιο τον Κέιλ. Ο Κέιλ, με το ντοκιμαντέρ αυτό, αναζητά τα ίχνη της χαμένης φυλής των Σιρισάμα. Στην πορεία θα πέσουν πάνω στον Πολ Σερόν, έναν κυνηγό φιδιών, ο οποίος ζητά τη βοήθειά τους καθώς η βάρκα του έχει καταστραφεί. Ο Σερόν προσφέρεται να τους βοηθήσει να βρουν τη φυλή των Σιρισάμα αλλά σύντομα φαίνεται ότι έχει άλλες βλέψεις και αυτές δεν είναι άλλες από την αναζήτηση ενός τεράστιου φιδιού ανακόντα που θεάθηκε στην περιοχή πρόσφατα.

 Θα ξεκινήσω με το πιο απολαυστικό "πράγμα" στο Ανακόντα και αυτό δεν είναι άλλο από τον Γιον Βόιτ. Ο Γιον Βόιτ είναι εξαιρετικός ηθοποιός κι εδώ φαίνεται να το ευχαριστιέται αφάνταστα. Παίζει στο όρια της υπερβολής αλλά ερμηνευτικά δεν τα ξεπερνάει ποτέ και φτιάχνει έναν χαρακτήρα που από τη μία σίγουρα δεν θα ήθελες να υπάρχει δίπλα σου, από την άλλη θέλεις να υπάρχει συνέχεια στην οθόνη, γιατί αν δεν υπάρχει αυτός χάνεται αρκετά το ενδιαφέρον, καθώς καλούς ηθοποιούς έχεις αλλά σε δεύτερους ρόλους. Έχεις Όουεν Ουίλσον στον τρίτο του μόλις ρόλο, έχεις Έρικ Στολτζ αλλά χάνεται μετά το πρώτο μισάωρο, έχεις Τζόναθαν Χάιντ σε λίγες αλλά καλές ατάκες. Έχεις επίσης Τζένιφερ Λόπεζ, αδιάφορη σχετικά αλλά από εδώ και μετά γίνεται μεγάλη σταρ, έχεις Άις Κιουμπ, που είναι ο Άις Κιουμπ.

 Τη σκηνοθεσία του Ανακόντα ανέλαβε ο Περουβιανός, Λούις Λιόσα, ο οποίος σκηνοθέτησε δύο ακόμα γνωστές αλλά όχι εκατό τοις εκατό επιτυχημένες χολιγουντιανές παραγωγές της δεκαετίας του 1990 (Sniper, The Specialist) και μετά ασχολήθηκε περισσότερο με την παραγωγή σειρών και ταινιών στη Νότια Αμερική. Δεν έχει κάνει άσχημη δουλειά εδώ ο Λιόσα καθώς χρησιμοποίησε το υλικό του με τρόπο που παραπέμπει στις ταινίες με τέρατα της δεκαετίας του 1950. Υπάρχει αυτή η "μυρωδιά" της b-movie σε ολόκληρη την ταινία που σώζει αρκετά τις ατέλειές της. Από τα όχι προσεγμένα ψηφιακά εφέ, τα κάπως ατελή πρακτικά εφέ, τις εκτός στόχου ανά διαστήματα ερμηνείες, υπάρχουν αρκετά πραγματάκια που φωνάζουν b-movie. Ωστόσο σε ότι έχει να κάνει με τη ροή της ταινίας, με τη δράση της και με την κινηματογράφηση της φύσης, ο Λιόσα και οι συνεργάτες του δεν τα έχουν πάει καθόλου άσχημα.

 Έχοντας περάσει πια σχεδόν τριάντα χρόνια από την χρονιά προβολής του Ανακόντα, μπορείς να το δεις με άλλη ματιά. Μπορείς να διακρίνεις πια με μεγαλύτερη ευκολία τη χαλαρή διάθεση που προσεγγίζεται το υλικό και βλέπεις ότι μπορεί ακόμα και σήμερα να σε διασκεδάσει. Κάποιες στιγμές χάρη στον τεράστιο Γιον Βόιτ, άλλες χάρη στην καλή δράση του, άλλες χάρη στην ατμόσφαιρα, άλλες πάλι χάρη στις υπερβολές του. Όλα τα υλικά βοηθούν να βγει ένα μείγμα που μπορεί να μην το λες απαραίτητα καλή ταινία αλλά μια ταινία απολύτως διασκεδαστική.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

I Know What You Did Last Summer (1997) Review

 

ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τρόμου, θρίλερ, μυστηρίου

Διάρκεια: 101'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Μερικά χρόνια πριν παραδώσει το σενάριο του Scream, ο Κέβιν Γουίλιαμσον είχε διασκευάσει το μυθιστόρημα της Λόις Ντάνκαν, I Know What You Did Last Summer. Το σενάριο πάει από τον ένα παραγωγό στον άλλο αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία. Μετά την επιτυχία του Scream, το 1996, ο Γουίλιαμσον γίνεται καυτό όνομα στο Χόλιγουντ, οι εφηβικές ταινίες τρόμου γνωρίζουν μια νέα άνθηση κι έτσι το I Know What You Did Last Summer βρίσκει κι αυτό το δρόμο του για τις κινηματογραφικές αίθουσες, μόλις ένα χρόνο μετά.

 Δύο νεαρά ζευγάρια επιστρέφουν οδικώς από μια ξέφρενη νύχτα. Μπροστά θα βρεθεί η φιγούρα ενός άνδρα και πριν προλάβουν να αντιδράσουν θα τον χτυπήσουν με το αυτοκίνητό τους. Φοβούμενοι ότι η αστυνομία θα τους κατηγορήσει για φόνο καθώς ο οδηγός και ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου βρίσκεται υπό την επήρεια αλκοόλ, αποφασίζουν να ξεφορτωθούν το πτώμα, πετώντας το στη θάλασσα. Ήταν όμως σίγουρα νεκρός ο άνθρωπος; Ένα χρόνο μετά και ενώ η παρέα έχει διαλυθεί, ένας μυστηριώδης φάκελος φθάνει και μέσα υπάρχει ένα φύλλο χαρτί που πάνω του υπάρχει η πρόταση "Ξέρω τι κάνατε πέρσι το καλοκαίρι". Κανείς δεν νιώθει και κανείς δεν είναι ασφαλής πια.

 Το I Know What You Did Last Summer είναι ουσιαστικά μια μοντέρνα εκδοχή (για την εποχή της) των νεανικών ταινιών slasher παρά μια επανασύσταση του είδους, όπως αυτή ήρθε μέσα από το Scream. Ήρθε όμως στην κατάλληλη στιγμή και κέρδισε κι αυτό μια νοσταλγική θέση στα franchise τρόμου που άρχισαν να έρχονται εκείνη την περίοδο. Οι συνέχειές του βέβαια ήταν μόλις δύο, με τη δεύτερη να κυκλοφορεί κατευθείαν στο βίντεο, ενώ τις ώρες που γράφεται αυτό το κείμενο, παίζεται στους κινηματογράφους το ρίκουελ της ταινίας. Παρότι λοιπόν δεν κατάφερε να φτάσει αριθμητικά (ούτε ποιοτικά προφανώς) τις συνέχειες του Scream ή του Final Destination κατάφερε να αφήσει το στίγμα του στη νεολαία της εποχής, εκεί όπου ανήκει και ο άνθρωπος που γράφει αυτές τις γραμμές!

 Τα φρέσκα πρόσωπα των νεαρών τότε Τζένιφερ Λοβ Χιούιτ, Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Φρέντι Πρινς Τζ. και Ράιαν Φελίπε σήκωσαν την ταινία, χωρίς να μοχθήσουν ιδιαίτερα ερμηνευτικά, εξαιρώντας ίσως λίγο παραπάνω από τους άλλους τον Φρέντι Πρινς Τζ. που φαίνεται να το παλεύει περισσότερο. Η καθοδήγηση του σκηνοθέτη Τζιμ Γκιλέσπι (D-Tox) βοηθά αρκετά ενώ και η δουλειά του στο κομμάτι της αγωνίας, των αιματηρών σκηνών και της δημιουργίας ατμόσφαιρας είναι αρκετά καλή. Ειδικά στο κομμάτι της φωτογραφίας και των χρωμάτων που έχει διαλέξει με τον διευθυντή φωτογραφίας του, Νέντις Κρόσαν, ο Γκιλέσπι έχει κάνει πολύ καλές επιλογές που βοηθούν το υλικό του να φανεί καλύτερο από ότι είναι. Στα συν επίσης η "εικονογράφηση" του δολοφόνου! 

 Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, το I Know What You Did Last Summer δεν θεωρώ ότι μπορεί να πει κάτι στη νέα γενιά θεατών καθώς οι παραλλαγές του ίδιου θέματος από τότε είναι δεκάδες. Μια δόση νοσταλγίας υπάρχει για αυτούς που το πρόλαβαν στους κινηματογράφους ως έφηβοι της εποχής αλλά πέρα από μια διασκεδαστική προβολή δεν υπάρχει κάτι άλλο εδώ. Υπήρξαν πολύ κοντά με το Scream και μπορεί να τα φέρνουμε στο νου μας παράλληλα εμείς που μεγαλώναμε εκείνη την περίοδο, όμως η επίδραση που έχει πάνω σου μια προβολή του Scream δεν μπορεί να συγκριθεί με την αντίστοιχη του I Know What You Did Last Summer. Το ένα μια επαναστατική για την εποχή της ταινία που έχει ακόμα πράγματα να πει ενώ το άλλο είναι ένα διασκεδαστικό εφηβικό slasher.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Bleeders [aka Hemoglobin] (1997) Review

 

ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ

Τρόμου, Φαντασίας

Διάρκεια: 127'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Ένα ζευγάρι Γαλλο-Καναδών ταξιδεύει σε μικρό νησάκι του Καναδά αναζητώντας συγγενείς του ανδρός. Ο σύζυγος πάσχει από μια σπάνια κληρονομική πάθηση του αίματος κι ελπίζει να βρει απαντήσεις σχετικά με την καταγωγή του, καθώς γνωρίζει ότι είναι υιοθετημένος από παλιά αρχοντική οικογένεια του νησιού. Στο νησί θα βρει όντως κάποιους συγγενείς του όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που είχε φανταστεί αλλά εδώ που τα λέμε τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε. Απλώς δεν έχουμε όλοι την τύχη οι συγγενείς μας να είναι πλάσματα που ζουν στο υπέδαφος και τρέφονται με νεκρές σάρκες.

 Πίσω στο 1997, ο Πίτερ Σβάτεκ αναλαμβάνει τη μεταφορά στην οθόνη, του σεναρίου που φέρει τις υπογραφές των Νταν Ο'Μπάνον, Ρόλαντ Σάσετ και Τσαρλς Αντέρ. Οι Ο'Μπάνον και Σάσετ είναι ήδη επιτυχημένοι σεναριογράφοι με σήμα κατατεθέν τη συνεργασία τους στο Alien και το Total Recall, ενώ ο Ο'Μπάνον υπογράφει κι άλλα χαρακτηριστικά φιλμ της δεκαετίας του 1980 όπως τα Dead and Buried, The Return Of The Living Dead (και σκηνοθεσία εδώ), Lifeforce και το Blue Thunder ενώ το 1992 γράφει και σκηνοθετεί το The Resurrected, μια από τις πιο επιτυχημένες μεταφορές έργου του Χ. Φ. Λάβκραφτ στον κινηματογράφο. Το σενάριο του Bleeders υπήρχε στο συρτάρι του Ο'Μπάνον αρκετό καιρό και πρόκειται για μια ελεύθερη διασκευή του διηγήματος του Χ. Φ. Λάβκραφτ, The Lurking fear (O Φόβος Ενεδρεύει).

 Αν κάτι καταφέρνει πολύ καλά η ταινία του Σβάτεκ αυτό είναι η μεταφορά της ατμόσφαιρας των ιστοριών του Λάβκραφτ. Όταν παρακολουθούσα την ταινία δεν είχα ψάξει πληροφορίες και ο Λάβκραφτ ήρθε πολύ γρήγορα στη σκέψη μου. Το γεμάτο υγρασία μέρος, η καταχνιά, η αναφορά στην αιμομιξία και τα πλάσματα που ζουν στο έδαφος δεν αφήνουν περιθώρια ώστε να μην συνδέσεις αυτό που βλέπεις με έργα του διάσημου συγγραφέα.

 Ο πιο αναγνωρίσιμος ηθοποιός εδώ είναι φυσικά ο Ρούντγκερ Χάουερ και ο καλύτερος ερμηνευτικά σε μια ταινία που δεν μπορεί να παινευτεί για τις ερμηνείες της ενώ και ο Ρόι Ντιπουί που υποδύεται τον άνδρα που αναζητά θεραπεία δεν είναι κακός. Γενικά όμως στις ερμηνείες πάσχει το φιλμ αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στο κακό μοντάζ και στο ψαλίδι που φαίνεται να έχει πέσει άτσαλα ώστε να μαζευτεί η διάρκεια της ταινίας. Έτσι λοιπόν χάνεται η συνοχή στο έργο του Σβάτεκ.

 Στους φίλους του Λάβκραφτ προτείνεται πάντως το Bleeders γιατί πραγματικά η ατμόσφαιρα είναι αρκετά επιτυχημένη. Δυστυχώς όμως δεν αρκεί μόνο η "Λαβκραφτιανή" ατμόσφαιρα για να έχουμε μια συνολικά καλή ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Batman & Mr. Freeze: Subzero (1997) Animation Review

 

ΜΠΑΤΜΑΝ: ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ

Animation, Δράσης, Περιπέτεια, Κόμικ
Διάρκεια: 70'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Βρισκόμαστε στο 1997. Η περίοδος προβολής του Batman: The Animated Series έχει τελειώσει από το 1994 και μαζί με την επιτυχία των ταινιών του Τιμ Μπάρτον (Batman, Batman Returns) στον κινηματογράφο, έχει δώσει απίστευτη ώθηση στη Warner Bros να εκμεταλλευτεί όχι μόνο τον Σκοτεινό Ιππότη αλλά γενικότερα τους χαρακτήρες της DC. Το 1996, οι ίδιοι συντελεστές με το Batman: TAS, δίνουν στον Σούπερμαν τη δική του σειρά κινουμένων σχεδίων, που θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια, ενώ το 1997 συνεχίζουν για δύο περιόδους τις περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη, με τη σειρά The New Batman Adventures. Εκείνη τη χρονιά στραβώνουν λίγο τα πράγματα για τον κινηματογραφικό Μπάτμαν και το μέλλον του franchise καθώς έρχεται το Batman & Robin και η πολύ κακή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Μαζί με την κινηματογραφική ταινία, η Warner Bros είχε προγραμματίσει την κυκλοφορία της δεύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν, μετά το Mask Of The Phantasm, αλλά επειδή ο κακός της υπόθεσης ήταν κι εδώ, όπως στο Batman & Robin, ο Mr Freeze, αποφασίζεται να καθυστερήσει μερικούς μήνες η ταινία κινουμένων σχεδίων. Έτσι, σχεδόν ένα χρόνο μετά, το Batman & Mr Freeze: Subzero, κυκλοφορεί στα ράφια των βίντεο κλαμπ και όπως η πλειοψηφία των animated ταινιών της DC, έτσι κι αυτή δέχεται πολύ καλές κριτικές και οι φίλοι του Μπάτμαν την αγκαλιάζουν.

 Ο σχεδιασμός χαρακτήρων παραμένει ίδιος με αυτόν της σειράς του 1992 καθώς και οι συντελεστές δεν αλλάζουν, εξαιρώντας τον Μπρους Τιμμ, που τότε δούλευε στην σειρά κινουμένων σχεδίων του Σούπερμαν και δεν μπορούσε να απεμπλακεί. Φωνητικές ερμηνείες, σχέδια, σκηνοθεσία, έχουν όλα από τον αέρα του κλασικού πλέον Batman: TAS ενώ ο αντίπαλος του Σκοτεινού Ιππότη, Mr Freeze, συνεχίζει την ιστορία του από εκεί που είχε μείνει στην κλασική σειρά.

 Ο Βίκτορ Φριζ, ζει σχεδόν απομονωμένος κάπου στην Ανταρκτική. Μόνη συντροφιά του, ένας μικρός Εσκιμώος, δύο πολικές αρκούδες και η σύζυγός του, η οποία βρίσκεται σε κώμα εδώ και χρόνια και ο Φριζ την διατηρεί σε ένα ειδικά σχεδιασμένο θάλαμο "κρυογενετικής", πεδίο στο οποίο εξειδικεύτηκε ο Φριζ και σύμφωνα με την ιστορία προέλευσης που έδωσε η σειρά κινουμένων σχεδίων στον χαρακτήρα, ένα πείραμα που πήγε στραβά ήταν και ο λόγος μεταμόρφωσης του επιστήμονα σε αυτό το πλάσμα που για να ζήσει χρειάζεται πολικές θερμοκρασίες. Μια ερευνητική αποστολή στην περιοχή που κατοικεί ο Φριζ, καταστρέφει ακούσια τον θάλαμο της συζύγου και ο Φριζ εκδικείται παγώνοντας το πλήρωμα. Πλέον όμως χρειάζεται σύντομα έναν δότη οργάνου με την ίδια ομάδα αίματος της γυναίκας ώστε να καταφέρει να την επαναφέρει. Η τύχη φέρνει τον δότη να έχει το όνομα Μπάρμπαρα Γκόρντον, κόρη του επιθεωρητή Γκόρντον και εδώ και λίγο καιρό μέλος της οικογένειας της Νυχτερίδας, ως Μπατγκερλ. Ο Φριζ προσεγγίζει τον  Δρ Γκρέγκορι Μπέλσον, ειδικό χειρουργό αλλά και στα πρόθυρα της χρεωκοπίας καθώς είναι μπλεγμένος με τοκογλύφους, του προσφέρει χρήματα και τον πείθει να απαγάγουν την Μπάρμπαρα και να κάνουν τη μεταμόσχευση. Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν, ο οποίος έχει συνάψει σχέση με την Μπάρμπαρα, συνδέουν τα στοιχεία και προσπαθούν να βρουν το κρησφύγετο του Φριζ.

 Η τραγικότητα που συναντάμε σε πολλούς χαρακτήρες του Μπάτμαν, καλούς και κακούς, συνεχίζεται κι εδώ. Ετούτη η ταινία κινουμένων σχεδίων καταφέρνει να μας κάνει να πονέσουμε τον Φριζ μέσα από το προσωπικό του δράμα και δίνει μια πικρή λύτρωση στο φινάλε σε αυτόν τον παραστρατημένο επιστήμονα.

 Από την πλευρά των ηρώων, βλέπουμε να βγαίνουν λίγο πιο μπροστά η Μπάρμπαρα Γκόρντον και ο Ντικ Γκρέισον (Ρόμπιν) λόγω της μεταξύς τους σχέσης, με τον Μπάτμαν, του πάντα επιβλητικού Κέβιν Κόνροϊ, να δίνει χώρο αλλά χωρίς να παραγκωνίζεται. Αντιθέτως είναι αυτός που στην ουσία με τις ικανότητές του δίνει τη λύση στην αναζήτηση της Μπάρμπαρα. Υπάρχει όμως ένα ειδύλλιο ανάμεσα στην Μπάρμπαρα και τον Ντικ, που μας απασχολεί στο ξεκίνημα της ταινίας, στις πιο αδύναμες ίσως σκηνές της. Η δράση όμως του τελευταίου ημιώρου και ο χειρισμός των χαρακτήρων, σε κάνουν να το ξεχάσεις σύντομα και σε κρατάνε κολλημένο στην οθόνη, σαν να παρακολουθείς ένα θεαματικό κινηματογραφικό μπλοκμπάστερ.

 Το σχέδιο και οι γραμμές των χαρακτήρων, όπως είπαμε και παραπάνω, παραμένει πιστό στο πνεύμα της σειράς του 1992. Το ωραίο, παραδοσιακό σχέδιο στο χέρι, πρωταγωνιστεί εδώ αλλά παρατηρούμε την προσθήκη αρκετών ψηφιακών σκηνών. Αρκετές σκηνές μπλέκουν το ψηφιακό με το παραδοσιακό σχέδιο, ενώ άλλες είναι εξ ολοκλήρου ψηφιακές, τονίζοντας κυρίως το φόντο και τα οχήματα και αποφεύγοντας έξυπνα να "φανεί" το πείραγμα των μορφών των χαρακτήρων. Προσωπικά, δεν με ενόχλησε αλλά κατανοώ ότι κάποιους σήμερα μπορεί να τους πετάξει λίγο εκτός κλίματος.

 Από την εποχή της κυκλοφορίας του Subzero μέχρι σήμερα, πρέπει να έχω δει την ταινία τρεις ή τέσσερεις φορές. Κάθε μία από αυτές λειτουργούσε καλύτερα, με αποκορύφωμα την τελευταία, η οποία με βρήκε ακόμα πιο θετικό απέναντι στην ταινία. Ειδικά ο τρόπος χρησιμοποίησης του Φριζ αλλά και το εξαιρετικά σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο τελευταίο εικοσάλεπτο, με εντυπωσίασε. Αν μεγάλωσες παρακολουθώντας μαγεμένος τα σαββατοκύριακα στον ΑΝΤ1, το Batman: TAS, το Subzero είναι μια προσθήκη που πρέπει οπωσδήποτε να έχεις. Αν είσαι λίγο μικρότερος και δεν σου λέει τίποτα η συγκεκριμένη σειρά κινουμένων σχεδίων αλλά αγαπάς Μπάτμαν και  DC, είναι μια καλή ευκαιρία να ανακαλύψεις την αρχική μορφή αυτού του animated σύμπαντος, πλούσιο σε εξαιρετικές σειρές και ταινίες.

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

 

 

 

Fire Down Below (1997) Review

 

ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΓΗ

Δράσης, Αστυνομική,

Διάρκεια: 106'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Πίσω στο 1997, ο Στίβεν Σιγκάλ ήταν ακόμα σχετικά υπολογίσιμο όνομα στο Χόλιγουντ. Στο κοινό άρεσε να βλέπει τον Κοτσίδα να δέρνει κόσμο, στον Κοτσίδα άρεσε να δέρνει κόσμο, στις εταιρείες παραγωγής άρεσε οτιδήποτε έφερνε λεφτά στα ταμεία τους άρα κατ' επέκταση τους άρεσε που ο Κοτσίδας έδερνε κόσμο, άρα όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Εκτός ίσως από τους τύπους που ο Κοτσίδας έδερνε στις ταινίες του. Όπως και να 'χει πάντως, ο Στίβεν μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έφερνε χρήματα στα ταμεία. Το μόνο που φρόντιζε σε κάθε ταινία είναι να δέρνει κόσμο σε διαφορετικά μέρη και να υποδύεται κάθε φορά όσο καλύτερα μπορεί τον εαυτό του. Τα ονόματα του κάθε χαρακτήρα άλλαζαν και πολλές φορές και η ιδιότητα αλλά στην ουσία όλοι ήταν ο Στίβεν Σίγκαλ.

 Το 1997 λοιπόν, ο Στίβεν αποφασίζει να δείρει κόσμο στον Αμερικανικό Νότο κάπου στα Απαλάχια Όρη, πρωταγωνιστώντας στο Fire Down Below, την ταινία που σηματοδότησε την αρχή της κατηφόρας, για την κινηματογραφική του καριέρα. Αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να ξέρετε κάτι για την υπόθεση της ταινίας, θα πούμε απλά ότι ο Σιγκάλ υποδύεται (τρόπος του λέγειν) έναν ομοσπονδιακό πράκτορα, που αναζητώντας τον υπεύθυνο για την δολοφονία πολύ καλού φίλου και συνεργάτη του, οδηγείται στην ανακάλυψη μιας τεράστιας οικολογικής καταστροφής, για την οποία ευθύνονται οι βρωμοδουλειές μιας μεγάλης εταιρείας, η οποία μολύνει με τοξική απόβλητα τα νερά μιας κοινότητας στα Απαλάχια όρη. Για τους πιο μυημένους και μεγαλωμένους στη δεκαετία του '90, η περιγραφή της υπόθεσης θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο απλή: "Είναι η ταινία που ο Σιγκάλ, γυρίζει με ένα κόκκινο φορτηγάκι, το παίζει ξυλουργός, πιάνει δύο κροταλίες στον αέρα και δέρνει κόσμο".

 Παρότι η ταινία είναι θεωρητικά μια από τις μεγάλες αποτυχίες του Σιγκάλ, ομολογώ ότι διασκεδαστική την βρήκα. Έχει μερικές καλές σκηνές δράσης, όπως αυτή που ένα φορτηγό καταδιώκει το φορτηγάκι του Στίβεν, η οποία σκηνή σε κάνει να εκτιμήσεις εκείνες τις εποχές που αληθινά οχήματα έπεφταν από γκρεμούς και γίνονταν κομμάτια. Έχει και καλογυρισμένες σκηνές μονομαχιών σώμα με σώμα και τον Κοτσίδα να βρίσκεται σε σχετικά καλή φόρμα ακόμα, σηκώνοντας και το πόδι του που και που. Κι αν πρέπει να βρω κι ένα θετικό ακόμα αυτό είναι η κινηματογράφηση της Αμερικανικής υπαίθρου. Υπάρχουν πλάνα που αποτυπώνουν το μεγαλείο της άγριας φύσης της περιοχής!

 Γενικότερα βέβαια το φιλμ έχει θέματα και μην ακούσω αστειάκια του στιλ "βασικότερο πρόβλημα είναι ότι έχει πρωταγωνιστή τον Σιγκάλ". Η ταινία μοιάζει να μην έχει συνοχή, όχι σεναριακά αλλά σε ότι αφορά την ακολουθία των πλάνων της. Φαίνεται να έχει υπάρξει βιαστικό μοντάζ, με ελπίδα ίσως να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότερα πράγματα στα 105 λεπτά διάρκειας. Έχει επίσης ένα ακόμα αποτυχημένο ρομάντζο, πράγμα σύνηθες στις ταινίες του Κοτσίδα, καθώς ούτε με την γυναίκα του δεν είχε κινηματογραφική χημεία (Hard to Kill), πόσο εύκολο είναι να έχει με οποιαδήποτε άλλη ηθοποιό. Υπάρχουν επίσης εδώ ηθοποιοί όπως ο Χάρι Ντιν Στάντον, ο Στίβεν Λανγκ και ο Κρις Κριστόφερσον, οι οποίοι ελάχιστα αξιοποιούνται.

 Το Fire Down Below έρχεται λίγα χρόνια πριν ο Σιγκάλ ακολουθήσει τον φτωχικό δρόμο της αγοράς του βίντεο/ dvd. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 χάνεται εντελώς η αίγλη του Χολιγουντιανού αστέρα και ακολουθεί πια μια καριέρα σε αμέτρητες βιντεοπαραγωγές, η πλειοψηφία των οποίων απλώς "δεν βλέπεται". Μπροστά σε αυτές, το Fire Down Below φαντάζει εξαιρετικό αλλά αυτό προφανώς δεν αποτελεί κατάλληλο μέτρο σύγκρισης. Στην πραγματικότητα έχουμε μια τυπικής φόρμας ταινία δράσης της δεκαετίας του 1990. Μέτρια μεν, διασκεδαστική δε υπό προϋποθέσεις.

 

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Lethal Weapon 4 (1997) Review

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Η δράση, όμως, το χιούμορ και η χημεία των Γκίμπσον - Γκλόβερ, οι γρήγορες ταχύτητες και το αρκετά ενδιαφέρον σενάριο στο κομμάτι της αστυνομικής ιστορίας, δε σε αφήνουν να διαμαρτυρηθείς.

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ 4

Σκηνοθεσία:Richard Donner

Σενάριο:Channing Gibson,
Jonathan Lemkin,Alfred Gough,
Miles Millar

Παίζουν:Mel Gibson,
Danny Glover,Joe Pesci

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Βρισκόμαστε έντεκα χρόνια μετά το πρώτο Φονικό Όπλο. Η σειρά ταινιών έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα απ' το κοινό αλλά και από τους βασικούς συντελεστές, κάτι που βγαίνει και σε αυτό το τελευταίο φιλμ κι ας γυρίστηκε έξι χρόνια μετά το τρίτο μέρος. Νομίζω μάλιστα ότι αυτό είναι το πιο αδικημένο φιλμ, τουλάχιστον από τη μεγάλη μερίδα των κριτικών της εποχής.

 Το μόνο πρόβλημα που βρήκα στο φιλμ είναι ότι προσπαθεί να ακολουθήσει δύο θεματικές, οι οποίες το κόβουν, κατά κάποιο τρόπο στα δύο. Η μία θεματική είναι αυτή που απευθύνεται στους φίλους της σειράς και ασχολείται με τα πιο προσωπικά, οικογενειακά τους θέματα και η άλλη θεματική είναι αυτή που ακολουθεί την αστυνομική ιστορία που πρέπει να πει το φιλμ. Ήθελε λοιπόν ο Ντόνερ να κλείσει το κεφάλαιο Φονικό Όπλο και να περάσει το φιλικό, οικογενειακό κλίμα που δημιουργήθηκε σιγά σιγά στα γυρίσματα των τεσσάρων ταινιών. Εκεί λοιπόν θεωρώ ότι χάνει πόντους η ταινία, γιατί νιώθεις ότι παρακολουθείς επεισόδιο τηλεοπτικής αστυνομικής σειράς.

 Ο Ριγκς και ο Μέρτο εδώ πρέπει να αντιμετωπίσουν τις Κινεζικές Τριάδες, που προσπαθούν να απελευθερώσουν τον αρχηγό τους  από τη φυλακή ενώ φέρνουν δεκάδες πρόσφυγες παράνομα στη χώρα, για να τους χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους. Εννοείται ότι οι δύο αστυνομικοί πέφτουν τυχαία πάνω σε ένα σκάφος που μετέφερε λαθραία μετανάστες κι έτσι μπλέκονται στην υπόθεση, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά καθώς ο Μέρτο αποφασίζει να δώσει καταφύγιο σε μια οικογένεια Κινέζων, με αποτέλεσμα να δεθεί μαζί τους. Παράλληλα τρέχουν και τα προσωπικά δράματα των πρωταγωνιστών, με τον Μέρτο να ετοιμάζεται να γνωρίσει τον μελλοντικό σύζυγο της κόρης του και τον Ριγκς να γίνεται μπαμπάς, από μέρα σε μέρα.

 Όλα τα γνωστά ονόματα επιστρέφουν εδώ και προστίθενται δύο ακόμα βασικοί παίκτες. Ο Κρις Ροκ, ως ο μελλοντικός γαμπρός του Γκλόβερ, και ο Τζετ Λι, ως ο κακός της υπόθεσης. Φυσικά την παράσταση κλέβει ο τελευταίος, με τις ικανότητές του στο σινεμά δράσης και με έναν Ρίτσαρντ Ντόνερ που τον στηρίζει απόλυτα, κινηματογραφώντας τις σκηνές δράσης με πάρα πολύ ενέργεια, παρά τα 68 του χρόνια, και με πολύ διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο του, έχοντας προφανώς δίπλα του τον εξαιρετικό διευθυντή φωτογραφίας, Αντρέι Μπαρτκόβιακ, αλλά κι έναν πρωταγωνιστή που ξέρει πάρα πολύ καλά τι πρέπει να κάνει σε κινηματογραφικές μάχες σώμα με σώμα.

 Δε βρίσκω ιδιαίτερα προβλήματα στην ταινία πέρα από αυτό που ανάφερα παραπάνω για τις δύο θεματικές, που δε μου λειτούργησαν υπέρ του τελικού αποτελέσματος. Η δράση, όμως, το χιούμορ και η χημεία των Γκίμπσον - Γκλόβερ, οι γρήγορες ταχύτητες και το αρκετά ενδιαφέρον σενάριο στο κομμάτι της αστυνομικής ιστορίας, δε σε αφήνουν να διαμαρτυρηθείς. Δεν υπάρχει σίγουρα το γράψιμο των δύο πρώτων ταινιών αλλά βρισκόμαστε ένα κλικ πάνω από την τρίτη ταινία της σειράς. Μ' αυτά και μ' αυτά, το Φονικό Όπλο είναι ίσως η πιο αξιοπρεπής σειρά αστυνομικών ταινιών που έχω δει μέχρι σήμερα. Δύο πρώτες εξαιρετικές περιπέτειες, μια τρίτη που αναμασάει τα ίδια αλλά που κρατάει τα στάνταρ ψηλά και μια τέταρτη που δίνει έμφαση στη δράση, τις θεαματικές καταδιώξεις και τις μάχες σώμα με σώμα, εκμεταλλευόμενη την παρουσία του Τζετ Λι στο καστ.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Alien: Resurrection (1997)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Τρόμου

"Οι φίλοι της σειράς απογοητεύτηκαν από το τέταρτο φιλμ της σειράς. Οι καινούριες ιδέες δεν τους έπεισαν ενώ η περίεργη αισθητική του Γάλλου,Ζαν Πιέρ Ζενέ, έπαιξε με τα όρια της μεγάλης Χολιγουντιανής παραγωγής, της b movie και του Ευρωπαϊκού σινεμά."

ΑΛΙΕΝ: ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Σκηνοθεσία:Jean-Pierre Jeunet

Σενάριο:Joss Whedon

Παίζουν:Sigourney Weaver,
Winona Ryder,Dominique Pinon

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

"Η Ρίπλεϊ πέθανε στην προηγούμενη ταινία; Ε, και; Θα την αναστήσουμε, για να γυρίσουμε ακόμα μία. Δε με νοιάζει πως και με ποια δικαιολογία. Απλώς, αναστήστε τη!" Γνήσιος, σύντομος μονόλογος του υπεύθυνου της 20th Century Fox, πίσω στο 1996. Και η Ρίπλεϊ επανήλθε στη ζωή, αφού έβαλε στην τσέπη της ολόκληρο τον προϋπολογισμό της πρώτης ταινίας, Alien, και η σειρά άντεξε μία ακόμα συνέχεια, η οποία για τους περισσότερους είναι η χειρότερη. Όχι στο επίπεδο των δύο πρώτων ταινιών, θα έλεγα εγώ, αλλά μια τυπική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας των τελών του 1990, με μια πιο χαλαρή ματιά στο μύθο, που ναι μεν δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερο αλλά για τα σκουπίδια δεν τη λες.

  Διακόσια περίπου χρόνια μετά το θάνατο της Ρίπλεϊ, οι επιστήμονες της Γουέιλαντ/ Γιουτάνι πετυχαίνουν την κλωνοποίησή της μέσα από ένα δείγμα αίματος. Όταν η Ρίπλεϊ αυτοκτόνησε, είχε μέσα της ένα εξωγήινο έμβρυο, το DNA του οποίου έχει μπλεχτεί με αυτό της ηρωίδας. Η Ρίπλεϊ επανέρχεται, έχοντας μερικές εξωπραγματικές ικανότητες, όπως τεράστια δύναμη, ευαίσθητη ακοή και όσφρηση, ενώ το έμβρυο εξελίχθηκε σε βασίλισσα και αρχίζει να γεννά. Όλα αυτά πάντα σε ένα διαστημικό σταθμό, στον οποίο σύντομα τα πλάσματα θα τρέχουν ελεύθερα και θα αφήνουν παντού θύματα, ενώ η Ρίπλεϊ, μαζί με το πλήρωμα ενός πειρατικού σκάφους, που βρέθηκε εκεί για να παραδώσει ξενιστές για τους εξωγήινους, προσπαθεί να αποδράσει και να σκοτώσει για άλλη μια φορά τα πλάσματα.

  Υπάρχει μια πιο κόμικ αισθητική σε αυτή την τρίτη συνέχεια της σειράς, της οποίας το σενάριο υπογράφει ο Τζος Γουίντον (The Avengers) και τη σκηνοθεσία ο Ζαν Πιέρ Ζενέ, δύο χρόνια μετά το Η Πόλη Των Χαμένων Παιδιών. Το Allien: Resurrection αποτέλεσε τη μοναδική εμπειρία του Ζενέ στο Χόλιγουντ, ο οποίος τέσσερα χρόνια παραδίδει το πιο γνωστό του φιλμ, Αμελί. Η κόμικ αισθητική την οποία φέρνει ο Γουίντον, έστω και με το σενάριο του να είναι αρκετά πειραγμένο από τους παραγωγούς, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, δένει παράξενα με τον Ευρωπαϊκό αέρα και τη ματιά του Ζενέ. Δεν υπάρχει η αίσθηση φόβου αλλά μια φορτισμένη σε ορισμένες σκηνές σεξουαλική ένταση και μια μυστηριακή ατμόσφαιρα. Η σχέση της Ρίπλεϊ με τον εξωγήινο οργανισμό τονίζεται εδώ όσο περισσότερο γίνεται και μπορεί κάποιες στιγμές να αποτυπώνεται στην οθόνη με τρόπο ελαφρώς κωμικό αλλά όταν έχουμε επαφή των δυο τους, είτε με τη βασίλισσα είτε με το επόμενο πλάσμα, υπάρχει μια ένταση στα πλάνα του Ζένε. Συν του ότι βρίσκω την Σιγκούρνι Γουίβερ εδώ εξαιρετική, ξέροντας πως να χειριστεί το χαρακτήρα της απόλυτα και βγάζοντας έναν τρομακτικό δυναμισμό στην οθόνη.

  Οι φίλοι της σειράς απογοητεύτηκαν από το τέταρτο φιλμ της σειράς. Οι καινούριες ιδέες δεν τους έπεισαν ενώ η περίεργη αισθητική του Γάλλου, έπαιξε με τα όρια της μεγάλης Χολιγουντιανής παραγωγής, της b movie και του Ευρωπαϊκού σινεμά. Αν μου βάλεις το δίλημμα της επαναπροβολής ενός εκ των Alien 3 και Alien: Resurrection, με ευκολία διαλέγω το δεύτερο. Δε μπορεί να πλησιάσει τα δύο πρώτα φιλμς αλλά παραμένει ένα διασκεδαστικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, με τα στοιχεία που βρίσκαμε γενικά σε αυτό το είδος πίσω στα 1990. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Batman & Robin (1997)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας, Κόμικ

ΜΠΑΤΜΑΝ & ΡΟΜΠΙΝ

Σκηνοθεσία:Joel Schumacher

Σενάριο:Akiva Goldsman

Παίζουν:Arnold Schwarzenegger,
George Clooney,Chris O'Donnell

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η πόλη του Γκόθαμ απειλείται ξανά και ο Μπάτμαν κι ο Ρόμπιν πρέπει να αναλάβουν δράση. Ο μίστερ Φριζ, ένας επιστήμονας που μπορεί να διατηρηθεί στη ζωή μόνο σε συνθήκες πολικού ψύχους, η Πόιζον Άιβι, μια ακτιβίστρια και βοτανολόγος που ένα ατύχημα της δίνει τη δύναμη να επικοινωνεί με τα φυτά και το σώμα της να λειτουργεί σαν φυτικός οργανισμός και ο Μπέιν, ένας δολοφόνος που μεταλλάχθηκε σε υπεράνθρωπο, είναι οι τρεις εχθροί που έχει να αντιμετωπίσει το δυναμικό ντούο. Μαζί τους και η ανιψιά του Άλφρεντ, Μπάρμπαρα, που θα ανακαλύψει το μυστικό του Μπρους και του Ντικ και θα τους ακολουθήσει ως Μπάτγκερλ. 

ΑΠΟΨΗ: Αν κάποια στιγμή της ζωής του ο Τζόελ Σουμάχερ έκανε "καταχρήσεις", είμαι σίγουρος ότι αυτή η στιγμή ήταν το 1997. Δε μπορεί ένας άνθρωπος που δεν βρίσκεται υπό την επήρεια ουσιών, να έχει γυρίσει αυτό το φιλμ και δε μπορεί να το παρακολουθήσει κανείς χωρίς να αρχίσει να πίνει, ελπίζοντας ότι δε θα χρειαστεί να το ρίξει στα... "βαριά".

  Από την αρχή μέχρι το τέλος του, το Μπάτμαν & Ρόμπιν, είναι ένα κακόγουστο, ψυχεδελικό, καρακίτς διαφημιστικό παιχνιδιών χωρίς καμία προσπάθεια να γίνει φυσιολογική κινηματογραφική ταινία. Αν στο Μπάτμαν Για Πάντα ο Σουμάχερ επεδείκνυε μια τάση προς το κιτς και το κωμικό, εδώ το τερματίζει. Το φιλμ του θυμίζει ξεκάθαρα την τηλεοπτική σειρά των '60ς, κάτι που από μόνο του δε σημαίνει κάτι απαραίτητα κακό. Βρισκόμαστε, όμως, στην αυγή του 2000, ο Μπάτμαν των κόμικς αλλά και των προηγούμενων ταινιών, ακόμα και αυτός της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων, είναι ένας πολύ πιο σκοτεινός χαρακτήρας από αυτόν του 1960, οπότε η ιδέα του Σουμάχερ να φτιάξει μια πιο χαλαρή εκδοχή του σύμπαντος του Σκοτεινού Ιππότη αποδεικνύεται αποτυχημένη. Τα δεκάδες χιλιάδες χρώματα που έχει το φιλμ, οι κακοσχεδιασμένες στολές των ηρώων (ποιός δεν έχει ακούσει για τις γνωστές πλέον Μπατ-θηλές;), το άτοπο και συνήθως κακό χιούμορ, η απίστευτη βαβούρα που ο Σουμάχερ ονομάζει δράση αλλά και η πολύ κακή χρησιμοποίηση των ηθοποιών, κάνουν το φιλμ μια από τις χειρότερες κινηματογραφικές εμπειρίες που μπορεί να έχει κάποιος, είτε του είναι οικείος ο κόσμος του Μπάτμαν είτε όχι.

 Ο Κλούνεϊ αποτελεί την χειρότερη επιλογή για το ρόλο του Μπρους Γουέιν/ Μπάτμαν. Ο ίδιος νιώθει άβολα μέσα στη στολή του ήρωα, ενώ όταν τη βγάζει μας δίνει έναν άνοστο Μπρους Γουέιν, ο οποίος επιδίδεται σε γκριμάτσες αμηχανίας και νευρικού χαμόγελου σε κάθε πλάνο. Τίποτα σκοτεινό, τίποτα πιο βαθύ δεν υπάρχει στον χαρακτήρα που φτιάχνει ο Κλούνεϊ, όπως τίποτα πιο βαθύ δε θα βρεις σε κανέναν από τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ο Κρις Ο'Ντόνελ παραμένει αδιάφορος ως Ρόμπιν, η Αλίσια Σίλβερστοουν μπαίνει στο φιλμ και σε μια νύχτα γίνεται το Κορίτσι Νυχτερίδα, έτσι απλά χωρίς καμία εκπαίδευση, η Ούμα Θέρμαν δε μπορεί να κάνει κάτι με το χαρακτήρα της Πόιζον Άιβι, ενώ ο Μπέιν, ένας από τους πιο έξυπνους και μοχθηρούς κακούς των κόμικς, παρουσιάζεται σαν ένας τεράστιος ουρακοτάγκος, χωρίς στάλα μυαλό. Ο Άλφρεντ του Μάικλ Γκάουφ παραμένει συμπαθής και το περίεργο της υπόθεσης είναι ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ! Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ο Αυστριακός γίγαντας σου δίνει την αίσθηση ότι προσπαθεί να βάλει λίγο ψυχή στο χαρακτήρα του πίσω από τις συνεχόμενες ατάκες που πρέπει να ξεστομίζει, όμως, μένει στην προσπάθεια.

  Με την υποδοχή που είχε το Μπάτμαν & Ρόμπιν από κοινό και κριτικούς, η δημίουργια μιας πέμπτης ταινίας του Μπάτμαν, η οποία ήταν ήδη στα σκαριά και θα τη σκηνοθετούσε πάλι ο Σουμάχερ, πάγωσε για τα καλά. Το πλήγμα στο franchise το τελευταίο φιλμ του Σουμάχερ ήταν τεράστιο και χρειάστηκε να περάσουν κοντά δέκα χρόνια για να επανέλθει ο Μπάτμαν στον κινηματογράφο, με το Batman Begins, του Κρίστοφερ Νόλαν. Το Μπάτμαν & Ρόμπιν δεν αποτελεί μόνο τη χειρότερη ταινία του Σκοτεινού Ιππότη ή μια από τις χειρότερες υπερηρωικές ταινίες (υπάρχει ανταγωνισμός από το Superman IV) αλλά και μια από τις χειρότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Δείτε το μόνο για να καταλάβετε τί σημαίνει κακή ταινία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

metacritic

Jurassic Park Trilogy (1993-2001)

Ολοκληρώσαμε και την επαναπροβολή των τριών πρώτων ταινιών του Τζουράσικ Παρκ! Μια μέρα πριν την πρεμιέρα του Jurassic World σας έχω μια συγκεντρωτική ανάρτηση και των τριών ταινιών, έτσι για να μην παιδεύεστε...

1. Jurassic Park

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ
Σκηνοθεσία:Steven Spielberg
Σενάριο:Michael Crichton,
David Koepp
Παίζουν:Sam Neill,
Laura Dern,Jeff Goldblum

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο δισεκατομμυριούχος Τζον Χάμοντ έχει φτιάξει ένα θεματικό πάρκο σε ένα νησί κοντά στην Κόστα Ρίκα, με ζωντανούς δεινόσαυρους, τους οποίους δημιούργησε από το DNA που βρήκε στο αίμα κουνουπιού, παγιδευμένου σε απολιθωμένη ρητίνη! Εκεί θα μεταφέρει δύο παλαιοντολόγους, έναν μαθηματικό, ένα δικηγόρο αλλά και τα δύο εγγόνια του, ζητώντας την έγκριση των επιστημόνων για τη λειτουργία του πάρκου. Ο υπεύθυνος των ηλεκτρονικών συστημάτων του πάρκου χρηματίζεται από αντίπαλη εταιρεία γενετικής για να βγάλει τα έμβρυα των δεινοσαύρων από το νησί και προσπαθώντας να ξεφύγει κλείνει όλα τα συστήματα ασφαλείας του νησιού. Τώρα τίποτα δε μπορεί να ελέγξει τους δεινόσαυρους. 

ΑΠΟΨΗ: Ήταν Φθινόπωρο του 1993. Ψιλόβρεχε αλλά στα σκαλιά του κινηματογράφου Παλλάς στην Κέρκυρα, ήταν μαζεμένο ένα απίστευτο πλήθος κόσμου. Εκεί κι εγώ με το Σπύρο, τον κολλητό από εκείνα τα χρόνια, και με τη συνοδεία της μαμάς καθότι ήμασταν γύρω στα δέκα τότε, περιμένουμε στην ουρά ανυπόμονα για να πάρουμε το εισιτήριο γι αυτό το νέο θεματικό πάρκο που είχε ανοίξει τις πύλες του λίγο καιρό πριν και που όλοι μιλούσαν εκστασιασμένοι γι αυτό που είχαν παρακολουθήσει εκεί!

  Αργήσαμε αλλά μπήκαμε. Τα φώτα έσβησαν και αυτό ήταν. Λίγα λεπτά μετά και με την εμφάνιση των πρώτων δεινοσαύρων στην οθόνη, ολόκληρο το σινεμά έβγαζε επιφωνήματα θαυμασμού. Πολλοί αισθάνθηκαν το ίδιο δέος με αυτό του Δρος Γκραντ όταν τους αντίκρισε πρώτη φορά και ένιωσε να χάνει τη Γη κάτω από τα πόδια του ενώ πολλοί μιμήθηκαν τον Ίαν Μάλκολμ αναφωνώντας: "You did it. You crazy son of a bitch, you did it." Εγώ, απλώς δεν ξαναμίλησα μέχρι το τέλος του φιλμ.

  Είκοσι δύο χρόνια μετά, σίγουρα δε μπορώ να δω το δημιούργημα του τεράστιου Στίβεν Σπίλμπεργκ με τα ίδια μάτια καθώς, πρώτον δεν είμαι πια μικρό παιδί αλλά λίγο μεγαλύτερο παιδί και δεύτερον, από το 1993 μέχρι σήμερα είδα κι άλλους δεινόσαυρους στην οθόνη, είδα εξωγήινους να επιτίθενται στη Γη, είδα τη Γη να καταστρέφεται από μετεωρίτες, από παγετώνες, από σεισμούς. Σχεδόν καμία φορά βέβαια δεν είχε τη μαγεία που του Τζουράσικ Παρκ, όμως, δυστυχώς το μάτι μου εξοικειώθηκε στα οπτικά εφέ, τα οποία χρόνο με το χρόνο γίνονταν όλο και καλύτερα. Το φιλμ του Σπίλμπεργκ ήταν, όμως, για την εποχή του επαναστατικό. Έδειξε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία κατάλληλα και να μεταφέρει το θεατή ολοκληρωτικά σε νέα μέρη. Αυτό που γνώριζε ο Σπίλμπεργκ αλλά ξέχασαν σύντομα οι επόμενοι, ήταν ότι δε δημιουργείς ένα φιλμ βασιζόμενος μόνο στα οπτικά εφέ. Πρέπει να υπάρχει μια καλή ιστορία να πεις. Πρέπει να σεβαστείς το θεατή και να μην ξεχάσεις τον πρωταρχικό κανόνα του κινηματογράφου. Μια καλή ιστορία. Από τα χρόνια του βωβού κινηματογράφου μέχρι σήμερα, εκεί κρύβεται η ουσία.... Συνέχεια εδώ.

2.The Lost World: Jurassic Park

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ:

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ
Σκηνοθεσία:Steven Spielberg
Σενάριο:David Koepp,
Michael Crichton(novel)
Παίζουν:Jeff Goldblum,
Julianne Moore,Pete Postlethwaite

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα στη νήσο Νούμπλα και ο Ίαν Μάλκολμ έρχεται ξανά σε επαφή με τον ιδρυτή του Τζουράσικ Παρκ, Τζον Χάμοντ. Ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι υπάρχει και δεύτερο νησί στο οποίο μεγαλώνουν δεινόσαυροι και ζητάει από τον Μάλκολμ να το επισκεφθεί μαζί με μια ομάδα ειδικών και να αξιολογήσουν την κατάσταση των δεινοσαύρων. Ο Μάλκολμ αρχικά αρνείται αλλά αλλάζει γνώμη όταν ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι στο νησί βρίσκεται ήδη εδώ και μερικές μέρες η αγαπημένη του, παλαιοντολόγος Σάρα Χάρντινγκ. Λίγες ώρες αργότερα βρίσκονται στο νησί μια ομάδα ειδικών με επικεφαλής τον Ίαν Μάλκολμ αλλά και μια ομάδα κυνηγών που θέλει να αιχμαλωτίσει δεινόσαυρους και να τους μεταφέρει στην Αμερική.

ΑΠΟΨΗ: Η επιτυχία του μυθιστορήματος Τζουράσικ Παρκ, του Μάικλ Κράιτον, ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο βιβλίο, με τον τίτλο The Lost World! Η επιτυχία του φιλμ Τζουράσικ Παρκ ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο φιλμ τέσσερα χρόνια μετά, με τον τίτλο The Lost World: Jurassic Park! Ο Σπίλμπεργκ κάθεται ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμα θεαματικό φιλμ, το οποίο υστερεί σε κάποια σημεία από το πρωτότυπο αλλά υπερτερεί σε κάποια άλλα.

  Ο Χαμένος Κόσμος ήταν το απόλυτο μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού του 1997. Το πρώτο φιλμ είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη εντύπωση στο κοινό, που γέμισε τις αίθουσες και στη συνέχεια του Τζουράσικ Παρκ. Οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες, από ένα κοινό που περίμενε να εντυπωσιαστεί και να μαγευτεί ξανά από τον μεγάλο παραμυθά του Χόλιγουντ. Ο Σπίλμπεργκ δε μπορώ να πω ότι μαγεύει το κοινό στο Χαμένο Κόσμο, του δίνει όμως άφθονη δράση και βάζει τους δεινόσαυρους περισσότερη ώρα στην οθόνη. Τα εφέ και τα ανιματρόνικς είναι και πάλι εκπληκτικά και ο Σπίλμπεργκ δεν παραφουσκώνει την ταινία του με αυτά αλλά τα χρησιμοποιεί "τόσο όσο".

  Στον Χαμένο Κόσμο έχω πάντα την αίσθηση ότι είναι φανερά δύο πράγματα: ο Σπίλμπεργκ βαριέται και ο Σπίλμπεργκ διασκεδάζει. Θα μου πείτε, πως γίνεται να συμβαίνουν και τα δύο. Δεν ξέρω, όμως αυτή την αίσθηση έχω όταν βλέπω ξανά το φιλμ. Το βασικό είναι ότι υπερισχύει το δεύτερο και βλέπουμε τον Αμερικανό σκηνοθέτη να δίνει αρκετό χιούμορ στην ταινία του, αρκετή δράση και αρκετές σινεφιλικές αναφορές. Τόσο ο Γκοτζίλα, όσο και ο Κινγκ Κονγκ, αναφέρονται από τον Σπίλμπεργκ διακριτά στην τελική σκηνή στο Σαν Ντιέγκο. Ο τυραννόσαυρος που περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, δε μπορεί να μη σου φέρει στο μυαλό τα δύο διασημότερα κινηματογραφικά τέρατα. Επίσης, το όνομα του πλοίου που έφερε τον Κινγκ Κονγκ στην Αμερική στο φιλμ του 1933 είχε ακριβώς το ίδιο όνομα με αυτό που μετέφερε τον τυραννόσαυρο ενώ μια παρέα Ιαπώνων που τρέχει να σωθεί από την επίθεση του δεινοσαύρου ακούγεται να λέει στα Ιαπωνικά: "Φύγαμε από την Ιαπωνία για να γλυτώσουμε από αυτά". Γενικά ο Σπίλμπεργκ προτίμησε να πάρει αυτό το δεύτερο φιλμ του Τζουράσικ Παρκ λίγο πιο χαλαρά, με αρκετή διάθεση για πλάκα, κάτι που κρατάει την ταινία σε αρκετά καλά επίπεδα.... Συνέχεια εδώ.

3. Jurassic Park III

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ 3
Σκηνοθεσία:Joe Johnston
Σενάριο:Peter Buchman,
Alexander Payne,Jim Taylor
Παίζουν:Sam Neill,
William H. Macy,Téa Leoni

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Δρ Άλαν Γκραντ ζει ξανά μια σχεδόν φυσιολογική ζωή ενός παλαιοντολόγου, κάνοντας ανασκαφές και αναζητώντας χρηματοδοτήσεις για τη συνέχεια των ερευνών του. Το πρόβλημα είναι όμως ότι όσοι τον πλησιάζουν και παρευρίσκονται στις διαλέξεις του, ενδιαφέρονται μόνο για την περιπέτεια του στο νησί των δεινοσαύρων. Για τον ίδιο λόγο θα τον πλησιάσει κι ένα αρκετά πλούσιο ζευγάρι, ζητώντας του να τους συνοδέψει σε μια από αέρος ξενάγηση στη νήσο Σόρνα, εκεί όπου βρίσκονται ακόμα ζωντανοί δεινόσαυροι. Η αμοιβή είναι μεγάλη κι ο Γκραντ δέχεται μετά και την πίεση του βοηθού του. Η εξέλιξη όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς το αεροπλάνο τους προσγειώνεται στο νησί και το ζευγάρι αποκαλύπτει ότι αναζητά το χαμένο γιο του, ο οποίος βρέθηκε κοντά στο νησί με τον πατριό του. Από εκεί κι έπειτα, ο Δρ Γκραντ βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με τα προϊστορικά πλάσματα.

ΑΠΟΨΗ: Το τρίτο μέρος μιας σειράς ταινιών αποτελούσε πάντα το πιο περίεργο μέρος. Είναι το σημείο που ή θα τελειώσουν τα πάντα (όχι φυσικά με ευχάριστο τρόπο, με τη λογική της ολοκλήρωσης μιας τριλογίας) ή που θα φανεί ότι το θέμα έχει λίγα ακόμα "ψωμιά" μπροστά του. Το τρίτο μέρος του Τζουράσικ Παρκ, κερδίζει μια θέση στην πρώτη κατηγορία.

  Ο Σπίλμπεργκ αφού έκανε την υπέρβαση και σκηνοθέτησε για πρώτη φορά στην καριέρα του το δεύτερο μέρος μιας ταινίας του, με το The Lost World: Jurassic Park, όπως ήταν αναμενόμενο δε θα επέστρεφε και για τρίτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Τη θέση του παίρνει ένας εκ των "προστατευομένων" του, ο Τζο Τζόνσον, σκηνοθέτης του The Rocketeer και του Jumanji αλλά και του πιο πρόσφατου Κάπτεν Αμέρικα: ο Πρώτος Εκδικητής! Ο Τζόνσον προσανατολίζεται σε ένα πιο περιπετειώδες μοτίβο, κάτι το οποίο έκανε και ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ στο Χαμένο Κόσμο, βάζοντας σύντομα τους πρωταγωνιστές του απέναντι στους έτερους πρωταγωνιστές, τους δεινόσαυρους. Είναι φανερό ότι ο Τζόνσον θέλει να φτιάξει μια γρήγορη ταινία με στοιχεία αγωνίας, όμως δεν λειτουργούν όλα όπως θα ήθελε. Το φιλμ αντί για γρήγορο μοιάζει βιαστικό, με αποκορύφωμα το εντελώς απρόσμενο τέλος του, απρόσμενο όχι με τη λογική της έκπληξης αλλά με τη λογική του ότι χάνεται όποια αίσθηση κορύφωσης της δράσης πήγε να δημιουργηθεί.

  Ελαττωματικό είναι και το σενάριο των τριών διαδόχων του Κεπ και του Κράιτον. Τρεις άνθρωποι οι οποίοι δεν ασχολήθηκαν ποτέ ξανά αλλά ούτε είχαν ασχοληθεί πριν με το είδος της επιστημονικής φαντασίας και της περιπέτειας καλούνται να δώσουν το σενάριο του φιλμ. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν (ναι, είναι ο Πέιν του Νεμπράσκα!), ο συνεργάτης του σε αρκετά σενάρια Τζιμ Τέιλορ και ο Πίτερ Μπάχμαν, ο σεναριογράφος του Έραγκον αλλά και του Che, είναι τα τρία ονόματα που συνεργάζονται στο σενάριο του φιλμ. Ούτε ο Κεπ αλλά ούτε κι ο ίδιος ο Κράιτον αναμειγνύονται αυτή τη φορά, με τον Κεπ να απέχει από την αρχή ενώ ο Κράιτον προσπάθησε να δώσει μερικές ιδέες για την ιστορία του φιλμ αλλά αποχώρησε καθώς δεν έβρισκε κάτι αξιόλογο. Ούτε όμως και το τρίο Πέιν-Τέιλορ-Μπάχμαν έδωσε κάτι ιδιαίτερο. Η ιστορία προχωρά χρησιμοποιώντας αρκετά κλισέ ενώ και το χιούμορ δε λειτουργεί με τον τρόπο που χρησιμοποιείται. Η ιδέα των πτεροδάκτυλων και του σπινόσαυρου ήταν καλή, θέλοντας να απομακρυνθούν από τον τυραννόσαυρο των προηγούμενων ταινιών αλλά εκεί τους προδίδουν η φαντασία του Τζόνσον και τα ψηφιακά εφέ... Συνέχεια εδώ.

The Lost World: Jurassic Park (1997)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ:

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ
Σκηνοθεσία:Steven Spielberg
Σενάριο:David Koepp,
Michael Crichton(novel)
Παίζουν:Jeff Goldblum,
Julianne Moore,Pete Postlethwaite

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα στη νήσο Νούμπλα και ο Ίαν Μάλκολμ έρχεται ξανά σε επαφή με τον ιδρυτή του Τζουράσικ Παρκ, Τζον Χάμοντ. Ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι υπάρχει και δεύτερο νησί στο οποίο μεγαλώνουν δεινόσαυροι και ζητάει από τον Μάλκολμ να το επισκεφθεί μαζί με μια ομάδα ειδικών και να αξιολογήσουν την κατάσταση των δεινοσαύρων. Ο Μάλκολμ αρχικά αρνείται αλλά αλλάζει γνώμη όταν ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι στο νησί βρίσκεται ήδη εδώ και μερικές μέρες η αγαπημένη του, παλαιοντολόγος Σάρα Χάρντινγκ. Λίγες ώρες αργότερα βρίσκονται στο νησί μια ομάδα ειδικών με επικεφαλής τον Ίαν Μάλκολμ αλλά και μια ομάδα κυνηγών που θέλει να αιχμαλωτίσει δεινόσαυρους και να τους μεταφέρει στην Αμερική.

ΑΠΟΨΗ: Η επιτυχία του μυθιστορήματος Τζουράσικ Παρκ, του Μάικλ Κράιτον, ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο βιβλίο, με τον τίτλο The Lost World! Η επιτυχία του φιλμ Τζουράσικ Παρκ ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο φιλμ τέσσερα χρόνια μετά, με τον τίτλο The Lost World: Jurassic Park! Ο Σπίλμπεργκ κάθεται ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμα θεαματικό φιλμ, το οποίο υστερεί σε κάποια σημεία από το πρωτότυπο αλλά υπερτερεί σε κάποια άλλα.

  Ο Χαμένος Κόσμος ήταν το απόλυτο μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού του 1997. Το πρώτο φιλμ είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη εντύπωση στο κοινό, που γέμισε τις αίθουσες και στη συνέχεια του Τζουράσικ Παρκ. Οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες, από ένα κοινό που περίμενε να εντυπωσιαστεί και να μαγευτεί ξανά από τον μεγάλο παραμυθά του Χόλιγουντ. Ο Σπίλμπεργκ δε μπορώ να πω ότι μαγεύει το κοινό στο Χαμένο Κόσμο, του δίνει όμως άφθονη δράση και βάζει τους δεινόσαυρους περισσότερη ώρα στην οθόνη. Τα εφέ και τα ανιματρόνικς είναι και πάλι εκπληκτικά και ο Σπίλμπεργκ δεν παραφουσκώνει την ταινία του με αυτά αλλά τα χρησιμοποιεί "τόσο όσο".

  Στον Χαμένο Κόσμο έχω πάντα την αίσθηση ότι είναι φανερά δύο πράγματα: ο Σπίλμπεργκ βαριέται και ο Σπίλμπεργκ διασκεδάζει. Θα μου πείτε, πως γίνεται να συμβαίνουν και τα δύο. Δεν ξέρω, όμως αυτή την αίσθηση έχω όταν βλέπω ξανά το φιλμ. Το βασικό είναι ότι υπερισχύει το δεύτερο και βλέπουμε τον Αμερικανό σκηνοθέτη να δίνει αρκετό χιούμορ στην ταινία του, αρκετή δράση και αρκετές σινεφιλικές αναφορές. Τόσο ο Γκοτζίλα, όσο και ο Κινγκ Κονγκ, αναφέρονται από τον Σπίλμπεργκ διακριτά στην τελική σκηνή στο Σαν Ντιέγκο. Ο τυραννόσαυρος που περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, δε μπορεί να μη σου φέρει στο μυαλό τα δύο διασημότερα

κινηματογραφικά τέρατα. Επίσης, το όνομα του πλοίου που έφερε τον Κινγκ Κονγκ στην Αμερική στο φιλμ του 1933 είχε ακριβώς το ίδιο όνομα με αυτό που μετέφερε τον τυραννόσαυρο ενώ μια παρέα Ιαπώνων που τρέχει να σωθεί από την επίθεση του δεινοσαύρου ακούγεται να λέει στα Ιαπωνικά: "Φύγαμε από την Ιαπωνία για να γλυτώσουμε από αυτά". Γενικά ο Σπίλμπεργκ προτίμησε να πάρει αυτό το δεύτερο φιλμ του Τζουράσικ Παρκ λίγο πιο χαλαρά, με αρκετή διάθεση για πλάκα, κάτι που κρατάει την ταινία σε αρκετά καλά επίπεδα.

  Στους βασικούς ρόλους έχουμε δύο βασικές απώλειες, αυτές του ζεύγους των παλαιοντολόγων, Άλαν Γκραντ και Έλι Σάτλερ. Ο πιο ενδιαφέροντας χαρακτήρας, αυτός του Ίαν Μάλκολμ, με τη μορφή του Τζεφ Γκόλντμπλουμ, επιστρέφει και είναι ξανά απολαυστικός. Οι προσθήκες της Τζούλιαν Μουρ και του Βινς Βον, βοηθούν αρκετά, ενώ οι χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες των Πίτερ Στόρμεϊρ και Πιτ Πόσθλγουέιτ αποτυπώνονται εύκολα στη μνήμη μας. Όλο το καστ δείχνει να το διασκεδάζει, με το Σπίλμπεργκ να δίνει σε όλους τις "στιγμές" τους.

  Θεωρώ το Χαμένο Κόσμο μια ταινία που λειτουργεί μέχρι σήμερα πολύ καλά, σε διαφορετικό επίπεδο βέβαια από το Τζουράσικ Παρκ. Ο Χαμένος Κόσμος είναι μια ταινία δράσης. Δε σε αφήνει στην αναμονή για τους δεινόσαυρους αλλά σου τους χαρίζει απλόχερα αυτή τη φορά, δημιουργώντας μερικές πολύ θεαματικές σκηνές. Το χιούμορ, η δράση και η διάθεση του Σπίλμπεργκ να αποτίσει το δικό του φόρο τιμής στα γιγάντια τέρατα της μεγάλης οθόνης πιάνουν τόπο. Χάνεται ελαφρώς η αφηγηματική παραμυθένια διάθεση που υπήρχε στο πρώτο φιλμ. Αξίζει ωστόσο τον κόπο να παρακολουθήσετε το Χαμένο Κόσμο έστω και μια φορά αν ανήκετε σε αυτούς που δεν το έχουν κάνει μέχρι σήμερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn