The Legend of Tarzan, Teenage Mutant Ninja Turtles : Out of Shadows και The BFG - Τρία τρέιλερ που δεν περιμέναμε...

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Σε μια εποχή που το κάθε τρέιλερ διαφημίζεται και "τιζάρεται" πριν κυκλοφορήσει, πραγματικά μου έκανε εντύπωση όταν σήμερα το πρωί ανακάλυψα στο YouTube τρία τρέιλερ ταινιών που δεν είχα ιδέα ότι θα κυκλοφορούσαν αυτή την εποχή. Βέβαια και οι τρεις μας έρχονται το καλοκαίρι του 2016 οπότε θα έπρεπε άμεσα να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους τρέιλερ, για να φανούν και οι πρώτες αντιδράσεις του κοινού. Τα παρακολούθησα λοιπόν με τον πρωινό καφέ μου και σας γράφω δυο πραγματάκια για το καθένα.

The Legend of Tarzan (2016)

Πρώτο στη λίστα το The Legend Of Tarzan ή Tarzan, όπως παραμένει ο τίτλος του στο IMDB και στα υπόλοιπα κινηματογραφικά sites! Το Tarzan έρχεται 1η Ιουλίου του 2016 και πρωταγωνιστεί ο Αλεξάντερ Σκάρσγκουρντ, στο ρόλο του βασιλιά της ζούγκλας, ο Κριστόφ Βαλτς σε άλλον ένα ρόλο "κακού", η Μάργκοτ Ρόμπι και ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον.

Όχι και άσχημη η πρώτη εντύπωση από το φιλμ που σκηνοθετεί ο Πίτερ Γέιτς. Ο Σκάρσγκουρντ παραπέμπει εμφανισιακά στην εικόνα του Ταρζάν που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας και αυτό περνάει αυτόματα στα θετικά του τρέιλερ, όπως και και η γενική ατμόσφαιρα, η οποία είναι μεν σκοτεινή αλλά φαντάζομαι ότι θέλουν και αυτόν τον ήρωα να τον ενηλικιώσουν και να τον επαναφέρουν από τα αζήτητα μετά από χρόνια και φυσικά η συνταγή του Νόλαν θα ακολουθηθεί και εδώ: Σκοτεινοί τόνοι και ρεαλιστική αντιμετώπιση του ήρωα. Δεν ξέρω αν θα πιάσει αλλά από το τρέιλερ φαίνεται να υπάρχει συνοχή.

  Αν κάτι με διχάζει είναι η παρουσία του Βαλτς ξανά σε ρόλο "κακού", ο οποίος, όπως έγραψα και στην κριτική του Spectre πριν λίγο καιρό, έχει πλέον τυποποιηθεί σε αυτούς τους ρόλους και δε μπορεί να ξεφύγει. Προσθέστε και την όμορφη αλλά άχρωμη συνήθως παρουσία της Μάργκοτ Ρόμπι αλλά και τον ίδιο τον ήρωα, ο οποίος πάνε πάρα μα πάρα πολλά χρόνια από τότε που απασχόλησε με επιτυχία τους κινηματογραφόφιλους και που έμοιαζε πια ξεπερασμένος, και θα καταλάβετε ότι παρά την καλή δουλειά που φαίνεται να έχει γίνει συνολικά, ο Ταρζάν ίσως δυσκολευτεί να σκαρφαλώσει στην κορυφή του box office.

Teenage Mutant Ninja Turtles : Out of Shadows (2016)

Οι χελώνες επέστρεψαν, με τον Μάικλ Μπέι ξανά στην παραγωγή (και όχι μόνο απ' ό,τι φαίνεται από το τρέιλερ) αλλά με μερικά νέα πρόσωπα. Λόρα Λίνεϊ, Στέφεν Άμελ (ο τηλεοπτικός Green Arrow), Τάιλερ Πέρι πλαισιώνουν τους "παλιούς" Μέγκαν Φοξ, Γουίλ Αρνέτ και Γουίλιαμ Φιχτνερ στη νέα περιπέτεια των έφηβων μεταλλαγμένων χελωνών.

Ο Ντέιβ Γκριν αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία στη δεύτερη περιπέτεια των χελωνών νίντζα αλλά και πάλι στο τρέιλερ υπάρχει διάχυτος "Μπεϊσμός". Όπως και στο πρώτο φιλμ του reboot πριν ένα χρόνο, έτσι κι εδώ, έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς τρέιλερ μιας ταινίας που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Μπέι. Αν προσπεράσουμε αυτό, θα διακρίνουμε την προσπάθεια για λίγο περισσότερο χιούμορ σε αυτό το φιλμ ενώ στα θετικά για τους φίλους των χελωνών βάζουμε την εμφάνιση γνωστών χαρακτήρων από τα κόμιξ και την κλασική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του 1980. Ο Στέφεν Άμελ παίζει το ρόλο του Κέισι Τζόουνς ενώ οι Μπίμποπ και Ρόκστεντι παίρνουν σάρκα και οστά για πρώτη φορά.

  Δεν ξέρω αν περιμένει κανείς πολλά από αυτή τη συνέχεια. Δεν περιμέναμε πολλά ούτε την πρώτη φορά είναι η αλήθεια. Δε βλέπω το λόγο να περιμένουμε ούτε και τώρα. Ούτε η προσθήκη του Τάιλερ Πέρι στο καστ μου μοιάζει ενθαρρυντική, ούτε η διάθεση του Μπέι να βάζει το χεράκι του στο οπτικό αποτέλεσμα κάθε φιλμ του οποίου είναι παραγωγός. Όσο λιγότερα περιμένετε, τόσο καλύτερο, με λίγα λόγια. 3 Ιουνίου, του 2016, έρχονται τα Χελωνονιντζάκια 2 στις οθόνες μας.

The BFG (2016)

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει με κάτι που πάντα ήξερε να κάνει καλά. Ένα παραμύθι! Ένα παραμύθι για ένα κοριτσάκι και έναν Μεγάλο Φιλικό Γίγαντα (Big Friendly Giant). Οι συμπαθέστατοι Ρεμπέκα Χολ και Μπιλ Χέιντερ είναι τα γνωστότερα ονόματα των συντελεστών της ταινίας.

Το The BFG είναι μια ταινία που πραγματικά δεν είχα ακούσει τίποτα για αυτή. Βασίζεται σε διήγημα του Ρόαλντ Νταλ, Βρετανού συγγραφέα πασίγνωστων ιστοριών, όπως τα Γκρέμλινς, ο Τζέιμς και το Γιγαντοροδάκινο, ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας και ο Φανταστικός Κύριος Φοξ. Οι ιστορίες του Νταλ πέρασαν με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη, άλλες αυτούσιες άλλες με μικρές ή μεγάλες διαφοροποιήσεις από το αρχικό έργο του συγγραφέα.

  Ο Στίβεν Σπιλμπεργκ σκηνοθετεί το The BFG και οι προσδοκίες είναι μεγάλες. Το πρώτο δείγμα είναι ένα teaser, ενάμιση περίπου λεπτού, αρκετό όμως για να μας κάνει να περιμένουμε με ανυπομονησία το πρώτο μεγάλο τρέιλερ. Σκοτεινό, ονειρικό και παραμυθένιο. Όλα αυτά περνούν μέσα από την οθόνη μας μόνο με ένα μικρό δείγμα. Ας ελπίσουμε ότι ο Σπίλμπεργκ θα βρει τη φόρμα του.

The Lost World: Jurassic Park (1997)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ:

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ
Σκηνοθεσία:Steven Spielberg
Σενάριο:David Koepp,
Michael Crichton(novel)
Παίζουν:Jeff Goldblum,
Julianne Moore,Pete Postlethwaite

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα στη νήσο Νούμπλα και ο Ίαν Μάλκολμ έρχεται ξανά σε επαφή με τον ιδρυτή του Τζουράσικ Παρκ, Τζον Χάμοντ. Ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι υπάρχει και δεύτερο νησί στο οποίο μεγαλώνουν δεινόσαυροι και ζητάει από τον Μάλκολμ να το επισκεφθεί μαζί με μια ομάδα ειδικών και να αξιολογήσουν την κατάσταση των δεινοσαύρων. Ο Μάλκολμ αρχικά αρνείται αλλά αλλάζει γνώμη όταν ο Χάμοντ του αποκαλύπτει ότι στο νησί βρίσκεται ήδη εδώ και μερικές μέρες η αγαπημένη του, παλαιοντολόγος Σάρα Χάρντινγκ. Λίγες ώρες αργότερα βρίσκονται στο νησί μια ομάδα ειδικών με επικεφαλής τον Ίαν Μάλκολμ αλλά και μια ομάδα κυνηγών που θέλει να αιχμαλωτίσει δεινόσαυρους και να τους μεταφέρει στην Αμερική.

ΑΠΟΨΗ: Η επιτυχία του μυθιστορήματος Τζουράσικ Παρκ, του Μάικλ Κράιτον, ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο βιβλίο, με τον τίτλο The Lost World! Η επιτυχία του φιλμ Τζουράσικ Παρκ ήταν τόσο μεγάλη, που υπήρξε κι ένα δεύτερο φιλμ τέσσερα χρόνια μετά, με τον τίτλο The Lost World: Jurassic Park! Ο Σπίλμπεργκ κάθεται ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμα θεαματικό φιλμ, το οποίο υστερεί σε κάποια σημεία από το πρωτότυπο αλλά υπερτερεί σε κάποια άλλα.

  Ο Χαμένος Κόσμος ήταν το απόλυτο μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού του 1997. Το πρώτο φιλμ είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη εντύπωση στο κοινό, που γέμισε τις αίθουσες και στη συνέχεια του Τζουράσικ Παρκ. Οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες, από ένα κοινό που περίμενε να εντυπωσιαστεί και να μαγευτεί ξανά από τον μεγάλο παραμυθά του Χόλιγουντ. Ο Σπίλμπεργκ δε μπορώ να πω ότι μαγεύει το κοινό στο Χαμένο Κόσμο, του δίνει όμως άφθονη δράση και βάζει τους δεινόσαυρους περισσότερη ώρα στην οθόνη. Τα εφέ και τα ανιματρόνικς είναι και πάλι εκπληκτικά και ο Σπίλμπεργκ δεν παραφουσκώνει την ταινία του με αυτά αλλά τα χρησιμοποιεί "τόσο όσο".

  Στον Χαμένο Κόσμο έχω πάντα την αίσθηση ότι είναι φανερά δύο πράγματα: ο Σπίλμπεργκ βαριέται και ο Σπίλμπεργκ διασκεδάζει. Θα μου πείτε, πως γίνεται να συμβαίνουν και τα δύο. Δεν ξέρω, όμως αυτή την αίσθηση έχω όταν βλέπω ξανά το φιλμ. Το βασικό είναι ότι υπερισχύει το δεύτερο και βλέπουμε τον Αμερικανό σκηνοθέτη να δίνει αρκετό χιούμορ στην ταινία του, αρκετή δράση και αρκετές σινεφιλικές αναφορές. Τόσο ο Γκοτζίλα, όσο και ο Κινγκ Κονγκ, αναφέρονται από τον Σπίλμπεργκ διακριτά στην τελική σκηνή στο Σαν Ντιέγκο. Ο τυραννόσαυρος που περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, δε μπορεί να μη σου φέρει στο μυαλό τα δύο διασημότερα

κινηματογραφικά τέρατα. Επίσης, το όνομα του πλοίου που έφερε τον Κινγκ Κονγκ στην Αμερική στο φιλμ του 1933 είχε ακριβώς το ίδιο όνομα με αυτό που μετέφερε τον τυραννόσαυρο ενώ μια παρέα Ιαπώνων που τρέχει να σωθεί από την επίθεση του δεινοσαύρου ακούγεται να λέει στα Ιαπωνικά: "Φύγαμε από την Ιαπωνία για να γλυτώσουμε από αυτά". Γενικά ο Σπίλμπεργκ προτίμησε να πάρει αυτό το δεύτερο φιλμ του Τζουράσικ Παρκ λίγο πιο χαλαρά, με αρκετή διάθεση για πλάκα, κάτι που κρατάει την ταινία σε αρκετά καλά επίπεδα.

  Στους βασικούς ρόλους έχουμε δύο βασικές απώλειες, αυτές του ζεύγους των παλαιοντολόγων, Άλαν Γκραντ και Έλι Σάτλερ. Ο πιο ενδιαφέροντας χαρακτήρας, αυτός του Ίαν Μάλκολμ, με τη μορφή του Τζεφ Γκόλντμπλουμ, επιστρέφει και είναι ξανά απολαυστικός. Οι προσθήκες της Τζούλιαν Μουρ και του Βινς Βον, βοηθούν αρκετά, ενώ οι χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες των Πίτερ Στόρμεϊρ και Πιτ Πόσθλγουέιτ αποτυπώνονται εύκολα στη μνήμη μας. Όλο το καστ δείχνει να το διασκεδάζει, με το Σπίλμπεργκ να δίνει σε όλους τις "στιγμές" τους.

  Θεωρώ το Χαμένο Κόσμο μια ταινία που λειτουργεί μέχρι σήμερα πολύ καλά, σε διαφορετικό επίπεδο βέβαια από το Τζουράσικ Παρκ. Ο Χαμένος Κόσμος είναι μια ταινία δράσης. Δε σε αφήνει στην αναμονή για τους δεινόσαυρους αλλά σου τους χαρίζει απλόχερα αυτή τη φορά, δημιουργώντας μερικές πολύ θεαματικές σκηνές. Το χιούμορ, η δράση και η διάθεση του Σπίλμπεργκ να αποτίσει το δικό του φόρο τιμής στα γιγάντια τέρατα της μεγάλης οθόνης πιάνουν τόπο. Χάνεται ελαφρώς η αφηγηματική παραμυθένια διάθεση που υπήρχε στο πρώτο φιλμ. Αξίζει ωστόσο τον κόπο να παρακολουθήσετε το Χαμένο Κόσμο έστω και μια φορά αν ανήκετε σε αυτούς που δεν το έχουν κάνει μέχρι σήμερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Jurassic Park (1993)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ
Σκηνοθεσία:Steven Spielberg
Σενάριο:Michael Crichton,
David Koepp
Παίζουν:Sam Neill,
Laura Dern,Jeff Goldblum

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο δισεκατομμυριούχος Τζον Χάμοντ έχει φτιάξει ένα θεματικό πάρκο σε ένα νησί κοντά στην Κόστα Ρίκα, με ζωντανούς δεινόσαυρους, τους οποίους δημιούργησε από το DNA που βρήκε στο αίμα κουνουπιού, παγιδευμένου σε απολιθωμένη ρητίνη! Εκεί θα μεταφέρει δύο παλαιοντολόγους, έναν μαθηματικό, ένα δικηγόρο αλλά και τα δύο εγγόνια του, ζητώντας την έγκριση των επιστημόνων για τη λειτουργία του πάρκου. Ο υπεύθυνος των ηλεκτρονικών συστημάτων του πάρκου χρηματίζεται από αντίπαλη εταιρεία γενετικής για να βγάλει τα έμβρυα των δεινοσαύρων από το νησί και προσπαθώντας να ξεφύγει κλείνει όλα τα συστήματα ασφαλείας του νησιού. Τώρα τίποτα δε μπορεί να ελέγξει τους δεινόσαυρους. 

ΑΠΟΨΗ: Ήταν Φθινόπωρο του 1993. Ψιλόβρεχε αλλά στα σκαλιά του κινηματογράφου Παλλάς στην Κέρκυρα, ήταν μαζεμένο ένα απίστευτο πλήθος κόσμου. Εκεί κι εγώ με το Σπύρο, τον κολλητό από εκείνα τα χρόνια, και με τη συνοδεία της μαμάς καθότι ήμασταν γύρω στα δέκα τότε, περιμένουμε στην ουρά ανυπόμονα για να πάρουμε το εισιτήριο γι αυτό το νέο θεματικό πάρκο που είχε ανοίξει τις πύλες του λίγο καιρό πριν και που όλοι μιλούσαν εκστασιασμένοι γι αυτό που είχαν παρακολουθήσει εκεί!

  Αργήσαμε αλλά μπήκαμε. Τα φώτα έσβησαν και αυτό ήταν. Λίγα λεπτά μετά και με την εμφάνιση των πρώτων δεινοσαύρων στην οθόνη, ολόκληρο το σινεμά έβγαζε επιφωνήματα θαυμασμού. Πολλοί αισθάνθηκαν το ίδιο δέος με αυτό του Δρος Γκραντ όταν τους αντίκρισε πρώτη φορά και ένιωσε να χάνει τη Γη κάτω από τα πόδια του ενώ πολλοί μιμήθηκαν τον Ίαν Μάλκολμ αναφωνώντας: "You did it. You crazy son of a bitch, you did it." Εγώ, απλώς δεν ξαναμίλησα μέχρι το τέλος του φιλμ.

  Είκοσι δύο χρόνια μετά, σίγουρα δε μπορώ να δω το δημιούργημα του τεράστιου Στίβεν Σπίλμπεργκ με τα ίδια μάτια καθώς, πρώτον δεν είμαι πια μικρό παιδί αλλά λίγο μεγαλύτερο παιδί και δεύτερον, από το 1993 μέχρι σήμερα είδα κι άλλους δεινόσαυρους στην οθόνη, είδα εξωγήινους να επιτίθενται στη Γη, είδα τη Γη να καταστρέφεται από μετεωρίτες, από παγετώνες, από σεισμούς. Σχεδόν καμία φορά βέβαια δεν είχε τη μαγεία που του Τζουράσικ Παρκ, όμως, δυστυχώς το μάτι μου εξοικειώθηκε στα οπτικά εφέ, τα οποία χρόνο με το χρόνο γίνονταν όλο και καλύτερα. Το φιλμ του Σπίλμπεργκ ήταν, όμως, για την εποχή του επαναστατικό. Έδειξε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία κατάλληλα και να μεταφέρει το θεατή ολοκληρωτικά σε νέα μέρη. Αυτό που γνώριζε ο Σπίλμπεργκ αλλά ξέχασαν σύντομα οι επόμενοι, ήταν ότι δε δημιουργείς ένα φιλμ βασιζόμενος μόνο στα οπτικά εφέ. Πρέπει να υπάρχει μια καλή ιστορία να πεις. Πρέπει να σεβαστείς το θεατή και να μην ξεχάσεις τον πρωταρχικό κανόνα του κινηματογράφου. Μια καλή ιστορία. Από τα χρόνια του βωβού κινηματογράφου μέχρι σήμερα, εκεί κρύβεται η ουσία.

  Ο Σπίλμπεργκ λοιπόν παίρνει το βιβλίο του "πατέρα" των τεχνολογικών θρίλερ, Μάικλ Κράιτον (Κονγκό), και φτιάχνει ένα ακόμα παραμύθι με επιστημονικό περιτύλιγμα. Ο ίδιος ο Κράιτον και ο Ντέιβιντ Κεπ γράφουν το σενάριο, ενώ ο Σπίλμπεργκ βάζει τις δικές του πινελιές μαύρου χιούμορ. Αρκετοί χαρακτήρες στο παιχνίδι, ενδιαφέροντες οι περισσότεροι ενώ άλλοι λιγότερο ανεπτυγμένοι, σασπένς, κυνηγητά και φιλικοί και εξαγριωμένοι δεινόσαυροι, άλλοτε CGI και άλλοτε animatronics, συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα!

  Ο πιο ενδιαφέροντας χαρακτήρας του φιλμ είναι ο μαθηματικός Ίαν Μάλκολμ, τον οποίο ερμηνεύει με απίστευτη άνεση ο πάντα συμπαθής Τζεφ Γκόλντμπλουμ. Οι καλύτερες ατάκες του φιλμ ακούγονται από το στόμα του Μάλκολμ, με κορυφαία θεωρώ την απόκριση στα λόγια του Τζον Χάμοντ, ιδρυτή του πάρκου. Ο Χάμοντ λέει στον Μάλκολμ ότι όλα τα θεματικά πάρκα είχαν προβλήματα όταν ξεκίνησαν να λειτουργούν κι ότι ακόμα και στη Ντίσνεϊλαντ την πρώτη μέρα λειτουργίας της, δε λειτούργησε τίποτα. "Ναι αλλά αν οι Πειρατές της Καραϊβικής χαλάσουν, δεν πρόκειται να φάνε τους τουρίστες", απαντά ο Χάμοντ, τη στιγμή που οι δεινόσαυροι κινούνται ανεξέλεγκτα μέσα στο πάρκο.

  Ο Σαμ Νιλ και η Λόρα Ντερν παίζουν το ... περίπου... ζεύγος παλαιοντολόγων ενώ ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο υποδύεται τον ιδρυτή του πάρκου, πολυεκατομμυριούχο, Τζον Χάμοντ, συμπληρώνοντας το καστ των πιο αναπτυγμένων χαρακτήρων, μαζί ίσως με τα δύο πιτσιρίκια. 

  Βλέποντας το Τζουράσικ Παρκ σήμερα, δε μπορείς να μην αναγνωρίσεις τη δύναμη που έχει ακόμα. Τόσο το οπτικό κομμάτι του φιλμ, με τα τεχνικά στοιχεία,τα οποία θεωρώ άρτια, όσο και η δουλειά του Σπίλμπεργκ στο θέμα της δημιουργίας σασπένς, αποδίδουν καρπούς ακόμα και σήμερα. Η δουλειά που έχει γίνει στα οπτικά εφέ ήταν εξαιρετική και εξακολουθούν να λειτουργούν ικανοποιητικά, σε μια εποχή που το σινεμά "γεμίζει" τις ταινίες του εφέ.

  Το φιλμ που γέννησε εκατοντάδες νέους παλαιοντολόγους, έχει κερδίσει σήμερα τη δική του θέση στην ιστορία του κινηματογράφου. Ήταν ένα μπλοκμπάστερ που δεν αρκέστηκε στο να "θαμπώσει" το θεατή με οπτικά εφέ αλλά ήθελε να του δώσει κάτι καινούριο. Τον έβαλε σε ένα κόσμο που δε θα μπορούσε να επισκεφτεί ποτέ. Ένας από τους λόγους που ο άνθρωπος χρειάζεται τον κινηματογράφο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Duel (1971)

Είδος: Θρίλερ

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ

Σκηνοθεσία:Steven Spielberg 

Σενάριο:Richard Matheson

Παίζουν:Dennis Weaver, 

Jacqueline Scott, Eddie Firestone

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ένας επιχειρηματίας από την Καλιφόρνια, ο Ντέιβιντ Μαν, οδηγεί μέσα στην έρημο. Προσπερνάει μία αργοκίνητη νταλίκα και γρήγορα γίνεται στόχος του παρανοϊκού οδηγού της.(Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Από το 1971 μέχρι το 1973 ο Steven Spielberg σκηνοθέτησε τρείς τηλεταινίες για λογαριασμό της Universal. Η πρώτη από αυτές είχε τον τίτλο Duel και ήταν βασισμένη σε μια μικρή ιστορία του Richard Matheson, που είχε δημοσιευτεί στο Playboy! Η επιτυχία της τηλεταινίας ήταν τόσο μεγάλη, που προστέθηκαν 15 λεπτά υλικού, για να φτάσει τα 90 και να γίνει έτσι η διανομή της σε κινηματογραφικές αίθουσες.

  Η ταινία είναι ένα χιτσκοκικού τύπου θρίλερ με άψογη κινηματογράφηση και με τον πολύ καλό Richard Weaver στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην ουσία πρωταγωνιστεί ο Weaver και δύο αυτοκίνητα, η Πλίμουθ την οποία οδηγεί ο ίδιος και το βυτιοφόρο, του οποίου ο οδηγός δεν αποκαλύπτεται ποτέ. Αυτό είναι και το πιο ευρηματικό τρικ της ταινίας, για να δημιουργηθεί μεγαλύτερο σασπένς στο θεατή αλλά και για να δοθεί μια πιο μεταφυσική διάσταση. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθεις ότι το φορτηγό είναι ζωντανό. Η εν κινήσει κινηματογράφηση του Spielberg και ο τρόπος που παρουσιάζει το φορτηγό, μαζί με την επιλογή του να μην υπάρχει μουσική στην ταινία μέχρι και το 23ο λεπτό, αφήνοντας να φτάσουν στα αυτιά μας μόνο οι ήχοι των δύο αυτοκινήτων και του δρόμου, βοηθούν στο να δούμε το τεράστιο βυτιοφόρο σαν μια απειλή έξω από αυτόν τον κόσμο.

  Το Duel ήταν στην ουσία η ταινία που άνοιξε το δρόμο του Spielberg προς τον κινηματογράφο (η πρώτη του προσπάθεια ήταν το 1964 με μια ανεξάρτητη παραγωγή επ/κης φαντασίας με τον τίτλο Firelight) και την αναγνώριση της αξίας του. Οι μετέπειτα ταινίες με αυτοκίνητα, φορτηγά και κυνηγητά δέχτηκαν φανερά την επιρροή τους από το Duel και τον τρόπο κινηματογράφησης του Spielberg.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων:

Cine.gr