Fire Down Below (1997) Review

 

ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΓΗ

Δράσης, Αστυνομική,

Διάρκεια: 106'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Πίσω στο 1997, ο Στίβεν Σιγκάλ ήταν ακόμα σχετικά υπολογίσιμο όνομα στο Χόλιγουντ. Στο κοινό άρεσε να βλέπει τον Κοτσίδα να δέρνει κόσμο, στον Κοτσίδα άρεσε να δέρνει κόσμο, στις εταιρείες παραγωγής άρεσε οτιδήποτε έφερνε λεφτά στα ταμεία τους άρα κατ' επέκταση τους άρεσε που ο Κοτσίδας έδερνε κόσμο, άρα όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Εκτός ίσως από τους τύπους που ο Κοτσίδας έδερνε στις ταινίες του. Όπως και να 'χει πάντως, ο Στίβεν μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έφερνε χρήματα στα ταμεία. Το μόνο που φρόντιζε σε κάθε ταινία είναι να δέρνει κόσμο σε διαφορετικά μέρη και να υποδύεται κάθε φορά όσο καλύτερα μπορεί τον εαυτό του. Τα ονόματα του κάθε χαρακτήρα άλλαζαν και πολλές φορές και η ιδιότητα αλλά στην ουσία όλοι ήταν ο Στίβεν Σίγκαλ.

 Το 1997 λοιπόν, ο Στίβεν αποφασίζει να δείρει κόσμο στον Αμερικανικό Νότο κάπου στα Απαλάχια Όρη, πρωταγωνιστώντας στο Fire Down Below, την ταινία που σηματοδότησε την αρχή της κατηφόρας, για την κινηματογραφική του καριέρα. Αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να ξέρετε κάτι για την υπόθεση της ταινίας, θα πούμε απλά ότι ο Σιγκάλ υποδύεται (τρόπος του λέγειν) έναν ομοσπονδιακό πράκτορα, που αναζητώντας τον υπεύθυνο για την δολοφονία πολύ καλού φίλου και συνεργάτη του, οδηγείται στην ανακάλυψη μιας τεράστιας οικολογικής καταστροφής, για την οποία ευθύνονται οι βρωμοδουλειές μιας μεγάλης εταιρείας, η οποία μολύνει με τοξική απόβλητα τα νερά μιας κοινότητας στα Απαλάχια όρη. Για τους πιο μυημένους και μεγαλωμένους στη δεκαετία του '90, η περιγραφή της υπόθεσης θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο απλή: "Είναι η ταινία που ο Σιγκάλ, γυρίζει με ένα κόκκινο φορτηγάκι, το παίζει ξυλουργός, πιάνει δύο κροταλίες στον αέρα και δέρνει κόσμο".

 Παρότι η ταινία είναι θεωρητικά μια από τις μεγάλες αποτυχίες του Σιγκάλ, ομολογώ ότι διασκεδαστική την βρήκα. Έχει μερικές καλές σκηνές δράσης, όπως αυτή που ένα φορτηγό καταδιώκει το φορτηγάκι του Στίβεν, η οποία σκηνή σε κάνει να εκτιμήσεις εκείνες τις εποχές που αληθινά οχήματα έπεφταν από γκρεμούς και γίνονταν κομμάτια. Έχει και καλογυρισμένες σκηνές μονομαχιών σώμα με σώμα και τον Κοτσίδα να βρίσκεται σε σχετικά καλή φόρμα ακόμα, σηκώνοντας και το πόδι του που και που. Κι αν πρέπει να βρω κι ένα θετικό ακόμα αυτό είναι η κινηματογράφηση της Αμερικανικής υπαίθρου. Υπάρχουν πλάνα που αποτυπώνουν το μεγαλείο της άγριας φύσης της περιοχής!

 Γενικότερα βέβαια το φιλμ έχει θέματα και μην ακούσω αστειάκια του στιλ "βασικότερο πρόβλημα είναι ότι έχει πρωταγωνιστή τον Σιγκάλ". Η ταινία μοιάζει να μην έχει συνοχή, όχι σεναριακά αλλά σε ότι αφορά την ακολουθία των πλάνων της. Φαίνεται να έχει υπάρξει βιαστικό μοντάζ, με ελπίδα ίσως να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότερα πράγματα στα 105 λεπτά διάρκειας. Έχει επίσης ένα ακόμα αποτυχημένο ρομάντζο, πράγμα σύνηθες στις ταινίες του Κοτσίδα, καθώς ούτε με την γυναίκα του δεν είχε κινηματογραφική χημεία (Hard to Kill), πόσο εύκολο είναι να έχει με οποιαδήποτε άλλη ηθοποιό. Υπάρχουν επίσης εδώ ηθοποιοί όπως ο Χάρι Ντιν Στάντον, ο Στίβεν Λανγκ και ο Κρις Κριστόφερσον, οι οποίοι ελάχιστα αξιοποιούνται.

 Το Fire Down Below έρχεται λίγα χρόνια πριν ο Σιγκάλ ακολουθήσει τον φτωχικό δρόμο της αγοράς του βίντεο/ dvd. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 χάνεται εντελώς η αίγλη του Χολιγουντιανού αστέρα και ακολουθεί πια μια καριέρα σε αμέτρητες βιντεοπαραγωγές, η πλειοψηφία των οποίων απλώς "δεν βλέπεται". Μπροστά σε αυτές, το Fire Down Below φαντάζει εξαιρετικό αλλά αυτό προφανώς δεν αποτελεί κατάλληλο μέτρο σύγκρισης. Στην πραγματικότητα έχουμε μια τυπικής φόρμας ταινία δράσης της δεκαετίας του 1990. Μέτρια μεν, διασκεδαστική δε υπό προϋποθέσεις.

 

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

A Good Man (2014) Mini Action Review

 

ΕΧΘΡΟΙ ΞΑΝΑ

Δράσης

Σκηνοθεσία:Keoni Waxman
Σενάριο:Jason Rainwater,Keoni Waxman
Πρωταγωνιστούν:Steven Seagal,Victor Webster,Iulia Verdes,Tzi Ma

Διάρκεια: 100'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Στίβεν Σιγκάλ είναι ... Ένας Καλός Άνθρωπος! Ιδανικός, εφευρετικός τίτλος, ο πιο ταιριαστός που θα μπορούσε να έχει μια ταινία με πρωταγωνιστή τον αξιαγάπητο σε κάθε γωνιά του κόσμου , Στίβεν Σιγκάλ. Το έχω κατά καιρούς γράψει ξανά αλλά ας ειπωθεί ακόμα μια φορά. Μπορεί όλους αυτούς τους ήρωες ταινιών δράσης που ξεπήδησαν στη μεγάλη οθόνη τη δεκαετία του 1980 να τους βλέπω με αρκετή συμπάθεια αλλά ένας από αυτούς δεν κατάφερε ποτέ να έχει την ίδια αντιμετώπιση από εμένα. Αυτός είναι φυσικά ο Σιγκάλ, ο οποίος ούτε με τη στάση του εκτός των κινηματογραφικών πλατό, ούτε με τους ρόλους του μπόρεσε ποτέ να με κερδίσει. Ο Σιγκάλ μου φαινόταν το ίδιο ξύλινος και αντιπαθητικός τόσο στις ταινίες του όσο και σε συνεντεύξεις του. Όπως και να 'χει πάντως, την καριέρα του την έκανε. Υπήρξε μια δεκαετία περίπου που έφερνε χρήματα στα κινηματογραφικά ταμεία και από εκεί κι έπειτα περιορίστηκε στην αγορά του βίντεο, του dvd και λοιπών άλλων μέσων, με ποσότητα παράγωγων αλλά φυσικά χωρίς -σχεδόν- καμία ποιότητα.

 Το ίδιο συμβαίνει και με την ταινία A Good Man, που κυκλοφόρησε το 2014 και σκηνοθέτησε ο Keoni Waxman, συχνός συνεργάτης του Σιγκάλ την περίοδο 2009-2016. Η ταινία κινείται στα ίδια επίπεδα με τις υπόλοιπες παραγωγές που πρωταγωνιστεί την τελευταία δεκαπενταετία ο Σιγκάλ, δηλαδή δεν βλέπεται. Το υψηλότερο σημείο που μπορούν να φτάσουν αυτές οι ταινίες είναι το επιεικώς μέτριο. Το κατώτατο όλοι το καταλαβαίνουμε, θέλω να πιστεύω. Τώρα, υπάρχουν ταινίες που δεν βλέπονται αλλά μπορεί η προβολή τους να σε διασκεδάσει. Υπάρχουν όμως και αυτές που πραγματικά δεν γίνεται καμία προσπάθεια να δοθεί στον θεατή κάτι που να δείχνει ότι τον σέβεται. Εδώ έχουμε μια ενδιάμεση κατάσταση. Κάποιες στιγμές φαίνεται να προσπαθεί να κρατήσει μια ροή και να δείξει ότι ασχολείται κάπως με τη δράση αλλά μάταια. Είναι τόσο κακός, τόσο αδιάφορος πια ο πρωταγωνιστής που και μόνο που τον βλέπεις στην οθόνη καταστρέφει τα πάντα. Δεν θεωρώ βέβαια ότι είχε και τεράστια διαφορά ο Σιγκάλ των πρώτων χρόνων. Κι εκεί κακό και αδιάφορο τον βρίσκω απλώς υπήρχαν σκηνοθέτες που ήξεραν πως να τον χρησιμοποιήσουν και ο ίδιος μπορούσε να αποδώσει τουλάχιστον μερικές σκηνές δράσης. Εδώ και χρόνια όμως έχει σταματήσει πια να αποδίδει και ενδιαφέρουσες σκηνές δράσης, καθώς λίγο τα χρόνια, λίγο τα παραπανίσια κιλά, η κατάσταση δυσκολεύει σε ότι αφορά την απόδοση του σώματος.

 Προφανώς δεν προτείνεις σε κανέναν την ταινία αυτή αλλά ούτε και καμία από αυτές που έχει γυρίσει ο Σιγκάλ τα τελευταία δέκα- δέκα πέντε χρόνια. Δουλειά να υπάρχει για τον κοσμάκη που δουλεύει εκεί και όλα καλά. Αξία για το κοινό δεν υπάρχει. Ούτε ακόμα και για τη μερίδα από αυτούς που ανήκει στους φίλους του κάποτε αστέρα των ταινιών δράσης. Δείτε ξανά και ξανά τα Under Siege 1 και 2 και θα περάσετε σίγουρα πολύ καλύτερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

 

Under Siege 2: Dark Territory (1995) Review

 

ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ 2

Δράσης, θρίλερ

Σκηνοθεσία:Geoff Murphy
Σενάριο:Richard Hatem,Matt Reeves
Πρωταγωνιστούν:Steven Seagal,Eric Bogosian,Everett McGill, Katherine Heigl,Morris Chestnut,Peter Greene

Διάρκεια: 100'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Όπως ήταν φυσικό μετά την προβολή του Under Siege, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έβαλα μπροστά για τη συνέχεια, Under Siege 2: Dark Territory. Ο λόγος που με οδήγησε σε αυτό είναι ότι το δεύτερο μέρος είναι μια ταινία που θυμάμαι να βλέπω αρκετές φορές σαν πιτσιρικάς, στο Filmnet αρχικά και στην ιδιωτική τηλεόραση στην πορεία. Θυμάμαι λοιπόν πάντα να διασκεδάζω αρκετά με το εν λόγω φιλμ, οπότε είπα μετά από πολλά χρόνια να του ρίξω μια ακόμη ματιά και να το συγκρίνω με το πρώτο φιλμ. Ε, που να με πάρει, βρήκα ξανά το Under Siege 2 σούπερ διασκεδαστικό!

 Ο Σιγκάλ υποδύεται ξανά τον Κέισι Ράιμπακ, ο οποίος διατηρεί εστιατόριο πια, αλλά παράλληλα αναλαμβάνει και κάποιες μυστικές αποστολές. Τώρα πρέπει να συναντήσει την κόρη του μακαρίτη του αδερφού του, μετά από αρκετά χρόνια και να ταξιδέψουν μαζί με το τρένο από το Κολοράντο στο Λος Άντζελες. Έχει χρόνια να δει την έφηβη πια μικρή και προσπαθεί να έρθει ξανά κοντά της, οργανώνοντας αυτό το ταξιδάκι. Στο ίδιο όμως τρένο επιβιβάζονται -όπως ήταν αναμενόμενο- τρομοκράτες, οι οποίοι κατέχουν τεχνολογία ικανή να καταστρέψει ολόκληρες πολιτείες της Αμερικής. Η τρομοκρατική ομάδα αποτελείται από απογοητευμένα πρώην στελέχη του στρατού, της CIA κι έναν επιστήμονα, πρώην συνεργάτη της κυβέρνησης, δημιουργό του υπέρ όπλου, που ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν. Οι τρομοκράτες κρατούν ομήρους τους επιβάτες και με την απειλή της επίθεσης σε πολιτείες της Αμερικής, ζητούν υπέρογκα ποσά από την κυβέρνηση. Τι δεν γνωρίζουν όμως; Ότι στο τρένο βρίσκεται ο Στίβεν ο Σιγκάλ, ο οποίος θα τους πάρει και θα τους σηκώσει.

Ο Τζέοφ Μέρφι σκηνοθετεί εδώ και φτιάχνει μια ταινία με πολύ πιο γρήγορη ροή από την πρώτη, με περισσότερη ενέργεια, περισσότερους κακούς για να "τραφεί" ο Στίβεν και αρκετές σκηνές δράσης, που βασίζονται τόσο στο εν κινήσει τρένο, όσο και στο φυσικό τοπίο. Αυτό που κάνει αυτή τη δεύτερη ταινία πιο διασκεδαστική θεωρώ ότι είναι οι υπερβολές της και η διάθεση για αυτοσαρκασμό. Υπάρχουν ένα σωρό σκηνές, οι οποίες σε μια ταινία που θέλει να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της δεν θα υπήρχαν, όμως εδώ υπάρχουν και δουλεύουν -ειδικά σήμερα- πάρα πολύ καλά!

 Αν η πρώτη ταινία προσπαθούσε να είναι πιο προσγειωμένη και να μην ξεφύγει υπερβολικά με τις σκηνές δράσης, ετούτη εδώ του δίνει και καταλαβαίνει. Διασκεδάζει με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, δίνοντας σκηνές σχεδόν κωμικές μέσα από το κέντρο ελέγχου και έχει γενικά τη διάθεση να διασκεδάσει καταστάσεις, είτε με τις υπερβολικές σκηνές δράσης είτε με τις ατάκες που ξεστομίζονται.

  Τι θα έκανε όμως ο Σιγκάλ αν δεν είχε απέναντί του μερικές κλασικές Χολιγουντιανές παλιόφατσες; Μπορεί ο ιδιοφυής αρχηγός της επίθεσης να έχει τη μορφή του πιο "νέρντουλα" , Έρικ Μπογκοσιάν, όμως τα τσιράκια του είναι ένας κι ένας. Ο ψυχρός μεγάλος αντίπαλος όπως φαίνεται από την αρχή είναι ο Έβερετ ΜακΓκιλ -η τελική αναμέτρηση είναι βγαλμένη από τα σπαγγέτι γουέστερν-, ενώ ακολουθούν οι Πίτερ Γκριν, Πάτρικ Κιλπάτρικ και Τζόναθαν Μπανκς, όλοι τους χαρακτηριστικοί τύποι κακών σε Χολιγουντιανές παραγωγές.

 Νομίζω ότι το Σε Κατάσταση Πολιορκίας 2 είναι η ταινία του Σιγκάλ που έχω διασκεδάσει περισσότερο. Μέχρι και ο ίδιος ήταν σχεδόν συμπαθής! Πέταξε τις ατάκες του, προσπάθησε να κάνει χιούμορ, απέφυγε το φλερτ και είχε πολύ καλύτερες σκηνές μάχης, με μια ακόμα μαχαιρομαχία! Κορυφαία σκηνή είναι σίγουρα αυτή της σύγκρουσης των δύο τρένων, όπου ο Στίβεν αποδεικνύει ότι μπορεί να τρέξει σαν τον άνεμο και πιο γρήγορα ακόμα, διασχίζοντας το εσωτερικό δύο τριών βαγονιών σε ελάχιστα δευτερόλεπτα! Είμαι πεπεισμένος ότι ο σκηνοθέτης έπραξε ότι έπραξε εν γνώση του για την ταινία, όπως επίσης είμαι πεπεισμένος ότι ο Κοτσίδας κάποιες από τις υπερβολές τις θεωρούσε απολύτως φυσιολογικές. Το τελικό αποτέλεσμα πάντως είναι διασκεδαστικότατο!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

Under Siege (1992) Review

 

ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

Δράσης, θρίλερ

Σκηνοθεσία:Andrew Davis
Σενάριο:J.F. Lawton
Πρωταγωνιστούν:Steven Seagal,Gary Busey,Tommy Lee Jones, Erika Eleniak,Damian Chapa,Troy Evans

Διάρκεια: 103'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Βρισκόμαστε στο 1992, την εποχή που ο Στίβεν Σιγκάλ είναι πλέον ένας από τους κορυφαίους ήρωες ταινιών δράσης του Χόλιγουντ. Οι ταινίες του σε ότι έχει να κάνει με την αποδοχή των κριτικών δεν τα πάνε πολύ καλά αλλά ο Κοτσίδας έχει τον τρόπο του και θα τραβάει για μερικά ακόμα χρόνια το κοινό. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που η καριέρα του θα πιάσει κορυφή με το Σε Κατάσταση Πολιορκίας, ένα από τα δύο- τρία φιλμ του Στίβεν που δέχτηκαν και καλές κριτικές!

 Το Σε Κατάσταση Πολιορκίας είναι γνωστό και ως Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει Σε Πλοίο, καθώς βρισκόμαστε στη δεκαετία που όλοι προσπαθούν να φτιάξουν τη δική τους εκδοχή του Die Hard. Εδώ έχουμε μια αρκετά αξιοπρεπής εκδοχή, ένα φιλμ δράσης ικανό να σε κρατήσει και σήμερα, αν και σε αυτή την τελευταία προβολή του, μου έδωσε την αίσθηση ότι έχει γεράσει αρκετά. Ακόμα όμως έχει πραγματάκια να δείξει.

Σκηνοθέτης είναι ο Άντριου Ντέιβις, ένα χρόνο πριν μας δώσει το Ο Φυγάς και κερδίσει την υποψηφιότητα στα Όσκαρ. Ο Ντέιβις γενικά έχει δώσει αρκετά καλές περιπέτειες κι εδώ βρίσκεται στη δεύτερη συνεργασία του με τον Σιγκάλ, μετά το Above The Law. Η δράση τοποθετείται στο θωρηκτό Μιζούρι, το οποίο ετοιμάζεται να παροπλιστεί. Εκεί βρίσκουμε διοικητή τον καπετάνιο Άνταμς, ο οποίος έχει πάντα μαζί του τον αγαπημένο του μάγειρα, Κέισι Ράιμπακ. Ο Κέισι τα πάει γενικά καλά με το πλήρωμα, εκτός από τον δεύτερο στην ιεραρχία, Κριλ. Ο Κριλ, την τελευταία μέρα πριν το θωρηκτό παροπλιστεί και παραδώσει τα πυρηνικά όπλα, ετοιμάζει ένα πάρτι γενεθλίων για τον καπετάνιο κι έτσι μια ομάδα μουσικών, σερβιτόρων αλλά και ένα λαγουδάκι του Playboy ανεβαίνουν στο πλοίο. Τίποτα όμως δεν είναι όπως φαίνεται. Ένας από τους μουσικούς είναι πρώην πράκτορας της CIA και έχει προηγούμενα με την υπηρεσία του. Έφερε λοιπόν την ομάδα του (οι σερβιτόροι...) και απειλούν να προκαλέσουν πυρηνικό όλεθρο, με τη βοήθεια του Κριλ. Έχουν υπολογίσει όμως χωρίς τον ... μάγειρα. Ο Ράιμπακ μόνο ένας απλώς μάγειρας δεν είναι και παρότι βρίσκεται φυλακισμένος μετά από εντολή του Κριλ, θα αποδράσει και θα φροντίσει να τακτοποιήσει τους επίδοξους τρομοκράτες.

 Ο Ντέιβις φτιάχνει μια γρήγορη ταινία δράσης, βασισμένη στο σενάριο του Τζ. Φ. Λότον, το οποίο σενάριο δέχτηκε και κάποιες "διορθώσεις" από τον Κοτσίδα, όπως φημολογείται, για να υπάρχει περισσότερο χιούμορ. Είναι εξάλλου γνωστή η εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ που πάντα διέκρινε τον Σιγκάλ. Όπως και να 'χει, η ταινία βλέπεται και σήμερα ευχάριστα αν και φαίνεται πια πιο γερασμένη, όπως είπαμε και παραπάνω. Υπάρχουν αρκετά καλοστημένες σκηνές δράσεις αλλά νιώθω πλέον ότι το σκηνικό περισσότερο περιορίζει το οπτικό πεδίο της δράσης, παρά βοηθά δημιουργώντας κλειστοφοβική αίσθηση με τους χώρους του θωρηκτού και του υποβρυχίου.

Τα μεγάλα ατού της ταινίας βέβαια παραμένουν μέχρι σήμερα ο Τόμι Λι Τζόουνς και ο Γκάρι Μπιούζι. Ο Τζόουνς είναι ο πρώην πράκτορας και βγάζει πολύ ενέργεια στο ρόλο του, δείχνοντας να το διασκεδάζει, ένα χρόνο πριν κερδίσει το Όσκαρ, ξανά σε συνεργασία με τον Ντέιβις, στο Φυγά. Ο Μπιούζι υποδύεται τον Κριλ και είναι κακός και τρελός. Έχει επίσης την καλύτερη ατάκα της ταινίας, όταν μεταμφιεσμένος σε γυναίκα (μη ρωτάτε γιατί) λέει για την τελευταία αναφορά του καπετάνιου που τον εξέθεσε και ανέφερε ότι "ο Κριλ χρειάζεται εκτίμηση από ψυχολόγο". Με περούκα, βαμμένα χείλη και ψεύτικο στήθος, ο Κριλ αναρωτιέται: "Χρίζω εγώ ψυχολογικής εκτίμησης;;;".

 Για του φίλους του Κοτσίδα έχουμε ένα φιλμ που σίγουρα πρέπει να δουν και σίγουρα θα το διασκεδάσουν. Για τους υπόλοιπους έχουμε μια κλασικής φόρμας ταινία δράσης της δεκαετίας του 1990, με τις αναμενόμενες εκρήξεις, τους γραφικούς κακούς και καλούς και τα πάντα απαραίτητα κλωτσομπουνίδια, με μπόνους την τελευταία "υπερβολική" μαχαιρομαχία (ναι, σωστά διαβάσατε), όπου (σποϊλερ) ο θεούλης Στίβεν αφοπλίζει με την οδοντοστοιχία του τον Τόμι Λι Τζόουνς!

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

Hard to Kill (1990) Review

ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ

Δράσης,Αστυνομική,Περιπέτεια


Σκηνοθεσία:Bruce Malmuth
Σενάριο:Steven McKay
Πρωταγωνιστούν:Steven Seagal, Kelly LeBrock,William Sadler, Frederick Coffin

Διάρκεια: 96'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τον κινηματογράφο δράσης κι έχω μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου για τους λεγόμενους "action heroes". Γεννήθηκα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οπότε υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση με τους action heroes εκείνης της δεκαετίας αλλά και της επόμενης. Μπορεί να μην βλέπω όλες τις ταινίες τους σήμερα με την ίδια οπτική που τις έβλεπα στα δέκα, στα δέκα πέντε ή στα είκοσι και αρκετές να έχουν ξεθωριάσει αλλά ομολογουμένως υπάρχει κάτι σε εκείνη την περίοδο, που κάνει ακόμα και τις κακές ταινίες ενδιαφέρουσες. Μεγάλο ρόλο σε αυτό θεωρώ ότι έπαιξε η προσωπικότητα των πρωταγωνιστών και ιδιαιτέρως αυτών που έρχονταν από το χώρο των πολεμικών τεχνών, όπως ο Τσακ Νόρις, ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ αλλά και όχι ο τόσο αγαπητός πλέον, Στίβεν Σιγκάλ. Ο Νόρις βρήκε μια κατάλληλη περσόνα και την στήριξε μια χαρά για αρκετά χρόνια, ο Βαν Νταμ έγραφε τέλεια στο φακό ενώ ο Σιγκάλ πούλησε τις γνώσεις του στο αϊκίντο και την ... παλιόφατσά του. Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να περηφανεύεται για τις υποκριτικές του ικανότητες, παρότι οι δύο πρώτοι έκαναν κάποιες φιλότιμες προσπάθειες, αλλά στο σινεμά δράσης δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Είναι η φυσική εμπλοκή του πρωταγωνιστή στις σκηνές δράσης και για αυτό μπορούν να περηφανεύονται οι συγκεκριμένοι.

  Αν ωστόσο υπήρχε βραβείο πιο αντιπαθητικού ηθοποιού ταινιών δράσης, νομίζω ότι θα το κέρδιζε με διαφορά ο Σιγκάλ και δε νομίζω ότι θα διαφωνούσα, έστω κι αν πιτσιρικάς έβλεπα αρκετά άνετα τις περισσότερες από αυτές. Οι ιστορίες από τους ανθρώπους που κατά καιρούς δούλεψαν μαζί του είναι άφθονες και δεν είναι καθόλου τιμητικές ενώ και ο ίδιος δεν βοήθησε ποτέ με τις συνεντεύξεις του και γενικότερα τη στάση ζωής του. Ακόμα και πίσω στο 1990, την εποχή που άρχιζε να γίνεται μεγάλο όνομα και πρωταγωνιστούσε στη δεύτερη ταινία του, Hard to Kill, ο Σιγκάλ φρόντιζε να δίνει αφορμές στους συνεργάτες του να τον αντιπαθήσουν και να ανθεματίζουν την ώρα που επέλεξαν να συνεργαστούν μαζί του.

 Ωστόσο, καθόλου δεν εμπόδισε ο παλιοχαρακτήρας αλλά και το εντελώς άθλιο παίξιμο του Σιγκάλ να γίνει το Hard to Kill τεράστια επιτυχία και να θέσει γερές βάσεις για τη συνέχεια της καριέρας του.

 Σε αυτό το 100% γνήσιο δείγμα αστυνομικής περιπέτειας από τα παλιά, ο Στίβεν μας υποδύεται τον Μέισον Στορμ, έναν αστυνομικό που ετοιμάζεται να ξεσκεπάσει ένα δίκτυο διεφθαρμένων πολιτικών και αστυνομικών. Λίγο πριν τη μεγάλη αποκάλυψη, κουκουλοφόροι εισβάλουν στο σπίτι του και σκοτώνουν όλη την οικογένεια. Ο Στορμ όμως δεν είναι νεκρός, γιατί αν ήταν, η ταινία μας θα είχε τελειώσει εδώ. Μετά από πολύωρο χειρουργείο, η ζωή του ήρωά μας σώζεται αλλά ο ίδιος πέφτει σε κώμα για εφτά ολόκληρα χρόνια, ενώ ο συνάδελφος και φίλος του, Ο'Μάλεϊ, έχει φροντίσει όλα αυτά χρονιά να κρατηθεί μυστική η επιβίωση του Στορμ. Τα νέα δεν αργούν όμως να διαδοθούν και ο αστυνομικός βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο των επίδοξων δολοφόνων του. Με τη βοήθεια μιας νοσηλεύτριας θα καταφέρει να κρυφτεί για λίγο καιρό και σιγά σιγά θα ετοιμάσει την εκδίκησή του.

 Η πολύ απλή πλοκή είναι από τα ατού τόσο αυτής της ταινίας όσο και γενικότερα των ταινιών δράσης της εποχής. Αδιάφθορος μπάτσος εναντίον διεφθαρμένων και προσωπική εκδίκηση μετά το χαμό της οικογένειάς του. Ε, δεν θέλει πολύ ο θεατής για να στηρίξει τον ήρωα, έστω κι αν αυτός ο ήρωας εμφανίζεται πιο ξύλινος και από τον Πινόκιο.

 Μπορεί ο  Σιγκάλ  και η συμπρωταγωνίστριά του, Κέλι Λε Μπροκ, να δίνουν ρεσιτάλ κακών ερμηνειών, μπορεί το μοντάζ της ταινίας να είναι ελαττωματικό αλλά με κάποιο τρόπο όλο αυτό λειτουργεί και το τελικό αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό. Προφανώς οι σκηνές μάχης είναι το δυνατό σημείο της ταινίας, παρότι δεν είναι πάρα πολλές, αλλά είναι αυτές οι στιγμές που ο Σιγκάλ νιώθει πολύ πιο άνετα μπροστά στην κάμερα και αυτό φαίνεται. Επίσης, στον αντίποδα των κακών Σιγκάλ και ΛεΜπροκ, υπάρχουν οι καλοί καρατερίστες, Γουίλιαμ Σάντλερ και Φρέντερικ Κόφιν, για να ανεβάσουν το μέσο όρο.

 Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Μπρους Μάλμουθ, ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε σκηνοθετήσει μια ξεχασμένη και υποτιμημένη αστυνομική περιπέτεια, με τον τίτλο Nighthawks και πρωταγωνιστές τους Σιλβέστερ Σταλόνε και Ρούντγκερ Χάουερ. Αυτή ήταν η καλύτερη από τις λίγες ταινίες που γύρισε ο Μάλμουθ ενώ σίγουρα το Hard to Kill ήταν η πιο επιτυχημένη του, όπως το ίδιο ισχύει και για τον σεναριογράφο, Στίβεν ΜακΚέι, που όπως ο Μάλμουθ έτσι κι αυτός δεν έκανε πολλές δουλειές. Τουλάχιστον εδώ μπορούν να περηφανεύονται ότι έδωσαν κάτι που πέτυχε οικονομικά στην εποχή του αλλά απέκτησε και καλτ φήμη στα επόμενα χρόνια!

 Από εδώ και πέρα, για περίπου μια εφταετία, ο Σιγκάλ είναι ένας μεγάλος χολιγουντιανός αστέρας. Το Hard to Kill έπαιξε το ρόλο του σε αυτό και μπορώ να καταλάβω τους λόγους, έστω κι αν δε μπορώ να καταλάβω τους λόγους που ο Σιγκάλ έγινε τόσο μεγάλο όνομα, τόσο που να εξαργυρώνει ακόμα και σήμερα εκείνη τη χρυσή του εφταετία (άντε δεκαετία). Έχει μια μαγνητική παρουσία στην οθόνη αλλά είναι τόσο άκαμπτος, που ανά διαστήματα σου προκαλεί εκνευρισμό ενώ και το αϊκίντο, του οποίου προβάλλεται ως ο πρώτος Δυτικός που του επιτράπηκε να εξάγει την τέχνη από την Ιαπωνία, δεν είναι και η πιο "κινηματογραφική" πολεμική τέχνη. Το Hard to Kill όμως παρά τα ελαττώματά του είναι μια ταινία που μπορείς να προτείνεις σε μια συγκεκριμένη μερίδα κοινού, που είναι μεγαλωμένη στις δεκαετίες 1980-'90 και μπορεί να κατανοήσει το γενικότερο πλαίσιο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

PopCorn

IMDB