Monster Island (2024) Mini Review

 

Περιπέτεια, Φαντασίας,Τρόμου

Διάρκεια: 83'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σύντομο κείμενο για ένα σύντομο και συμπαθητικό φιλμ τρόμου που αναμιγνύει ιστορίες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλες πραγματικές και άλλες "όχι εξακριβωμένα πραγματικές".

 Η ταινία Monster Island ή Orang Ikan μας μεταφέρει στα 1942 και σε ένα Ιαπωνικό πλοίο στον Ειρηνικό Ωκεανό, που μεταφέρει κρατούμενους πολέμου αλλά κι έναν Ιάπωνα, τον Σάιτο, που κατηγορείται για προδοσία. Οι κρατούμενοι μεταφέρονται στην Ιαπωνία κυρίως για να εργαστούν εκεί για την Ιαπωνική Αυτοκρατορία ενώ ο Σάιτο μεταφέρεται εκεί για να εκτελεστεί. Ο  καπετάνιος του πλοίου, ως πρόσθετη τιμωρία στον προδότη Σάιτο, διατάζει να δεθεί με χειροπέδες μαζί με έναν Βρετανό αιχμάλωτο. Την ίδια στιγμή, το πλοίο δέχεται επίθεση από εχθρικό υποβρύχιο και οι δύο κρατούμενοι καταφέρνουν να ξεφύγουν και να φτάσουν σε ένα φαινομενικά ερημικό νησί. Σύντομα θα ανακαλύψουν ότι δεν είναι μόνοι στο νησί και θα πρέπει να συνεργαστούν για να επιζήσουν από το πλάσμα που κατοικεί το νησί.

 Υπάρχουν εκατοντάδες αναφορές στρατιωτών που βρέθηκαν στα νησιά Κάι της Ινδονησίας, για την εμφανίση περίεργων πλασμάτων που ξεπρόβαλλαν από τη θάλασσα. Οι στρατιώτες αναφέρονται σε αυτούς σαν Orang Ikan, που σημαίνει "άνθρωποι ψάρια". Εκεί λοιπόν βάσισε την ιστορία του ο Σιγκαπουριανός σκηνοθέτης, Μάικ Γουιλάν, για να φτιάξει μια επηρρεασμένη από δύο κυρίως είδη κινηματογραφικά είδη: το πολεμικό δράμα και τον τρόμο. Ανάμεσα στα δύο, ο Γουιλάν φαίνεται να κατέχει καλύτερα το δεύτερο. Το πλάσμα που βλέπουμε να εμφανίζεται στην οθόνη μας, θυμίζει το πλάσμα από το κλασικό Creature from the Black Lagoon, ενώ η σκηνοθετική προσέγγιση του Σιγκαπουριανού φανερώνει τις επιρροές από το Alien και τον Κυνηγό.

 Μικρή παραγωγή με τους αναμενόμενους περιορισμούς στη χρήση των ψηφιακών εφέ, καλή όμως χρήση των τοποθεσιών και των πρακτικών εφέ του τέρατος, δημιουργία ατμόσφαιρας και μια προσπαθεία εξέλιξης των χαρακτήρων και της δυναμικής που αναπτύσσεται μεταξύ τους, η οποία όμως δεν στηρίζεται ικανοποιητικά και αυτό είναι που αφαιρεί κυρίως πόντους από την ταινία. Οι ηθοποιοί ωστόσο κάνουν την προσπάθειά τους.

 Ο Γουιλάν, ο οποίος υπογράφει και το σέναριο, κάνει δύο σχόλια που έχουν ενδιαφέρον γιατί έρχονται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους. Από τη μία έχουμε το θετικό σχόλιο για την ανθρωπότητα, με τους δύο πολεμικούς αντιπάλους να συμφιλιωνόνται και να συνεργάζονται για να τα βάλουν με την άγνωστη απειλή ενώ από την άλλη, λίγο πριν το φινάλε, βιώνουμαι και τη συμπάθεια για το τέρας που φαίνεται ότι η δράση του έχει να κάνει κυρίως με την προσπαθεία αυτοσυντήρησης και προστασίας του περιβάλλοντός του. Όπως κι αυτό έτσι και οι άνθρωποι στέκονται απέναντι στο άγνωστο, στο μη κατανοητό, με φόβο που γεννά εύκολα βία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

The Yeti (2026) Mini Review

 

Περιπέτεια, Φαντασίας,Τρόμου

Διάρκεια: 93'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Τα έχουμε πει ξανά. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε "μπιμουβιές" με τέρατα. Δείξε μου στο τρέιλερ λίγη ατμόσφαιρα, δείξε μου χιονισμένα τοπία, τοποθέτησε την πλοκή της ταινίας σου χρονολογικά πριν το 1950, δώσε μου και πρακτικά εφέ κι εγώ είμαι εκεί. Το The Yeti τσέκαρε όλα αυτά τα κουτάκια και εννοείται ότι ήμουν ο εύκολος στόχος για τη συγκεκριμένη ταινία.

 Ο Μέριελ Σάντεϊ , πετρελαιάς Τεξανός εξαφανίζεται στην Αλάσκα, όπου βρίσκεται μαζί με τον τυχοδιώκτη Χόλις Μπάνιστερ. Οι δυο τους μαθαίνουμε ότι αναζητούσαν ένα σπάνιο πλάσμα αλλά η περιπέτειά τους δεν έχει ευτυχής κατάληξη καθώς έχουν να δώσουν πολύ καιρό σημεία ζωής. Ο γιος του Σάντεϊ οργανώνει ομάδα διάσωσης, που αποτελείται από μερικούς εκκεντρικούς τύπους αλλά και την χαρτογράφο/ ερευνήτρια, Έλι Μπάντισερ, κόρη του Χόλις. Φθάνουν στην Αλάσκα και σύντομα βρίσκονται κυνηγημένοι από το μυθικό Γέτι, μετατρέποντας την αποστολή διάσωσης σε προσπάθεια επιβίωσης.

 Τα καλά στοιχεία του The Yeti είναι σίγουρα η δημιουργία ατμόσφαιρας, η προσπάθεια ανάδειξης των χαρακτήρων και τα πρακτικά εφέ, τόσο για τη δημιουργία του πλάσματος όσο και για την απεικόνιση των αιματηρών επιθέσεών του. Υπάρχουν όμως και αρνητικά που χαλάνε λιγάκι την εμπειρία της προβολής. Το περίεργο είναι ότι μερικά θετικά στοιχεία μετατρέπονται σύντομα σε αρνητικά. Η ατμόσφαιρα και η σκοτεινή φωτογραφία φανερώνει σύντομα ότι χρησιμοποιείται επιτηδευμένα για να καλύψει το λιγοστό μπάτζετ ενώ οι χαρακτήρες έχουν στιγμές μεν που παρουσιάζουν ενδιαφέρον αλλά γενικά το γράψιμο και οι ερμηνείες δεν βοηθάνε.

 Με λίγα λόγια, φθάνουμε στην κλασική κατάληξη κειμένων που αφορούν παρόμοιες ταινίες είδους. Όταν εμφανίζεται το τέρας και έχουμε αιματηρές επιθέσεις, τότε η ταινία είναι διασκεδαστική. Όταν όμως ασχολούμαστε με τους χαρακτήρες και την αναζήτησή τους, τότε η ώρα δεν περνά το ίδιο εύκολα. Στους φίλους των creature feature πάντως μπορεί να προταθεί με μεγαλύτερη ευκολία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Anaconda (1997) Review

ΑΝΑΚΟΝΤΑ

Δράσης- Τρόμου- Περιπέτεια

Διάρκεια: 89'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Έχουν περάσει μόλις δέκα με δέκα πέντε λεπτά από τους τίτλους αρχής του Ανακόντα και ήδη συνειδητοποιώ ότι μάλλον δεν θυμάμαι αρκετά πράγματα από την εποχή που πρωτοείδα την ταινία. Πάνε μάλιστα τόσα χρόνια ακόμα και από τη δεύτερη προβολή της που είναι σαν να βλέπω την ταινία πρώτη φορά. Θυμάμαι βέβαια ότι την πρώτη φορά που είχα δει το Ανακόντα δεν είχα τρελαθεί, όπως άλλοι συνομήλικοί μου, αλλά τα χρόνια πέρασαν, το γούστο χειροτέρεψε, τα στάνταρ έπεσαν και ευθαρσώς βγαίνω μπροστά και φωνάζω: "Μην πυροβολείτε το Ανακόντα!" (Την ταινία Ανακόντα... Αν δείτε αληθινό ανακόντα και κρατάτε κάποιου είδους όπλο νομίζω ότι εννοείται ότι πρέπει να το χρησιμοποιήσετε εναντίον του...).

  Η ταινία μας μεταφέρει στον Αμαζόνιο εκεί όπου η Τέρι Φλόρες θα σκηνοθετήσει το πρώτο της ντοκιμαντέρ, μετά από πρόσκληση του ανθρωπολόγου Στίβεν Κέιλ. Το επιτελείο που έχει μαζί της η Φλόρες αποτελείται από τον Ντάνι Ριτς, εικονολήπτη, τον Γκάρι Ντίξον, ηχολήπτη, την Ντενίζ Κάλπεργκ, υπεύθυνη παραγωγής, τον ηθοποιό Γουόρεν Γουέστριτζ, αφηγητή/ παρουσιαστή, τον Ματέο, καπετάνιο του σκάφους, και φυσικά τον ίδιο τον Κέιλ. Ο Κέιλ, με το ντοκιμαντέρ αυτό, αναζητά τα ίχνη της χαμένης φυλής των Σιρισάμα. Στην πορεία θα πέσουν πάνω στον Πολ Σερόν, έναν κυνηγό φιδιών, ο οποίος ζητά τη βοήθειά τους καθώς η βάρκα του έχει καταστραφεί. Ο Σερόν προσφέρεται να τους βοηθήσει να βρουν τη φυλή των Σιρισάμα αλλά σύντομα φαίνεται ότι έχει άλλες βλέψεις και αυτές δεν είναι άλλες από την αναζήτηση ενός τεράστιου φιδιού ανακόντα που θεάθηκε στην περιοχή πρόσφατα.

 Θα ξεκινήσω με το πιο απολαυστικό "πράγμα" στο Ανακόντα και αυτό δεν είναι άλλο από τον Γιον Βόιτ. Ο Γιον Βόιτ είναι εξαιρετικός ηθοποιός κι εδώ φαίνεται να το ευχαριστιέται αφάνταστα. Παίζει στο όρια της υπερβολής αλλά ερμηνευτικά δεν τα ξεπερνάει ποτέ και φτιάχνει έναν χαρακτήρα που από τη μία σίγουρα δεν θα ήθελες να υπάρχει δίπλα σου, από την άλλη θέλεις να υπάρχει συνέχεια στην οθόνη, γιατί αν δεν υπάρχει αυτός χάνεται αρκετά το ενδιαφέρον, καθώς καλούς ηθοποιούς έχεις αλλά σε δεύτερους ρόλους. Έχεις Όουεν Ουίλσον στον τρίτο του μόλις ρόλο, έχεις Έρικ Στολτζ αλλά χάνεται μετά το πρώτο μισάωρο, έχεις Τζόναθαν Χάιντ σε λίγες αλλά καλές ατάκες. Έχεις επίσης Τζένιφερ Λόπεζ, αδιάφορη σχετικά αλλά από εδώ και μετά γίνεται μεγάλη σταρ, έχεις Άις Κιουμπ, που είναι ο Άις Κιουμπ.

 Τη σκηνοθεσία του Ανακόντα ανέλαβε ο Περουβιανός, Λούις Λιόσα, ο οποίος σκηνοθέτησε δύο ακόμα γνωστές αλλά όχι εκατό τοις εκατό επιτυχημένες χολιγουντιανές παραγωγές της δεκαετίας του 1990 (Sniper, The Specialist) και μετά ασχολήθηκε περισσότερο με την παραγωγή σειρών και ταινιών στη Νότια Αμερική. Δεν έχει κάνει άσχημη δουλειά εδώ ο Λιόσα καθώς χρησιμοποίησε το υλικό του με τρόπο που παραπέμπει στις ταινίες με τέρατα της δεκαετίας του 1950. Υπάρχει αυτή η "μυρωδιά" της b-movie σε ολόκληρη την ταινία που σώζει αρκετά τις ατέλειές της. Από τα όχι προσεγμένα ψηφιακά εφέ, τα κάπως ατελή πρακτικά εφέ, τις εκτός στόχου ανά διαστήματα ερμηνείες, υπάρχουν αρκετά πραγματάκια που φωνάζουν b-movie. Ωστόσο σε ότι έχει να κάνει με τη ροή της ταινίας, με τη δράση της και με την κινηματογράφηση της φύσης, ο Λιόσα και οι συνεργάτες του δεν τα έχουν πάει καθόλου άσχημα.

 Έχοντας περάσει πια σχεδόν τριάντα χρόνια από την χρονιά προβολής του Ανακόντα, μπορείς να το δεις με άλλη ματιά. Μπορείς να διακρίνεις πια με μεγαλύτερη ευκολία τη χαλαρή διάθεση που προσεγγίζεται το υλικό και βλέπεις ότι μπορεί ακόμα και σήμερα να σε διασκεδάσει. Κάποιες στιγμές χάρη στον τεράστιο Γιον Βόιτ, άλλες χάρη στην καλή δράση του, άλλες χάρη στην ατμόσφαιρα, άλλες πάλι χάρη στις υπερβολές του. Όλα τα υλικά βοηθούν να βγει ένα μείγμα που μπορεί να μην το λες απαραίτητα καλή ταινία αλλά μια ταινία απολύτως διασκεδαστική.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB