Hard to Kill (1990) Review

ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ

Δράσης,Αστυνομική,Περιπέτεια


Σκηνοθεσία:Bruce Malmuth
Σενάριο:Steven McKay
Πρωταγωνιστούν:Steven Seagal, Kelly LeBrock,William Sadler, Frederick Coffin

Διάρκεια: 96'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τον κινηματογράφο δράσης κι έχω μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου για τους λεγόμενους "action heroes". Γεννήθηκα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οπότε υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση με τους action heroes εκείνης της δεκαετίας αλλά και της επόμενης. Μπορεί να μην βλέπω όλες τις ταινίες τους σήμερα με την ίδια οπτική που τις έβλεπα στα δέκα, στα δέκα πέντε ή στα είκοσι και αρκετές να έχουν ξεθωριάσει αλλά ομολογουμένως υπάρχει κάτι σε εκείνη την περίοδο, που κάνει ακόμα και τις κακές ταινίες ενδιαφέρουσες. Μεγάλο ρόλο σε αυτό θεωρώ ότι έπαιξε η προσωπικότητα των πρωταγωνιστών και ιδιαιτέρως αυτών που έρχονταν από το χώρο των πολεμικών τεχνών, όπως ο Τσακ Νόρις, ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ αλλά και όχι ο τόσο αγαπητός πλέον, Στίβεν Σιγκάλ. Ο Νόρις βρήκε μια κατάλληλη περσόνα και την στήριξε μια χαρά για αρκετά χρόνια, ο Βαν Νταμ έγραφε τέλεια στο φακό ενώ ο Σιγκάλ πούλησε τις γνώσεις του στο αϊκίντο και την ... παλιόφατσά του. Κανείς από αυτούς δεν μπορεί να περηφανεύεται για τις υποκριτικές του ικανότητες, παρότι οι δύο πρώτοι έκαναν κάποιες φιλότιμες προσπάθειες, αλλά στο σινεμά δράσης δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Είναι η φυσική εμπλοκή του πρωταγωνιστή στις σκηνές δράσης και για αυτό μπορούν να περηφανεύονται οι συγκεκριμένοι.

  Αν ωστόσο υπήρχε βραβείο πιο αντιπαθητικού ηθοποιού ταινιών δράσης, νομίζω ότι θα το κέρδιζε με διαφορά ο Σιγκάλ και δε νομίζω ότι θα διαφωνούσα, έστω κι αν πιτσιρικάς έβλεπα αρκετά άνετα τις περισσότερες από αυτές. Οι ιστορίες από τους ανθρώπους που κατά καιρούς δούλεψαν μαζί του είναι άφθονες και δεν είναι καθόλου τιμητικές ενώ και ο ίδιος δεν βοήθησε ποτέ με τις συνεντεύξεις του και γενικότερα τη στάση ζωής του. Ακόμα και πίσω στο 1990, την εποχή που άρχιζε να γίνεται μεγάλο όνομα και πρωταγωνιστούσε στη δεύτερη ταινία του, Hard to Kill, ο Σιγκάλ φρόντιζε να δίνει αφορμές στους συνεργάτες του να τον αντιπαθήσουν και να ανθεματίζουν την ώρα που επέλεξαν να συνεργαστούν μαζί του.

 Ωστόσο, καθόλου δεν εμπόδισε ο παλιοχαρακτήρας αλλά και το εντελώς άθλιο παίξιμο του Σιγκάλ να γίνει το Hard to Kill τεράστια επιτυχία και να θέσει γερές βάσεις για τη συνέχεια της καριέρας του.

 Σε αυτό το 100% γνήσιο δείγμα αστυνομικής περιπέτειας από τα παλιά, ο Στίβεν μας υποδύεται τον Μέισον Στορμ, έναν αστυνομικό που ετοιμάζεται να ξεσκεπάσει ένα δίκτυο διεφθαρμένων πολιτικών και αστυνομικών. Λίγο πριν τη μεγάλη αποκάλυψη, κουκουλοφόροι εισβάλουν στο σπίτι του και σκοτώνουν όλη την οικογένεια. Ο Στορμ όμως δεν είναι νεκρός, γιατί αν ήταν, η ταινία μας θα είχε τελειώσει εδώ. Μετά από πολύωρο χειρουργείο, η ζωή του ήρωά μας σώζεται αλλά ο ίδιος πέφτει σε κώμα για εφτά ολόκληρα χρόνια, ενώ ο συνάδελφος και φίλος του, Ο'Μάλεϊ, έχει φροντίσει όλα αυτά χρονιά να κρατηθεί μυστική η επιβίωση του Στορμ. Τα νέα δεν αργούν όμως να διαδοθούν και ο αστυνομικός βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο των επίδοξων δολοφόνων του. Με τη βοήθεια μιας νοσηλεύτριας θα καταφέρει να κρυφτεί για λίγο καιρό και σιγά σιγά θα ετοιμάσει την εκδίκησή του.

 Η πολύ απλή πλοκή είναι από τα ατού τόσο αυτής της ταινίας όσο και γενικότερα των ταινιών δράσης της εποχής. Αδιάφθορος μπάτσος εναντίον διεφθαρμένων και προσωπική εκδίκηση μετά το χαμό της οικογένειάς του. Ε, δεν θέλει πολύ ο θεατής για να στηρίξει τον ήρωα, έστω κι αν αυτός ο ήρωας εμφανίζεται πιο ξύλινος και από τον Πινόκιο.

 Μπορεί ο  Σιγκάλ  και η συμπρωταγωνίστριά του, Κέλι Λε Μπροκ, να δίνουν ρεσιτάλ κακών ερμηνειών, μπορεί το μοντάζ της ταινίας να είναι ελαττωματικό αλλά με κάποιο τρόπο όλο αυτό λειτουργεί και το τελικό αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό. Προφανώς οι σκηνές μάχης είναι το δυνατό σημείο της ταινίας, παρότι δεν είναι πάρα πολλές, αλλά είναι αυτές οι στιγμές που ο Σιγκάλ νιώθει πολύ πιο άνετα μπροστά στην κάμερα και αυτό φαίνεται. Επίσης, στον αντίποδα των κακών Σιγκάλ και ΛεΜπροκ, υπάρχουν οι καλοί καρατερίστες, Γουίλιαμ Σάντλερ και Φρέντερικ Κόφιν, για να ανεβάσουν το μέσο όρο.

 Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Μπρους Μάλμουθ, ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε σκηνοθετήσει μια ξεχασμένη και υποτιμημένη αστυνομική περιπέτεια, με τον τίτλο Nighthawks και πρωταγωνιστές τους Σιλβέστερ Σταλόνε και Ρούντγκερ Χάουερ. Αυτή ήταν η καλύτερη από τις λίγες ταινίες που γύρισε ο Μάλμουθ ενώ σίγουρα το Hard to Kill ήταν η πιο επιτυχημένη του, όπως το ίδιο ισχύει και για τον σεναριογράφο, Στίβεν ΜακΚέι, που όπως ο Μάλμουθ έτσι κι αυτός δεν έκανε πολλές δουλειές. Τουλάχιστον εδώ μπορούν να περηφανεύονται ότι έδωσαν κάτι που πέτυχε οικονομικά στην εποχή του αλλά απέκτησε και καλτ φήμη στα επόμενα χρόνια!

 Από εδώ και πέρα, για περίπου μια εφταετία, ο Σιγκάλ είναι ένας μεγάλος χολιγουντιανός αστέρας. Το Hard to Kill έπαιξε το ρόλο του σε αυτό και μπορώ να καταλάβω τους λόγους, έστω κι αν δε μπορώ να καταλάβω τους λόγους που ο Σιγκάλ έγινε τόσο μεγάλο όνομα, τόσο που να εξαργυρώνει ακόμα και σήμερα εκείνη τη χρυσή του εφταετία (άντε δεκαετία). Έχει μια μαγνητική παρουσία στην οθόνη αλλά είναι τόσο άκαμπτος, που ανά διαστήματα σου προκαλεί εκνευρισμό ενώ και το αϊκίντο, του οποίου προβάλλεται ως ο πρώτος Δυτικός που του επιτράπηκε να εξάγει την τέχνη από την Ιαπωνία, δεν είναι και η πιο "κινηματογραφική" πολεμική τέχνη. Το Hard to Kill όμως παρά τα ελαττώματά του είναι μια ταινία που μπορείς να προτείνεις σε μια συγκεκριμένη μερίδα κοινού, που είναι μεγαλωμένη στις δεκαετίες 1980-'90 και μπορεί να κατανοήσει το γενικότερο πλαίσιο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

PopCorn

IMDB

The Flash (1990) TV Pilot

Είδος: Δράσης, Φαντασίας, Κόμικ

"Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι "

Σκηνοθεσία:Robert Iscove

Σενάριο:Danny Bilson,Paul De Meo

Παίζουν:John Wesley Shipp,
Amanda Pays,Alex Désert

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2019, πάμε πίσω στο χρόνο σχεδόν δέκα εννιά χρόνια για να  μιλήσουμε, όχι για μια κινηματογραφική ταινία, αλλά για ένα πιλοτικό επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Επέλεξα να το κάνω αυτό σήμερα καθώς είναι η εποχή που σε όλους ξυπνά το παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα μας, η εποχή που το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και όλα τα καλούδια που πατροπαράδοτα υπάρχουν στα περισσότερα σπίτια αυτές τις ημέρες, μας φέρνουν θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια. Ο τηλεοπτικός Φλας λοιπόν, με τη μορφή του Τζον Γουέσλι Σιπ, και το πιλοτικό του επεισόδιο αποτελεί μια τέτοια ιδιαίτερη ανάμνηση για εμένα.

  Ο Φλας, ο άνθρωπος αστραπή, βρήκε το δρόμο για τις τηλεοπτικές οθόνες λίγο μετά την εποχή της Μπατ-μανίας που εξαπλώθηκε στην Γη το 1989, με αφορμή τη μεγάλη ταινία του Τιμ Μπάρτον, Batman. Πίσω από τη μεταφορά του ανθρώπου αστραπή στην τηλεόραση, βρίσκονται οι Ντάνι Μπίλσον και Πολ Ντι Μίο, οι οποίοι δείχνουν φανερά την επιρροή που είχε η ταινία του Τιμ Μπάρτον πάνω στον τηλεοπτικό Φλας, φέρνοντας ακόμα και τον Ντάνι Έλφμαν να γράψει το μουσικό θέμα του υπερήρωα. Τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα ακολουθούν τη λογική του Μπάτμαν, με το Σέντραλ Σίτι να είναι αρκετά σκοτεινό και βουτηγμένο στην ανομία, με το αποτέλεσμα να είναι αρκούντως ικανοποιητικό, δεδομένου μάλιστα και τον τηλεοπτικό προϋπολογισμό. Αρκετά καλά για την εποχή είναι επίσης τα εφέ, μην μπορώντας να φανταστώ καλύτερο τρόπο για εκείνα τα χρόνια να παρουσιάσεις έναν άνθρωπο που μπορεί να τρέχει με υπερφυσική ταχύτητα.

  Δεν επιθυμώ όμως να εστιάσουμε σε ολόκληρη τη σειρά αλλά μόνο στο πρώτο αυτό επεισόδιο, που μπορείς να παρακολουθήσεις τη γέννηση του ήρωα και να δεις για πρώτη φορά έναν από τους διασημότερους και πιο αγαπητούς κόμικ χαρακτήρες με σάρκα και οστά. Ως ταινία "origin" λοιπόν μια χαρά μου λειτουργεί ακόμα ο Φλας, με τις όποιες ατέλειες, τι οποίες σήμερα μπορείς να διακρίνεις με μεγαλύτερη ευκολία. Γύρω στο 1992, όμως, που θυμάμαι να βλέπω πρώτη φορά την ταινία στην τηλεόραση, σε κάποιον από τους τοπικούς σταθμούς της Κέρκυρας, που τότε παίζανε παράνομα βιντεοταινίες τα βράδια, ο Φλας έκανε αίσθηση. Μπορεί ως χαρακτήρες να μην έχουν κοινά με τον Μπάτμαν, όμως η διατήρηση της παρόμοιας αισθητικής (αν μπορείς να το πεις χωρίς να παρεξηγηθείς) με αυτήν της ταινίας του 1989 έδινε άλλον αέρα και κέρδισε μεγάλη μερίδα κοινού.

  Χρησιμοποιήθηκε μια λίγο πιο προσωπική, σκοτεινή ιστορία εκδίκησης, που μπορεί να μην είναι αυτό που ήθελαν ή θέλουν οι φίλοι του κόμικ χαρακτήρα αλλά δουλεύει πολύ περισσότερο και στο κοινό που δε γνωρίζει τον ήρωα. Ο Μπάρι Άλεν είναι ο πρωταγωνιστής, ο οποίος προέρχεται από οικογένεια αστυνομικών. Ο μπαμπάς αστυνομικός, ο μεγαλύτερος αδελφός το ίδιο, με λαμπρή καριέρα πίσω αλλά και μπροστά του σε ένα νέο σώμα που δημιουργήθηκε για να καταπολεμήσει μια συμμορία μοτοσικλετιστών που λεηλατούν την πόλη. Ο Μπάρι είναι κι αυτός αστυνομικός αλλά στο εγκληματολογικό και προσπαθεί από το πόστο του να βοηθήσει με στοιχεία που θα οδηγήσουν στη σύλληψη της συμμορίας κάτι που φαίνεται να συμβαίνει σύντομα καθώς ο Μπάρι ερευνώντας τα στοιχεία βρίσκει δείγμα που ανήκει σε πρώην αστυνομικό, συνεργάτη του αδελφού του, διωγμένο από το Σώμα και όλα οδηγούν σε αυτόν ως αρχηγό των κακοποιών. Το ίδιο βράδυ, ο Μπάρι μένει μέχρι αργά στο εργαστήριο, ένας κεραυνός χτυπάει το μέρος, τον ρίχνει σε ένα πάγκο γεμάτο με χημικές ουσίες και πέφτει αναίσθητος, για να συνέλθει την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο και να ανακαλύψει μερικές ημέρες μετά ότι πλέον έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις. Μπορεί να κινείται με απίστευτα μεγάλη ταχύτητα, να αναρρώνει και να επουλώνει πληγές πολύ πιο γρήγορα από ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Σύντομα ζητά τη βοήθεια μιας ειδικού από τα εργαστήρια ΣΤΑΡ για να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει και να απαλλαγεί από αυτό που του συμβαίνει όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια. Ο αδερφός του πέφτει νεκρός σε μια ενέδρα της συμμορίας των μοτοσικλετιστών και από εκείνο το βράδυ ο Μπάρι αποφασίζει να χρησιμοποιήσει της δυνάμεις του για να προστατεύσει τους ανθρώπους του Σέντραλ Σίτι. Ο Φλας κάνει την εμφάνιση του και τρομοκρατεί τους κακοποιούς ενώ παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και την αστυνομία, η οποία όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι υπέρ των τιμωρών που αποφασίζουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.

  Το σενάριο και η πλοκή των Μπίλσον και Ντι Μίο είναι απλό και ξεκάθαρο, φτιάχνοντας μια αστυνομική περιπέτεια προσωπικής εκδίκησης με έναν υπερήρωα στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων πέρα από βασικά στοιχεία για τους περισσότερους και λίγα παραπάνω πράγματα για τον πρωταγωνιστή και τον κακό, ενώ φροντίζουν να τονίσουν τη σχέση του Μπάρι με τον αδερφό του, ώστε να λειτουργήσει αυτό ως κύριο κίνητρο της απόφασης του Μπάρι να μεταμορφωθεί στον Φλας.

  Ο Τζον Γουέσλι Σιπ υποδύεται τον Μπάρι Άλεν/ Φλας και μας δίνει έναν συμπαθητικό χαρακτήρα και η αλήθεια είναι ότι του πάει αρκετά η στολή του υπερήρωα, μια στολή που είναι στα όρια του υπερβολικού, λόγω της απόφασης να τοποθετήσουν ψεύτικους μύες στα περισσότερα σημεία, κάτι που βέβαια φροντίζουν να εξηγήσουν με κάποιο τρόπο κατά τη διάρκεια της ταινίας. Ο Γουέσλι Σιπ ωστόσο δείχνει άνετος μέσα στη στολή και οπτικά μοιάζει ιδανικός Φλας. Ερμηνευτικά δεν το είχε βρει ακόμα όσο στην πορεία της σειράς (όχι ότι ερμήνευσε κάτι που χρειάστηκε υποκριτικό όγκο...) αλλά ακολουθώντας τη λογική της εποχής και το τηλεοπτικό πεδίο στο οποίο κινείται, μπορώ να κατανοήσω γενικότερα τις υποκριτικές οδηγίες που λάμβαναν οι ηθοποιοί.

  Η σκηνή που είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική της ταινίας είναι σαφώς η πρώτη εμφάνιση του Φλας με την πλήρη στολή του. Οι μοτοσικλετιστές βγαίνουν για εξόρμηση στην πόλη κι δυο χέρια με κόκκινα γάντια τους αποδεκατίζουν για να αποκαλυφθεί σε λίγα λεπτά μπροστά στο κοινό ο ήρωας με την κόκκινη στολή και τα χρυσά διακριτικά της αστραπής!

  Το κοινό του σήμερα δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει μια τηλεταινία υπερηρωικού θέματος του 1990. Τα εφέ έχουν προχωρήσει πάρα μα πάρα πολύ, οι απαιτήσεις ακόμα κι από αυτούς που ονομάζουμε τηλεοπτικούς ηθοποιούς έχουν αυξηθεί, ενώ τα υπερηρωικά κινηματογραφικά σύμπαντα έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις πια. Εξακολουθώ όμως να θεωρώ τη συγκεκριμένη τηλεταινία μια αρκετά καλή προσπάθεια στο είδος, έντιμη και γυρισμένη με μεράκι από τον Ρόμπερτ Άισκοουβ, σκηνοθέτη με μεγάλη εμπειρία ήδη στο χώρο της τηλεόρασης. Οι Μπίλσον και Ντι Μίο βάζουν στο σενάριό τους "δωράκια" για τους φίλους και γνώστες των κόμιξ του ήρωα σε διάφορα σημεία ενώ είναι φανερό ότι είχαν ιδέες για να πάνε κάπου την ιστορία στη συνέχεια της σειράς αλλά για διάφορους λόγους δεν τα κατάφεραν, παρότι σήμερα η σειρά επανεκτιμάται από πολλούς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80ς- Dark Angel (1990)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Σκηνοθεσία:Craig R. Baxley

Σενάριο:Jonathan Tydor,
David Koepp(as Leonard Maas Jr.)

Παίζουν:Dolph Lundgren,
Brian Benben,Betsy Brantley

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζακ Κέην, αστυνομικός του Τμήματος Ηθών του Χιούστον, αντιμετωπίζει έναν λαθρέμπορο ναρκωτικών και σε μια συμπλοκή ο συνεργάτης του σκοτώνεται. Ο Κέην επιθυμεί να συνεχίσει εργάζεται στην υπόθεση παρά τις αντιρρήσεις των ανωτέρων του, οι οποίοι του θέτουν ως προϋπόθεση να συνεργαστεί με έναν νέο πράκτορα του FBI, τον Λάρι Σμιθ, αν θέλει να μη βγει από την υπόθεση. Αυτό που θα αντιμετωπίσει σύντομα ο Κέην με το συνεργάτη του, ξεφεύγει από τα όρια των δυνατοτήτων τους καθώς ανακαλύπτουν ότι μια εξωγήινη οντότητα δολοφονεί τυχαία ανθρώπους, δίνοντας τεράστιες ποσότητες ηρωίνης, για να εξάγει μια ουσία του εγκεφάλου μας, η οποία χρησιμοποιείται ως ακριβό ναρκωτικό στον πλανήτη του. Μόνη βοήθεια για τον Κέην και τον Σμιθ είναι ένας ακόμα εξωγήινος που κυνηγά τον πρώτο, με σκοπό να τον σκοτώσει!

ΑΠΟΨΗ: Ξεκινάω το κείμενο ξεκαθαρίζοντας γιατί την έχω εντάξει στα '80ς για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, γιατί μερικοί είστε και παρεξηγησιάρηδες... Μπορεί το Dark Angel να κυκλοφόρησε το 1990, όμως έχει γυριστεί το '89 και η ατμόσφαιρα των '80ς είναι διάχυτη σε ολόκληρο το φιλμ· από το σενάριο, τη δράση μέχρι τις ερμηνείες και το γενικότερο κλίμα. Όσοι αμφιβάλλετε απλώς δείτε την ταινία!

 Βρισκόμαστε λοιπόν στις αρχές του 1990 και ο Λούντγκρεν φτιάχνει σιγά όνομα στην πιάτσα μετά την εμφάνισή του στο τέταρτο Ρόκι και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Masters of The Universe και στο The Punisher. Η αλήθεια είναι ότι ο Σουηδός θα ακολουθήσει μια πορεία παίζοντας είτε δεύτερους ρόλους σε λίγο μεγαλύτερες παραγωγές είτε πρωταγωνιστώντας σε σχεδόν δεύτερης διαλογής ταινίες ή βιντεοταινίες λίγο καλύτερες ή λίγο χειρότερες από το Dark Angel... Εντάξει, κάποιες ήταν πολύ χειρότερες... Εδώ έχουμε ένα σχετικά κλασικό θέμα αστυνομικής περιπέτειας με τον σκληρό πρωταγωνιστή αστυνομικό και τον πιο κωμικό συνεργάτη του. Ως τέτοιο, το φιλμ έχει κάποιες καλές στιγμές αλλά ποτέ κάτι ιδιαίτερο καθώς και ο κωμικός ρόλος δίνεται στον ελαφρώς αδιάφορο Μπράιαν Ντέντεν, ο οποίος εκείνη την εποχή διατηρούσε το δικό του τηλεοπτικό σόου κι αν δε με ξεγελά η μνήμη μου πρέπει να παίχτηκε κάποια στιγμή και από την ιδιωτική τηλεόραση, για μικρό διάστημα. Πίσω στο φιλμ και πάλι, για να δούμε που διαφοροποιείται από το ύφος του buddy movie. Η διαφορά έγκειται στην προσπάθεια να μπούνε στοιχεία επιστημονικής φαντασίας μέσα στο σενάριο, με εξωγήινους που κυνηγιούνται στους δρόμους του Χιούστον, προσπαθώντας να εξάγουν ενδορφίνη, αν θυμάμαι καλά, από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ένας εξωγήινος λοιπόν σκοτώνει κόσμο για να πάρει ενδορφίνες κι ένας δεύτερος τον αναζητά για να τον σταματήσει. Κάπου εκεί μπλέκεται η χαλαρή αστυνομική περιπέτεια και οι πολεμικές τέχνες του Λούντγκρεν με την -όχι και τόσο ψαγμένη- επιστημονική φαντασία.

  Λίγο από Εξολοθρευτή, λίγο από Κυνηγό και λίγο από οποιαδήποτε αστυνομική περιπέτεια της εποχής μπορείτε να θυμηθείτε και έχουμε το τελικό αποτέλεσμα του Dark Angel. Το σενάριο συνυπογράφει ο Ντέιβιντ Κεπ του Τζουράσικ Παρκ ενώ στην σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Κρεγκ Μπάξλεϊ. Αν δε σας λέει κάτι το όνομα του δεύτερου είναι λογικό καθώς οι περισσότερες δουλειές ήταν σαν κασκαντέρ ή σαν σκηνοθέτης τηλεοπτικών παραγωγών. Κατά πάσα πιθανότητα το Dark Angel είναι η καλύτερη δουλειά του!

  Ο Λούντγκρεν είναι αυτός που περιμένεις να είναι, ο Ντέντεν... τα είπαμε, ενώ χαρακτηριστική είναι η φιγούρα του θηριώδους Ματίας Χιούζ. Γεννημένος στη Γερμανία, ασχολήθηκε με τις πολεμικές τέχνες και γενικότερα τη γυμναστική από νεαρός, για να περάσει από τη διοίκηση επιχειρήσεων στο άνοιγμα δικών του γυμναστηρίων στη χώρα του και να βρεθεί μετά από μερικά χρόνια στο Χόλιγουντ και χάρη στη σωματική του διάπλαση να παίρνει ρόλους σε περιπετειώδη φιλμ, δεύτερης διαλογής συνήθως. Εδώ, ο Χιουζ κλέβει την παράσταση από τον έτερο θηριώδη Σουηδό και είναι η μορφή που χαρακτηρίζει το φιλμ.  

  Καλή ταινία βέβαια δεν τη λες αλλά μια μερίδα κοινού θα την ικανοποιήσει και μιλάω για εσάς που μεγαλώσατε στη δεκαετία του 1980 και που βλέπατε παρόμοια φιλμ στο βίντεο κάθε σαββατόβραδο, παρέα με φίλους και διάθεση για χαβαλέ! Αν τη δείτε με την ίδια διάθεση και σήμερα τότε μάλλον θα το διασκεδάσετε, όπως συνέβη και με μένα. Είμαι σίγουρος ότι αν το 1990 ήμουν 33 ετών και έβλεπα το Dark Angel θα το προσπερνούσα με μεγάλη ευκολία. Σήμερα όμως με μια μελαγχόλικη διάθεση για εκείνη την εποχή, μπορώ να εκτιμήσω με διαφορετικό τρόπο παρόμοια φιλμ ακόμα κι αν στο -όχι πολύ- βάθος, γνωρίζω ότι ότι πρόκειται για μέτριες ή κακές παραγωγές. Φαντάζομαι σας έδωσα το στίγμα. Η απόφαση δική σας! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

Predator 2 (1990)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΚΥΝΗΓΟΣ 2
Σκηνοθεσία:Stephen Hopkins
Σενάριο:Jim Thomas,John Thomas
Παίζουν:Danny Glover,Gary Busey,
Kevin Peter Hall

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στο Λος Άντζελες η κατάσταση είναι εκρηκτική. Συμμορίες, εμποροί ναρκωτικών και η αστυνομία βρίσκονται σε συνεχείς διαμάχες μεταξύ τους. Οι παράξενοι φόνοι κάποιων εμπόρων ναρκωτικών και η εμφάνιση ενός ειδικού επιτελείου της κυβέρνησης στην πόλη, οδηγεί τον ντετέκτιβ Μάικ Χάριγκαν στο συμπέρασμα ότι κυνηγούν κάτι εντελώς διαφορετικό από έναν κοινό δολοφόνο. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Κυνηγός επιστρέφει και αυτή τη φορά το σκηνικό δεν είναι η ζούγκλα. Είναι η "ζούγκλα" της πόλης και ο πόλεμος έχει μεταφερθεί μέσα στο κέντρο του Λος Άντζελες. 

  Πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ έχει ο Ντάνι Γκλόβερ, ο οποίος Σβαρτζενέγκερ δεν ήταν αλλά οι μετοχές ήταν αρκετά ψηλά εκείνη την εποχή, λόγω των Φονικών Όπλων 1 και 2. Ο Γκλόβερ δεν είναι κακός αλλά το σκηνικό που στήνεται το σίκουελ του Κυνηγού και ο τρόπος που κυλάει το φιλμ δεν είναι ικανοποιητικά. Το Λος Άντζελες δε μπορεί να προσφέρει την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το φιλμ μοιάζει να γίνεται λίγο πιο κυνικό σε σχέση με τον προκάτοχό του καθώς η πόλη δε μπορεί να δώσει τις μικρές "απόκοσμες" πινελιές που χρωμάτιζαν το πρώτο φιλμ, το οποίο γυρίστηκε στη ζούγκλα.

  Ο Μακ Τίρναν δεν επέστρεψε στη σκηνοθεσία και τη θέση του πήρε ο Στέφεν Χόπκινς, τον οποίο δε μπορείς να πεις και ιδιαίτερα οραματιστή σκηνοθέτη. Περισσότερο διεκπεραίωσε με επαγγελματικό τρόπο το φιλμ παρά προσπάθησε να δώσει κάτι διαφορετικό στο σενάριο των Τζιμ και Τζον Τόμας, των σεναριογράφων και του πρώτου φιλμ. Αυτό που προσθέτουν στην ιστορία του Κυνηγού οι δύο σεναριογράφοι, έρχεται στο φινάλε του φιλμ. Εκεί φαίνεται η εξωγήινη αυτή φυλή να εκτιμά το ένστικτο του Χάριγκαν και τον τρόπο που στέκεται απέναντι τους, χαρίζοντας του τη ζωή. Αυτομάτως και το κοινό νιώθει διαφορετικά απέναντι στον Κυνηγό, το πλάσμα που μέχρι τότε έμοιαζε να σκοτώνει δίχως λόγο. Ο Κυνηγός από τότε είναι μια μορφή που κινείται στα όρια του κακού και του "όχι και τόσο κακού" τύπου, κάτι που γίνεται πιο διακριτό μερικά χρόνια αργότερα με την κυκλοφορία των κόμιξ Alien vs Predator αλλά και του ομώνυμου φιλμ, το 2004. Ήδη από αυτό το φιλμ γίνεται μια πρώτη αναφορά στην ένωση των δύο αυτών franchises, στη σκηνή που ο Χάριγκαν βρίσκεται στο διαστημόπλοιο και διακρίνεται στα τρόπαια των Κυνηγών ο σκελετός ενός Alien.

  Μέτριο λοιπόν το σίκουελ του Predator, σαφώς κατώτερο του εξαιρετικού πρώτου φιλμ, όχι όμως μη παρακολουθήσιμο. Απλώς, το βλέπεις και σύντομα το ξεχνάς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Action Heroes : Delta Force 2 The Colombian Connection (1990)

Είδος : Δράση, Περιπέτεια

ΔΥΝΑΜΗ ΔΕΛΤΑ 2
Σκηνοθεσία:Aaron Norris
Σενάριο:Lee Reynolds
Παίζουν:Chuck Norris,John P. Ryan,
Billy Drago

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Ραμόν Κότα, μεγαλέμπορος ναρκωτικών, συλλαμβάνεται από το συνταγματάρχη Μακκόυ και το συνάδελφό του Μπόμπι Τσάβεζ, επίλεκτα μέλη της Δύναμης Δέλτα, και δικάζεται στην Αμερική. Μετά τη δίκη ο Κότα αφήνεται ελεύθερος πληρώνοντας εγγύηση και τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή. Ο μικρός αδερφός του Μπόμπι Τσάβεζ και η έγκυος γυναίκα του δολοφονούνται και λίγες μέρες αργότερα το ίδιο συμβαίνει και στο Μπόμπι, ενώ τρεις άνδρες της δίωξης ναρκωτικών κρατούνται όμηροι από τον Κότα. Ο Μακκόυ και οι άνδρες της Δύναμης Δέλτα αναλαμβάνουν να απελευθερώσουν τους ομήρους και να συλλάβουν ξανά τον Κότα.

ΑΠΟΨΗ: Το Delta Force 2 είναι αυτό που λέμε "ταινία του Τσακ Νόρις", με τα όλα της. Αυτομάτως, στο άκουσμα αυτής της φράσης, κάποιοι σηκώνονται και φεύγουν, ενώ κάποιοι χαλαρώνουν και στήνονται μπροστά από την οθόνη τους, γνωρίζοντας τι ακριβώς θα ακολουθήσει. Μπορεί το πρώτο Delta Force να έχει αποκτήσει μια πιο cult φήμη αλλά, πιστέψτε με, ούτε το σίκουελ πάει πίσω κι ας το έχει σκηνοθετήσει η μεγάλη μου "συμπάθεια", ο φίλτατος Άαρον Νόρις.

  Αυτό που προσφέρει το Delta Force 2 είναι αρκετή δράση, ανεγκέφαλη συνήθως, καλογυρισμένη περιστασιακά και υπερβολική πολλές φορές (τις περισσότερες). Με λίγα λόγια, σφαίρες πέφτουν βροχή γύρω από τους "καλούς" αλλά αυτοί ατσαλάκωτοι. Όλοι εκτός από αυτούς που πρέπει να θυσιαστούν αρχικά, για να δώσουμε αφορμή στον Τσακ να θυμώσει και να "πάρει μπροστά". Οπότε ο καλύτερος φίλος του Μακκόυ, Μπόμπι, και η οικογένειά του δολοφονούνται, τρεις Αμερικανοί πράκτορες κρατούνται όμηροι, ε, δε χρειάζεται κάτι άλλο. Στείλτε τον Τσακ!

  Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το πρώτο μισάωρο, το φιλμ δεν ξεφεύγει και στήνει καλά την πλοκή του, χωρίς πρωτοτυπίες βέβαια αλλά με σταθερά βήματα. Παρουσιάζει τον κακό του, που εδώ έχει τη μορφή του Μπίλι Ντράγκο, ενός ηθοποιού που είναι καταδικασμένος λόγω φυσιογνωμίας να παίζει κακούς τύπους, πάντα επιτυχημένα όμως, και μας δίνει κάθε λόγο να τον αντιπαθήσουμε. Στη συνέχεια έχουμε μια θεαματική σκηνή ελεύθερης πτώσης από ένα αεροπλάνο και μέχρι και τη δολοφονία της οικογένειας Τσάβεζ, το φιλμ είναι συγκρατημένο κι εσύ αρχίζεις να παραξενεύεσαι.

Από κει και πέρα, όμως, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, έστω και με μια μικρή κοιλιά ενδιάμεσα, για να πει και δυο κουβέντες ο Τσακ και να δείξει λίγο χαρακτήρα πριν πάρει τα τουφέκια. Έτσι, κάπου μισή ώρα πριν το τέλος, φτάνουμε σε μια τρίτη πράξη αντάξια στο όνομα που έχτισε ο γενειοφόρος Τεξανός τόσα χρόνια. Πυροβολισμοί στο φουλ, κλοτσιές, μπουνιές, μερικά ακροβατικά, καταδίωξη μέσα στη ζούγκλα με λιμουζίνα και ελικόπτερο και το απίστευτο φινάλε με Τσακ Νόρις και Μπίλι Ντράγκο να κρέμονται από τα σχοινιά του ελικοπτέρου και να σέρνονται μέσα στη ζούγκλα!

  Όπως έχετε καταλάβει, ούτε αυτό το φιλμ του Τσακ Νόρις είναι για πολλούς. Είναι ιδανικό για τους φαν του και θα προσφέρει διασκέδαση σε αυτούς που έζησαν τη δεκαετία του 1980 και ξέρουν πως ήταν οι κινηματογραφικές περιπέτειες εκείνης της εποχής. Δεν προσπαθεί να κάνει κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί, παρότι αρχικά μοιάζει να το επιθυμεί, και κρατάει τον πήχη σε ένα ύψος που μπορεί να κουμαντάρει. Μην ψάχνεις ερμηνείες, παρότι συνολικά υπάρχει ισορροπία, αν εξαιρέσεις τον πολύ εκνευριστικό και μέσα στην υπερβολή Τζον Π. Ράιαν, που υποδύεται τον Στρατηγό Τέιλορ, ο οποίος είναι με διαφορά ο πιο υπερβολικός του καστ. Μην ψάχνεις σενάριο, το οποίο εμβαθύνει σε χαρακτήρες και καταστάσεις. Δράση θα βρεις και όπως είπα και πριν θα βρεις τη δράση που υπόσχεται μια "ταινία του Τσακ Νόρις"! Αυτό αρκεί για να καταλάβεις! 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Teenage Mutant Ninja Turtles (1990)

Είδος: Κωμωδία, Φαντασίας

ΧΕΛΩΝΕΣ ΝΙΝΤΖΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

Σκηνοθεσία:Steve Barron

Σενάριο:Todd W. Langen, 

                    Bobby Herbeck

Παίζουν:Judith Hoag, Elias Koteas, 

                          Josh Pais

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Όταν ποσότητες ραδιενεργών αποβλήτων έρχονται σε επαφή με τέσσερα χελωνάκια κι έναν αρουραίο στους σκοτεινούς υπονόμους της Νέας Υόρκης, η χημική αντίδραση που δημιουργείται προκαλεί κάτι αδιανόητο. Ο αρουραίος είναι πλέον ο σοφός δάσκαλος Σπλίντερ και οι χελώνες… χελωνονιντζάκια! Ο Ραφαέλ, ο Μικαλάντζελο, ο Ντονατέλο κι ο Λεονάρντο είναι άσοι στο να τρώνε πίτσα και να καταπολεμούν το έγκλημα με τις γνώσεις τους πάνω στις πολεμικές τέχνες. Ο εχθρός ονομάζεται Σρέντερ και η επιθυμία του να κατακτήσει τον κόσμο μπορεί να βρει κόντρα μονάχα από τους τέσσερις ήρωες. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Από το 1984 μέχρι σήμερα, τα "χελωνονιντζάκια", όπως η δική μου γενιά τα έμαθε, δεν έχουν σταματήσει να μας απασχολούν. Δε νομίζω ότι μπορούσε να φανταστεί ο Kevin Eastman εκείνο το απόγευμα του του '84, που μαζί με τον φίλο του και συνδημιουργό των χελωνών Peter Laird έφτιαχναν αστεία σκίτσα μεταλλαγμένων χελωνών για να σκοτώσουν την ώρα τους, τις διαστάσεις που θα έπαιρνε το δημιούργημά τους. Αρχικά κόμιξ με τις Χελώνες Νίντζα, έπειτα φιγούρες και σειρά παιχνιδιών, τρεις τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων και μία live action, τρεις κινηματογραφικές ταινίες με άλλη μία να γυρίζεται ήδη με πρεμιέρα τον Αύγουστο του 2014 και μία κινηματογραφική animation μεταφορά.

  Η πρώτη (και καλύτερη ) φορά που είδαμε τις Χελώνες στον κινηματογράφο είναι το 1990 με την ταινία Teenage Mutant Ninja Turtles. Θυμάμαι ότι σαν πιτσιρικάς χάζευα και ξαναχάζευα τη συγκεκριμένη ταινία είτε στο βίντεο είτε στις προβολές της στην ιδιωτική τηλεόραση. Αυτό που δεν περίμενα είναι ότι θα μπορούσα να ευχαριστηθώ τις Χελώνες και στα 32 μου! Σίγουρα είναι μια ταινία που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά αλλά κατάφερε να ξυπνήσει το παιδί μέσα μου. Δεν ξέρω αν έπαιξε μεγάλο ρόλο το ότι ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τις Χελώνες, πάντως, όπως και να έχει, το διασκέδασα αφάνταστα.

  Καλογυρισμένο και παρότι αρκετά σκοτεινό, το φιλμ διαθέτει μια απίστευτη παιδικότητα και μια διακριτική αφέλεια, που σε παρασύρει. Τα σκηνικά θυμίζουν πολλές φορές φιλμ-νουάρ αλλά η ταινία κινείται σε σαφώς πιο ανάλαφρα επίπεδα και ίσως αυτή η αντίθεση είναι που την καθιστά πιο ενδιαφέρουσα. Μεγάλο ρόλο στη μαγεία και στην παιδικότητα του φιλμ έπαιξε ο Jim Henson -δημιουργός του Muppet Show για όσους δεν το γνωρίζουν- και οι δημιουργίες της ομάδας του, τόσο στον τομέα των animatronics όσο και στις κούκλες που χρησιμοποιήθηκαν. Οι ηθοποιοί μέσα στα κουστούμια των χελωνών είναι σίγουρο ότι δεινοπάθησαν αλλά παρ' ολ' αυτά οι ερμηνείες είναι "παιχνιδιάρικες" και δροσιστικές. Σε χαρακτηριστικούς ρόλους συναντάμε και δύο αρκετά σημαντικούς ηθοποιούς αλλά σε νεαρή ηλικία τότε. Στο ρόλο του Κέησι Τζόουνς, είναι ο Ελληνοαμερικανός Ηλίας Κοτέας, ενώ ο Sam Rockwell παίζει ένα μέλος της συμμορίας.

Με λίγα λόγια : Απλή, προσεγμένη μεταφορά ενός διάσημου κόμικ στον κινηματογράφο, που βλέπεται με νοσταλγία από όσους μεγάλωσαν στη δεκαετία του '80.
Cowabungaaaaa!!!!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

Night Of The Living Dead (1990)

Είδος: Τρόμου

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ 

ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Σκηνοθεσία:Tom Savini

Σενάριο:George A. Romero

Παίζουν:Tony Todd, 

Patricia Tallman, Tom Towles

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος 

ΥΠΟΘΕΣΗ:Δύο αδέρφια επισκέπτονται τον τάφο της μητέρας τους και δέχονται επίθεση από αγνώστους. Δε θα αργήσουν να καταλάβουν ότι δέχονται επίθεση από νεκρούς, οι οποίοι για άγνωστο λόγο επανέρχονται στη ζωή και κυνηγάνε τους ζωντανούς.

ΑΠΟΨΗ : Κάτι σας θυμίζει η υπόθεση της ταινίας; Λογικό εν έτει 2013 καθώς η επίθεση των ζόμπι στην οθόνη γίνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Κάθε ηθοποιός Α', Β' ή Γ' διαλογής, που σέβεται τον εαυτό του, έχει γυρίσει τουλάχιστον μία ταινία με νεκροζώντανους ή με κάτι παρεμφερές π.χ. ιός που μεταλλάσει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή πλάσματα ( ζόμπι με λίγα λόγια!).

  Το 1990, χρονιά που γυρίστηκε το Night Of The Living Dead, ήταν ήδη σε έξαρση το είδος των ταινιών τρόμου αλλά και συγκεκριμένα οι ταινίες με ζόμπι, οι οποίες βασιζόμενες στο γνήσιο Night Of The Living Dead του 1968, έβγαιναν η μία μετά την άλλη τοποθετώντας τους νεκροζώντανους σε διαφορετικά πεδία δράσης, παραλλάσσοντας την αρχική ιδέα του Ρομέρο. Πολλές από αυτές ήταν επιτυχημένες και κατάφεραν να μείνουν κλασικές ενώ άλλες προσφέρονταν για μαζική κατανάλωση. Επίσης, ο ίδιος ο δημιουργός του είδους είχε τελειώσει την τριλογία του με θέμα τους νεκροζώντανους, μόλις 5 χρόνια πριν. Αυτό, λοιπόν, που θα αναρωτηθεί ο "γνήσιος θεατής ταινιών με ζόμπι", είναι το εξής : "Έχει νόημα ένα remake της πρώτης ταινίας του Ρομέρο, όταν από παντού βλέπω παραλλαγές του ίδιου σεναρίου;"

  Όχι, απαντώ εγώ.

  Παρότι στο σύνολό της η ταινία δεν είναι κακή, είναι όμως σαν να παρακολουθείς το ίδιο φιλμ με του '68 αλλά έγχρωμο( αυτό το ένιωθες το 1990, οπότε φανταστείτε πόσο πιο έντονο είναι σήμερα το συναίσθημα, που η παραγωγή ταινιών με ζόμπι είναι τεράστια). Αν θέλουμε να βρούμε μια βασική διαφορά, αυτή τη βρίσκουμε στην πρωταγωνίστρια, η οποία στην ταινία του 1990 μεταμορφώνεται σταδιακά σε τιμωρό και κυνηγό των νεκροζώντανων, ενώ στο original παραμένει ένα φοβισμένο κοριτσάκι μέχρι τέλους.

  Προσωπικά ξεχώρισα και τον Tony Todd για την ερμηνεία του. Είναι αρκετά προσγειωμένη και στιβαρή, με όσες εξάρσεις χρειάζεται και όταν χρειάζεται.

  Το remake της Νύχτας των Ζωντανών Νεκρών μπαίνει στη λίστα των αχρείαστων remakes. Αν ηλικιακά είσαι σήμερα κάτω των 30, πράγμα που σημαίνει, ότι δεν πρόλαβες τις -πολλές- προβολές της ταινίας, από την ιδιωτική τηλεόραση κατά τη δεκαετία του '90, δε θα βρεις κανένα κίνητρο παρακολούθησης του συγκεκριμένου φιλμ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων:

Rocky V (1990)

Είδος: Δράμα

ΡΟΚΥ 5 Η ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Σκηνοθεσία:John G. Avildsen

Σενάριο:Sylvester Stallone

Παίζουν:Sylvester Stallone,

Talia Shire, Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ο Ρόκυ, μετά τον αγώνα του με τον Ιβάν Ντράγκο, αποφασίζει να αποσυρθεί. Η ζωή του όμως θα αλλάξει προς το χειρότερο, όταν ανακαλύπτει ότι όσο καιρό έλειπε στη Ρωσία, ο λογιστής του έκλεψε την περιουσία του και την έχασε  στο χρηματιστήριο. Οι οικογένεια Μπαλμπόα αναγκάζεται να αφήσει το πολυτελές σπίτι που κατοικούσε μέχρι τώρα και να επιστρέψει στις φτωχικές γειτονιές της Φιλαδέλφεια. Ο Ρόκυ ανοίγει το γυμναστήριο του Μίκυ και η Άντριαν δουλεύει ξανά στο pet shop. Τότε ο Ρόκυ θα αναλάβει την προπόνηση ενός νεαρού πυγμάχου, τον οποίο θα στηρίξει σαν γιό του, με αποτέλεσμα η σχέση του με τον δωδεκάχρονο πλέον γιο του να κλονιστεί.

ΑΠΟΨΗ : Μόνο και μόνο διαβάζοντας την υπόθεση της ταινίας καταλαβαίνεις, ότι στον πέμπτο Ρόκυ επιχειρείται επιστροφή στις ρίζες. Τα Ρόκυ 3 και 4 ήταν τα πιο θεαματικά, τα πιο καλογυαλισμένα της σειράς, σαν να ακολουθούσαν κι αυτά την πορεία του πρωταγωνιστή τους, καθώς ο Ρόκυ δεν ήταν πια ο άσημος πυγμάχος των δύο πρώτων ταινιών αλλά ο μεγαλύτερος εν ζωή μποξέρ και η ζωή του ήταν πολύ πιο λαμπερή. Στο Ρόκυ 3 υπάρχει ακόμα έντονα το στοιχείο του δράματος αλλά έμφαση δίνεται στο περίβλημα και έτσι οπτικά είναι αρτιότερο από τα προηγούμενα. Στο τέταρτο μέρος είναι που ξεφεύγει η ιστορία του Ρόκυ. Χάνονται οι χαμηλοί τόνοι και δεν υπάρχει σχεδόν κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο, ενώ ο πυγμάχος απ' τη Φιλαδέλφεια γίνεται σύμβολο προπαγάνδας (USA vs USSR). Σήμερα βέβαια το Rocky IV έχει περάσει στη σφαίρα του cult και παρά τα ελαττώματά του παραμένει θεαματικό ειδικά για τη γενιά του MTV.

  Φτάνουμε λοιπόν στο 1990 και το Rocky 5. Ο Stallone επαναφέρει στην καρέκλα του σκηνοθέτη τον Avildsen, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία, επιχειρώντας να ολοκληρώσει την ιστορία του Ρόκυ με τον τρόπο που ξεκίνησε. Προσπαθεί ο ίδιος να δώσει βάση στο σενάριο και γενικά η ταινία να γίνει πάλι ένα (αθλητικό) δράμα. Η Φιλαδέλφεια, το γυμναστήριο του Μίκυ, το pet shop κάνουν την εμφάνιση τους εδώ, θυμίζοντάς μας, πως ξεκίνησαν όλα.

  Είναι φανερό, ότι με το πέμπτο Ρόκυ ο Stallone ήθελε να κρεμάσει τα πυγμαχικά γάντια και να τιμήσει όσους πέρασαν από αυτή τη σειρά ταινιών. Δεν ήθελε όμως μία απ' τα ίδια. Προτίμησε να γράψει ένα δράμα "δρόμου" ( street drama) αφήνοντας έξω "πράγματα", που οι φανατικοί θαυμαστές του περίμεναν να δουν σε κάθε ταινία του Ρόκυ : σκηνή προπόνησης, τελική μάχη στο ρινγκ. Το θέμα είναι βέβαια, πως υπάρχουν και τα δύο χωρίς τη γνωστή μουσική υπόκρουση και με την τελική μάχη να λαμβάνει χώρα στο δρόμο της Φιλαδέλφειας και παρότι διαφορετική, είναι ομολογουμένως το πιο καλογυρισμένο κομμάτι της ταινίας. Ο Avildsen επιλέγει ιδιαίτερες γωνίες λήψης και δίνει μια άλλη δυναμική στη σκηνή.

  Ωστόσο στο σύνολό του το Rocky 5 είναι χλιαρό.

  Το δράμα δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε και οι ερμηνείες παραμένουν μέτριες. Ο Ρόκυ των δύο

πρώτων ταινιών εμφανίζεται ξανά εδώ αλλά στο τρίτο και τέταρτο μέρος είχε πάρει τη θέση του ένας πιο "ματσό" και μοντέρνος Ρόκυ, με αποτέλεσμα η απότομη αυτή αλλαγή να μπερδεύει το θεατή.

Μια συγκινητική σκηνή στο γυμναστήριο με το Ρόκυ να αναπολεί τις προπονήσεις με το Μίκυ και μερικοί διάλογοι του Ρόκυ με την Άντριαν και το γιό του φανερώνουν την προσπάθεια του Stallone να γράψει σενάριο με έμφαση στο δράμα, δυστυχώς όμως, δε θα το καταφέρει αρκετά καλά αυτή τη φορά.

  Αυτό που λείπει από το Rocky 5 είναι η κλιμάκωση. Ενώ ξεκινά με ενδιαφέρον, κάπου στη μέση χάνεται και όλα κυλάνε βεβιασμένα φτάνοντας άκομψα στη σκηνή του τέλους, η οποία είναι δυνατή αλλά είναι "ξέμπαρκη". Δεν έχεις προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο. Σαν να είναι το τέλος μιας άλλης ταινίας.

   Εν κατακλείδι, το Rocky V είναι ίσως η πιο υποτιμημένη ταινία της σειράς. Υποτιμήθηκε πρώτα απ' τους δημιουργούς και στη συνέχεια, ως φυσικό επακόλουθο, από το κοινό. Δεν είναι όσο κακό φαίνεται απ΄τις βαθμολογίες και τις περισσότερες κριτικές, που θα διαβάσετε, είναι όμως λειψό σαν δημιουργία και δε μπορείς να το παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον, ειδικά, αν δεν ανήκεις στους φανατικούς του franchise.

  Όπως και να ΄χει, δεν άξιζε αυτό το τέλος στο Ρόκυ και δε θα το είχε, παρότι πολλοί πίστεψαν το αντίθετο, γιατί το 2006, με το Rocky Balboa, o Stallone... το έκανε σωστά.

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων:

Cine.gr