Demonwarp (1988) B- Movie Review

 

Τρόμου, Θρίλερ, Επιστημονικής Φαντασίας

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Τι υπέροχη αφίσα που έχει το Demonwarp! Δεν είναι χάρμα οφθαλμού; Πάνω αριστερά βλέπουμε διαστημόπλοια που φαίνονται έτοιμα να επιτεθούν στη Γη ενώ στα δέξια δεσπόζει ένα τεράστιο τερατώδες πρόσωπο, που παραπέμπει στον Μεγαλοπόδαρο. Κάτω δεξιά μια άλλη τερατόμορφη μορφή διακρίνεται να κρύβεται στα δέντρα ενώ στο κέντρο ο Τζορτζ Κένεντι κρατώντας ένα τσεκούρι μοιάζει να ψάχνει αυτό το πλάσμα, μέσα σε ένα ατμοσφαιρικά ομιχλώδες τοπίο. Το αστείο είναι ότι όλα αυτά υπάρχουν μέσα στην ταινία αλλά δυστυχώς ο σκηνοθέτης και ο διευθυντής φωτογραφίας του δεν αποδεικνύονται το ίδιο ταλαντούχοι με τον άνθρωπο που δημιούργησε το πόστερ, ώστε να καταφέρουν να αποδώσουν όλα αυτά με τον ίδιο ατμοσφαιρικό τρόπο.

 Το Demonwarp είναι "μπιμουβιά" από αυτές που γυρίζονταν με το τσουβάλι στη δεκαετία του 1980 και είναι οριακά αυτό που λέμε τόσο κακό που είναι καλό. Απίθανο σενάριο που μπλέκει εξωγήινους, τον Μεγαλοπόδαρο, ζόμπι, νέους σε καλύβα στο δάσος, αίμα και γυναικεία στήθη. Ό,τι δηλαδή ζήταγε η νεολαία εκείνη την εποχή! Σε αντίθεση λοιπόν με τη συνήθη διαδικασία, που κάπου εδώ με θέλει να περιγράφω με λίγα λόγια την υπόθεση της ταινίας, θα προχωρήσω σε μια γεμάτη "σπόιλερ" περιγραφή αυτής της απίθανης ιδέας! 

 Ένα διαστημόπλοιο πέφτει στη Γη κι ένας ιερέας που βρίσκεται για κάποιο λόγο στην περιοχή, πλησιάζει τα συντρίμμια του σκάφους και φαίνεται να βρίσκει εκεί κάτι τρομακτικό. Αμέσως μετά βλέπουμε τον υπέροχο Τζορτζ Κένεντι να παίζει επιτραπέζια με την κόρη του σε ένα σπίτι στο δάσος και ξαφνικά μια τεράστια φιγούρα γκρεμίζει την πόρτα, ρίχνει αναίσθητο τον Τζορτζ και απαγάγει την κόρη του. Στα καπάκια βλέπουμε μια παρέα νεαρών να φτάνει στο ίδιο μέρος, το οποίο βρίσκουν με διαλυμένη πόρτα και σημάδια πάλης στο εσωτερικό. Δεν πτοούνται όμως. Σύντομα εμφανίζεται ο φίλος μας ο Τζορτζ με καραμπίνα στα χέρια και κίτρινο καλοκαιρινό καπελάκι και τους ενημερώνει ότι ένα περίεργο πλάσμα τριγυρνά στο δάσος, άρπαξε την κόρη του και καλό θα ήταν και αυτοί να φύγουν γρήγορα. Δεν πτοούνται όμως και πάλι, ούτε από τον τρελό με το όπλο ούτε από την τρομακτική ιστορία που μόλις τους είπε. Το βράδυ έρχεται και μαζί έρχεται και η επίθεση του πλάσματος. Ένας από την παρέα εξαφανίζεται και ένας άλλος πέφτει νεκρός. Οι υπόλοιποι όμως, μαντέψτε! Δεν πτοούνται, παίρνουν ότι όπλο βρίσκει ο καθένας και πάνε να βρουν το πλάσμα και να του αλλάξουν τον αδόξαστο που πείραξε τους φίλους τους. Πάλι πέφτουν πάνω στον Τζορτζ που γυρνά με το εξαιρετικό καπελάκι του, το οποίο τους εξηγεί ότι το φορά για δώσει στόχο στο πλάσμα, το οποίο παρ' όλ' αυτά έχει σφάξει τους πάντες γύρω του αλλά όχι αυτόν οπότε μήπως να το δούμε και να αλλάξουμε τακτική, Τζορτζ, γιατί το κίτρινο καπελάκι μάλλον δεν αποδίδει. Κάπου εκεί εμφανίζονται ακόμα δύο κορίτσια που βγάζουν τα στήθια τους έξω για να κάνουν ηλιοθεραπεία στο δάσος, το τέρας προφανώς τις κυνηγά και λίγο παρακάτω εμφανίζεται ξανά ο ιερέας που είχαμε δει στην αρχή, ο οποίος βγάζει το ψωμί του πια ως αρχιερέας ενός εξωγήινου πλάσματος, που θυσιάζει ανθρώπους για πάρτη του, ενώ υπάρχει και μια στρατιά ζόμπι που μαζεύει κομμάτια από διάφορες συσκευές, ώστε να επισκευάσουν το διαλυμένο σκάφος του εξωγήινου άρχοντά τους. Κι αν για κάποιο λόγο αναρωτιέστε το πλάσμα που έμοιαζε με τον Μεγαλοπόδαρο από που προκύπτει, ο σεναριογράφος (κάποιος από τους τρεις) έχει την απάντηση. Ο αρχιερέας μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε Μεγαλοπόδαρο για να φέρνουν θύματα για θυσίες. Αυτά... Δεν περιγράφω άλλο!

 Ο κάτοχος Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου, με την τεράστια καριέρα, Τζορτζ Κένεντι, πήρε μια παχυλή αμοιβή για να παίξει στο Demonwarp και έβαλε ως όρο τη συμμετοχή της κόρης του στην ταινία, κάτι που πιστεύω ότι μετάνιωσε αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Ούτε ο Κένεντι όμως μπορεί να βοηθήσει την ταινία, καθώς έχει στην ουσία μικρή συμμετοχή αλλά εδώ που τα λέμε και μεγαλύτερη συμμετοχή να είχε, δεν θα άλλαζε και πολλά. Το Demonwarp είναι ένα τεράστιο μπάχαλο που πραγματικά αξίζει να το δεις για να εκτιμήσεις άλλες ταινίες που νόμιζες κακές μέχρι τώρα!

 Από το σενάριο και τις ερμηνείες μέχρι το μοντάζ και τη σκηνοθεσία (δεν ξέρω αν έπρεπε κανείς να περιμένει πολλά από τον σκηνοθέτη των Tigershark, Three Way Weekend και Nine Deaths of The Ninja), μιλάμε για την απόλυτη μαγεία. Αν και για να μην είμαι απολύτως αρνητικός, σώζεται λίγο το τμήμα των πρακτικών εφέ και του μακιγιάζ, με τα ζόμπι και τον σχεδιασμό του εξωγήινου πλάσματος, που το βλέπουμε μόνο να κάθεται σε κάτι σαν θρόνο και να λέει κάτι δικά του. Αν μιλάμε για κινηματογραφικές ενοχές, το Demonwarp είναι γεμάτο από αυτές, οπότε ναι, μπορεί να διασκεδάσεις κατά την προβολή του, προφανώς για όλους τους λάθος λόγους! Εγώ πάντως ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω το κίτρινο καπελάκι του συμπαθέστατου Τζορτζ Κένεντι!

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Watchers I-IV Review (1988-1998)

ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Δεν σκόπευα να ασχοληθώ με τη σειρά ταινιών Watchers αλλά υπάρχει μια προσωπική ιστορία που δικαιολογεί εν μέρει την ενασχόληση με τις συγκεκριμένες ταινίες. Θα μου πεις, χρειάζεσαι δικαιολογία για να ασχοληθείς με οτιδήποτε στο ιστολόγιό σου; Όχι, είναι η αλήθεια, αλλά εδώ έχουμε μια πραγματικά κακή σειρά ταινιών, που νιώθω ότι για κάποιο λόγο πρέπει να δώσω μερικές εξηγήσεις πριν ξεκινήσω. Σας μεταφέρω λοιπόν πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εκεί που ο μικρός Νίκος ρουφάει ταινίες με το τσουβάλι.

 Έχοντας μια συμπάθεια ήδη στις ταινίες φαντασίας και τρόμου, οτιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή μου από αυτά τα είδη, το παρακολουθούσα χωρίς δισταγμό. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να λειτουργεί στην Κέρκυρα ένας τοπικός τηλεοπτικός σταθμός (ΙΟΝΙΑΝ TV ή ΤΗΛΕΚΕΡΚΥΡΑ, δεν είμαι σίγουρος), ο οποίος για να γεμίζει τις ώρες τηλεοπτικού αέρα, έπαιζε σε άσχετες ώρες βιντεοκασέτες, ψιλοπαράνομα, όπως έχω αναφέρει ξανά σε παλιότερο κείμενο. Δεν υπήρχε κανένα φίλτρο ως προς το θέμα της ταινίας και την ώρα προβολής, οπότε πολύ συχνά έπαιζε πρωινές ώρες ταινίες τρόμου! Υπέροχες καταστάσεις για εμάς τους πιτσιρικάδες! Τότε λοιπόν έπαιζε αρκετά συχνά μια ταινία με ένα τέρας κι ένα σκύλο, που φαίνεται να είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση. Θυμάμαι ότι τότε η ταινία μου άρεσε ιδιαίτερα. Τα χρόνια πέρασαν και σε μεγαλύτερη ηλικία πια αλλά και με την άνθιση του διαδικτύου αρχίζω να αναζητώ την ταινία αλλά μάταια, καθώς δεν θυμόμουν ούτε τίτλο ούτε κάποιον από τους πρωταγωνιστές αλλά αμυδρά κάποιες σκηνές. Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό πέφτω πάνω στο Watchers, χαζεύοντας στην πλατφόρμα του Tubi. Κάτι μου θυμίζει η ιστορία της ταινίας και αμέσως σκέφτομαι "αυτή πρέπει να είναι η ταινία που έβλεπα πιτσιρικάς". Την παρακολουθώ λοιπόν αλλά σύντομα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτή η ταινία που πίστευα και επίσης δεν ήταν και πολύ διασκεδαστική. Να σου όμως που στις προτάσεις τις πλατφόρμας υπάρχουν και τα επόμενα δύο σίκουελ της ταινίας και σκάει η αφίσα του Watchers II και ξυπνάνε μνήμες βλέποντας τον Μαρκ Σίνγκερ με το καρό πουκάμισο, το όπλο στο χέρι κι ένα πλάσμα κρυμμένο στο βάθος. Εύρηκα! Να η ταινία που έβλεπα πιτσιρικάς! Ο ενθουσιασμός βέβαια δεν άργησε να εξατμιστεί καθώς η ταινία δεν είναι και το καλύτερο δείγμα b-movie, αλλά έτσι έχετε μια εξήγηση για τον λόγο που αποφάσισα να ρίξω μια ματιά τελικά και στις τέσσερις ταινίες των Watchers.

 Το πρώτο φιλμ είναι ίσως το πιο εύκολο να παρακολουθήσει κάποιος. Δεν παρουσιάζει τίποτα το ιδιαίτερο αλλά έχει καλούς ηθοποιούς και μια '80s αισθητική που ταιριάζει με την υπόθεση. Σκύλος με αναπτυγμένη νοημοσύνη, πείραμα μιας εταιρείας, το σκάει από τις εγκαταστάσεις αλλά στο κατόπι του βρίσκονται πράκτορες της εταιρείας κι ένα ακόμα πλάσμα που αφήνει πτώματα στο διάβα του, και που δε θα σταματήσει αν δεν βρει το σκύλο. Ο σκύλος βρίσκει τον κατάλληλο σύντροφο στο πλευρό του Κόρεϊ Χάιμ και μαζί προσπαθούν να βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν τους κυνηγούς τους. 

 Ο ταλαντούχος Κόρεϊ Χάιμ, ο Μάικλ Άιρονσαϊντ και ο συμπαθής σκυλάκος δίνουν πόντους σε μια ταινία που δεν έχει πολλά να πει. Ούτε ιδιαιτέρως διασκεδαστική γίνεται ποτέ, ούτε ατμόσφαιρα καταφέρνει να έχει, ούτε τα πρακτικά εφέ και ο σχεδιασμός του πλάσματος είναι αρκετά ευφάνταστος. Γενικά η ταινία δεν είχε πάει καλά στην εποχή της αλλά ούτε μπορώ να πω ότι έχει δημιουργήσει κάποιο κοινό με το πέρασμα των χρόνων ώστε να μπει στον κανόνα του καλτ.

 Δύο χρόνια μετά όμως ο παραγωγός τόσο της πρώτης ταινίας αλλά και τον επόμενων τριών συνεχειών, Ρότζερ Κόρμαν, φροντίζει να δώσει την πρώτη από αυτές τις συνέχειες. Το Watchers II έχει πρωταγωνιστή τον θρύλο των b movies, Μαρκ Σίνγκερ, και είναι ίσως η πιο τίμια από τις τέσσερις ταινίες. Ξεκάθαρη b movie αισθητική σε όλα τα επίπεδα, με σενάριο γραμμένο στο πόδι, κακές ερμηνείες, υπερβολικές ερμηνείες και φυσικά γυμνό χωρίς λόγο. Κι όμως αυτή η ταινία κυλάει πιο ευχάριστα από την πρώτη, ίσως γιατί δέχεται από πολύ νωρίς αυτό που είναι!

 Από εδώ και κάτω, οι ταινίες είναι πραγματικά κακές ακόμα και για b movies. Το Watchers III μεταφέρει τη δράση στη ζούγκλα και προσπαθεί να αντιγράψει το Predator, ρίχνοντας ένα μάτσο μισθοφόρους στη δράση με τον Γουίνγκς Χάουζερ να ηγείται και να είναι ίσως το μόνο πράγμα που κρατάς από την ταινία, καθώς ερμηνευτικά παρά είναι καλός για το είδος.

 Η τελευταία ταινία της σειράς, Watchers: Reborn, ήρθε το 1998, τέσσερα χρόνια μετά το τρίτο μέρος. Εδώ έρχεται ο Μαρκ Χάμιλ να πρωταγωνιστήσει, πολύ μακριά από την εποχή της τεράστιας φήμης που του χάρισε το Star Wars. Ένα μάτσο χάλια και αυτή η ταινία, με ακόμα χειρότερες ερμηνείες, με κακή σκηνοθεσία, κάκιστους διαλόγους. Το σενάριο ήθελε να δώσει ένα πιο τραγικό χαρακτήρα στο πλάσμα που κυνηγά ξανά το σκύλο, όπως σε όλες τις προηγούμενες ταινίες, αλλά η ταινία δεν βλέπεται.

 Ξεφεύγοντας αρκετά από το περιεχόμενο του βιβλίου που έγραψε ο Ντιν Κουντζ, με τον ίδιο τίτλο, τα Watchers ανήκουν σε εκείνη την μοναδική κατηγορία ταινιών που ξεκίνησαν ένα franchise από μια μέτρια ταινία και στην πορεία τα πήγαν πραγματικά χειρότερα. Παρ' ολ' αυτά ο Ρότζερ Κόρμαν κατάφερε να φτιάξει τέσσερις από αυτές και να βγάλει φαντάζομαι και κάποια χρήματα, βάζοντας ελάχιστα στην παραγωγή τους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Hero and The Terror (1988) Action Heroes Review

 

Ο ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

Δράσης, Αστυνομική, Ψυχολογικό Θρίλερ

Διάρκεια: 96'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε στο 1988, εποχή που ο Τσακ Νόρις είναι ακόμα αρκετά μεγάλο όνομα μεν αλλά που φαίνεται ότι αρχίζει μια καμπή στη δυναμική του στα ταμεία. Έχει ήδη κάνει τεράστιες επιτυχίες με τις ταινίες Missing in Action (1985), Code of Silence (1985), Invasion USA (1985) και Delta Force (1986) όμως τα νούμερα σιγά-σιγά αρχίζουν να πέφτουν. Το 1988 λοιπόν είναι η χρονιά που ο Τσακ θα βρεθεί με δύο ταινίες στους κινηματογράφους. Το τρίτο μέρος του Missing in Action δεν καταφέρνει να φέρει πίσω τα χρήματα που κόστισε στην παραγωγή ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το Hero and The Terror, μια ακόμα ταινία μετά το Code of Silence, που ο Νόρις προσπάθησε να "παίξει" λίγο παραπάνω. Αν με ρωτάς αν τα κατάφερε, μπορώ να σου απαντήσω μόνο ότι πραγματικά φαίνεται η προσπάθειά του. Εμφανίζεται πιο χαλαρός μπροστά στην κάμερα αλλά να αποδώσει σε βάθος τον τραυματισμένο ψυχολογικά αστυνομικό δεν το καταφέρνει πολύ καλά. Είναι ωστόσο κακή ταινία το Hero and The Terror; Όχι! Δεν είναι κάτι πάρα πολύ καλό αλλά είναι συμπαθητικό ψυχολογικό/ αστυνομικό θρίλερ και μια αξιόλογη προσπάθεια από τον Τσακ Νόρις να δείξει ότι μπορεί να ερμηνεύσει κάτι παραπάνω από έναν λιγομίλητο εκδικητή.

 Ο Νόρις υποδύεται τον αστυνομικό Ντάνι Ο'Μπράιεν, ο οποίος έχει κερδίσει το προσωνύμιο του Ήρωα καθώς κατάφερε μετά από μάχη που θα μπορούσε να κοστίσει τη ζωή του, να συλλάβει τον ψυχοπαθή κατά συρροήν δολοφόνο, Σάιμον Μουν, γνωστό και ως Τρόμο (Terror). Μερικά χρόνια μετά τη σύλληψή του, ο Σάιμον Μουν καταφέρνει να αποδράσει από το άσυλο και ο Ο'Μπράιεν, ο οποίος δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τα ψυχολογικά τραύματα που του άφησε η αναμέτρηση με τον δολοφόνο, πρέπει να τον βρει και πάλι και να βάλει ένα τέλος.

 Κάτι που γοήτευε πάντα στο Hero and The Terror ήταν η επιλογή να βάλουν τον δολοφόνο να κρύβεται στα υπόγεια ενός μεγάλου θεάτρου, άμεση αναφορά στο Φάντασμα της Όπερας. Ο Μουν κρύβεται εκεί και αρπάζει τα θύματά του ένα-ένα μέχρι τη στιγμή που ο Ο'Μπράιεν θα τον ανακαλύψει και θα αναμετρηθούν για τελευταία φορά. Κάτι που με παραξένευε στην ταινία ήταν η επιλογή να επιδείξει ο Τσακ τη ρομαντική του πλευρά (και την κωμική του καθώς τον βλέπουμε ακόμα και να λιποθυμά την ώρα που ετοιμάζεται να γεννήσει η σύντροφός του), με σκηνές όπως το δείπνο με τη σύντροφό του αλλά και την τελική σκηνή που αρπάζει έναν ιερέα στο διάδρομο του νοσοκομείου για να τους παντρέψει. Από την άλλη, βλέποντας ξανά την ταινία σήμερα, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά κάνουν πιο αληθινό και πιο τρωτό του χαρακτήρα που υποδύεται ο Νόρις στην οθόνη, απλώς δεν έχει την ερμηνευτική ικανότητα να τα υποστηρίξει ικανοποιητικά.

 Το Hero and the Terror δεν είναι σίγουρα μια τυπική ταινία "Τσακ Νόρις". Έχει λιγότερα κλωτσομπουνίδια μεν, αρκετά δε για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Τσακ, ενώ η δράση με τη λόγικη των κυνηγητών και των πυροβολισμών είναι σαφώς λιγότερη για τα στάντρ του Νόρις. Έχει όμως ενδιαφέρον η αναμέτρηση με τον θηριώδη Terror, που υποδύεται ο επίσης θηριώδης Τζακ Ο'Χάλοραν (ο Νον του Σούπερμαν 2), που φαντάζει σαν μεταφυσική φιγούρα, φέρνοντας στο μυαλό άλλους κινηματογραφικούς φονιάδες, όπως ο Τζέισον Βόρχις και ο Μάικλ Μάγιερς. Έχει κάνει επίσης καλή δουλειά ο σκηνοθέτης μας, Γουίλιαμ Τάνεν, κρατώντας καλό ρυθμό σε όλη την ταινία καταφέρνοντας να συνδυάσει τη ρομαντική κομεντί με το αστυνομικό θρίλερ. Προφανώς δεν το κάνει με απόλυτη επιτυχία καθώ τότε θα μιλούσαμε άνετα για μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τσακ, το κάνει όμως σε τέτοιο βαθμό που δίνει στο Hero and The Terror τον τίτλο της μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της φιλμογραφίας του Τσακ Νόρις.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Dead Heat (1988) Review

Δράσης,Φαντασίας,Τρόμου


Σκηνοθεσία:Mark Goldblatt
Σενάριο:Terry Black
Πρωταγωνιστούν:Treat Williams, JoePiscopo,Lindsay Frost,
Darren McGavin
Διάρκεια: 86'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το Dead Heat του 1988, μπαίνει πολύ ψηλά στη (φανταστική) λίστα των πιο "καρτούν" ταινιών που έχω παρακολουθήσει. Είναι σαν να βλέπεις ένα λίγο πιο βίαιο καρτούν, από αυτά που φτιάχνονταν τη δεκαετία του '80 και έπαιζαν τα Σαββατοκύριακα στην τηλεόραση, να παίρνει σάρκα και οστά. Η πλοκή, οι χαρακτήρες, τα σκηνικά, οι φιγούρες είναι λες και ξεπήδησαν μέσα από τα κινούμενα σχέδια ενός τέτοιου καρτούν. Μπορεί λοιπόν κάποιος που μεγάλωσε με τους Γκόστμπαστερς, το Σερίφη του Διαστήματος, τους G.I.JOE και το M.A.S.K. να μην συμπαθήσει αυτή την θεοπάλαβη b movie; Όχι, βέβαια!

 Αποτυχημένη στην εποχή της ταινία, το Dead Heat βρήκε αρκετούς ακόλουθους με το πέρασμα των χρόνων. Η καρτουνίστικη μορφή του δεν έπεισε το κοινό της εποχής (ούτε προφανώς τους κριτικούς) και πέρασε στα ψιλά. Σιγά σιγά όμως απέκτησε καλτ φήμη, όπως αρκετά δημιουργήματα της περίφημης δεκαετίας του 1980!

Πρόκειται στην ουσία για ένα buddy movie, με δύο αστυνομικούς του Λος Άντζελες να κυνηγούν νεκροζώντανους! Ένα κύμα διαδοχικών ληστειών στην πόλη έχει ξεσπάσει και οι αστυνομικοί Ρότζερ Μόρτις και Νταγκ Μπίγκελοου προσπαθούν να σταματήσουν μια από αυτές. Μετά από απανωτούς πυροβολισμούς και μια επίθεση με .... αυτοκίνητο κατευθείαν πάνω στον ένα δράστη, οι κακοποιοί βρίσκονται πλέον στο νεκροτομείο. Εκεί η ιατροδικαστής αποδεικνύει ότι τα δύο πτώματα έχουν βρεθεί ξανά στο νεκροτομείο, καθώς υπάρχουν φωτογραφίες τους αλλά και σημάδια από την προηγούμενη νεκροψία. Ένα χημικό στοιχείο που υπάρχει στον οργανισμό των νεκρών οδηγεί τους δύο αστυνομικούς συνεργάτες σε μια εταιρεία που πρόσφατα έχει παραγγείλει μια μεγάλη ποσότητα  από αυτό. Εκεί ανακαλύπτουν μια μηχανή που μπορεί να επαναφέρει τα νεκρά σώματα ξανά στη ζωή και πίσω από όλα αυτά κρύβεται φυσικά ο πλούσιος ιδιοκτήτης της εταιρείας αλλά κι ένας συνεργός μέσα από την αστυνομία, που φροντίζει να προμηθεύει τα πτώματα. Το μεγάλο πρόβλημα προκύπτει όταν ο ένας αστυνομικός, μετά από συμπλοκή με ένα ζόμπι θα χάσει τη ζωή του. Τι κάνει λοιπόν ο φίλος του; Φυσικά τον επαναφέρει στη ζωή με τη βοήθεια του μηχανήματος! Οι ώρες όμως που έχει μπροστά του δεν είναι πολλές καθώς η αποσύνθεση προχωρά και το σώμα του σύντομα θα διαλυθεί.

 Ο Μαρκ Γκόλντμπλατ έχει σκηνοθετήσει είναι επιτυχημένος μοντέρ στο Χόλιγουντ αλλά έχει σκηνοθετήσει μόλις δύο ταινίες. Το Dead Heat και ένα χρόνο μετά το The Punisher, με τον Ντολφ Λούντγκρεν στο ρόλο του κόμικ ήρωα της Μάρβελ. Και οι δύο ταινίες του Γκολντμπλατ έχουν αποκτήσει καλτ φήμη αλλά δεν είχαν πάει καλά εισπρακτικά στην εποχή τους κάτι που φαίνεται να σταμάτησε την σκηνοθετική καριέρα του. Εδώ πάντως φτιάχνει μια αρκετά διασκεδαστική ταινία, ένα βίαιο αλλά εντελώς καρτουνίστικο b movie, με γρήγορους ρυθμούς, καλές ατάκες και πάρα πολύ καλά πρακτικά εφέ, που κρατάνε μέχρι σήμερα. Κορυφή όλων των σκηνών με πρακτικά εφέ είναι αυτή στο κινέζικο εστιατόριο, την οποία δεν χρειάζεται να περιγράψουμε, γιατί αξίζει απλώς να τη δείτε.

 Εύσημα παίρνει σίγουρα και το σενάριο του Τέρι Μπλακ, που ούτε αυτός δούλεψε ξανά σε κινηματογραφική ταινία αλλά μόνο σε τηλεοπτικές σειρές και βίντεο παιχνίδια. Έχει φτιάξει μια αρκετά έξυπνη ιστορία και έχει φροντίσει να να εξελίξει την πλοκή του. Οι χαρακτήρες μπορεί να είναι τυπικοί για το είδος και να μην αναλύονται ιδιαίτερα αλλά είναι τέτοια η "υφή " της ταινίας που πραγματικά δε σε απασχολεί ιδιαίτερα.

Αυτό που σίγουρα δεν υπάρχει στην ταινία είναι καλές ερμηνείες. Οι δύο πρωταγωνιστές σώζονται σχετικά κυρίως λόγω προσωπικότητας των ηθοποιών. Ο Τζο Πίσκοπο ήταν ένας αρκετά έμπειρος κωμικός και έχει αρκετή άνεση στην οθόνη ενώ ο Τριτ Γουίλιαμς, από τη στιγμή που επιστρέφει στη ζωή φαίνεται να χαλαρώνει την ερμηνεία του και να το απολαμβάνει. Από τους υπόλοιπους, μέτρια πράγματα. Ακόμα κι από τον μέγιστο Βίνσεντ Πράις, πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι όλο αυτό οφείλεται στον σκηνοθέτη και την καθοδήγηση των ηθοποιών.

 Θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ καλύτερο και ακόμα πιο διασκεδαστικό, το Dead Heat, αν ίσως έδινε λίγη περισσότερη βάση στους ηθοποιούς και δούλευε λίγο περισσότερο τους διαλόγους του. Υπάρχουν εκπληκτικές ατάκες, που τις διαδέχονται όμως άλλες εντελώς συμβατικές και πολλές φορές ανόητες.

 Ίσως όμως αυτό να προσθέτει κάτι τελικά στη μαγεία αυτής της ταινίας. Ίσως αυτό το πιο πρόχειρο σε πολλά σημεία, να σε χαλαρώνει ακόμα περισσότερο και να δέχεσαι πιο εύκολα τα ευτράπελα που συμβαίνουν μέχρι να φτάσεις στην απίστευτη τελευταία σκηνή παρωδία του Καζαμπλάνκα! Συν του ότι οδηγήσε σε ένα φινάλε που καμία σημερινή ταινία δε θα υιοθετούσε.

 Τέλεια πρόταση λοιπόν για τους φίλους της δεκαετίας του '80, των αστυνομικών buddy movies και των ταινιών φαντασίας. Ταινία για εγγυημένο χαβαλέ, είτε για ατομική είτε για ομαδική προβολή!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

b-movies.gr

PopCorn

IMDB

Midnight Run (1988) Review

Είδος: Αστυνομική, Κωμωδία

"Το Midnight Run ή Διώκτης Του Μεσονυκτίου όπως είναι η απόδοση του τίτλου στα Ελληνικά, είναι υπόδειγμα αυτού που λέμε buddy movie. Εξαιρετικός ρυθμός, δράση και χιούμορ, χαρακτήρες που δεν παύουν να είναι ανθρώπινοι ακόμα κι όταν ξεφεύγουν σε υπερβολές, πλοκή και μια ταινία με αρχή-μέση- τέλος, που σέβεται τον εαυτό της και το θεατή."

Ο ΔΙΩΚΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

Σκηνοθεσία:Martin Brest

Σενάριο:George Gallo

Παίζουν:Robert De Niro,
Charles Grodin,Yaphet Kotto

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πίσω στη δεκαετία του 1990, περίοδο που με βρίσκει στη μετάβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο και στο λύκειο λίγο πριν τον ερχομό του 2000, είχαμε την επανάσταση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα. Μόλις δύο- τρία χρόνια μετά τη δημιουργία τους (1992-'93), τα ιδιωτικά κανάλια είχαν πάρει τα πάνω τους και να οι τηλεοπτικές σειρές και να οι παραγωγές! Πολλές αναμνήσεις από εκείνη την εποχή και μέσα σε αυτές τις "τηλεοπτικές" αναμνήσεις ανήκουν κι αρκετές κινηματογραφικές ταινίες που προβάλλονταν τα βράδια, τόσο τις καθημερινές όσο και τα Σαββατοκύριακα. Ένας από τους τίτλους που θυμάμαι έντονα από εκείνη την περίοδο είναι Ο Διώκτης Του Μεσονυκτίου, ταινία που παίχτηκε αρκετά στο MEGA εκείνη την περίοδο αλλά που ποτέ δεν κατάφερα να την παρακολουθήσω. Το Νέτφλιξ φρόντισε να μου ξυπνήσει αυτή την ανάμνηση, βάζοντας την ταινία μέσα στις λίστες ταινιών της δεκαετίας του 1980 που έχει στην υπηρεσία του, κι εγώ φρόντισα να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πόσο χαίρομαι γι αυτό!

 Το Midnight Run ή Διώκτης Του Μεσονυκτίου όπως είναι η απόδοση του τίτλου στα Ελληνικά, είναι υπόδειγμα αυτού που λέμε buddy movie. Εξαιρετικός ρυθμός, δράση και χιούμορ, χαρακτήρες που δεν παύουν να είναι ανθρώπινοι ακόμα κι όταν ξεφεύγουν σε υπερβολές, πλοκή και μια ταινία με αρχή-μέση- τέλος, που σέβεται τον εαυτό της και το θεατή.

 Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που δεν οφείλει την επιτυχία της και τη διαχρονικότητά της μόνο σε κάποιον ή κάποιους από τους συντελεστές αλλά σε όλους. Η σκηνοθεσία του Μάρτιν Μπρεστ, το σενάριο του Τζορτζ Γκάλο, οι ερμηνείες και οι αυτοσχεδιασμοί των ηθοποιών, το μουσικό κομμάτι, η φωτογραφία, όλα είναι απολύτως συντονισμένα στους ίδιους ρυθμούς!

 Ο Γκάλο υπογράφει το σενάριο και μας λέει μια ιστορία με μαφιόζους, διεφθαρμένους μπάτσους, κυνηγούς επικηρυγμένων κι ενός... λογιστή. Ο Ντε Νίρο υποδύεται τον Τζακ Γουόλς, κυνηγό επικηρυγμένων και πρώην αστυνομικό, που καλείται να μεταφέρει σώο έναν λογιστή που καταχράστηκε μερικά εκατομμύρια από έναν αρχιμαφιόζο. Η αποστολή δεν είναι εύκολη για διάφορους λόγους. Ο λογιστής είχε αποφυλακιστεί με εγγύηση που είχε πληρώσει ο Έντι Μοσκόνε, ο τύπος που προσέλαβε τον Τζακ, και τώρα έχει εξαφανιστεί. Ο Τζακ πρέπει να τον βρει, να τον μεταφέρει από τη μια άκρη της Αμερικής στην άλλη σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, προσπαθώντας να αποφύγει το FBI, έναν ακόμα κυνηγό επικηρυγμένων και τη μαφία. Το μόνο θέλει ο Τζακ είναι να παραδώσει στην ώρα του τον κρατούμενο, ούτως ώστε με τα χρήματα της αμοιβής να αποσυρθεί από αυτή τη δουλειά.

 Ο Μάρτιν Μπρεστ, ο σκηνοθέτης, είχε παραδώσει τέσσερα χρόνια πριν το Midnight Run μια ακόμα κλασική αστυνομική ταινία, το Ο Μπάτσος Του Μπέβερλι Χιλς, ενώ τέσσερα χρόνια μετά το Midnight Run έρχεται η υποψηφιότητα για όσκαρ με το Άρωμα Γυναίκας. Λίγα χρόνια μετά μας δίνει το Meet Joe Black για να καταλήξει στη σκηνοθεσία του τραγικού Gigli το 2003 κι έκτοτε να εξαφανιστεί από προσώπου γης! Δεν ξέρω αν έχασε τη φόρμα του ή αν οι πολύ κακές κριτικές του Gigli τον οδήγησαν να τα παρατήσει πάντως η πορεία του και η εξαφάνισή του είναι ιδιαιτέρως περίεργες. Ο άνθρωπος ήξερε να κάνει ταινίες και απορώ που παρά την αποτυχία του Gigli δεν ακούσαμε το όνομά του ξανά. Όπως και να 'χει, η δουλειά του στο Midnight Run είναι υποδειγματική. Κατάφερε να φτιάξει μια ταινία ψυχαγωγική, διασκεδαστικότατη έστω κι αν οι φήμες λένε ότι στο πλατό τα πράγματα δεν ήταν και τόσο διασκεδαστικά και ότι η δουλειά με τον Μάρτιν δεν ήταν και τόσο ευχάριστη. Στο τελικό αποτέλεσμα δεν διακρίνεις τίποτα. Ο ρυθμός είναι πάρα πολύ καλός, οι ηθοποιοί αποδίδουν εξαιρετικά και φαίνεται να υπάρχει χημεία ανάμεσα σε όλο το επιτελείο.

 Οι δύο πρωταγωνιστές είναι σίγουρα το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας. Ντε Νίρο και Γκρόντιν δένουν απόλυτα μεταξύ τους και φαίνεται μάλιστα ο Ντε Νίρο να το διασκεδάζει και να δίνει χώρο στους αυτοσχεδιασμούς του Γκρόντιν. Βλέποντας την ταινία σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι να θυμάται το κοινό τον Τσαρλς Γκρόντιν μόνο από το ρόλο του στις ταινίες με τον Μπετόβεν. Όχι τον κλασικό συνθέτη αλλά τον τεράστιο σκύλο. Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή σε πόσες από αυτές τις ταινίες έπαιξε αλλά είμαι σίγουρος ότι αν δείξετε τη φωτογραφία του Γκρόντιν σε κάποιον θα σας πει ότι "αυτόν τον θυμάμαι από το Μπετόβεν"! Δεν είναι σίγουρα κακή ανάμνηση αυτή αλλά ο άνθρωπος είναι εξαιρετικός ηθοποιός κι εδώ το φανερώνει αρκετές φορές. Γνωρίζει την κωμωδία πολύ καλά, είμαστε σίγουροι γι αυτό, είναι όμως καταρτισμένος και ταλαντούχος ηθοποιός γενικότερα. Εντάξει, μόνο για τον Γκρόντιν μιλάω αλλά για το Ντε Νίρο τι να πεις! Τα ξέρετε!

 Δε σταματάμε όμως εκεί με τους ηθοποιούς. Έχουμε και τον απίστευτα διασκεδαστικό Γιάφετ Κότο ως Αλόνζο Μόσλι, τον πράκτορα του FBI που κλέβει την ταυτότητά του ο Ντε Νίρο και αυτό χρησιμοποιείται με πολύ επιτυχημένο κωμικό τρόπο σε όλη τη διάρκεια του φιλμ. Ο Τζο Παντολιάνο καλός κι εδώ, ο Ντένις Φαρίνα παίζει το μαφιόζο χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει, μόνο με τον αέρα που έχει, ενώ προσωπικά διασκεδάζω με τον Τζακ Κίχοου, τον τύπο που παίζει τον βοηθό του Μοσκόνε και ρουφιάνο των μαφιόζων!

 Μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους και μια από τις πιο ευχάριστες προβολές που είχα εδώ και καιρό, το Midnight Run πρέπει να θεωρείται πλέον κλασικό! Μπορούν οι κινηματογραφιστές του σήμερα που προσπαθούν να φτιάξουν buddy movies βασιζόμενοι στα στερεότυπα και μόνο, να ρίξουν μια ματιά εδώ και να κρατήσουν σημειώσεις. Η πλοκή, οι χαρακτήρες, η κωμωδία και η δράση χώρεσαν εδώ σε εξαιρετικά προσεγμένες δόσεις και το αποτέλεσμα είναι σχεδόν τέλειο!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80ς: Night of The Demons

Είδος: Τρόμου, Φαντασίας, Κωμωδία

ΝΥΧΤΕΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

Σκηνοθεσία:Kevin Tenney

Σενάριο:Joe Augustyn

Παίζουν:Cathy Podewell,
Alvin Alexis,Hal Havins

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια παρέα εφήβων συγκεντρώνεται σε μια παλιά ακατοίκητη βίλα για να κάνουν πάρτι τη νύχτα του Χάλοουιν. Η βίλα μοιάζει ιδανικό σκηνικό για την περίσταση κι ενώ το πάρτι ξεκινά, δε θα αργήσει να στραβώσει καθώς φαίνεται η φήμη που ήθελε το μέρος να βρίσκεται υπό την κατοχή δαιμόνων να βγαίνει αληθινή.

ΑΠΟΨΗ: Η γιορτή του Χάλοουιν είναι από τις αγαπημένες των Αμερικανών και τα πιτσιρίκια μασκαρεύονται τριγυρίζοντας στις στολισμένες με σκαλισμένες φωτεινές κολοκύθες γειτονιές, χτυπώντας πόρτες και ζητώντας ζαχαρωτά από τους νοικοκυραίους, θέτοντας την ερώτηση "φάρσα ή κέρασμα" (trick od treat). Αν ο νοικοκύρης κεράσει ζαχαρωτά τα παιδιά φεύγουν, αν όχι αυτά πρέπει να τον τρομάξουν. Εδώ και χρόνια είθισται να κυκλοφορούν ταινίες τρόμου εκείνη την περίοδο (31 Οκτωβρίου) και το κοινό να επιδίδεται στη θέαση τους με μανία. Μια από τις ταινίες που έχει αποκτήσει καλτ φήμη και αποτελεί στανταράκι για το Χάλοουιν είναι το Night of The Demons, ένα b movie δημιούργημα των Κέβιν Τένι και Τζο Ογκάστιν.

  Το φιλμ των Τένι και Ογκάστιν κυκλοφόρησε το 1988 κι ενώ το κοινό το αγάπησε και το τοποθέτησε στα δέκα πιο επιτυχημένα εισπρακτικά φιλμ τρόμου της δεκαετίας του 1980, οι κριτικοί το έθαψαν. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να γραφτούν θετικές κριτικές για το Night of The Demons, καθώς πλέον βλέπουμε με άλλο μάτι τα φιλμ τρόμου εκείνης της εποχής. Η διάθεση νοσταλγίας για εκείνα τα χρόνια και η αφέλεια που διακρίνει τα φιλμ εκείνου του καιρού είναι κάτι που σήμερα αρκετοί εκτιμούν, ανάμεσά του και ο γράφων.

  Ομολογώ ότι ήμουν έτοιμος να παρατήσω το φιλμ στα πρώτα δέκα πέντε λεπτά καθώς οι ερμηνείες είναι κατώτερες από αυτό που θα μπορούσα να υποφέρω αλλά συνέχισα πάραυτα ελπίζοντας ότι τουλάχιστον θα μπορούσα να πάρω σύντομα έναν τονωτικό μεσημεριανό υπνάκο. Μετά από γερές δόσεις γυναικείων στηθών, οπισθίων και κακών ερμηνειών, ο Τένι αποφασίζει να φτιάξει μια αρκετά συμπαθητική ατμόσφαιρα, να παίξει με το φωτισμό του και να χρησιμοποιήσει μερικά οπτικά τεχνάσματα ενδιαφέροντα, θυμίζοντας πολλές φορές την τεχνική του The Evil Dead. Κάμερα που κινείται, παιχνίδια με την προοπτική και καλά πρακτικά εφέ, με τον παλιό καλό τρόπο, μετατρέπουν το φιλμ σε μια διασκεδαστική εν τέλει εμπειρία.

  Οι χαρακτήρες δεν εξελίσσονται ποτέ, ούτε το σενάριο βοηθά αλλά ούτε οι ηθοποιοί το "έχουν" ιδιαίτερα απ' ότι φαίνεται, αλλά λίγο σε απασχολεί από ένα σημείο και μετά καθώς απ' ότι φαίνεται οι περισσότεροι από αυτούς δε θα υπάρχουν σε μια από τις επόμενες σκηνές! Οι βασικές πρωταγωνίστριες καλύπτουν τα ερμηνευτικά τους κενά δείχνοντας τα κάλλη τους σε ανύποπτο χρόνο και χώρο ενώ οι αρσενικοί πρωταγωνιστές... δε μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω.

  Πήρατε μια γενική εικόνα νομίζω του τι πρέπει να περιμένετε. Δε μιλάμε για τον Εξορκιστή, ούτε για τη Νύχτα με Τις Μάσκες αλλά για μια ξεκάθαρα b movie της δεκαετίας του '80, που μπορεί να διασκεδάσει τους υποψιασμένους θεατές. Χάλοουιν ή όχι, αν είστε φίλοι εκείνης της εποχής, ρίξτε μια ματιά στο φιλμ του Τένι, το οποίο ακολούθησαν δύο συνέχειες κι ένα ριμέικ, το 2009.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80ς: The Blob (1988)

Είδος : Τρόμου, Επιστημονικής Φαντασίας

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΜΑΖΑ
Σκηνοθεσία:Chuck Russell
Σενάριο:Chuck Russell,Frank Darabont
Παίζουν:Shawnee Smith,Kevin Dillon,
Donovan Leitch Jr.

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας μετεωρίτης πέφτει σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής. Μέσα από το μετεωρίτη απελευθερώνεται μια μάζα με μορφή ζελέ, η οποία καταβροχθίζει τους κατοίκους της πόλης και μεγαλώνει διαρκώς σε μέγεθος.   

ΑΠΟΨΗ: Η δεκαετία του 1980 ήταν για τον Αμερικανικό κινηματογράφο κάτι σαν τα νέα '50ς σε ό,τι είχε να κάνει με τις ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Οι b movies σε έξαρση αλλά και τα ριμέικ ταινιών του '50 διαδέχονται το ένα το άλλο. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως τα ριμέικ αυτών των ταινιών, στην πλειοψηφία τους, καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα πρωτότυπα έργα. The Fly, του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, The Thing, του Ντέιβιντ Κάρπεντερ, The Blob, του Τσακ Ράσελ, ακόμα και το Invaders From Mars αν θέλετε, του Τομπ Χούπερ, όλες αυτές οι ταινίες καταφέρνουν να πάνε την κεντρική ιδέα ένα βήμα παραπέρα.

  Το The Blob του 1958 αποτέλεσε ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους του μετέπειτα συμβόλου του Χόλιγουντ, Στιβ ΜακΚουήν. Και με αυτή τη φράση σας έχω δώσει το μοναδικό λόγο για τον οποίο το φιλμ του 1958 αναφέρεται από τους κινηματογραφόφιλους. Οποιαδήποτε άλλη αναφορά σε ταινία με γιγάντια μάζα σαν ζελέ που εξαπλώνεται σε μια πόλη και "καταπίνει" τους κατοίκους, έχει να κάνει μόνο με το ριμέικ του 1988, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά.

  Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Τσακ Ράσελ, στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, μετά το επιτυχημένο ντεμπούτο του με το A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors. Ο Ράσελ μεταφέρει την ιστορία στη δική του εποχή κάνοντας μερικές αλλαγές τόσο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους όσο και στο γενικότερο "κόνσεπτ". Ο πρωταγωνιστής του δεν είναι ο clean cut έφηβος του ΜακΚουήν αλλά ο λίγο πιο επαναστάτης και κακό παιδί που ερμηνεύει ο Κέβιν Ντίλον, ο οποίος πλαισιώνεται και από την επιβεβλημένη τότε παρουσία μιας πιο δυναμικής γυναίκας. Η εποχή δε θέλει τις γυναίκες φοβισμένες και πίσω από έναν άντρα αλλά μαχητικές και ανεξάρτητες. Έτσι η Μεγκ, που ερμηνεύει η Σόνι Σμιθ, στην πορεία της ταινίας παίρνει και αυτή μέρος στη δράση εναντίον της μάζας.

  Στα '80ς έχουμε και μια τάση αμφισβήτησης των Αμερικανών απέναντι στις κυβερνήσεις τους και αυτό περνά και στο The Blob. Η μάζα δεν είναι ένας εξωγήινος ιός όπως αρχικά αναφέρεται αλλά ένας ιός που έφτιαξε η Αμερικανική κυβέρνηση και είχε σταλεί με ένα δορυφόρο στο διάστημα σε τροχιά γύρω από τη Γη (ο λόγος που έγινε αυτό είτε δεν αναφέρεται είτε εγώ δεν το κατάλαβα ποτέ...). Μια βλάβη στο δορυφόρο έφερε τον ιό στη Γη και η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να θυσιάσει μερικούς ανθρώπους ούτως ώστε να παγιδεύσει ξανά την κινούμενη μάζα. Η εξέλιξη αυτή του σεναρίου είναι αρκετά ικανοποιητική σε μια περίοδο που το Χόλιγουντ έψαχνε ακόμα τους κακούς του στη Σοβιετική Ένωση. Ο Ράσελ και ο έτερος σεναριογράφος Φρανκ Ντάραμποντ (σκηνοθέτης των Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ, Πράσινο Μίλι και υπεύθυνος για τη μεταφορά του The Walking Dead στη μικρή οθόνη) αποφασίζουν να φέρουν την απειλή εκ των έσω και να αποφύγουν τόσο την καθαρά εξωγήινη εισβολή όσο και τους "κακούς Ρώσους".

  Αρκετά σημαντικό ρόλο στο φιλμ έπαιξαν τα πολύ καλά οπτικά εφέ του. Μέχρι και σήμερα η εμφάνιση της μάζας θεωρώ ότι είναι ικανοποιητική, οπότε φαντάζομαι ότι τριάντα χρόνια πριν τα πράγματα λειτούργησαν πολύ καλά για αυτόν τον τομέα του The Blob. Χαρακτηριστική η σκηνή που ο φίλος της Μεγκ παγιδεύεται μέσα στη μάζα, η οποία φθείρει σιγά το δέρμα, τους μύες και στη συνέχεια τα οστά του.

  Το The Blob δεν γίνεται ποτέ τόσο σκοτεινό όσο τα ριμέικ της Μύγας ή της Απειλής. Είναι ατμοσφαιρικό αλλά διατηρεί συνεχώς την αίσθηση του χιούμορ του. Έχει δράση, έχει στιγμές αγωνίας και για την εποχή του έχει και μια-δυο πιο gore σκηνές. Το βασικό είναι ότι σέβεται το θεατή προσπαθώντας να είναι ειλικρινές ως προς το τι θέλει να προσφέρει. Θέλει να πει μια απλή ιστορία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, βγαλμένη από μια άλλη εποχή, επιθυμώντας κυρίως να διασκεδάσει το κοινό του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Braddock: Missing In Action III (Περιπέτεια) 1988

ΜΠΡΑΝΤΟΚ: Ο ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ Νο3

Σκηνοθεσία:Aaron Norris

Σενάριο:James Bruner, Chuck Norris

Παίζουν:Chuck Norris, Aki Aleong, 
Roland Harrah III

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο συνταγματάρχης Μπράντοκ επιστρέφει στο Βιετνάμ 12 χρόνια μετά την εκκένωση της Σαϊγκόν, για να σώσει τη Βιετναμέζα σύζυγό του, που θεωρούσε νεκρή και το δωδεκάχρονο γιο, που δεν γνώριζε πως έχει. Μέσα στη ζούγκλα του Βιετνάμ ο Μπράντοκ πρέπει να ξεφύγει και να βγάλει σώους από τα σύνορα του Βιετνάμ όχι μόνο τη γυναίκα και το γιο του αλλά και τα παιδιά ενός Αμερικανοασιατικού ορφανοτροφείου.

ΑΠΟΨΗ: 


Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ


Δες και Πες 6/10

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Hero And The Terror (1988)

Είδος: Περιπέτεια, Θρίλερ

Ο ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

Σκηνοθεσία:William Tannen

Σενάριο:Dennis Shryack, 

Michael Blodgett (μυθιστορημα)

Παίζουν:Chuck Norris, 

Brynn Thayer, Steve James

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Danny O'Brien βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με τον μανιακό δολοφόνο Simon Moon, γνωστό και ως Τρόμο, τον οποίο είχε συλλάβει τρία χρόνια πριν. Ο Τρόμος δραπέτευσε και οι δολοφονίες άρχισαν πάλι στους δρόμους του Λος Άντζελες. Ο O'Brien παίρνει την υπόθεση προσωπικά και το κυνηγητό ξεκινά.

ΑΠΟΨΗ: 


Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Zombie 3 (1988)

Είδος: Τρόμου

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Σκηνοθεσία:Lucio Fulci [Bruno Mattei]

Σενάριο:Claudio Fragasso

Παίζουν:Deran Sarafian, Beatrice Ring, 

Ottaviano Dell'Acqua

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ομάδα τρομοκρατών θα κλέψει από μια στρατιωτική βάση έναν επικίνδυνο ιό. Η εξάπλωση επιδημίας είναι θέμα ωρών.

ΑΠΟΨΗ : "Ο καθένας πρέπει κάποια στιγμή να φάει"! Αυτό απάντησε ο Fulci όταν ρωτήθηκε γιατί γύρισε το Zombie 3. Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι δεν πρέπει να περιμένετε πολλά απ' την εν λόγω ταινία. Δυσκολίες στα γυρίσματα γιατί ο Fulci αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, διαφορές σκηνοθέτη και σεναριογράφου και κάπως έτσι το υλικό που παρέδωσε ο Fulci, έφτανε μετά βίας τα 50 λεπτά. Αναπληρωτής σκηνοθέτης ο Bruno Mattei και κάπου εκεί τελείωσαν όλα για το Zombie 3.

  Η γνωστή ατμόσφαιρα που διέκρινε όλες τις ταινίες του Fulci (Zombie, City Of The Living Dead ), εδώ δεν υπάρχει, ενώ συναντάμε κακές σκηνές δράσης, για τις οποίες προφανώς ευθύνεται ο Mattei. Gore υπάρχει αρκετό, με χαρακτηριστική τη σκηνή με το κεφάλι στο νεκροτομείο ενώ τα ζόμπι δεν ακολουθούν πιστά τους κανόνες των ταινιών του είδους και εμφανίζονται ταχύτερα, πιο έξυπνα (στήνουν ενέδρες!) και με ικανότητες ομιλίας κάποιες φορές. Επίσης, θα παρατηρήσετε μια προφανής αναφορά του Fulci στον Χίτσκοκ και τα Πουλιά, σε μια σύντομη σκηνή.

  Με λίγα λόγια : Είτε είστε θαυμαστές του Fulci είτε όχι, προσπεράστε το Zombie 3. Οι πρώτοι θα απογοητευτείτε, οι δεύτεροι, δε θα εκτιμήσετε όπως πρέπει, έναν χαρισματικό σκηνοθέτη.

Βαθμολογίες άλλων ιστοσελίδων :