Hero and The Terror (1988) Action Heroes Review

 

Ο ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

Δράσης, Αστυνομική, Ψυχολογικό Θρίλερ

Διάρκεια: 96'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Βρισκόμαστε στο 1988, εποχή που ο Τσακ Νόρις είναι ακόμα αρκετά μεγάλο όνομα μεν αλλά που φαίνεται ότι αρχίζει μια καμπή στη δυναμική του στα ταμεία. Έχει ήδη κάνει τεράστιες επιτυχίες με τις ταινίες Missing in Action (1985), Code of Silence (1985), Invasion USA (1985) και Delta Force (1986) όμως τα νούμερα σιγά-σιγά αρχίζουν να πέφτουν. Το 1988 λοιπόν είναι η χρονιά που ο Τσακ θα βρεθεί με δύο ταινίες στους κινηματογράφους. Το τρίτο μέρος του Missing in Action δεν καταφέρνει να φέρει πίσω τα χρήματα που κόστισε στην παραγωγή ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το Hero and The Terror, μια ακόμα ταινία μετά το Code of Silence, που ο Νόρις προσπάθησε να "παίξει" λίγο παραπάνω. Αν με ρωτάς αν τα κατάφερε, μπορώ να σου απαντήσω μόνο ότι πραγματικά φαίνεται η προσπάθειά του. Εμφανίζεται πιο χαλαρός μπροστά στην κάμερα αλλά να αποδώσει σε βάθος τον τραυματισμένο ψυχολογικά αστυνομικό δεν το καταφέρνει πολύ καλά. Είναι ωστόσο κακή ταινία το Hero and The Terror; Όχι! Δεν είναι κάτι πάρα πολύ καλό αλλά είναι συμπαθητικό ψυχολογικό/ αστυνομικό θρίλερ και μια αξιόλογη προσπάθεια από τον Τσακ Νόρις να δείξει ότι μπορεί να ερμηνεύσει κάτι παραπάνω από έναν λιγομίλητο εκδικητή.

 Ο Νόρις υποδύεται τον αστυνομικό Ντάνι Ο'Μπράιεν, ο οποίος έχει κερδίσει το προσωνύμιο του Ήρωα καθώς κατάφερε μετά από μάχη που θα μπορούσε να κοστίσει τη ζωή του, να συλλάβει τον ψυχοπαθή κατά συρροήν δολοφόνο, Σάιμον Μουν, γνωστό και ως Τρόμο (Terror). Μερικά χρόνια μετά τη σύλληψή του, ο Σάιμον Μουν καταφέρνει να αποδράσει από το άσυλο και ο Ο'Μπράιεν, ο οποίος δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τα ψυχολογικά τραύματα που του άφησε η αναμέτρηση με τον δολοφόνο, πρέπει να τον βρει και πάλι και να βάλει ένα τέλος.

 Κάτι που γοήτευε πάντα στο Hero and The Terror ήταν η επιλογή να βάλουν τον δολοφόνο να κρύβεται στα υπόγεια ενός μεγάλου θεάτρου, άμεση αναφορά στο Φάντασμα της Όπερας. Ο Μουν κρύβεται εκεί και αρπάζει τα θύματά του ένα-ένα μέχρι τη στιγμή που ο Ο'Μπράιεν θα τον ανακαλύψει και θα αναμετρηθούν για τελευταία φορά. Κάτι που με παραξένευε στην ταινία ήταν η επιλογή να επιδείξει ο Τσακ τη ρομαντική του πλευρά (και την κωμική του καθώς τον βλέπουμε ακόμα και να λιποθυμά την ώρα που ετοιμάζεται να γεννήσει η σύντροφός του), με σκηνές όπως το δείπνο με τη σύντροφό του αλλά και την τελική σκηνή που αρπάζει έναν ιερέα στο διάδρομο του νοσοκομείου για να τους παντρέψει. Από την άλλη, βλέποντας ξανά την ταινία σήμερα, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά κάνουν πιο αληθινό και πιο τρωτό του χαρακτήρα που υποδύεται ο Νόρις στην οθόνη, απλώς δεν έχει την ερμηνευτική ικανότητα να τα υποστηρίξει ικανοποιητικά.

 Το Hero and the Terror δεν είναι σίγουρα μια τυπική ταινία "Τσακ Νόρις". Έχει λιγότερα κλωτσομπουνίδια μεν, αρκετά δε για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Τσακ, ενώ η δράση με τη λόγικη των κυνηγητών και των πυροβολισμών είναι σαφώς λιγότερη για τα στάντρ του Νόρις. Έχει όμως ενδιαφέρον η αναμέτρηση με τον θηριώδη Terror, που υποδύεται ο επίσης θηριώδης Τζακ Ο'Χάλοραν (ο Νον του Σούπερμαν 2), που φαντάζει σαν μεταφυσική φιγούρα, φέρνοντας στο μυαλό άλλους κινηματογραφικούς φονιάδες, όπως ο Τζέισον Βόρχις και ο Μάικλ Μάγιερς. Έχει κάνει επίσης καλή δουλειά ο σκηνοθέτης μας, Γουίλιαμ Τάνεν, κρατώντας καλό ρυθμό σε όλη την ταινία καταφέρνοντας να συνδυάσει τη ρομαντική κομεντί με το αστυνομικό θρίλερ. Προφανώς δεν το κάνει με απόλυτη επιτυχία καθώ τότε θα μιλούσαμε άνετα για μια από τις κορυφαίες ταινίες του Τσακ, το κάνει όμως σε τέτοιο βαθμό που δίνει στο Hero and The Terror τον τίτλο της μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της φιλμογραφίας του Τσακ Νόρις.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Trailer's Time : Nightmare Alley

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο κινηματογραφικός Γκιγέρμο Ντελ Τόρο επιστρέφει το Δεκέμβρη κι εμείς παίρνουμε μια πρώτη δόση με το τρέιλερ του Nightmare Alley. Δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος, που γράφτηκε το 1946, από τον Γουίλιαμ Λίντσεϊ Γκρίσαμ. Η πρώτη μεταφορά έγινε μόλις ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, με σκηνοθέτη τον Έντμουντ Γκούλντινγκ και πρωταγωνιστές τους Τάιρον Πάουερ, Έλεν Γουόκερ, Κόλιν Γκρέι. Αυτό που υποστηρίζει ο Ντελ Τόρο είναι ότι η δική του εκδοχή θα είναι πολύ πιο πιστή στο βιβλίο, του οποίου η βασική ιστορία κινείται γύρω από τον απατεώνα δήθεν πνευματιστή, Στάντον Κάρλαϊλ, και τη συνεργασία του με την ψυχολόγο Λίλιθ Ρίτερ, με σκοπό να εξαπατούν αθώα θύματα. Η Λίλιθ όμως είναι πολύ πιο διεφθαρμένη απ' ότι ο Καρλάϊλ πιστεύει.

 Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Μπράντλεϊ Κούπερ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ρούνεϊ Μάρα, Γουίλιαμ Νταφόε, Τόνι Κολέτ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Ρον Πέρλμαν και Ντέιβιντ Στράδερν! Με τέτοιο καστ και τον Ντελ Τόρο στη σκηνοθεσία νομίζω ότι ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να πειστούμε να παρακολουθήσουμε την ταινία. Ήρθε και το εξαιρετικό τρέιλερ και κάπου εκεί τελείωσαν όλα!

The Accountant (2016)

Είδος: Ψυχολογική, Θρίλερ, Δραματική, Περιπέτεια

Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Gavin O'Connor

Σενάριο:Bill Dubuque

Παίζουν:Ben Affleck,
Anna Kendrick,J.K. Simmons

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Κρίστιαν Γουλφ είναι διάνοια στα μαθηματικά και πάσχει από αυτισμό. Έχει καταφέρει, όμως, να είναι πλήρως λειτουργικός, να διατηρεί ένα μικρό λογιστικό γραφείο ως βιτρίνα και να έχει επικίνδυνους πελάτες από τους οποίους βγάζει υπέρογκα ποσά. Ο Κρίστιαν Γουλφ είναι, όμως, και καταζητούμενος από το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο αναζητά έναν τύπο μπλεγμένο σε μεγάλες οικονομικές απάτες, γνωστός ως ο Λογιστής. Όταν ο Γουλφ προσλαμβάνεται από μια φαινομενικά "καθαρή" εταιρεία ρομποτικής για να ελέγξει μια λογιστική απόκλιση, την οποία και σύντομα αναλύει, βρίσκεται κυνηγημένος όχι μόνο από τους Ομοσπονδιακούς, που φαίνεται να πλησιάζουν στην αληθινή ταυτότητά του, αλλά και από έναν πληρωμένο εκτελεστή. Αυτό που δε γνωρίζουν όλοι όσοι τον κυνηγούν είναι ότι σχέση του Κρίστιαν με τη βία είναι το ίδιο καλή με τη σχέση του με τους αριθμούς.

ΑΠΟΨΗ: Ο Λογιστής είναι ένα από τα φιλμ που περίμενα με ενδιαφέρον να δω στους κινηματογράφους το 2016 αλλά δεν τα κατάφερα, οπότε αρκέστηκα σε προβολή στο σπίτι. Κύριος λόγος ήταν η παράξενη υπόθεση της ταινίας αλλά και ο Μπεν Άφλεκ, ο οποίος βγάζει μια ερμηνευτική ωριμότητα τα τελευταία χρόνια, η οποία με έχει κερδίσει. Αν υπάρχει κάτι στον Λογιστή που είναι καλό, μπορώ να αναφέρω με απόλυτη σιγουριά το όνομα του κυρίου Άφλεκ. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα είναι λίγο παράξενα για το φιλμ του Γκάβιν Ο'Κόννορ.

Photo by Chuck Zlotnick - © 2015 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved.

  Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ να παρακολουθείτε ένα φιλμ που να το βρίσκετε την ίδια στιγμή βαρέτο αλλά και ενδιαφέρον. Από τη μία κάτι να σου λέει να σταματήσεις την προβολή, από την άλλη μια διαφορετική φωνή να ψιθυρίζει στο αυτί σου: "Μείνε! Περνάς καλά!". Τόσο περίεργη επίδραση είχε το The Accountant πάνω μου. Ο Άφλεκ είναι αυτός που σίγουρα με κέρδισε. Υποτονικός, άχρωμος, ένας άνθρωπος χαμένος στους αριθμούς αλλά και στο πρόβλημα αυτισμού, με το οποίο έχει μάθει ωστόσο να ζει και να το παλεύει. Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του χαρακτήρα του. Η βίαιη, φονική του πλευρά και τότε ο Άφλεκ μεταμορφώνεται σε action hero, για λίγες μόνο στιγμές. Οι στιγμές δράσης γενικά είναι ελάχιστες. Δύο ή τρεις, αν δε με γελά η μνήμη μου, σε ολόκληρη την ταινία. Είναι πολύ καλές αλλά είναι μόνο αυτές. Μην δείτε το φιλμ περιμένοντας μια καθαρή ταινία δράσης. Αν θα έπρεπε να κατατάξω σε μια κατηγορία το Λογιστή, αυτό θα ήταν στα ψυχολογικά/ δραματικά θρίλερ. Ανάλυση χαρακτήρων, εξήγηση των γεγονότων της ζωής του λογιστή με φλας μπακ ικανοποιητικά, αρκετοί διάλογοι (κουραστικά μεγάλοι πολλές φορές) που θα μπορούσαν να τελειώνουν αρκετές προτάσεις πριν. Υπάρχει ακόμα και η κλασική σκηνή κοινών εξομολογήσεων, σε μια στιγμή ανάπαυλας, μεταξύ πρωταγωνιστή και πρωταγωνίστριας, που το μόνο που σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή είναι ότι πρέπει να βρουν πιο ενδιαφέροντες τρόπους εκεί στο Χόλιγουντ να παρουσιάζουν αυτές τις σκηνές. Συν του ότι η περίεργη σχέση Άφλεκ και Κέντρικ, δε μοιάζει να λειτουργεί ικανοποιητικά.

© 2015 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved.

  Στο οπτικό του κομμάτι και στα τεχνικά του μέρη, το φιλμ του Ο'Κόννορ είναι άρτιο. Καλό μοντάζ, καλός ήχος, καλή φωτογραφία. Οι ηθοποιοί επίσης είναι μια χαρά. Αυτό που μπερδεύει το θεατή είναι το ύφος του φιλμ. Εμφανίζεται ως ένα θρίλερ δράσης, το οποίο όμως κινείται με αρκετά διαφορετικούς ρυθμούς. Έχει ανατροπή, έχει σασπένς αλλά κινείται πολύ αργά. Αρχίζει με πολύ αργό βηματισμό, κάνει μία μικρή έκρηξη, ξανά ρίχνει ρυθμούς και ουσιαστικά ανεβάζει το τέμπο του ξανά στο φινάλε. Το περίεργο είναι ότι παρ' ολ' αυτά δε σε αφήνει απογοητευμένο. Είναι σαν να σε υπνωτίζει με κάποιο τρόπο και να σε κρατάει εκεί μέχρι το συμπαθητικό φινάλε του.

  Ρίξτε του μια ματιά. Είναι από τις περίεργες ταινίες της χρονιάς. Δεν ξέρω αν θα την έβλεπα ξανά και τι επίδραση θα είχε μια δεύτερη προβολή πάνω μου, αυτή η πρώτη πάντως προβολή με άφησε με ανάμικτα και μπερδεμένα συναισθήματα. Μπορεί απλώς να μην το "έπιασα"! Ποιος ξέρει;

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Ones Below (2015)

Είδος: Θρίλερ , Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:David Farr

Σενάριο:David Farr

Παίζουν:Clémence Poésy,
David Morrissey,Stephen Campbell Moore

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Κέιτ και ο Τζάστιν περιμένουν το πρώτο τους παιδί και μια σύμπτωση φέρνει στο διαμέρισμα από κάτω τους, την Τερέζα και τον Τζον, την κατά πολύ νεότερη σύζυγο και τον πλούσιο τραπεζίτη, οι οποίοι κι αυτοί περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Ένα τραγικό δυστύχημα την πρώτη νύχτα γνωριμίας των δύο ζευγαριών θα αλλάξει για πάντα τη σχέση τους και τις ζωές τους.

ΑΠΟΨΗ: Μια εσωτερική σκάλα, μια κλειστή πόρτα που σε λίγο θα ανοίξει και μια συνεχώς αυξανόμενη, απεγνωσμένη ανδρική κραυγή. Η πιο δύσκολη, γεμάτη ένταση σκηνή μιας ταινίας βγαλμένης από τους χειρότερους ανθρώπινους εφιάλτες, είναι αυτή που δε χρειάζεται κανένας ηθοποιός στην οθόνη, καμία ανθρώπινη μορφή, για να σου περάσει ένα από τα χειρότερα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος.

  Ο θεατρικός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φαρ ασχολήθηκε τα τελευταία χρόνια με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση γράφοντας τα σενάρια του Hanna και του The Night Manager. Το 2015 παραδίδει την πρώτη σκηνοθετική του δουλειά δημιουργώντας ένα παρανοϊκής σύλληψης ψυχολογικό θρίλερ, επηρεασμένο από τον Ρόμαν Πολάνσκι, τον Κάφκα και τη μοντέρνα αρχιτεκτονική. Οι αποστειρωμένοι ένοικοι του κάτω ορόφου, με τον απόλυτα συμμετρικό κήπο, τις έγχρωμες, φωτεινές ενδυμασίες φαίνεται να κρύβουν πολλά πίσω από την φαινομενικά ευγενική όψη που αποκτούν όταν επανέρχονται στο φιλμ, μετά την πρώτη μοιραία συνάντηση τους με το ζευγάρι του πρώτου ορόφου. Οι σκηνές εντάσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι αρκετές και λειτουργούν υπόγεια συνήθως, όταν στην ουσία φαίνεται να μην συμβαίνει τίποτα στην οθόνη.

Courtesy of Protagonist Pictures

  Οι αρχικά μετριοπαθείς ερμηνείες των Κλεμάνς Ποεζί και Στέφεν Κάμπελ Μουρ οδηγούνται σταδιακά στην κορύφωση και την εξωτερίκευση των συναισθημάτων όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, σε αντίθεση με τις ερμηνείες του ζεύγους Μπιρν-Μόρισεϊ, που ξεκινούν με εκρήξεις οργής για να καταλήξουν σε μια ήρεμη, σχεδόν γαλήνια σιγουριά για τα όσα συμβαίνουν.

  Το The Ones Below έχει αρκετά πράγματα που θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, όπως οι κάποιες φορές άτσαλα γραμμένοι διάλογοι και οι αντιδράσεις της Ποεζί όταν ανακαλύπτει τι συμβαίνει. Ο Φαρ, όμως, καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο, ακόμα κι αν δεν γίνεται ηθελημένα, να μας γεννήσει αμφιβολίες εν τέλει για την πραγματικότητα που βιώνει η ηρωίδα του, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιείς την τραγικότητα του φινάλε πιο έντονα κάθε φορά που το φέρνεις στο νου σου, ακόμα και μια μέρα μετά την προβολή της ταινίας (όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τον γράφοντα).

  Χωρίς χολιγουντιανές μεγαλομανίες, χωρίς φανφάρες, το The Ones Below έχει ένα καθαρά βρετανικό αέρα. Δεν είναι τέλειο αλλά δημιουργεί δυνατά συναισθήματα αν το αφήσεις να σε παρασύρει και δεν περιμένεις να δεις ένα θρίλερ από αυτά που η άλλη πλευρά του Ατλαντικού ωκεανού σε έχει μάθει να βλέπεις. Δεν έχει δράση, δεν έχει κυνηγητά, δεν έχει σκοτεινά δωμάτια και περίεργους θορύβους, με έναν κακό που παραμονεύει στο σκοτάδι. Το σκοτάδι, όπως και το φως, πηγάζει από τους χαρακτήρες, απλώς εδώ υπερνικά το σκοτάδι∙ ή το φως, θα μπορούσε εύστοχα να αντιπαραθέσει κανείς, χωρίς, όμως, να πρέπει να επεκταθούμε παραπάνω, καθώς το φιλμ του Ντέιβιντ Φαρ ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που παρακολουθείς με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όταν δε γνωρίζεις πολλά πράγματα γι αυτό.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

Deathwatch (2002)

Είδος: Τρόμου

ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Σκηνοθεσία:Michael J. Bassett

Σενάριο:Michael J. Bassett

Παίζουν:Jamie Bell, 

Rúaidhrí Conroy, 

Mike Downey

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου μια ομάδα Βρετανών στρατιωτών καταλαμβάνει ένα γερμανικό χαράκωμα και παγιδεύεται μέσα σε αυτό μαζί με ένα Γερμανό αιχμάλωτο, που προσπαθεί να τους προειδοποιήσει για "κάτι". Σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν είναι παγιδευμένοι από τον εχθρό αλλά από κάτι πολύ πιο ισχυρό και μοχθηρό.

ΑΠΟΨΗ : Αξιόλογο δείγμα ταινίας τρόμου με καλές ερμηνείες και ένα ενδιαφέρον σενάριο. Μπορείς να το δεις σαν αλληγορία, για το τι μπορεί να προκαλέσει ο πόλεμος και η μάχη για επιβίωση στην ανθρώπινη ψυχή αλλά μπορείς να το παρακολουθήσεις και σαν μια καθαρή, αξιοπρεπή ταινία τρόμου.

  Μικρό το μπάτζετ κι έξυπνος χειρισμός από το σκηνοθέτη, που απέφυγε τα ειδικά εφέ και την προσπάθεια εντυπωσιασμού με φθηνά κόλπα και προτίμησε να βασιστεί στους ηθοποιούς και το χτίσιμο της ατμόσφαιρας.Δεν δίνει ποτέ σαφή απάντηση για το τι συμβαίνει στην ταινία, αφήνοντάς μας να καταλήξουμε στα δικά μας συμπεράσματα. Οι αναλύσεις που μπορούν να γίνουν είναι αρκετές και για του λόγου το αληθές, αφού δείτε την ταινία, ακολουθείστε τον παρακάτω σύνδεσμο και θα μπορέσετε να διαβάσετε μερικές [ IMDB ]. 

  Το Deathwatch δε θα σας συναρπάσει, ούτε θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό, θα σας κερδίσει όμως αν το αφήσετε να κυλήσει και θα σας προκαλέσει να σκεφτείτε μετά το τέλος του, προσπαθώντας να δώσετε κι εσείς τη δική σας ερμηνεία. Σε περίπτωση βέβαια που ανήκετε στην κατηγορία θεατών, οι οποίοι ψάχνουν ταχείς ρυθμούς και μοντέρνο τρόπο κινηματογράφησης στις ταινίες τρόμου που παρακολουθούν, το Deathwatch, μάλλον, δεν κάνει για εσάς. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Side Effects (2013)

Είδος: Θρίλερ, Δραματική

ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Σκηνοθεσία:Steven Soderbergh  

Σενάριο:Scott Z. Burns 

Παίζουν:Jude Law,

Rooney Mara,Channing Tatum,

Catherine Zeta-Jones

Γράφει ο Νίκος Τσουκαλάς

ΥΠΟΘΕΣΗ : Η  Έμιλι και ο Μάρτιν είναι ένα νέο, όμορφο κι ευκατάστατο ζευγάρι που ζει την ονειρεμένη ζωή, μέχρι που ο Μάρτιν φυλακίζεται για αθέμιτη χρήση εμπιστευτικών πληροφοριών. Επί τέσσερα χρόνια, η Έμιλι τον περιμένει υπομονετικά, αλλά κατά τη διάρκεια της απουσίας του, έχει πέσει σε κατάθλιψη. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, ένας ψυχίατρος καλείται να συμβουλεύσει την Έμιλι. Απεγνωσμένη να μην νοσηλευτεί, συμφωνεί σε θεραπεία κι αντικαταθλιπτικά, μια απόφαση που θα αλλάξει τις ζωές όλων των εμπλεκόμενων. Όταν εκείνη δεν θα παρουσιάσει καμία βελτίωση, ο ψυχίατρος θα της παρέχει ένα νέο φάρμακο που θα την ηρεμήσει. Οι παρενέργειες όμως είναι τρομακτικές: γάμοι θα διαλυθούν, η καριέρα του γιατρού θα αποδεκατιστεί, κάποιος θα πεθάνει -ποιος είναι όμως ο υπεύθυνος; Συντετριμμένος ο γιατρός θα αναζητήσει απαντήσεις. Όταν βρει την αλήθεια, όμως, όλα όσα του έχουν απομείνει στη ζωή και την καριέρα απειλούνται να καταστραφούν. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Είναι γνωστό ότι τον τελευταίο καιρό δεν υπάρχουν αξιόλογα ψυχολογικά θρίλερ ή βγαίνουν remake παλαιότερων  με ανανεωμένους ηθοποιούς.

 Πριν δω την ταινία παρακολούθησα το trailer το οποίο είναι λίγο παραπλανητικό. Υπάρχει το ευτυχισμένο ζευγάρι, ακολουθεί κατάθλιψη, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα τα οποία δε βελτιώνουν την κατάσταση και οδηγούν στη σύγκρουση, στη καταστροφή ενός γάμου, στο έγκλημα...

 Έτσι παρακολουθώντας την ταινία μου κέντρισε το ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, αφενός εστιάζει κυρίως στο θέμα της ψυχολογίας και της κατάθλιψης, που στις ημέρες μας είναι συνηθισμένο φαινόμενο, αφετέρου συνδυάζει και το ρόλο των φαρμακευτικών εταιρειών, τι συμβαίνει πίσω από αυτές και τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα τους..

 Η ταινία ξεκινάει δυναμικά με τη σχετικά μικρή συμμετοχή του Channing Tatum αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα με των υπολοίπων. Επίσης, τρομερή η ερμηνεία, κατά τη γνώμη μου, της Rooney Mara όπου παίζει άψογα το ρόλο της καταθλιπτικής γυναίκας και όχι μόνο.. Τέλος, δε πρέπει να ξεχάσουμε το πρωταγωνιστή Jude Law όπου του ταιριάζει άψογα ο ρόλος του ψυχιάτρου και βέβαια την Catherine Zeta-Jones με δευτερεύοντα ρόλο, αλλά σε καμία περίπτωση απαρατήρητο..

 Αν θέλετε να δείτε ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ, με καλές ερμηνείες, το οποίο θα σας κρατήσει από την αρχή ως το τέλος και χωρίς να γνωρίζετε ή να φανταστείτε εξ' αρχής την κατάληξη του προχωρήστε άφοβα!!

Υ.Γ: Ελπίζω, η μικρή συμμετοχή του Channing Tatum  να μην επηρεάσει αρνητικά ένα πολύ καλό φίλο & αναγνώστη του blog στην προβολή της ταινίας .

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr