Kinda Pregnant (2025) Netflix Review

 

ΣΧΕΔΟΝ ΕΓΚΥΟΣ

Κωμωδία
Διάρκεια: 97'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η Έιμι Σούμερ επανέρχεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο επιχειρώντας να πάρει πάνω της τη νέα κωμική παραγωγή της Happy Madison (εταιρεία παραγωγής του Άνταμ Σάντλερ), που φέρνει το Νέτφλιξ στις οθόνες μας. Ιδιαίτερα συμπαθής ομολογώ ότι δεν μου είναι η κωμωδία της Σούμερ ενώ επίσης το χιούμορ του Άνταμ Σάντλερ έχει κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει. Βασικότερη των προϋποθέσεων είναι η ύπαρξη του ίδιου του Σάντλερ μπροστά στην οθόνη. Εδώ λοιπόν έχουμε αρνητική προδιάθεση απέναντι στην ταινία πριν αυτή ξεκινήσει καθώς από τη μία υπάρχει μια κωμικός που δεν μας αρέσει ιδιαίτερα και από την άλλη έχουμε στοιχεία "Σαντλερικού" χιούμορ χωρίς τη φυσική παρουσία του Σάντλερ αλλά αρκετών συνεργατών του. Οι πιθανότητες ήταν εναντίον του Σχεδόν Έγκυος από την αρχή.

 Η Λέινι είναι μια σαραντάχρονη δασκάλα που από μικρή ονειρεύεται να αποκτήσει οικογένεια. Όταν λοιπόν η μακροχρόνια σχέση της διαλύεται, διαλύεται και ο κόσμος της Λέινι. Όχι μόνο δεν θα καταφέρει να αποκτήσει παιδί σύντομα αλλά παράλληλα δύο φίλες της μένουν έγκυος και η ίδια δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Πηγαίνοντας με τη φίλη της σε ένα κατάστημα με ρούχα για εγκύους, η Λέινι δοκιμάζει ένα βρεφικό εξόγκωμα (ναι κι όμως αυτό υπάρχει) και όταν βλέπει την αλλαγή στάσης των πάντων απέναντί της καθώς θεωρούν πως είναι έγκυος, η ηρωίδα μας αποφασίζει (όπως κάθε λογικός άνθρωπος) να κυκλοφορήσει με το εξόγκωμα. Τότε θα πέσει πάνω στην πραγματικά έγκυο Μέγκαν, θα γίνουν φίλες, θα ερωτευτεί τον αδερφό της και όλα αυτά με την ίδια να υποδύεται την έγκυο και να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεμπλέξει από την κατάσταση που έβαλε τον εαυτό της.

 Το Σχεδόν Έγκυος θα μπορούσε να είναι μια αστεία φάρσα βουτηγμένη στην υπερβολή. Αντ' αυτού είναι μια σαχλή κωμωδία καταστάσεων χωρίς έμπνευση και χωρίς συγκεκριμένο χιούμορ. Τη μια γίνεται ρομαντική κομεντί, την άλλη γίνεται φάρσα, την επόμενη παίζει με το σλάπστικ, θέλει να κάνει και μερικά σχόλια πάνω στο θέμα της εγκυμοσύνης, της μητρότητας, ψευτο-κοινωνικά / πολιτισμικά σχόλια αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν κάνει καλά. Το ότι βρίσκεται στο Νέτφλιξ το σώζει κάπως γιατί κουτσά - στραβά μπορεί να το χαζέψει κάποιος από τον καναπέ του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

The Noel Diary (2022) Review

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΝΟΕΛ

Δραματική, Ρομάντζο
Διάρκεια: 99'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είμαι "Χριστουγεννομανής". Ναι, είμαι εθισμένος στα Χριστούγεννα και το παραδέχομαι. Δύσκολα κρατάω τον εαυτό μακριά από τις κούτες με τα Χριστουγεννιάτικα, όταν μπαίνει ο γλυκός Νοέμβρης. Δείχνω ενήλικη καρτερικότητα και βάζοντας όλη την εσωτερική μου δύναμη, καταφέρνω να φτάσω περί τα μέσα του Νοέμβρη πριν ανεβάσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι και ξεκινήσω να το στήνω, με τη δικαιολογία ότι πρέπει να στολίσουμε "για το παιδί", αφού "του αρέσει μωρέ" και "δεν πειράζει που είναι λίγο νωρίς". Από εκεί κι έπειτα αρχίζει η περίοδος των Χριστουγέννων και οι διαδικασίες που την ακολουθούν. Βασικότερο όλων είναι η προβολή Χριστουγεννιάτικων ταινιών αλλά και παλιών σπέσιαλ επεισοδίων κυρίως παιδικών σειρών κινουμένων σχεδίων. Όλα αυτά με πάνε πολύ πίσω και απ' ότι φαίνεται το έχω ανάγκη!

 Τα τελευταία τρία - τέσσερα χρόνια έχει συμβεί κάτι το οποίο με ανησυχεί αλλά αρχίζω να το αποδέχομαι και το παραδέχομαι. Παρακολουθώ κάποιες από αυτές τις ρομαντικές κομεντί που έρχονται σαν χιονοστιβάδες στις streaming πλατφόρμες, όπως το Νέτφλιξ, έστω κι αν αποφεύγω τίτλους του στιλ "Χριστουγεννιάτικος Βασιλικός Έρωτας" ή "Ένας Πρίγκηπας Για Τα Χριστούγεννα" και άλλα παρόμοια. Κάπως έτσι έφτασα να παρακολουθώ και το The Noel Diary, το οποίο μάλιστα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αποτελεί την νούμερο επιλογή των συνδρομητών της πλατφόρμας στην Ελλάδα. Μπορεί αυτό να μην λέει ουσιαστικά τίποτα αλλά με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα.

 Στο Ημερολόγιο Της Νοέλ παρακολουθούμε έναν επιτυχημένο συγγραφέα, που ζει απομακρυσμένος από την οικογένεια του. Ένα τηλεφώνημα τον ενημερώνει για το θάνατο της μητέρας του και τον καλεί στο πατρικό του για να μαζέψει την περιουσία της. Εκεί θα ξυπνήσουν δύσκολες μνήμες του παρελθόντος αλλά θα συναντήσει και μια γυναίκα, την Ρέιτσελ, η οποία αναζητά την βιολογική της μητέρα. Αυτή δεν είναι άλλη από την νταντά του συγγραφέα μας. Ο μόνος που γνωρίζει παραπάνω πράγματα για αυτήν είναι ο εδώ και τριάντα χρόνια εξαφανισμένος πατέρας του Τζέικομπ. Μια γειτόνισσα τους ενημερώνει για τον τόπο κατοικίας του κι έτσι ο Τζέικομπ μαζί με τη Ρέιτσελ κάνουν ένα μικρό ταξίδι μέσα στα χιονισμένα τοπία της Αμερικανικής υπαίθρου.

 Προφανώς δεν περιμένεις πολλά από τη συγκεκριμένη ταινία, όπως και από τις περισσότερες ταινίες αυτού του υποείδους, των Χριστουγεννιάτικων δραμεντί. Ενδιαφέρον είναι το όνομα του σκηνοθέτη, Τσάρλς Σάιερ, ο οποίος στα ογδόντα του επιστρέφει στη σκηνοθεσία μετά από δώδεκα χρόνια. Ο Σάιερ είναι ο σκηνοθέτης του επιτυχημένου ριμέικ , Ο Μπαμπάς Της Νύφης, με τον Στιβ Μάρτιν, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Γενικά οι δουλειές του Σάιερ σαν σκηνοθέτης είναι μετρημένες, ενώ στη συγγραφή σεναρίων ήταν πιο παραγωγικός και προφανώς έβαλε κι εδώ το χεράκι του συνυπογράφοντας το σενάριο. Η δουλειά του Σάιερ στην ταινία είναι τίμια αλλά στη λογική της τηλεταινίας. Δεν υπάρχει κινηματογραφική προσέγγιση εδώ σε καμία περίπτωση. Αυτό που καταφέρνει ωστόσο ο σκηνοθέτης μας είναι να παρουσιάσει μια ταινία που όταν δεν είναι ρομάντζο, βγάζει κάτι αρκετά γλυκό. Μιλάει για χαμένες σχέσεις παιδιών και γονιών, μιλάει για ανθρώπους που έφυγαν πρόωρα, μιλάει για τη δυσκολία των ανθρώπων να υπάρξουν στις σχέσεις τους, τις οικογενειακές αλλά και τις κοινωνικές, όταν τα πράγματα δεν προχωράνε εύκολα. Και μετά πρέπει η ταινία να γίνει και ρομάντζο, γιατί έτσι θα πουλήσει περισσότερο αλλά η ερωτική ιστορία δεν είναι καλά γραμμένη εδώ, ενώ επίσης δεν υπάρχει χημεία μετάξυ των δύο όμορφων πρωταγωνιστών.

 Μερικά όμορφα σκηνικά, χιονισμένα τοπία και το ένα σκέλος της ιστορίας μας (αφήνοντας στην άκρη τους Χριστουγεννιάτικους έρωτες) θα αφήσουν μια κάποια ικανοποίηση στο τέλος, αφού για να ξεκίνησες να βλέπεις τη συγκεκριμένη ταινία, κυρίως αυτά περίμενες, εδώ που τα λέμε. Αν ήθελες και το τύπου "άρλεκιν" ρομάντζο σου, οι ιθύνοντες στο Νέτφλιξ το γνωρίζουν και φροντίζουν να βάλουν κι εδώ το αγόρι να λέει "θα φύγω, μόνο αν μου πεις ότι δεν μ' αγαπάς" αλλά νομίζω ότι ακόμα κι εσύ ξέρεις πως θα τελειώσει αυτό...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

The Artist (2011)

Είδος: Κωμωδία, Δραματική

Σκηνοθεσία:Michel Hazanavicius

Σενάριο:Michel Hazanavicius

Παίζουν:Jean Dujardin,
Bérénice Bejo,John Goodman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η άνοδος, η πτώση και η επιστροφή ενός διάσημου αστέρα του βωβού κινηματογράφου. Οι μέρες της δόξας του, η προβληματική ιδιωτική ζωή του, ο έρωτας με μια νεαρή χορεύτρια, η οποία αρχίζει την καριέρα της τη στιγμή που η δική του παίρνει τον κατήφορο και όλη η διαδρομή του Τζορτζ Βάλενταϊν μέχρι την επάνοδό του χρόνια μετά τη χρησιμοποίηση του ήχου στον κινηματογράφο.

ΑΠΟΨΗ: Το 2011 ήταν μαγική χρονιά για τον Μισέλ Χαζαναβίσιους και τον Ζαν Ντιζαρντέν. Ο πρώτος πήρε σπίτι του το όσκαρ σκηνοθεσίας και ο δεύτερος το αντίστοιχο αγαλματάκι για τον πρώτο ανδρικό ρόλο, με μια ταινία που ρίσκαρε και βγήκε κερδισμένη τελικά, τόσο καλλιτεχνικά όσο και εισπρακτικά.

  Ο γεννημένος Παριζιάνος, Μισέλ Χαζαναβίσιους, με ρίζες Λιθουανικές παρακαλώ, συνεργάζεται με τον δημοφιλή Γάλλο κωμικό, Ζαν Ντιζαρντέν, από το 2006, δημιουργώντας δύο ιδιαίτερα επιτυχημένες κωμωδίες/ παρωδίες των ταινιών του Τζέιμς Μποντ. Τα OSS 117: Αποστολή Στο Κάιρο και OSS 117: Ο Κατάσκοπος Που Γύρισε από το ... Ρίο! κυκλοφόρησαν το 2006 και το 2009 αντίστοιχα και αποτελούν εξαιρετικό δείγμα παρωδίας ταινιών του 1960. Το πολύχρωμο σύμπαν που έφτιαξε σε αυτές τις δύο ταινίες ο Χαζαναβίσιους, μεταμορφώνεται σε άσπρο και μαύρο το 2011 και ο Ντιζαρντέν κρατά μερικά από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν της κωμικές του ερμηνείες, δίνοντας, όμως, περισσότερο βάθος στην ερμηνεία του.

  Σχεδόν όλο το φιλμ λειτουργεί σαν μια ταινία του βωβού κινηματογράφου, οπότε και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί ο Χαζαναβίσιους και οι ηθοποιοί του είναι παρόμοιες. Παίζουν έντονα, με τα πρόσωπά τους, τις εκφράσεις τους και κανείς δεν είναι καλύτερος σε όλο αυτό το παιχνίδι από τον Ντιζαρντέν. Ο Ντιζαρντέν είναι αυτός που λάμπει στην οθόνη. Χαρισματικό προσωπείο, θα μπορούσε άνετα και ο ίδιος να είναι αστέρας του βωβού κινηματογράφου, λόγω της έντονης εκφραστικότητας του προσώπου του. Ανάμεσα σε κωμική και πιο σοβαρή, δραματική ερμηνεία, ο Ντιζαρντέν ισορροπεί εξαιρετικά στο ρόλο του και βγάζει στην επιφάνεια όλο τον συναισθηματικό κόσμο και την αγωνία του πρωταγωνιστή του.

  Η δουλειά του Χαζαναβίσιους είναι κι αυτή υψηλής ποιότητας. Τα ασπρόμαυρα κάδρα έχουν ούτως ή άλλως τη μαγεία τους, ο Γάλλος το ξέρει αυτό και παίζει με τους φωτισμούς, τα κοστούμια, τον ήχο ή τη σιωπή και μας διηγείται μια ανθρώπινη ιστορία αλλά μέσα από τη ματιά και τη ζωή ενός καλλιτέχνη, ενός ανθρώπου που η τεχνολογική εξέλιξη και ο ερχομός του ήχου τον αφήνει αδιάφορο, όμως,  τον αναγκάζει να αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης της τέχνης του και αυτό τον απογοητεύει και τον τρομάζει.

  Από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, από τις πιο ιδιαίτερες και αξιόλογες προτάσεις που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο. Μη σας τρομάζει το ασπρόμαυρο, ούτε η απώλεια ομιλιών στην ταινία. Μπείτε στον κόσμο του The Artist και αφεθείτε στα χέρια του, για ένα αστείο και συγκινητικό ταξίδι.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Man Up (2015)

Είδος : Κωμωδία, Ρομαντική

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΚΛΕΦΤΑ
Σκηνοθεσία:Ben Palmer

Σενάριο:Tess Morris

Παίζουν:Lake Bell,Simon Pegg,
Henry Lloyd-Hughes

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Νάνσι είναι 34 ετών και τα πράγματα στην ερωτική ζωή της δεν πάνε πολύ καλά. Μετά από από ένα ακόμα αποτυχημένο ραντεβού κατευθύνεται προς το πατρικό της με το τρένο, όμως, θα καταλήξει να βγει ραντεβού με έναν άγνωστο, τον Τζακ, ο οποίος την περνά κατά λάθος για το ραντεβού στα τυφλά που έχει κανονίσει ένας φίλος του. Η Νάνσι κρύβει την αλήθεια από τον Τζακ και περνούν μαζί τις επόμενες ώρες βγαίνοντας το ιδανικό ραντεβού, όμως, η κατάσταση δεν αργεί να στραβώσει όταν η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. 

ΑΠΟΨΗ: Δεν ήμουν και ποτέ φίλος των ρομαντικών κομεντί αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το Man Up, ίσως λόγω των πρωταγωνιστών του, κατάφερε να με διασκεδάσει.

  Δε θα βρείτε κάτι διαφορετικό στο Man Up από το συνήθη τρόπο εξέλιξης μιας ρομαντικής κομεντί (αγόρι συναντά κορίτσι-ερωτεύονται-περνούν τέλεια-κάτι στραβώνει-καταλαβαίνουν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο-αγόρι ψάχνει κορίτσι ξανά-happy end!) αλλά είναι καλογυρισμένο και έχει μπόλικο καλό χιούμορ.

  Αν έχουμε κάτι που κάνει τη διαφορά εδώ, είναι το ότι οι πρωταγωνιστές δεν είναι οι κλασικοί "όμορφοι" χολιγουντιανοί αστέρες. Ο Σάιμον Πεγκ μοιάζει με έναν τύπο που θα μπορούσες να συναντήσεις στο δρόμο και να μην τον προσέξεις ποτέ, ενώ ακόμα και η γοητευτική Λέηκ Μπελ κατάφερε με κάποιο τρόπο να παρουσιαστεί περισσότερο σαν ένα καθημερινό κορίτσι. Πεγκ και Μπελ πάντως φτιάχνουν ένα ιδανικό δίδυμο με χημεία που βγαίνει στην οθόνη.

  Μπορεί να μην είναι κάτι το εξαιρετικό το φιλμ του Μπεν Πάλμερ, είναι, όμως, μια αρκετά καλή ταινία, που σου φτιάχνει τη διάθεση ακόμα και μέσα από τα κλισέ που τόσες και τόσες φορές έχεις δει στην οθόνη και είναι σαφώς καλύτερη από παρόμοιες Αμερικανικές παραγωγές. Όπως έχω ξαναπεί, δεν έχω πρόβλημα με τα κλισέ αρκεί να χρησιμοποιούνται με φειδώ. Εδώ είμαστε λίγο πάνω από το όριο αλλά δε βαριέσαι. Χαλάλι και το μελιστάλαχτο φινάλε. Αφήστε τους ανθρώπους να ερωτευθούν. Δεν ενοχλούν κανένα!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Στα Γρήγορα... : We 'll Never Have Paris (2014)

Είδος : Ρομαντική κωμωδία

Σκηνοθεσία:Simon Helberg,
Jocelyn Towne
Σενάριο:Simon Helberg
Παίζουν:Simon Helberg,
Melanie Lynskey,Maggie Grace

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Κουίν είναι ένας νευρωτικός, υποχόνδριος τύπος που έχει δέκα χρόνια σχέση με τη Ντέβον, την κοπέλα του από το λύκειο. Λίγο πριν της κάνει πρόταση γάμου του εξομολογείται τον έρωτά της γι αυτόν η συνάδελφός του στο ανθοπωλείο, η όμορφη Κέλσεϊ και ο Κουίν γοητευμένος αλλά και φοβισμένος μπροστά στην ιδέα του γάμου υποκύπτει περνώντας μια βραδιά με την Κέλσεϊ. Σύντομα το μετανιώνει και προσπαθεί να κερδίσει πίσω τη Ντέβον, όταν όμως της αποκαλύπτει την ατασθαλία του αυτή μετακομίζει στους συγγενείς της στο Παρίσι. Ο Κουίν θα φτάσει μέχρι εκεί προσπαθώντας να την κερδίσει πίσω.  

ΑΠΟΨΗ: Ο Σάιμον Χέλμπεργκ, ο Χάουαρντ του Big Bang Theory, γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί μαζί με τη σύζυγό του Τζόσελιν Τάουν, τη δικιά τους πραγματική ιστορία σύντομου χωρισμού. Το αποτέλεσμα δεν είναι ιδιαίτερα δυνατό δυστυχώς. Οι προοπτικές υπήρχαν αλλά τόσο το σενάριο του Χέλμπεργκ όσο και η σκηνοθεσία δεν βγάζουν όσα θα μπορούσαν από την ενδιαφέρουσα υπόθεση. Οι μακροχρόνιες σχέσεις από νεαρή ηλικία, ο φόβος της μοναξιάς, η εμπιστοσύνη στο αντίθετο φύλλο είναι μερικά από τα θέματα που προσπαθεί να θίξει το φιλμ αλλά από ένα σημείο και μετά μοιάζει να κυλάει πολύ αργά, χωρίς να μπορεί να ξεκαθαρίσει αν θέλει να είναι περισσότερο κωμωδία ή ρομαντική κομεντί, χάνοντας έτσι και στα δύο πεδία. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

He`s Just Not That Into You (2009)

Είδος: Κωμωδία, Ρομαντική

ΑΠΛΩΣ ΔΕ ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ

Σκηνοθεσία:Ken Kwapis

Σενάριο:Abby Kohn, Marc Silverstein

Παίζουν:Jennifer Aniston, 

       Jennifer Connelly, Morgan Lily

Γράφει η Γκρέτα Λαϊνά

ΥΠΟΘΕΣΗ : Βασισμένο στο δημοφιλές bestseller των σεναριογράφων του “Sex and the City”, Γκρεγκ Μπέρεντ και Λιζ Τουτσίλο, το “Απλώς Δεν Σε Γουστάρει” μας μεταφέρει στη Βαλτιμόρη, όπου μια ομάδα 20άρηδων και 30άρηδων διερευνούν τη «φύση» των σχέσεων: από τα αβαθή νερά του πρώτου ραντεβού μέχρι τα βαθιά, θολά νερά του έγγαμου βίου, αναζητούν τρόπους για να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις του αντίθετου φύλου... ελπίζοντας να αποτελέσουν την εξαίρεση στον κανόνα.

ΑΠΟΨΗ : Κι εκεί που καθόμουν χθες κι έβλεπα άλλη μια χαζορομαντική κομεντί-απόδειξη της μαζοχιστικής γυναικείας πλευράς μου -ΝΑΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ !!-,σκέφτηκα να γράψω για αυτή, σαν τιμωρία στο ανδροκρατούμενο αυτό σάιτ, που τον τελευταίο καιρό μας έχει βομβαρδίσει με ο,τι είδος πάλης φαντάζεστε!

   Ιδού λοιπόν η επιστροφή της γυναικείας φωνής. Ένα καλό καστ,μια αρκετά καλή σκηνοθεσία για το είδος της ταινίας,ανθρώπινες ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές,μια μεγάλη αλήθεια που ταράζει τα αυτιά κάθε γυναίκας-ΑΠΛΑ ΔΕ ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ-! Ναι πρόκειται για όλο αυτό το θα μου τηλεφωνήσει; Όχι; Αυτός που βγήκα χθες κ είπε θα τα πούμε; ΟΧΙ φαίνεται να Θέλει να μας φωνάξει ολόκληρο το θέμα της ταινίας. Και δεν είναι μόνο ΟΧΙ σε αυτό, είναι ένα ΟΧΙ σε όλων των ειδών τις σχέσεις . Σε απατάει; Χώρισέ τον ! Δεν σε παντρεύεται; Συλλογίσου πως θα μπορούσες να ζήσεις κοντά του χωρίς επίσημη δέσμευση! Δεν πιστεύεις στον έρωτα; ΚΑΚΩΣ ! Γιατί το έργο παιδιά είναι αμερικανική κομεντί, ΑΓΑΠΕΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ Κ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ! Γιατι;;;; Στην αρχή τουλάχιστον της ταινίας χαίρεσαι γιατί πιστεύεις ότι δεν θα πεταχτούν βεγγαλικά που θα σχηματίσουν "σ' αγαπώ", κακώς χαίρεσαι όμως! Είπαμε ρομαντική κομεντί αλλιώς θα λεγόταν δράμα και θα σου είχε μείνει κ το απόθεμα με τη nutella (φίλε Γιάννη)!

  Καλό! Δείτε το αν είστε σε mood χαζορομαντικό άλλα με μια μικρή δόση ρεαλισμού!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr