Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα disney plus. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα disney plus. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27.10.24

Carved (2024) Review

 

Τρόμου, Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 88'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε ασχοληθεί με το Mr. Crocket, μια παραγωγή του Hulu στα πλαίσια του Χάλογουιν, που μαζί με άλλες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους,  προβάλει η πλατφόρμα μέσα από την ενότητα του Huluween. Η δεύτερη μεγάλου μήκους παραγωγή έχει την ονομασία Carved και είναι στην ουσία η μεγάλου μήκους εκδοχή μιας ομότιτλης μικρού μήκους ταινία που πρόβαλε το Hulu πίσω στο 2018. Το τρέιλερ άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτό που θα δούμε να είναι κάτι αρκετά διασκεδαστικό άλλα όπως είναι γνωστό δεν μπορείς να βασιστείς ποτέ σε ένα τρέιλερ.

 Το Carved μας μεταφέρει πίσω στο 1993 και σε ένα μικρό χωριό της Αμερικής, όπου οι κάτοικοι ετοιμάζονται για το μεγάλο φεστιβάλ του Χάλογουιν, με αναπαραστάσεις παλιότερων εποχών της γιορτής αλλά και αρκετά άλλα δρώμενα, όπως ο διαγωνισμός σκαλίσματος κολοκύθας. Αυτό που μαθαίνουμε από την αρχή της ταινίας είναι ότι μερικά χρόνια πριν, στο χωριό είχε συμβεί ένας εκτροχιασμός μιας αμαξοστοιχίας που μετέφερε ραδιενεργά απόβλητα. Η καταστροφή ήταν μεγάλη για το μέρος οπότε αυτό το φεστιβάλ φαίνεται σαν μια ευκαιρία αποκατάστασης του ονόματος του χωριού. Απ' ότι φαίνεται όμως τα ραδιενεργά απόβλητα επηρέασαν μια ... κολοκύθα, η οποία είναι αποφασισμένη να εκδικηθεί για όλα τα δείνα που πέρασαν και περνούν τα αδέλφια όλα αυτά τα χρόνια. Ο διαγωνισμός σκαλίσματος κολοκύθας θα έχει διαφορετικό νικητή αυτή τη χρονιά.

 Εδώ υπάρχει έδαφος για ένα υπέροχο b-movie αλλά δυστυχώς παίρνουμε μόνο μικρές στιγμές απόλαυσης. Αδιάφοροι χαρακτήρες που θέλουν να παρακολουθήσουμε για κάποιο λόγο τα προσωπικά τους κι ένα χιούμορ που δεν βρίσκει πάντα στόχο κάνουν την ταινία να έχει αρκετά διαστήματα υποτονικά. Έχει ενδιαφέρον πάντα το θέμα της εκδίκησης τη φύσης και είναι έξυπνη η αντιστροφή των ρόλων αλλά το έχουμε δει το έργο κι άλλες φορές και πιο επιτυχημένα. Ο ίδιος σκηνοθέτης, ο Τζάστιν Χάρντινγκ, το έκανε καλύτερα με το μικρής διάρκειας Carved, το οποίο είναι πολύ πιο έξυπνα στημένο, χωρίς να μπλέκει ραδιενέργειες και προσωπικά δράματα αλλά λέγοντας μια ιστορία φαντασίας και τρόμου μέσα σε πέντε λεπτά, χρησιμοποιώντας πάρα πολύ έξυπνα τις εικόνες του.

 Αν για κάποιο λόγο θα έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στις δύο ταινίες του Huluween, που μπορούμε να βρούμε στο Disney+, νομίζω ότι θα επέλεγα το Carved, γιατί παρά τα ελαττώματά του, δημιουργεί μια σχετικά καλή ατμόσφαιρα, έχει μερικά ενδιαφέροντα εφέ και το πάει λίγο περισσότερο στα άκρα. Θα προτιμούσα να αποφεύγαμε εξηγήσεις περί ραδιενεργών αποβλήτων και να ήταν η εξήγηση εντελώς μεταφυσική, χωρίς στην ουσία να χρειαστεί να υπάρχει εξήγηση καθώς-ας το συνειδητοποιήσουμε- μιλάμε για μια φονική κολοκύθα. 


 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

 

 

18.10.24

Mr. Crocket (2024) Mini Review

 

Τρόμου, Φαντασίας
Διάρκεια: 88'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Οκτώβρης μπήκε για τα καλά και ως είθισται οι διάφορες πλατφόρμες ροής αρχίζουν να μας βομβαρδίζουν με ταινίες τρόμου καθώς πλησιάζουμε στη γιορτή του Χάλογουιν. Μια από τις παραγωγές που επέλεξε να κάνει το Hulu αυτή τη χρονιά, είναι το Mr Crocket, του Μπράντον Έσπαϊ.

 Τοποθετημένο στη δεκαετία του 1990, το Mr Crocket, μας διηγείται την ιστορία ενός αποτυχημένου παρουσιαστή τηλεοπτικών παιδικών εκπομπών, που μετά το θάνατό του, συνεχίζει να υπάρχει ως μια σατανική οντότητα που απαγάγει παιδιά από κακοποιητικούς γονείς ή γονείς που ο ίδιος θεωρεί ότι δεν προστατεύουν τα παιδιά τους όπως θα έπρεπε. Ο κακός γονέας βασανίζεται μέχρι θανάτου και το παιδί ζει για πάντα στον χαρούμενο τηλεοπτικό κόσμο του Mr Crocket. Όλα ξεκινούν με μια βιντεοκασέτα που βρίσκεται με μυστηριώδη τρόπο έξω από το σπίτι του εκάστοτε παιδιού. Το παιδί παρακολουθεί την εκπομπή και άθελά του καλεί τον Mr Crocket, μέσω ενός αθώου τραγουδιού, σήμα κατατεθέν της εκπομπής. Μετά το θάνατο του άνδρα της, η Σάμερ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και συναντά δυσκολίες στην ανατροφή του παιδιού της, που τροφοδοτούν αρκετές εντάσεις στην καθημερινότητά τους. Η μυστηριώδης βιντεοκασέτα βρίσκεται εκεί και φαίνεται να ηρεμεί αρκετά το παιδί όταν το παρακολουθεί, όμως όταν ο γιος της θα εξαφανιστεί, η Σάμερ θα έρθει αντιμέτωπη με τον σατανικό Mr. Crocket και θα προσπαθήσει να βρει τρόπο να ελευθερώσει τον γιο της.

 Η ταινία του Έσπαϊ επιχειρεί να μας μεταφέρει στη δεκαετία του '80 και του '90 και να αποτίσει φόρο τιμής σε δημιουργίες της εποχής και ιδιαίτερα στο A Nightmare On Elm Street. Ο κύριος Κρόκετ θυμίζει ως προς τον τρόπο που δρα τον Φρέντι Κρούγκερ και γενικότερα το στήσιμο της ταινίας παραπέμπει στην κλασική ταινία του Γουές Κρέιβεν. Το γράψιμο όμως εδώ είναι φτωχό και πέρα από τα συμπαθητικά πρακτικά εφέ και τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, που στηρίζει η καλή ερμηνεία του Έλβις Νολάσκο, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να δεις.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

20.12.23

Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever (2023) Disney+ Review


ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ

Animation, Κωμωδία
Διάρκεια: 62'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Οι οικογενειακές χριστουγεννιάτικες ταινίες αυτής της χρονιάς δεν ξεκίνησαν και πολύ καλά. Τα μετριότατα Best.Christmas.Ever! και Dashing Through The Snow αποτυγχάνουν να μας βάλουν και πολύ στο κλίμα των γιορτών αντίθετα με κάποιες πιο κωμικές ταινίες τρόμου (It's A Wonderful Knife, There's Something In The Barn) που αποδείχτηκαν πιο ικανοποιητικές. Ευτυχώς το Diary of a Wimpy Kid Christmas: Cabin Fever έρχεται να φέρει μια αρκετά συμπαθητική χριστουγεννιάτικη ταινία για την οικογένεια.

 Τα βιβλία του "Σπασίκλα", που γράφει ο Τζεφ Κίνεϊ, διαβάζονται από πιτσιρικάδες σε όλο τον κόσμο. Εγώ σαν ένας μπαμπάς ενός πιτσιρικά (λίγο μικρότερου ηλικιακά από αυτούς που απευθύνονται τα βιβλία) που του αρέσει να του διαβάζουν το βράδυ πριν κοιμηθεί, είχα μια σύντομη επαφή με τη δουλειά του Κίνεϊ αλλά τόσο εμένα όσο και τον γιο μου, δεν μας κέρδισε ιδιαίτερα. Με τούτη την μικρής διάρκειας ταινία όμως τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά.

 Το αρκετά απλό αλλά προσεγμένο animation, σε συνδυασμό με το χιούμορ και τα θετικά μηνύματα που περνάει το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο Κίνεϊ, μας βρήκε και τους δύο (μπαμπά και γιο) να περνάμε πολύ καλά κατά την προβολή της ταινίας. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε η διάθεση του Κίνεϊ να περάσει και το κοινωνικό σχόλιο, με εύκολο τρόπο, έστω κι αν μπορεί να μην γίνει απολύτως κατανοητό από τα πιτσιρίκια. Η ουσία ωστόσο θα μείνει εύκολα στα παιδικά μυαλά. Το μήνυμα της ειλικρίνειας, της οικογένειας και του τι σημαίνει τελικά "καλός" ή "κακός", περιγράφεται ωραία, έστω και με μερικές στιγμές λίγο πιο άστοχες, οδηγώντας μας όμως σε ένα φινάλε που έστω και πιο επιδερμικά (μιλάμε για παιδική ταινία, μην το ξεχνάς) θα μιλήσει και για κοινωνικές ανισότητες και θα φροντίσει να δώσει στα πιτσιρίκια την ευκαιρία να κατανοήσουν ότι τα υλικά αγαθά φέρνουν σίγουρα χαρά αλλά φέρνουν ακόμα περισσότερη χαρά όταν φεύγουν από εμάς και πάνε σε κάποιον που μπορεί να τα έχει περισσότερη ανάγκη.

 Κάπου εδώ βρίσκεται πάντα κάποιος να πει "γιατί πρέπει αυτό να το θυμόμαστε μόνο τα Χριστούγεννα;" και "φτάνει πια με αυτές τις γλυκανάλατες ιστορίες που θέλουν να μας διδάξουν το αληθινό νόημα των γιορτών" και τα λοιπά και τα λοιπά. Συμφωνώ. Ας είναι λοιπόν ακόμα και αυτές οι απλές, χαζές, αφελείς, παιδικές ταινιούλες, η αφορμή, όχι να γκρινιάξουμε, αλλά να κάνουμε πράξη αυτό που παραπονιόμαστε. Κάθε μέρα του χρόνου να θυμάσαι το νόημα των γιορτών. Κάθε μέρα του χρόνου να την περνάς σαν γιορτή, αγκαλιάζοντας τα παιδιά σου, τη γυναίκα σου, τον άνδρα σου, τα αδέρφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου. Κάθε μέρα του χρόνου, να θυμάσαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη και όχι απαραίτητα υλικά αγαθά αλλά ανθρωπιά.

 Να, βλέπεις; Εμένα όλα αυτά μου τα ξύπνησε μια απλή παιδική ταινία, χωρίς να είναι καν από τις καλύτερες που έχω δει. Το θέμα είναι να διατηρήσω ζωντανά αυτά τα συναισθήματα για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Κάπου εκεί το χάνουμε συνήθως.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


28.11.23

Dashing Through The Snow (2023) Disney+ Review

 

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΑ

Κωμωδία, Φαντασίας
Διάρκεια: 92'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Disney+ μπήκε κι αυτό από νωρίς στην κούρσα των Χριστουγεννιάτικων ταινιών. Η πρώτη που φέρνει στις οθόνες μας είναι το Dashing Through The Snow, ξεκινώντας το φετινό trend του μαύρου Άγιου Βασίλη. Όταν λέμε μαύρος δεν εννοούμε δύσμοιρος αλλά μιλάμε για το χρώμα του δέρματος, αφού εδώ τον Άγιο Βασίλη υποδύεται ο γνώστος κωμικός, Λιλ Ρελ Χάουερι, ενώ λίγες μέρες μετά, ξανά στο Disney+, θα δούμε σε ρόλο Άγιου Βασίλη και τον Ντάνι Γκλόβερ (λογικά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη κάνει πρεμιέρα)!

 Με καλές προθέσεις ξεκίνησα την προβολή του Dashing Through The Snow και φαινομενικά και η ταινία είχε καλές προθέσεις ως προς την αφήγηση μιας ιστορίας που την έχουμε ξαναδεί μεν και την βλέπουμε κάθε Χριστούγεννα αλλά που μπορεί να είναι ευχάριστη δε υπό προϋποθέσεις. Η ιστορία έχει να κάνει φυσικά με έναν τύπο που σιχαίνεται τα Χριστούγεννα λόγω παιδικού τραύματος που κουβαλάει ακόμα. Ο τύπος είναι χωρισμένος και θα περάσει λίγες ώρες με την κόρη του, την Παραμονή Χριστουγέννων, για να βοηθήσει την πρώην σύζυγο να κάνει κάποια ψώνια της τελευταίας στιγμής. Ο τύπος μας φροντίζει τη γάτα του γείτονα, ο οποίος λείπει για διακοπές και αυτό θα προκαλέσει ένα τεράστιο μπέρδεμα. Στην καμινάδα του γείτονα βρίσκεται σφηνωμένος ο Νικ, που υποστηρίζει ότι είναι ο Άγιος Βασίλης. Έξω από το σπίτι, τα τσιράκια ενός διεφθαρμένου πολιτικού αναζητούν κάτι, το οποίο πιστεύουν ότι έχουν πια στην κατοχή τους οι δύο άνδρες. Ο Νικ και ο τυπάκος πρωταγωνιστής μας θα βρεθούν κυνηγημένοι και νομίζω ότι όλοι μπορούμε να μαντέψουμε πως θα συνεχιστεί η ιστορία μας.

 Την σκηνοθεσία υπογράφει εδώ ο Τιμ Στόρι, ο οποίος ξεκίνησε από σκηνοθέτης βίντεο κλιπ και από το 2002 έχει κάνει μέσα στα χρόνια κάποιες εμπορικές επιτυχίες, όπως τα δύο πρώτα Fantastic Four και το Ride Along. Όχι τίποτα ιδιαίτερο όμως γενικά. Εδώ, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Σκοτ Ρόζενμπεργκ (ConAir, High Fidelity, Jumanji: Welcome To The Jungle) φτιάχνουν μια κωμωδία φαντασίας που θεωρητικά προσπαθεί να κάνει μια διαφορετική πρόταση με την εμφάνιση του Λιλ Ρελ ως Άγιος Βασίλης και να τον φέρει λίγο πιο κοντά στην κουλτούρα των μαύρων της Αμερικής. Καταλαβαίνω τη λογική και προχωράω παρακάτω, όμως, δυστυχώς, δεν λειτουργεί ικανοποιητικά η συγκεκριμένη πρόταση. Επιμένει στη γνωστή ατάκα που λέει "ότι πρέπει να πιστέψεις για να δεις τη μαγεία των Χριστουγέννων" και δεν σταματά να την επαναλαμβάνει αλλά πέρα από τα αρκετά καλά στάνταρ παραγωγής και μερικά ενδιαφέροντα ψηφιακά εφέ προς το φινάλε, δεν υπάρχει αρκετή μαγεία στην οθόνη αλλά ούτε αρκετή και καλή κωμωδία.

 Ο Λούντακρις, που είναι ο πρωταγωνιστής εδώ, αποτελεί μια πολύ κακή επιλογή. Είναι μια εντελώς άοσμη παρουσία, χωρίς χημεία με το κοριτσάκι που υποδύεται την κόρη του. Από την άλλη, ο Λιλ Ρελ, είναι πιο χαρισματικός, το παλεύει αρκετά αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιείται ο ρόλος του δεν δίνει αυτά που περιμένεις.

 Και τι περιμένεις από μια ταινία που θέλει να παρουσιάσει έναν εναλλακτικό Άγιο Βασίλη; 

Μα φυσικά να το πάει στα άκρα. Να πουλήσει όσο γίνεται περισσότερη τρέλα. Ο Τιμ Στόρι όμως δεν φαίνεται να μπορεί να το κάνει αυτό. Δείχνει να θέλει αλλά φαντάζομαι ότι σε μια ταινία της Ντίσνεϊ είναι πραγματικά δύσκολο, ακόμα κι αν μπορείς, να δώσεις έναν ουσιαστικά εναλλακτικό Άγιο Βασίλη. Οπότε καταλήγουμε στα γνωστά ηθικοπλαστικά μηνύματα και το υπέρ χαρούμενο φινάλε, που προφανώς και δεν ενοχλεί σε τέτοιου τύπου ταινίες αλλά εδώ υπάρχει μια αρκετά αδιάφορη αφήγηση, που όσο η ώρα περνά σε αφήνει όλο και περισσότερο έξω από την ταινία.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr


27.9.23

No One Will Save You (2023) Review

 

ΚΑΜΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ

Επιστημονικής Φαντασίας, Τρόμου
Διάρκεια: 93'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η Κέιτλιν Ντίβερ αφήνει για τα καλά πίσω της το κορίτσι που έπαιζε την κόρη του Τιμ Άλεν στην κωμική σειρά καταστάσεων, Last Man Standing, παίρνοντας πάνω της μια -όχι και τόσο εύκολη τελικά- αλληγορική(:) ταινία επιστημονικής φαντασίας. Παρότι ξεκινά σαν μια ιστορία εξωγήινης εισβολής, η ταινία που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Μπράιαν Ντάφιλντ, εξελίσσεται σε μια πιο σκεπτόμενη και αναλυτική ματιά πάνω στην απώλεια, την κατάθλιψη, τη μετάνοια και την κοινωνική συμπεριφορά.

 Στο πρώτο, σύντομο μέρος της ταινίας του, ο Ντάφιλντ αφού συστήσει τον χαρακτήρα της ηρωίδας του και μας δείξει από την αρχή ότι παλεύει με την απώλεια της μητέρας της και μιας πολύ καλής φίλης της, μας δίνει και ξεκάθαρα δείγματα της απομόνωσής της καθώς είναι φανερά ανεπιθύμητη από την τοπική κοινωνία. Στο δεύτερο μέρος έχουμε ταινία εξωγήινης εισβολής, με την ηρωίδα μας να παλεύει μέσα στο σπίτι της με ένα εξωγήινο πλάσμα ενώ σύντομα μας αποκαλύπτεται ότι ολόκληρη η πόλη βρίσκεται μάλλον υπό εξωγήινη κατοχή. Αυτό το δεύτερο μέρος είναι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και περιέχει αγωνιώδεις αλλά και τρομακτικές σκηνές, με ωραίο σχεδιασμό πλασμάτων. Υπάρχει όμως κι ένα τρίτο μέρος, μικρότερης διάρκειας κι αυτό, σε σχέση με το δεύτερο, που αρχίζει να φανερώνει πράγματα, για το παρελθόν της πρωταγωνίστριας, τη σχέση της με τα μέλη της κοινότητας και φυσικά τους εξωγήινους.

 Το πρόβλημα για την ταινία του Ντάφιλντ είναι το τρίτο μέρος της. Ανάλογα με την ανάγνωση που θα κάνει κάποιος στην ταινία, αυτό το τελευταίο κομμάτι της μπορεί να δώσει ή να πάρει πόντους. Μπορεί να κερδίσει τον θεατή ή να τον χάσει ολοκληρωτικά με το φινάλε της. Το σίγουρο είναι ότι μπορεί να προκαλέσει συζήτηση ανάμεσα στους θεατές και αυτό από μόνο του είναι εξαιρετικά θετικό για μια ταινία. Είναι μια αλληγορία αυτό που μόλις είδαμε και κρύβει μηνύματα στο φινάλε της ή μήπως είναι μια εν τέλει απλή αλλά ουσιαστική ταινία εξωγήινης εισβολής; Αυτός που θα το διαβάσει με τον πρώτο τρόπο, αυτόν της αλληγορίας, θα βρει σίγουρα πολλή τροφή για σκέψη και συζήτηση μετά το τέλος. Ο θεατής που θα μείνει μόνο σε αυτό που βλέπει, είμαι σίγουρος ότι θα περάσει καλά αλλά είναι πάρα πολλές οι πιθανότητες το φινάλε να τον απογοητεύσει.

 Η δουλειά του Ντάφιλντ αξίζει αναγνώρισης όπως και να 'χει, τόσο για τις στιγμές επιστημονικής φαντασίας, όσο για τις σκηνές τρόμου αλλά και το χειρισμό της ιστορίας που ο ίδιος έγραψε. Άσσος στο μανίκι και η εξαιρετική Κέιτλιν Ντίβερ, η οποία ουσιαστικά κρατάει την ταινία με τη δική της ερμηνεία, μην αφήνοντας ούτε ένα βλέμμα να πάει χαμένο!



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων


 

15.9.23

Barbarian (2022) Quick Review


ΒΑΡΒΑΡΟΣ

Τρόμου, Θρίλερ, Μυστηρίου
Διάρκεια:102'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Οι ταινίες τρόμου αποτελούν τεράστιο - αν όχι το μεγαλύτερο- μέρος της κινηματογραφικής παραγωγής του σήμερα. Μέσα σε όλο αυτό το πλήθος ταινιών τρόμου, που στην καλύτερη περίπτωση, κινούνται στη μετριότητα, βγαίνουν και αρκετά διαμαντάκια, που εύκολα κάποιος μπορεί να τα χάσει. Ο Βάρβαρος αποτελεί μια τέτοια περίπτωση ταινίας, που κυρίως στη χώρα μας, δεν "ακούστηκε" όσο θα άξιζε.

 Το θετικό της ταινίας βρίσκεται στο ότι κάποιος μπορεί να την παρακολουθήσει σαν μια απλή ταινία τρόμου και βγει αρκετά ικανοποιημένος από αυτή την προβολή. Ο δημιουργός της ταινίας, Ζακ Κρέγκερ, δείχνει ότι ξέρει πως να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία του είδους και να φτιάξει μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με εξαιρετικές σκηνές στα υπόγεια του σπιτιού που διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Η γραφή όμως του Κρέγκερ το πάει ένα βήμα παραπέρα και φτιάχνει μια αλληγορία για την ανθρώπινη φύση και τα όριά της. Άλλος είναι ο "βάρβαρος" που αρχικά υποψιαζόμαστε και αλλού καταλήγουμε.

 Αρκετά επίκαιρη, με καλές ερμηνείες, η ταινία του Κρέγκερ είναι από αυτές που πρέπει να δεις οπωσδήποτε αν είσαι φίλος των ταινιών τρόμου αλλά και άτομο με προβληματισμούς για τη σύγχρονη κοινωνία.



 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

 

 

 

28.6.23

Flamin' Hot (2023) Disney+ Movie Review

Βιογραφική, Κωμική, Δραματική
Διάρκεια:99'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το αμερικανικό όνειρο προβάλλεται μια ακόμη φορά μέσα από μια ταινία που διαφημίζεται ως βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Αν την αντιμετωπίσουμε ως τέτοια τότε βλέπουμε μια αρκετά συμπαθητική χαλαρή βιογραφική ταινία με αρκετά θετικά μηνύματα, καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες και μερικές σεναριακές υπερβολές που εύκολα ή δύσκολα μπορούμε να παραβλέψουμε. Εύκολα τις παραβλέπουμε αν δεχτούμε ότι υπάρχει αλήθεια στην ιστορία μας. Δύσκολα όμως θα τις παραβλέψουμε αν δεχτούμε τις αντίθετες απόψεις που ακούστηκαν από την εταιρεία, Frito-Lay, και την αμφισβήτηση γύρω από την αλήθεια της ιστορίας. Ας τα δούμε όμως αυτά παρακάτω.

 Ο Ρίτσαρντ Μοντανιέζ, Μεξικανός μετανάστης, που μεγαλώνει με την οικογένειά του κάτω από δύσκολες συνθήκες στην Αμερική, καταφέρνει να πιάσει μόνιμη δουλειά ως επιστάτης στην εταιρεία, Frito- Lay, την περίφημη εταιρεία που παράγει τα πασίγνωστα σνακ Cheetos. Ο Μοντανιέζ έχει την ιδέα της δημιουργίας μιας νέας, πικάντικης γεύσης στα σνακ, με βάση το μεξικανικό τσίλι. Με μεγάλο ρίσκο φτάνει στον υπεύθυνο της εταιρείας κι αυτός του δείχνει εμπιστοσύνη και σε στιγμή που η εταιρεία κινδυνεύει με απώλειες σημαντικών εσόδων που θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις, η νέα γεύση φέρνει τα πάνω κάτω και ο Μοντανιέζ δέχεται επιτέλους την αναγνώριση που του αξίζει.

 Η Μεξικανικής καταγωγής ηθοποιός, Εύα Λονγκόρια, περνάει πίσω από την κάμερα και καταφέρνει να φτιάξει μια βιογραφική ταινία που "τσεκάρει" τα απαραίτητα κουτάκια ώστε να αγγίξει το κοινό. Η ιστορία του Μοντανιέζ είναι η κλασική ιστορία του ανθρώπου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και μέσα από προσπάθεια και μια έξυπνη ιδέα καταφέρνει να κάνει το μεγάλο βήμα στη ζωή του. Υπάρχει αρκετό χιούμορ αλλά και μερικές πιο έντονες δραματικές στιγμές, μέσα από μια γρήγορη αφηγηματική ροή, που καταφέρνει να κάνει την ταινία να κυλήσει πολύ εύκολα.

 Οι σεναριακές υπερβολές είναι προφανείς και η αλήθεια είναι ότι αρκετές τις περιμένεις ούτως ή άλλως στο συγκεκριμένο είδος. Ο πρωταγωνιστής από τη στιγμή που μπαίνει στον ίσιο δρόμο και μετά (αρχικά κινείται στην παρανομία) παρουσιάζεται αψεγάδιαστος, τονίζεται ο ρατσισμός λόγω της καταγωγής του και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει όταν προσπαθεί να ανελιχθεί, ενώ κλασικά οι ανώτεροί του παρουσιάζονται ως οι απαραίτητοι "κακοί" της ιστορίας, εκτός από το κεφάλι της εταιρείας, Ρότζερ Ενρίκο, που φαίνεται ως ένας απολύτως συμπαθής κι έντιμος κύριος... Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορείς να φανταστείς τον επικεφαλής μιας μεγάλης πολυεθνικής ως ένα τόσο έντιμο και αξιαγάπητο κύριο. Ειδικά στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, η καλοσύνη ξεχειλίζει από τους πάντες.

 Ακόμα κι έτσι όμως, η ταινία της Λονγκόρια παραμένει συμπαθής, στα πλαίσια μιας χολιγουντιανής βιογραφίας, που θέλει να τονίσει λίγο παραπάνω την δυσκολία των αλλοδαπών στο να γίνουν αποδεκτοί από το σύστημα. Φαίνεται όμως ότι η Λονγκόρια θέλει να πει ένα παραμύθι με ωραίο τέλος και όχι τόσο μια αληθινή ιστορία. Ειδικά οι αντιδράσεις μετά την προβολή της ταινίας από την ίδια την εταιρεία σχετικά με τη συμμετοχή του Μοντανιέζ στη δημιουργία του προϊόντος, προκαλούν αρκετές σκέψεις. Ο ίδιος ο Μοντανιέζ δήλωσε ότι το λάθος που δεν πρέπει να κάνουν άλλοι που θα βρεθούν στη θέση του είναι το ότι δεν κράτησε ντοκουμέντα, ώστε να μπορεί να αποδείξει τα λεγόμενά του.

 Που κρύβεται η αλήθεια και που υπάρχουν υπερβολές μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αν λοιπόν δεχτούμε ότι η ταινία είναι περισσότερο προϊόν μυθοπλασίας, που αφηγείται μια ιστορία με σκοπό να εμπνεύσει, τότε η προβολή της θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

 

 

28.12.22

The Haunted Mansion (2003) Review

 

Ο ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ

Φαντασίας, Κωμωδία, Τρόμου
Διάρκεια: 87'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Είκοσι χρόνια πίσω πάμε σήμερα! Να είναι καλά οι αϋπνίες των τελευταίων ημερών και το Disney Plus με την ταινιοθήκη του και "ΌΧΙ" δεν μιλάω για τις ταινίες της Μάρβελ, ούτε για οτιδήποτε έχει να κάνει με Star Wars. Οι ταινίες που μου αρέσει να κάνω χάζι στην συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι αυτές που πάνε πίσω στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000. Κάποιες τις έχω δει πιτσιρικάς, κάποιες τις είδα λίγο μεγαλύτερος με τη μικρή μου αδερφή ενώ κάποιες μπορεί να μην τις είδα ποτέ. Μπορεί οι περισσότερες από τις ταινίες αυτής της περιόδου της Ντίσνεϊ να μην είναι κάτι το αξιοσημείωτο αλλά έχουν κάτι το γλυκό, το παιχνιδιάρικο, το νοσταλγικό για τους ανθρώπους που έζησαν σαν πιτσιρικάδες εκείνη την εποχή.

 Κάπως έτσι λοιπόν έφτασα να παρακολουθώ το The Haunted Mansion, το οποίο δεν είχα δει ποτέ μου. Παρότι θυμάμαι ακόμα την προώθηση της ταινίας με αρκετές διαφημίσεις κυρίως σε περιοδικά, εφημερίδες και κόμιξ αλλά και τηλεοπτικά με αρκετά τρέιλερ, ίσως το ότι δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του κινηματογραφικού Έντι Μέρφι να με κράτησε μακριά από την έν λόγω ταινία. Έλα όμως που στα σαράντα μου αποφάσισα να τη χαζέψω και τη βρήκα μια χαρά!

 Η ιστορία απλή και βασισμένη κυρίως στο θεματικό πάρκο της Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι, Phantom Manor. Στοιχειωμένες επαύλεις έχουν σε όλα τα πάρκα της Ντίσνεϊ αλλά απ' ότι έμαθα ψάχνοντας το διαδίκτυο, το θεματικό πάρκο στο Παρίσι έχει μια ιστορία παρόμοια με αυτή των φαντασμάτων της ταινίας. Εδώ φυσικά προσθέτουμε την οικογένεια του Έντι Μέρφι, που είναι αυτή που θα βάλει τον θεατή στην έπαυλη. Η κυρία και ο κύριος Έβερς είναι μεσίτες και μάλιστα πολύ επιτυχημένοι. Ενώ αποφασίζουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο στην εξοχή με τα δυο παιδιά τους, θα κάνουν μια στάση σε ένα παλιό αρχοντικό, που ο ιδιοκτήτης του θέλει να το πουλήσει. Μια καταιγίδα θα τους κρατήσει στην έπαυλη για το βράδυ και δεν θα αργήσουν να ανακαλύψουν ότι το μέρος είναι στοιχειωμένο και σκοπός του είναι να χωρίσει την οικογένεια.

 Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ρομπ Μίνκοφ, ο οποίος μπορεί να μην έχει να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο στη φιλμογραφία του αλλά το μεγάλο του παράσημο παραμένει το ότι είναι ένας εκ των δύο σκηνοθετών του κλασικού πλέον The Lion King. Ανάμεσα στο The Haunted Mansion και το The Lion King σκηνοθέτησε τις δύο ταινίες του Ποντικομικρούλη ενώ πέντε χρόνια μετά το The Haunted Mansion θα παραδώσει μια ακόμα ταινία φαντασίας, The Forbidden Kingdom, που στην εποχή της συζητήθηκε καθώς έφερε τη σύμπραξη στην οθόνη δύο θρυλικών ηθοποιών του κινηματογράφου πολεμικών τεχνών, Τζάκι Τσαν και Τζετ Λι. Εδώ λοιπόν, ο Μίνκοφ ηγείται μιας εξαιρετικά προσεγμένης παραγωγής, μιας ταινίας αρκετά ατμοσφαιρικής, με ατμόσφαιρα περισσότερο παραμυθιού παρά τρόμου, μιας οικογενειακής ταινίας αλλά για οικογένειες που έχουν παιδιά μεγαλύτερα των δέκα ετών. Φαίνεται ότι ο Μίνκοφ βρήκε τρόπο να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην κωμωδία, τη φαντασία και τον τρόμο, βάζοντας με έξυπνο τρόπο τον Έντι Μέρφι να περνάει σε δεύτερη μοίρα και να είναι έτσι πιο ελεγχόμενο το εξυπνακίστικο χιούμορ ώστε να μην χαλάει η ατμόσφαιρα (ακούς Μάρβελ;;;).

 Απολαυστικός ο Τέρενς Σταμπ ως μπάτλερ φάντασμα, ο οποίος αποδίδει με αρκετή ψυχρότητα τον χαρακτήρα του αλλά και με μια υποψία ειρωνικού χιούμορ στις σκηνές του. Νομίζω ότι ο Σταμπ είναι ο κύριος λόγος που μου δούλεψε αρκετά η ταινία. Ο  Σταμπ υποδύεται τον μπάτλερ, ο οποίος ήταν ενάντια στην θέληση του κυρίου του να παντρευτεί μια έγχρωμη γυναίκα. Ο μπάτλερ λοιπόν (εδώ ακολουθεί σπόιλερ αλλά μιλάμε για ταινία είκοσι χρόνων οπότε...) δολοφονεί την άτυχη γυναίκα και κάπως δημιουργείται μια κατάρα χρόνων που κρατάει φυλακισμένους στην έπαυλη το υπηρετικό προσωπικό και τον άρχοντα του σπιτιού, ο οποίος νομίζει ότι η γυναίκα αυτοκτόνησε γιατί δεν ήθελε να τον παντρευτεί. Πρόσωπο κλειδί εδώ που μπορεί να λύσει την κατάρα είναι φυσικά η Σάρα Έβερς, σύζυγος του Τζιμ Έβερς, που υποδύεται ο Έντι Μέρφι. Η Σάρα έχει εκπληκτική ομοιότητα με την δολοφονημένη γυναίκα και αυτό χρησιμοποιείται από το χαρακτήρα του Σταμπ για να απελευθερώσει τις ψυχές τους.

 Μικρή διάρκεια, φροντισμένη παραγωγή με πολύ ωραία σχεδιασμένα σκηνικά, ο Ρικ Μπέικερ στα πρακτικά εφέ, ωραία ατμόσφαιρα, χιούμορ αλλά και ένα σενάριο που μπορεί να μην κάνει θαύματα αλλά αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστοριούλα φαντασμάτων κάνοντας κι ένα έστω επιδερμικό αντιρατσιστικό σχόλιο. Να μην ξεχάσω και τις αγαπημένες μου προτομές που τραγουδάνε οτιδήποτε τους πεις! Γιατί όχι; Ιδιαίτερα για τις γιορτινές ημέρες το The Hauted Mansion είναι μια χαρούλα!


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr



11.10.22

Werewolf By Night (2022) Video Review


ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τρόμου, Δράσης, Μυστηρίου, Κόμικ

Διάρκεια: 55'

 

 

Εδώ δεν διαβάζεις! Ακούς την άποψή μας για το Werewolf By Night (2022), κατευθείαν από το κανάλι του Cinenoxos , στο YouTube! Like, subscribe και κοινοποίηση ελεύθερα!

 

 

 

16.9.22

Pinocchio (2022) Review

 

ΠΙΝΟΚΙΟ

Pinocchio
Φαντασίας, Παιδική

Διάρκεια: 105'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Τώρα που υπάρχει και το Disney+ , συνεχίζεται με μεγαλύτερο ρυθμό η παραγωγή των -σχεδόν- live action επαναπροσεγγίσεων των κλασικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της εταιρείας. Ενστάσεις υπάρχουν για όλες αυτές τις "επανεκτελέσεις" παρότι κάποιες θεωρούνται λίγο καλύτερες από κάποιες άλλες. Άλλος λόγος πάντως, πέραν του οικονομικού κέρδους που έρχεται στα ταμεία της εταιρείας, δεν φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα. Δεν βλέπουμε τους δημιουργούς πίσω από αυτές τις νέες παραγωγές να έχουν και μεγάλη ελευθερία καθώς φαίνεται να υπάρχει από το στούντιο η καθοδήγηση για ταινίες που θα είναι περισσότερο αντιγραφές του πρωτότυπου. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον Πινόκιο, που ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Ρόμπερτ Ζεμέκις.

 Εδώ γίνεται εξαιρετική δουλειά στα γραφικά και τα χρώματα είναι πραγματικά έντονα και ζωντανά ενώ και οι χαρακτήρες, ψηφιακοί και μη, διατηρούν το καρτουνίστικο ύφος. Ο Τζίμινι Κρίκετ, ο Τίμιος Τζον και το τσιράκι του, ο αμαξάς του Λουκ Έβανς, ο Στρόμπολι (ο καλύτερος ίσως των "ζωντανών" ηθοποιών, Τζιουζέπε Μπατιστόν) δίνουν την υπερβολή που χρειάζεται στις ερμηνείες τους. Πιο συγκρατημένος εμφανίζεται ο Τομ Χανκς και ίσως ο -πρωταγωνιστής- Πινόκιο να μην είναι όσο εκφραστικός θα μπορούσε να είναι.

 Η ιστορία δεν έχει αλλαχτεί ιδιαίτερα από το πρωτότυπο φιλμ. Βλέπουμε κάποιες αναχρονιστικές αναφορές που μοιάζουν πλέον αναπόφευκτες, μαζί με τα κρυμμένα δωράκια και τις σινεφιλικές αναφορές τόσο στις ταινίες της εταιρείας αλλά και του ίδιου του Ζεμέκις και μερικές φορές όλα αυτά προσθέτουν διάρκεια στην ταινία που δεν χρειάζεται. Εκεί είναι και το κυριότερο πρόβλημα που έχει η ταινία. "Άπλωμα" σκηνών που δεν προσφέρει τίποτα στην εξέλιξη της ιστορίας μας.

 Λείπει μαγεία από αυτόν τον Πινόκιο. Είναι το συστατικό που θα έκανε την ταινία κάτι παραπάνω από μια γλυκιά παιδική ταινία, γιατί αυτό είναι σίγουρα. Ένα όμορφο, απλό, παιδικό παραμύθι με τα απαραίτητα διδάγματα για τα πιτσιρίκια, τα οποία δεν βλέπω λόγο να μην περάσουν καλά βλέποντας την ταινία.

 Κλείνω με μια ένσταση ωστόσο, μια απόφαση που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάρθηκε. Δεν βλέπουμε τον Πινόκιο να μεταμορφώνεται σε αληθινό παιδί! Όλη η ουσία αυτής της ιστορίας υποτίθεται ότι βρίσκεται σε αυτό το αναμενόμενο αλλά απαραίτητο ευτυχισμένο τέλος. Ο Ζεμέκις δεν το δίνει και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Η ικανοποίηση των μικρών θεατών θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να βγάλω ιδιαίτερα και ουσιαστικά παράπονα για μια ταινία που έχει τη λογική αυτών των επανεκδόσεων της Ντίσνεϊ.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr