Επιστροφή στα '80s: Masters of The Universe (1987) Review

 

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Φαντασίας, Περιπέτεια

Διάρκεια: 106'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Είσαι έτοιμος για Ντολφ Λούντγκρεν φέτες, να τριγυρνάει ημίγυμνος αλειμμένος με λάδι, με τρελή ξανθή χαίτη; Είσαι έτοιμος για Φρανκ Λανγκέλα σε ρόλο σαιξπηρικού Σκέλετορ με εμμονή μεγαλύτερη και από αυτή του Τέρενς Σταμπ ως Ζοντ να βάλει τον εχθρό του να γονατίσει μπροστά του; Είσαι έτοιμος να ακούσεις τον Μπιλ Κόντι να μιμείται Τζον Γουίλιαμς; Είσαι έτοιμος για '80ς δράση; Είσαι έτοιμος για την πιο ακριβή παραγωγή της Cannon; Είσαι έτοιμος για την ταινία που (μαζί με το τέταρτο Σούπερμαν) διέλυσε τη θρυλική Cannon; Ε, τότε το Masters of The Universe είναι η ταινία που σου αξίζει!

 Στη μακρινή Ετέρνια, ο σατανικός Σκέλετορ έχει αιχμαλωτίσει τη Μάγισσα του κάστρου Γκρέισκαλ για να κλέψει τη δύναμή της ενώ παράλληλα σχεδιάζει να εισβάλει στο κάστρο, χρησιμοποιώντας το Κοσμικό Κλειδί, δημιούργημα του εφευρέτη Γκουίλντορ, τον οποίο ο πολεμιστής Χι-Μαν απελευθερώνει από τα δεσμά των στρατιωτών του Σκέλετορ, με τη βοήθεια των συμπολεμιστών του, Ντάνκαν και Τήλα. Το Κοσμικό Κλειδί λειτουργεί σαν τηλεμεταφορέας, ανοίγοντας πύλες από ένα σημείο σε κάποιο άλλο. Όταν ο Χι-Μαν και οι σύντροφοι του θα βρεθούν απέναντι στον κίνδυνο της αιχμαλωσίας από τον στρατό του Σκέλετορ, θα χρησιμοποιήσουν το Κοσμικό Κλειδί και αυτό θα τους οδηγήσει στον δικό μας κόσμο. Εδώ, με τη βοήθεια δύο γήινων, θα αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις του Σκέλετορ και θα οδηγηθούν πίσω στην Ετέρνια, για την τελική μάχη καλού και κακού.

 Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Γκάρι Γκοντάρντ μυρίζει δεκαετία ογδόντα από την κορφή ως τα νύχια και αυτό ας το εκλάβει ο καθένας όπως του πρέπει. Για τον γράφοντα, αυτό είναι θετικό, καθώς λειτουργεί η νοσταλγία για την εποχή εκείνη, το σινεμά και την ποπ κουλτούρα της περιόδου, παρότι φίλος του καρτούν, He-Man and The Masters of The Universe, δεν μπορώ να πω ότι ήμουν. Θυμάμαι ωστόσο να παίζω με αρκετές φιγούρες, τόσο του He-Man όσο και των G.I.Joes και των Χελωνών Νίντζα, δημιουργώντας έτσι άθελά μου μια διασταύρωση τριών διαφορετικών κόσμων, που πολλοί μπορεί να έχουν σκεφτεί να πραγματοποιήσουν κάποτε εκεί στο Χόλιγουντ. Πίσω στην ταινία μας όμως, την οποία θυμάμαι να πρωτοβλέπω κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και έκτοτε να παίζει αρκετές φορές είτε στο βίντεο είτε σε προβολές (ψιλοπαράνομες απ' όσο μπορώ να καταλάβω σήμερα) τοπικών καναλιών στην Κέρκυρα, όπου και έμενα τότε. Σε εκείνες τις προβολές μια χαρά μου είχε φανεί η ταινία. Ο Λούντγκρεν μου φαινόταν διαφορετικός μεν από τον ήρωα του καρτούν αλλά η παρουσία του με έπειθε, ο Σκέλετορ πάντα με κέρδιζε από τη στιγμή που εμφανιζόταν στην οθόνη ενώ και η μεταφορά της πλοκής στη Γη, βοηθούσε στο να συνδεθώ περισσότερο με όσα συνέβαιναν.

 Περνώντας τα χρόνια κι έχοντας φτάσει κάπου στις αρχές της τρίτης δεκαετίας μου, δοκιμάζοντας να παρακολουθήσω ξανά την ταινία μετά από αρκετά χρόνια, ανακάλυψα ότι ναι μεν διέκρινα πλέον θεματάκια (θα τα αναφέρουμε παρακάτω) αλλά η ταινία εξακολουθούσε να έχει μια περίεργη γοητεία, η οποία θεωρώ ότι απέρρεε από τα σκηνικά και κυρίως από την παρουσία του Λανγκέλα ως Σκέλετορ, ο οποίος είναι εντυπωσιακά καλός για το φιλμ, ενώ ο Λούντγκρεν με έχανε περισσότερο.

 Σήμερα, περπατώντας την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου, η προβολή του Masters of The Universe, αποδείχτηκε καλύτερη εμπειρία απ' αυτό που περίμενα. Συνειδητοποίησα ότι ο Γκοντάρντ έφτιαξε μια κόμικ ταινία, που έχει δώσει μια διαφορετική εκδοχή του κόσμου του He-Man and the Masters of The Universe. Σε αυτή την επιλογή είμαι σίγουρος ότι έπαιξε ρόλο η εποχή και τα ειδικά εφέ που τότε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αλλά υπάρχουν και επιλογές που νιώθω ότι ήταν πιο συνειδητές. Ο πρωταγωνιστής θυμίζει περισσότερο έναν βάρβαρο πολεμιστή, όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί ο He-Man, με το alter ego του πρίγκιπα Άνταμ να απουσιάζει παντελώς εδώ. Τόσο ο σχεδιασμός του He-Man όσο και τα σκηνικά της ταινίας έχουν αναφορές στο έργο του Τζακ Κέρμπι (ο πατέρας του τρόπου σχεδιασμού των σύγχρονων κόμικς), πράγμα που σε αυτή την τελευταία προβολή μόνο υποψιάστηκα και στην πορεία έψαξα να δω αν ισχύει. Τελικά όχι μόνο ισχύει αλλά ο σκηνοθέτης είχε προσπαθήσει να προσλάβει τον Κέρμπι ως σύμβουλο σχεδιασμού κάτι που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ!

 Η ταινία δεν πήγε πολύ καλά στην εποχή της, είχε μια προβληματική παραγωγή και τελικά στους κινηματογράφους δεν κατάφερε να κερδίσει το κοινό στο οποίο απευθυνόταν. Τα πιτσιρίκια της εποχής και οι φίλοι του καρτούν δεν είδαν αυτά που περίμεναν στην οθόνη, η Cannon δεν είδε αυτά που περίμενε στα ταμεία και κάπως έτσι τα σχέδια για σίκουελ ναυάγησαν και ο Σκέλετορ δεν πραγματοποίησε την απειλή ότι θα επιστρέψει, σύμφωνα με την μετά τους τίτλους τέλους σκηνή. Αυτό δεν εμπόδισε το Masters of The Universe να μετατραπεί σε ένα καλτ φιλμ, κερδίζοντας φίλους με το πέρασμα των χρόνων, ως μια διαφορετική προσέγγιση της ιστορίας του Masters Of The Universe. Σίγουρα λείπει χρόνος στην Ετέρνια, σίγουρα λείπουν οι Όρκο και Μπατλκατ καθώς και αρκετοί ακόμα χαρακτήρες ωστόσο νομίζω ότι αυτό που έλειψε περισσότερο στους φίλους του He-Man είναι η σκηνή της μεταμόρφωσης. Το "I have the power" του Λούντγκρεν δεν έχει την ίδια δυναμική καθώς ο He-Man μεταμορφώνεται ξανά σε He-Man, οπότε η σκηνή που ο ήρωας κρατάει το σπαθί του ψηλά στον ουρανό φωνάζοντας την περίφημη ατάκα, υπάρχει εκεί απλώς για να υπάρξει.

 Νομίζω ότι αυτό που μπορεί να δείξει με λίγα λόγια την στάση των περισσοτέρων απέναντι στην ταινία είναι μια ατάκα που άκουσα πριν λίγες μέρες σε κάποια ρετροσπεκτίβα σε ξένο κανάλι στο YouTube. Ο άνθρωπος που ανέλυε την ταινία τελείωσε λέγοντας περίπου τα εξής: το πως βλέπουμε σήμερα το Masters of The Universe του 1987, θα εξαρτηθεί από την υποδοχή που θα έχει η νέα ταινία (η οποία κυκλοφορεί τη μέρα που γράφεται αυτό το κείμενο). Για να δούμε λοιπόν. Θα παραμείνει το φιλμ με τους Λούντγκρεν και Λανγκέλα ένα αγαπητό καλτ κλασικό ή θα θαφτεί στο Βουνό του Φιδιού και θα ξεχαστεί για πάντα;

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

A Garfield Christmas Special (1987) Review

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΓΚΑΡΦΙΛΝΤ

Κινούμενα Σχέδια, Κωμωδία, Χριστουγεννιάτικη
Διάρκεια: 23'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για κινηματογράφο. Ούτε καν για ταινία που αφορά κάποια streaming πλατφόρμα. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα ζεστό Χριστουγεννιάτικο σπέσιαλ επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων από το παρελθόν, από την εποχή που σαν πιτσιρίκι θυμάμαι να στέκω μπροστά στην τηλεόραση και μαγεμένος να παρακολουθώ τις ταινίες και τα σπέσιαλ Χριστουγεννιάτικα επεισόδια. Και το δέντρο. Πάντα ήθελα κάπου στην άκρη έστω του ματιού μου να μπορώ να βλέπω παράλληλα τα φωτάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μαζί με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, λες και επηρέαζε το ένα το άλλο. Αν κι εδώ που τα λέμε, είμαι πλέον σίγουρος ότι υπήρχε μια μαγική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο δέντρο, τις μυρωδιές του σπιτικού φαγητού ή γλυκού και των χριστουγεννιάτικων περιπετειών των αγαπημένων μου παιδικών φιγούρων.

 Ένα από αυτά τα ειδικά επεισόδια που θυμάμαι κάποια στιγμή να βλέπω ήταν μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία με τον Γκάρφιλντ. Δεν ήμουν σίγουρος, μέχρι πριν λίγη ώρα, από ποια χρονιά ήταν αυτό το επεισόδιο αλλά με μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο κατάφερα να βρω την απάντηση. Η χρονιά ήταν λοιπόν το 1987, αν κι εγώ θυμάμαι να το βλέπω κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην ιδιωτική τηλεόραση.

 Δεν είμαι σίγουρος για ποιο λόγο θυμάμαι ακόμα το καρτούν με τόση θέρμη. Δεν είναι από εκείνες τις ιστορίες που σε εντυπωσιάζουν ως παιδί. Δεν ασχολείται με τον Άγιο Βασίλη, ούτε χρησιμοποιεί μεταφυσικά στοιχεία, που εύκολα σε μαγεύουν σε μικρή ηλικία. Αντιθέτως, η ιστορία του είναι απολύτως γήινη και απλή. Είναι μια ιστορία που την εκτίμησα πολύ περισσότερο βλέποντας το επεισόδιο ως ενήλικος πλέον.

 Ο Τζον παίρνει τον Γκάρφιλντ και τον Όντι και πάνε να κάνουν Χριστούγεννα στη φάρμα των γονιών του. Εκεί, εκτός από τους γονείς του Τζον, κατοικεί ο αδελφός του και η αγαπημένη γιαγιά του. Στη γιαγιά ο Γκάρφιλντ βρίσκει αποκούμπι καθώς και οι δύο φαίνεται να μην τρελαίνονται για τη γιορτή των Χριστουγέννων και προτιμούν να περνούν την ώρα τους αραχτοί στην κουνιστή πολυθρόνα, χαζεύοντας το χιονισμένο τοπίο. Σύντομα όμως ο Γκάρφλιντ συνειδητοποιεί ότι η γιαγιά δεν είναι μια τεμπέλα που λατρεύει το χουζούρι και την ειρωνεία, όπως ο ίδιος, αλλά είναι μια μελαγχολική, θλιμμένη γυναίκα, που αναπολεί τα Χριστούγεννα που πέρναγε με τον εδώ και μερικά χρόνια χαμένο σύζυγό της. Ο πορτοκαλί στρουμπουλός γάτος θα φροντίσει να δώσει ένα πανέμορφο δώρο στην ηλικιωμένη και να περάσει ένα πολύ απλό και ζεστό μήνυμα αγάπης προς τους θεατές.

 Τα θετικά αυτού του ειδικού επεισοδίου βρίσκονται στις φωνητικές ερμηνείες, στη μουσική επένδυση αλλά και στο σενάριό του, γραμμένο από τον ίδιο τον Τζιμ Ντέιβις (δημιουργό του Γκάρφιλντ) και βασισμένο σε ιστορίες από τη δική του οικογένεια. Το κυνικό χιούμορ του Γκάρφιλντ δεν λείπει αλλά από τα μέσα της ιστορίας και μετά, ο Γκάρφιλντ μαλακώνει και το σενάριο, χωρίς να ξεχνά το χιούμορ, βρίσκει χώρο με έξυπνο και γρήγορο τρόπο να μας δείξει τον κάθε χαρακτήρα και τι σημαίνει Χριστούγεννα για τον κάθε ένα τους. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα χαρούμενο φινάλε, όπου ο Γκάρφιλντ, σε μια από τις ελάχιστες στιγμές που και ο ίδιος ζητά να του επιτρέψουμε να γίνει λίγο παραπάνω συναισθηματικός απ' ότι μας έχει συνηθίσει, κλείνει το επεισόδιο περνώντας το δικό του Χριστουγεννιάτικο μήνυμα. 

 "Χριστούγεννα. Δεν είναι να παίρνεις. Δεν είναι να δίνεις. Είναι να αγαπάς."

 

Lethal Weapon (1987) Fast Review

Είδος: Δράσης, Αστυνομική, Περιπέτεια

"Σκοτεινή σε σημεία, με αρκετό χιούμορ σε άλλα, με εξαιρετικά σκηνοθετημένη δράση στο σύνολό της, η ταινία του Ντόνερ αξιοποιεί στο έπακρο το σενάριο και τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια κλασική ταινία είδους στη φιλμογραφία του."

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ

Σκηνοθεσία: Richard Donner

Σενάριο:Shane Black

Παίζουν:Mel Gibson, Danny Glover,
Gary Busey

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ο όρος "buddy movie" μπορεί να μην γεννήθηκε ουσιαστικά με το Φονικό Όπλο αλλά νομίζω ότι εκεί είδαμε την πιο πετυχημένη εφαρμογή του! Μελ Γκίμπσον και Ντάνι Γκλόβερ φτιάχνουν το απόλυτο δίδυμο αστυνομικών περιπετειών, ο Σέιν Μπλακ υπογράφει το σενάριο και ο Ρίτσαρντ Ντόνερ συνεχίζει να αφήνει, αθόρυβα σχεδόν, παρακαταθήκη στον Αμερικανικό και παγκόσμιο κινηματογράφο!

 Η υπόθεση απλή αλλά σενάριο και διάλογοι εξαιρετικοί από τον Σέιν Μπλακ, ο οποίος βάζει έναν ημίτρελο αστυνομικό με τάσεις αυτοκτονίας, μετά από μια προσωπική τραγωδία, να συνεργάζεται με έναν μεγαλύτερο συνάδελφό του, οικογενειάρχη και στο όρια της κατάθλιψης λόγω ηλικίας. Ο πρώτος είναι ο Μάρτιν Ριγκς και ο δεύτερος ο Ρότζερ Μέρτοου, τους υποδύονται υποδειγματικά ο Γκίμπσον και ο Γκλόβερ αντίστοιχα. Οι δυο τους λοιπόν πρέπει να συνεργαστουν για να ξεσκεπάσουν μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών με αρκετά υψηλές διασυνδέσεις και παρελθόν που φτάνει μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ.

  Το Φονικό Όπλο είναι η έβδομη (όγδοη αν υπολογίσουμε και το Σούπερμαν 2) ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Οι προηγούμενες ήταν οι εξής: Η Προφητεία, Σούπερμαν: Η Ταινία (Σούπερμαν Νο 2), Inside Moves, Ο Κούκλος, Ο Λύκος και το Γεράκι, Γκούνις,! Αν αφήσουμε το Inside Moves και τον Κούκλο στην άκρη, βλέπουμε μια εξαιρετική φιλμογραφία, με κλασικές πλέον ταινίες είδους. Τη στάμπα του βάζει κι εδώ ο Ντόνερ δίνοντας γρήγορους ρυθμούς στην ταινία και αφήνοντας τους πρωταγωνιστές του να βγουν μπροστά και να γεμίσουν την οθόνη τόσο με τις προσωπικότητές τους όσο και με τη μεταξύ τους χημεία. Σκοτεινή σε σημεία, με αρκετό χιούμορ σε άλλα, με εξαιρετικά σκηνοθετημένη δράση στο σύνολό της, η ταινία του Ντόνερ αξιοποιεί στο έπακρο το σενάριο και τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια κλασική ταινία είδους στη φιλμογραφία του. Πραγματικά αξιοθαύμαστη φιλμογραφία, με ταινία τρόμου, κόμικ, φαντασίας, δράσης, περιπέτειας, όλες άξιες αναφοράς!

  Το δίδυμο Γκίμπσον - Ντόνερ γράφει απίστευτα στην οθόνη και φαίνεται ότι υπήρχε καλή συνεργασία μεταξύ τους. Μπορεί ο Γκίμπσον να έχει τον πιο "φευγάτο" ρόλο αλλά ο Γκλόβερ είναι το αντίβαρο και το κατανοούν και οι δυο τους, οπότε κανείς δεν φαίνεται να προσπαθεί να πάρει παραπάνω "δόξα".

 Αν δεν έχετε δει μέχρι σήμερα το Φονικό Όπλο, είτε γιατί δεν έτυχε, είτε γιατί μπορεί να είστε νεαρής ηλικίας, δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερείτε άλλο. Κλασική ταινία δράσης, όχι μόνο για τη δεκαετία του 1980 αλλά και για τις επόμενες δεκαετίες.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80ς: The Video Dead (1987)

Είδος: Τρόμου, Φαντασίας, Κωμωδία

ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ- ΖΟΜΠΙ

Σκηνοθεσία:Robert Scott

Σενάριο:Robert Scott

Παίζουν:Michael St. Michaels,
Thaddeus Golas,Douglass Bell

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια συσκευή τηλεόρασης αποτελεί την πύλη για πλάσματα που ζούνε σε άλλη διάσταση και τους επιτρέπει να έρχονται στον κόσμο μας. Η τηλεόραση βρίσκεται ξεχασμένη στο σπίτι που μένει πια η Ζόη και ο αδερφός της Τζεφ και τα δύο παιδιά πρέπει να βρουν τρόπο να παγιδεύσουν τα πλάσματα για πάντα μέσα στον κόσμο τους.

ΑΠΟΨΗ: "Πως στο διάολο μπορώ και το βλέπω αυτό ακόμα;" αναρωτήθηκα κάποια στιγμή προς τα μέσα της ταινίας, όχι γιατί δεν έχω ξαναδεί b movies ούτε γιατί περίμενα κάτι ιδιαίτερο αλλά γιατί πραγματικά το φιλμ του Ρόμπερτ Σκοτ είναι ένα αρκετά κακό παράδειγμα παραγωγής χαμηλού προϋπολογισμού. Παρ'ολ' αυτά δεν σταμάτησα την αναπαραγωγή, όπως δικαιολογημένα κάποιος θα έκανε, αλλά ομολογώ ότι μερικά σημεία παίχτηκαν στο fast forward, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω την περιέργεια μου, για το φινάλε που θα έδινε ο σκηνοθέτης/ σεναριογράφος στο φιλμ του. "Ικανοποιήθηκε η περιέργεια σου;", ρωτάει κάποιος από εσάς τους καλοθελητές, που κατά πάσα πιθανότητα έχει δει το φιλμ. Ένα δάχτυλο από τα πέντε του ενός χεριού μου, δίνει την απάντηση.

  Ο Ρόμπερτ Σκοτ σκηνοθέτησε και έγραψε το The Video Dead, το πρώτο και μοναδικό φιλμ του (υπάρχει κι ένα ακόμα στο IMDB αλλά μάλλον δεν κυκλοφόρησε ποτέ) και έκτοτε διετέλεσε κυρίως χρέη βοηθού σκηνοθέτη σε τηλεοπτικές σειρές. Το φιλμ έχει γενικά ελαττώματα και δεν το σώζει ούτε η ταμπέλα του "b movie". Κακές ερμηνείες, κακό σενάριο, σκηνοθεσία χωρίς ιδιαίτερη φαντασία και όχι ικανοποιητικό gore, αυτό που περιμένουν κυρίως οι φίλοι του είδους. Μερικές χιουμοριστικές σκηνές με τάσεις παρωδίας του είδους και κάποιες αναφορές, είτε λεκτικά είτε οπτικά, σε άλλα φιλμ τρόμου είναι ένα μικρό τσίγκλισμα προς το γνώστη του είδους αλλά μέχρι εκεί.

  Αυτό που περιμένεις από παρόμοια φιλμ σαν το The Video Dead είναι να διακρίνεις το μεράκι των συντελεστών και να διασκεδάσεις με τις ατέλειες τους. Το φιλμ του Σκοτ, όμως, το διακρίνουν οι ατέλειες σε όλους τους τομείς. Τόσο το σενάριο και η προσπάθεια επεξήγησης του τί είναι τελικά αυτά τα πλάσματα, πως και που δημιουργήθηκαν, όσο τα κακοστημένα πλάνα, οι υπερβολικά ερασιτεχνικές ερμηνείες και η άκυρη χρησιμοποίηση των '80s ακουσμάτων, δημιουργούν ένα φιλμ που οι στιγμές που διασκεδάζεις είναι ελάχιστες. Μπορείς, βέβαια, να το δεις με μια άλλη οπτική και να σπάσεις τεράστια πλάκα με την κακοτεχνία του, αγαπημένη ενασχόληση των b-μουβάδων, οπότε ως προς αυτούς κρατάω μια επιφύλαξη.

  Περισσότερα για το φιλμ και μεγαλύτερη ανάλυση θα βρείτε στο σύνδεσμο που σας έχω παρακάτω, που οδηγεί στο b-movies.gr, η πρώτη και πιο ενημερωμένη Ελληνική ιστοσελίδα πάνω σε θέματα που αφορούν τις b-movies! Αν είστε φίλος του είδους κάντε μια βόλτα από εκεί. Θα βρείτε σίγουρα υλικό που σας ενδιαφέρει!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
b-movies.gr
PopCorn

Predator (1987)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΚΥΝΗΓΟΣ
Σκηνοθεσία:John McTiernan
Σενάριο:Jim Thomas,John Thomas
Παίζουν:Arnold Schwarzenegger,
Carl Weathers,Kevin Peter Hall

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια ομάδα καταδρομέων του Αμερικανικού στρατού βρίσκεται σε αποστολή διάσωσης ομήρων από τα χέρια ανταρτών στη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής. Πέρα από τους αντάρτες θα έρθουν αντιμέτωποι και με ένα πλάσμα πολύ πιο ισχυρό και βίαιο απ' ό,τι έχουν συναντήσει μέχρι εκείνη τη μέρα. Το πλάσμα γίνεται κυνηγός και αυτοί τα θηράματα. 

ΑΠΟΨΗ: Ο Τζον Μακ Τίρναν βρίσκεται στην πιο δημιουργική του περίοδο και μας δίνει μια από τις καλύτερες και πιο δυναμικές περιπέτειες επιστημονικής φαντασίας όχι μόνο της δεκαετίας του ΄80 αλλά όλων των εποχών. Πρωταγωνιστές: ο Σβαρτζενέγκερ, ο αλησμόνητος Κυνηγός και η ζούγκλα!

  Η δεκαετία του '80 μας χάρισε απίστευτα διασκεδαστικές κινηματογραφικές στιγμές. Είναι η εποχή που το σινεμά του ποπ κορν δεν έχει χάσει τελείως το μέτρο και που κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα στη διασκέδαση αλλά και την ποιότητα. Ο Κυνηγός είναι μια ταινία που ακροβατεί τέλεια πάνω σε αυτό το τεντωμένο σκοινί. Εκεί που τείνει να γίνει φιλομιλιταριστικό, κάπως το σώζει! Εκεί που τείνει να γίνει χαζο-ατακαδόρικο, κάτι δεν το αφήνει! Νομίζω ότι είναι ψυχαγωγικός κινηματογράφος που έχει τα πάντα σε σωστή δόση κερδίζοντας έτσι μεγαλύτερη μερίδα κοινού.
  Η στιβαρή σκηνοθεσία του Μακ Τίρναν δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των ικανοτήτων του και απογειώνει το Predator. Η ζούγκλα κινηματογραφείται άψογα από τον Αμερικανό σκηνοθέτη και παίζει το δικό της ρόλο στην εξέλιξη της δράσης. Το σκοτάδι των τελευταίων σκηνών δίνει εξαιρετική ατμόσφαιρα στη μονομαχία κυνηγού - θηράματος.

  Μεγάλο μέρος στη επιτυχία του φιλμ παίζουν τα εξαιρετικά εφέ και το χαρακτηριστικό πλάσμα που υποδύθηκε ο Κέβιν Πίτερ Χολ, φορώντας το πρόσωπο που σχεδίασε ο Σταν Γουίνστον. Ο εξωγήινος Κυνηγός περνά στο κινηματογραφικό πάνθεον των πιο επιβλητικών και τρομακτικών πλασμάτων. Το καμουφλάζ του και ο τρόπος που λειτουργεί η όρασή του θα κοπιαριστούν αρκετές φορές στο μέλλον από ταινίες του είδους.

  Δυναμικοί χαρακτήρες, bad ass ατάκες και ένα απλό αλλά "αρκετό" σενάριο συμπληρώνουν τα θετικά στοιχεία του Predator. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ειδικά όταν πρέπει να τα εκφέρει ο Άρνολντ, και το κατάλαβαν καλά οι σεναριογράφοι Τζιμ και Τζον Τόμας, δίνοντας στον Αυστριακό μπόντι μπίλντερ τόσα όσα μπορεί να υποστηρίξει και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικότατο ακόμα και για μας που δεν ανήκουμε στους φαν του Άρνι!  

  Είκοσι οκτώ χρόνια μετά ο Κυνηγός παραμένει εντυπωσιακό φιλμ. Δημιούργησε ένα επιτυχημένο franchise και έπαιξε τεράστιο ρόλο στην καθιέρωση του Σβαρτζενέγκερ ως τεράστιου action hero στη δεκαετία του '80, μαζί φυσικά με το ρόλο του στον Εξολοθρευτή και τον Κόναν. Νομίζω ωστόσο, ότι το φιλμ οφείλει τη μεγάλη του διάρκεια στο χρόνο στον Τζον Μακ Τίρναν, τον χαρισματικό αυτό σκηνοθέτη δυναμικών και στιλιζαρισμένων περιπετειών που τα επόμενα χρόνια θα δώσει άλλα δύο φιλμ που θα μείνουν κλασικά στο είδος τους!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Living Daylights (1987)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΗ
ΣΚΑΝΔΑΛΗ
Σκηνοθεσία:John Glen
Σενάριο:Richard Maibaum,
Michael G. Wilson
Παίζουν:Timothy Dalton,
Maryam d'Abo,Jeroen Krabbé

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας Ρώσος πράκτορας αυτομολεί στη Δύση με τη βοήθεια του Μποντ. Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως φαίνονται και ο Μποντ αποκαλύπτει μια πλεκτάνη σχεδιασμένη από έναν τρελό λαθρέμπορο όπλων και το Ρώσο πράκτορα, με σκοπό να προκαλέσουν τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΑΠΟΨΗ: Ο Κόνερι έπλασε τον χαρακτήρα του Μποντ, δίνοντας του στιβαρότητα, γοητεία αλλά και το απαραίτητο χιούμορ. Ο Μουρ επέλεξε λίγο περισσότερο χιούμορ από τον προκάτοχό του και έκανε τον Μποντ περισσότερο φλεγματικό και τζέντλεμαν. Ο Ντάλτον, αποφασίζει να πάει πιο κοντά στον Μποντ του Φλέμινγκ παρά στον κινηματογραφικό, διατηρώντας ελάχιστη ίχνη χιούμορ και παρουσιάζοντας έναν πιο σκοτεινό και σοβαρό Μποντ. Ο Ντάλτον πέτυχε το στόχο του αλλά το κοινό στα '80ς προτιμούσε έναν λίγο πιο ανάλαφρο Μποντ, που θα έπαιρνε περισσότερο στην πλάκα όλα όσα συνέβαιναν γύρω του. Κι εδώ που τα λέμε, μέχρι τότε οι ταινίες του Μποντ, ήταν ένα μεγάλο λούνα παρκ για αγόρια, που στόχευαν απλώς στη διασκέδαση του κοινού, κάτι που επιχείρησε να αγνοήσει ο Ντάλτον.

  Το The Living Daylights μπαίνει δυναμικά και ο πρωταγωνιστής του του προσθέτει αυτό που δε μπορούσε να δώσει πλέον ο Μουρ. Ενέργεια, λοιπόν, με μεγάλη συμμετοχή του Ντάλτον στις σκηνές δράσης και μικρότερη χρησιμοποίηση κασκαντέρ. Όσο το φιλμ επικεντρώνεται στη δράση και στις πιο σοβαρές σκηνές, ο Ντάλτον είναι πολύ καλός και πείθει ως Μποντ. Όταν όμως έρχεται η ώρα να κάνει πλάκα ή να γίνει γοητευτικός, χάνει το παιχνίδι. Ο Ντάλτον θέλει να είναι ανθρώπινος αλλά το φιλμ έχει σκηνές που δε μπορεί να συμβούν στα αλήθεια, όπως η απόδραση του Μποντ με το κορίτσι μέσα σε μια θήκη τσέλο! Ακριβώς σε εκείνη τη στιγμή, ο Ντάλτον μοιάζει έξω από τα νερά του. Ο Κόνερι και ιδιαίτερα ο Μουρ μπορούσαν να ανταπεξέλθουν σε παρόμοιες σκηνές με ευκολία, λόγω του χιούμορ τους, ο Ντάλτον όμως δεν πείθει.

  Γενικά, το φιλμ δεν απομακρύνεται από τη λογική των ταινιών του Μποντ. Έχει απίθανα κυνηγητά, έχει εκρήξεις, έχει θεαματικά ακροβατικά, με κορυφαίο την πάλη του Μποντ με έναν από τους κακούς ενώ κρέμονται έξω από ένα αεροπλάνο! Όσα περιμένεις είναι εδώ αλλά από τη μέση κι έπειτα αδιαφορείς για τα περισσότερα. Δε μπορώ να εστιάσω ακριβώς στον λόγο αλλά έχω την αίσθηση ότι η σοβαρότητα του Ντάλτον δε βοηθάει το δεύτερο μισό του φιλμ, αυτό δηλαδή που συμβαίνουν τα περισσότερα απίθανα πράγματα στις ταινίες του Μποντ.

  Κι αν ο Μποντ του Ντάλτον έχει κάποια θετικά αλλά υστερεί στον τομέα χιούμορ και γοητεία, τα πράγματα είναι χειρότερα σε δύο άλλους σημαντικούς τομείς. Ο ένας είναι η γυναικεία παρουσία, που εδώ είναι μόνο μία αλλά είναι από τις χειρότερες, εάν όχι η χειρότερη, σε ολόκληρη τη σειρά. Η Μάριαμ Ντ' Αμπό είναι άχρωμη στο ρόλο της Ρωσίδας πράκτορα και η συνύπαρξή της με τον Ντάλτον είναι αδιάφορη. Το χειρότερο, όμως, για το φιλμ, είναι ο κακός της υπόθεσης. Δε θα μπορούσε να γίνει χειρότερη επιλογή από τη συγκεκριμένη. Ο Γουιτάκερ, ο τρελός λαθρέμπορος όπλων, τον οποίο ερμηνεύει ο Τζο Ντον Μπέικερ, δε μοιάζει απειλητικός για τον Μποντ. Θυμίζει περισσότερο άκακο τρόφιμο ψυχιατρικής κλινικής παρά άνθρωπο που ετοιμάζεται να προκαλέσει τον τρίτο Παγκόσμιο. Ακόμα και το πρωτοπαλίκαρό του, ο Νέκρος, ξεχνιέται σύντομα. Τραγικό λάθος για ταινία του Μποντ, να πορευτεί με τέτοιους κακούς.

  Ο Ντάλτον προσπαθεί αλλά το όχημα για τον Μποντ που θέλει να ερμηνεύσει δεν είναι το Living Daylights. Το επόμενο φιλμ θα προσαρμοστεί περισσότερο πάνω του και θα τον βοηθήσει να παρουσιάσει τον Μποντ που ήθελε, άσχετα με το αν το κοινό τον δέχτηκε ή όχι. Το Living Daylights είχε επιτυχία στην εποχή του, σήμερα όμως μοιάζει αρκετά αδύναμη ταινία της σειράς του Μποντ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Αναδρομή στα '80s - The Running Man (1987)

Είδος: Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

Ο ΑΤΡΩΤΟΣ

Σκηνοθεσία: Paul Michael Glaser

Σενάριο:Stephen King (novel), 
Steven E. de Souza

Παίζουν:Arnold Schwarzenegger, 
Maria Conchita Alonso,Richard Dawson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Βρισκόμαστε στο 2017 και η παγκόσμια οικονομία έχει καταρρεύσει. Η Αμερική είναι μια απολυταρχική κοινωνία με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να ζει στη φτώχεια και η τηλεόραση χρησιμοποιείται για τη χειραγώγηση της μάζας. Το πιο επιτυχημένο πρόγραμμα στην ιστορία της τηλεόρασης είναι ένα είδος ριάλιτυ σόου, στο οποίο παίρνουν μέρος κατάδικοι και λέγεται "Ο Δρομέας". Εκεί, οι κατάδικοι ελευθερώνονται σε ένα παλιό κατεστραμμένο σημείο της πόλης και  γίνονται θηράματα αιμοσταγών κυνηγών, παλεύοντας για τη ζωή τους, με μεγάλο έπαθλο την ελευθερία τους, αν βγουν ζωντανοί. Σ' αυτό το παιχνίδι θα πάρει μέρος κι ένας πρώην αστυνομικός, ο Μπεν Ρίτσαρντς, στον οποίο οι ανώτεροι του φόρτωσαν το φόνο 300 άοπλων πολιτών και τον έκλεισαν φυλακή. Ο Μπεν έχει την ευκαιρία, βγαίνοντας ζωντανός από το παιχνίδι, να αποδείξει την αθωότητα του.

ΑΠΟΨΗ: Είναι πολύ πιθανό το 1987, το Running Man , να θεωρήθηκε μια "τραβηγμένη" μορφή σάτιρας για τη δύναμη της τηλεόρασης αλλά και μια φασαριόζικη arcade μορφής περιπέτεια. Δεκτά και τα δύο, με το δεύτερο σκέλος να με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Το δεύτερο μισό της ταινίας είναι ακριβώς αυτό. Ο ένας κυνηγός μετά τον άλλο ρίχνονται στο διάβα του Σβαρτσενέγκερ και αυτός τους εξολοθρεύει. Εντάξει, βρισκόμαστε στο 1987, ο Σβαρτσενέγκερ είναι στα ντουζένια του, είναι τίγκα στα μούσκουλα, ρίχνει ξύλο, πετάει τις κλασικές "τσαμπουκοατάκες" του και φτάνει στο φινάλε χαλαρός και "άτρωτος". Απλώς, αυτό το κομμάτι του φιλμ είναι το πλέον βαρετό, τουλάχιστον σήμερα, που γράφω αυτό το κείμενο, το Μάρτιο του 2014. Είκοσι χρόνια πριν φαντάζομαι ότι πούλαγε πολύ εύκολα, καθώς όλα τα περιπετειώδη φιλμ του Χόλιγουντ, διατηρούσαν αυτό το μοτίβο.

  Το κομμάτι που με προβλημάτισε ιδιαίτερα στο φιλμ, είναι αυτό που ασχολείται με τη δύναμη της τηλεόρασης και τον τρόπο που (παρα)πληροφορεί και ψυχαγωγεί το κοινό. Πολλά από αυτά που βλέπουμε στο φιλμ, εν έτει 2014 δεν ανήκουν πλέον στη φαντασία του Στίβεν Κινγκ (σε δικό του διήγημα βασίζεται η ταινία) αλλά έχουν συμβεί. Μπορεί να μη φτάσαμε (ακόμα;) στο σημείο να βλέπουμε τηλεπαιχνίδια, όπου αφαιρούνται ανθρώπινες ζωές, αλλά ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής βρίσκεται σε κάθε τηλεοπτικό κανάλι είτε με τη μορφή διαφόρων άθλιων σόου είτε μέσα από τις ειδήσεις των μεγάλων καναλιών. Αν λοιπόν αξίζει για κάποιο λόγο να δείτε το Running Man, είναι μόνο για να δείτε πως η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μπορεί στην Ελλάδα η κατηφόρα να άρχισε κάπου γύρω στο 2000 αλλά σε άλλα σημεία του πλανήτη, η φθορά και το σκουπιδαριό είχε αρχίζει να εμφανίζεται από τη δεκαετία του '90.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Ολόκληρο το The Running Man, χωρίς Ελληνικούς υπότιτλους, στο YouTube.

Εβδομάδα Robocop

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Την προηγούμενη Πέμπτη έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας το remake του Robocop. Μην έχοντας δει την ταινία ακόμη, δεν θα ασχοληθώ με το αν είναι καλή ταινία ή όχι. Το βασικό ερώτημα είναι αν υπήρχε ουσιαστικός λόγος να γίνει remake σε μια κλασική ταινία επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '80, η οποία ήταν όχι μόνο πρωτότυπη αλλά και προσεγμένη σε όλα τα επίπεδα.   

  Επαναστατική για την εποχή της, προσέφερε εκτός από διασκέδαση και δράση, ένα βαθύτερο προβληματισμό για την εξέλιξη της τεχνολογίας και για τη μάχη του ανθρώπου με τη μηχανή. Πρέπει (ή μπορεί) η μηχανή να αντικαταστήσει τον άνθρωπο; Πρέπει η τεχνολογία να χρησιμοποιείται ανεξέλεγκτα στην καθημερινότητα μας έως ότου φτάσουμε σε σχέση εξάρτησης από αυτή; Με τέτοια θέματα ασχολείται ο Robocop του Βερχόφεν, άμεσα αλλά και έμμεσα πολλές φορές, ενώ ιδιαίτερα καυστικός είναι απέναντι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως την τηλεόραση, καθώς στην Αμερική ήδη από το 1987, που γυρίστηκε η ταινία, η τηλεόραση έπαιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή των Αμερικανών. Η επιρροή που ασκούσαν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και λοιποί εμπλεκόμενοι στον κόσμο της τηλεόρασης, ήταν τεράστια. Εδώ (στην Ελλάδα) άργησε μερικά χρόνια να συμβεί αυτό αλλά πλέον δεν έχουμε παράπονο. (Εύκολα μπορείς να ξεφύγεις απ' το θέμα...)

  Αν μέσα σε όλα τα παραπάνω βάλεις τα εξαιρετικά για την εποχή εφέ, την άψογη και δύσκολη, για πολλού λόγους, ερμηνεία του Πίτερ Γουέλερ, τα καλοσχεδιασμένα σκηνικά του φουτουριστικού Ντιτρόϊτ, την σκηνοθεσία του Βερχόφεν και τον τρόπο που κατάφερε να χειριστεί ένα θέμα, που θα μπορούσε άνετα να καταλήξει να γίνει ένα γραφικό b-movie, αλλά χάρη στον Ολλανδό έγινε μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, τότε νομίζω ότι έχουμε την απάντηση στο αρχικό ερώτημα.

  Όχι. Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος remaking του Robocop. Απλώς ευκαιρία για εύκολο χρήμα καθώς οι παλιότεροι από περιέργεια θα πάνε στις σκοτεινές αίθουσες για να δούνε τι έχει να πει το νέο φιλμ σε σχέση με το παλιό, ενώ η νέα γενιά ούτως ή άλλως πετάει τη σκούφια της για περιπέτειες επιστημονικής φαντασίας.

  Αφού σας πω ότι παρακάτω υπάρχουν μερικά βίντεο σχετικά με το Robocop του ΄87, όπως making of, συνεντεύξεις αλλά και ένα βίντεο που δείχνει την επίδραση της ταινίας σε αυτό που λέμε ποπ κουλτούρα, θα κλείσω με αυτό που είπε ο Γουέλερ σε ερώτηση που του έγινε σχετικά με το αν συμφωνεί ή όχι με το remake. Ο Γουέλερ λοιπόν, αφού ευχήθηκε καλή επιτυχία στους συντελεστές, είπε : "Hard movie to beat."

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω το εξαιρετικό μουσικό θέμα του δικού μας Βασίλη Πολυδούρη! Άρρηκτα συνδεδεμένος ο Robocop με την επική μουσική του Πολυδούρη.

ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΕΪΛΕΡ

Superman: Man Of Steel-Man Of Ages Μέρος 2ο : Superman IV The Quest For Peace (1987)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Περιπέτεια, Κόμικ

ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ 4

Σκηνοθεσία:Sidney J. Furie

Σενάριο:Christopher Reeve,
Lawrence Konner,Mark Rosenthal

Παίζουν:Christopher Reeve,
Gene Hackman,Margot Kidder

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ο Σούπερμαν αναλαμβάνει να εξαφανίσει όλα τα πυρηνικά όπλα απ' τον πλανήτη. Εν τω μεταξύ ο Λεξ Λούθορ θα αποδράσει από τη φυλακή και θα δημιουργήσει ένα πλάσμα με υπεράνθρωπες δυνάμεις, φτιαγμένο από το DNA του Σούπερμαν.

ΑΠΟΨΗ : Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις με το ανεκδιήγητο Superman IV! Έχοντας πουλήσει πλέον τα κινηματογραφικά δικαιώματα του Supes στους Menahem & Gollan, οι Salkinds αποσύρονται από την παραγωγή των ταινιών του υπερανθρώπου. Αυτομάτως αυτό σήμαινε χαμηλότερο μπάτζετ καθώς οι Menahem & Gollan ασχολούνταν με την παραγωγή χαμηλού κόστους περιπετειών και Ε/Φ (Missing In Action, Anerican Ninja, Lifeforce, Masters Of The universe κ.α.).Το καλύτερο ήρθε όταν το μπάτζετ από 36 εκ. $ έπεσε στα 17 πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, λόγω οικονομικών προβλημάτων της εταιρίας!

 Χαμηλότερο μπάτζετ σημαίνει χειρότερα εφέ κατ' αρχάς. Οι πτήσεις του Σούπερμαν θυμίζουν τηλεοπτικές παραγωγές της ίδιας δεκαετίας ενώ γνωστή είναι σε όλους τους φανατικούς η σκηνή που φαίνονται τα καλώδια που είναι είναι δεμένος ο Christopher Reeve και οι υπόλοιποι  για να πετάξουν.

 Επόμενο θύμα του μπάτζετ: εξωτερικά γυρίσματα. Τα γυρίσματα των προηγούμενων ταινιών γίνονταν στο κέντρο του Μανχάταν αλλά αυτό κόστιζε κάτι παραπάνω. Τώρα η παραγωγή μπορούσε να διαθέσει χρήματα μόνο για κάποιες περιοχές της Αγγλίας.  Το μεγαλύτερο μέρος των εξωτερικών γυρισμάτων έγινε σε μια αγγλική κωμόπολη με την ονομασία Milton Keynes. Άμοιρη Μητρόπολη τι σου 'λαχε να πάθεις!

 Μακάρι το μόνο θέμα της ταινίας να ήταν το χαμηλό μπάτζετ. Με ένα καλό σενάριο και ικανή σκηνοθετική καθοδήγηση θα μπορούσε όλο αυτό να είχε καλυφθεί. Δυστυχώς όμως το σενάριο, στο οποίο έβαλε και ο Reeve το χεράκι του( ήταν ένας απ' τους όρους που είχε θέσει για να συμμετάσχει στην ταινία), ήταν τραγικό. Το πρόβλημα δεν ήταν στη βασική ιδέα αλλά στον τρόπο που αναπτύχθηκε αυτή. Τα πυρηνικά όπλα αλλά και η υποπλοκή που είχε να κάνει με τον Τύπο και τον τρόπο που "πουλιέται" η είδηση, σαφώς έχουν ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει όμως καμία συνοχή.

 Και κάπου εδώ μπαίνει το ζήτημα μοντάζ και σκηνοθεσία. Από πολύ νωρίς γινόμαστε μάρτυρες διαδοχικών σκηνών ασύνδετων μεταξύ τους και από ένα σημείο κι έπειτα είναι σαν να παρακολουθούμε την περίληψη της ταινίας. Οι φήμες λένε πως η αρχική κόπια της ταινίας ήταν 45 λεπτά μεγαλύτερη και αν λάβουμε υπόψιν το χαμηλό μπάτζετ, υποθέτουμε ότι απλώς οι μοντέρς έκοβαν και έραβαν ενώ ποτέ δεν τέθηκε θέμα διορθωτικών γυρισμάτων.

 Εδώ θα μου επιτρέψετε ειδική μνεία στους ανθρώπους που σκέφτηκαν τρία πράγματα. Το πρώτο είναι ότι χάρισαν άλλη μια ( υπερ) δύναμη στο Σούπερμαν, την τηλεκίνηση. Θα τη δούμε σε δύο σκηνές : 1.Ο Nuclear Man γκρεμίζει το Σινικό Τείχος και ο Σούπερμαν το ξαναχτίζει με τα μάτια! 2.Ο Nuclear Man υπερυψώνει πολίτες και ο Supes τους κατεβάζει με το βλέμμα του. Το δεύτερο αλησμόνητο επίσης : ο Σούπερμαν θα χρησιμοποιήσει ασανσέρ! Το τρίτο είναι μια πληροφορία που στους περισσότερους διαφεύγει. Οι γυναίκες μπορούν να αναπνεύσουν στο διάστημα! Ευχαριστούμε!

 Δεν ξέρω αν μπορούμε να ασχοληθούμε με τις ερμηνείες στο Superman IV και δεν ξέρω αν μπορούμε να καταλογίσουμε πολλά στους ηθοποιούς για το πολύ κακό αποτέλεσμα. Ο Λούθορ με τη μορφή του Hackman είναι εκε,ί όπως τον θυμόμαστε απ' τα παλιά. Η Λόις είναι εκεί όπως τη θυμόμαστε επίσης. Ο Πέρυ, ο Τζίμυ και ο Κλαρκ - Σούπερμαν είναι εκεί όπως τους θυμ... Σωστά! Αν δεν υπήρχαν οι προηγούμενες 3 ταινίες να μας θυμίζουν τους χαρακτήρες τους, μάλλον δε θα δίναμε δεκάρα για αυτό που συμβαίνει στην οθόνη.

 Το λυπηρό με το Superman IV είναι ότι κατέστρεψε ένα επιτυχημένο franchise και έβαλε για πολλά χρόνια στον πάγο το κινηματογραφικό σύμπαν του απόλυτου υπερήρωα. Αυτό που δε μπόρεσε να καταστρέψει είναι την εμβληματική απεικόνιση του ανθρώπου από ατσάλι στο πρόσωπο του Reeve. Ο Christopher Reeve φόρεσε τη στολή του για τελευταία φορά και παρότι ήταν η χειρότερη, παραμένει στα μάτια μας ο καλύτερος κινηματογραφικός -και όχι μόνο- Σούπερμαν.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr