 |
| Περιπέτεια, Φαντασίας,Τρόμου Διάρκεια: 83' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Σύντομο κείμενο για ένα σύντομο και συμπαθητικό φιλμ τρόμου που αναμιγνύει ιστορίες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλες πραγματικές και άλλες "όχι εξακριβωμένα πραγματικές".
Η ταινία Monster Island ή Orang Ikan μας μεταφέρει στα 1942 και σε ένα Ιαπωνικό πλοίο στον Ειρηνικό Ωκεανό, που μεταφέρει κρατούμενους πολέμου αλλά κι έναν Ιάπωνα, τον Σάιτο, που κατηγορείται για προδοσία. Οι κρατούμενοι μεταφέρονται στην Ιαπωνία κυρίως για να εργαστούν εκεί για την Ιαπωνική Αυτοκρατορία ενώ ο Σάιτο μεταφέρεται εκεί για να εκτελεστεί. Ο καπετάνιος του πλοίου, ως πρόσθετη τιμωρία στον προδότη Σάιτο, διατάζει να δεθεί με χειροπέδες μαζί με έναν Βρετανό αιχμάλωτο. Την ίδια στιγμή, το πλοίο δέχεται επίθεση από εχθρικό υποβρύχιο και οι δύο κρατούμενοι καταφέρνουν να ξεφύγουν και να φτάσουν σε ένα φαινομενικά ερημικό νησί. Σύντομα θα ανακαλύψουν ότι δεν είναι μόνοι στο νησί και θα πρέπει να συνεργαστούν για να επιζήσουν από το πλάσμα που κατοικεί το νησί.
Υπάρχουν εκατοντάδες αναφορές στρατιωτών που βρέθηκαν στα νησιά Κάι της Ινδονησίας, για την εμφανίση περίεργων πλασμάτων που ξεπρόβαλλαν από τη θάλασσα. Οι στρατιώτες αναφέρονται σε αυτούς σαν Orang Ikan, που σημαίνει "άνθρωποι ψάρια". Εκεί λοιπόν βάσισε την ιστορία του ο Σιγκαπουριανός σκηνοθέτης, Μάικ Γουιλάν, για να φτιάξει μια επηρρεασμένη από δύο κυρίως είδη κινηματογραφικά είδη: το πολεμικό δράμα και τον τρόμο. Ανάμεσα στα δύο, ο Γουιλάν φαίνεται να κατέχει καλύτερα το δεύτερο. Το πλάσμα που βλέπουμε να εμφανίζεται στην οθόνη μας, θυμίζει το πλάσμα από το κλασικό Creature from the Black Lagoon, ενώ η σκηνοθετική προσέγγιση του Σιγκαπουριανού φανερώνει τις επιρροές από το Alien και τον Κυνηγό.
Μικρή παραγωγή με τους αναμενόμενους περιορισμούς στη χρήση των ψηφιακών εφέ, καλή όμως χρήση των τοποθεσιών και των πρακτικών εφέ του τέρατος, δημιουργία ατμόσφαιρας και μια προσπαθεία εξέλιξης των χαρακτήρων και της δυναμικής που αναπτύσσεται μεταξύ τους, η οποία όμως δεν στηρίζεται ικανοποιητικά και αυτό είναι που αφαιρεί κυρίως πόντους από την ταινία. Οι ηθοποιοί ωστόσο κάνουν την προσπάθειά τους.
Ο Γουιλάν, ο οποίος υπογράφει και το σέναριο, κάνει δύο σχόλια που έχουν ενδιαφέρον γιατί έρχονται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους. Από τη μία έχουμε το θετικό σχόλιο για την ανθρωπότητα, με τους δύο πολεμικούς αντιπάλους να συμφιλιωνόνται και να συνεργάζονται για να τα βάλουν με την άγνωστη απειλή ενώ από την άλλη, λίγο πριν το φινάλε, βιώνουμαι και τη συμπάθεια για το τέρας που φαίνεται ότι η δράση του έχει να κάνει κυρίως με την προσπαθεία αυτοσυντήρησης και προστασίας του περιβάλλοντός του. Όπως κι αυτό έτσι και οι άνθρωποι στέκονται απέναντι στο άγνωστο, στο μη κατανοητό, με φόβο που γεννά εύκολα βία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου