 |
| Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ Διάρκεια: 108' |
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Η Κάρα Ζορ Ελ, ξαδέρφη του Καλ Ελ, γνωστού στον πλανήτη Γη ως Σούπερμαν, φθάνει στη Γη, ταξιδεύοντας μέσα σε μια διαστημική κάψουλα. Κατά την καταστροφή του Κρύπτον, η Κάρα και οι γονείς της περιπλανιούνται στο διάστημα μαζί με άλλους επιζώντες από τον πλανήτη τους. Οι τελευταίοι επιζήσαντες του Κρύπτον βρίσκονται στην πόλη Άργκο, η οποία χάρη στην τεχνολογία των Κρυπτονιανών, αποκόπηκε από τον πλανήτη και πλέει στο διάστημα μέσα σε έναν τεράστιο ενεργειακό θόλο. Οι κάτοικοι της Άργκο όμως αρρωσταίνουν και χάνουν τη ζωή τους ένας προς έναν λόγω ορυκτού που έρχεται στην επιφάνεια μετά την αποκόλληση της πόλης από τον πλανήτη. Ο πατέρας της για να τη σώσει την βάζει στην κάψουλα μαζί με το κουτάβι της, Κρύπτο, και τη στέλνει στον πλανήτη που βρίσκεται ήδη ο ξάδερφός της. Η Κάρα προσπαθεί να βρει τη θέση της στο νέο της σπίτι αλλά μέχρι στιγμής περιπλανιέται σε πλανήτες με κόκκινο ήλιο, εκεί όπου οι δυνάμεις της δεν έχουν την ίδια ισχύ, ώστε να παρτάρει μεθώντας. Θα αναγκαστεί όμως να αφήσει στην άκρη τα πάρτι καθώς ένας διαγαλαξιακός ληστής, ο Κρεμ, θα πυροβολήσει τον Κρύπτο με ένα δηλητήριο που τον παραλύει και του δίνει τρεις ημέρες ζωής. Η Κάρα τον παίρνει στον κυνήγι για να βρει το αντίδοτο ενώ μαζί της παίρνει τη νεαρή Ρούθι, που ζητά εκδίκηση από τον Κρεμ καθώς σκότωσε την οικογένειά της λίγες ώρες πριν.
Δεν περίμενα πολλά από το Supergirl και δεν πήρα πολλά. Δεν είναι κακή ταινία, δεν είναι όμως ούτε ιδιαιτέρως καλή. Τα καλά της στοιχεία όμως θεωρώ υπερτερούν. Έχει θέματα στο σενάριο, έχει θέματα στο ρυθμό της αλλά έχει μια πολύ καλή πρωταγωνίστρια και μερικές αρκετά θεαματικές σκηνές δράσης, ειδικά προς το τέλος της. Έχει τον Τζέισον Μομόα να το διασκεδάζει ως Λόμπο, έστω κι αν δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην εξέλιξη της πλοκής, έχει κι έναν κακό, τον Κρεμ, που μια χαρά τον στηρίζει ερμηνευτικά ο Ματίας Σούνερτς, αλλά το σενάριο δεν του έχει δώσει κάτι παραπάνω να δουλέψει, οπότε είναι απλώς κακός.
Ο Γκρεγκ Γκιλέσπι, ο σκηνοθέτης του Supergirl, δεν είχε ασχοληθεί ξανά με το υπερηρωικό είδος και φαίνεται εδώ να υπάρχει καθοδήγηση από το "κεφάλι" του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, Τζέιμς Γκαν. Οι σκηνές δράσης θυμίζουν αρκετά τον τρόπο που ο Γκαν στήνει τις δικές του σκηνές. Αντίθετα, ο Γιλέσπι φαίνεται ότι έχει περισσότερο τις σκηνές έκθεσης χαρακτήρων αλλά εδώ μπαίνει το πρόβλημα του σεναρίου και των διαλόγων και του τα χαλάει, γιατί πρέπει να γίνεται συνεχώς μια εξήγηση για πράγματα που συμβαίνουν ή που έχουν συμβεί, ώστε να εξηγήσουν μελλοντικά γεγονότα. Ωραία πάντως η "γουέστερν" αισθητική που επιλέγει ο Γκιλέσπι για την ταινία του.
Δεν με έχει κερδίσει ακόμα το νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC. Ούτε ο Σούπερμαν του Γκαν, ούτε η Σούπεργκερλ του Γκιλέσπι,, ως ταινίες θεωρώ ότι έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν. Οι ηθοποιοί που επιλέχθηκαν να ενσαρκώσουν τους δύο χαρακτήρες κάνουν πολύ καλή δουλειά αλλά όλο το υπόλοιπο εγχείρημα μου θυμίζει μέτριες ταινίες της Μάρβελ. Να πω την αμαρτία μου, προτιμούσα την διαφορετική ματιά του Ζακ Σνάιντερ και τον κόσμο που είχε στηθεί στο προηγούμενο, αδόξως τελειωμένο, κινηματογραφικό σύμπαν της DC.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου