Final Destination 2 (2003) Review

 

ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΟΥ 2

Τρόμου, Θρίλερ, Φαντασίας

Διάρκεια: 90'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Η συνέχεια του Final Destination έρχεται τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας και λαμβάνει μια πιο χλιαρή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Τον Γουόνγκ διαδέχεται στη σκηνοθεσία ο επί σειρά ετών σταντ μαν, Ντέιβιντ Ρ. Έλις (θα επανέλθει στη σειρά για τη σκηνοθεσία του τέταρτου μέρους), ο οποίος κρατά το σπλάτερ χαρακτήρα, τονίζοντάς τον λίγο παραπάνω ενώ αφήνει λίγο πιο ελεύθερη τη διάθεση για σάτιρα. 

 Η δράση της δεύτερης ταινίας τοποθετείται ακριβώς ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, πάνω στην επέτειο του αεροπορικού δυστυχήματος από το οποίο γλίτωσε μια παρέα εφήβων και μια καθηγήτρια, χάρη στο όραμα του Άλεξ Μπράουνινγκ. Οι επιζώντες όμως χάνουν τη ζωή τους ένας ένας με απίθανους τρόπους, όσο κι αν ο Άλεξ προσπαθεί να "διαβάσει" τα μηνύματα που ο Θάνατος στέλνει σαν προειδοποίηση. Παρόμοια οράματα βλέπει και η κεντρική πρωταγωνίστρια της ταινίας μας, Κίμπερλι Κόρμαν, χάρη στην οποία θα σωθεί μια ομάδα οδηγών από μια θανατηφόρα καραμπόλα. Η Κίμπερλι κάνει αμέσως τη σύνδεση με όσα συνέβησαν ένα χρόνο πριν και όταν θα αρχίσουν να πεθαίνουν με τη σειρά οι επιζώντες της καραμπόλας, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο να ξεγελάσει το θάνατο. Την απάντηση θα την πάρει με τη βοήθεια της Κλίαρ Ρίβερς, η οποία είναι η μοναδική που κατάφερε να επιζήσει από την επίθεση του Θανάτου ένα χρόνο πριν, κλεισμένη οικειοθελώς στην απομόνωση ενός ψυχιατρείου, μακριά από οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει το θάνατό της.

 Αυτή η ταινία περιέχει την σεκάνς που θυμάμαι ξεκάθαρα από ολόκληρη τη σειρά ταινιών Final Destination και δεν είναι άλλη από την θανατηφόρα καραμπόλα ή μάλλον το όραμα της θανατηφόρας καραμπόλας. Εκεί ο Έλις δείχνει τον δρόμο που θα ακολουθήσει η ταινία του, βάζοντας όλα τα στοιχεία που θα τη χαρακτηρίσουν. Υπερβολικό σπλάτερ, διάθεση για χιούμορ, αγωνία και αυτό που χαρακτήριζε την πρώτη ταινία, το παιχνίδι με τους θεατές στην προσπάθεια ανακάλυψης του τρόπου θανάτου των υποψήφιων θυμάτων. Από εκεί και πέρα, ο Έλις δεν προχωρά σε πρωτοτυπίες αλλά προσπαθεί να κρατήσει το ύφος της πρώτης ταινίας και θεωρώ ότι τα καταφέρνει μια χαρά, φτιάχνοντας μια εξίσου διασκεδαστική ταινία.

 Οι ερμηνείες εδώ βρίσκονται ένα κλικ κάτω από την πρώτη ταινία. Ίσως οι οδηγίες που τους έχουν δοθεί να μην είναι πολύ ξεκάθαρες, ίσως και ο ίδιος ο σκηνοθέτης να μην πολύ σίγουρος για την απόδοση κάποιων σκηνών, με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί του να κινούνται ερμηνευτικά στα όρια της ταινίας αγωνίας και της σάτιρας. Πάντα όμως έχω την εντύπωση ότι εδώ προσεγγίζει με πιο χαλαρό τρόπο το υλικό του ο Έλις.

 Το σενάριο και οι διάλογοι είναι το αδύναμο χαρτί της ταινίας. Υπάρχει μια σαφής προσπάθεια των σεναριογράφων να επεκτείνουν τη μυθολογία και ως ένα σημείο το καταφέρνουν αλλά υπάρχουν αρκετά πράγματα που αν θέλεις να τα βάλεις κάτω με λογική, θα πρέπει να παρατήσεις την ταινία πολύ νωρίς. Ακόμα και το εύρημα του πως θα νικήσουν και θα ξεγελάσουν τον Θάνατο, ακούγεται καλό σαν ιδέα αλλά δεν θα έπρεπε να λειτουργεί φαντάζομαι. Ωραίο το στήσιμο πάντως του τελευταίου οράματος και η αποκάλυψη του τι πρέπει να γίνει για να ξεγελάσουν τον Θάνατο. Με τη λογική, προφανώς δεν θα έπρεπε να δουλεύει αλλά εδώ μιλάμε για μια ταινία φαντασίας.

 Το Final Destination 2 δεν το απασχολεί να καινοτομήσει. Δεν παίρνει το υλικό του σαν μια πολύ σκοτεινή, με βαθιές ρίζες μυθολογία αλλά ως μια απλή ιστορία τρόμου και φαντασίας που αποδίδεται ως ένα απλό, νεανικό σπλάτερ, με έξυπνα στημένες παγίδες θανάτου, γρήγορο ρυθμό και εμβόλιμο χιούμορ σε αρκετά σημεία. Η ιδέα δεν είναι πια πρωτότυπη αλλά δουλεύει μια χαρά ως συνέχεια της αρχικής εκείνης ταινίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

R. L. Stine's Pumpkinhead (2025) Mini Review

 

Τρόμου, Εφηβικό, Κωμωδία

Διάρκεια: 91'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που είμαι σίγουρος ότι το όνομα του Ρ. Λ. Στάιν θα αναφερθεί τουλάχιστον μία φορά σε κάποια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή. Κι αν δεν πραγματοποιείται κάθε χρόνο κάποια παραγωγή βασισμένη σε έργο του Στάιν, ο συγγραφέας μοιάζει να είναι πάντα εκεί με κάποιο τρόπο, μέσα από τις δεκάδες (ή εκατοντάδες;) ιστορίες παιδικού και εφηβικού τρόμου που έχει δώσει. Φέτος είναι η σειρά του Pumpkinhead, το οποίο φέρει στον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα, προφανώς για να μην υπάρξει σύγχυση με την ομώνυμη ταινία τρόμου του 1988, που σκηνοθέτησε ο μάστορας των ειδικών εφέ, Σταν Γουίνστον.

 Στο φετινό Pumpkinhead παρακολουθούμε την ιστορία του Σαμ, του αδερφού του, Φιν, και της μαμάς τους Κάσι, που μετακομίζουν στην επαρχιακή πόλη του Ρέντχεβεν. Η οικογένεια φτάνει την εποχή του Χάλογουιν και πέφτουν πάνω στη μεγάλη γιορτή που γίνεται στη φάρμα του ντόπιου αγρότη και ευεργέτη απ' ότι φαίνεται της περιοχής, κυρίου Πάλμερ. Ο Πάλμερ είναι ιδιοκτήτης μιας τεράστιας φάρμας από την οποία τρέφεται όλόκληρη η πόλη με λαχανικά και φρούτα και κάθε χρόνο τέτοια εποχή όλη η πόλη συγκεντρώνεται εκεί. Ο Σαμ βρίσκει μια περίεργη κολοκύθα μέσα σε μια αποθήκη του Πάλμερ και αποφασίζει να την πάρει μαζί του παρά την προειδοποίηση του ιδιοκτήτη να μην αγγίξει τη συγκεκριμένη κολοκύθα. Ο Πάλμερ αργότερα ανακαλύπτει ότι η κολοκύθα λείπει, ο μεγάλος αδερφός του Σαμ, την επιστρέφει στη φάρμα και ο ίδιος δεν γυρίζει ποτέ πίσω στο σπίτι. Το περίεργο είναι ότι κανείς εκτός από τον Σαμ και τη νεαρή φίλη του, Μπέκα, δεν θυμάται την ύπαρξη του Φιν. Ο Σαμ πρέπει να ανακαλύψει τι συμβαίνει στην φάρμα του Πάλμερ και να καταφέρει να πάρει πίσω από τον αδερφό του από τις σκοτεινές δυνάμεις που τον κρατούν.

 Δεν ήταν κακό το Pumpkinhead. Νεανικός τρόμος με τα χρώματα του Χάλογουιν, πρακτικά εφέ, χιούμορ και νεανικές ανησυχίες με αρκετά θλιβερή ωστόσο κατάληξη. Θλιβερή για τον νεαρό πρωταγωνιστή, του οποίου το φινάλε δεν το λες και ευτυχές αλλά βασίζεται σε μια από τις αγωνίες των παιδικών μας χρόνων, μια σκέψη που αρκετά πιτσιρίκια έχουν κάνει και που δεν θα αποκαλύψω για να μην χαλάσουμε την προβολή. Η ώρα της ταινίας πάντως κυλάει σχετικά εύκολα, υπάρχει και μια ανατροπή στην τελευταία πράξη και κρατάει και το σκοτεινό τέλος που δίνει παραπάνω πόντους στο τελικό αποτέλεσμα.

 Το περίεργο εδώ έχει να κάνει με τους ηθοποιούς. Ενώ περιμένεις τα πιτσιρίκια να κάνουν μέτρια δουλειά και οι μεγαλύτερης ηλικίας επαγγελματίες ηθοποιοί να είναι αυτοί που μπορούν να ανταπεξέλθουν καλύτερα, στο Pumpkinhead συμβαίνει το αντίθετο και είναι κυρίως τα δύο πιτσιρίκια που σώζουν την κατάσταση.

 Γενικά πάντως το R.L. Stine's Pumpkinhead είναι μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική νεανική πρόταση τρόμου. Δεν λέει κάτι καινούριο και φοβερό, έχει όμως ατμόσφαιρα και μιλάει την απαραίτητη γλώσσα για να το παρακολουθήσουν κυρίως παιδιά, τα οποία θα πρότεινα να είναι μεγαλύτερα των δώδεκα ετών. 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Fear Street: Prom Queen (2025) Netflix Review

 

ΟΔΟΣ ΤΡΟΜΟΥ:

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

Τρόμου, Θρίλερ, Μυστηρίου, Σλάσερ, Σάτιρα
Διάρκεια: 90'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Θυμάμαι να περνάω σχετικά καλά με τα τρία προηγούμενα κεφάλαια του Fear Street, τα οποία μπορείτε να βρείτε στο Νέτφλιξ. Ειδικά τα δύο πρώτα ήταν αρκετά διασκεδαστικά ενώ αμυδρά θυμάμαι να με κουράζει σε κάποια σημεία το τρίτο. Για όσους δεν γνωρίζουν, να αναφέρω εδώ ότι οι ταινίες βασίζονται στην ομότιτλη σειρά βιβλίων του Ρ.Λ. Στάιν, γνωστότερου στη χώρα μας από τα βιβλία των Ανατριχίλων, εφηβικών ιστοριών τρόμου. Το Prom Queen βασίζεται στο δέκατο πέμπτο βιβλίο της σειράς Fear Street και θεωρώ ότι είναι η πιο αδύναμη από τις ταινίες που έχουμε δει μέχρι τώρα.

 Βρισκόμαστε στο 1988 και στο Λύκειο του Σέιντισαϊντ έρχεται η βραδιά της αποφοίτησης. Η μεγάλη στιγμή της βραδιάς είναι προφανώς η στέψη της Βασίλισσας του χορού, εκεί όπου το πιο δημοφιλές κορίτσι, η Τίφανι Φαλκόνερ, θα βρεθεί αντιμέτωπο με ένα αουτσάιντερ, τη Λόρι Γκρέιντζερ, η οποία όμως όσο κυλάει η βραδιά φαίνεται να κερδίζει πόντους. Κάνεις δεν έχει υπολογίσει όμως τον μανιακό που κυνηγά και εξολοθρεύει τις υπόλοιπες υποψήφιες αλλά και όποιον άλλο βρεθεί στο διάβα του.

 Αλλαγή σκυτάλης έχουμε στη δημιουργική ομάδα του Fear Street. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Ματ Πάλμερ, δημιουργός του ενδιαφέροντος Calibre, ενώ το σενάριο το συνυπογράφει ο ίδιος μαζί με τον Ντόναλντ ΜακΛίρι. Ο Πάλμερ εδώ παραδίδει ένα πιο στάνταρ νεανικό σλάσερ, με ένα σχετικά κουραστικό πρώτο μέρος, όπου στήνει διάφορες θεματικές που έχουν ενδιαφέρον, για να τις ξεχάσει στην πορεία, εκεί που όμως η ταινία του γίνεται πιο διασκεδαστική. Διάθεση σάτιρας και άφθονο αίμα επικρατεί στην οθόνη, φροντίζοντας να βάλει και μια δόση μυστηρίου καθώς αναρωτιόμαστε ποιος μπορεί να είναι ο δολοφόνος.

 Από πλευράς ερμηνειών ξεχωρίζουν εύκολα οι Κρις Κλάιν (θα τον θυμάστε οι παλιότεροι από το American Pie) και Κάθριν Γουότερστον, ως οι γονείς Φαλκόνερ, οι οποίοι διασκεδάζουν αρκετά τους ρόλους τους. Από τους νεότερους ηθοποιούς βρίσκεται ένα κλικ παραπάνω η Σουζάνα Σαν, που υποδύεται τη φίλη της πρωταγωνίστριας. Επίσης για κάποιο λόγο βρίσκεται η Λίλι Τέιλορ στην ταινία ως υποδιευθύντρια του σχολείου. Ο ρόλος της Τέιλορ φαίνεται να έχει σημασία για την εξέλιξη της ταινίας και περιμένεις κάποια συμμετοχή στο φινάλε ή στην αποκάλυψη του μυστηρίου. Υπάρχουν σύντομα πλάνα, μικρές ατάκες, βλέμματα της Τέιλορ σε κομβικά σημεία που στήνουν το χαρακτήρα ως δευτερεύον μεν αλλά σημαντικό δε για την εξέλιξη. Στο τέλος όμως τίποτα.

 Αν δεν έχεις χορτάσει νεανικά / εφηβικά σλάσερ τότε μια χαρά θα τα περάσεις και με το Prom Queen. Σε περίπτωση όμως που έχεις δει άπειρα δείγματα του είδους τότε είναι πολύ πιθανό να κουραστείς και να μην μπορέσεις να φτάσεις στο δεύτερο μέρος της ταινίας, που είναι το πιο ανώδυνο και διασκεδαστικό.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

Final Destination (2000) Review

 

ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΟΥ

Τρόμου, Θρίλερ

Διάρκεια: 98'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Μια από τις επιτυχημένες σειρές ταινιών της δεκαετίας του 2000 ήταν οι ταινίες της σειράς Final Destination. Η πρώτη ταινία γυρίστηκε το 2000 και η σειρά συνεχίστηκε μέχρι το 2011 με τέσσερις πολύ επιτυχημένες εισπρακτικά συνέχειες ενώ σε λίγες μέρες κυκλοφορεί στη χώρα μας (17/5/2025) μια ακόμα ταινία της σειράς, η οποία μάλλον θα διαφοροποιηθεί αρκετά από τις προηγούμενες ταινίες.

 Όλα ξεκίνησαν όμως με το φιλμ του 2000, το οποίο σκηνοθέτησε ο Τζέιμς Γουόνγκ πάνω σε ένα σενάριο που είχε γράψει ο Τζέφρι Ρέντικ. Ο Γουόνγκ μαζί με τον Γκλεν Μόργκαν, που συνεργάζονταν ήδη στη τηλεοπτική σειρά X- Files, έκαναν μερικές αλλαγές στο σενάριο του Ρέντικ, ο οποίος αρχικά είχε γράψει το σενάριο για να γυριστεί επεισόδιο των X- Files, και το τελικό αποτέλεσμα ήταν περίπου αυτό που είδαμε στις οθόνες. Λέμε "περίπου" γιατί μετά από τις δοκιμαστικές προβολές πριν την επίσημη διανομή της ταινίας, έγιναν κι άλλες σημαντικές αλλαγές, όπως στον τίτλο (Flight 180 ήταν αρχικά η ονομασία) αλλά και στο φινάλε της ιστορίας.

 Πρωταγωνιστής μας εδώ είναι ο Άλεξ Μπράουνινγκ, ένα λυκειόπαιδο που ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο Παρίσι με την τάξη του. Από τη στιγμή όμως που επιβιβάζονται στο αεροπλάνο ο Άλεξ δε νιώθει καλά. Μια παράξενη διαίσθηση τον έχει κατακλύσει και λίγα λεπτά πριν την απογείωση, ο Άλεξ, μετά από ένα όραμα που του παρουσίαζε την έκρηξη του αεροπλάνου δευτερόλεπτα μετά την απογείωση, θα σηκωθεί σαν τρελός από τη θέση του φωνάζοντας να εγκαταλείψουν το αεροπλάνο. Τέσσερις συμμαθητές του και μια καθηγήτρια βγαίνουν έξω προσπαθώντας να ηρεμήσουν τον νεαρό, η πτήση φεύγει αυτούς και μπροστά στα μάτια τους, το αεροπλάνο που έχεις μόλις σηκωθεί από το έδαφος διαλύεται. Τα οράματα όμως δεν σταματούν εδώ για τον Άλεξ καθώς το επόμενο διάστημα βλέπει προειδοποιητικά μηνύματα για τους πέντε που σώθηκαν από την έκρηξη και προσπαθεί να καταλάβει αν υπάρχει κάποιο σχέδιο σε όλο αυτό και αν μπορεί με κάποιο τρόπο να ξεγελάσει τον θάνατο και να σώσει τις ζωές των φίλων του και τη δική του.

 Πάνε χρόνια από την πρώτη προβολή του Final Destination για εμένα. Θυμάμαι ότι ενώ την περίοδο που κυκλοφόρησε ήμουν σίγουρα στο κοινό που στόχευε η ταινία, καθώς ήμουν τότε στα δέκα οκτώ μου, δεν με είχε κερδίσει εκατό τοις εκατό. Περισσότερο θυμάμαι να διασκεδάζω με μια από τις επόμενες δύο συνέχειες αλλά να μπορώ να πω με ασφάλεια αν αναφέρομαι στο δεύτερο ή στο τρίτο μέρος. Είδα την ταινία ξανά για να γράψω αυτό το κείμενο και τα συναισθήματα είναι πάνω κάτω τα ίδια. Ένα συμπαθητικό νεανικό φιλμ τρόμου, με ωραίες ιδέες και με έξυπνη υλοποίηση των ιδεών του, με ένα πολύ καλά στημένο πρώτο και δεύτερο μέρος αλλά με ένα τρίτο μέρος που φαίνεται λίγο πιο πρόχειρα γραμμένο, ίσως γιατί ήταν εμφανής η δυνατότητα της δημιουργίας franchise και η παραγωγή ήθελαν να το εκμεταλλευτούν. 

Οι σεναριακές αλλαγές που ζητήθηκαν αρχικά στόχευαν ούτως ή άλλως προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός franchise εφόσον η ταινία τα πήγαινε καλά. Η σημαντικότερη αλλαγή είχε να κάνει με την ηλικία των πρωταγωνιστών. Το αρχικό σενάριο του Ρέντικ είχε για πρωταγωνιστές ενήλικους, οι οποίοι ήταν μάλιστα άγνωστοι μεταξύ τους και ενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες του δυστυχήματος. Όμως στα τέλη της δεκαετίας του 1990 γνώριζε μια τεράστια άνθιση το νεανικό θρίλερ τρόμου, μετά τον ερχομό του Scream και νέα franchises άρχισαν να ξεπηδούν μέσα από ταινίες όπως τα I Know What You Did Last Summer, Urban Legend αλλά και άλλοι τίτλοι με ταινίες που θα ήθελαν να δημιουργήσουν συνέχειες αλλά δεν τα πήγαν καλά εισπρακτικά. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των ταινιών ήταν ότι οι πρωταγωνιστές τους ήταν έφηβοι οπότε πάρθηκε η απόφαση και το Final Destination να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, πράγμα που εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι λειτούργησε θετικά, πάντα μιλώντας σε σχέση με την εισπρακτική επιτυχία και την απήχηση της ταινίας ώστε να μπουν οι βάσεις για την εκκίνηση ενός franchise.

 Όπως έγραψα και πιο πάνω, το Final Destination σήμερα φαντάζει ως ένα συμπαθές δείγμα των νεανικών σλάσερ των αρχών του 2000. Ο Γουόνγκ έχει κάνει καλή δουλειά σε ολόκληρο το πρώτο μισό μέρος της ταινίας και παίζει με τον θεατή δείχνοντας τα αντικείμενα γύρω από το επόμενο θύμα, προκαλώντας τον να μαντέψει κάθε φορά με ποιο τρόπο αυτά θα τον σκοτώσουν κάτι που είναι το πιο ενδιαφέρον εύρημα της ταινίας. Θετικό επίσης το ότι οι ηθοποιοί του είναι μια χαρά καθώς και το ότι οι χαρακτήρες που υποδύονται δεν είναι τα κλασικά εκνευριστικά τυπάκια των ταινιών αυτών, που δε δίνεις δεκάρα για το αν θα πεθάνουν. Στα αρνητικά του θα έβαζα μάλλον τη διάθεση για σάτιρα, η οποία μοιάζει να μην εσκεμμένη αλλά και το τελευταίο μέρος της ταινίας που είναι δυστυχώς αυτό που με έχασε καθώς είναι αρκετά φανερό ότι γυρίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ολοκληρωθεί η ιστορία και να υπάρξει συνέχεια. Η ταινία παραμένει ωστόσο ακόμα και σήμερα αρκετά ευχάριστη και ικανή να βρει κοινό  ακόμα και στους σημερινούς νεολαίους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB