Επιστροφή στα '80s: Commando (1985)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

ΚΟΜΑΝΤΟ

Σκηνοθεσία:Mark L. Lester

Σενάριο:Steven E. de Souza,
Jeph Loeb & Matthew Weisman(story),

Παίζουν:Arnold Schwarzenegger,
Rae Dawn Chong,Dan Hedaya

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Τα μέλη της επίλεκτης ομάδας στρατιωτικών στην οποία ήταν επικεφαλής ο αποσυρμένος πια από τη δράση, Τζον Μάτριξ, δολοφονούνται ένας-ένας. Ο Τζον, που ζει πια ήσυχα, σε ένα σπίτι στο βουνό, συντροφιά με τη μικρή κόρη του, βρίσκεται κι αυτός στο στόχαστρο των κακοποιών, οι οποίοι καθοδηγούνται από ένα πρώην μέλος της ομάδας του Τζον, που έχει ανοικτούς λογαριασμούς μαζί του, κι έναν επίδοξο δικτάτορα σε μια χώρα της Νοτίου Αμερικής. Το σχέδιο τους θέλει τον Τζον στη Νότια Αμερική να διαπράττει πολιτική δολοφονία, ενώ η κόρη του έχει απαχθεί και κρατείται όμηρος, έως ότου ο Τζον τελειώσει τη δουλειά. Ο πρώην επίλεκτος στρατιωτικός, όμως, δεν πρόκειται να πάει με τα νερά τους κι έτσι αρχίζει ένα κυνηγητό στην προσπάθεια να βρει την κόρη του και να την πάρει πίσω.

ΑΠΟΨΗ: Νομίζω ότι αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει μια χαρακτηριστική περίπτωση περιπέτειας από τη δεκαετία του 1980, το Κομάντο πρέπει να βρίσκεται στις τρεις πιο δημοφιλείς απαντήσεις! Όχι φυσικά γιατί αποτελεί υπόδειγμα περιπέτειας αλλά γιατί τα '80ς ήταν μια ιδιαίτερη εποχή, όπου τα ζητούμενα ήταν άλλα από τον κινηματογράφο. Ο ρεαλισμός και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο και μπροστάρηδες είναι η αφέλεια, η φασαρία, οι τσαμπουκαλίδικες ατάκες και η διασκέδαση. Όλα αυτά, το Κομάντο τα προσφέρει απλόχερα!

  Ο Μαρκ Λ. Λέστερ, κυρίως σκηνοθέτης δεύτερης διαλογής ταινιών, σκηνοθετεί τον σούπερ σταρ της εποχής, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, σε μια ταινία που τοποθετούν και οι δύο μέσα στις αγαπημένες τους. Ο Λέστερ θεωρεί ότι είναι η καλύτερη δουλειά του (δε νομίζω ότι θέλω να δω τις χειρότερές του), ο Άρνι την ξεχώρισε ως την πρώτη που παίζει αρχικά έναν φυσιολογικό τύπο. Το φιλμ του Λέστερ έμελλε να αγαπηθεί γενικά κι από το κοινό όσο περνούσαν τα χρόνια, για τους λάθος, όμως, λόγους. Τα άθλια ντουμπλαρίσματα, οι κακές περούκες, τα αυτοκίνητα που στη μια σκηνή τρακάρουν και στην επόμενη εμφανίζονται άθικτα, τα ρούχα που αλλάζουν χρώμα από σκηνή σε σκηνή, οι κακές μακέτες, η υπερβολικά ξεκάθαρη παρουσίαση καλών και κακών χαρακτήρων και πόσα ακόμα, συνθέτουν με την απαραίτητη μουσική επένδυση μια τόσο βγαλμένη από τη δεκαετία του '80 ατμόσφαιρα, που μετά από λίγο δε μπορείς να τις αντισταθείς.

  Ο Σβαρτζενέγκερ, στο πικ της καριέρας του, χρησιμοποιεί όλα τα είδη όπλων σε αυτό το φιλμ και πετυχαίνει τους πάντες, ακόμα κι όταν στοχεύει σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που βρίσκεται ο αντίπαλος! Οι καημένοι οι κακοί είναι τόσο χάλια στο σημάδι, που κι ελέφαντα να τους βάλεις στα τρία μέτρα (δεν απέχει και πολύ ο Άρνι από τον ελέφαντα) δε μπορούν να βρουν στόχο με κανένα τρόπο! Ούτε μία κατά τύχη σφαιρούλα δε τον βρίσκει τον αναθεματισμένο τον Άρνολντ!

  Η απόλυτη μορφή του φιλμ, όμως, φίλτατε Άρνι, δεν είσαι εσύ! Η πιο καλτ φυσιγνωμία δεν είναι άλλος από τον Βέρνον Ουέλς, που υποδύεται τον μισητό εχθρό πλέον του πρωταγωνιστή, πρώην σύντροφό του στην ομάδα, Φρέντι Μέρκιουρι! Μη μου πείτε ότι δε σας θυμίζει τον Μέρκιουρι στο πιο ατσούμπαλα γεροδεμένο του ο τύπος που υποδύεται ο Ουέλς! Εξαιρετική προσέγγιση του ρόλου!

  Μέσα σε όλο αυτό το χαμό που γίνεται κατά τη διάρκεια της ταινίας είναι προφανές ότι κανείς δεν ασχολείται με τους χαρακτήρες, τις χαζές αντιδράσεις τους και τα ένα σωρό λάθη στην πλοκή αλλά το ζητούμενο είναι να υπάρχει δράση και μάλιστα ανεγκέφαλη. Σε αυτόν τον τομέα, το Κομάντο, δε μπορεί να σε αφήσει παραπονεμένο. Ξύλο, εκρήξεις, ακροβατικά δε λείπουν ποτέ από την οθόνη ενώ όσο πάμε προς το τέλος γίνεται και λίγο πιο ωμό και βίαιο, εκεί που δεν το περιμένεις.

  Εν τέλει, το' χει το γούστο του το φιλμάκι του Λέστερ. Μπορεί για τελείως διαφορετικούς λόγους από αυτούς που θα ήθελαν οι συντελεστές αλλά ουσία έχει ότι βρίσκει το κοινό του μέχρι σήμερα. Διασκεδαστικό, αφελές, ηλίθια φιλομιλιταριστικό και προπαγανδιστικό σε βαθμό που λειτουργεί αντίστροφα, το Κομάντο είναι ένα σχεδόν τέλειο δείγμα του κινηματογράφου δράσης της δεκαετίας του 1980.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Επιστροφή στα '80s: Rambo: First Blood Part II (1985)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

ΡΑΜΠΟ II: Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Σκηνοθεσία:George P. Cosmatos

Σενάριο:Sylvester Stallone,
James Cameron

Παίζουν:Sylvester Stallone,
Richard Crenna,Charles Napier

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζον Ράμπο έχει καταδικαστεί και υπηρετεί σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων, όπου εκεί τον επισκέπτεται ο συνταγματάρχης Τράουτμαν. Ο Τράουτμαν δίνει στον Ράμπο την ευκαιρία να αποφυλακιστεί, προτείνοντας μια αποστολή στο Βιετνάμ. Εκεί πρέπει να βρεθεί στη ζούγκλα και να τραβήξει φωτογραφίες από ένα στρατόπεδο των Βιετναμέζων που πιστεύεται ότι κρατούνται Αμερικανοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ο Ράμπο, όμως, δεν αρκείται στις φωτογραφίες και θέλει να φέρει πίσω όσους αιχμαλώτους μπορεί, με αποτέλεσμα να απομείνει μόνος του εναντίον των Βιετναμέζων αλλά και των Ρώσων συνεργατών τους.

ΑΠΟΨΗ: Βρισκόμαστε στο 1985 και στην εποχή που ο Σταλόνε αποφασίζει να ασχοληθεί ξεκάθαρα με το σινεμά δράσης, να αφήσει στην άκρη όποια πιθανότητα είχε να κάνει περισσότερα πράγματα με το υποκριτικό του ταλέντο  και το εκτόπισμά του στην οθόνη, από το να δείχνει τα μπράτσα του, και θέτει τον εαυτό του στις υπηρεσίες του τότε Προέδρου Ρίγκαν, για μια δυνατή και ενωμένη Αμερική. Τρέμετε κομούνια!

  Καταρχάς, οφείλω να αναγνωρίσω ότι για την πρώτη μισή ώρα της ταινίας, ο Σταλόνε προσεγγίζει αρκετά σοβαρά το χαρακτήρα. Εξακολουθεί να έχει το βλέμμα που είχε στο πρώτο φιλμ. Το βλέμμα του ανθρώπου που δε μπορεί να κοινωνικοποιηθεί ακόμα, που δε χωρά σε αυτή την κοινωνία. Ο Ράμπο είναι ένας τύπος που το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον καλά είναι να πολεμά και βρίσκεται σε μια ασταμάτητη μάχη με τον εαυτό του και την άρνηση της κοινωνίας να δεχτεί πίσω τους βετεράνους του Βιετνάμ. Όλα αυτά λοιπόν υπάρχουν ακόμα στις εκφράσεις και στο μονίμως χαμένο βλέμμα του πρωταγωνιστή της. Μετά το μισάωρο, όμως, τα πράγματα αλλάζουν και το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ χειροτερεύουν, στην ουσία το φιλμ γίνεται πιο διασκεδαστικό και, σε πολλές στιγμές, γίνεται αυτό που λέμε "τόσο κακό που είναι καλό"!

  Η προπαγάνδα παίρνει μπροστά για τα καλά στο δεύτερο Ράμπο και οι κακοί Ρώσοι και Βιετναμέζοι βρίσκονται εδώ όπως σε κάθε άλλο φιλομιλιταριστικό φιλμ της δεκαετίας του '80, της εποχής Ρίγκαν, όπως αναφέρω και παραπάνω. Ρώσοι και Βιετναμέζοι είναι απλώς άψυχοι, σαδιστές, απεχθής καρικατούρες. Δε φαίνεται να υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς πάνω τους. Το σημείο ωστόσο που η ταινία ισορροπεί λίγο τα πράγματα είναι το ότι παρουσιάζει το διεφθαρμένο πρόσωπο και της άλλης πλευράς. Εκτός από τον Ράμπο και τον Συνταγματάρχη Τράουτμαν (ο Κριένα εξακολουθεί να με εκνευρίζει με τον τρόπο παιξίματός του) έχουμε τους Αμερικανούς υπεύθυνους στη βάση του Βιετνάμ, που δεν τους λες και υπερπατριώτες. Παρουσιάζεται το γραφειοκρατικό πρόσωπο του στρατού των Η.Π.Α., στο οποίο δίνει λύση στο τέλος ο πρωταγωνιστής, με τρόπο που νομίζω θα επίλυε και τα προβλήματα γραφειοκρατίας στη χώρα μας. "Μπουρλότοοοο", που έλεγε και η συγχωρεμένη Σαπφώ Νοταρά!

  Όσο το φιλμ του Κοσμάτος ξεφεύγει και γίνεται πλέον μια καθαρή ταινία δράσης, έχει ομολογουμένως αρκετές διασκεδαστικές στιγμές, άλλες γιατί είναι στημένες και σκηνοθετημένες πολύ καλά και κάποιες άλλες γιατί είναι απίστευτα ανόητες. Ο Κοσμάτος κάνει καλή δουλειά με την κάμερα, δίνοντας αρκετή ενέργεια σε αυτό που βλέπουμε στην οθόνη. Πολύ καλά εναέρια πλάνα και γρήγορη κίνηση της κάμερας με ταχύτατες εστιάσεις σε κοντινά πλάνα, ενώ η σεκάνς που ο Ράμπο κρύβεται στη ζούγκλα και εμφανίζεται απ' το πουθενά "καθαρίζοντας" τους αντιπάλους του είναι κλασική πλέον, παρά την απίστευτη υπερβολή της. Είναι σχεδόν κωμικό από ένα σημείο και μετά! Σαν ο Ράμπο να έχει κλωνοποιηθεί και να βγαίνει από κάθε δέντρο, κάθε βράχο, κάθε τρύπα της ζούγκλας!

  Πάμε τώρα στις αγαπημένες "κακές" σκηνές του φιλμ, οι οποίες κλέβουν την παράσταση. Γράψαμε ήδη για την "κλωνοποίηση" του Ράμπο, οπότε πάμε σε μια από τις πρώτες σκηνές. Η κλασική σκηνή προετοιμασίας του Ράμπο πριν φύγει για τη μάχη, έχει μέσα ένα απίστευτα αστείο πλάνο. Κοντινό σε όλα τα όπλα του Ράμπο, κοντινό στις αρβύλες, κοντινό στο πίσω μέρος του κεφαλιού του Σταλόνε τη στιγμή που δένει την κόκκινη κορδέλα στο μέτωπό του, κοντινό στους μύες του Σταλόνε φυσικά και μετά από όλα αυτά έρχεται το απίστευτο πλάνο του "οπλισμού" της φωτογραφικής μηχανής! Δεν κάνω πλάκα. Δείτε το φιλμ ξανά και παρατηρείστε τη σεκάνς.Δείχνει τη φωτογραφική μηχανή και το Ράμπο να τοποθετεί το φιλμ μέσα, με τον τρόπο που έδειξε λίγα δευτερόλεπτα πριν να τοποθετεί κάλυκες στο όπλο του! Κορυφαίο! Κι αν δε σου φτάνει αυτό, έχει κι άλλα. Εδώ αρχίζει η γνωστή ιστορία "50 μας πυροβολούν από απόσταση αναπνοής και δε μας πετυχαίνει κανείς". Ο Ράμπο κι ένας αιχμάλωτος πολέμου τρέχουν μέσα στη ζούγκλα και Βιετναμέζοι τους πυροβολούν απ' τα 5 μέτρα και δε μπορούν να πετύχουν ούτε έναν από τους φουσκωμένους μύες του πρωταγωνιστή. Πάμε και στις δύο σκηνές μπαζούκας! Ο Ράμπο αρχικά βρίσκει στόχο και διαλύει έναν Βιετναμέζο αξιωματικό από απόσταση μισού χιλιομέτρου με ένα μπαζούκας ενώ λίγο πριν το φινάλε, χρησιμοποιεί για δεύτερη φορά μπαζούκας, μέσα σε ελικόπτερο παρακαλώ, για να ρίξει στο απέναντι ελικόπτερο! Πόσο διασκεδαστικό γίνεται αυτό το φιλμ ανά διαστήματα!

  Το Ράμπο 2: Η Αποστολή στην εποχή του έσκισε στα ταμεία και καθιέρωσε τον Σταλόνε ως ήρωα ταινιών δράσης. Μπορεί να είναι φανερή η προπαγάνδα, μπορεί να είναι αφελέστατο και χαζό σε αρκετά σημεία, παραμένει, όμως, αρκετά διασκεδαστικό μέχρι σήμερα. Ο Κοσμάτος έκανε καλή δουλειά στον τομέα της δράσης και ακόμα και εξωπραγματικές σκηνές, όπως αυτές που ανέφερα πριν, δίνουν έναν άλλο τόνο στο φιλμ. Είπαμε ότι βρισκόμαστε στα μέσα του 1980, μια δεκαετία που η υπερβολή και το κιτς έκαναν συχνά την εμφάνισή τους στον κινηματογράφο. Το Ράμπο 2 είναι ένα δείγμα εκείνης της εποχής.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Ewoks : The Battle For Endor (1985)

Είδος : Φαντασίας, Περιπέτεια

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΝΤΟΡ

Σκηνοθεσία:Jim Wheat,Ken Wheat

Σενάριο:Jim Wheat,Ken Wheat

Παίζουν:Wilford Brimley,
Warwick Davis,Aubree Miller

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Οι γονείς και ο αδερφός της μικρής Σίντελ βρίσκονται νεκροί από τα χεριά των ληστών του πλανήτη Έντορ, ενώ οι Σίντελ και τα Ίγουοκς πιάνονται αιχμάλωτοι. Η Σίντελ και ο Γουίκετ καταφέρνουν να δραπετεύσουν και αφού περιπλανηθούν στο δάσος θα βρέθουν στο σπίτι ενός ιδιότροπου ερημίτη, του Νόα, ο οποίος ξέμεινε στον πλανήτη μετά τη συντριβή του αεροσκάφους του και έχει για συντροφιά ένα περίεργο πλάσμα που ακούει στο όνομα Τίικ. Όλοι μαζί θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κακό άρχοντα των ληστών, Τέρακ, και τη σατανική μάγισσα Χάραλ, που έχει στο πλευρό του. 

ΑΠΟΨΗ: Μετά την επιτυχία της πρώτης τηλεταινίας των Ίγουοκς, ο Τζορτζ Λούκας φέρνει στην οθόνη τη συνέχεια, ένα χρόνο μετά. Οι επιρροές από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και τις ιστορίες φαντασίας είναι κι εδώ εμφανείς, ενώ η παραγωγή μοιάζει πιο πλούσια.

  Τη σκηνοθεσία και το σενάριο του νέου φιλμ αναλαμβάνουν τα αδέρφια Τζιμ και Κεν Γουίτ. Οι Γουίτ είναι σεναριογράφοι των ιστοριών του Ρίντικ, ξεκινώντας με το Pitch Black του 2000 μέχρι και την τελευταία περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Βιν Ντίζελ, Riddick, ενώ ήταν υπεύθυνοι για τα σενάρια ταινιών όμως ο τέταρτος Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λέυκες, η συνέχεια της Μύγας και μερικές ακόμα τηλεταινίες.

  Εδώ έχουμε να κάνουμε ξανά φυσικά με μια ταινία που απευθύνεται πρωτίστως σε παιδιά, που δύσκολα όμως θα μπορέσει να παρακολουθήσει ένας ενήλικος, έστω και με νοσταλγική διάθεση, για τις ταινίες φαντασίας της δεκαετίας του 1980. Ένας κακός άρχοντας και η συμμορία του, μια κακιά μάγισσα, ένας ερημίτης με ένα αστείο, περίεργο κατοικίδιο και το ταξίδι στον πύργο των κακών για να σωθούν οι αιχμάλωτοι, είναι στοιχεία που συναντάμε συχνά στις επικές (άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο) ταινίες φαντασίας και δε λείπουν και από το δεύτερο φιλμ των Ίγουοκς. Απαραίτητο στοιχείο της εποχής ήταν φυσικά και το stop motion, που ούτε εδώ λείπει. Το σενάριο, όμως, η δράση και το χιούμορ της ταινίας είναι γραμμένα για να απευθυνθούν σε μικρές ηλικίες και η αλήθεια είναι ότι μετά την έναρξη και μέχρι την τελική μάχη της ταινίας, δημιουργείται μια μεγάλη κοιλιά.

  Οι ηθοποιοί της πρώτης ταινίας επιστρέφουν αλλά τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας σκοτώνονται στην αρχή της ταινίας, πλην της μικρής Όμπρεϊ Μίλερ, η οποία υποδύεται ξανά τη Σίντελ, παρέα με τον Γουόργουικ Ντέιβις που επιστρέφει στο "ρόλο" του Γουίκετ. Νέα μέλη στο καστ είναι οι βετεράνοι Γουίλφορντ Μπρίμλεϊ (ίσως τον θυμάστε από το The Thing του Κάρπεντερ ή το Κοκούν) και, στο ρόλο της κακιάς μάγισσας Χάραλ, η Σιάν Φίλιπς (κυρίως γνωστή για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά του BBC, Εγώ ο Κλάυδιος). Έμπειροι ηθοποιοί που κάνουν ό,τι μπορούν σε γραφικούς ρόλους μικρών απαιτήσεων.

  Περισσότερο λέγειν και λιγότερη δράση, παρά τις μεγαλύτερες σκηνές μάχης και την προσθήκη των λέιζερ, υπενθυμίζοντάς μας ότι βρισκόμαστε στο σύμπαν του Star Wars, το The Battle For Endor βρίσκεται ένα κλικ κάτω από την πρώτη ταινία των Ίγουοκς. Για τα πιτσιρίκια, βέβαια, η διαφορά δεν θα είναι αισθητή. Θα διασκεδάσουν και πάλι, λίγο με τα Ίγουοκς, λίγο με τον αστείο Τίικ, λίγο με τα υπόλοιπα παράξενα πλάσματα. Αν έχετε διάθεση να παρακολουθήσετε κάποιο από αυτά τα δύο φιλμ παρέα με τα παιδιά σας, έτσι για να τους δείξετε τι βλέπατε εσείς στην ηλικία τους, προτιμήστε το πρώτο. Θα περάσει πιο ανώδυνα η ώρα για εσάς.

Τέλος και με αυτές τις έξτρα προσθήκες από το σύμπαν των Star Wars. Τώρα σειρά έχει η νέα ταινία, την οποία δυστυχώς ακόμη δεν έχω καταφέρει να δω αλλά ελπίζω να προλάβω πριν φύγει το 2015 και να μιλήσουμε και για αυτή μέσα στο επόμενο διήμερο!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Mad Max: Beyond Thunderdome (1985)

Είδος : Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας

ΜΑΝΤ ΜΑΞ:

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΤΟΥ ΚΕΡΑΥΝΟΥ
Σκηνοθεσία:George Miller,
George Ogilvie
Σενάριο:Terry Hayes,George Miller
Παίζουν:Mel Gibson,Tina Turner,
Bruce Spence

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μαντ Μαξ ζει πια σαν νομάδας, περιπλανώμενος στην άδεια γη με μια άμαξα και μερικές καμήλες που τη σέρνουν. Θα πέσει θύμα ληστείας και θα χάσει τα ζώα και την άμαξά του. Μετά από μέρες βαδίσματος θα φτάσει στην πόλη Μπάρτερταουν αναζητώντας τον άνθρωπο που έκλεψε τα πράγματά του. Μετά από μια σύντομη περιπέτεια στην Μπάρτερταουν, η σκληρή βασίλισσα της πόλης θα τον εξορίσει στην έρημο. Εκεί θα σωθεί από μια φυλή παιδιών, που ζουν απομονωμένα από τον υπόλοιπο κόσμο περιμένοντας τον άνθρωπο που θα τα οδηγήσει πίσω στον πολιτισμό, σύμφωνα με μια παλιά ιστορία. Ο Μαξ αναλαμβάνει απρόθυμα αυτό το ρόλο.

ΑΠΟΨΗ: Ο Άρχοντας των Μυγών συναντά το δυστοπικό, μετα-αποκαλυπτικό κόσμο του Μαντ Μαξ στην τελευταία ταινία της κλασικής πλέον τριλογίας.

  Τα γεγονότα του Beyond Thunderdome μας πάνε δέκα πέντε χρόνια μετά το Mad Max 2 και βρίσκουμε τον Μαξ να περιφέρεται στην έρημο, να μπλέκεται σε αγώνες ζωής ή θανάτου με ένα θηριώδη τύπο μέσα σε ένα παράξενο κλουβί, να εξορίζεται από την Τίνα Τέρνερ, να ξανά περιπλανιέται στην έρημο και τελικά να οδηγεί μια ομάδα παιδιών ξεχασμένων από τον υπόλοιπο κόσμο, πίσω σε ό,τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό και τις μεγάλες πόλεις. Όπως ίσως θα έχετε ήδη καταλάβει, η τρίτη ταινία του Μαντ Μαξ, έχει την περισσότερη πλοκή. Έχει αρκετούς διαλόγους, έχει χιούμορ και προσπαθεί να κάνει τον Μαξ έστω και για λίγο, έναν πιο ανθρώπινο χαρακτήρα. Αυτός ο Μαξ, είναι πιο Γκιμπσον-ικός. Δεν είναι ιδιαίτερα λακωνικός, θέλει να αστειεύεται πιο συχνά και γενικά μοιάζει λίγο αλλαγμένος σε σύγκριση με τα προηγούμενα φιλμ. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο διαφωνίας μου με το φιλμ. Ο Μαξ μοιάζει πολύ πιο χαλαρός εδώ, κάτι που δε συνάδει με τον τρόπο ζωής που έχει διαλέξει και που είδαμε στα δύο προηγούμενα φιλμ.

  Από κει και πέρα, το Beyond Thunderdome αποτελεί μια διαφορετική προσέγγιση, καλοδεχούμενη, στο θρύλο του Μαντ Μαξ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει τη δυναμική των προηγούμενων ταινιών αλλά βαδίζει σε ένα διαφορετικό δρόμο και μπορείς να διακρίνεις το όραμα των δύο αυτή τη φορά σκηνοθετών, Miller και Ogilvie. Οι δράση περιορίζεται και δίνεται βάση στην ιστορία και τους χαρακτήρες, με το φιλμ να θυμίζει παραμύθι ενηλίκων, επηρεασμένο ξεκάθαρα από τον Άρχοντα Των Μυγών αλλά και από την ιστορία του Πίτερ Παν. Στις σκηνές ανάλυσης χαρακτήρων, το μεγαλύτερο κομμάτι της σκηνοθεσίας ανήκει στον Ogilvie, καθώς ο Μίλερ ασχολήθηκε με βαριά καρδιά με το σχεδιασμό και την παραγωγή του φιλμ, λόγω του θανάτου του φίλου του και συμπαραγωγού των δύο προηγούμενων ταινιών, Μπάιρον Κένεντι, το 1981. Ωστόσο, ο Μίλερ έκατσε πίσω από την κάμερα για να δώσει στον Μαντ Μαξ δύο ακόμα χαρακτηριστικές σκηνές δράσης. Την τελική καταδίωξη με τρένα, αυτοκίνητα, μηχανές και αεροπλάνα και φυσικά την χαρακτηριστική σκηνή της μονομαχίας στον Θόλο Του Κεραυνού. Αρκετά πρωτότυπη και εμπνευσμένη σκηνή για την εποχή της, προσεκτικά σχεδιασμένη και άψογα εκτελεσμένη, δείγμα της δεξιοτεχνίας του Μίλερ στον τομέα της δράσης.

  Είναι κρίμα που ο Μίλερ δεν ασχολήθηκε ζεστά με το τρίτο φιλμ του Μαντ Μαξ. Εκτός από δεξιοτέχνης του χειρισμού της δράσης, ο Μίλερ ήταν και είναι (αν κρίνω από τις κριτικές του νέου Μαντ Μαξ) ένας σκηνοθέτης με όραμα. Η πορεία του μετά τα Μαντ Μαξ δημιουργεί ένα σωρό απορίες αλλά δε μπορεί αυτός ο άνθρωπος να στέρεψε έτσι απλά, δίνοντας ταινίες όπως τα δύο Happy Feet και τη δεύτερη ταινία του Babe! Ελπίζω μετά το Mad Max :Fury Road ο Μίλερ να παραμείνει σε ένα είδος που έχει ανάγκη σκηνοθέτες όπως αυτός.

  Η τελευταία ενασχόληση του Μίλερ με τον Μαντ Μαξ έγινε τριάντα χρόνια πριν και μπορεί να μην έχει την ωμή δυναμική των δύο πρώτων ταινιών, ωστόσο, παραμένει μια πάρα πολύ καλή ταινία ακόμα και σήμερα. Έχει καλές ερμηνείες, με τους Γκίμπσον και Τέρνερ να ξεχωρίζουν, έχει πολύ καλό σενάριο και έχει δύο δυνατές σκηνές δράσης. Λείπει η ενέργεια που έβγαζε το Mad Max 2 και ο "ερασιτεχνισμός" που πότιζε το πρώτο φιλμ του "τρελού" Μαξ. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

A Nighrmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge (1985)

Είδος : Τρόμου

 ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ Νο 2
Σκηνοθεσία:Jack Sholder
Σενάριο:David Chaskin
Παίζουν:Robert Englund,Mark Patton,
Kim Myers

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Πέντε χρόνια μετά τους περίεργους φόνους στην οδό Ελμ, ο Φρέντι Κρούγκερ ξαναχτυπά. Ο έφηβος γιος των νέων ενοίκων του σπιτιού στο νούμερο 1428 μπαίνει στο στόχαστρο του Φρέντι καθώς θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως το μέσον για να συνεχίσει να διαπράττει φόνους στον πραγματικό κόσμο.

ΑΠΟΨΗ: Τα γεγονότα του πρώτου σίκουελ της πρωτότυπης ταινίας του Γουές Κρέιβεν μπορεί να υποτίθεται ότι λαμβάνουν χώρα πέντε χρονιά μετά αλλά στην ουσία το δεύτερο αυτό φιλμ του franchise κυκλοφόρησε μόλις ένα χρόνο μετά το 1984. Ο ίδιος ο Κρέιβεν καμία σχέση δεν έχει με την παραγωγή του σίκουελ και μάλλον του βγήκε σε καλό καθώς εδώ πάνε περίπατο τα θετικά στοιχεία που είχε το πρώτο φιλμ.

  Καμία λογική δεν έχουν πλέον οι φόνοι του Κρούγκερ αλλά ούτε και ο τρόπος που θέλει να δολοφονεί. Ο Κρούγκερ για όσους δεν γνωρίζετε ήταν ένας παιδεραστής, τον οποίο οι κάτοικοι της οδού Ελμ έκαψαν ζωντανό, παίρνοντας το νόμο στα χέρια τους. Σκοπός του Κρούγκερ, όπως μάθαμε στην πρώτη ταινία, ήταν να δολοφονήσει τα παιδιά των ανθρώπων αυτών, μπαίνοντας στα όνειρά τους και βασανίζοντάς τα μέχρι θανάτου. Εδώ, ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Τσάσκιν αλλάζει τα δεδομένα χωρίς να καταλάβουμε ποτέ το γιατί! Γιατί αλλάζεις την κεντρική ιδέα του σίκουελ μιας επιτυχημένης ταινίας τρόμου; Το ζήτημα είναι αν μπορείς να εμπλουτίσεις την κεντρική ιδέα και όχι αν μπορείς να την αλλοιώσεις. Σύμφωνα με τον Τσάσκιν λοιπόν, ο Φρέντι καταλαμβάνει το σώμα του νεαρού Τζέσι και έτσι συνεχίζει να δολοφονεί αβέρτα όποιον θέλει. Και κάπως έτσι "τελειώνει" και το δεύτερο κομμάτι της κεντρικής ιδέας ο Τσάσκιν! Και οι φόνοι δεν γίνονται στα όνειρα των θυμάτων αλλά και τα θύματα δεν έχουν καμία σχέση πια με όσα συνέβησαν στην οδό Ελμ. Το μόνο πράγμα που φροντίζει ο Τσάσκιν να εμπλουτίσει το σενάριό του είναι με ένα μάτσο ομοφοβικά σχόλια και αστεία. Πολύ καλή δουλειά!

  Η γενικότερη εικόνα του φιλμ είναι πολύ μακριά από αυτή του πρώτου. Ατμόσφαιρα δεν υπάρχει εκτός από ορισμένες σκηνές ονείρων αλλά και πάλι δεν σώζεται το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο μοιάζει περισσότερο σαν συρραφή σκηνών φόνων και ονείρων παρά σαν μια ενιαία ιστορία. Είναι γενικά αισθητή η ασέβεια των συντελεστών ως προς το πρώτο φιλμ κι εδώ ευθύνεται και ο σκηνοθέτης Τζακ Σόλντερ και όχι μόνο ο σεναριογράφος του φιλμ. Η διαφορά είναι ότι ο πρώτος θα σώσει κάπως την καριέρα του λίγα χρόνια μετά δίνοντας το The Hidden και θα μπορεί τουλάχιστον να βρίσκει δουλειά έστω και σε μικρές παραγωγές ενώ ο Τσάσκιν μετά από πέντε χρόνια θα εξαφανιστεί από το Χόλιγουντ.

  Οι ερμηνείες εδώ είναι κι αυτές σε μέτρια επίπεδα. Ούτε ο πρωταγωνιστής Μαρκ Πέιτον ούτε και το υπόλοιπο καστ μπορούν να "γράψουν" ιδιαίτερα στην οθόνη αλλά δε μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο σε αυτούς καθώς έχουν να υποστηρίξουν ένα πολύ κακό σενάριο.

  Το franchise του Εφιάλτη στο Δρόμο με Τις Λεύκες πάντως συνεχίστηκε και το κακό που του έκανε το Freddy's Revenge ήταν τελικά πολύ μικρό. Ο Φρέντι Κρούγκερ θα μας απασχολούσε κινηματογραφικά για μια δεκαπενταετία ακόμα. Αυτή τη δεύτερη ταινία του franchise μπορείτε πάντως να την παραλείψετε χωρίς να χάσετε κάτι καθώς στην ουσία η φυσιολογική συνέχεια του πρώτου φιλμ έρχεται το 1987 με μια αρκετά καλή προσθήκη στη σειρά ταινιών του Εφιάλτη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

A View to a Kill (1985)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Σκηνοθεσία:John Glen
Σενάριο:Richard Maibaum,
Michael G. Wilson
Παίζουν:Roger Moore,
Christopher Walken,Tanya Roberts

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τον μεγαλοβιομήχανο Μαξ Ζόριν, ο οποίος θέλει να καταστρέψει τη Σίλικον Βάλεϊ και να στήσει τη δική του αυτοκρατορία.

ΑΠΟΨΗ: Το κύκνειο άσμα του Μουρ ως 007 πραγματοποιείται με τον Κινούμενο Στόχο. Ο Μουρ έχει πατήσει τα 58 και έχει υποδυθεί τον Τζέιμς Μποντ 7 φορές μέσα σε 13 χρόνια. Έφτιαξε έναν δικό του Μποντ, διαφορετικό από αυτόν του Κόνερι, λίγο πιο αριστοκρατικό, όχι τόσο σκληρό, λίγο πιο αστείο και οδήγησε τον 007 σε λίγο πιο campy καταστάσεις, που για πολλούς ήταν αταίριαστες με το ύφος των μυθιστορημάτων του Φλέμινγκ. Βέβαια, το κοινό ακολούθησε τον Μουρ πιστά μέχρι και την τελευταία στιγμή και δε φάνηκε να ενοχλείται από την πιο χαλαρή διάθεση των ταινιών που πρωταγωνίστησε. Ωστόσο, οι παραγωγοί ήθελαν να κάνουν τον Μποντ λίγο πιο σκοτεινό στη δεκαετία του '80, με τα πρώτα σημάδια να φαίνονται ήδη στο Για τα Μάτια Σου Μόνο αλλά και στον Κινούμενο Στόχο.

  Ο Κινούμενος Στόχος επιστρέφει σε πιο "τζειμς-μποντικά" μονοπάτια, με κατασκοπευτική διάθεση και τους ανάλογους κακούς της υπόθεσης να είναι πολύ πιο πειστικοί από το προηγούμενο φιλμ (Οκτάπουσι). Το χιούμορ, δε, είναι αρκετά συγκρατημένο. 

  Ο Κρίστοφερ Γουόκεν, που υποδύεται τον Ζόριν, και η Γκρέις Τζόουνς, στο ρόλο του δεξιού χεριού του, αποτελούν ένα εξαιρετικό δίδυμο κακών, το οποίο δίνει πολλούς πόντους στο φιλμ. Ο Γουόκεν παίζει έναν ιδιοφυή αλλά ψυχωσικό μεγιστάνα και ενώ βρίσκεται για πρώτη φορά (αν δεν κάνω λάθος) σε ρόλο κακού, τα καταφέρνει εξαιρετικά, δίνοντας έναν από τους καλύτερους κακούς της σειράς. Δίπλα του η Γκρέις Τζόουνς σε ένα ρόλο που της πάει γάντι και στον πιο προβεβλημένο χαρακτήρα του φιλμ, όπως διακρίνεται και από την αφίσα (Has James Bond Finally Met His Match?).

  Το μειονέκτημα του φιλμ, εκτός της μεγάλης διάρκειας, είναι η ελάχιστη ενέργειά του. Καλογυρισμένες σκηνές, θεαματικά κυνηγητά, καλογραμμένο και στρωτό σενάριο αλλά είναι σαν να λειτουργούν όλα δύο ταχύτητες χαμηλότερα από όσο πρέπει. Ο Μουρ είναι στα 58 του και πλέον ρίχνει καμιά μπουνιά στα γρήγορα και για οτιδήποτε παραπάνω χρειαστεί ντουμπλάρεται, με αποτέλεσμα να μοιράζεται το φιλμ με τον κασκαντέρ του. Όλα οδηγούν σε μια φαινομενικά καλή ταινία του Μποντ ή τουλάχιστον μια ταινία που είχε της προϋποθέσεις να γίνει μια πολύ καλή ταινία του Μποντ, αλλά χωρίς την απαραίτητη ενέργεια, κυρίως λόγω της μεγάλης ηλικίας του πρωταγωνιστή της. Είναι πλέον πολύ βαρύς και αργός ο Μουρ, για να υποστηρίξει το ρόλο, αφαιρώντας ενέργεια από όλο το φιλμ. 

  Για πολλούς, ο Ρότζερ Μουρ έπρεπε να έχει αποσυρθεί από το ρόλο του Μποντ από το προηγούμενο φιλμ και εδώ θα συμφωνήσω. Εγώ θα έλεγα, ότι ίσως έπρεπε να το είχε κάνει από το Για τα Μάτια Σου Μόνο, μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς, αποφεύγοντας έτσι τα Οκτάπουσι και Κινούμενος Στόχος, τα οποία χαρακτηρίζονται από αρκετούς (ειδικά το πρώτο) ως δύο εκ των χειρότερων φιλμ του Μποντ, χειρότερα ακόμα κι από το τραγικό Μουνρέικερ! Εδώ διαφωνώ καθώς θεωρώ ότι το Μουνρέικερ είναι με διαφορά η χειρότερη στιγμή του Μποντ, ίσως και μέχρι σήμερα. Όπως και να 'χει, ο Μουρ έγραψε κινηματογραφική ιστορία ως ένας ικανότατος Μποντ (προσωπική μου συμπάθεια, με μικρές παρατηρήσεις), ο τρίτος στη σειρά, άξιος αντικαταστάτης του Κόνερι, παρά το διαφορετικό ύφος τους. Κορυφαία στιγμή του Μουρ ως Μποντ, νομίζω ότι είναι ασυζητητί Η Κατάσκοπος Που Μ' Αγάπησε ενώ ο Κινούμενος Στόχος του έδωσε τουλάχιστον την ευκαιρία να αποχαιρετήσει αξιοπρεπώς το ρόλο. Από εδώ και μετά, ο Μποντ παίρνει τη μορφή του Τίμοθι Ντάλτον για δύο ταινίες και γίνεται αρκετά πιο σκοτεινός και ανθρώπινος. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Rocky IV (1985)

Είδος: Δραματική, Αθλητική, Περιπέτεια

Σκηνοθεσία:Sylvester Stallone
Σενάριο:Sylvester Stallone
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Talia Shire,Burt Young

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Απόλλο Κρηντ θέλει να αναμετρηθεί με τον Ιβάν Ντράγκο, έναν Ρώσο υπεραθλητή-μποξέρ, ο οποίος βρίσκεται στην Αμερική. Κατά την αναμέτρησή τους, ο Απόλλο θα χάσει τη ζωή του και ο Ρόκυ, αποφασίζει να αγωνιστεί με τον Ντράγκο, στη Μόσχα, θέλοντας να εκδικηθεί για το θάνατο του φίλου του.

ΑΠΟΨΗ: Το τρίτο σίκουελ του Ρόκυ είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ, ολόκληρου του franchise, χωρίς φυσικά να είναι το καλύτερο. Κατά τη δική μου άποψη, είναι το χειρότερο και το πιο ανέμπνευστο, παρότι είναι το φιλμ που η δική μου γενιά μνημονεύει περισσότερο, ίσως λόγω των συχνότερων προβολών του από την ιδιωτική τηλεόραση, ίσως και λόγω του ότι ήταν το μοναδικό φιλμ του Ρόκυ, που περιείχε έναν πραγματικά "κακό" τύπο απέναντι στο συμπαθή μας μποξέρ.

  Μέχρι το τρίτο Ρόκυ τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά, με το πρώτο να αποτελεί πλέον ταινία σταθμό της 7ης Τέχνης και το δεύτερο και τρίτο μέρος να είναι αρκετά καλά σαν φιλμ και αρκούντως διασκεδαστικά, με καλό γράψιμο από το Σταλόνε αλλά και θεαματικές, καλογυρισμένες σκηνές πυγμαχίας. Εδώ, μοιάζει να υπάρχει μια στασιμότητα. Οι χαρακτήρες, ενώ μέχρι τώρα σε κάθε ταινία παρουσίαζαν ενδιαφέρον, καθώς ο Σταλόνε φρόντιζε να προσθέτει στοιχεία στον καθένα τους, σε αυτό το φιλμ, είναι άψυχοι. 

  "Άψυχος" είναι ίσως η λέξη κλειδί για το συγκεκριμένο φιλμ. Ούτε η σχέση Άντριαν- Ρόκυ μας βγάζει κανένα συναίσθημα πια, ούτε ο μικρός γιος του Ρόκυ μας αφορά, ούτε ο Πόλυ έχει την ίδια διάθεση για καλαμπούρι παρότι μαζί με τον Απόλλο, είναι οι δύο της παλιάς φρουράς, που ξεχωρίζουν. Αυτός που όλοι θυμούνται από το Ρόκυ 4, είναι ο θηριώδης Ντολφ Λούντγκρεν, στο ρόλο του Ρώσου, Ιβάν Ντράγκο. Ο Λούντκρεν παίζει έναν τύπο που μιλάει τρεις-τέσσερις φορές σε όλο το φιλμ και θυμίζει τους "κακούς" των φιλμ του Τζέημς Μποντ, όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει στην κριτική του το 198,5 ο Ρότζερ Έμπερτ. Η άχρηστη πληροφορία που έχω για εσάς, είναι ότι ο Λούντγκρεν, λίγο πριν τα γυρίσματα του Ρόκυ, είχε παίξει ένα μικρό ρολό σε ταινία Τζέημς Μποντ(A View To A Kill). 

  Αν πρέπει να βρω θετικά στοιχεία στο 4ο Ρόκυ, εκτός της επιβλητικής παρουσίας του Λούντγκρεν, θα δυσκολευτώ. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον διπλό μοντάζ προπόνησης των Ρόκυ και Ντράγκο, με τον Ρόκυ να προπονείται στα χιονισμένα τοπία της Ρωσίας και τον Ντράγκο σε υπερσύγχρονο γυμναστήριο, δείχνοντας τη διαφορά νοοτροπίας των αντιπάλων, ενώ βλέπουμε και μια δυνατή σκηνή ανάμεσα στον Σταλόνε και τον Γουέδερς (Απόλλο Κρηντ), κατά τη διάρκεια του αγώνα του Απόλλο με τον Ντράγκο, στην οποία οι δύο ηθοποιοί βγάζουν αρκετό πάθος, παίζοντας με τα μάτια κυρίως, αλλά γενικά το Ρόκυ 4 είναι στεγνό από συναίσθημα και καλό γράψιμο. Κορυφαία στιγμή, ο νικητήριος λόγος του Ρόκυ μπροστά σε ένα όρθιο κοινό Ρώσων που φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Νομίζω ότι άνετα η σκηνή αυτή παίρνει τον τίτλο της πιο χαζής και πιο ντροπιαστικής σκηνής ολόκληρου του franchise, κατατάσσοντας και το Ρόκυ 4, μέσα στις ταινίες απροκάλυπτης προπαγάνδας της κυβέρνησης Ρήγκαν, πρόεδρο με τον οποίο ο Σταλόνε είχε πολύ καλή σχέση. 

  Στο μουσικό κομμάτι τώρα, γράφοντας για το Ρόκυ 5 λίγο καιρό πριν, είχα αναφερθεί στο Ρόκυ 4, ως το Ρόκυ της γενιάς του MTV. Ο λόγος που το έκανα αυτό, ήταν γιατί, εκτός από το ξεκάθαρα ποπ ύφος ολόκληρης της ταινίας, τα μουσικά βίντεο καλύπτουν σχεδόν το 1/3 της διάρκειάς της. Έχουμε ένα ενδιαφέρον μοντάζ προπόνησης με Ρόκυ και Ντράγκο να προπονούνται παράλληλα και το μουσικό θέμα του Vince DiCola, πιο ηλεκτρονικό εδώ αλλά ακόμα στη λογική του μεγαλειώδους θέματος του Bill Conti, να τους συνοδεύει, αλλά έχουμε και άλλα 3 μουσικά κομμάτια να παρεμβάλλονται κατά τη διάρκεια του φιλμ, κάνοντας το να θυμίζει βίντεο κλιπ των '80s.

  Τα φιλμ του Ρόκυ, ξεχείλιζαν από πάθος και συναισθήματα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τους και είχαν χαρακτήρες αληθινούς μέσα τους. Στον τέταρτο Ρόκυ, είναι όλα τόσο αναληθή και τα πρόσωπα τόσο ξύλινα, που χάνεται η μαγεία των προηγούμενων ταινιών. Ο Ρόκυ δε μας γοήτευσε ποτέ γιατί ήταν ανίκητος, γιατί ήταν εξαιρετικός πυγμάχος με στιλ και τεχνική, ούτε γιατί εκπροσωπούσε τα αμερικανικά κυβερνητικά ιδεώδη. Μας γοήτευσε γιατί ήταν ένας "αληθινός" κινηματογραφικός ήρωας ,που δεν πάλευε για να κερδίσει αλλά για να αποδείξει ότι υπάρχει και να ξεχωρίσει από τη μιζέρια που μας θέλει κολλημένους στον πάτο. Ο κινηματογραφικός πάτος του αγαπημένου μου "ήρωα", είναι δυστυχώς εδώ. Ξέρω ότι πολύ θα διαφωνήσουν, οπότε ας ξεκαθαρίσω κάτι. Σαν ροή, το φιλμ δεν είναι βαρετό, όπως είναι ίσως το Ρόκυ 5 και παρά τις υπερβολές του, βλέπεται ευχάριστα. Όμως, το Ρόκυ 4 είναι πολύ μακρυά από την "καρδιά" ολόκληρης της κινηματογραφικής διαδρομής του διασημότερου πυγμάχου που γνώρισε η μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

Αναδρομή στα '80s - Silver Bullet (1985)

Είδος: Τρόμου

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΦΑΙΡΑ

Σκηνοθεσία:Daniel Attias

Σενάριο:Stephen King

Παίζουν:Gary Busey, Everett McGill,
Corey Haim

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στην ήσυχη μικρή πόλη Tarker's Mills θα αρχίσουν να δολοφονούνται βίαια κάτοικοι, ο ένας μετά τον άλλο. Ενώ η αστυνομία και οι ντόπιοι ψάχνουν να βρουν το δολοφόνο ή το άγριο ζώο που φαίνεται να είναι υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν, την αλήθεια θα ανακαλύψει κατά τύχη ο νεαρός Μάρτι Κόσλοου. Ο Μάρτι έχει αναπηρία στα πόδια και κινείται με τα μηχανοκίνητα καροτσάκια που του φτιάχνει ο θείος του, Ρεντ. Όταν ο Ρεντ θα δώσει στον Μάρτι το νέο του μηχανοκίνητο καρότσι, το οποίο ονόμασε Ασημένια Σφαίρα και ο Μάρτι θα βγει το βράδυ να το δοκιμάσει, θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με ένα λυκάνθρωπο και στην προσπάθειά του να ξεφύγει θα τραυματίσει το θηρίο στο μάτι. Ο Μάρτι ξέρει πλέον ποιος είναι υπεύθυνος για τους φόνους, ανακαλύπτοντας με τη βοήθεια της αδερφής του, τον κάτοικο της πόλης τους που κυκλοφορεί με τραυματισμένο μάτι. Το μόνο που μένει είναι να πείσει το θείο του να τους βοηθήσει. 

ΑΠΟΨΗ: Συμπαθητική μεταφορά νουβέλας του Στέφεν Κινγκ στον κινηματογράφο. Δεν ξέρω αν είναι πιστή στο βιβλίο, είναι όμως αξιοπρεπής στο (κινηματογραφικό) σύνολό της. Συναντάμε όλα τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν το έργο του Κινγκ, με κυριότερο τη μικρή επαρχιακή πόλη και τους ιδιαίτερους κατοίκους της. Ο ιερέας, ο μπάρμαν, ο κουρέας, ο αστυνόμος, ο δήμαρχος και η κλασική αμερικανική οικογένεια είναι παρόντα κι εδώ.

Όσοι είστε οικείοι με τη δεκαετία του '80, θα βρείτε πολλά καλά στοιχεία στην Ασημένια Σφαίρα. Διατηρεί καλή ατμόσφαιρα, κρατώντας πάντα ένα πιο χαλαρό τόνο, χαρακτηριστικό της δεκαετίας, το οποίο συναντάμε σε αρκετές ταινίες τρόμου της περιόδου εκείνης. Ο πιτσιρικάς πρωταγωνιστής είναι κι αυτό κάτι που ήταν στη μόδα τότε και είναι και ο λόγος που πολλοί από εμάς θυμόμαστε την Ασημένια Σφαίρα, γιατί τότε ταυτιζόμασταν ηλικιακά με τον ήρωα (η δική μου γενιά λίγο αργότερα, στις προβολές στο βίντεο και στην τηλεόραση καθώς το '85 ήμουν μόλις τριών...).

Για τους φίλους του Κινγκ, η Ασημένια Σφαίρα είναι μια σχετικά καλή επιλογή (και το λέω αυτό με κάποιο προσωπικό ρίσκο, γιατί δεν έχω διαβάσει το συγκεκριμένο έργο αλλά μερικά άλλα του συγγραφέα) καθώς υπάρχει έντονη η "μυρωδιά" του συγγραφικού κόσμου του. Γενικότερα, η Ασημένια Σφαίρα είναι ένα φιλμ που παρότι έχει χάσει αρκετή φρεσκάδα, βλέπεται ακόμα και σήμερα, με μια νοσταλγική διάθεση. Δε μπορεί να μας τρομάξει πλέον αλλά μας κάνει να νιώσουμε ότι είμαστε ξανά στην κατασκήνωση με φίλους και διηγούμαστε μικρές ιστορίες τρόμου γύρω απ' τη φωτιά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Code Of Silence (1985)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Αστυνομική

ΚΩΔΙΚΑΣ ΣΙΩΠΗΣ
Σκηνοθεσία:Andrew Davis
Σενάριο:Michael Butler,
Dennis Shryack,Mike Gray
Παίζουν: Chuck Norris,
Henry Silva, Bert Remsen

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Έντι Κιούσακ είναι ένας αστυνομικός του Σικάγο γνωστός στους κύκλους της αστυνομίας αλλά και του υποκόσμου ως σκληροτράχηλος και αδιάφθορος επαγγελματίας. Όταν θα αρνηθεί να υποστηρίξει έναν ανεύθυνο συνάδελφο του θα βρεθεί μόνος ανάμεσα σε ένα πόλεμο οικογενειών της Μαφίας χωρίς βοήθεια από πουθενά.

ΑΠΟΨΗ: 

Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr