Kill' em All (2017) Action Movie Review

 

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Δράσης

Διάρκεια: 100'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ έκανε όνομα σαν ηθοποιός ταινιών δράσης ξεκινώντας στη δεκαετία του 1980 και συνεχίζοντας δυναμικά μέχρι τα τέλη της επόμενης δεκαετίας. Και το όνομά του πούλαγε. Πούλαγε τρελά. Μετά ήρθε σιγά σιγά η κάθοδος του άστρου του και η συμμετοχή σε χαμηλού προϋπολογισμού ταινιών, που στην πλειοψηφία τους ήταν κακές και με διανομή κατευθείαν στην αγορά του DVD. Υπήρξαν μικρές αναλαμπές στην πορεία αλλά ως επί το πλείστον  οι ταινίες αυτές δεν ήταν καλές και αυτό το λέω εκ πείρας καθώς για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έχω παρακολουθήσει τις περισσότερες από αυτές μέχρι περίπου το 2010. Το Kill' em All έρχεται το 2017 και είναι ακόμα μια κακή προσθήκη στη φιλμογραφία του Βέλγου.

 Ένα ανεκδιήγητο σενάριο χρησιμοποιείται σαν κορμός της ταινίας. Ο βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ βαφτίζεται ως το σωτήριο γεγονός που σταμάτησε τον πόλεμο ανάμεσα στις εθνικιστικές ομάδες που δρούσαν στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας αλλά όπως μας πληροφορεί η ταινία αρκετοί εγκληματίες πολέμου ξέφυγαν. Επίσης σύμφωνα με την ταινία πολλοί από τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους εκείνη την περίοδο αποφάσισαν να δράσουν, να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να αναζητήσουν εκδίκηση ψάχνοντας σε όλο τα μήκη και πλάτη της Γης τους δολοφόνους των δικών τους ανθρώπων. Έναν από αυτούς υποδύεται φυσικά και ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και ευκαιρία λοιπόν για βρωμόξυλο!

 Όλη αυτή η ιστορία στήνεται απλώς για να πέσει ξύλο. Για το ανάθεμα ρε παιδιά! Γιατί πρέπει να γίνουν και πολιτικές δηλώσεις περί του βομβαρδισμού στη Γιουγκοσλαβία και τη σωτήρια επέμβαση των ΗΠΑ και ένα σωρό μπούρδες ακόμα σε μια ταινία που στόχος της είναι να δώσει καλές σκηνές δράσης και συγκεκριμένα μονομαχίες σώμα με σώμα; Έχεις τον Βαν Νταμ, έχεις τον Ντάνιελ Μπέρνχαρντ (αναγνωρίσιμη φιγούρα στο σινεμά δράσης) και αντί να δεις πως θα κάνεις ενδιαφέρουσες χορογραφίες και σκηνές δράσης, αναλώνεσαι στο να στήσεις ένα "και καλά" πολιτικό θρίλερ χωρίς να μπορείς να το υποστηρίξεις, σπαταλώντας έτσι και τον μέγιστο Πίτερ Στόρμερ σε διαλόγους ανούσιους με τη Μαρία Κονσίτα Αλόνσο (για θυμηθείτε το The Running Man, το Predator 2) με αποκορύφωμα μια σκηνή που θα ήθελε να είναι η μεγάλη ανατροπή αλλά είναι απλώς όλα λάθος στημένα.

 Το βάρος πέφτει προφανώς στον σκηνοθέτη μας, Πίτερ Μαλότα. Χρόνια φίλος του Βαν Νταμ, σταντ-μαν και συντονιστής σκηνών μάχης σε μερικές ταινίες του Βέλγου (Double Impact, Universal Soldier, The Order) ενώ έκανε και ντεμπούτο μπροστά από τις κάμερες στην πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Βαν Νταμ, το The Quest. Το 2017 λοιπόν ο Μαλότα σκηνοθετεί κι αυτός την πρώτη του ταινία και μάλλον την τελευταία του. Περιμένεις από ένα σταντ-μαν να έχει άποψη στο στήσιμο της δράσης και να δώσει τουλάχιστον ικανοποιητικές μονομαχίες ανάμεσα σε ηθοποιούς του είδους που έχουν δείξει ότι "το έχουν". Δυστυχώς όμως ο Μαλότα δεν "το έχει" και έτσι όλοι βγαίνουν εκτεθειμένοι. Αποτέλεσμα είναι μέσα σε αυτές τις κακές ταινίες της φιλμογραφίας του Βαν Νταμ, το Kill' em All να διεκδικεί εύκολα μια θέση στο βάθρο των τριών χειρότερων. 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

IMDB

War For The Planet Of The Apes (2017) Review

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ:

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Περίπου ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα του μπλογκ, ασχολήθηκα με την αρχική σειρά ταινιών του Πλανήτη Των Πιθήκων. Αρκετές από αυτές, όπως σίγουρα την πρώτη, τις είχα παρακολουθήσει σε ανύποπτο χρόνο σε κάποια τηλεοπτική προβολή αλλά δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Μου προκάλεσε λοιπόν ιδιαίτερη έκπληξη όταν χρόνια μετά τις παρακολούθησα και τις ανακάλυψα ξανά, βλέποντας μια σειρά ταινιών που είχε πράγματα να πει και το έκανε με αρκετά καλές ταινίες (εξαιρώ το Battle For The Planet Of The Apes), διαφορετικού ύφους η κάθε μία. Κάπως έτσι λοιπόν αγάπησα αυτή τη σειρά ταινιών ενώ με το πρίκουελ του 2011 και τη νέα τριλογία, αυτή η αγάπη και η εκτίμηση προς τους "Πιθήκους" έγινε ακόμα πιο δυνατή.

 Ανακάλυψα όμως πριν μερικές ημέρες ότι από τα κείμενα για τον Πλανήτη Των Πιθήκων έλειπε αυτό για το War For The Planet Of The Apes, το οποίο παρότι είχα παρακολουθήσει όταν κυκλοφόρησε, για κάποιον λόγο δεν γράφτηκε ποτέ κάτι για αυτό. Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας ταινίας του Πλανήτη Των Πιθήκων, παρακολούθησα ξανά το War και ήρθε η ώρα να γράψουμε λίγα πράγματα για το εξαιρετικό κλείσιμο αυτής της τριλογίας.

  Δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Dawn Of The Planet Of The Apes, η στρατιωτική ομάδα "Άλφα-Ωμέγα" αναζητά την αποικία των πιθήκων του Σίζαρ, με τη βοήθεια πιθήκων που επιθυμούν την αποκαθήλωση του Σίζαρ. Οι άνθρωποι βρίσκουν το μέρος αλλά οι πίθηκοι τους συλλαμβάνουν. Ο Σίζαρ για να δείξει τις προθέσεις του, αφήνει ελεύθερους τους στρατιώτες ελπίζοντας η άλλη πλευρά να λάβει το μήνυμα και να αφήσει τους πίθηκους να συνεχίσουν να ζουν ειρηνικά στο μέρος που έχουν διαλέξει. Οι "Άλφα-Ωμέγα" όμως επιστρέφουν και ο Συνταγματάρχης τους θα σκοτώσει τον μεγάλο γιο και τη σύντροφο του Σίζαρ, πιστεύοντας λανθασμένα ότι σκότωσε τον αρχηγό. Από εκεί ξεκινά μια πορεία εκδίκησης για τον Σίζαρ αλλά και ένας ακόμα δρόμος προς την απελευθέρωση των τελευταίων σκλαβωμένων πιθήκων.

 Το τέλος της τριλογίας βρίσκει ξανά τον Ματ Ριβς στο τιμόνι και μας παραδίδει την πιο εσωτερική ταινία της σειράς. Φυσικά υπάρχει δράση και φυσικά υπάρχουν για άλλη μια φορά απίθανα ψηφιακά εφέ αλλά όλη η ταινία κινείται γύρω από την εσωτερική σύγκρουση του Σίζαρ παρότι ως κινητήριος μοχλός της δράσης χρησιμοποιείται η σύγκρουση με τον Συνταγματάρχη. Εδώ ο Ριβς δίνει ακόμα περισσότερη ανθρωπιά στους πιθήκους του και με το σενάριο τον Μαρκ Μπόμπακ και Ρικ Τζαφά φροντίζει να βάλει στην ταινία του όλα αυτά τα στοιχεία που διακρίνουν και τις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Υπάρχουν λοιπόν κι εδώ ξεκάθαρα τα μηνύματα για τις φυλετικές διαφορές, την ισότητα, την σκλαβιά, τον πόλεμο, την προσφυγιά και την απώλεια, όπως τη ζει ο Σίζαρ αλλά και ο Συνταγματάρχης, ενώ υπάρχουν και ξεκάθαρες θρησκευτικές παραβολές.

 Βλέποντας ξανά την ταινία, θεωρώ ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να εκτιμηθεί έμπρακτα η ερμηνεία του Άντι Σέρκις ως Σίζαρ. Ο Σέρκις εδώ είναι εκπληκτικός, ακόμα πιο επιβλητικός από τις προηγούμενες δύο ταινίες ενώ η εσωτερικότητα που αναδίδει δεν έχει προηγούμενο. Το βλέμμα του και οι εκφράσεις που συλλαμβάνει η τεχνολογία "motion capture" είναι ανατριχιαστικά σε πολλά σημεία της ταινίας. Μέσα από τα μάτια του ζεις την κάθε στιγμή. Από τη στιγμή που αγκαλιάζει με στοργή το γιο που σε λίγο θα χάσει, μέχρι το τελευταίο ήρεμο βλέμμα του στο φινάλε, ο Σέρκις δίνει εδώ μια τεράστια ερμηνεία.

 Ο Γούντι Χάρελσον είναι αυτός που στέκεται απέναντι στον Σίζαρ του Σέρκις και με τον δικό του τρόπο και αυτός ανεβάζει το ερμηνευτικό επίπεδο της ταινίας ακόμα παραπάνω. Ένας άνθρωπος που η απώλεια τον οδήγησε στο μίσος και στη δίψα για εκδίκηση, δεν σταματά πουθενά και φαίνεται να έχει χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Αυτό που φαίνεται να τρελαίνει ακόμα περισσότερο τον Συνταγματάρχη και να οδηγεί την ερμηνεία του Χάρελσον είναι η ανθρωπιά που βλέπει να υπάρχει μέσα στον Σίζαρ.

 Η επιλογή που γίνεται με τη δεύτερη ταινία της νέας τριλογίας και την έλευση του Ματ Ριβς στη σκηνοθεσία φάνηκε να ταιριάζει ιδιαίτερα με τη μυθολογία των Πιθήκων και την ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Ο Ριβς, ο οποίος είναι χωρίς αμφιβολία ιδανικός σκηνοθέτης για τα "σκεπτόμενα" μπλοκμπάστερ, όπως στην προηγούμενη ταινία έτσι κι εδώ, διατηρεί μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα τόσο με τη φωτογραφία του Μάικλ Σέρεσιν, όσο και με την σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των καταστάσεων που τους περιβάλλουν. Παντού υπάρχει μια υπόγεια ένταση, η οποία μεταδίδεται στο θεατή ακόμα πιο έντονα με τη μουσική του Μάικλ Τζιακίνο.

 Σήμερα που γράφεται αυτό το κείμενο, η σειρά ταινιών του Πλανήτη Των Πιθήκων μετράει πλέον δέκα ταινίες. Η αρχική κλασική ταινία του 1968 είχε τέσσερις συνέχειες, ενώ το 2001 ο Τιμ Μπάρτον έδωσε τη δική του εκδοχή, διασκευάζοντας την αρχική ιδέα. Το 2011 όπως είπαμε ήρθαν τα επίσημα πρίκουελ της ταινίας του 1968, τα οποία ολοκληρώθηκαν υπέροχα με το War Of The Planet Of The Apes. Λίγες ημέρες πριν κυκλοφόρησε το Kingdom Of The Planet Of The Apes, το οποίο μας μεταφέρει αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του Σίζαρ και ασχολείται με νέους χαρακτήρες πια. Κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε μια ακόμα τριλογία, η οποία δεν είμαι σίγουρος ότι θα δουλέψει στο ίδιο υψηλό επίπεδο με την τελευταία καθώς το franchise ανήκει πια στην παντοκρατορία της Disney και νομίζω ότι οι περισσότεροι εκεί έξω καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.

 Ο Σίζαρ, του Άντι Σέρκις, ολοκλήρωσε ιδανικά το κινηματογραφικό του ταξίδι πίσω στο 2017, χαρίζοντας μας έναν ιδιαίτερο κινηματογραφικό ήρωα. Έναν πίθηκο που στην ιστορία του μπορεί ο καθένας να διακρίνει στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Μπορείς να δεις την ιστορία του Σίζαρ σαν την απόλυτη αλληγορία πάνω στις φυλετικές και στις κοινωνικές διακρίσεις αλλά μπορείς να τη δεις και σαν μια ιδιαιτέρως ευφυή ιστορία επιστημονικής φαντασίας, που αξιοποίησε στο έπακρο της τεχνολογικές δυνατότητες του σήμερα, μην ξεχνώντας να αφηγηθεί μια ιστορία, που στον πυρήνα της κλείνει ένα πανανθρώπινο μήνυμα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

Geostorm (2017)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας

"Ίσως αν το Geostorm κυκλοφορούσε είκοσι με δέκα πέντε χρόνια πριν να είχε καλύτερη τύχη, τότε που οι ταινίες καταστροφής ακόμα τραβούσαν το ενδιαφέρον μας. Σήμερα δεν σου μένει κάτι πολύ παραπάνω από μια προσπάθεια να περάσει ένα ουμανιστικό/ οικολογικό μήνυμα και μερικές θεαματικές σκηνές καταστροφής."

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ:
GEOSTORM
Σκηνοθεσία:Dean Devlin

Σενάριο:Dean Devlin,Paul Guyot

Παίζουν:Gerard Butler,
Jim Sturgess,Abbie Cornish

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ποιός θα σώσει τη Γη από την καταστροφική κλιματική αλλαγή; Ποιός θα σώσει ένα σενάριο που περιφερόταν στο Χόλιγουντ μια δεκαπενταετία; Ποιός θα σώσει μια ταινία που βρίσκεται τρία χρόνια στο συρτάρι και κυκλοφορεί το 2017 μετά από μια σειρά πρόσθετων γυρισμάτων; 

 Ο Τζέραλντ Μπάτλερ θα το παλέψει αλλά τα καταφέρνει μόνο σε ότι έχει να κάνει με τις αλλαγές του κλίματος. Κατά τα άλλα, το Geostorm, όπως ήρθε, έτσι έφυγε.

   Η ταινία που σκηνοθέτησε και έγραψε μαζί με τον Πολ Γκίγιο, ο Ντιν Ντέβλιν, βασίζεται σε μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Μετά από τρομακτικές κλιματικές αλλαγές σε όλοι τη Γη, που προκάλεσαν καταστροφές με πολλά θύματα, ο πλανήτης, με επικεφαλής τον επιστήμονα Τζέικ Λόσον, δημιουργεί ένα δίκτυο δορυφόρων ικανό να ελέγχει τον καιρό. Όλα πάνε καλά πλέον στη Γη, ο Λόσον απομακρύνεται από το έργο του λόγω του αλύγιστου χαρακτήρα του, αλλά δεν αργεί η στιγμή που θα του ζητηθεί να επιστρέψει στη θέση του, στον διαστημικό σταθμό που χειρίζεται τους δορυφόρους, όταν το σύστημα αρχίζει να επιτίθεται ανεξέλεγκτα σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

  Το όνομα του Ντιν Ντέβλιν, ίσως θυμίζει κάτι. Είναι ο άμεσος συνεργάτης/ σεναριογράφος του Ρόλαντ Έμεριχ. Ταινίες όπως το Independence Day, Godzilla, Stargate ανήκουν στο φιλμογραφία του. Το Geostorm ήταν η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα και κινείται στη λογική των ταινιών καταστροφής. Προσχηματικοί χαρακτήρες δηλαδή και υποτυπώδης πλοκή για να δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τα ψηφιακά εφέ. Σε αυτόν τον τομέα τα πάει σίγουρα καλά και ιδιαίτερα στην απεικόνιση του διαστήματος. Όλα αυτά βεβαίως τα έχουμε ξαναδεί και δεν εντυπωσιαζόμαστε το ίδιο εύκολα πλέον. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται η ταινία για να σε κερδίσει είναι ή να προσπαθήσει περισσότερο στο κομμάτι του σεναρίου ή τουλάχιστον να έχει γρήγορους ρυθμούς, με καλογυρισμένη δράση. Εκεί λοιπόν η ταινία απογοητεύει.

  Τα πρώτα τριάντα λεπτά κυλάνε καλά και φαίνεται ότι μπορεί ο Ντέβλιν να μην τα έχει πάει άσχημα. Από τη στιγμή όμως που ο Τζέραλντ Μπάτλερ πατάει το πόδι του στον διαστημικό σταθμό, αρχίζει η τάση της ταινίας να θέλει να κάνει χιούμορ, όχι πολύ επιτυχημένο. Αυτό γίνεται συνεχώς κατά την υπόλοιπη διάρκεια, με το περίεργο χιούμορ των σεναριογράφων να πετάγεται εμβόλιμα σε εντελώς λάθος σημεία και να σε πετάει έξω από την ροή της ταινίας, την οποία προσπαθεί να διατηρήσει  ο Ντέβλιν με πολύ κόπο αλλά δεν τα καταφέρνει. Τόσα χρόνια με τον Έμεριχ είναι φανερό ότι έχει πάρει τα κουσούρια του αλλά δεν μπορεί να κάνει τουλάχιστον διασκεδαστική μια μέτρια ταινία, πράγμα που ο Γερμανός το καταφέρνει συνήθως.

  Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το επιτελείο ηθοποιών που συγκέντρωσε ο Ντέβλιν. Τζέραλντ Μπάτλερ, Τζιμ Στάρτζες, Εντ Χάρις, Άντι Γκαρσία είναι ονόματα ικανών ηθοποιών. Το πρόβλημα είναι όμως η διανομή ρόλων. Από τον Μπάτλερ, που δεν πείθει ως ιδιοφυής επιστήμονας, και τον Άντι Γκαρσία ως φιλέσπλαχνο Πρόεδρο, μόνο ο Εντ Χάρις ένιωσα να το σώζει κάπως, χωρίς ωστόσο να έχει κανείς να υποστηρίξει αξιοπρεπή κομμάτια διαλόγων. Γενικότερα, ο Ντέβλιν δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τους ηθοποιούς του κατάλληλα.

 Ίσως αν το Geostorm κυκλοφορούσε είκοσι με δέκα πέντε χρόνια πριν να είχε καλύτερη τύχη, τότε που οι ταινίες καταστροφής ακόμα τραβούσαν το ενδιαφέρον μας. Σήμερα δεν σου μένει κάτι πολύ παραπάνω από μια προσπάθεια να περάσει ένα ουμανιστικό/ οικολογικό μήνυμα και μερικές θεαματικές σκηνές καταστροφής. Δε θα βαρεθείς, αν σου αρέσουν οι ταινίες καταστροφής, αλλά δυστυχώς η αφήγηση του Ντέβλιν, δε βοηθά ένα ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένο έργο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Devil in The Dark (2017)

Είδος: Τρόμου, Θρίλερ, Δράμα

"Υπάρχει ατμόσφαιρα τρόμου και μεταφυσικού, ειδικά στο δεύτερο μισό του, ενώ οι καλές ερμηνείες είναι στα συν του. Ίσως αν στήριζε λίγο περισσότερο την προβληματική σχέση των δύο αδερφών και του πατέρα, να είχε περισσότερη ουσία το πρώτο κομμάτι, καθώς βλέπουμε το πρόβλημα μόνο σε μια συγκεκριμένη ηλικία των παιδιών και όλα τα άλλα τα κατανοούμε από αναφορές που γίνονται στους διαλόγους."

Σκηνοθεσία:Tim Brown

Σενάριο:Carey Dickson

Παίζουν:Robin Dunne,
Dan Payne,Daniel Cudmore

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το κυνήγι έχει χρησιμοποιηθεί ουκ ολίγες φορές στον κινηματογράφο ως αφορμή για να εξετάσουμε ψυχολογικές καταστάσεις που έχουν να κάνουν με την παιδική ηλικία, τη σχέση με τον πατέρα, την ενηλικίωση και διάφορα άλλα πολιτισμικά ή κοινωνικά θέματα. Στην ταινία τρόμου, Devil in The Dark, δυο αδέρφια βρίσκονται στο επίκεντρο, με το κυνήγι, το δάσος, την προβληματική σχέση του ενός με τον πατέρα αλλά και κάτι αλλόκοτο που ζει στο βουνό να απασχολεί το μικρό αυτό ανεξάρτητο φιλμ.

  Ο Άνταμ είχε χαθεί για λίγο στο δάσος όταν ήταν παιδί κι ενώ βρίσκονταν για κυνήγι με τον πατέρα του και τον αδερφό του, Κλιντ. Εκεί φαίνεται να ήρθε σε επαφή με μια περίεργη οντότητα του δάσους, για την οποία δε μαθαίνουμε πολλά πράγματα ούτε στη συνέχεια της ταινίας. Μεταφερόμαστε χρόνια μετά και βλέπουμε τον Άνταμ να επιστρέφει για να περάσει λίγες μέρες με τον αδερφό του, να πάνε οι δυο τους για κυνήγι, περισσότερο γιατί ο Άνταμ προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος, το πρόβλημα που υπήρχε στη σχέση με τον πατέρα του, την όχι και τόσο καλή σχέση με τον αδερφό του αλλά και την απέχθειά του στην ουσία για το κυνήγι. Οι δυο τους βρίσκονται σε μέρη που είχαν βρεθεί ξανά, συζητούν και θυμούνται τη ζωή με τους γονείς, ο Άνταμ όχι με τόση νοσταλγία καθώς ο αγαπημένος του μπαμπά ήταν πάντα ο Κλιντ, αλλά ένα ακόμα πρόβλημα εμφανίζεται καθώς φαίνεται ότι ένα πλάσμα τους ακολουθεί στη διαδρομή.

  Μικρού προϋπολογισμού, όπως είπαμε, φιλμ, Καναδικής παραγωγής, με διάθεση να δώσει κάτι έντιμο. Προσπαθεί να στηρίξει τους καλούς πρωταγωνιστές δίνοντάς του μερικές καλές αφορμές για ερμηνείες, καθώς στήνει όλο την πλοκή γύρω από τους δυο τους και τη σχέση με τον πατέρα κυρίως. Το δάσος, το κυνήγι, το πλάσμα που φαίνεται να τους ακολουθεί, μοιάζουν πιο πολύ ως αφορμή για να ειπωθεί μια αλληγορία κι έτσι προχωρά το φιλμ. Στην ουσία όμως βλέπουμε ότι τελικά το μόνο που ήθελε να πει ήταν μια ιστορία τρόμου, την οποία στήνει με πρόφαση το οικογενειακό δράμα.

  Οι Ρόμπιν Νταν και Νταν Πέιν είναι μια χαρά στους ρόλους τους, δίνοντας ο καθένας αυτό που περιμένεις να πάρεις. Όσο απομακρύνονται από τον πολιτισμό τα πάνε ακόμα καλύτερα, απλώς η πορεία του φιλμ δεν στηρίζει απόλυτα όσα έχουν στήσει οι δυο τους.

  Ωστόσο, δεν είναι κακή ταινία το Devil in The Dark. Υπάρχει ατμόσφαιρα τρόμου και μεταφυσικού, ειδικά στο δεύτερο μισό του, ενώ οι καλές ερμηνείες είναι στα συν του. Ίσως αν στήριζε λίγο περισσότερο την προβληματική σχέση των δύο αδερφών και του πατέρα, να είχε περισσότερη ουσία το πρώτο κομμάτι, καθώς βλέπουμε το πρόβλημα μόνο σε μια συγκεκριμένη ηλικία των παιδιών και όλα τα άλλα τα κατανοούμε από αναφορές που γίνονται στους διαλόγους. Η διάρκεια πάντως είναι μικρή και δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς απλώς νιώθεις λίγο αποπροσανατολισμένος γιατί αναλώθηκε αρκετή ώρα στο πρώτο μισό για να καταλήξει σε κάτι που εν τέλει δεν είχε καμία σημασία. Το φινάλε, που είναι ξεκάθαρα φινάλε ταινίας τρόμου, θα μπορούσε να είναι το ίδιο ακόμα κι αν η σχέση μεταξύ αδερφών και πατέρα ήταν η καλύτερη. Οπότε, όχι απογοητευτικό, όπως φαίνεται από τη βαθμολογία του στο IMDB , αλλά ούτε κάτι ιδιαίτερο. Συμπαθές, που ακόμα κι αν το χάσεις, δε μπορώ να πω ότι έχεις "χάσει".

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Angela's Christmas (2017)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Οικογενειακή

"Χωρίς να είναι αριστουργηματικό, ούτε στα τεχνικά του μέρη αλλά ούτε και σε ότι αφορά την ίδια την ιστορία του, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ντάμιεν Ο'Κόνορ, είναι τόσο γλυκό και ζεστό που δε μπορείς να μη νιώσεις την "αλήθεια" της απλής αυτής ανθρώπινης ιστορίας που διηγείται."

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΤΗΣ ΑΝΤΖΕΛΑ

Σκηνοθεσία:Damien O'Connor

Σενάριο:Damien O'Connor,Will Collins

Παίζουν:Brian Gleeson,
Pat Kinevane,Malachy McCourt

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και η συνδρομητική πλατφόρμα, Netflix, έχει ήδη αρχίσει να προσθέτει ταινίες ανάλογου περιεχομένου. Μέσα στις διάφορες από αυτές που μπορούν να παρακολουθήσουν οι συνδρομητές της πλατφόρμας, υπάρχει κι ένα πολύ γλυκό μικρού μήκους φιλμ κινουμένων σχεδίων, με τον τίτλο Τα Χριστούγεννα Της Άντζελα.

  Το φιλμάκι μας μεταφέρει σε μια μικρή πόλη της Ιρλανδίας, πίσω στο 1914. Εκεί, μέσα στη φτώχεια, μια μητέρα μεγαλώνει τα τέσσερα παιδιά της με δυσκολίες αλλά με αξιοπρέπεια. Παραμονή Χριστουγέννων, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησιά για την καθιερωμένη λειτουργία κι εκεί η μικρή Άντζελα βλέπει μέσα στη φάτνη το Θείο βρέφος και αυτό που σκέφτεται είναι ότι με το κρύο που επικρατεί στην εκκλησία, το μωράκι πρέπει να κρυώνει. Η Άντζελα λοιπόν αποφασίζει να πάρει κρυφά το μικρό Χριστούλη μαζί της, να τον ζεστάνει και να τον επιστρέψει αργότερα. Όπως είναι προφανές αυτό θα δημιουργήσει μερικά προβλήματα στην οικογένεια της μικρής.

  Χωρίς να είναι αριστουργηματικό, ούτε στα τεχνικά του μέρη αλλά ούτε και σε ό,τι αφορά την ίδια την ιστορία του, το φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ντάμιεν Ο'Κόνορ, είναι τόσο γλυκό και ζεστό που δε μπορείς να μη νιώσεις την "αλήθεια" της απλής αυτής ανθρώπινης ιστορίας που διηγείται. Δεν προσπαθεί να εκβιάσει συναισθήματα παρά μόνο θέλει να πει μια ιστορία για την καλοσύνη που υπάρχει στις καρδιές αυτών των μικρών ανθρώπων, που λέγονται παιδιά. Η φτωχή Άντζελα, με το τρύπιο πανωφόρι, με τα αδέρφια και τη μαμά που βγαίνουν στο κρύο δίνοντας ο ένας στον άλλο εναλλάξ τα παλτά τους, με τα λιγοστά ξύλα για να ζεσταθούν στο ψύχος του χειμώνα, αυτή η μικρή προσπαθεί να φροντίσει για τη ζεστασιά ενός ακόμα παιδιού, μιας κούκλας στην ουσία. 

  Ξέρω ότι δεν χωρούν θεολογικές συζητήσεις εδώ, ούτε και θεωρώ ότι είμαι κατάλληλος για κάτι τέτοιο αλλά βλέποντας την ταινία, πέρα από τον όμορφο τρόπο που περνά το μήνυμα στο θεατή, σκεφτόμουν συνεχώς αυτό που σκέφτομαι από την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος μου. Αν υπάρχει Θεός κι αν θεωρήσουμε ότι η καλοσύνη , η αλληλεγγύη και ο σεβασμός σε όλες τις υπάρξεις είναι κάτι που ο Θεός (όποιος κι αν είναι ο Θεός σου) θέλει να έχουν οι άνθρωποι, τότε τα παιδιά, που είναι γεμάτα από αυτά τα ιδανικά, είναι ότι πιο κοντά στο Θεϊκό, στο ανώτερο, στο ουσιαστικά ανθρώπινο, υπάρχει στη Γη. 

  Αν λοιπόν ένα απλό, ειλικρινές μικρού μήκους φιλμ κατάφερε να μου φέρει όλα αυτά στο μυαλό, δε μπορώ παρά να το προτείνω. Προφανώς θα το παρακολουθήσετε μαζί με τα παιδιά σας αλλά μπορείτε άφοβα και όσοι δεν έχετε παιδιά καθώς εδώ το μήνυμα θεωρώ ότι περνά πιο ισχυρό στον ενήλικο. Αυτόν που ήταν παιδί, που ήταν τόσο αγνό, τόσο ανώτερο πλάσμα από αυτό που έγινε με το πέρασμα των χρόνων και που ίσως καταφέρει να θυμηθεί για λίγο τα σημαντικά πράγματα σε αυτό το μικρό πέρασμα από τον τρελό ετούτο κόσμο που έφτιαξε γύρω του.

  Καλές Γιορτές και καλά Χριστούγεννα σε όλους! Θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε αλλά νομίζω ότι τα Χριστούγεννα της Άντζελα είναι ιδανικό σημείο για να δώσω τις ευχές μου μέσα από το μικρό αυτό προσωπικό ιστολόγιο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Cargo (2017)

Είδος: Δραματική, Τρόμου, Θρίλερ

"Είμαι σίγουρος ότι πίσω στο 1968 δε μπορούσε να φανταστεί ο Τζορτζ Ρομέρο τι θα ακριβώς θα συνέβαινε στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του Η Νύχτα Των Ζωντανών Νεκρών. Όχι μόνο δημιουργούσε ένα νέο κινηματογραφικό είδος ή παρακλάδι των ταινιών τρόμου, αν θέλετε, με πρωταγωνιστές τους ζωντανούς νεκρούς, τα ζόμπι, αλλά ακόμα κι αυτό το είδος, τόσα χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά έχει αποκτήσει και τα δικά του παρακλάδια, υποκατηγορίες του "υπό είδους", με κωμωδίες και τελευταία με δραματικά φιλμ που εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο που μια επιδημία μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι."

ΦΟΡΤΙΟ

Σκηνοθεσία: Ben Howling,
Yolanda Ramke

Σενάριο:Yolanda Ramke

Παίζουν:Martin Freeman,
Anthony Hayes,Susie Porter

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είμαι σίγουρος ότι πίσω στο 1968 δε μπορούσε να φανταστεί ο Τζορτζ Ρομέρο τι θα ακριβώς θα συνέβαινε στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του Η Νύχτα Των Ζωντανών Νεκρών. Όχι μόνο δημιουργούσε ένα νέο κινηματογραφικό είδος ή παρακλάδι των ταινιών τρόμου, αν θέλετε, με πρωταγωνιστές τους ζωντανούς νεκρούς, τα ζόμπι, αλλά ακόμα κι αυτό το είδος, τόσα χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά έχει αποκτήσει και τα δικά του παρακλάδια, υποκατηγορίες του "υπό είδους", με κωμωδίες και τελευταία με δραματικά φιλμ που εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο που μια επιδημία μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Ένα ενδιαφέρον δείγμα ήταν το Maggie, πριν μερικά χρόνια, με πρωταγωνιστή τον Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ σε ρόλο έκπληξη. Ακόμα ένα δείγμα δραματικής ταινίας που κινείται στον κόσμο των ζόμπι είναι το φετινό, Cargo (Φορτίο), που μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Netflix. Όχι τόσο σκοτεινό, υπόγειο και αργό όσο το Maggie αλλά αξιοπρεπές κι αυτό.

  Ο Μάρτιν Φρίμαν πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Άντι, που μαζί με τη γυναίκα του και την κορούλα τους, η οποία είναι δεν είναι ενός έτους, προσπαθεί να φτάσει σε ένα καταφύγιο, για να προφυλαχτούν από την επιδημία που έχει ξεσπάσει και μετατρέπει τους ανθρώπους σε άλογα, αιμοβόρα πλάσματα. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι εκτίθενται στον ιό, έχουν περίπου σαράντα οκτώ ώρες πριν μετατραπούν σε ζόμπι. Ο δρόμος γίνεται πολύ πιο δύσκολος για τον Άντι, όταν η γυναίκα του δαγκώνεται από ένα τέτοιο πλάσμα και σύντομα χάνει τη ζωή της. Ο Άντι πρέπει τώρα να φτάσει στο καταφύγιο μόνος του και κουβαλώντας τη μικρή του σε όλη τη διαδρομή.

  Το 2013 κυκλοφόρησε ένα μικρού μήκους φιλμ, με τον τίτλο Cargo και δημιουργοί του ήταν οι Μπεν Χάουλινγκ και Γιολάντα Ράμκι, οι ίδιοι που είναι υπεύθυνοι και για το μεγάλου μήκους φιλμ. Η ιδέα και το φινάλε της ταινίας παραμένουν ίδια, απλώς εδώ οι σκηνοθέτες έπρεπε να γεμίσουν περισσότερο χρόνο, κάτι που δε λειτούργησε υπέρ τους. Όχι ότι έφτιαξαν μια κακή ταινία. Έφτιαξαν μια συμπαθητική ταινία, με καλές ερμηνείες, προσπάθεια να περάσουν μηνύματα για την Αυστραλιανή ήπειρο και του κατοίκους της, χωρίς έμφαση στα ζόμπι, το αίμα και τον τρόμο, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, τη φύση και τον γονιό. Στο πρόσωπο του Άντι βλέπουμε τον πατέρα που θα κάνει τα πάντα για να σώσει το παιδί, που το μυαλό του δουλεύει ακόμα και την ύστατη στιγμή για να του προσφέρει την απόλυτη λύτρωση.

  Ο Μάρτιν Φρίμαν είναι αυτός που στην ουσία κρατάει το φιλμ, με τη μικρούλα να βρίσκεται πάντα στην πλάτη του ή στην αγκαλιά του, ενώ συμπαθητική είναι και η μικρή Αβορίγινας, Σιμόν Λάντερς, που βρίσκεται στο δρόμο του Άντι και έχοντας χάσει κι αυτή τους δικούς της. Εκτός από τα ζόμπι έχουμε όμως κι άλλον κακό στην υπόθεση, τον οποίο υποδύεται ο Άντονι Χέιζ. Εδώ έχουμε έναν ρόλο που δεν αναπτύχθηκε όσο θα έπρεπε και χάνεται ευκαιρία να ειπωθούν πολύ περισσότερα πράγματα για την ανθρώπινη φύση και τη λειτουργία της σε περιόδους που είναι σημαντική η αυτοσυντήρηση.

  Γενικά το φιλμ των Χάουλινγκ και Ράμκι παρακολουθείται εύκολα μέχρι τα πρώτα περίπου πενήντα λεπτά. Κάπου εκεί χάνει το ρυθμό του, προσπαθεί να γεμίσει το χρόνο ανούσια, αναμασώντας τα ίδια πράγματα, κάνοντας έτσι μια μεγάλη "κοιλιά" μέχρι να φτάσει στο φινάλε του, το οποίο μπορεί να βρείτε συγκινητικό άλλα δεν έρχεται με όση δύναμη θα μπορούσε να έρθει, ώστε να μας αγγίξει ακόμα περισσότερο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

24 Hours To Live (2017)

Είδος: Δράσης, Θρίλερ, Επιστημονικής Φαντασίας

"Η σκηνοθεσία της δράσης είναι αυτό που κάνει το φιλμ να έχει μια κάποια αξία αλλά όσο πάμε προς το τέλος, δεν αρκεί αυτό για να μας κρατήσει. Οι ερμηνείες είναι μέτριες, οι χαρακτήρες προβλέψιμοι και αδιάφοροι και μετά την πρώτη ώρα, το ενδιαφέρον μας ατονεί."

24 ΩΡΕΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ

Σκηνοθεσία: Brian Smrz

Σενάριο:Ron Mita,
Jim McClain,Zach Dean

Παίζουν:Ethan Hawke,Paul Anderson,
Qing Xu

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σε χώρες με μεγάλο αριθμό αιθουσών είναι λογικό να έχεις πάρα πολλές επιλογές προβολής και πολλά από τα φιλμς να τυγχάνουν και διαφορετικής μεταχείρισης με περιορισμένο αριθμό αιθουσών και για μικρό διάστημα, με φυσική συνέχεια τον γρήγορο κινηματογραφικό θάνατο του προϊόντος (καθώς μιλάμε περισσότερο για προϊόντα παρά για έργα τέχνης) και τη συνέχεια της πορείας του στο dvd ή στο διαδίκτυο. Μια τέτοια περίπτωση ταινίας είναι το 24 Ώρες Προθεσμία, το οποίο κυκλοφορεί αύριο στους κινηματογράφους της χώρας μας, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγηθεί κατευθείαν στην αγορά του dvd και να μην "πιάσει" τη θέση κάποιας πιο θελκτικής "κινηματογραφικά" παραγωγής.

  Ο Ίθαν Χοκ πρωταγωνιστεί στο ρόλο του Τράβις Κόνραντ, ενός πρώην πεζοναύτη/ μισθοφόρου, ο οποίος ζει πια αποτραβηγμένος από το παρελθόν του, προσπαθώντας να ξεπεράσει το θάνατο της γυναίκας και του γιου του. Οι τελευταίες δουλειές που είχε αναλάβει ήταν για λογαριασμό μια μυστηριώδης εταιρείας με τον τίτλο Red Mountain. Η ίδια εταιρεία του ζητά να αναλάβει μια ακόμα δουλειά και να εξοντώσει έναν αποστάτη, που φαίνεται να γνωρίζει μυστικά και να είναι έτοιμος να τα εκθέσει στην CIA, η οποία τον προστατεύει με τη βοήθεια μιας πράκτορα της Ιντερπόλ. Ο Τράβις πλησιάζει την πράκτορα, της αποσπά πληροφορίες για το μέρος που φυλάσσεται ο αποστάτης αλλά η πράκτορας τον πυροβολεί και τον σκοτώνει όταν καταλαβαίνει την παγίδα. Η Red Mountain, όμως, έχει βρει τον τρόπο να επαναφέρει στη ζωή τους πρόσφατα θανόντες, για είκοσι τέσσερις ώρες. Ο Τράβις λοιπόν ανασταίνεται με την ελπίδα ότι είναι τόσο αφοσιωμένος στη δουλειά του που θα τους οδηγήσει στον αποστάτη, όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο μισθοφόρος ξεφεύγει από τις εγκαταστάσεις της Red Mountain και ανακαλύπτοντας όσα του έκρυβαν τόσα χρόνια, με πειράματα σε ανύποπτα θύματα για να πετύχουν την επαναφορά των νεκρών, αποφασίζει στις είκοσι τέσσερις ώρες ζωής που του μένουν, να βοηθήσει τον αποστάτη και την πράκτορα της Ιντερπόλ.

  Στα θετικά της ταινίας είναι ο πολύ καλός χειρισμός της δράσης, από τον πρώην κασκαντέρ, Brian Smrz (δεν έχω ιδέα πως προφέρεται το όνομά του!). Όταν έχουμε κυνηγητά, πυροβολισμούς, μάχες σώμα με σώμα, ο σκηνοθέτης και το συνεργείο του κάνουν καταπληκτική δουλειά. Το ίδιο συμβαίνει και με τον διευθυντή φωτογραφίας, ο οποίος φροντίζει να έχουμε μερικά ωραία, πλούσια σε φως και χρώμα, κάδρα.

  Η σκηνοθεσία της δράσης είναι αυτό που κάνει το φιλμ να έχει μια κάποια αξία αλλά όσο πάμε προς το τέλος, δεν αρκεί αυτό για να μας κρατήσει. Οι ερμηνείες είναι μέτριες, οι χαρακτήρες προβλέψιμοι και αδιάφοροι και μετά την πρώτη ώρα, το ενδιαφέρον μας ατονεί. Τις καλύτερες σκηνές δράσης τις έχουμε ήδη δει από τα μέσα της ταινίας και η επιθυμία του σκηνοθέτη να μας δείξει ένα φινάλε που δεν εξηγεί τίποτα, δεν προσθέτει γοητεία στο δημιούργημά του αλλά μάλλον το καταστρέφει, αφού θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιο ξεκάθαρη και συμπαθητική ταινία δράσης, έστω και με αυτά τα λίγα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας που συναντάμε. Αντ' αυτού, η τάση να δείξουμε και λίγο πιο φιλοσοφημένοι και ψαγμένοι απ' όσο είμαστε, μας κάνει να χάσουμε την ευκαιρία για κάτι καλύτερο από αυτό που εν τέλει φτιάξαμε.

  Όπως καταλάβατε και από την πρώτη παράγραφο, δεν θεωρώ έξυπνη επιλογή τη συγκεκριμένη ταινία για διανομή στους κινηματογράφους. Πιο πολύ για περιπέτεια οικιακής ψυχαγωγίας μιλάμε παρά για κάτι που αξίζει να παρακολουθήσεις στο σινεμά. Από εκεί και πέρα, η επιλογή είναι πάντα δική μας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Humanity Bureau (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Θρίλερ, Επιστημονικής Φαντασίας

"Η γενικότερη εικόνα του φιλμ δείχνει ότι ο σκηνοθέτης του ήθελε να πάρει στα σοβαρά το υλικό του αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ούτε όσο καλό θα έπρεπε ούτε όσο διασκεδαστικό θα μπορούσε να γίνει αν επέλεγε το συνηθισμένο δρόμο που δείχνει ο Νίκολας τα τελευταία χρόνια."

Σκηνοθεσία: Rob W. King

Σενάριο:Dave Schultz

Παίζουν:Nicolas Cage,
Sarah Lind,Jakob Davies

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Σίγουρα έχω αναφέρει ξανά πόσο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση "Νίκολας Κέιτζ"! Όχι μόνο στο κομμάτι της δουλειάς του αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, σε ό,τι έχει να κάνει με τη συμπεριφορά του Κέιτζ εκτός πλατό, οι ιστορίες που έχουν να πουν όσοι έχουν δουλέψει μαζί του, δείχνουν έναν άνθρωπο ιδιαίτερο. Δε θα επεκταθούμε σε αυτό το κομμάτι προφανώς αλλά θα μείνουμε καθαρά στο επαγγελματικό και τις επιλογές του ηθοποιού. Επιλογές σεναρίων αλλά και ερμηνευτικές επιλογές. Και εκεί τα πράγματα είναι πολύ περίεργα τα τελευταία χρόνια με τον Κέιτζ να έχει καταφέρει κάτι που δε μπορώ να θυμηθώ αν το έχει καταφέρει κανείς άλλος στο παρελθόν. Επιλογές ακραίων και πολλές φορές κακών σεναρίων, κάνοντας μια παράλληλη καριέρα σε b - movies , παίζοντας με μια υπέροχη ερμηνευτική υπερβολή συνήθως, δημιουργώντας έτσι έναν δεύτερο Νίκολας Κέιτζ, τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά ανά διαστήματα στον ηθοποιό που κάποτε κέρδισε ένα όσκαρ ερμηνείας. Παρότι στην πλειοψηφία τους τα σενάρια που επιλέγει ο Κέιτζ είναι τουλάχιστον μέτριας ποιότητας και παρότι οι ταινίες που δημιουργούνται δεν ξεφεύγουν κι αυτές από τη μετριότητα, ο Νίκολας έχει τον τρόπο να βγάζει κάτι στην οθόνη, κάτι δυναμικό, μαγνητικό.

  Μέτα από αυτή τη σύντομη εισαγωγή για το φαινόμενο Κέιτζ, πάμε να δούμε το τελευταίο φιλμ που πρωταγωνιστεί. Σε αυτό το φιλμ ο Κέιτζ αποφεύγει τις υπερβολές και δίνει μια πολύ συγκρατημένη ερμηνεία, χωρίς εξάρσεις, χωρίς την τρέλα στο βλέμμα του, που περιμένεις να εμφανιστεί σε κάθε νέα ταινία του. Πολλοί, κακεντρεχείς και προκατειλημμένοι,  θα μπορούσαν να υποθέσουν ότι μάλλον βαριέται και κάνει μια ακόμα αρπαχτή. Εμείς, όμως, οι πιστοί του Νίκολας, θα δώσουμε στη νέα του ερμηνεία το στίγμα της χαλαρής και συγκρατημένης. Το σενάριο μας πάει στο κοντινό μέλλον, εκεί όπου τα αποθέματα νερού και καυσίμων έχουν λιγοστέψει. Ο πληθυσμός έχει συγκεντρωθεί κυρίως στις μεγάλες πόλεις ενώ ένα μικρό ποσοστό ζει ακόμα στην ύπαιθρο, με λιγοστές προμήθειες και παράγοντας όσο μπορεί τα απαραίτητα για να ζήσει. Ο Νίκολας Κέιτζ υποδύεται έναν ομοσπονδιακό πράκτορα της Υπηρεσίας Ανθρωπότητας, μιας υπηρεσίας που έχει δημιουργηθεί για να ελέγχει κυρίως τους ανθρώπους που ζουν εκτός των πόλεων και να βλέπει κατά πόσο συμμορφώνονται με την σωστή παραγωγή και κατανάλωση των πόρων τους, ενώ έχει τη δυνατότητα σε κάποιες οικογένειες που φαίνεται να τα βγάζουν δύσκολα πέρα, να εισηγηθεί της μεταφοράς τους στη Νέα Εδέμ, μιας κοινότητας που μπορούν να ζήσουν με πολύ περισσότερες ανέσεις. Μετά τον φαινομενικά τυπικό έλεγχο σε μια γυναίκα και τον ανήλικο γιο της, που ζουν σε μια απομονωμένη φάρμα, μια σειρά γεγονότων οδηγούν τον ομοσπονδιακό σε μια τρομερή αποκάλυψη για την Εδέμ. Ενώ έπρεπε λοιπόν να οδηγήσει τη γυναίκα με το παιδί στην Εδέμ, αποστατεί και μαζί γίνονται φυγάδες, προσπαθώντας να φτάσουν ασφαλείς σε μια περιοχή του Καναδά που δεν ελέγχεται από την Υπηρεσία Ανθρωπότητας.

  Το The Humanity Bureau είναι μια καθαρόαιμη b-movie που κουβάλα στοιχεία από την "καλή" εποχή των ταινιών αυτών, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να μας κεντρίσει απόλυτα το ενδιαφέρον. Υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν ακόμα και πολιτικές αναφορές και ανησυχίες αλλά όλα σε μικρό βαθμό και χωρίς να εμβαθύνει όταν αυτό χρειάζεται. Γενικότερα το φιλμ θα το χαρακτήριζα "απρόσμενο", τόσο στην εξέλιξή του όσο και στον τρόπο που φαίνεται να κορυφώνεται. Εκεί που γίνεται το μη αναμενόμενο και σε ξαφνιάζει, κάπου εκεί τελειώνουν όλα όσα είχε στο νου του ο σεναριογράφος να πει κι έρχεται το βιαστικό του φινάλε.

  Ο Κέιτζ γενικά είναι αξιοπρεπής στο ρόλο του, δείχνει ένα μικρό ενδιαφέρον να προσεγγίσει το χαρακτήρα φυσιολογικά αλλά το σενάριο δεν του επιτρέπει πολλά. Απλώς κρατιέται προσγειωμένος, αποφεύγοντας τις υπερβολές (δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα από ποια πλευρά θα το δεις). Οι υπόλοιποι κινούνται στα πλαίσια των ερμηνειών των b-movies και είναι από αδιάφοροι έως μέτριοι.

  Η γενικότερη εικόνα του φιλμ δείχνει ότι ο σκηνοθέτης του ήθελε να πάρει στα σοβαρά το υλικό του αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ούτε όσο καλό θα έπρεπε ούτε όσο διασκεδαστικό θα μπορούσε να γίνει αν επέλεγε το συνηθισμένο δρόμο που δείχνει ο Νίκολας τα τελευταία χρόνια. Θα το δουν οι φίλοι του ιδιαίτερου ηθοποιού αλλά οι περισσότεροι θα το ξεχάσουν κι αυτό σύντομα, όπως τα περισσότερα τελευταία φιλμς του. Η διαφορά είναι ότι οι πιο πολλές από τις προηγούμενες ταινίες του ήταν πιο διασκεδαστικές κατά την προβολή τους, ενώ αυτή δυσκολεύεται.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Bleeding Steel (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας

"Πέρα από μία δύο θεαματικές σκηνές, το Bleeding Steel, δεν έχει πραγματικά τίποτα να προσφέρει, πέρα από πονοκέφαλο και ζαλάδα. Δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει με την ιστορία του, δεν ξέρει καν τι ιστορία θέλει να πει."

Σκηνοθεσία: Leo Zhang

Σενάριο:Siwei Cui,
Erica Xia-Hou,Leo Zhang

Παίζουν:Jackie Chan,
Callan Mulvey,Tess Haubrich

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είμαι ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Τζάκι Τσαν. Ειλικρινά τον θεωρώ μια απίστευτα χαρισματική κινηματογραφική προσωπικότητα και είναι μέσα στα πλάνα μου να γράψω κάποια στιγμή μερικά κείμενα για κάποιες από τις ταινίες του που έχω αγαπήσει. Δυστυχώς, όμως, το νέο φιλμ που πρωταγωνιστεί είναι ένα από τα χειρότερα που έχω δει τα τελευταία χρόνια και η συμπάθειά μου για τον Κινέζο δε βοήθησε να βρω παρά ελάχιστα θετικά πράγματα μέσα σε αυτόν τον αχταρμά επιστημονικής φαντασίας, δράσης, κωμωδίας και θρίλερ που λέγεται Bleeding Steel.

  Ακόμα και η περιγραφή της ταινίας μοιάζει δύσκολη καθώς δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο αυτό που συμβαίνει, οπότε θα μείνω στα πολύ βασικά. Αστυνομικός, αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων, αντί να βρίσκεται δίπλα στην ανήλικη κόρη του που χαροπαλεύει στο χειρουργείο, πρέπει να ηγηθεί της ασφαλούς μεταφοράς ενός επιστήμονα, που φαίνεται να απειλείται από μια περίεργη τρομοκρατική ομάδα. Ακολουθεί συμπλοκή, ο Τζάκι Τσαν τα βάζει με τον αρχηγό της ομάδας και φαίνεται να τον εξολοθρεύει ενώ η μικρή στο νοσοκομείο, φαίνεται να μην τα καταφέρνει. Μεταφερόμαστε δέκα τρία χρόνια μετά και βλέπουμε τον Τσαν να έχει αποσυρθεί και να βρίσκεται συνέχεια στη σκιά ενός κοριτσιού, το οποίο φαίνεται να κουβαλάει τις μνήμες της κόρης του (ή να είναι η κόρη του...). Ο Τσαν προστατεύει αθόρυβα το κορίτσι, μέχρι που η ίδια ομάδα που επιτέθηκε πριν χρόνια στον επιστήμονα, επιστρέφει και κυνηγά το κορίτσι καθώς φαίνεται να έχει κάτι που θέλουν. Ο Τσαν πρέπει να βγει από τις σκιές και να τα βάλει ξανά με τους περίεργους αυτούς τύπους.

  Πέρα από μία δύο θεαματικές σκηνές, το Bleeding Steel, δεν έχει πραγματικά τίποτα να προσφέρει, πέρα από πονοκέφαλο και ζαλάδα. Δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει με την ιστορία του, δεν ξέρει καν τι ιστορία θέλει να πει. Ανεξήγητη επιστημονική φαντασία, ένας κακός βγαλμένος από άλλη ταινία, κάποια από αυτές τις "εξωγήινης εισβολής" τύπου, που γυρίζει με ένα τεράστιο "διαστημικού" τύπου αεροσκάφος κι έχει έναν ολόκληρο στρατό μαζί του, σαν άλλος Νταρθ Βέιντερ. Εξηγείται η προέλευσή του αλλά δε γίνεται ποτέ κατανοητό γιατί γυρίζει με αυτό το τεχνολογικά εξελιγμένο σκάφος και πως στον άνεμο έχει δημιουργήσει όλο αυτό το στρατό!

  Τίποτα! Προσωπικά αποφεύγω συνήθως να πω ξεκάθαρα "μην δείτε αυτή την ταινία" αλλά εδώ δε σηκώνει τύψεις. Μπορώ να σας προτρέψω να μη χάσετε χρόνο με ετούτο το άψυχο πράγμα, χωρίς να νιώθω καθόλου άσχημα γι αυτό. Έχει τόσες ταινίες ο Τζάκι Τσαν που ακόμα και η χειρότερη από τη δεκαετία του 1990, είναι πολύ πιο ψυχαγωγική και θεαματική από αυτή εδώ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Manhunt (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

"Υπάρχουν στιγμές που το σενάριο διακρίνεται για την απλοϊκότητα του, με αφελείς διαλόγους, κάτι που όμως δε νομίζω ότι απασχολεί ιδιαίτερα τον Γου. Αυτό που φαίνεται ότι ήθελε να κάνει ο Κινέζος, ήταν μια καθαρή ταινία δράσης, από αυτές που τόσο του άρεσε να φτιάχνει πριν χρόνια."

ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ

Σκηνοθεσία: John Woo

Σενάριο: John Woo,
Jukô Nishimura(βιβλίο)

Παίζουν:Hanyu Zhang,
Masaharu Fukuyama,Stephy Qi

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Όσοι αγαπήσατε το σινεμά του Τζον Γου, ετοιμαστείτε, γιατί ο άρχοντας της καταιγιστικής δράσης και των ρομαντικών περιπετειών επέστρεψε! Αυτή η επιστροφή είναι μια επιστολή αγάπης του Τζον Γου του σήμερα στον Τζον Γου της δεκαετίας του 1980, τότε που έδωσε τα δείγματα του προσωπικού του τρόπου κινηματογράφησης, με τα κλασικά πλέον, A Better Tomorrow, The Killer και Hard Boiled.

 Το σενάριο στο νέο του φιλμ υπογράφει ο ίδιος, σε μια μεταφορά (τη δεύτερη) μυθιστορήματος του Ιάπωνα συγγραφέα, Τζούκο Νισιμούρα. Σε αυτή τη σύγχρονη προσαρμογή του μυθιστορήματος, ο Γου, βάζει έναν δικηγόρο μιας μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας να βρίσκεται κατηγορούμενος για ένα φόνο που δεν έχει διαπράξει. Τα "κεφάλια" της φαρμακευτικής του στήνουν παγίδα για να μην αποκαλυφθεί η απάτη που έχουν διαπράξει και ο δικηγόρος βρίσκεται στη θέση του φυγά, με τους μπράβους της φαρμακευτικής και έναν πανέξυπνο αστυνομικό, να τον καταδιώκουν. Σύντομα ο αστυνομικός αντιλαμβάνεται ότι ο δικηγόρος είναι αθώος και μαζί προσπαθούν να αποδείξουν την πλεκτάνη που έχει στηθεί αλλά και πολλά περισσότερα που κρύβει εδώ και χρόνια η φαρμακευτική εταιρεία.

  Το σενάριο απλό. Μια πρώτη ανάγνωση θα σας θυμίσει τον Φυγά (αλήθεια, πως θα ήταν ο Φυγάς αν εκείνη την εποχή είχε αναλάβει τη σκηνοθεσία ο Τζον Γου;) ενώ από τα πρώτα πλάνα της ταινίας θα συνειδητοποιήσετε ότι παρακολουθείτε μια ταινία που φέρει όλα τα στοιχεία του σινεμά του Κινέζου μάστορα. Πολλά "παγωμένα" καρέ, αρκετή αργή κίνηση της κάμερας, πυροβολισμοί και φυσικά δεν αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους τα αγαπημένα πτηνά του σκηνοθέτη, τα περιστέρια, σήμα κατατεθέν των ταινιών του. Αν δεν ήταν τόσο καθαρή η εικόνα, με τα έντονα χρώματα και την υψηλή ανάλυση θα μπορούσες κάλλιστα να πιστέψεις ότι παρακολουθείς κάποιο χαμένο φιλμ του Τζον Γου από το παρελθόν.

  Το Manhunt δεν φτάνει σε καμία περίπτωση στο επίπεδο των τριών ταινιών που αναφέραμε πιο πάνω. Δεν έχει τη δύναμη και την ένταση ούτε του Hard Boiled ούτε του The Killer και δεν έχει δουλέψει τόσο καλά τους χαρακτήρες του όπως συνέβη σε αυτά τα φιλμ. Μπορεί κι εκείνα να υστερούσαν σε σενάριο αλλά ο Γου κατάφερνε να δώσει στους ηθοποιούς του κατάλληλους ρόλους. Κι εδώ η διανομή μια χαρά είναι και οι Ζανγ Χανιού και Μασαχάρου Φουκιουγιάμα, φυγάς και αστυνομικός αντίστοιχα, πολύ καλά τα πάνε με τους ρόλους τους και αποδίδουν αυτό το δίδυμο διαφορετικών χαρακτήρων που θυμίζει έντονα, σε αυτό το κομμάτι το The Killer. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που το σενάριο διακρίνεται για την απλοϊκότητα του, με αφελείς διαλόγους, κάτι που όμως δε νομίζω ότι απασχολεί ιδιαίτερα τον Γου. Αυτό που φαίνεται ότι ήθελε να κάνει ο Κινέζος, ήταν μια καθαρή ταινία δράσης, από αυτές που τόσο του άρεσε να φτιάχνει πριν χρόνια. Ήθελε τα κυνηγητά του, το γρήγορο μοντάζ (κι ας το παρακάνει στο πρώτο μισό...), τις "ψιλές" να πέφτουν και τις σφαίρες να σχίζουν τα κάδρα του. Και από αυτά, δεν έχουμε παράπονο.

  Αν οποιοσδήποτε άλλος σκηνοθετούσε αυτό το φιλμ θα μιλούσαμε ίσως τώρα για παλιομοδίτικο τρόπο, αντιγραφή των τεχνικών του Τζον Γου και άλλα τέτοια. Έλα που όμως όταν ο ίδιος ο Γου αποφασίζει να αντιγράψει τον παλιό του εαυτό, δεν μπορείς να καταλογίσεις τίποτα. Είπαμε, επιστολή αγάπης στο κινηματογραφικό είδος που αυτός δημιούργησε, αυτό το μείγμα δράσης και ρομάντζου, που σφράγισε τον παγκόσμιο κινηματογράφο πίσω στη δεκαετία του 1980. Μην ξεχνάμε ότι ανάμεσα στους θαυμαστές του Τζον Γου υπάρχουν σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορτσέζε, ο Κουέντιν Ταραντίνο και ο Σαμ Ράιμι, με τον τελευταίο να θεωρεί ότι ο Γου είναι για τη δράση ότι ο Χίτσκοκ για το σασπένς: αυθεντία!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
IMDb