Spenser Confidential (2020) Review

Είδος: Αστυνομική, Περιπέτεια, Θρίλερ

"Ο Γουόλμπεργκ είναι "σταθερός", ο Γουίνστον Ντιουκ λόγω εκτοπίσματος και ο Άλαν Άρκιν λόγω εμπειρίας κλέβουν σχετικά την παράσταση. Οι κακοί είναι λίγο πιο "συμβατικοί" και αν προσέξεις ελάχιστα καταλαβαίνεις ποιος έχει κάνει τι, αλλά η ταινία ακόμα κι έτσι βλέπεται ευχάριστα ως μια τυπική αστυνομική περιπέτεια με στοιχεία buddy movie, για όσους δεν ζητούν κάτι διαφορετικό."

ΣΠΕΝΣΕΡ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ

Σκηνοθεσία: Peter Berg

Σενάριο:Sean O'Keefe,Brian Helgeland

Παίζουν:Mark Wahlberg,
Winston Duke,Alan Arkin

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ και ο σκηνοθέτης Πίτερ Μπεργκ συνεργάζονται για πέμπτη φορά. Το Νέτφλιξ υποστηρίζει αυτή τη συνεργασία και φαίνεται να έχουν στο μυαλό τους να επεκταθούν σε μια σειρά ταινιών, με ήρωα τον ντετέκτιβ Σπένσερ, εφόσον προφανώς πάει καλά ετούτη εδώ η απόπειρα.

 Ο Σπένσερ δεν είναι νέος ήρωας. Τον γέννησε το μυαλό του Αμερικανού συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, Ρόμπερτ Μπ. Πάρκερ, το 1973. Μέχρι το 2010 (2011 η τελευταία έκδοση), ο Πάρκερ συνέχισε να γράφει ιστορίες με τον Σπένσερ (40 βιβλία) ενώ από το 2012 μέχρι το 2019, τις ιστορίες του ήρωα διηγείται πια ο Έις Άτκινς, συνεχίζοντας το έργο του "μπαμπά" Πάρκερ, που μας άφησε το 2010.

 Το 1985, ο Σπένσερ πέρασε στη μικρή οθόνη, με μια επιτυχημένη σειρά που διήρκεσε τρία χρόνια. Τον Σπένσερ υποδύθηκε τότε ο έμπειρος Ρόμπερτ Ούλριχ, ο οποίος "κράτησε" το χαρακτήρα ζωντανό και σε τέσσερις ακόμα τηλεταινίες, την επόμενη δεκαετία, για να παραλάβει ο Τζο Μαντένια, για άλλες τρεις τηλεταινίες. Έτσι φτάσαμε στο 2020 και τον Μαρκ Γουόλμπεργκ.

 Η εκδοχή της νέας ταινίας διασκευάζει ελεύθερα την ιστορία, Wonderland, που εκδόθηκε το 2013. Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι αθώος αστυνομικός φυλακίζεται όταν επιτίθεται στον διοικητή του, ο οποίος συγκαλύπτει το φόνο μιας νεαρής γυναίκας. Αφού εκτίει την ποινή του, ο Σπένσερ αποφυλακίζεται και προσπαθεί να χτίσει ξανά τη ζωή του αλλά τα γεγονότα δεν τον αφήνουν. Ο πρώην διοικητής του βρίσκεται νεκρός την ίδια νύχτα της αποφυλάκισης του Σπένσερ. Επίσης νεκρός βρίσκεται πρώην συνεργάτης του ήρωα, με την κατηγορία συμμετοχής στο φόνο του διοικητή. Ο Σπένσερ δεν κάθεται στα αυγά του και μαζί με τον συγκάτοικό του, το νεαρό πυγμάχο Χοκ, προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση και να καθαρίσει το όνομά του και το όνομα του πρώην συνεργάτη του.

 Ο χαρακτήρας του Σπένσερ έχει προφανώς ένα ενδιαφέρον αφού απασχολεί αναγνωστικό κοινό-κυρίως στην Αμερική- εδώ και πέντε δεκαετίες! Εκεί ποντάρουν Νέτφλιξ, Μπεργκ και Γουόλμπεργκ, ελπίζοντας σε franchise, απ' ότι φαίνεται κι από την τελευταία σκηνή της ταινίας. Η ταινία η ίδια δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη ανάλυση. Σίγουρα δεν είναι κακή. Έχει γρήγορο ρυθμό, χιούμορ και αξιοπρεπής δράση, με συμπαθητικές δόσεις μυστηρίου. Δεν φτάνει σε δράση και ρυθμούς τις προηγούμενες συνεργασίες των Γουόλμπεργκ-Μπεργκ αλλά είναι μια χαρά για τηλεοπτική κατανάλωση.

 Ο Γουόλμπεργκ είναι "σταθερός", ο Γουίνστον Ντιουκ λόγω εκτοπίσματος και ο Άλαν Άρκιν λόγω εμπειρίας κλέβουν σχετικά την παράσταση. Οι κακοί είναι λίγο πιο "συμβατικοί" και αν προσέξεις ελάχιστα καταλαβαίνεις ποιος έχει κάνει τι, αλλά η ταινία ακόμα κι έτσι βλέπεται ευχάριστα ως μια τυπική αστυνομική περιπέτεια με στοιχεία buddy movie, για όσους δεν ζητούν κάτι διαφορετικό. Επισημαίνουμε το "κάτι διαφορετικό" και ας μου επιτρέψετε για άλλη μία φορά να υπενθυμίσω μια βασική αρχή μου ως προς τον τρόπο προσέγγισης μιας ταινίας. Το τι θα πάρεις από μια ταινία εξαρτάται πολλές φορές από το τι περιμένεις ότι θα πάρεις από αυτή. Θεωρώ ότι βλέποντας ένα τρέιλερ του Σπένσερ: Εμπιστευτικό μπορείς να καταλάβεις απόλυτα τι είναι αυτό που πρέπει να περιμένεις, όσο κι αν πολλές φορές τα τρέιλερ παρουσιάζουν πολύ καλύτερο το τελικό προϊόν από αυτό που μπορεί πραγματικά να είναι. Αν λοιπόν έχεις στο μυαλό σου ότι το Σπένσερ Εμπιστευτικό δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μια τυπική, χολιγουντιανή, αστυνομική περιπέτεια που κινείται κοντά στο μέσο όρο, τότε μια χαρά θα σου φανεί.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Daddy's Home 2 (2017)

Είδος: Κωμωδία

"Δε μπορώ να πω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη διαφορά σε αυτό το φιλμ σε σχέση με το πρώτο. Πάνω κάτω κινούμαστε στα ίδια. Ένα μέτριο αποτέλεσμα με μερικές αστείες σκηνές, που οφείλονται κυρίως στον Φερέλ και στους δύο παππούδες, Μελ Γκίμπσον και Τζον Λίθγκοου."

ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ

Σκηνοθεσία:Sean Anders

Σενάριο:Sean Anders,John Morris

Παίζουν:Will Ferrell,Mark Wahlberg,
Mel Gibson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το δεύτερο μέρος της όχι και τόσο αστείας αλλά επιτυχημένης στα ταμεία ταινίας του 2015, Γύρισε ο Μπαμπάς, έφτασε και μας βάζει στο κλίμα των Χριστουγεννιάτικων χολιγουντιανικών παραγωγών. Μόνο και μόνο από αυτή την πρώτη πρόταση μπορείτε να καταλάβετε μέσες- άκρες τι έχετε να περιμένετε. Εγώ απλώς θα περιμένω τον Γουίλ Φερέλ να παίξει σε κάτι πιο αξιόλογο, αντάξιο του κωμικού ταλέντου που διαθέτει και που τα τελευταία χρόνια, κινηματογραφικά φαίνεται να παραμένει στάσιμο και να αναλώνεται σε εντελώς συμβατικούς ρόλους.

  Συμπρωταγωνιστής κι εδώ του Φερέλ, είναι ο Μαρκ Γουόλμπεργκ και η χημεία τους είναι ξανά φανερή αλλά φέρνω στο μυαλό μου την ατάκα που άκουσα σε μια διαδικτυακή εκπομπή κινηματογραφικών κριτικών στο YouTube, στο ενδιαφέρον κανάλι What The Flick?!. Το σχόλιο ανήκει στον Αλόνσο Ντουράλντε, αν δε με απατά η μνήμη μου, ο οποίος αναφέρεται στο πρώτο φιλμ που είδαμε μαζί τους Φερέλ και Γουόλμπεργκ, The Other Guys, και λέει περίπου ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν κινηματογραφικών συνεχειών, θα προτιμούσε να δει το σίκουελ του The Other Guys, της πραγματικά αστείας ταινίας των δύο ηθοποιών και όχι αυτό που δημιουργήθηκε. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Αυτό θα ήταν το σωστό σίκουελ! Τα λεφτά όμως που έφερε το Daddy's Home είχαν ως φυσικό επακόλουθο αυτή τη συνέχεια της ιστορίας των δύο μπαμπάδων. Αυτή η συνέχεια βάζει στο παιχνίδι και τους δύο παππούδες. Ο αλήτης, γυναικάς μπαμπάς του Ντάστι και ο γλυκός, πολυλογάς μπαμπάς του Μπραντ έρχονται να περάσουν τις γιορτές σε ένα σαλέ με τις οικογένειες των γιων τους. Ο Ντάστι δεν είχε ποτέ καλή σχέση με τον πατέρα του, σε αντίθεση με τον Μπραντ που η σχέση με τον γλυκό μπαμπά του ήταν πάντα άριστη. Μετά την είσοδο των παππούδων στο φιλμ ακολουθείται η πεπατημένη, με λίγο γλυκανάλατο οικογενειακό χιούμορ, μερικές αστείες σκηνές που κάπου έχουμε ξαναδεί, για να φτάσουμε στη στιγμή που οι σχέσεις θα κλονιστούν, μυστικά θα αποκαλυφθούν αλλά μην ανησυχείτε, γιατί έρχεται το γνωστό φινάλε συμφιλίωσης αυτών των ταινιών και όλοι τραγουδάμε αγκαλιασμένοι, αφήνοντας στην άκρη τις διαφορές μας, γιατί είναι Χριστούγεννα βρε αδερφέ!

  Δε μπορώ να πω ότι υπάρχει καμία ιδιαίτερη διαφορά σε αυτό το φιλμ σε σχέση με το πρώτο. Πάνω κάτω κινούμαστε στα ίδια. Ένα μέτριο αποτέλεσμα με μερικές αστείες σκηνές, που οφείλονται κυρίως στον Φερέλ και στους δύο παππούδες, Μελ Γκίμπσον και Τζον Λίθγκοου. Ο Φερέλ εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την κλασική μανιέρα του αθώου γκαφατζή ενώ ο Γκίμπσον αυτοπαρωδεί κάπως την κινηματογραφική του περσόνα.

  Γέλασα σε μία δύο σκηνές αλλά από εκεί και πέρα τα πάντα είναι πράγματα που έχουμε ξαναδεί και τα έχουμε δει καλύτερα. Για κατανάλωση στην τηλεόραση, την περίοδο των γιορτών, μπορείς να δεις το Daddy's Home 2 σχετικά ανώδυνα. Λίγο σλάπστικ κωμωδία από τον Φερέλ, λίγο τα χιονισμένα τοπία, λίγο η χαλαρή διάθεση, αν είσαι και αυτούς που λατρεύουν να στολίζουν το δέντρο τους από τις αρχές Νοέμβρη και να βλέπουν Χριστουγεννιάτικες ταινίες μέχρι το Γενάρη, δες το κι αυτό να ησυχάσεις. Τώρα και να μην προλάβεις να το δεις, μην τα βάψεις και μαύρα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Patriots Day (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Θρίλερ, Ιστορική

"Το όλο στήσιμο της ταινίας λειτουργεί ως ένα πολύ καλό θρίλερ, με μερικές "άτυχες" στιγμές παράταιρου χιούμορ και ατάκες από χολιγουντιανή περιπέτεια, που θα μπορούσαν να λείπουν."

Η ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ

Σκηνοθεσία:Peter Berg

Σενάριο:Peter Berg,Matt Cook,
Joshua Zetumer

Παίζουν:Mark Wahlberg,
John Goodman,Kevin Bacon

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Είναι δυνατόν μια Αμερικανική ταινία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, που μιλά για βομβιστική επίθεση στη Βοστόνη, που φέρει τον τίτλο Patriots Day, να μην έχει πατριωτικά στοιχεία μέσα της; Σχεδόν απίθανο. Οπότε το πρώτο πράγμα που περιμένεις είναι αυτό. Αν μπορείς να το ξεπεράσεις, θα δεις ένα αρκετά καλό φιλμ. Αν δε μπορείς να το ξεπεράσεις, τότε μην το δεις, γιατί και θα εκνευριστείς με τις "αμερικανιές" και το φιλμ βλέπω να θάβεις άδικα.

  Το Patriots Day μας διηγείται τα γεγονότα της βομβιστικής επίθεσης στο μαραθώνιο της Βοστόνης, το 2013. Το χτύπημα των τρομοκρατών, οι συνέπειες στην πόλη και σε όσους βρέθηκαν κοντά στην έκρηξη και το ανθρωποκυνηγητό που συμμετείχε ολόκληρη η πόλη επί τρεις ημέρες για τη σύλληψη των υπόπτων.

  Ένα μωσαϊκό χαρακτήρων πρωταγωνιστεί στο φιλμ του Πίτερ Μπεργκ, ο οποίος κινδυνεύει να αναχθεί σε "εθνικό σκηνοθέτη" των Η.Π.Α. με τα τελευταία του φιλμς. Δεν είναι ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ο ξεκάθαρος πρωταγωνιστής, παρότι έχει λίγο περισσότερο χρόνο στην οθόνη από τους υπόλοιπους. Μερικοί αστυνομικοί, ανάμεσά τους κι ο Γουόλμπεργκ με τον Τζ.Κ. Σίμονς, ο αστυνομικός διευθυντής, ένας πράκτορας του FBI, ένας Κινέζος φοιτητής, οι δύο τρομοκράτες και η σύζυγος του ενός και μερικά ακόμα είναι τα πρόσωπα που περιστρέφεται γύρω τους η ιστορία. Απόλυτα δε δενόμαστε με κανένα καθώς λίγο η ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφηση του Μπεργκ, λίγο οι γρήγορες εναλλαγές των σκηνών, δε μας δίνεται η ευκαιρία. Το όλο στήσιμο της ταινίας, όμως, λειτουργεί ως ένα πολύ καλό θρίλερ, με μερικές "άτυχες" στιγμές παράταιρου χιούμορ και ατάκες από χολιγουντιανή περιπέτεια, που θα μπορούσαν να λείπουν. Θα μπορούσε να λείπει και η υπερβολική επίκληση στον πατριωτισμό των Αμερικανών αλλά αυτά τα είπαμε πιο πάνω. Από τη στιγμή της έκρηξης, όμως, και μέχρι το φινάλε, ο Μπεργκ χειρίζεται πολύ καλά τη δράση και το χτίσιμο της αγωνίας, παραδίδοντας μια λειτουργική αστυνομική ταινία, με στοιχεία θρίλερ.

  Αν επικεντρωθείς στην ιστορία, θα πάρεις την ιστορία και θα ικανοποιηθείς από την πλοκή. Αν δε μπορέσεις τους υπερβολικούς μελοδραματισμούς, που έρχονται ανά πολύ μικρά διαστήματα, το καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω ότι θα ήθελες και ένα φιλμ από τη Συρία να κάνει κάτι παρόμοιο κάποια στιγμή και είμαι μαζί σου αλλά το Patriots Day λέει στο κάτω κάτω της γραφής μια ανθρώπινη ιστορία. Μια ιστορία απλών ανθρώπων, πολιτών μιας χώρας που έχει παγκόσμιο πρωταγωνιστικό ρόλο και που κάνει τραγικά "λάθη" στην εξωτερική της πολιτική, αλλά δεν παύουν κι εκεί να κατοικούν άνθρωποι. Η δική τους ιστορία, λόγω της παντοδύναμης χώρας και του πανίσχυρου Χόλιγουντ θα φτάνει πάντα πιο εύκολα στα δικά μας αυτιά. Αν μπορείς να τα αφήσεις όλα αυτά έξω κατά την προβολή της ταινίας, μια χαρά θα περάσεις. Δε μιλάμε δα και για ένα φιλμ που θα το θυμόμαστε για πάντα αλλά για ένα καλογυρισμένο φιλμ αληθινών γεγονότων.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Daddy's Home (2015)

Είδος: Κωμωδία

ΓΥΡΙΣΕ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ

Σκηνοθεσία:Sean Anders

Σενάριο:Brian Burns,Sean Anders,
John Morris

Παίζουν:Will Ferrell,Mark Wahlberg,
Linda Cardellini

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μπραντ είναι παντρεμένος με τη Σάρα και για μεγάλο χρονικό διάστημα προσπαθεί να βρει το κλειδί για να ξεκλειδώσει τη σχέση του με τα δύο ανήλικα παιδιά που έχει αποκτήσει η Σάρα από τον προηγούμενο γάμο της. Εκεί που ο Μπραντ φαίνεται να τα καταφέρνει και να κατακτά την εμπιστοσύνη των παιδιών, κάνει την εμφάνισή του ο "αληθινός" μπαμπάς τους και ξεκινά ένα παιχνίδι ανταγωνισμού ανάμεσα στους δύο.

ΑΠΟΨΗ: Το δίδυμο Γουίλ Φερέλ- Μαρκ Γουόλμπεργκ επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη μετά την επιτυχημένη συνεργασία τους στο The Other Guys! Η χημεία τους είναι κι εδώ φανερή, όμως, το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο αστείο.

  Ο Φερέλ είναι ένας από τους καλύτερους κωμικούς της γενιάς του και καταφέρνει να βγάλει γέλιο ακόμα και από μέτριες ή κακές κωμωδίες. Το πρόβλημα είναι ότι τελευταία δε μπορεί να ξεφύγει από τη μετριότητα των σεναρίων που επιλέγει, με αποτέλεσμα ο ίδιος να είναι το πιο αστείο "πράγμα" μέσα στις ταινίες του, όχι λόγω του σεναρίου που του δίνεται αλλά λόγω της κωμικής του ευφυίας. Το ίδιο συνέβη και στο προηγούμενο φιλμ του, το Get Hard, αλλά ακόμα και στο προ δύο ετών σίκουελ του Παρουσιαστή, η κωμωδία του Φερέλ δε μπόρεσε να πιάσει τα επίπεδα προηγούμενων δουλειών του. Το Daddy's Home δεν αποτελεί εξαίρεση δυστυχώς αλλά είναι σίγουρα καλύτερο από το Get Hard. Μιλάμε ωστόσο για μια συμβατική, προβλέψιμης εξέλιξης Αμερικανική κωμωδία, που δεν έχει να προσφέρει κάτι άλλο πέρα από πέντε με έξι στιγμές καλού γέλιου.

  Η χημεία του Φερέλ με τον Γουόλμπεργκ είναι το καλύτερο συστατικό της ταινίας του Σον Άντερς. Ο ανταγωνισμός τους και οι συνεχόμενες αντιπαραθέσεις κρατούν την κωμική φλόγα αναμμένη, έστω και σε χαμηλή φωτιά, ενώ αστείες είναι και οι σουρεαλιστικές συζητήσεις του Φερέλ με τον Χέιντεν Τσερτς, ο οποίος υποδύεται το αφεντικό του στο ραδιοφωνικό σταθμό.

  Χωρίς τον Άνταμ ΜακΚέη να τον σκηνοθετεί, ο Φερέλ μοιάζει να μη μπορεί να βρει τη διέξοδο, το φως στο τούνελ που θα τον οδηγήσει στην καλύτερη κωμωδία από αυτές που γυρίζει τα τελευταία χρόνια. Ναι μεν το Daddy's Home έχει τις στιγμές του αλλά το κωμικό ταλέντο του Φερέλ δεν αξιοποιείται κατάλληλα ούτε εδώ. Μπορεί να κάνει καλύτερα πράγματα από τις συμβατικές Αμερικανικές κωμωδίες και είναι κρίμα να τον βλέπεις να σπαταλάει το χάρισμά του συνεχώς σε παρόμοια φιλμ.

  Αν θέλετε να δείτε ένα φιλμ προβλέψιμο μεν, χαλαρό και με κάποιες αστείες στιγμές δε, χωρίς να περιμένετε κάτι παραπάνω, τότε μπορείτε να παρακολουθήσετε το Daddy's Home πολύ εύκολα. Αν αναμένατε περισσότερα από την συνεργασία Φερέλ-Γουόλμπεργκ τότε μάλλον θα απογοητευθείτε. Προσωπικά, θα περίμενα την κυκλοφορία σε DVD ή Blu-Ray ούτως ώστε να περάσω ένα χαλαρό απόγευμα Σαββάτου στο σπίτι. Για κινηματογραφική έξοδο, θα σας συμβούλευα να διαλέξετε κάτι άλλο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Ted 2 (2015)

Είδος : Κωμωδία

Σκηνοθεσία:Seth MacFarlane

Σενάριο:Seth MacFarlane,
Alec Sulkin,Wellesley Wild

Παίζουν:Mark Wahlberg,
Seth MacFarlane,Amanda Seyfried

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το ολοζώντανο αρκουδάκι που ακούει στο όνομα Τεντ παντρεύεται και αποφασίζει να αποκτήσει παιδί. Για να το πετύχει, όμως, αυτό πρέπει να αποδείξει ότι ο ίδιος είναι "πρόσωπο" και όχι αντικείμενο ιδιοκτησίας.

ΑΠΟΨΗ: Ο δημιουργός του Family Guy, ο άνθρωπος με τις 1000 φωνές, Σεθ Μακ Φάρλεϊν, επιστρέφει κινηματογραφικά με το δεύτερο μέρος του Τεντ, ένα χρόνο μετά το A Million Ways to Die in the West. Μπορεί η προηγούμενη ταινία του να μην μας ικανοποίησε ιδιαίτερα αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι το Τεντ 2 είναι σίγουρα μια καλύτερη κωμωδία. Όχι καλύτερο από τον πρώτο Τεντ αλλά στα ίδια επίπεδα περίπου.

  Το θετικό στο δεύτερο μέρος του Τεντ είναι ότι ο Μακ Φάρλεϊν δεν εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα. Σκηνοθετεί, γράφει και δανείζει τη φωνή του στον Τεντ. Ο Μακ Φάρλεϊν μπροστά από την κάμερα δεν λειτούργησε καλά για το A Million Ways to Die in the West. Η ελαστικότητα και το χρώμα της φωνής του δεν συνδυάζονται με το ανέκφραστο πρόσωπό του, οπότε μέχρι στιγμής φαίνεται ιδανικό ο Μακ Φαρλέιν να περιοριστεί στις φωνητικές ερμηνείες και γιατί όχι και στο τραγούδι, καθώς κι εκεί τα πάει αρκετά καλά.

  Το Τεντ 2 έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το χιούμορ του Μακ Φάρλεϊν. Αναφορές στην ποπ κουλτούρα, ρατσιστικά και σεξιστικά αστεία, ακραίος και προσβλητικός πολλές φορές, άλλες εύστοχος και άλλες όχι αλλά πάντα με τον δικό του τρόπο. Όσοι έχετε παρακολουθήσει Family Guy γνωρίζετε τον τρόπο του και δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα στο φιλμ θα νιώσετε ότι βλέπετε στιγμές από επεισόδιο της γνωστής σειράς κινουμένων σχεδίων.

  Αυτό που γίνεται καλά στο Τεντ 2 είναι οι αναφορές στην ποπ κουλτούρα. Κόμιξ, ταινίες, σειρές, το συνέδριο του Comic- Con και φυσικά ο Φλας Γκόρντον, Σαμ Τζόουνς, περνάνε από την οθόνη άλλες φορές με σύντομα αστεία και κάποιες με πιο εκτεταμένα  περιστατικά. Κάτι που διακρίνει στο σύνολό του το φιλμ είναι η επιθυμία να σατιρίσει τη διαφορετικότητα και σε αυτό δεν τα πάει άσχημα επίσης.

  Τώρα τα αρνητικά του φιλμ έχουν να κάνουν κυρίως με το χιούμορ του δημιουργού του, που ακόμα κι αν το "πιάνεις" υπάρχουν στιγμές που σε κουράζει ή που ξέρεις τι θα ακολουθήσει. Πολλοί από εσάς θα το βρουν περισσότερο ρατσιστικό και σεξιστικό από όσο αντέχουν, ακόμα και αηδιαστικό πολλές φορές, όπως φαντάζομαι θα συμβεί με τη σκηνή στην κλινική σπέρματος.

  Στο κομμάτι των ηθοποιών αυτός που ξεχωρίζει εύκολα κι εδώ όπως στο πρώτο φιλμ είναι Τζοβάνι Ρίμπισι, στο ρόλο του κακού, ενώ και η όμορφη Σαμάνθα Σέινφριντ τα πάει καλά. Ο Γουόλμπεργκ μοιάζει λίγο πιο ντεφορμέ εδώ, ενώ ο Μακ Φαρλέιν ως Τεντ βρίσκεται στα γνωστά του στάνταρ, τα οποία είναι καλά, όπως είπαμε σε ό,τι έχει να κάνει με τις φωνητικές του ερμηνείες.

  Όχι κάτι εκπληκτικά αστείο, όχι κάτι πρωτότυπο αλλά ένα φιλμ ικανό να σου κρατήσει καλή συντροφιά, ιδίως αν είσαι γνώστης της ποπ κουλτούρας. Μια μικρή προσπάθεια για κοινωνικό σχόλιο είναι διακριτή αλλά τα πράγματα μένουν πιο επιφανειακά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Lone Survivor (2013)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΙΖΩΝ

Σκηνοθεσία:Peter Berg

Σενάριο:Peter Berg,Marcus Luttrell

Παίζουν:Mark Wahlberg,

Taylor Kitsch,Emile Hirsch

Γράφει ο Αλέξανδρος Ανδρεανίδης
ΥΠΟΘΕΣΗ: Τέσσερεις Αμερικανοί κομάντος του πολεμικού ναυτικού αναχώρησαν το καλοκαίρι του 2005 για τα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν για μια αναγνωριστική αποστολή, με στόχο να καταγράψουν τη δραστηριότητα του Αχμάντ Σα, ενός υψηλά ιστάμενου στην ιεραρχία της Αλ Κάιντα. Παγιδευμένοι στα βουνά του Αφγανιστάν απέναντι σε μια μεγάλη ετοιμοπόλεμη ομάδα Ταλιμπάν και σε ηθικά διλήμματα που θα καθορίσουν τη ζωή τους, οι τέσσερις άνδρες καλούνται να βρουν τη δύναμη και το κουράγιο να μείνουν ενωμένοι στη μάχη μέχρι το τέλος. Πέντε μέρες αργότερα, μόνο ένας από αυτούς τους στρατιώτες θα μείνει ζωντανός.(cine.gr)

ΑΠΟΨΗ: Προσωπικά, κάθε φορά που πρόκειται να δω μία ταινία που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, κρατώ τις επιφυλάξεις μου γιατί οι περισσότερες από αυτές χρησιμοποιούν τον όρο "αληθινή ιστορία" μόνο και μόνο για να αποτελέσει κράχτη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο σκηνοθέτης Peter Berg, μας παρουσιάζει την αποτυχημένη επιχείρηση Red Wings, που σκοπό είχε να καταγράψει την δραστηριότητα του ηγέτη της Αλ Κάιντα, Ahmad Shah (Αφγανιστάν,2005).Τα περισσότερα στοιχεία που παρουσιάζονται στην ταινία ,είναι σύμφωνα με το βιβλίο του Marcus Luttrell (ναι καλά καταλάβατε,είναι ο μοναδικός επιζών των γεγονότων του 2005),χωρίς δυστυχώς να λείπει και η δραματοποίηση που παρέχει το Ηollywood σε πολλές από τις ταινίες του.

Ας περάσουμε όμως στο ζουμί της ταινίας, που δεν είναι άλλο από τις καλογυρισμένες σκηνές δράσης.Χωρίς το παραμικρό ίχνος υπερβολής μπορώ να πω ότι την κατατάσσω μέσα στις 5 καλύτερες ταινίες του είδους.Ο Mark Wahlberg (Marcus Luttrell) φοράει ξανά τα στρατιωτικά και σηκώνει την ταινία στις "πλάτες του", με τους υπόλοιπους τρεις κομάντο, Τaylor Kitsch(Michael Murphy),Emile Hirsch (Danny Dietz), Ben Foster (Matt'Axe'Axelson) να βάζουν στο βιογραφικό τους ακόμη μία καλή ταινία.

Όσο αναφορά το σενάριο πολλοί γράφουν ότι δεν ήταν καλοδουλεμένο, ότι χρειαζόταν λιγότερο δράμα και διάφορα άλλα. Προσωπικά με αφήνει αδιάφορο από τη στιγμή που το αίμα και οι πυροβολισμοί πέφτουν σαν βροχή. Τα trailers μας είχαν προετοιμάσει κατάλληλα για το τι θα επακολουθούσε, εξάλλου.

Ως συμπέρασμα,πρόκειται για μία αξιόλογη ταινία που βασίζεται όντως σε αληθινά γεγονότα με πάνω του μετρίου σκηνές δράσης που σε κρατάει μέχρι τέλους.Ίσως τελικά, ο  Μark Wahlberg να βρήκε το είδος ταινιών που τον χαρακτηρίζει και να αφήσει τις μετριότητες τύπου Pain and Gain.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

Shooter (2007)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης

O ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ

Σκηνοθεσία:Antoine Fuqua

Σενάριο:Jonathan Lemkin,

Stephen Hunter

Παίζουν:Mark Wahlberg,

Michael Pena,Rhona Mitra

Γράφει ο Αλέξανδρος Ανδρεανίδης

ΥΠΟΘΕΣΗ:Ο Bob (Mark Wahlberg) είναι ένας σκοπευτής που έχει αποσυρθεί από το επάγγελμα ύστερα από μια αποτυχημένη αποστολή. Μια μέρα καλείται ξανά στην ενεργό δράση, προκειμένου να αποτρέψει τη δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ. Η κατάσταση θα φύγει εκτός ελέγχου και σύντομα ο Bob θα βρεθεί κατηγορούμενος με μια τόσο βαριά κατηγορία, ενώ μη μπορώντας να εμπιστευθεί κανέναν, προσπαθεί να βρει μόνος του την άκρη... (cine.gr)

ΑΠΟΨΗ: Άφθονο πιστολίδι,καλά στημένο πολιτικό σκάνδαλο, προδοσία και φυσικά Mark Wahlberg.Tι άλλο να ζητήσει κανείς από μία ταινία πραγματικά.Σας φαίνομαι λίγο προκατειλημμένος;Πιθανόν.Ξέρετε τρέφω μία ιδιαίτερη συμπάθεια στον κύριο Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg).Δεν είναι ότι οι ερμηνείες του είναι φοβερές ,ούτε οτιδήποτε άλλο σκεφτείτε,απλά πρωταγωνιστεί στο είδος των ταινιών που έχω ορισμένη αδυναμία (ναι καλά το σκεφτήκατε,ξύλο και πιστολίδι) .

Ας αφήσουμε τον πρωταγωνιστή στην άκρη και ας εστιάσουμε στην ταινία. Όντως δεν παρέχει και το καλύτερο σενάριο, υστερώντας κάπως στην όλη φάση του πολιτικού δράματος και φυσικά θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη σκηνοθεσία ,άμα αναλογιστούμε ότι ο κύριος Antoine Fuqua(Training Day) δεν είναι κάποιος δευτεροκλασάτος σκηνοθέτης,αλλά προσωπικά δεν με απασχόλησαν ιδιαίτερα.Oι σκηνές δράσης ήταν άφθονες,τα εφέ ικανοποιητικά και γενικά δεν κατάλαβα  πως πέρασαν τόσο γρήγορα ,οι κοντά δύο ώρες της ταινίας.

Με λίγα λόγια: Mία από τις καλύτερες περιπέτειες που έχω δει, με τον Mark Wahlberg (σε συνεχή ανοδική πορεία) να αφήνει το στίγμα του και να με κάνει να περιμένω εναγωνίως πότε θα ξαναπιάσει το...sniper.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

cine.gr