About My Father (2023) Review

ΜΠΑΜΠΑΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΤΥΧΕΙ...

Κωμωδία
Διάρκεια:89'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Σεμπάστιαν Μανισκάλκο είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους stand up κωμικούς της Αμερικανικής σκηνής. Χάρη στο Νέτφλιξ, μάζι με άλλους συναδέλφους του, όπως ο Μπερτ Κράισερ και ο Τζο Κόϊ, χαίρουν και σχετικά παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας. Ήταν αναμενόμενο λοιπόν ότι θα τους βλέπαμε κάποια στιγμή και στον κινηματογράφο. Ο Κόι είχε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο την περασμένη χρονιά, ενώ ο Κράισερ και ο Μανισκάλκο το έκαναν την ίδια σχεδόν περίοδο του 2023. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση ή αν τα κινηματογραφικά στούντιο αναζητούν τρόπους μέσω των stand up κωμικών να "ζωντανέψουν" κάπως την κινηματογραφική κωμωδία, πάντως αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει μέσα από ταινίες όπως το About My Father, που έγραψε και πρωταγωνίστησε ο Σεμπάστιαν Μανισκάλκο.

 Ο Σεμπάστιαν θέλει να κάνει πρόταση στην καλή του και βρίσκει ευκαιρία το Σαββατοκύριακο της 4ης Ιουλίου, που θα βρίσκονται καλεσμένοι στο σπίτι των (πλούσιων) γονιών της. Θέλει να γίνει η πρόταση με το δαχτυλίδι της γιαγιάς του, το οποίο φυλάει ο Σάλβο, ο παλαιών αρχών πατέρας του Σεμπάστιαν, Ιταλός μετανάστης και συνταξιούχος κομμωτής. Ο Σάλβο όμως θα του δώσει το δαχτυλίδι μόνο αν γνωρίσει την οικογένεια κοπελιάς. Έτσι καταλήγουν να περάσουν όλοι μαζί ένα περίεργο και δύσκολο διήμερο.

 Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι την ταινία την τοποθετώ στην κατηγορία με τον τίτλο : "Βλέπεται". Αυτό από μόνο του δεν λέει ίσως πολλά οπότε θα προσπαθήσω να σας καθοδηγήσω λίγο στη σκέψη μου και να κατανοήσουμε γιατί μια ταινία που "βλέπεται" δεν είναι απαραίτητα καλή ταινία. Υπάρχει ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος το διασκεδάζει απ' ότι φαίνεται αλλά και βρίσκει ευκαιρία με μία μόνο σκηνή να μας δείξει πόσο εκπληκτικός ηθοποιός είναι. Υπάρχει επίσης ο Μανισκάλκο, ο οποίος έχει ενδιαφέρουσα χημεία με τον Ντε Νίρο και παρότι στις δικές του σκηνές δεν "λέει" πολλά, φαίνεται ότι πονάει αυτό που έγραψε και πάλεψε να του δώσει καρδιά. Δύο ακόμα καλές κωμικές παρουσίες είναι αυτές του Ντέιβιντ Ράσε (Σλεντζ Χάμερ για πάντα!) και του Άντερς Χολμ.

 Το σενάριο είναι αυτό που χρειαζόταν περισσότερη δουλειά. Οι χαρακτήρες, τα αστεία, το είδος των αστείων και ο τρόπος γραφής γενικά δεν καταφέρνει πολλά. Ακολουθεί πιστά τα κλισέ του είδους (όπως κι εγώ μόλις τώρα...) αλλά χωρίς έξτρα ενέργεια και -το βασικότερο- χωρίς να έχουν αποφασίσει οι δημιουργοί το είδος της κωμωδίας που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα να υπάρχει σε αρκετές σκηνές μια σύγχυση φανερή στις ερμηνείες και ειδικά σε αυτή της Κιμ Κατράλ.

 Το θερινό σινεμά με ένα παγωμένο ποτάκι δίπλα στο τραπεζάκι, η μικρή διάρκεια και ο Ντε Νίρο θα βοηθήσουν αρκετά ώστε να περάσει ανώδυνα η ώρα. Με λίγα λόγια, μπορεί να μην είναι η ταινία που θα διάλεγα να δω αλλά και που την είδα δεν μου κόστισε. Κατανοητός; Ελπίζω!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

Spiderhead (2022) Review

 

SPIDERHEAD:

ΥΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Σάτιρα, Θρίλερ

Διάρκεια: 106'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Κρις Χέμσγουορθ, Μάιλς Τέλερ, το συγγραφικό δίδυμο πίσω από ταινίες όπως τα Deadpool 1 και 2, Zombieland, Life, και στο τιμόνι ο Τζόζεφ Κοζίνσκι, που έρχεται με φόρα από το Top Gun: Maverick! Τα κατάλληλα υλικά υπάρχουν αλλά το Spiderhead δεν δουλεύει όπως θα περιμέναμε.

 Το Spiderhead είναι στην ουσία μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι κινούνται αρκετά πιο ελεύθερα σε σχέση με μια κοινή φυλακή. Έχουν το δωμάτιό τους, μπορούν να έρχονται σε επαφή με όλους τους υπόλοιπους κρατούμενους ελεύθερα και ο καθένας αναλαμβάνει ένα πόστο, από όπου προσφέρει στο σύνολο. Ο τρόπος για να μεταφερθείς στην Spiderhead από μια κοινή φυλακή είναι να γίνεις πειραματόζωο. Μια φαρμακευτική εταιρεία δημιούργησε το "ίδρυμα" αυτό και όποιοι κρατούμενοι δέχονται να μεταφερθούν εκεί, δηλώνουν αυτόματα την αποδοχή τους στη χορήγηση κάποιων πειραματικών φαρμάκων, που επιδρούν στην  ψυχολογία του ατόμου. Εκεί βρίσκεται κρατούμενος και ο Τζεφ, ο οποίος έχει καταδικαστεί για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Ο Τζεφ διατηρεί καλές σχέσεις με τον κύριο Άμπνεστι, τον υπεύθυνο του ιδρύματος, αλλά σύντομα θα ανακαλύψει ότι ούτε τα πειράματα, ούτε ο Άμπνεστι είναι ακριβώς αυτά που φαίνονται.

 Ενώ η ταινία του Κοζίνσκι έχει αρκετά καλά στοιχεία εδώ κι εκεί, έχει δυστυχώς ένα βασικό πρόβλημα. Παρουσιάζεται αρχικά σαν μια σάτιρα γύρω από την ψυχολογία του ατόμου, τις κοινωνικές σχέσεις και τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές αλλά δεν αποφασίζει πλήρως αν θα διατηρήσει αυτό το ύφος μέχρι τέλους. Παρακολουθείς λοιπόν μια λίγο σκοτεινή σάτιρα, η οποία όμως ανά διαστήματα παίρνει πιο σοβαρά τον εαυτό της και φαίνεται ότι πάει να γίνει κάτι λίγο πιο βαρύ και δραματικό. Κι αν όλο αυτό δεν σε πετάει ιδιαίτερα εκτός κλίματος, έρχεται η τρίτη πράξη, όπου φέρνει μερικές αποκαλύψεις, λίγη δράση κι ένα αρκετά πρόχειρο και "χαζό" φινάλε.

 Ο Μάιλς Τέλερ είναι αυτός που κρατάει κυρίως το ενδιαφέρον μας ερμηνευτικά, στο ρόλο του κρατούμενου, ενώ καλή δουλειά γίνεται και από την Τζέρνι Σμόλετ, με πιο δραματικές προεκτάσεις στην ερμηνεία της. Σε κόντρα ρόλο βρίσκουμε τον Κρις Χέμσγουορθ, καθώς ο Θορ του κινηματογραφικού σύμπαντος της Μάρβελ είναι εδώ ο κακός της υπόθεσης.

 Το Spiderhead είναι βασισμένο σε ένα διήγημα και κατά πάσα πιθανότητα θα λειτουργούσε καλύτερα ως ένα μικρού μήκους φιλμ. Δεν γίνεται ποτέ κακό αυτό που παρακολουθείς αλλά αυτή η αναποφασιστικότητα  ως προς το ύφος δεν βοηθά. Ίσως, κάνοντας μια τελευταία σκέψη, αυτό που δε βοηθά περισσότερο την ταινία να είναι το ταλέντο της πλειοψηφίας των συντελεστών, το οποίο σε κάνει να περιμένεις πολύ περισσότερα πράγματα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

The Bubble (2022) Review

 

Κωμωδία, Σάτιρα

Διάρκεια: 126'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Τζαντ Άπατοου ήταν από τους ανθρώπους που επηρέασαν την σύγχρονη Αμερικανική κωμωδία των αρχών του 2000. Τόσο το γράψιμο όσο και ο τρόπος σκηνοθεσίας του Άπατοου έπαιξαν ρόλο στην αναγέννηση του είδους ή πιο σωστά στην αναδιαμόρφωση του κωμικού μοντέλου. Μπορεί βέβαια στην πορεία να υπήρξε μια σχετική κάμψη στη γραφή του αλλά το ταλέντο του είναι φανερό και ο τρόπος του είναι συνήθως αναγνωρίσιμος. Στη νέα του ταινία, The Bubble, ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να διακρίνω τον Άπατοου στο σύνολο του φιλμ.

 Η ταινία ασχολείται με μια ομάδα ηθοποιών οι οποίοι στην αρχή της πανδημίας καλούνται να απομονωθούν σε μια έπαυλη, μακριά από τον κορονοϊό, ώστε να αρχίσουν τα γυρίσματα πάνω στο σίκουελ μιας επιτυχημένης σειράς ταινιών, με τον τίτλο Γκρεμοτέρατα. Οι συνέπειες της καραντίνας πάνω στους ανθρώπους αλλά και στη σόουμπιζ αρχίζουν να γίνονται εμφανείς σιγά σιγά.

 Μάζεψε ο Άπατοου ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών και έφτιαξε μια σάτιρα πάνω στη σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία αλλά και κατ' επέκταση πάνω σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο και τον τρόπο που έπρεπε να διαχειριστεί τα χρόνια της πανδημίας. Ο Ντέιβιντ Ντουκόβνι, η Λέσλι Μαν, ο Πέντρο Πασκάλ, η Κάρεν Γκίλαν, ο Κίγκαν Μάικλ Κίι, ο Φρεντ Άρμισεν και αρκετά ακόμα γνωστά ονόματα σε δεύτερους ρόλους ή κάποια σύντομα περάσματα (καλύτερο νομίζω αυτό του Τζέιμς ΜακΑβόι), εμφανίζονται στην οθόνη αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά άνισο. Υπάρχουν πάρα πολλά σκαμπανεβάσματα, όχι τόσο στην απόδοση των ηθοποιών, οι οποίοι επί το πλείστον είναι αρκετά καλοί, αλλά στην κωμική ροή της ταινίας, Υπάρχουν στιγμές που λες ότι "αυτός είναι Άπατοου" αλλά υπάρχουν και αρκετές ακόμα που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει και να έχει γράψει ο οποιοσδήποτε. Ας αναφέρουμε εδώ ότι συνεργάτης σεναριογράφος στην ταινία, βρίσκεται στο πλευρό του Άπατοου η Παμ Μπρέιντι, η οποία δόξα τω Θεώ, έχει κι αυτή ένα αρκετά καλό βιογραφικό στα κωμικά σενάρια (South Park, Team America, Hot Rod, Hamlet 2). Αυτό απογοητεύει ακόμα περισσότερο στο φινάλε.

 Η σάτιρα δουλεύει καλά ανά διαστήματα, όπως στις σκηνές των γυρισμάτων ή τις συνομιλίες με τους υπεύθυνους του στούντιο, όπως επίσης καλά δουλεύει ανά διαστήματα και η κωμωδία. Ειδικά προς το τέλος, φαίνεται ότι βρίσκει πολύ καλό ρυθμό η ταινία αλλά είναι ήδη αργά. Ο δρόμος μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο εικοσάλεπτο έχει αρκετές λακκούβες και δεν τις αποφεύγει επιδέξια, όπως θα μπορούσε, ο σκηνοθέτης. Ίσως αν δεν υπήρχε το όνομα του Άπατοου στο τέλος να έβλεπα με μεγαλύτερη επιείκεια την προσπάθεια, όμως εδώ δεν μπορείς να παραβλέψεις κάτι τέτοιο. Δεν το βρήκα απογοητευτικό αλλά μια συμπαθητική μετριότητα.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

 

 

Rudolph the Red-Nosed Reindeer (1964) Mini Review

ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΤΟ ΕΛΑΦΑΚΙ

Παιδική, Φαντασίας,
Stop motion animation

Σκηνοθεσία:Larry Roemer
Σενάριο:Romeo Muller,Robert May
Πρωταγωνιστούν:Billie Mae Richards,
Burl Ives,Larry D. Mann,Paul Soles

Διάρκεια: 47'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ως φανατικός φίλος του stop motion animation δε μπορώ να παραλείψω κι αυτές τις γιορτές να πω δυο λόγια για την πρώτη Χριστουγεννιάτικη παραγωγή της Rankin - Bass. Παρότι βρισκόμαστε πια σχεδόν εξήντα χρόνια μετά και παρότι οι τεχνικές (γενικότερα και όχι μόνο στο animation) έχουν προχωρήσει, οι νοοτροπίες είναι διαφορετικές, ο κόσμος είναι γενικά διαφορετικός, το Ρούντολφ το Ελαφάκι παραμένει ένα υπέροχο παραμύθι, ικανό να πει πράγματα στα σημερινά παιδιά.

 Η ιστορία της ταινίας αφορά τους απροσάρμοστους, όπως ο Ρούντολφ και ο Έρμι, το ξωτικό. Ο πρώτος είναι ένα ελάφι με κόκκινη μύτη που ανάβει σαν λαμπιόνι και ο δεύτερος είναι ένα ξωτικό που δεν θέλει να ασχολείται με την κατασκευή παιχνιδιών αλλά επιθυμεί να γίνει οδοντίατρος. Ο περίγυρος δεν δέχεται την διαφορετικότητά τους κι έτσι και οι δύο το σκάνε και ζούνε μια τεράστια περιπέτεια στον Βόρειο Πόλο. Σύντροφός τους ο Γιούκον Κορνήλιος, εξερευνητής και χρυσοθήρας, ο οποίος θα τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το χιονοτέρας, που τρομοκρατεί όλο τον Βόρειο Πόλο.

 Υπάρχουν στιγμές που σήμερα φαίνονται λίγο παράξενες στα μάτια μας αλλά στο σύνολό του το έργο περνά ένα πολύ όμορφο μήνυμα με Χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα. Η διαφορετικότητα δεν πρέπει να κρύβεται και τα όνειρα πρέπει να τα κυνηγάμε, όση αρνητική ενέργεια κι αν μπορεί να υπάρχει γύρω μας. Αν κάποιος δεν έχει το χρώμα σου δεν σημαίνει ότι έχει κάτι στραβό. Αν κάποιος δεν μιλά όπως μιλάς εσύ δεν σημαίνει ότι δεν μιλάει σωστά. Αν κάποιος κάνει κάτι διαφορετικά από εσένα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το κάνει λάθος.

Οι απροσάρμοστοι της ταινίας μας βγαίνουν στο τέλος νικητές δίνοντας ελπίδα σε όλους τους όμοιούς του που μπορεί να παρακολουθούν την ιστορία τους. Ο Ρούντολφ όχι μόνο θα κλείσει το στόμα του πατέρα του, που προσπαθούσε χρόνια να κρύψει την διαφορετικότητά του, και των υπόλοιπων ταράνδων αλλά θα σώσει και τα Χριστούγεννα, αφού στη χειρότερη χιονοθύελλα όλων των εποχών, τη βραδιά που τα Χριστούγεννα κινδυνεύουν να ακυρωθούν, θα μπει οδηγός στο έλκηθρο του Άγιου Βασίλη και με τη φωτεινή μύτη του θα δείξει το δρόμο για το μοίρασμα των δώρων.

 Μη φοβάσαι λοιπόν αν δεν είσαι ίδιος ή αν δεν έχεις πολλά κοινά με την πλειοψηφία. Μη νιώθεις μόνος σου γιατί εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι που έχουν τα ίδια συναισθήματα κι ακόμα και αν δεν προορίζονται για κάτι "μεγάλο" δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Σημασία έχει να ακολουθείς το όνειρό σου και να καταβάλεις κάθε προσπάθεια και κόπο για να το πετύχεις κι ας αποτύχεις. Προσπάθησε όμως!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

Da 5 Bloods (2020) Review

Είδος: Δραματική, Περιπέτεια

"Το Da 5 Bloods δεν κατηγοριοποιείται εύκολα. Δεν είναι μόνο πολιτική ταινία, δεν είναι μόνο αντιπολεμική ταινία, δεν είναι μόνο κοινωνική ταινία, δεν είναι μόνο μια περιπέτεια με άφθονη δράση και κωμικές στιγμές. Είναι όλα αυτά και είναι όλα δεμένα με μαεστρία μεταξύ τους, με εξαιρετική χρήση του μοντάζ αλλά και την αναλογία διαστάσεων της οθόνης."

Σκηνοθεσία:Spike Lee

Σενάριο:Danny Bilson,Paul De Meo,
Spike Lee,Kevin Willmott

Παίζουν:Delroy Lindo,
Jonathan Majors,Clarke Peters

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η νέα ταινία του Σπάικ Λι δε θα μπορούσε να κυκλοφορήσει σε πιο "κατάλληλη" περίοδο, όσο κι αν ο ίδιος το είχε σχεδιάσει. Σε περίπτωση που ο μελλοντικός αναγνώστης αναρωτιέται τι έχει αυτή η περίοδος που την κάνει τόσο "κατάλληλη" για μια ταινία του Σπάικ Λι, δεν έχει παρά να αναζητήσει στο Google στοιχεία για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και άμεσα θα κατανοήσει. Ο αναγνώστης του σήμερα φαντάζομαι ότι εφόσον δε ζει μέσα σε γυάλινη σφαίρα αλλά βρίσκεται έστω και σε τυπική επικοινωνία με τον κόσμο μας, μπορεί να καταλάβει εύκολα το λόγο που το Da 5 Bloods είναι πιο επίκαιρο και αναγκαίο από ποτέ.

 Η βασική πλοκή (ή αν θέλετε η τυπική πλοκή, γιατί το "βασικό" του φιλμ είναι άλλο) θέλει τέσσερις Αφροαμερικανούς, βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ να επιστρέφουν εκεί μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια. Ο λόγος αυτής της επανένωσης είναι για να φέρουν πίσω στην Αμερική ότι έχει απομείνει από τη σωρό του συμπολεμιστή και φίλου τους, Νόρμαν, αλλά και μερικές δεκάδες πλάκες χρυσού που είχαν κρύψει την περίοδο του πολέμου. 

 Το Da 5 Bloods δεν κατηγοριοποιείται εύκολα. Δεν είναι μόνο πολιτική ταινία, δεν είναι μόνο αντιπολεμική ταινία, δεν είναι μόνο κοινωνική ταινία, δεν είναι μόνο μια περιπέτεια με άφθονη δράση και κωμικές στιγμές. Είναι όλα αυτά και είναι όλα δεμένα με μαεστρία μεταξύ τους, με εξαιρετική χρήση του μοντάζ αλλά και την αναλογία διαστάσεων της οθόνης. Στα φλασμπακ των ηρώων η εικόνα μετατρέπεται στο κλασικό 4:3 ενώ τη στιγμή που το φιλμ αλλάζει σχεδόν ολοκληρωτικά ύφος και γίνεται περιπέτεια μέσα στη ζούγκλα το πλάνο ανοίγει εντελώς και οι μαύρες μπάρες χάνονται για να αποδοθεί όσο καλύτερα γίνεται το τοπίο και όσα συμβαίνουν στην οθόνη!

 Ο Ντελρόι Λίντο ξεχωρίζει από τους βετεράνους, γιατί είναι ο πιο καλογραμμένος χαρακτήρας και αυτός που έχει το περισσότερο ζουμί, καθώς μιλάμε για έναν Αφροαμερικανό, που πολέμησε στο Βιετνάμ, έφτασε στο σήμερα κουβαλώντας ένα μεγαλύτερο βάρος από τους υπόλοιπους σχετικά με εκείνο τον πόλεμο και καταλήγει να ψηφίζει τον Τραμπ και να είναι εμφανώς ρατσιστής. Ο γιος του, που υποδύεται ο Τζόναθαν Μέιτζορς, είναι αυτός που θα φέρει λίγο περισσότερο συναίσθημα στην ταινία ενώ σίγουρα η τελευταία σκηνή που μοιράζεται ο Λίντο με τον Τσάντγουικ Μπόουσμαν (παίζει τον νεκρό συμπολεμιστή τους στα φλασμπακ και σε σκηνές οραμάτων του Λίντο) είναι από τις πιο συγκινητικές της ταινίας.

 Μπορεί η μεγάλη διάρκεια του φιλμ να βγάζει μερικές αδυναμίες αφού νιώθεις ότι υπάρχουν στιγμιότυπα, συνομιλίες και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να λείπουν αλλά απ' την άλλη έχεις να κάνεις με έναν ιδιαίτερο σκηνοθέτη που σχεδόν όλη η φιλμογραφία του αποτελείται από ταινίες τέτοιας διάρκειας. Ο τελικός απολογισμός βγαίνει σίγουρα υπέρ του Λι και της ταινίας του, αυτής της ταινίας που ενώ ενδιάμεσα γίνεται μια αναπάντεχα βίαιη περιπέτεια δράσης, αρχίζει και ολοκληρώνεται με το επίκαιρο όσο ποτέ πολιτικό της μήνυμα, για την αξία των ζωών των Αφροαμερικανών, η οποία μοιάζει ποτέ να μην "ζύγιζε" ίσα στη ζυγαριά της Αμερικανικής κοινωνίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Wasp Network (2019) Review

Είδος: Κατασκοπική, Θρίλερ

Κατάσκοποι που κατασκοπεύουν κατασκόπους, προδότες που τελικά είναι ήρωες αλλά ίσως και ξανά προδότες και γενικά μια αρκετά μπερδεμένη αληθινή ιστορία αυτή που μας αφηγείται ο Γάλλος, Ολιβιέ Ασαγιάς. Αυτό που καταφέρνει ο σκηνοθέτης είναι να κρατήσει όσο μπορεί πιο ουδέτερη στάση απέναντι στην ιστορία του, έστω και αν φαίνεται ότι μάλλον συμπαθεί περισσότερο …κάποιους.

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ

Σκηνοθεσία:Olivier Assayas

Σενάριο:Olivier Assayas

Παίζουν:Edgar Ramírez,
Penélope Cruz,Wagner Moura

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Πάντα θεωρούσα το πολιτικό θρίλερ δύσκολο είδος. Ακόμα πιο δύσκολο, το πολιτικό θρίλερ που είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Και δεν θεωρώ δύσκολο μόνο το να φτιάξεις μια ταινία αυτού του είδους αλλά και το να γράψεις μια κριτική για μια τέτοια ταινία, γιατί δεν πρέπει να πάρεις θέση, άσχετα με το αν αυτό συμβαίνει κατά τη διάρκεια της προβολής. Στο κείμενο που αναφέρεται στην ταινία, πρέπει να αποφύγεις τα πολιτικά σχόλια, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη, παρουσιάζοντας τα θετικά και αρνητικά σημεία της ταινίας και τα συναισθήματα που αυτή σου προκάλεσε. Ως προς αυτά λοιπόν, παρότι σέβομαι τη δυσκολία του είδους, ομολογώ ότι το Wasp Network με κέρδισε ως ιστορία αλλά με έχασε ως κινηματογραφική ταινία.

 Το Δίκτυο της Σφήκας ήταν στην ουσία το κατασκοπικό ή αντικατασκοπικό, αν θέλετε, δίκτυο του καθεστώτος του Κάστρο στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1990, που ήταν υπεύθυνο για την παρακολούθηση της δράσης των Κουβανών αντικαθεστωτικών, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν τον Κάστρο οργανώνοντας τρομοκρατικές επιθέσεις, πλήτωντας τον τουρισμό της χώρας, με αποκορύφωμα τις βομβιστικές επιθέσεις το 1997. Πέντε άτομα ήταν ο βασικός πυρήνας του δικτύου κι εμείς παρακολουθούμε κυρίως τρεις από αυτούς, με επίκεντρο τους πιλότους Ρενέ Γκονζάλεζ και Χουάν Πάμπλο Ρόκε, οι οποίοι παρουσιάζονται στην Αμερική ζητώντας πολιτικό άσυλο αφού έχουν αυτομολήσει.

 Κατάσκοποι που κατασκοπεύουν κατασκόπους, προδότες που τελικά είναι ήρωες αλλά ίσως και ξανά προδότες και γενικά μια αρκετά μπερδεμένη αληθινή ιστορία αυτή που μας αφηγείται ο Γάλλος, Ολιβιέ Ασαγιάς. Αυτό που καταφέρνει ο σκηνοθέτης είναι να κρατήσει όσο μπορεί πιο ουδέτερη στάση απέναντι στην ιστορία του, έστω και αν φαίνεται ότι μάλλον συμπαθεί περισσότερο …κάποιους. Τολμά να μην ακολουθήσει συγκεκριμένη αφηγηματική φόρμα, δίνοντας ανά διαστήματα την αίσθηση ενός δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ αλλά το ότι τολμά δεν σημαίνει κι ότι νικά. Σαν θεατής δε «νιώθεις» αλλά παρακολουθείς εξιστόρηση γεγονότων, πράγμα το οποίο νομίζω ότι δεν είναι ζητούμενο σε μια κινηματογραφική ταινία.

 Η μόνη εξαίρεση έρχεται από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και κυρίως του ζεύγους Κρουζ και Ραμίρεζ, με τη φυσική, ανθρώπινη, εύθραυστη παρουσία της πρώτης να κερδίζει τις εντυπώσεις. Τόσο όμως ο Ραμίρεζ όσο και ο Βάγκνερ Μόουρα, που υποδύεται τον Ρόκε, έχουν εξαιρετική παρουσία, όπως το ίδιο καλοί και πειστικοί είναι στους ρόλους τους η Άννα Ντε Αρμάς και ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ.

 Η ανθρώπινη ιστορία που υπάρχει πίσω από την ταινία είναι συγκινητική. Η πολιτική ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Η ταινία όμως δεν ικανοποιεί σε αρκετά επίπεδα και χάνει τη σύνδεση με το θεατή κάπου ανάμεσα στα πολλαπλά fade out που επιλέγει ο σκηνοθέτης, τις διάφορες πλοκές που μπλέκονται, τους πάρα πολλούς χαρακτήρες και την αναγκαστικά πυκνή αφήγηση, που δε σε αφήνει να την ακολουθήσεις, πόσο μάλλον να την παρακολουθήσεις.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Lethal Weapon 2 (1989) Review

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ

"Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και σε αυτό το φιλμ. Μια ακόμα γνήσια αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του 1980, που είναι ταυτόχρονα και πιο χιουμοριστική αλλά και πιο βίαιη από την πρώτη ταινία. Οι δύο ταινίες βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο αν και προσωπικά ξεχωρίζω λίγο περισσότερο το πρώτο φιλμ αφού ήταν αυτό που έθεσε αρκετά στάνταρς για το είδος."

ΦΟΝΙΚΟ ΟΠΛΟ

Σκηνοθεσία:Richard Donner

Σενάριο:Jeffrey Boam,
Shane Black,Warren Murphy

Παίζουν:Mel Gibson,
Danny Glover,Joe Pesci

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το καλύτερο αστυνομικό δίδυμο που γέννησε η μεγάλη οθόνη επιστρέφει δύο χρονιά μετά την πρώτη του ταινία και δεν χάνει τίποτα από τα αρχικά υλικά, πέρα από την πρωτιά.

 Ο Ριγκς κι ο Μέρτο κυνηγούν εμπόρους ναρκωτικών αλλά η υπόθεση προχωράει πιο βαθιά καθώς μπλεγμένοι φαίνεται να είναι Νοτιοαφρικανοί διπλωμάτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν την ασυλία τους για να κάνουν τις δουλειές τους. Όταν η ζωή του Μέρτο και της οικογένειάς του απειλείται, ο αρχηγός της αστυνομίας τους βγάζει από την υπόθεση και με τον Ριγκς τους αναθέτει να προστατέψουν τον Λίο Γκετζ, λογιστή της μαφίας που ετοιμάζεται να καταθέσει ως μάρτυρας. Οι μπελάδες όμως πάντα ακολουθούν τους δύο αστυνομικούς και ο Γκετζ θα τους οδηγήσει ξανά στην υπόθεση με τους Νοτιοαφρικανούς διπλωμάτες.

 Το δεύτερο Φονικό Όπλο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το πιο χαλαρό και χιουμοριστικό ενώ το δεύτερο είναι πιο σκοτεινό και βίαιο. Η προσθήκη του Τζο Πέσι, ως Λίο Γκετζ, δίνει έντονα κωμικό στοιχείο στη σειρά, πράγμα που ούτως ή άλλως ήθελε ο σκηνοθέτης, Ρίτσαρντ Ντόνερ, για να ελαφρύνει το σκληρό, πεσιμιστικό σενάριο που παρέδωσε αρχικά ο Σέην Μπλακ. Ο Τζέφρι Μπόαμ αναλαμβάνει να κάνει αλλαγές στο σενάριο κι έτσι εδώ αλλά και στις επόμενες δύο ταινίες της σειράς, το κωμικό στοιχείο είναι πάντα εκεί και υποστηρίζεται κατάλληλα από τους ηθοποιούς.

 Παρά τον πιο κωμικό χαρακτήρα που διαλέγει να έχει το φιλμ στην αρχή, δεν ξεχνά ότι έχει μια ιστορία να διηγηθεί. Δεν λειτουργεί δηλαδή το κωμικό κομμάτι εις βάρος της πλοκής αλλά συχνά τη βοηθά και όταν δεν την βοηθά, τουλάχιστον φροντίζει να μην πετάει το θεατή έξω από το βασικό κομμάτι όσων συμβαίνουν στην οθόνη.

 Σύντομα όμως το σκηνικό αλλάζει και το χαλαρό, κωμικό πρώτο μέρος, μεταμορφώνεται σε ένα σκοτεινό δεύτερο. Ο Ριγκς που παραλίγο να αφήσει πίσω του το χαμό της γυναίκας του και της τάσεις αυτοκτονίας του, ζει το έργο για δεύτερη φορά, χάνοντας τη νέα αγαπημένη του και μετατρέπεται σε ένα βίαιο τιμωρό, που ζητά μόνο εκδίκηση αψηφώντας ακόμα και την πιθανότητα να χάσει την ίδια του τη ζωή, κάτι που στην αρχική εκδοχή του σεναρίου συμβαίνει αλλά οι παραγωγοί και ο Ντόνερ ήξεραν ότι έχει ακόμα χρήμα το Φονικό Όπλο. Όπως και να 'χει, ο Γκίμπσον εδώ είναι καταπληκτικός!

 Είναι χαρακτηριστικό ότι το δεύτερο μέρος της ταινίας μεταμορφώνεται ολοκληρωτικά αυτό που παρακολουθούμε. Σχεδόν ολόκληρο αυτό το μέρος εκτυλίσσεται τη νύχτα και ακόμα και η φωτογραφία αλλάζει κατεύθυνση, παίζοντας με μπλε σκούρες αποχρώσεις πια, αφήνοντας τα πιο φωτεινά αρχικά χρώματα.

 Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και σε αυτό το φιλμ. Μια ακόμα γνήσια αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του 1980, που είναι ταυτόχρονα και πιο χιουμοριστική αλλά και πιο βίαιη από την πρώτη ταινία. Οι δύο ταινίες βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο αν και προσωπικά ξεχωρίζω λίγο περισσότερο το πρώτο φιλμ αφού ήταν αυτό που έθεσε αρκετά στάνταρς για το είδος.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Around The World In 80 Days (2002) Review

Είδος: Κωμωδία, Περιπέτεια, Δράσης

"Στην εποχή της αποτέλεσε τεράστια οικονομική αλλά και κριτική αποτυχία και θάφτηκε σύντομα. Φαίνεται ότι με τα χρόνια κάποιοι την επαναξιολογούν, ένας από αυτούς κι εγώ. Θεωρώ ότι το αξίζει και ότι είναι μια χαρά σαν ταινία οικογενειακής προβολής."

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΣΕ ΟΓΔΟΝΤΑ ΜΕΡΕΣ

Σκηνοθεσία:Frank Coraci

Σενάριο:David N. Titcher,
David Benullo,David Andrew Goldstein

Παίζουν:Jackie Chan,
Steve Coogan,Jim Broadbent

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ιδού λοιπόν η πιο πιστή μεταφορά βιβλίου του Ιουλίου Βερν στην οθόνη! Εδώ αποκαλύπτεται η πραγματική φύση του Φιλέα Φογκ και του πιστού υπηρέτη του, Πασπαρτού! Ο Φιλέας δεν ήταν ποτέ ένας αργόσχολος Άγγλος της υψηλής κοινωνίας αλλά ένας παράξενος επιστήμονας και φυσικά ο Πασπαρτού δεν ήταν Γάλλος αλλά Κινέζος, ειδικός στις πολεμικές τέχνες, που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο αυτό για να ξεφύγει από την Σκότλαντ Γιαρντ, που τον κυνηγούσε για μια ληστεία στην τράπεζα της Αγγλίας!

 Εντάξει, ηρεμήστε! Πλάκα κάνω. Προφανώς και δεν μιλάμε για μια πιστή μεταφορά του μυθιστορήματος του Βερν στον κινηματογράφο αλλά για μια αρκετά ελεύθερη εκδοχή, όπου πρωταγωνιστής είναι ο Πασπαρτού, τον οποίο υποδύεται ο χαρισματικός κύριος Τσαν, Τζάκι Τσαν. Αυτό που πρέπει να ομολογήσω είναι ότι παρότι μεγάλος θαυμαστής του Τζάκι, όταν πριν αρκετά χρόνια είδα για πρώτη φορά την ταινία, δεν κατάφερε να με κερδίσει. Σήμερα όμως, δέκα οκτώ χρόνια μετά, στη δεύτερη προβολή της ταινίας, πρέπει να παραδεχτώ ότι την βρήκα αρκετά διασκεδαστική.

 Η ιστορία είναι γνωστή φαντάζομαι σε όλους και η βασική πλοκή δεν αλλάζει ούτε εδώ. Ο Βρετανός τζέντλεμαν Φιλέας Φογκ, βάζει στοίχημα με μέλη της Λέσχης στην οποία συχνάζει ότι μπορεί να κάνει το γύρω του κόσμου σε ογδόντα ημέρες. Σιγά την υπόθεση θα μου πεις αλλά μην ξεχνάς ότι η ιστορία διαδραματίζεται στα 1872, οπότε δεν ήταν εύκολο το στοιχηματάκι του Φιλέα. Μερικά από τα πράγματα που αλλάζουν εδώ είναι ότι ο Φιλέας Φογκ δεν είναι απλώς ένας μοναχικός Βρετανός τζέντλεμαν αλλά εκκεντρικός επιστήμονας και ο βοηθός του, Πασπαρτού, είναι ένας Κινέζος που κλέβει από την τράπεζα της Αγγλίας έναν Βούδα από νεφρίτη, φυλαχτό που προσπαθεί να επιστρέψει στο χωριό του. Ο Φογκ έχει μόλις απολύσει τον προηγούμενο μπάτλερ του, ο Κινέζος εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή και για τους δυο τους και σύντομα βρίσκονται να σε ένα τεράστιο αερόστατο να ξεκινούν για το γύρο του κόσμου.

Σκηνοθέτης εδώ είναι ο Φρανκ Κοράτσι, ο οποίος μέχρι τότε, το 2002, είχε να επιδείξει τις δύο επιτυχημένες εισπρακτικά συνεργασίες του με τον Άνταμ Σάντλερ, στα The Waterboy και The Wedding Singer. Γενικότερα αν δεις τη φιλμογραφία του θα παρατηρήσεις ότι σε αυτό το μοτίβο κινήθηκε και μετέπειτα, είτε σε συνεργασίες με τον Σάντλερ είτε με φίλους του Σάντλερ, σε κωμωδίες που μπορείς να τις θεωρήσεις -σχεδόν- οικογενειακής διασκέδασης. Αυτό το πνεύμα υπάρχει και σε αυτή την πολύχρωμη μεταφορά του βιβλίου του Βερν και μπορώ να πω ότι μια χαρά χειρίζεται την κωμωδία και τις γρήγορες εναλλαγές σκηνικών και αστείων ο Κοράτσι. Δεν είναι ότι απογειώνεται ποτέ η ταινία αλλά κυλάει πάρα πολύ εύκολα ο χρόνος, μέσα από τη διαδοχή των τόπων που επισκέπτονται οι ήρωες. Χώρια από αυτό, εξαιρετικά χειρίζεται ο Κοράτσι και οι σεναριογράφοι του, την πληθώρα των ειδικών συμμετοχών! Εύκολα θα ξεχωρίσετε τον Άρνολντ Σβατζενέγκερ, την Κάθι Μπέιτς, τους Λουκ και Όουεν Ουίλσον, τον Τζον Κλιζ αλλά και τον φίλο και εξίσου μεγάλο όνομα στο σινεμά πολεμικών τεχνών με τον Τζάκι Τσαν, Σάμο Χουνγκ, ενώ έξυπνο είναι και το πέρασμα του Ρίτσαρντ Μπράνσον, που θα μπορούσε να είναι ίσως γνήσιος απόγονος του Φιλέα Φογκ.

 Φυσικά το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας πέφτει στις πλάτες του Τζάκι Τσαν, ο οποίος κανένα πρόβλημα δεν έχει με αυτό. Επιδίδεται στα γνωστά ακροβατικά του και κρατάει το χιούμορ σε ένα επίπεδο που μπορεί να πιάσει όλες τις ηλικίες, χωρίς κανείς να προσβάλλεται. Καλύτερη σκηνή του ίσως αυτή λίγο πριν το φινάλε, με το άγαλμα της Ελευθερίας.

 Ο Στιβ Κούγκαν, ένας γνήσιος Βρετανός, υποδύεται τον γνήσιο Βρετανό, Φιλέα Φογκ, και τα πάει κι αυτός περίφημα, ενώ δένουν μια χαρά ως δίδυμο με τον Τσαν.

 Υπάρχει φυσικά και το ερωτικό ενδιαφέρον στην ταινία, το οποίο έχει τη μορφή της Σεσίλ Ντε Φρανς, η οποία, εδώ που τα λέμε, και να έλειπε από την ταινία μπορεί να μην άλλαζαν πολλά. Όχι ότι φταίει αυτή. Μια χαρά ηθοποιός είναι και πανέμορφη! Ο ρόλος της δεν λέει πολλά αλλά χρησιμεύει κυρίως ως μια γοητευτική θηλυκή παρουσία, ικανή να αλλάξει την εργένικη ζωή του Φογκ.

 Ανακάλυψα ξανά την ταινία μέσα στις επιλογές του Νέτφλιξ και νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία να της ρίξετε μια ματιά. Στην εποχή της αποτέλεσε τεράστια οικονομική αλλά και κριτική αποτυχία και θάφτηκε σύντομα. Φαίνεται ότι με τα χρόνια κάποιοι την επαναξιολογούν, ένας από αυτούς κι εγώ. Θεωρώ ότι το αξίζει και ότι είναι μια χαρά σαν ταινία οικογενειακής προβολής.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

The Lovebirds (2020) Review

Είδος: Κωμωδία, Μυστηρίου

"Ενενήντα λεπτά διάρκεια, μερικά καλά αστεία και χιούμορ που δεν προσβάλει κανέναν, εγγυώνται την ασφαλή διασκέδαση του θεατή."

ΤΑ ΠΙΤΣΟΥΝΑΚΙΑ

Σκηνοθεσία:Michael Showalter

Σενάριο:Aaron Abrams,Brendan Gall

Παίζουν:Issa Rae,Kumail Nanjiani,
Paul Sparks

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Απ' όταν άρχισα να γράφω κείμενα / κριτικές για ταινίες, παρατήρησα ότι αυτά που θεωρούσα πιο ενδιαφέροντα [κείμενα] μετά το τέλος του γραψίματος ήταν αυτά που είτε βασίζονταν σε ταινίες που α) είχα αγαπήσει και είχα άπειρα πράγματα να πω, όχι απαραίτητα μόνο για την ταινία, β) με είχαν σοκάρει (θετικά ή αρνητικά) κατά την προβολή και προκάλεσαν δεκάδες σκέψεις αργότερα γ) ήταν πάρα πολύ κακές και τις καταδιασκέδασα! Τα πιο αδιάφορα κείμενα, αυτά που αν αφαιρέσεις τον τίτλο της ταινίας θα μπορούσε να επικολληθεί το ίδιο κείμενο σε μια άλλη ταινία, ήταν για ταινίες που ναι μεν δεν μπορούσα και δε μπορώ να τις χαρακτηρίσω κακές αλλά που ακολουθούσαν την πεπατημένη. Τέτοιες ταινίες έχουμε σε όλα τα είδη και είναι ένας ασφαλής δρόμος για όσους εμπλέκονται στην παραγωγή μιας ταινίας αλλά και για τους θεατές, ειδικά όταν θέλουν να δουν μια ταινία στο σπίτι τους και όχι στην κινηματογραφική αίθουσα, απλώς για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Μια τέτοια ταινία είναι το The Lovebirds! Ρομαντική κωμωδία δράσης που ακολουθεί τους κανόνες κι έχει την τύχη να έχει δύο πρωταγωνιστές με πολύ καλή χημεία.

 Η Ίσσα Ρέι και ο Κουμάιλ Ναντζιάνι υποδύονται τη Λεϊλάνι και τον Τζιμπράν. Τους βλέπουμε στην αρχή της γνωριμίας τους και γινόμαστε μάρτυρες ενός μεγάλου έρωτα και αμέσως μεταφερόμαστε δύο χρόνια μετά, όπου το ζευγάρι πλέον δεν τα πάει και τόσο καλά. Ετοιμάζονται για την έξοδό τους, καλεσμένοι σε ένα φιλικό σπίτι, αλλά στη διαδρομή ξεσπά λογομαχία που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρέπει να χωρίσουν. Έλα όμως που χτυπούν ένα ποδηλάτη, τον οποίο κυνηγά ένας άλλος τύπος που τους παρουσιάζεται σαν αστυνομικός και οι αποφάσεις για τη σχέση τους μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ο ποδηλάτης δολοφονείται από τον υποτιθέμενο αστυνομικό, αφού όμως έχει αφήσει στα χέρια της Λεϊλάνι το κινητό του, που φαίνεται να είναι ο λόγος της δολοφονίας του. Το ζευγάρι καταφέρνει να ξεφύγει αλλά το αυτοκίνητό τους βρίσκεται στον τόπο του εγκλήματος, κάτι που τους ενοχοποιεί, κι έτσι βρίσκονται μπλεγμένοι σε ένα μυστήριο, που προσπαθούν και οι ίδιοι να ξεδιαλύνουν για να καταφέρουν να αθωωθούν.

 Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχετε ξαναδεί σε αυτή την ταινία. Γνωρίζεις ποιο θα είναι το φινάλε και μπορείς εύκολα να προβλέψεις και μερικές σκηνές της ταινίας. Είπαμε όμως ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ειδικά όταν μιλάμε για διασκέδαση στο σπίτι. Ενενήντα λεπτά διάρκεια, μερικά καλά αστεία και χιούμορ που δεν προσβάλει κανέναν, εγγυώνται την ασφαλή διασκέδαση του θεατή.  

 Αυτό που μπορεί να ξεχωρίσει λίγο την ταινία από τις δεκάδες παρόμοιες που κυκλοφορούν εκεί έξω, είναι η χημεία Ρέι και Ναντζιάνι. Το ζευγάρι που φτιάχνουν στην οθόνη έχει ενδιαφέρον και οπτικά, πέρα από το κωμικό τους ταλέντο. Όταν κατηγορείσαι για έγκλημα στην Αμερική του σήμερα και είσαι Πακιστανός και Αφροαμερικανίδα, τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα για σένα, όπως καταλαβαίνουμε στις αρχές της ταινίας.

 Κατά τα άλλα, είπαμε ασφαλής διασκέδαση. Ταινία για όλους. Έχει τα αστειάκια της, έχει τη δράση της, έχει όλα τα αναμενόμενα υλικά. Δε θα σου ξινίσει, δε θα σε φέρει προ εκπλήξεως, ούτε αρνητικής ούτε θετικής.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

The Wrong Missy (2020) Review

Είδος: Κωμωδία

"Η Μίσι δεν είναι το μόνο λάθος αυτής της ταινίας."

Η ΛΑΘΟΣ ΜΙΣΙ

Σκηνοθεσία:Tyler Spindel

Σενάριο:Chris Pappas,Kevin Barnett

Παίζουν:David Spade,Lauren Lapkus,
Nick Swardson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η γνωριμία μου με τον Ντέιβιντ Σπέιντ πάει κάπου πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Τότε, στην ιδιωτική τηλεόραση, εκτός από το Tommy Boy έπαιζε και μια κωμική τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο, Just Shoot Me. Σε αυτή τη σειρά, ο Σπέιντ έπαιζε έναν τυπάκο ατακαδόρο και έτοιμο να ειρωνευτεί τους πάντες. Αυτός ο ρόλος του πήγαινε και η αλήθεια είναι ότι γενικότερα ο Σπέιντ βάσισε την κωμική του πορεία στην ικανότητά του να μεταφέρει το αστείο στο θεατή μέσα από περσόνες που είχαν αυτό το ειρωνικό, αδιάφορο υφάκι. Με τον ερχομό του διαδικτύου και του YouTube στις ζωές μας, μπόρεσα, τα τελευταία χρόνια ειδικά, να ανακαλύψω ακόμα περισσότερα για τον Σπέιντ και τους κωμικούς της γενιάς του, μέσα από τα σκετσάκια του SNL και παρότι ο Σπέιντ δεν ήταν ποτέ ο πιο αστείος, έβλεπα ότι σε κάποια συγκεκριμένα πράγματα μπορούσε να περάσει κατάλληλα το αστείο. Με λίγα λόγια, ο Σπέιντ μπορούσε να με κάνει να γελάσω, αφού μπόρεσα να κατανοήσω τον τρόπο του. Αυτός που δε μπορεί να με κάνει να γελάσω είναι ο κινηματογραφικός Ντέιβιντ Σπέιντ, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτό βέβαια ισχύει για πολλά μέλη του SNL που λόγω της επιτυχίας της εκπομπής μεταπήδησαν στον κινηματογράφο και ουσιαστικά απέτυχαν. Έτσι και ο Ντέιβιντ έκανε τις απόπειρές του που ποτέ δεν πέτυχαν και για πολλά χρόνια κινείται σε ένα χαμηλό στάνταρ μοτίβο.

 Ο Ντέιβιντ όμως έχει έναν πολύ καλό φίλο που φροντίζει τα τελευταία χρόνια, με τη συμφωνία του με το Νέτφλιξ, να δώσει πρωταγωνιστικούς ρόλους στο φιλαράκι του. Αυτός ο φίλος λέγεται Άνταμ Σάντλερ και είναι παραγωγός της νέας ταινίας που πρωταγωνιστεί ο Σπέιντ και φέρει τον τίτλο Η Λάθος Μίσι. Η Μίσι δεν είναι το μόνο λάθος αυτής της ταινίας.

 Αν έχεις δει τις κωμωδίες που πρωταγωνιστεί ο Σάντλερ τα τελευταία χρόνια, μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει και σε αυτή την ταινία και αυτό συνήθως δεν είναι πολύ καλό. Δε λέω ότι δεν έχω γελάσει με κάποιες από αυτές αλλά ομολογουμένως ο πήχης βρίσκεται αρκετά χαμηλά. Το σενάριο, η σκηνοθεσία, το χιούμορ και οι "ερμηνείες" μπαίνουν στον αυτόματο πιλότο και οδηγούμαστε, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια συμβατική κωμωδία που απλώς περνάς την ώρα σου. Εδώ δεν είναι όμως "η καλύτερη περίπτωση" γιατί ενώ μέχρι το πρώτο μισάωρο το κάνεις χάζι, μετά χάνεται κάθε ελπίδα.

 Η ιστορία μας έχει να κάνει με τον Τιμ και την προσπάθειά του να ξεπεράσει την πρώην του, που τον απάτησε και τον παράτησε. Βγαίνει λοιπόν ραντεβού στα τυφλά κι εκεί πέφτει στη θεοπάλαβη Μελίσσα (Μίσι, το χαϊδευτικό) την οποία προφανώς και δεν ξαναβλέπει. Στην πορεία όμως έρχεται η σύντομη γνωριμία του με μια άλλη Μελίσσα σε ένα αεροδρόμιο, όπου ανακαλύπτουν ότι τους ενώνουν αρκετά κοινά και ανταλλάσσουν κινητά για να επικοινωνήσουν ξανά. Έτσι αρχίζει μια σύντομη επικοινωνία με μηνύματα που οδηγεί τον Τιμ να προσκαλέσει τη Μίσι στη συνάντηση της εταιρείας του στη Χαβάη, για να περάσουν μαζί το Σαββατοκύριακο. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τιμ όλο αυτό το διάστημα επικοινωνεί με τη λάθος Μίσι και το ανακαλύπτει όταν είναι πια πολύ αργά.

 Τώρα να πεις ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερο, να είναι πιο αστείο, να έχει περισσότερη ενέργεια και να μην αναλώνεται σε χαζά αστεία σεξουαλικών πράξεων και χιούμορ τουαλέτας, δεν ξέρω αν έχει νόημα καθώς στα περισσότερα από αυτά μας έχουν συνηθίσει οι ταινίες του Σάντλερ, είτε σαν πρωταγωνιστής είτε σαν παραγωγός. Να είστε προετοιμασμένοι λοιπόν, γιατί κάτι καλύτερο δεν θα πάρετε. Θα δείτε μια πλειάδα φίλων και συγγενών του Σάντλερ να περνάνε από την οθόνη (από τη σύζυγο του Σάντλερ μέχρι τον αδερφό του πρόωρα χαμένου Κρις Φάρλεϊ) και ειλικρινά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με αυτό εάν υπήρχε διάθεση να γίνει κάτι πιο ουσιαστικό κι όχι μόνο μια αρπαχτή. Έστω μια απλή χαζοκωμωδία καταστάσεων, που να κρατάει όμως το χιούμορ της σε λίγο καλύτερο επίπεδο. Όμως, όχι, η παρέα του Άνταμ γελάει με άλλα πράγματα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Willoughbys (2020) Review

Είδος: Κινούμενα Σχέδια

"Περίεργο παραμύθι, έτσι; Σας μοιάζει λίγο σκληρό για να το παρακολουθήσουν πιτσιρίκια αλλά πιστέψτε με, δεν είναι. Μήπως είναι η πρώτη φορά που έργα για παιδιά χρησιμοποιούν τη σκληρή πλευρά της ζωής για να πουν αυτό που θέλουν;"

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΓΟΥΊΛΟΜΠΙ

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Το θέμα της δημιουργίας οικογένειας και κυρίως το πότε γίνεσαι γονιός είναι ένα αρκετά δύσκολο στην ανάλυσή του θέμα και θεωρώ ότι οι απαντήσεις που θα πάρεις αν θέσεις το ερώτημα θα είναι πολλές και διάφορες. Κάποιος μπορεί να νιώσει έτοιμος σε νεαρή ηλικία, άλλος να θέλει να ζήσει την εργένικη ζωή περισσότερο, ενώ μέσα στις επιλογές υπάρχει πάντα και η μη ανάγκη από το άτομο για δημιουργία οικογένειας, συχνότερα στους άντρες. Όπως και να έχει, όλα είναι αποδεκτά και κανείς δε μπορεί να υποδείξει με σαφήνεια τίποτα σε κανέναν. Αυτό που μπορείς να υποδείξεις με μεγαλύτερη ευκολία είναι περιπτώσεις ανθρώπων που δεν θα έπρεπε να γίνουν γονείς. Αυτό θα κάνουμε σήμερα, μιλώντας σας για τους Γουίλομπι.

Η Μητέρα κι ο Πατέρας Γουίλομπι ήταν και είναι τρελά ερωτευμένοι. Περνούσαν και περνούν όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας μαζί, στο παλιό αρχοντικό τους, στο κέντρο μια μεγαλούπολης, ανταλλάσσοντας γλυκόλογα, αγκαλίτσες και τρυφερά φιλιά. Δυο τόσο ερωτευμένοι άνθρωποι θεωρείς ότι θα φέρουν στη ζωή ένα τυχερό παιδί, που θα ζήσει σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και αρμονία. Κι όμως, όχι! Το πρώτο παιδί, ο μικρός Τιμ, μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει τι σημαίνει πραγματική αγάπη από τους γονείς του. Αόρατος ήταν γι αυτούς. Το ίδιο και το δεύτερο παιδί, η γλυκιά Τζέιν. Μεγάλωσε μαζί με τον αδερφό της, σαν να μην υπάρχουν για τους γονείς τους, οι οποίοι συνέχιζαν να ζουν τον έρωτά τους. Έλα όμως που δεν σταμάτησαν εκεί! Έφεραν στη ζωή και τους δίδυμους Μπάρναμπι, για να τους παρατήσουν κι αυτούς μαζί με τα άλλα δύο μεγαλύτερα αδέλφια τους. Τα αδέλφια, με τα χαρακτηριστικά κόκκινα μαλλιά των Γουίλομπι, μεγάλωναν στην ουσία μόνα τους, τρώγοντας ότι περίσσευε από τους σκληρούς γονείς τους. Το παράδοξο είναι ότι ήταν με τον τρόπο τους ευτυχισμένα. Μέχρι που είδαν πως ζουν οι αληθινές οικογένειες. Σκέφτηκαν λοιπόν να στείλουν τους γονείς τους σε ένα ταξίδι από το οποίο δύσκολα θα μπορούσαν να επιστρέψουν. Έφτιαξαν ένα ψεύτικο διαφημιστικό για ταξίδι στις Άλπεις, με ψεύτικες πληροφορίες, ελπίζοντας ότι θα συμβεί το αναπόφευκτο.

Έτσι οι γονείς έφυγαν και τα παιδιά έμειναν πίσω αλλά όχι εντελώς μόνα τους. Οι σκληροί γονείς τους φρόντισαν να προσλάβουν μια νταντά, για να μην βρουν το σπίτι σε άθλια κατάσταση όταν επιστρέψουν κι όχι φυσικά για να προσέχει τα παιδιά. Η νταντά όμως ήταν αυτή που θα άλλαζε τη ζωή των παιδιών για πάντα. Θα τα μάθαινε να έχουν εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και τον εαυτό τους και να ζουν τη ζωή τους, όπως θα πρέπει να κάνει κάθε παιδί στην ηλικία τους.

Περίεργο παραμύθι, έτσι; Σας μοιάζει λίγο σκληρό για να το παρακολουθήσουν πιτσιρίκια αλλά πιστέψτε με, δεν είναι. Μήπως είναι η πρώτη φορά που έργα για παιδιά χρησιμοποιούν τη σκληρή πλευρά της ζωής για να πουν αυτό που θέλουν; Έτσι κι εδώ, η απανθρωπιά των γονιών Γουίλομπι, δεν είναι ικανή να πληγώσει κανέναν θεατή, μιας και ο κόσμος που κινείται το παραμύθι μας είναι αρκετά πολύχρωμος και σύντομα κάνει την εμφάνισή της η νταντά και ένας ιδιοκτήτης εργοστασίου ζαχαρωτών (Γουίλι Γουόνκα, ακούς;) που φροντίζουν να προστατέψουν τα παιδιά (και της ιστορίας αλλά και τους θεατές) απ' ότι οτιδήποτε βλαβερό θα μπορούσε να υπάρξει.

Ο κόσμος των Γουίλομπι παρουσιάζεται με ένα σύγχρονο animation με αισθητική stop motion, έντονα χρώματα, που γίνονται ακόμα πιο έντονα στο εργοστάσιο ζαχαρωτών, όμορφα σχεδιασμένους χαρακτήρες και αρκετό χιούμορ. Τα πιτσιρίκια μπορεί να μην το καταλάβουν απόλυτα αλλά θα περάσουν καλά. Οι μεγάλοι και θα το καταλάβουν και θα περάσουν κι αυτοί σχετικά καλά την ώρα τους ή έστω ανώδυνα. Έχω την αίσθηση ότι είναι ένα παραμύθι σχεδιασμένο για παιδιά που στοχεύει όμως στις μεγαλύτερες ηλικίες τόσο με το υπόβαθρο της θεματικής του όσο με την ακρίβεια του σχεδιασμού του.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

Exctraction (2020) Review

Είδος:Δράσης, Περιπέτεια

"Η καθαρή, γρήγορη δράση και οι εξαίρετα χορογραφημένες μάχες σώμα με σώμα δε μπορούν να μην αφήσουν ικανοποιημένο έναν άνθρωπο που αγαπάει το σινεμά αυτού του είδους. Αν ανήκετε σε αυτούς εννοείται ότι θα εκτιμήσετε περισσότερο όσα συμβαίνουν επί της οθόνης."

ΤΑΪΛΕΡ ΡΕΪΚ:
Η ΦΥΓΑΔΕΥΣΗ

Σκηνοθεσία:Sam Hargrave

Σενάριο:Joe Russo

Παίζουν:Chris Hemsworth,
Bryon Lerum,Ryder Lerum

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Τα αδέρφια Ρούσο μεταφέρουν στην οθόνη του Νέτφλιξ κόμικ νουβέλα που τη συγγραφή της έχει επιμεληθεί ο ένας εξ αυτών, ο Τζο, ο οποίος εδώ υπογράφει και το σενάριο. Βάζουν πρωταγωνιστή τον Θορ του κινηματογραφικού σύμπαντος της Μάρβελ, Κρις Χέμσγουορθ, δίνουν τη σκηνοθεσία σε ένα δικό τους παιδί, τον έμπειρο σταντ μαν και μόνιμο συντονιστή μαχών και χορογράφο σκηνών μάχης των τελευταίων ταινιών τους, Σαμ Χάργκρεϊβ, και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει (εν μέρει).

 Βίαιη και σκληρή ταινία δράσης το Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση. Ο Χέμσγουορθ, που υποδύεται τον Ρέικ, βρίσκεται εδώ χιλιόμετρα μακριά από τη φιγούρα του Θορ, που τον σύστησε στο ευρύ κοινό. Ο Ρέικ είναι μισθοφόρος που σκοτώνει τον έναν τύπο μετά τον άλλο, με οποιοδήποτε τρόπο μπορείς να φανταστείς. Όπλα, μαχαίρια ή με τα ίδια του τα χέρια. Κουβαλάει όμως κι ένα βαρύ ψυχολογικό τραύμα καθώς πριν μερικά χρόνια έχασε τον εξάχρονο γιο του από ανίατη ασθένεια. Δεν τη λες και ιδανική την πορεία ζωής του. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν καλείται να βγάλει από την πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές έναν πιτσιρικά, γιο μαφιόζου που βρίσκεται φυλακή, τον οποίο έχει απαγάγει ο προσωπικός αντίπαλος του πατέρα του. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ρέικ έχει να αντιμετωπίσει ορδές μαφιόζων και αστυνομικών που αποκλείουν την περιοχή αλλά και τον σωματοφύλακα του μικρού που τους καταδιώκει για τους δικούς του λόγους.

 Πάρα πολύ καλά τα πράγματα για τους φίλους των ταινιών δράσης εδώ πέρα. Ο Χέμσγουορθ πείθει απόλυτα στο ρόλο. Είναι μελαγχολικός, σκληρός και με συμμετοχή στις σκηνές δράσης, πράγμα που βοηθά πάντα μια ταινία τέτοιου ύφους. Το κοινό αντιδρά πιο θετικά σε μια ταινία δράσης που ο πρωταγωνιστής φαίνεται να ιδρώνει πραγματικά και να λερώνει τα χέρια του και ο πρωταγωνιστής εδώ φροντίζει να "λερωθεί" αρκετά, κρατώντας όμως και την ερμηνεία του σε αξιοπρεπές επίπεδο. Το ίδιο αξιοπρεπώς στέκεται και ο Ινδός πιτσιρικάς δίπλα στον Χέμσγουορθ και η χημεία τους, παρότι απ' το σενάριο δεν υποστηρίζεται αρκετά, δίνει έξτρα πόντους στο φινάλε. 

 Τι θα ήταν όμως μια ταινία δράσης, χωρίς δράση; Και τι δράση! Τι δουλειά έχει κάνει ο Χάργκρεϊβ σε αυτή την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του! Μια ταινία που θεωρώ ότι έχει μια από τις καλύτερες σκηνές δράσης της χρονιάς αν όχι την καλύτερη σκηνή δράσης της χρονιάς! Μια σκηνή καταδίωξης γυρισμένη ως ένα δεκάλεπτο μονόπλανο, που ακολουθεί τον Χέμσγουορθ σε δωμάτια, ταράτσες, δρόμους, αυτοκίνητα, σε μια μανιώδη επίδειξη τεχνικής. Παρότι φαίνονται ελαφρώς τα σημεία που επεμβαίνει το "ψηφιακό χέρι", δε μπόρεσα να μη θαυμάσω τον τρόπο που χειρίστηκε την κάμερα ο Χάργκρεϊβ. 

 "Άρα μιλάμε για ταινιάρα", θα μου πεις.  Όχι ακριβώς κι αυτό γιατί δε μπορείς να αφήσεις απέξω κάποιες παραμέτρους. Δε μπορείς να παραβλέψεις τις αδυναμίες του σεναρίου του Τζο Ρούσο. Δε μπορείς να μην προσέξεις τους μονοδιάστατους κακούς αλλά και καλούς στην πλειοψηφία τους. Δε μπορώ να μην διακρίνω ότι η χημεία που υπάρχει ανάμεσα στον Χέμσγουορθ και τον πιτσιρικά δεν αξιοποιείται από το σενάριο στο έπακρο.

 Όλα αυτά φυσικά δεν αρκούν για να χαλάσουν την γεύση που αφήνει στο τέλος η ταινία. Η καθαρή, γρήγορη δράση και οι εξαίρετα χορογραφημένες μάχες σώμα με σώμα δε μπορούν να μην αφήσουν ικανοποιημένο έναν άνθρωπο που αγαπάει το σινεμά αυτού του είδους. Αν ανήκετε σε αυτούς εννοείται ότι θα εκτιμήσετε περισσότερο όσα συμβαίνουν επί της οθόνης.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb