Scoop (2024) Netflix Review

 

ΤΟ ΛΑΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Δραματική, Βιογραφική, Ιστορική
Διάρκεια: 102'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το τελευταίο διάστημα περνάει τα ζόρια της η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, έχοντας να διαχειριστούν ασθένειες, θανάτους αλλά και τον Χάρι που την έκανε με τη Μέγκαν, μακριά από το παλάτι. Το μόνο που τους έλειπε ήταν και μια ταινία του Νέτφλιξ που θα υπενθυμίσει στο κοινό το σκάνδαλο που ξέσπασε προ λίγων ετών και που στο επίκεντρο βρέθηκε ο αγαπημένος γιος της Βασίλισσας, πρίγκηπας Άντριου. Απ' ότι φαίνεται βέβαια, ούτε τότε ίδρωσε ιδιαίτερα το αυτάκι τους αλλά ούτε και τώρα καθώς εδώ που τα λέμε δεν διαφημίστηκε και ιδιαίτερα από την πλατφμόρμα η ταινία που υπογράφει σκηνοθετικά ο Φίλιπ Μάρτιν.

 Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο που έγραψε η δημοσιογράφος Σαμ ΜακΆλιστερ, για να παρουσιάσει στο κοινό την προσπάθεια της ίδιας αλλά και της δημοσιογραφικής ομάδας της εκπομπής Newsnight του BBC. Όταν στα χέρια της ΜακΆλιστερ φτάνουν πληροφορίες και φωτογραφίες που αποδεικνύουν τη σχέση του πρίγκηπα Άντριου με τον Τζέφρι Έπστιν, καταδικασμένο για παιδεραστία και διακίνηση παιδιών, τότε θα πιέσει το παλάτι και θα διεκδικήσει συνέντευξη με τον πρίγκηπα. Οι πιέσεις αποδίδουν και η κεντρική παρουσιάστρια της εκπομπής, Έμιλι Μάιτλις, βρίσκεται απέναντι από το αμφιλεγόμενο πρόσωπο.

 Η ιστορία έχει ενδιαφέρον αλλά η ταινία στηρίζεται κυρίως στις ερμηνείες της Τζίλιαν Άντερσον (Μάιτλις) και του αγνώριστου Ρούφους Σιούελ (πρίγκηπας Άντριου). Κάθε φορά που ένας από τους δύο (ή και οι δύο) βρίσκεται στην οθόνη, η θέαση γίνεται πιο ευχάριστη. Κατά τα άλλα όμως δεν έχουμε κάτι ιδιαίτερο εδώ. Τηλεοπτική προσέγγιση από τον Μάρτιν στο σενάριο του θεατρικού και τηλεοπτικού Πίτερ Μόφατ, που εδώ ομολογουμένως ταιριάζει σε αρκετά σημεία αλλά από την άλλη έχεις να κάνεις με μια μεγάλου μήκους ταινία, που έκανε μάλιστα πρεμιέρα στο Λονδίνο σε κινηματογραφική προβολή, οπότε θα ήθελα κάτι λίγο πιο κινηματογραφικό.

 Πήγε το Νέτφλιξ να φτιάξει το δικό του Spotlight αλλά δεν βγήκε όπως θα ήθελε. Το Scoop είναι ωστόσο μια από τις παραγωγές τις πλατφόρμας που ξεπερνάει το μέσο και που βλέπεται ευχάριστα, χάρη στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και του καλά σκηνοθετημένου τελευταίου ημίωρου.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Sound of Freedom (2023) Review

SOUND OF FREEDOM:

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Βιογραφική, Δραματική, Αστυνομική
Διάρκεια: 131'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Η Μελωδία της Ελευθερίας είναι μια ταινία, η οποία εδώ και αρκετούς μήνες, με την προβολή της στους κινηματογράφους των Η.Π.Α., έχει προκαλέσει προβληματισμούς και αρκετές συζητήσεις, όχι μόνο για το περιεχόμενό της αλλά και για τη διαδρομή της μέχρι να καταφέρει να βρει διανομή στις αίθουσες, καθώς περίμενε πέντε χρόνια στο ράφι. Ο πρωταγωνιστής και παραγωγός της ταινίας, Τζιμ Καβίζελ, υποστηρίζει ότι το θέμα της ταινίας ενόχλησε τα μεγάλα στούντιο και ενώ την διανομή είχε αναλάβει η 20th Century Fox, μετά από παρεμβάσεις των υψηλά ιστάμενων όταν η Fox πωλήθηκε στην Disney, αποσύρθηκε από τα δικαιώματα της ταινίας. Από εκεί άρχισε ένας αγώνας από τους δημιουργούς αλλά και από τον ίδιο τον Καβίζελ ώστε η Μελωδία της Ελευθερίας να κυκλοφορήσει, κάτι που έγινε πραγματικότητα μέσω της εταιρείας Angel. Η εταιρεία αυτή, αν ρίξεις μια σύντομη ματιά στο διαδίκτυο, θα δεις ότι έχει συμμετοχή σε αρκετές ταινίες και σειρές, με αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε θρησκευτικό περιεχόμενο.

 Από εδώ και πέρα θα μπορούσε το κείμενο αυτό να συνεχιστεί με αρκετές παραγράφους ακόμα, που θα ανέλυαν πληροφορίες και γεγονότα γύρω από την ταινία, τον πρωταγωνιστή της, την αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία, τους λόγους που πολλοί υποστηρίζουν ότι η ταινία ενόχλησε το Χόλιγουντ και άλλα πολλά που φτάνουν μέχρι τα όρια της συνωμοσιολογίας. Όλα αυτά έχουν το ενδιαφέρον τους και φανερώνουν παράλληλα και το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο πιο ενημερωμένος θεατής, από τη στιγμή που θα αποφασίσει να παρακολουθήσει την ταινία, πράγμα που συμβαίνει πολλές φορές όταν καλείσαι να παρακολουθήσεις μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, πόσο μάλλον όταν τα γεγονότα αυτά είναι ιδιαιτέρως ανατριχιαστικά, καθώς έχουν να κάνουν με το εμπόριο παιδιών. Παρακολουθείς την ταινία χωρίς να επηρεαστείς από το μήνυμα που θέλει να περάσει ή δέχεσαι ότι το μήνυμα είναι πιο σημαντικό άρα η αξιολόγηση της ταινίας, σαν κινηματογραφικό δημιούργημα, δεν είναι το κυρίως ζητούμενο στην συγκεκριμένη περίπτωση; Θα προσπαθήσουμε να βρούμε τη χρυσή τομή.

 Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία του Τιμ Μπάλαρντ, ομοσπονδιακού πράκτορα, με εκαντοντάδες συλλήψεις παιδεραστών και διακινητών παιδικής πορνογραφίας. Ο Μπάλαρντ, πολύτεκνος γονιός και ο ίδιος, προβληματίζεται σκεπτόμενος τις τόσες συλλήψεις αλλά τα μηδενικά νούμερα παιδιών που σώθηκαν από τα δίκτυα της διακίνησης. Αποφασίζει λοιπόν να δράσει ο ίδιος και να μεταβεί στην Κολομβία, ως μυστικός, προσπαθώντας να ξεσκεπάσει το μεγαλύτερο καρτέλ διακίνησης παιδιών και με κίνδυνο της ζωής του να σώσει εκατοντάδες από αυτά.

 Ο Τζιμ Καβίζελ είναι ομολογουμένως η ψυχή της ταινίας. Είναι εκεί με όλο του το είναι και φαίνεται ξεκάθαρα ότι πιστεύει στον σκοπό της ταινίας, έστω κι αν υπάρχουν στιγμές που υπερβάλλει ερμηνευτικά ως προς τη θλίψη και τη μελαγχολία του ήρωα. Έχει κάτι όμως το βλέμμα του που σε παγιδεύει και σου περνάει εκατό τοις εκατό αυτό που κάποια στιγμή αναφέρεται και σε ένα διάλογο του ήρωα με ανώτερό του, ότι αυτά που έχει δει σε αυτή τη δουλειά τον στοιχειώνουν. Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία που δείχνει ξεκάθαρα τον τρόπο που βιώνει τη "δουλειά" του ο Μπάλαρντ, με ένα εξαιρετικό κοντινό στα μάτια του Καβίζελ, την ώρα που παρακολουθεί ένα βίντεο για να γράψει την αναφορά του.

 Σε ότι έχει να κάνει με τα υπόλοιπα μέρη της ταινίας, αυτό που ξεχωρίζει είναι σίγουρα το πρώτο σαραντάλεπτο, όπου γίνονται μάρτυρες των πιο σκληρών σκηνών, χωρίς να χρειάζεται να αποτυπωθεί τίποτα στην οθόνη. Ο τρόπος αρπαγής των παιδιών, η μεταφορά τους, η πώλησή και η εκμετάλλευσή τους σαν σεξουαλικά παιχνίδια, σε ενοχλούν σε βάθος αλλά επαναλαμβάνω, χωρίς να υπάρχει γραφική βία στην οθόνη. Αρκεί η σκέψη σου.

 Το πρώτο σαραντάλεπτο, ο ρυθμός, οι αποκαλύψεις και η έκθεση γεγονότων που συναντάμε εκεί, ακολουθείται από δύο λιγότερο ενδιαφέροντα, δραματουργικά τουλάχιστον, μέρη. Η μεταφορά του Μπάλαρντ στην Κολομβία και η τελική σύγκρουση, που έχει πλέον στοιχεία ταινίας δράσης, μας βγάζει λίγο από το κλίμα "καταγγελίας" που είχε αρχικά η ταινία αλλά εφόσον η αληθινή ιστορία του ομοσπονδιακού πράκτορα είχε μέσα και αυτά τα στοιχεία, απ' όσο μπόρεσα να μαζέψω πληροφορίες από το διαδίκτυο, κατανοώ και την ανάλογη απεικόνιση που επιλέγει ο σκηνοθέτης, Αλεχάντρο Μοντεβέρντε, η οποία ίσως εν τέλει να δουλέψει και μια χαρά για την πλειοψηφία του κοινού.

 Η Μελωδία της Ελευθερίας είναι μια ταινία με ένα μήνυμα, που είναι εμφανώς πιο σημαντικό από την ίδια την ταινία, σαν κινηματογραφικό δημιούργημα. Έχουμε μια καλή ταινία, με τα ελαττώματά της στη ροή, στο σενάριο, στους διαλόγους, που φροντίζει όμως να μην προκαλέσει με λάθος τρόπο. Θέτει προβληματισμούς, παίρνει θέση αλλά της λείπει μια πιο αιχμηρή σκηνοθετική ματιά, ώστε να την απογειώσει και να την κάνει και κινηματογραφικά σημαντική. Γιατί μπορεί το κινηματογραφικό δημιούργημα να μην είναι σημαντικό αλλά το μήνυμα που μεταφέρει είναι. 

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Eiffel (2021) Review

ΑΪΦΕΛ

Βιογραφική, Δραματική,

Διάρκεια: 108'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ήταν ο Γκούσταβ Άιφελ ένας άνθρωπος που έβαζε τις ιδέες πάνω από το προσωπικό του όφελος, πάνω από τη δόξα; Τον ένοιαζε η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο ή ήταν μια ακόμα ιδιοφυΐα που θα έκανε τα πάντα για να πετύχει το σκοπό του; Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο Γκούσταβ Άιφελ σε αυτή την "ελεύθερη" βιογραφία φανερώνει το θαυμασμό των δημιουργών στο πρόσωπό του.

 Η ιστορία της ταινίας απλή. Παρακολουθούμε όσα διαδραματίστηκαν λίγο πριν την ανάθεση της κατασκευής του διάσημου πύργου στον διασημότερο Γάλλο πολιτικό μηχανικό της εποχής και φτάνουμε μέχρι και την ημέρα των εγκαινίων του συμβόλου της Γαλλίας. Αλατοπίπερο που θεώρησε η σεναριογράφος ότι έπρεπε να υπάρχει στην ταινία, είναι ένα κλασικά καταραμένο ρομάντζο από τα χρόνια που ο Άιφελ ήταν ακόμη ανερχόμενος και άσημος, που ολοκληρώνεται κι αυτό την ίδια ακριβώς ημέρα των εγκαινίων του έργου.

 Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μαρτίν Μπουρμπουλόν και το σενάριο υπογράφει η Καρολίν Μπονγκραντ και όπως ήδη έχω γράψει είναι φανερός ο σεβασμός και ο θαυμασμός προς την προσωπικότητα του Άιφελ. Ίσως να είναι και αυτός ο λόγος που δεν γίνεται αυτό το φιλμ ποτέ κάτι μεγαλύτερο, κάτι κινηματογραφικά αντάξιο της φήμης, τόσο του ίδιου του Άιφελ όσο και του έργου του. Δεν είναι επουδενί μια κακή ταινία. Είναι μια βιογραφική προσέγγιση μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, η οποία γίνεται προσεκτικά και κατά πάσα πιθανότητα με όσο γίνεται μεγαλύτερη ιστορική ακρίβεια σε ότι αφορά τα έργα του Άιφελ, τον κοινωνικό του περίγυρο, τις σχέσεις με εργαζόμενους και τις μελέτες του. Ξεφεύγει μεν προσθέτοντας μια ιστορία αγάπης που απ' όσο μπόρεσα να ψάξω, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία, δεν είναι ακριβής αλλά δεν βρίσκω κακή την ιδέα. Δίνει μια λίγο πιο προσωπική, ευαίσθητη νότα, στη δημιουργία του επιβλητικού πύργου.

 Οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπείς και προφανώς το βάρος πέφτει στο Ρομάν Ντούρις, στο ρόλο του Άιφελ, και στη Έμμα Μάκι, που υποδύεται την Αντριάν Μπουρζέ, τον χαμένο έρωτα του μηχανικού. Ο Ντούρις παραδίδει μια δυναμική ερμηνεία και φτιάχνει έναν γήινο χαρακτήρα, έναν άνθρωπο που φαίνεται να γνώριζε και τον τελευταίο εργάτη που δούλευε για αυτόν. Η Μάκι βγάζει μια μελαγχολία όσο προχωράει η ταινία, που ταιριάζει απόλυτα με αυτό που θέλουν οι δημιουργοί της ταινίας να δώσουν στο φινάλε.

 Έχω την αίσθηση ότι υπήρχε περισσότερο "ψωμί" στη ζωή του Γκούσταβ Άιφελ, είτε "με" είτε χωρίς την ύπαρξη του χαμένου ερωτά του. Η ταινία ωστόσο δεν είναι κακή. Απεικονίζει ωραία την εποχή, "δημιουργεί" από τα θεμέλια τον πύργο με αρκετά καλά ψηφιακά εφέ αλλά και σκηνικά, θίγει έστω και επιφανειακά θεματάκια πολιτικά, πολιτισμικά και εργασιακά. Δεν δίνει το κάτι παραπάνω, εγκλωβίζεται σε αυτή τη ρομαντική ιστορία που θέλει να μπλέξει με την ιστορία του πύργου, αλλά εν τέλει δεν θεωρώ ότι αποτελεί μια αποτυχημένη δημιουργία. Περισσότερο μια χαμένη ευκαιρία για ένα σπουδαίο κινηματογραφικό γεγονός.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Rise (2022) Review

ΑΝΟΔΟΣ:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Βιογραφική, Δραματική, Αθλητική

Διάρκεια: 113'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η ιστορία των Αντετοκούνμπο δεν αφήνει ασυγκίνητη την Ντίσνεϊ και η πορεία του Γιάννη, του Θανάση και των υπόλοιπων αδερφών, μεταφέρεται στην οθόνη του Disney+. Αληθινή ιστορία που επιβεβαιώνει το Αμερικανικό όνειρο, οπότε εδώ είμαστε!

 Μετανάστες από τη Νιγηρία, ο Τσαρλς και η Βερόνικα Αντετοκούνμπο, αφήνουν το νεογέννητο παιδί τους πίσω στη χώρα τους και ψάχνουν να βρουν καλύτερη τύχη. Οι δύσκολες ώρες που περνούν στην Τουρκία τους κάνουν να αναζητήσουν καταφύγιο τελικά στην Ελλάδα και καταφέρνουν να στήσουν το σπιτικό τους στα Σεπόλια. Εκεί γεννιούνται τέσσερα ακόμα παιδιά, που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί το μέλλον τους. Από πλανόδιοι πωλητές, τα πιτσιρίκια θα βρεθούν στο ψηλότερο βάθρο του Αμερικανικού μπάσκετ λίγα χρόνια μετά.

 Η ταινία Rise σκηνοθετήθηκε από τον βραβευμένο Νιγηριανό σκηνοθέτη, Ακίν Ομοτόσο, και ξεκινά με αρκετά καλά στοιχεία, που σε προετοιμάζουν για μια λίγο πιο προσεγμένη, κινηματογραφικών προδιαγραφών βιογραφική ταινία. Αυτό δεν διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που παραδίδει ο Ομοτόσο είναι αξιοπρεπές. Όσο περνά η ώρα μπορεί να νιώθεις ότι αυτό που παρακολουθείς είναι περισσότερο τηλεοπτική παραγωγή αλλά τουλάχιστον καλής ποιότητας. Η φωτογραφία βοηθάει αρκετά σε όλη αυτή την καλή αίσθηση.

 Ενδιαφέρον έχει το επιτελείο των ηθοποιών καθώς επιλέγονται Νιγηριανοί ηθοποιοί για να υποστηρίξουν τους ρόλους. Την παράσταση κλέβει το ζεύγος Αντετοκούνμπο και ο μικρός που υποδύεται τον Θανάση. Οι ερμηνείες τους είναι πολύ πιο μεστές από τους υπόλοιπους και ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τον ρόλο του Τσαρλς, του πατέρα της οικογένειας, υπάρχει και περισσότερο ψωμί στον χαρακτήρα.

 Το σενάριο έχει ενδιαφέρουσες στιγμές και υπάρχουν μερικοί καλοί διάλογοι αλλά όπως με τις περισσότερες αληθινές ιστορίες που μεταφέρονται στη μικρή ή μεγάλη οθόνη, συνήθως μας συγκινεί η ιστορία και όχι τόσο το πως παρουσιάζεται.

 Αξίζει φυσικά την προσοχή σας η ταινία. Σέβεται τους ήρωές της και προσεγγίζει όμορφα ακόμα και τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας. Δεν αποφεύγει να μιλήσει για το ρατσισμό και για τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε μια οικογένεια Νιγηριανών, που πήρε Ελληνική υπηκοότητα, αλλά ποτέ δεν γίνεται κάτι βαρύ. Παραμένει μια ιστορία που σου αφήνει καλή αίσθηση στο τέλος και που προφανώς έχουμε έναν παραπάνω λόγο να την παρακολουθήσουμε, μιας και ο Γιάννης και τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, την οποία φανερά υπεραγαπάνε.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Being The Ricardos (2021) Review

 

 

Βιογραφική, Δραματική

Σκηνοθεσία:Aaron Sorkin
Σενάριο:Aaron Sorkin
Πρωταγωνιστούν:Nicole Kidman,Javier Bardem,J.K. Simmons,Nina Arianda,Tony Hale

Διάρκεια: 131'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η νέα ταινία του Άαρον Σόρκιν είναι μια ταινία για το Χόλιγουντ από το Χόλιγουντ. Ο Σόρκιν χρησιμοποιεί το συγγραφικό του ταλέντο για να μας μεταφέρει στο 1950 και να πει την ιστορία του δημοφιλούς ζεύγους Λουσίλ Μπολ και Ντέζι Αρνάζ. Αν τώρα στους περισσότερους από εσάς δεν λένε κάτι αυτά τα δύο ονόματα, είναι λογικό καθώς μιλάμε για τους πρωταγωνιστές της κωμικής σειράς I Love Lucy, τεράστια επιτυχία στην Αμερικανική τηλεόραση από το 1951 έως το 1957, αλλά και πρωτοπόρα σειρά σε διάφορους τομείς, που ελάχιστα απασχολούν τον μέσο θεατή, ειδικά τον Έλληνα μέσο θεατή.

 Η Λουσίλ Μπολ και ο Ντέζι Αρνάζ είναι αστέρες πρώτου μεγέθους και εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι στέκονται μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να παρακολουθήσουν τα επεισόδια του I Love Lucy. Το ζευγάρι όμως αντιμετωπίζει προβλήματα που μπορεί να έχουν αντίκτυπο στις ζωές αλλά και τις καριέρες τους. Η Λουσίλ μπαίνει στο στόχαστρο ως κομουνίστρια, πράγμα όχι καλό τη δεκαετία του 1950, ενώ ο Ντέσι φαίνεται να μην της είναι απόλυτα πιστός, πράγμα όχι καλό γενικότερα. 

 Αν είσαι λίγο "μπασμένος" μέσα στην Αμερικανική κουλτούρα τότε πολύ εύκολα θα παρακολουθήσεις την ταινία και θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα εκεί, πέρα από τις πάρα πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Η Κίντμαν δεν το συζητάμε ότι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, ούτε τίθεται θέμα για την ερμηνευτική αξιοπρέπεια του Χαβιέ Μπαρντέμ ή του Τζ. Κ. Σίμμονς. Το θετικό εδώ είναι ότι συνολικά οι ηθοποιοί δουλεύουν έξοχα, ακόμα και στους δεύτερους, πιο υποστηρικτικούς ρόλους, κάτι που προφανώς χρεώνεται στον Σόρκιν.

 Η ταινία σίγουρα θα αγαπηθεί από το Χόλιγουντ οπότε εντύπωση δεν θα μας κάνει να δούμε μία, δύο ίσως και τρεις υποψηφιότητες στα Όσκαρ. Τώρα για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς θεατές θεωρώ ότι το Being The Ricardos είναι μια ταινία που ευχάριστα την παρακολουθείς, που θα σε κρατήσει εκεί με ενδιαφέρον να δεις την εξέλιξη της ιστορίας αλλά θα τελειώσει και θα νιώθεις ότι έχεις μαζέψει μερικές πληροφορίες γύρω από τη ζωή διάσημων ηθοποιών μιας περασμένης εποχής, θα έχεις δει πως φτιάχνονταν μια τηλεοπτική σειρά τη δεκαετία του 1950, θα έχει δει πως λειτουργούσε το σύστημα εκείνη την εποχή. Με λίγα λόγια , δεν είμαι σίγουρος ότι θα νιώθεις ότι είδες μια κινηματογραφική ταινία, όσο κι αν όλο αυτό που είδες -επαναλαμβάνω- είναι καλοφτιαγμένο και λειτουργεί άρτια.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

 

The Disaster Artist (2017)

Είδος: Βιογραφική, Κωμωδία

"Είτε έχετε δει το The Room είτε όχι, το φιλμ του Φράνκο έχει να σας δώσει ενδιαφέρουσες στιγμές. Δε χρειάζεται να το διαβάσετε απαραίτητα ως σάτιρα της καλλιτεχνικής φύσης και της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά σίγουρα αν το καταφέρετε θα σας ανταμείψει περισσότερο απ' ότι αν το παρακολουθήσετε ως μια κωμική αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων."

Σκηνοθεσία:James Franco

Σενάριο:Scott Neustadter,
Michael H. Weber

Παίζουν:James Franco,
Dave Franco,Ari Graynor

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ουδέν κακόν αμιγές καλού! Τι πιο ταιριαστό για το φιλμ που σκηνοθέτησε, έγραψε, πρωταγωνίστησε και χρηματοδότησε ο άνθρωπος που με τα χρόνια απέκτησε τεράστια φήμη, όχι με τον τρόπο που είχε φανταστεί ότι θα αποκτούσε. Ο λόγος για τον κύριο Τόμι Γουάιζο και το cult κλασικό δημιούργημα, The Room, την ταινία που κατάφερε να κάνει τους κινηματογραφόφιλους να ξεχάσουν το Plan 9 From Outer Space και να της δώσουν τον ένδοξο τίτλο της χειρότερης ταινίας όλων των εποχών!

  Ο Κρεγκ Σεστέρο, φίλος του Γουάιζο και συμπρωταγωνιστής στο φιλμ, έγραψε μερικά χρόνια μετά το βιβλίο The Disaster Artist, δίνοντας λεπτομέρειες για τη γνωριμία του με τον σκηνοθέτη και τα γυρίσματα της ταινίας. Το υλικό αυτό δεν αφήνει να πάει χαμένο ο Τζέιμς Φράνκο και αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό, αστείο, συγκινητικό.

  Ο Φράνκο μεταμορφώνεται στον Γουάιζο και χάνεται μέσα στη μυστήρια φυσιογνωμία του. Γίνεται αυτός ο περίεργος τύπος που εκτός του ότι ποτέ δε θα μάθουμε πραγματικά από που κρατάει η σκούφια του, κανείς ποτέ δε θα καταλάβει και τι κρύβει στο μυαλό του. Πραγματικά αλλόκοτη προσωπικότητα και πραγματικά πολύ δύσκολο να την αποδώσεις στην οθόνη προσπαθώντας να μη δώσεις διαστάσεις καρικατούρας, να μη γελοιοποιήσεις το θέμα σου. Η ερμηνεία του Φράνκο βρίσκεται πολλές φορές ένα κλικ μακριά από αυτή τη λεπτή γραμμή που αν έσπαγε, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό για την ταινία του. Καταφέρνει να προσεγγίσει με πολύ γλυκό τρόπο τον άνθρωπο, τις ιδέες του, το όνειρο του Χόλιγουντ. Γιατί ο Γουάιζο δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από ένας άνθρωπος με χρήματα και όνειρο να παίξει σε μια ταινία, με την ελπίδα αυτή να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό. Από εκεί και πέρα, ούτε γνώσεις υπήρχαν αλλά ούτε και ταλέντο, σε κανέναν από τους τομείς που εμπλέκεται το όνομά του.

  Ο Φράνκο στήνει γύρω από αυτή την αληθινή ιστορία μια πολύ αστεία ταινία. Το εκπληκτικό είναι το πόσο οριακά καταφέρνει να διατηρήσει την ταινία σε καλό επίπεδο και δεν ξεφεύγει σε άλλη-μια-κωμωδία αλλά γίνεται κάτι πολύ πιο μελετημένο (όχι ότι οι καλές κωμωδίες δεν είναι "μελετημένες"), κάτι πολύ πιο συμπαγές απ' ότι μια κωμική ταινία που το μόνο που θα ήθελε να κάνει θα ήταν να διακωμωδήσει-γελοιοποιήσει, όχι το δημιούργημα, αλλά τους ανθρώπους. Έτσι βλέπουμε ένα φιλμ που διαβάζεται κι ως ένα σχόλιο πάνω στη γνώση των δυνατοτήτων μας αλλά και την αδηφάγο βιομηχανία του κινηματογράφου. Προσέξτε, όχι την τέχνη αλλά τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Εκεί που το χρήμα κάνει κουμάντο κι όχι οι γνώση και το ταλέντο.

  Βέβαια, όλα αυτά σε καλό βγήκαν στον ίδιο τον Γουάιζο. Φήμη απέκτησε, έστω κι ως ο άνθρωπος που δημιούργησε τη χειρότερη ταινία όλων των εποχών. Δε φαίνεται μάλιστα να τον νοιάζει ιδιαίτερα πλέον. Ίσως κάπου μέσα του να έχει πειστεί ότι τελικά αυτό που γύρισε δεν ήταν ένα αποτυχημένο δραματικό φιλμ αλλά ένα τεράστιο αστείο στα μούτρα όλων αυτών που μοχθούν να γράψουν ένα λογικό σενάριο, να δώσουν μια μετρημένη ερμηνεία, να πετύχουν κάτι στην καριέρα τους μέσα από την οδό της λογικής. Στην τελευταία σκηνή του φιλμ του Φράνκο, ο φίλος του Γουάιζο, Σεστέρο, προσπαθεί να πείσει τον απογοητευμένο Τόμι, αλλά κι εμάς, εν μέσω ενός κινηματογράφου όπου το κοινό γελά με την καρδιά του στις ατάκες και τις ερμηνείες της ταινίας, στην επίσημη πρεμιέρα της, ότι σημασία έχει ότι το δημιούργημά του έκανε τον κόσμο να περάσει καλά και να νιώσει ευτυχισμένος κατά την προβολή του. Ίσως αυτός να ήταν ο προορισμός του, θεωρεί ο Σεστερό. Γιατί όχι; Το "τόσο κακό που είναι καλό" δε θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα σε άλλη ταινία.

  Το The Disaster Artist είναι από τις πολύ καλές ταινίες της χρονιάς που μόλις έφυγε. Είτε έχετε δει το The Room είτε όχι, το φιλμ του Φράνκο έχει να σας δώσει ενδιαφέρουσες στιγμές. Δε χρειάζεται να το διαβάσετε απαραίτητα ως σάτιρα της καλλιτεχνικής φύσης και της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά σίγουρα αν το καταφέρετε θα σας ανταμείψει περισσότερο απ' ότι αν το παρακολουθήσετε ως μια κωμική αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Jackie (2016)

Είδος: Βιογραφική

Σκηνοθεσία:Pablo Larraín

Σενάριο:Noah Oppenheim

Παίζουν:Natalie Portman,
Peter Sarsgaard,Greta Gerwig

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όσα συνέβησαν μετά τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, όπως τα βιώνει η σύζυγος του Προέδρου. Η Τζάκι Κένεντι πρέπει να σταθεί όρθια απέναντι στο πολιτικό σύστημα, πρέπει να προστατεύσει τα παιδιά της αλλά και όσα άφησε ο άνδρας της πίσω.

ΑΠΟΨΗ: Ο Χιλιανός Πάμπλο Λαραϊν έχει σίγουρα κινηματογραφικά "κότσια". Παραδίδει μια δύσκολη ταινία σε μια εποχή που το κοινό δεν αρέσκεται στα δύσκολα. Πιο ευρωπαϊκό από όσο περιμένεις, πιο αργό και πιο επιτηδευμένο από όσο θα θέλαμε, το Jackie είναι ένα φιλμ που θα κατανοήσεις περισσότερο στη δεύτερη προβολή του αλλά που δύσκολα θα επιχειρήσεις να το δεις δεύτερη φορά.

  Ο Λαραϊν σκηνοθετεί τις τελευταίες μέρες της Τζάκι Κένεντι στο Λευκό Οίκο σαν μια ιστορία φαντασμάτων. Στο πρώτο μισό της ταινίας η Τζάκι περιφέρεται στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου και η κάμερα την ακολουθεί. Μια μορφή που πλανιέται σε ένα στοιχειωμένο πύργο, ενώ στο μυαλό μας φέρνει σκηνές από τη Λάμψη του Κιούμπρικ, άλλη μια περίεργη ιστορία φαντασμάτων. Το περίεργο, στα όρια του εκνευριστικού, αλλά στην πορεία απόλυτα ταιριαστό με τα πειράματα του Λαραϊν, μουσικό θέμα της Μάικα Λίβαϊ, δε σταματά να συνοδεύει την πρώτη κυρία, την παρείσακτη μέσα σε αυτό το δαιδαλώδη κόσμο της πολιτικής υποκριτικής.

  Το πιο αξιόλογο κομμάτι της ταινίας είναι σίγουρα η εξαιρετική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν. Για να καταλάβω τι συνέβαινε με την ερμηνεία της Πόρτμαν, έπρεπε να παρακολουθήσω μερικές συνεντεύξεις της Τζάκι Κένεντι και να καταλάβω πρώτα τι συνέβαινε με την ίδια την Τζάκι. Αυτό λοιπόν που έπρεπε να κάνει η Πόρτμαν ήταν να υποδυθεί μια γυναίκα, που με τη σειρά της υποδύονταν ένα ρόλο. Δεν είναι ανθρώπινη παρά μόνο για μερικές σκηνές σε ολόκληρο το φιλμ, αυτές που βρίσκεται έξω από το περιβάλλον του Λευκού Οίκου και συνομιλεί με έναν ιερέα που υποδύεται ο Τζον Χαρτ. Αυτές είναι οι μόνες στιγμές που νιώθεις ότι πίσω από το προσωπείο της Τζάκι κρύβεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που πρέπει από τη μία να διαχειριστεί την προσωπική του τραγωδία αλλά από την άλλη πρέπει να συνεχίσει να παίζει το ρόλο της πρώτης κυρίας και να διατηρήσει ψηλά όσα προσπάθησε να κάνει ο άνδρας της μέχρι το τέλος. Γι αυτό και η ερμηνεία της Πόρτμαν είναι μια από τις πιο αξιόλογες της χρονιάς.

  Εκτίμησα εν τέλει την όλη σύλληψη του Λαραϊν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μου άρεσε. Εκτιμώ την τόλμη του να κάνει κάτι διαφορετικό αλλά θα ήθελα περισσότερο συναίσθημα σε αυτό που βλέπω στην οθόνη. Κατανοώ ότι αυτό που θέλει να κάνει πρέπει να είναι πιο άδειο συναισθηματικά, είμαι σίγουρος ότι αυτό επιθυμεί και το καταφέρνει πολύ καλά με τη συνεχή παρακολούθηση της Τζάκι αλλά και τα ασταμάτητα "ενοχλητικά"  πολύ κοντινά πλάνα όλων των προσώπων, που αντί να δείχνουν τα συναισθήματα, τα κρύβουν. Δυστυχώς, όμως, η εμπειρία μια κινηματογραφικής προβολής (είτε μιλάμε για το χώρο του κινηματογράφου είτε για το σπίτι μας) για τους περισσότερους απαιτεί έκκριση συναισθημάτων. Σαν απλός θεατής λοιπόν φοβάμαι ότι δύσκολα θα με συγκινήσει το Jackie. Τα συναισθήματα περνούν πολύ διακριτικά από την οθόνη και απόλυτα φιλτραρισμένα, οπότε είναι σαν να μη φτάνουν ποτέ στο θεατή. Ναι, λοιπόν στην τόλμη του Χιλιανού σκηνοθέτη και στους πειραματισμούς του, ναι στην ερμηνεία της Πόρτμαν. Συνολικά όμως το Jackie δεν είναι μια ταινία που με άγγιξε, λόγω αυτής της αποστείρωσης των συναισθημάτων που απαιτεί. Είναι μια ταινία που πρέπει να τη δεις αναζητώντας τεχνικές και ερμηνευτικές λεπτομέρειες και αυτόματα αυτό θα κουράσει την πλειοψηφία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Stanford Prison Experiment (2015)

Είδος: Ιστορική, Δραματική

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ

Σκηνοθεσία:Kyle Patrick Alvarez

Σενάριο:Tim Talbott,
Philip Zimbardo(βιβλίο)

Παίζουν:Ezra Miller,
Tye Sheridan,Billy Crudup

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1971 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διεξήχθη ένα πείραμα με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο. Είκοσι τέσσερις φοιτητές αναλαμβάνουν ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων, για να εξετασθούν οι ψυχολογικές επιπτώσεις που θα επιφέρει η μετατροπή τους αυτή. Το πείραμα δεν εξελίχθηκε ιδανικά, ωστόσο συμπεράσματα βγήκαν και δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά για την ανθρώπινη φύση.

ΑΠΟΨΗ: Άλλη μια περίπτωση αξιόλογης ταινίας, που δεν προβλήθηκε ποτέ στους κινηματογράφους της χώρας μας. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το Πείραμα Του Στάνφορντ, αποτελεί ένα δυνατό ψυχολογικό δράμα, που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση αμέσως μετά το τέλος του.

  Γυρισμένο σε είκοσι μία ημέρες, το Πείραμα Του Στάνφορντ, διηγείται την αληθινή ιστορία ενός αποτυχημένου ουσιαστικά πειράματος. Φοιτητές αναλαμβάνουν τους ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων και αυτό που αρχίζει σαν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ρόλων, εξελίσσεται σύντομα σε κάτι πιο σκοτεινό. Οι μεν δεσμοφύλακες απολαμβάνουν τη δύναμη που τους δίνει η εξουσία, οδηγώντας τους εαυτούς αρκετές φορές στα άκρα, οι δε φυλακισμένοι λειτουργούν σύντομα σαν κατώτερα όντα, φοβισμένοι και χάνοντας μεγάλο μέρος της αυτοεκτίμησής τους. Ενδιαφέρον έχει και η αντίδραση των καθηγητών/ παρατηρητών του πειράματος. Το υπόγειο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει μετατραπεί σε μια μικρή φυλακή, με δεσμοφύλακες, κρατούμενους αλλά και διοικητικό προσωπικό καθώς οι καθηγητές γίνονται ακούσια μέρος του πειράματός τους, με τον υπεύθυνο καθηγητή, Φίλιπ Ζιμπάρντο, να έχει ρόλο διοικητή της φυλακής.

  Ο Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ σκηνοθετεί και το κάνει με ένα τρόπο βασανιστικό αρκετές φορές για τους θεατές. Τα λεπτά υπάρχουν στιγμές που κυλούν αργά, όπως ακριβώς κυλούσαν οι ώρες για τους έγκλειστους στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Θα μπορούσε, είναι η αλήθεια, το φιλμ να έχει μικρότερη διάρκεια και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του καθώς δυσκολεύει αρκετά το θεατή σε ένα- δύο σημεία. Παρά ταύτα η σκηνοθεσία του Άλβαρεζ έχει δυναμική. Βγάζει καλές ερμηνείες από το νεαρό καστ, δημιουργεί εκνευρισμό στο θεατή, κινηματογραφώντας με ντοκιμαντερίστικο τρόπο όσα συμβαίνουν στη φυλακή, δείχνοντας τον τρόπο που λειτουργεί η ανθρώπινη φύση. Αν το φιλμ ήταν λίγο πιο κινηματογραφικό, με μικρότερη διάρκεια και ένα πιο ενδιαφέρον μοντάζ, θεωρώ ότι θα είχαμε να κάνουμε με ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό δράμα/ μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το τελικό αποτέλεσμα ωστόσο είναι μια ενδιαφέρουσα ψυχολογική μελέτη και, όπως γράφω και παραπάνω, πυροδοτεί συζητήσεις αμέσως μετά το τέλος της προβολής, δείγμα κι αυτό της δυναμικής μιας ταινίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Sully (2016)

Είδος: Βιογραφική, Δραματική

Σκηνοθεσία:Clint Eastwood

Σενάριο:Todd Komarnicki,
Chesley Sullenberger(βιβλίο),
Jeffrey Zaslow(βιβλίο)

Παίζουν:Tom Hanks,
Aaron Eckhart,Laura Linney

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Τον Ιανουάριο του 2009, η πτήση 1549 των Αμερικανικών αερογραμμών απογειώνεται από το αεροδρόμιο Λα Γκάρντια, της Νέας Υόρκης. Τρία λεπτά μετά την απογείωση, ένα σμήνος χήνες βρίσκεται στο δρόμο της και καταστρέφει και τις δύο μηχανές της. Ο κυβερνήτης, Σάλι Σάλενμπεργκερ, και ο συγκυβερνήτης, Τζέφρι Σκάιλς, αδυνατούν να φτάσουν στο πλησιέστερο αεροδρόμιο και αναγκάζονται να επιχειρήσουν προσθαλάσσωση στον ποταμό Χάντσον. 155 επιβάτες και το πλήρωμα του αεροσκάφους σώθηκαν χάρη στις προσεκτικές και θαρραλέες κινήσεις του κυβερνήτη τους.

ΑΠΟΨΗ: Αν υπάρχει κάτι που με ανησυχεί όταν παρακολουθώ ταινίες βιογραφικές ή βασισμένες σε αληθινά γεγονότα, αν θέλετε, είναι η τάση των δημιουργών να διηγούνται την ιστορία ξεχνώντας ότι κάνουν κινηματογράφο. Τα πρώτα λεπτά του Sully αρκούσαν για να διώξουν αυτή την ανησυχία από πάνω μου, καθώς ο γερόλυκος, Κλιντ Ίστγουντ, ακόμα και σε μια από τις πιο χαλαρές στιγμές, δεν ξεχνά την τέχνη που υπηρετεί.

  Το λεγόμενο και "Θαύμα του Χάντσον" αποτελεί το θέμα της νέας ταινίας του Ίστγουντ. Για να είμαι πιο ακριβής, ο πιλότος Σάλι Σάλενμπεργκερ, ο άνθρωπος που προσθαλάσσωσε την πτήση 1549 στον ποταμό Χάντσον, και η περιπέτειά του ακόμα και μετά την διάσωση των 155 επιβατών που βρίσκονταν στην πτήση, είναι το κύριο θέμα της ταινίας. Ο Ίστγουντ φτιάχνει μια ταινία μικρή σε διάρκεια και καταφέρνει να μας κρατήσει στην οθόνη, τόσο με την εξέλιξη όσο και με την ανάλυση χαρακτήρων. Τα λεπτά πριν την πτήση, η πτήση, η προσθαλάσσωση, τα οικογενειακά προβλήματα, η εξέταση για το συμβάν, η ψυχρή γραφειοκρατεία, εξετάζονται και παρουσιάζονται από τον Ίστγουντ, όχι με απόλυτη χρονολογική σειρά αλλά ανακατεύοντας ανά διαστήματα τα χαρτιά του και το αποτέλεσμα είναι μια άκρως ικανοποιητική εξιστόρηση αληθινής ιστορίας, που δε χάνει το θεατή.

© 2015 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved.

  Σίγουρα η ερμηνεία του Χανκς αλλά και του γενικότερου επιτελείου ηθοποιών βοηθά τον Ίστγουντ. Ο Χανκς παίζει με απόλυτη εγκράτεια, δείχνοντας έτσι την ταπεινή πλευρά του μετέπειτα ήρωα του ποταμού Χάντσον, αφήνοντάς μας να νιώσουμε τον ανθρώπινο παράγοντα. Δίπλα του ο Άαρον Έκχαρτ στέκεται αξιόλογα, ενώ το μικρό ρόλο της συζύγου του Σάλι, παίζει η πάντα καλή Λόρα Λίνεϊ. Οι Μάικ Ο'Μάλεϊ, Τζέιμι Σέρινταν και Άννα Γκαν κάνουν καλή δουλειά στο ρόλο των "σκληρών" ερευνητών της αεροπορικής εταιρείας για τα αίτια του ατυχήματος.

  Χωρίς να αποτελεί καμιά μεγάλη στιγμή για την καριέρα των συντελεστών του, το Sully, είναι ένα φιλμ για το οποίο τουλάχιστον όλοι μπορούν να είναι ικανοποιημένοι. Οι μεν συντελεστές γιατί περνά το μήνυμα που θέλουν να περάσει με αξιοπρέπεια, οι δε θεατές γιατί η ταινία δεν έχει τάσεις έπαρσης και μεγαλομανίας, κρατά τον εαυτό της προσγειωμένο και λέει όσα θέλει να πει σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μπορεί το μικρό λόγο του Σάλι στο φινάλε, περί ομαδικής προσπάθειας, να τον έχουμε ακούσει αρκετές φορές τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια, μπορεί να υπάρχει η κλισέ κατάσταση για τη Νέα Υόρκη και την ικανότητα των σωμάτων ασφαλείας της, αλλά μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει γι αυτό; Τουλάχιστον στο συγκεκριμένο περιστατικό όλα φαίνεται να δούλεψαν ρολόι. Αξίζει, λοιπόν, το Sully την ώρα σας αλλά μην περιμένετε οσκαρικών προδιαγραφών πράγματα. Μιάμιση καλή κινηματογραφική ώρα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Genius (2016)

Είδος: Βιογραφική, Δραματική

ΕΝΑΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σκηνοθεσία:Michael Grandage

Σενάριο:John Logan,
A. Scott Berg(βιβλίο)

Παίζουν:Colin Firth,Jude Law,
Nicole Kidman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1929 ο νεαρός συγγραφέας Τόμας Γουλφ συναντιέται με τον περίφημο εκδότη Μάξγουελ Πέρκινς, τον άνθρωπο που ανακάλυψε το συγγραφικό ταλέντο των Έρνεστ Χέμινγουεϊ και Σκοτ Φιτζέραλντ, έτοιμος να δεχτεί μια ακόμη απογοήτευση σχετικά με την έκδοση ή όχι του έργου του. Ο Πέρκινς εμπιστεύεται τον Γουλφ, τον βοηθά να μαζέψει τον τεράστιο όγκο λέξεων του βιβλίου του και επιμελείται την έκδοση του πρώτου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του συγγραφέα, Γύρνα Σπίτι Άγγελε Μου. Από εκεί και μετά δημιουργείται μια δυνατή και περίεργη σχέση ανάμεσα στους δύο άντρες, επαγγελματική και φιλική, η οποία με τα χρόνια επιδεινώνεται, λόγω του ασταθούς χαρακτήρα του συγγραφέα.

ΑΠΟΨΗ: Το ταλέντο είναι μια περίεργη υπόθεση. Δεν αρκεί ένας άνθρωπος να είναι ταλαντούχος και να δουλεύει πάνω σε αυτό. Χρειάζεται πάντα κι ένας ακόμα που θα διακρίνει το ταλέντο, που θα δώσει χώρο, χρόνο, καθοδήγηση κι ένα γερό "σπρώξιμο" πολλές φορές και αυτός πρέπει να είναι εξίσου χαρισματικός. Μια τέτοια ιστορία μας διηγείται το Genius. Τη συνάντηση δύο εξαιρετικά χαρισματικών ανθρώπων και την ιδιότυπη σχέση μεταξύ τους.

  Πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Μάικλ Γκράντεϊτζ, το Genius μας μεταφέρει στην Αμερική του 1930 και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη και στα γραφεία των εκδόσεων Σκρίμπνερς, όπου εργάζεται ως εκδότης ο Μαξ Πέρκινς, ο άνθρωπος που έχει ήδη ανακαλύψει την προηγούμενη δεκαετία το συγγραφικό ταλέντο των Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ και Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Το φιλμ του Γκράντεϊτζ εστιάζει στη σχέση του Πέρκινς με τον Τόμας Γουλφ, έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της Αμερικής και για πολλούς το μεγαλύτερο συγγραφικό ταλέντο της γενιάς του, και μας διηγείται τη σχέση μεταξύ τους. Ο χειμαρρώδης Γουλφ, η τεράστια ικανότητα του να "βγάζει" ποταμούς λέξεων από μέσα του και η προσπάθεια του Πέρκινς να κυριαρχήσει πάνω σε αυτό το φαινόμενο αλλά και η μετέπειτα σχέση τους εξετάζονται εδώ. Δεν υπάρχουν εξάρσεις στην ταινία, δεν υπάρχει χρώμα, όλα κινούνται σε ένα ήρεμο ρυθμό και επικρατεί στην ατμόσφαιρα μια παγωνιά, ένα μουντό τοπίο, που αποδίδει την πενιχρή εποχή για την Αμερική. Όλα αυτά βοηθούν το φιλμ μέχρι ένα σημείο αλλά απ' την άλλη λειτουργούν σαν τροχοπέδη στη δημιουργία συναισθημάτων στο κοινό. Η εμπειρία μιας κινηματογραφικής προβολής (ή έστω μιας προβολής στο σπίτι) απαιτεί τη γέννηση συναισθημάτων και αυτό γίνεται μέσα από την αφήγηση, τις εικόνες, τις ερμηνείες, τη μουσική αλλά και το μοντάζ. Στο Genius έχουμε μια ψυχρή προσέγγιση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας, που θα μπορούσε σε άλλα σκηνοθετικά χέρια να έχει πάρει οσκαρικές προδιαγραφές αλλά ο Γκράντεϊτζ δεν καταφέρνει πολλά. Βασίζεται περισσότερο στη φήμη των ηθοποιών του και των προσώπων που υποδύονται αλλά δεν καταφέρνει να πάρει πολλά από αυτούς.

  Οι Φερθ και Λο κρατούν τους δύο βασικούς ρόλους, με τον πρώτο να έχει την πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ρόλου, παίζοντας με έναν ατάραχο, αφαιρετικό τρόπο τον Πέρκινς, ενώ στον αντίποδα έχουμε την υπερβολική- σε σημεία- ερμηνεία του έτερου πρωταγωνιστή. Οι Νικόλ Κίντμαν υποδύεται την ερωμένη του Γουλφ και η Λόρα Λίνεϊ τη σύζυγο του Πέρκινς αλλά ο τρόπος που τις χειρίζεται ο σκηνοθέτης δεν είναι αντάξιος των ικανοτήτων τους.

  Που καταλήγουμε;

  Μια περίπτωση βιογραφικής ταινίας με το γνώριμο σύμπτωμα της ελλιπούς σκηνοθετικής καθοδήγησης. Υπάρχουν δυνατοί χαρακτήρες και μια καλή ιστορία να ακούσεις αλλά λείπει το κάτι παραπάνω που θα μας κρατήσει αδιάσπαστα την προσοχή στην οθόνη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Spotlight (2015)

Είδος : Δραματική, Βιογραφική

SPOTLIGHT:
ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

Σκηνοθεσία:Tom McCarthy

Σενάριο:Josh Singer,Tom McCarthy

Παίζουν:Mark Ruffalo,Michael Keaton,
Rachel McAdams 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στις αρχές του 2000 η εφημερίδα Μπόστον Γκλόουμπ και η ειδική δημοσιογραφική της ομάδα, "Προβολέας" (Spotlight), έχουν στοιχεία που αφορούν την παιδεραστία στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας. Βήμα- βήμα παρακολουθούμε την πορεία που ακολουθούν οι δημοσιογράφοι της ομάδας, για την συγκέντρωση στοιχείων, για να φτάσουμε μέχρι την ημέρα που το άρθρο είδε τελικά το φως και προκάλεσε παγκόσμια αναστάτωση και ακολούθησε μια χιονοστιβάδα αποκαλύψεων περιστατικών παιδεραστίας από ιερείς σε παγκόσμια κλίμακα.

ΑΠΟΨΗ: Το 2015 είναι η χρονιά των "αληθινών ιστοριών"! Το The Big Short, το The Revenant, το The Danish Girl και φυσικά το Spotlight, το οποίο είναι η επιτομή αυτού που λέμε "ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία" και πώς θα μπορούσε αλλιώς, καθώς αφορά μια δημοσιογραφική έρευνα, την οποία παρακολουθούμε από τα αρχικά της στάδια μέχρι το τέλος της. Μερικές ημέρες λοιπόν από τη ζωή των ρεπόρτερ∙ μερικές ημέρες από το χρονικό μιας από τις πιο επίπονες και ψυχοφθόρες δημοσιογραφικές έρευνες.

  Τελικά, το 2015 εξελίχθηκε σε μια πολύ καλή κινηματογραφική χρονιά! Πολύ καλές ταινίες για όλα τα γούστα εμφανίστηκαν και οι συζητήσεις μεταξύ των κινηματογραφόφιλων δίνουν και παίρνουν ακόμα∙ αξίζει το όσκαρ το Room, το The Revenant, το Spotligh, το The Big Short ή το Mad Max : Fury Road; Πρέπει να δοθεί το όσκαρ στον Ντι Κάπριο; Να το πάρει άλλη μια χρονιά η Μπλάνσετ; Είναι η βαθιά συγκινητική ερμηνεία του Σταλόνε στο Creed άξια για όσκαρ; Πέρα, όμως, από αυτές τις ανούσιες συζητήσεις περί όσκαρ και λοιπών βραβείων, τα οποία καλά είναι για στοιχηματικές συζητήσεις αλλά θέση στην τέχνη δεν έχουν παρά μόνο σε ότι αφορά τα τεχνικά ζητήματα και τις καινοτομίες, θα μου επιτρέψετε να πιστεύω, τα φιλμ του 2015 έφεραν στην επιφάνεια και ουσιαστικές συζητήσεις και αναζητήσεις του σινεφίλ κοινού. Η ομορφιά των σκηνών του The Revenant και το οπτικό παραλήρημα του Mad Max! Το γκρέμισμα του 4ου τοίχου μέσα από την έξυπνη και διαφορετική προσέγγιση της οικονομικής κρίσης μέσα από το φακό του ΜακΚέη, στο The Big Short! Και, για να μην μακρηγορώ, η ακαδημαϊκή μεν προσέγγιση του Τομ ΜακΚάρθι στο Spotlight αλλά η εξαιρετική καθοδήγηση ενός ολόκληρου καστ ερμηνευτών με απίστευτα φυσικές ερμηνείες, με αποτέλεσμα να μη μπορείς να ξεχωρίσεις κανέναν.

  Το μεγαλύτερο επίτευγμα του ΜακΚάρθι στο νέο του φιλμ είναι η "συμπαγής αίσθηση" που σου δίνει, καθ' όλη τη διάρκεια της προβολής. Ναι μεν αποφασίζει να κινηθεί σε λίγο πιο ασφαλή μονοπάτια με έναν κλασικό και ασφαλές για το κοινό τρόπο κινηματογράφησης αλλά απ' την άλλη σκέφτεσαι ότι είναι ίσως πιο δίκαιο για την ιστορία της ταινίας να παρουσιαστεί με αυτόν τον τρόπο. Δε χρειάζονται υπερβολές (παρότι σε σημεία υπάρχουν, όπως π.χ. υπερβολική σκιαγράφηση "καθαρών" δημοσιογράφων και "βρόμικων" ντόπιων "αρχόντων") αλλά προσπάθεια αληθοφάνειας και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να αφήσεις την κάμερα να παρακολουθεί από ασφαλής απόσταση τα δρώμενα, σαν ένα ουδέτερο τρίτο μάτι.

  Ακόμα μια μεγάλη επιτυχία του ΜακΚάρθι είναι η ανάδειξη όλων των ηθοποιών του. Μπορεί ο Ράφαλο να κινείται στα όρια μερικές φορές αλλά δεν παύει ολόκληρο το καστ του Spotlight να δίνει την καλύτερη "ομαδική" ερμηνεία, που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ο Μάικλ Κίτον έχει πάντα αυτή την χαρακτηριστική άνεση που τον διακρίνει ενώ παράλληλα διχάζεται εσωτερικά, η Μακ Άνταμς πατάει σταθερά στη γη και κρατά τα συναισθήματά της στις εκφράσεις των ματιών της, ο Σράιμπερ μεταμορφώνεται στον "άχρωμο" υποκινητή όλης αυτής της προσπάθειας, ο Σλάτερι διατηρεί τις πιο ανθρώπινες αντιδράσεις, ο Τούτσι είναι ο δικηγόρος που περιμένεις σε μια τέτοια υπόθεση, ενώ ο Ράφαλο είναι αυτός που "παίζει" ίσως λίγο παραπάνω απ' όσο χρειάζεται, είναι ωστόσο αυτός και ο Κίτον που μοιράζονται την πιο έντονη σκηνή του φιλμ. Συνολικά, όμως, πρώτοι και δεύτεροι ρόλοι είναι εξαιρετικοί.

Το Spotlight είναι μια ταινία καταγραφής γεγονότων και ως τέτοια λειτουργεί πάρα πολύ καλά. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια καθολική οικογένεια που το μαθαίνει να σέβεται την Εκκλησία και τους ιερείς "πώς μπορεί να πει όχι στο Θεό", ρωτάει ο Τούτσι όταν αποκαλύπτει ένα από τα περιστατικά ιερέα που παρενόχλησε σεξουαλικά ένα παιδί. Σοκάρεσαι από τις σταδιακές αποκαλύψεις και προβληματίζεσαι από τον τρόπο που η Καθολική Εκκλησία, ακόμα και το ίδιο το Βατικανό, χειρίστηκε το θέμα. "Η παιδεραστία στους ιερείς χαρακτηρίστηκε ψυχιατρικό φαινόμενο", όπως μαθαίνουμε από τη δημοσιογραφική έρευνα, όμως, το Βατικανό όχι μόνο σιώπησε αλλά τοποθέτησε σε υψηλότερη θέση έναν από τους ιερείς που τα ονόματά τους αναμίχθηκαν στο σκάνδαλο.

  Αν μη τι άλλο, το θέμα του Spotlight, δε μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Η κλασική αλλά προσεκτική κινηματογράφηση του ΜακΚάρθι και η ερμηνείες των πρωταγωνιστών του συντελούν στη δημιουργία μιας αρκετά δυνατής ταινίας, που χωρίς να είναι αριστούργημα, χωρίς να είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, είναι σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του 2015. Είπαμε ότι η χρονιά αυτή μας προσέφερε ποικιλία κινηματογραφικών επιλογών και το Spotlight προτείνεται ως μια "γεύση" που δε θα ξενίσει. Ένα "πιάτο" που έχουμε γευτεί κι άλλες φορές στο κινηματογραφικό μας τραπέζι, που είναι, όμως, καλομαγειρεμένο και εύγευστο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Big Short (2015)

Είδος : Βιογραφική, Δραματική, Σάτιρα

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ

Σκηνοθεσία:Adam McKay

Σενάριο:Charles Randolph,Adam McKay,
Michael Lewis(book)

Παίζουν:Christian Bale,
Steve Carell,Ryan Gosling

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στα μέσα του 2000, εκεί που οι παγκόσμια οικονομία είναι σε πολύ καλό επίπεδο, τέσσερις μικροεπενδυτές προβλέπουν την οικονομική κατάρρευση που θα έρθει λίγα χρόνια μετά. Κανείς δεν τους πιστεύει, ποντάρουν σε αυτή και λίγα χρόνια μετά οι τράπεζες δέχονται το τεράστιο πλήγμα, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές και τα σπίτια τους ενώ αυτοί πλουτίζουν.

ΑΠΟΨΗ: Φανταστείτε έναν άνθρωπο που κάθε φορά που πρέπει να μιλήσει με το λογιστή του και αυτός αρχίζει να του λέει νούμερα και "ερασιτεχνικούς" οικονομικούς όρους, τότε βάζει μπροστά την τεχνική "χάνομαι στο υπερδιάστημα" έως ότου ακουστεί μία από τις μαγικές φράσεις-λέξεις: "Αυτά...", "Τελειώσαμε...", "Ό,τι χρειαστείς ξαναπέρνα...". Αυτός είμαι εγώ. Φανταστείτε τώρα μια ταινία γεμάτη "προχωρημένους" οικονομικούς όρους, που ασχολείται με την αρχή της οικονομικής κρίσης και μας μιλάει γι αυτή μέσα από τα μάτια άμεσα εμπλεκομένων ανθρώπων και με μικρά διαλείμματα για απλές εξηγήσεις. Αυτό είναι το The Big Short. Φανταστείτε τώρα εμένα, να παρακολουθώ το συγκεκριμένο φιλμ. Τι λέτε; Αποτυχία μάλλον; Όχι! Πέσατε έξω! Το The Big Short είναι ένα απ΄τα πιο ενδιαφέροντα φιλμ που παρακολούθησα τελευταία!

  Αν μέσα σε όσα γράφω στην πρώτη παράγραφο προσέθετα και το όνομα του σκηνοθέτη - σεναριογράφου της ταινίας, Άνταμ Μακ Κέη, τότε τα πράγματα θα γίνονταν ακόμα πιο περίεργα, καθώς ο Μακ Κέη είναι γνωστός για τις κωμωδίες The Anchorman, The Other Guys και Step Brothers, όλες πολύ μα πάρα πολύ μακριά από το πνεύμα της νέας ταινίας του. Η κωμωδία δεν λείπει από το The Big Short και υπάρχουν στιγμές που πραγματικά γελάς αλλά αυτό που καταφέρνει ο Μακ Κέη μέσα από το σχεδόν ντοκιμαντερίστικο ύφος του φιλμ, είναι να παραδώσει απλά μαθήματα οικονομίας με έναν απλό, κωμικό και σατιρικό τρόπο. Δεν κατανοούμε τα πάντα, εδώ που τα λέμε, καθώς για να καταλάβεις το 100% απαιτείται απόλυτη συγκέντρωση σε όσα γίνονται στην οθόνη αλλά το φιλμ μας κρατά μαζί του μέχρι τέλους, αφού συνηθίσουμε τον διαφορετικό τρόπο κινηματογράφησης. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τους πρωταγωνιστές του και τους βάζει πολλές φορές να μιλούν άμεσα στο θεατή εξηγώντας κάποιες λεπτομέρειες ενώ υπάρχουν και τρία μικρά διαλέιμματα, όπου γνωστοί σταρ της εποχής εξηγούν με καυστικό τρόπο μερικά ακόμα οικονομικά... "πράγματα".

  Ένα πολύ δυνατό επιτελείο ηθοποιών συγκεντρώνεται στο The Big Short και είναι όλοι πολύ καλοί. Γκόσλινγκ και Πιτ βρίσκονται λίγο πιο πίσω από τους δύο κορυφαίους της ταινίας, Μπέιλι και Καρέλ. Ο Καρέλ συνεχίζει τις πολύ καλές ερμηνείες, δίνοντας μας εδώ τον πιο ανθρώπινο χαρακτήρα του φιλμ, αυτόν που είναι μέσα στο σύστημα, που βλέπει πόσο σάπιο είναι και που πονά για όσα έρχονται. Ο Μπέιλι είναι χαμένος μέσα στο ρόλο του. Ερμηνεύει έναν ιδιοφυή τύπο, με προβλήματα κοινωνικότητας, που επικοινωνεί μόνο μέσω της μουσικής και των αριθμών. Αυτός είναι θεωρητικά ο πρώτος που προέβλεψε την επερχόμενη καταστροφή. Η ερμηνεία του Μπέιλι είναι από αυτές που λέμε οσκαρικές, με τον πρώην Μπάτμαν να μεταμορφώνεται ψυχή και σώμα σε έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα, για ακόμα μια φορά.

 Δεν ξέρω πως θα ένιωθα αν παρακολουθούσα το φιλμ σε μια άλλη περίοδο της ζωής μου και όχι τώρα που η οικονομική κρίση βρίσκεται για τα καλά στη χώρα μας. Χαρακτηριστική η ατάκα που ακούμε από τα χείλη του Μπραντ Πιτ, λίγο πριν το τέλος, : "Ελλάδα, Ισλανδία ξόφλησαν. Η Ισπανία τρεκλίζει." Μπορεί να μη με άγγιζε το ίδιο κάποια άλλη στιγμή. Όμως, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, το The Big Short αποτέλεσε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Μια σατιρική ματιά πάνω σε μια από τις πιο τραγικές στιγμές που πέρασε και περνά η ανθρωπότητα, που σε κάνει να γελάς και να θλίβεσαι παράλληλα, με την απανθρωπιά που κρύβει ο χρηματοοικονομικός τομέας και οι άνθρωποι που τον υπηρετούν και με τα παιχνίδια που παίζονται εν αγνοία μας στις πλάτες μας. Κι εμείς, όπως συνέβαινε πάντοτε, συνεχίζουμε να ζούμε στον μικρό ψεύτικο κόσμο μας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn