Scoop (2024) Netflix Review

 

ΤΟ ΛΑΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Δραματική, Βιογραφική, Ιστορική
Διάρκεια: 102'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το τελευταίο διάστημα περνάει τα ζόρια της η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, έχοντας να διαχειριστούν ασθένειες, θανάτους αλλά και τον Χάρι που την έκανε με τη Μέγκαν, μακριά από το παλάτι. Το μόνο που τους έλειπε ήταν και μια ταινία του Νέτφλιξ που θα υπενθυμίσει στο κοινό το σκάνδαλο που ξέσπασε προ λίγων ετών και που στο επίκεντρο βρέθηκε ο αγαπημένος γιος της Βασίλισσας, πρίγκηπας Άντριου. Απ' ότι φαίνεται βέβαια, ούτε τότε ίδρωσε ιδιαίτερα το αυτάκι τους αλλά ούτε και τώρα καθώς εδώ που τα λέμε δεν διαφημίστηκε και ιδιαίτερα από την πλατφμόρμα η ταινία που υπογράφει σκηνοθετικά ο Φίλιπ Μάρτιν.

 Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο που έγραψε η δημοσιογράφος Σαμ ΜακΆλιστερ, για να παρουσιάσει στο κοινό την προσπάθεια της ίδιας αλλά και της δημοσιογραφικής ομάδας της εκπομπής Newsnight του BBC. Όταν στα χέρια της ΜακΆλιστερ φτάνουν πληροφορίες και φωτογραφίες που αποδεικνύουν τη σχέση του πρίγκηπα Άντριου με τον Τζέφρι Έπστιν, καταδικασμένο για παιδεραστία και διακίνηση παιδιών, τότε θα πιέσει το παλάτι και θα διεκδικήσει συνέντευξη με τον πρίγκηπα. Οι πιέσεις αποδίδουν και η κεντρική παρουσιάστρια της εκπομπής, Έμιλι Μάιτλις, βρίσκεται απέναντι από το αμφιλεγόμενο πρόσωπο.

 Η ιστορία έχει ενδιαφέρον αλλά η ταινία στηρίζεται κυρίως στις ερμηνείες της Τζίλιαν Άντερσον (Μάιτλις) και του αγνώριστου Ρούφους Σιούελ (πρίγκηπας Άντριου). Κάθε φορά που ένας από τους δύο (ή και οι δύο) βρίσκεται στην οθόνη, η θέαση γίνεται πιο ευχάριστη. Κατά τα άλλα όμως δεν έχουμε κάτι ιδιαίτερο εδώ. Τηλεοπτική προσέγγιση από τον Μάρτιν στο σενάριο του θεατρικού και τηλεοπτικού Πίτερ Μόφατ, που εδώ ομολογουμένως ταιριάζει σε αρκετά σημεία αλλά από την άλλη έχεις να κάνεις με μια μεγάλου μήκους ταινία, που έκανε μάλιστα πρεμιέρα στο Λονδίνο σε κινηματογραφική προβολή, οπότε θα ήθελα κάτι λίγο πιο κινηματογραφικό.

 Πήγε το Νέτφλιξ να φτιάξει το δικό του Spotlight αλλά δεν βγήκε όπως θα ήθελε. Το Scoop είναι ωστόσο μια από τις παραγωγές τις πλατφόρμας που ξεπερνάει το μέσο και που βλέπεται ευχάριστα, χάρη στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και του καλά σκηνοθετημένου τελευταίου ημίωρου.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

La Sociedad de la Nieve (2023) Review

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ

Δράματική, Ιστορική, Θρίλερ
Διάρκεια: 144'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Χουάν Αντόνιο Γκαρθία Μπαγιόνα ή J. A. Bayona, για τους φίλους, επιστρέφει στα ισπανόφωνα φιλμ και μετά το πέρασμα από το χολιγουντιανό μπλόκμπαστερ (Jurassic World: Fallen Kingdom) μας υπνεθυμίζει ότι είναι ένας πολύ ικανός σκηνοθέτης. Το ξεκίνημά του με το Ορφανοτροφείο, πίσω στο 2007, είχε ξεκάθαρα δείγματα ικανότητας χειρισμού, τόσο του είδους (τρόμος) αλλά και των ηθοποιών. Το Χόλιγουντ τον τσίμπησε, έκανε δύο αρκετά καλές ταινίες (The Impossible, A Monster Calls), προσπάθησε να κάνει κάτι διαφορετικό με το Jurassic World αλλά δεν έπεισε και το 2023 τον βρίσκει σκηνοθέτη στην επίσημη πρόταση της Ισπανίας για τα Όσκαρ. Το La Sociedad de la Nieve είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, που δυστυχώς εδώ δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε στον κινηματογράφο, όπως θα της άξιζε, αλλά στο Νέτφλιξ.

 Η ιστορία είναι σχετικά γνωστή και αφορά το αεροπορικό δυστύχημα στις Άνδεις, το 1972. Ένα αεροπλάνο που μεταφέρει μια ανδρική ομάδα ράγκμπι από την Ουρουγουάη στη Χίλη, πέφτει στις Άνδεις. Εκεί υπάρχουν 54 επιβάτες, οι οποίοι καταφέρνουν να επιζήσουν της πτώσης αλλά βρίσκονται πια μέσα στο απόλυτο λευκό τοπίο και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Οι μέρες περνάνε, διασώστες δεν φαίνονται, τα τρόφιμα τελειώνουν και σύντομα κάποιοι χάνουν τη ζωή τους. Οι επιζήσαντες θα πρέπει να βρουν τρόπο να τραφούν και τότε είναι που παίρνουν την απόφαση να καταφύγουν σε κάτι πολύ ακραίο (ακόμα κι αν υπάρχει μια πιθανότητα κάποιος να μην γνωρίζει το συμβάν, σε αυτό εδώ το κείμενο θα αποφύγουμε την αναφορά του, ώστε η εμπειρία της θέασης της ταινίας να είναι ακόμα πιο επιδραστική).

 Η ταινία του Μπαγιόνα είναι εξαιρετική σε κάθε πτυχή της. Η ανάλυση χαρακτήρων, οι διάλογοι και τα ηθικά διλλήματα που αρχίζουν να προβάλουν μπροστά στο ζητούμενο της επιβίωσης, τονίζονται ακόμα περισσότερο με τη χρησιμοποίηση του φυσικού, χιονισμένου κι έρημου τοπίου σε συνδυασμό με το κλειστοφοβικό της διαλυμένης ατράκτου του αεροσκάφους, εκεί όπου περνούν τις ώρες του οι πρωταγωνιστές. Το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο Μπαγιόνα σε συνεργασία με τους Μπερνάτ Βιλαπλάνα και Χάιμε Μάρκες, καταφέρνει να παρουσιάσει σχεδόν όλους τους χαρακτήρες με επάρκεια κινηματογραφικού χρόνου. Σάφως κάποιοι ξεχωρίζουν και είναι αναμενόμενο αλλά μπορούμε να κατανοήσουμε την πλειοψηφία των επιζήσαντων και τον τρόπο σκέψης τους καθώς επίσης και το θρησκευτικό τους υπόβαθρο, το οποίο παίζει κι αυτό το ρόλο του, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και πρέπει να παρθεί μια πολύ σημαντική απόφαση που έρχεται σε σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση. Αυτό όμως εξετάζει κυρίως η ταινία. Ποιά είναι τα όρια αυτής της φύσης, σε συνθήκες που για να τα καταφέρεις, πρέπει να προσπαθήσεις να τα υπερβείς και να τα ορίσεις εκ νέου;

 Οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές από όλο το επιτελείο. Όταν έρχεται η στιγμή τους, φροντίζουν όλοι να την αξιοποιήσουν. Ωστόσο ειδικότερα θα αναφέρω τους δύο που με εντυπωσίασαν περισσότερο. Ο Ουρουγουανός, Έντσο Βόγκρινσικ, στο ρόλο του Νούμα, του άτυπου ίσως πρωταγωνιστή, και ο Μεξικανός, Ματίας Ρέκαλτ, στο ρόλο του Ρομπέρτο Κανέσα, είναι οι δύο που τραβούν λίγο περισσότερο την προσοχή σου. Ο Νούμα έχει να διαχειριστεί πολλά και ο Βόγκρινσικ το αποδίδει αυτό με τρομερή προσήλωση στην ερμηνεία του, ενώ ο Ρέκαλτ, χειρίζεται τον Κανέσα με εσωτερικότητα και βγάζοντας όλο την ψυχολογική κατάσταση του ήρωα στα μάτια του.

 Τέλος, άξια θαυμασμού είναι η επιλογή του φυσικού τοπίου για τα γυρίσματα και η αποφυγή ψηφιακών εφέ. Κάθε φορά που οι πρωταγωνιστές στέκονται έξω από τα συντρίμμια και κουβεντιάζουν, νιώθεις την παγωνιά στο δέρμα σου. Τα εναέρια πλάνα των βουνών με τις μικρές ανθρώπινες κουκίδες στο χιονισμένο τοπίο αρκούν για να καταλάβεις την τραγικότητα της κατάστασης που βίωσαν αυτοί οι άνθρωποι.

 Οι ταινίες βασισμένες σε αληθινά γεγονότα εμφανίζουν συνήθως προβληματάκια στην αφήγηση. Το γεγονός επισκιάζει την κινηματογραφική ταινία, σαν και οι ίδιοι οι δημιουργοί να αφήνουν την ταινία να κυλήσει χωρίς να φροντίσουν να δώσουν μια δική τους οπτική, μια ανάγνωση του γεγονότος που θα χρησιμέψει στο να πάμε βήματα παρακάτω από αυτό και να δούμε τι μπορεί να μας προσφέρει "καλλιτεχνικά" και δραματουργικά αυτή η ανάγνωση. Οφείλει ο δημιουργός να σκαλίσει κάτω από τα γεγονότα, για να "πει " κάτι. Στην Κοινωνία του Χιονιού, ο Μπαγιόνα και οι συνεργάτες του το κάνουν αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Midway - Trailer

 Φαντάζομαι ότι το όνομα Ρόλαντ Έμεριχ, στους περισσότερους εκεί έξω, θα λέει κάποια πράγματα. Αν δεν λέει, να σας πληροφορήσω ότι είναι ο άνθρωπος που σκηνοθέτησε ταινίες όπως το Ημέρα Ανεξαρτησίας, Μετά την Επόμενη Μέρα, Stargate, Γκοτζίλα και τα πιο πρόσφατα Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή, Λευκός Οίκος: Η Πτώση. Οι ταινίες λοιπόν του Έμεριχ είναι πάντα θεαματικές, με πλούσια εφέ, δράση αλλά σπάνια στοχεύουν σε κάτι περισσότερο από απλή διασκέδαση.

 Η νέα ταινία που σκηνοθετεί ο Έμεριχ βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα της Ναυμαχίας του Μίντγουεϊ, μεταξύ Αμερικανών και Ιαπώνων κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, και ομολογώ ότι δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα αποδειχτεί καλή επιλογή, ούτε για τον ίδιο τον σκηνοθέτη, ούτε για το στούντιο που θέλησε να κάνει ένα πολεμικό δράμα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, με σκηνοθέτη τον Έμεριχ. Το τρέιλερ δείχνει μεν θεαματικό, το επιτελείο των ηθοποιών είναι εξαιρετικό αλλά το φιλμ φοβάμαι ότι θα κινηθεί ξεκάθαρα σε εντελώς ρηχά νερά, από πλευράς ιστορικών γεγονότων, κοντά στα επίπεδα του Περλ Χάρμπορ, δια χειρός Μάικλ Μπέι. Φαντάζομαι λοιπόν ότι πάνω κάτω ξέρετε τι να περιμένετε. Όπως και να 'χει, το τρέιλερ παραμένει θεαματικό.

The Stanford Prison Experiment (2015)

Είδος: Ιστορική, Δραματική

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ

Σκηνοθεσία:Kyle Patrick Alvarez

Σενάριο:Tim Talbott,
Philip Zimbardo(βιβλίο)

Παίζουν:Ezra Miller,
Tye Sheridan,Billy Crudup

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1971 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διεξήχθη ένα πείραμα με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο. Είκοσι τέσσερις φοιτητές αναλαμβάνουν ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων, για να εξετασθούν οι ψυχολογικές επιπτώσεις που θα επιφέρει η μετατροπή τους αυτή. Το πείραμα δεν εξελίχθηκε ιδανικά, ωστόσο συμπεράσματα βγήκαν και δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά για την ανθρώπινη φύση.

ΑΠΟΨΗ: Άλλη μια περίπτωση αξιόλογης ταινίας, που δεν προβλήθηκε ποτέ στους κινηματογράφους της χώρας μας. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το Πείραμα Του Στάνφορντ, αποτελεί ένα δυνατό ψυχολογικό δράμα, που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση αμέσως μετά το τέλος του.

  Γυρισμένο σε είκοσι μία ημέρες, το Πείραμα Του Στάνφορντ, διηγείται την αληθινή ιστορία ενός αποτυχημένου ουσιαστικά πειράματος. Φοιτητές αναλαμβάνουν τους ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων και αυτό που αρχίζει σαν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ρόλων, εξελίσσεται σύντομα σε κάτι πιο σκοτεινό. Οι μεν δεσμοφύλακες απολαμβάνουν τη δύναμη που τους δίνει η εξουσία, οδηγώντας τους εαυτούς αρκετές φορές στα άκρα, οι δε φυλακισμένοι λειτουργούν σύντομα σαν κατώτερα όντα, φοβισμένοι και χάνοντας μεγάλο μέρος της αυτοεκτίμησής τους. Ενδιαφέρον έχει και η αντίδραση των καθηγητών/ παρατηρητών του πειράματος. Το υπόγειο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει μετατραπεί σε μια μικρή φυλακή, με δεσμοφύλακες, κρατούμενους αλλά και διοικητικό προσωπικό καθώς οι καθηγητές γίνονται ακούσια μέρος του πειράματός τους, με τον υπεύθυνο καθηγητή, Φίλιπ Ζιμπάρντο, να έχει ρόλο διοικητή της φυλακής.

  Ο Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ σκηνοθετεί και το κάνει με ένα τρόπο βασανιστικό αρκετές φορές για τους θεατές. Τα λεπτά υπάρχουν στιγμές που κυλούν αργά, όπως ακριβώς κυλούσαν οι ώρες για τους έγκλειστους στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Θα μπορούσε, είναι η αλήθεια, το φιλμ να έχει μικρότερη διάρκεια και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του καθώς δυσκολεύει αρκετά το θεατή σε ένα- δύο σημεία. Παρά ταύτα η σκηνοθεσία του Άλβαρεζ έχει δυναμική. Βγάζει καλές ερμηνείες από το νεαρό καστ, δημιουργεί εκνευρισμό στο θεατή, κινηματογραφώντας με ντοκιμαντερίστικο τρόπο όσα συμβαίνουν στη φυλακή, δείχνοντας τον τρόπο που λειτουργεί η ανθρώπινη φύση. Αν το φιλμ ήταν λίγο πιο κινηματογραφικό, με μικρότερη διάρκεια και ένα πιο ενδιαφέρον μοντάζ, θεωρώ ότι θα είχαμε να κάνουμε με ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό δράμα/ μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το τελικό αποτέλεσμα ωστόσο είναι μια ενδιαφέρουσα ψυχολογική μελέτη και, όπως γράφω και παραπάνω, πυροδοτεί συζητήσεις αμέσως μετά το τέλος της προβολής, δείγμα κι αυτό της δυναμικής μιας ταινίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Anthropoid (2016)

Είδος: Ιστορική, Δραματική

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ: ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ

Σκηνοθεσία:Sean Ellis

Σενάριο:Sean Ellis,Anthony Frewin

Παίζουν:Jamie Dornan,
Cillian Murphy,Charlotte Le Bon

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ράινχαρντ Χάινριχ, τρίτος τη τάξει αξιωματικός των Ναζί, βρίσκεται στα εδάφη της Τσεχοσλοβακίας. Μια ομάδα αντιστασιακών προετοιμάζει το έδαφος για τη δολοφονία του Χάινριχ, δίνοντας στην επιχείρηση το κωδικό όνομα Ανθρωποειδές. 

ΑΠΟΨΗ: Ένα από τα προβλήματα των ιστορικών ταινιών είναι ότι το τέλος τους είναι συνήθως γνωστό, οπότε πρέπει να βρουν ενδιαφέροντα τρόπο να διηγηθούν την ιστορία, για να κάνουν το "ταξίδι" πιο ευχάριστο για το θεατή. Το Anthropoid έχει μια πολύ δυνατή ιστορία θάρρους και αυτοθυσίας να διηγηθεί και καταφέρνει πολύ καλά να κρατήσει τα μάτια μας στην οθόνη μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν γνωρίζουμε την κατάληξη.

  Τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Λονδρέζου σκηνοθέτη, Σον Έλις, το Anthropoid, είναι ένα ιστορικό δράμα, που διαθέτει όλα όσα περιμένεις από ένα τέτοιο φιλμ, ενώ ο Έλις φανερώνει και μια πιο καλλιτεχνική ευαισθησία μέσα από ορισμένα πλάνα του. Καλή καθοδήγηση των ηθοποιών, σταθερή, καθαρή αφήγηση, με δόσεις σασπένς αλλά και ρομαντισμού. Ο Έλις διαλέγει ένα μουντό καμβά χρωμάτων αποτυπώνοντας το κλίμα φτώχειας και κατοχής στην Τσεχοσλοβακία, ενώ όταν θέλει να μας ευαισθητοποιήσει παραπάνω παίζει ελαφρώς με τα χρώματα και τους φωτισμούς, δίνοντας μια πιο μεταφυσική διάσταση στο σκληρό πεπρωμένο που φαίνεται να έχει γραφτεί για τους ήρωές του.

  Από την πλευρά των ηθοποιών αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Κίλιαν Μέρφι, ο οποίος είναι πλήρως αφοσιωμένος στο χαρακτήρα. Ψυχρός, με ξεκάθαρο βλέμμα, γνώση του προσωπικού κόστους που έχει η αποστολή του, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Μέρφι, είναι ο πιο επιβλητικός της ταινίας, με τον Γιαν Κούμπις, τον σύμμαχο και φίλο που υποδύεται ο Τζέιμι Ντόρναν, να ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής, δίνοντας κι αυτός με τη σειρά του μια πολύ καλή ερμηνεία.

  Χωρίς να γίνεται ποτέ κάτι "μεγαλύτερο", το Anthropoid, όπως είπαμε και πιο πάνω, δίνει όσα περιμένεις να πάρεις από ένα φιλμ του είδους του. Η ιστορία του από μόνη της είναι τόσο δυνατή και ο τρόπος που ο Έλις την προσεγγίζει δε μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Άψογο δεν είναι, τα λαθάκια του τα έχει και τα εντοπίζω κυρίως στον τρόπο που χειρίζεται στα μέσα του φιλμ τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες αλλά και στην κουραστική επιλογή να μιλάνε οι πάντες σπαστά αγγλικά, πράγμα που αρχικά σε αποσπά από τη ροή της ταινίας. Είπαμε, όμως, η ιστορία είναι από μόνη της πολύ δυνατή και συγκινητική, μία από τις πιο χαρακτηριστικές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κι ο Έλις καταφέρνει αυτό να το αναδείξει, χωρίς τουλάχιστον να ξεφύγει σε υπερβολές και να οδηγήσει τους ηθοποιούς του σε αχρείαστες ερμηνευτικές κορώνες, πράγμα εύκολο να συμβεί στα φιλμ του είδους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Elvis & Nixon (2016)

Είδος: Κωμωδία, Ιστορική

Σκηνοθεσία:Liza Johnson

Σενάριο:Joey Sagal,Hanala Sagal,
Cary Elwes

Παίζουν:Michael Shannon,
Kevin Spacey,Alex Pettyfer

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η ιστορία πίσω από την πιο περιζήτητη φωτογραφία των Εθνικών Αρχείων των Η.Π.Α. Η συνάντηση του τότε Προέδρου της χώρας, Ρίτσαρντ Νίξον, με τον Έλβις Πρίσλεϊ, όσα προηγήθηκαν και όσα θα μπορούσαν να έχουν ειπωθεί μέσα στο οβάλ γραφείο.

ΑΠΟΨΗ: Όταν ο Βασιλιάς ζητά να έχει μια κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Πρόεδρο, τότε ποιός μπορεί να του το αρνηθεί; Παρά τις μικρές δυσκολίες που αντιμετώπισε, ο Έλβις τελικά τα κατάφερε, συνάντησε τον τότε πλανητάρχη, Ρίτσαρντ Νίξον, τα είπαν στο οβάλ γραφείο και έβγαλαν και μια από τις πιο διάσημες φωτογραφίες στην ιστορία της Αμερικής.

  Η Λίζα Τζόνσον παίρνει στα χέρια της το σενάριο που έγραψαν τρεις ηθοποιοί (Τζόι Σαγκάλ, Χάναλα Σαγκάλ, Κάρι Έλγουις) και δίνει μια χιουμοριστική ιστορία γύρω από τον τρόπο και τον λόγο της συνάντησης των δύο ανδρών. Όσα προηγήθηκαν αυτής της συνάντησης, η αρχική άρνηση του Νίξον να βάλει έναν διασκεδαστή στο οβάλ γραφείο, οι γενικότερες ανασφάλειες του ανθρώπου Νίξον, ο πατριωτισμός του Έλβις, ο περίεργος τρόπος χειρισμού της δύναμής του, η εμμονή του με τα αστυνομικά σήματα και τα όπλα, η ψυχολογική φθορά του ανθρώπου πίσω από τον "Έλβις" είναι μερικά από τα θέματα που απασχολούν το φιλμ και η Τζόνσον καταφέρνει να τα διηγηθεί με αρκετό χιούμορ, αφήνοντας τους δύο πρωταγωνιστές να εξωτερικεύσουν τα εσώψυχά τους μόνο σε μία σκηνή ο κάθε ένας, με δύο τύποις μονολόγους. Ο Έλβις μπροστά στον καθρέφτη εξηγεί γιατί πρέπει να να μεταμορφώνεται στον τύπο με το γυαλί ηλίου, τη χρυσή ζώνη και τα προκλητικά ρούχα και ο Νίξον, στο οβάλ γραφείο, μιλά για το πόσο έπρεπε να παλέψει για να αποκτήσει το κάθε τι στη ζωή του.

  Τα δύο μεγάλα ατού της ταινίας είναι οι Μάικλ Σάνον και Κέβιν Σπέισι, τοποθετώντας πρώτο τον Σάνον όχι τυχαία. Ενώ κανείς από τους δύο τους δε μπορείς να πεις ότι μοιάζει στο πρόσωπο που υποδύεται, ο Σπέισι έχει να "πιαστεί" από μερικά χαρακτηριστικά του Νίξον και καταφέρνει να τον θυμίσει αρκετά. Αυτό που κάνει ο Σάνον από την άλλη είναι να βγάζει την αύρα του Έλβις και να σε πείθει ότι βλέπεις αυτόν, χωρίς στην ουσία να μοιάζει στο ελάχιστο με τον "Βασιλιά". Βασισμένο περισσότερο στον Έλβις, το φιλμ δίνει χώρο στον Σάνον να αναπτύξει το χαρακτήρα και να καταφέρει να είναι αστείος χωρίς, όμως, να τον γελοιοποιεί, με μόνη εξαίρεση ίσως τη σκηνή του καράτε στον Λευκό Οίκο.

  Καλύτερη στιγμή της ταινίας είναι η συνάντηση στον Λευκό Οίκο, η οποία γίνεται μετά από μια ώρα (η διάρκεια της ταινίας είναι 86 λεπτά) και από το λεπτό που οι δύο άνδρες βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλο, η οθόνη γίνεται φωτεινότερη. Όσα υποθετικά ειπώθηκαν μεταξύ τους είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα με όσα προηγήθηκαν, με τη συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από θέματα όπως ο φόβος του κομουνισμού, η διάβρωση της νεολαίας, η "δύναμη" και το καράτε! Το σουρεαλιστικό του όλου θέματος απογειώνεται όταν ο Έλβις αποχαιρετά τον Πρόεδρο, όχι με τον κλασικό τρόπο που επιβάλλει το πρωτόκολλο αλλά με μια δυνατή αγκαλιά και ένα μεγαλοπρεπέστατο "Σαγιονάρα, κύριε Πρόεδρε", στο τέλος!

  Έχει ενδιαφέρον το φιλμ της Τζόνσον και είμαι σίγουρος ότι το κοινό της Αμερικής θα το βρει ακόμα πιο ενδιαφέρον σε σχέση με εμάς εδώ στην Ελλάδα. Ο Έλβις είναι μια παγκόσμια προσωπικότητα αλλά ο Νίξον και η φωτογραφία του με τον "Βασιλιά" δεν είναι κάτι που μας απασχολεί ιδιαίτερα. Οι καλές ερμηνείες, η χιουμοριστική διάθεση και η μικρή διάρκεια του φιλμ είναι σύμμαχοι στην τελικά θετική κρίση αλλά χωρίς το Elvis & Nixon να σημαίνει ότι θα κερδίσει μια θέση στην κινηματογραφική μνήμη μας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Risen (2016)

Είδος: Δραματική, Θρησκευτική

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Σκηνοθεσία:Kevin Reynolds

Σενάριο:Kevin Reynolds,Paul Aiello

Παίζουν:Joseph Fiennes,Tom Felton,
Peter Firth

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Πόντιος Πιλάτος αναθέτει στον Κλάβιο, τον καλύτερο αξιωματικό του, να ερευνήσει την υπόθεση του χαμένου πτώματος του Ιησού του Ναζωραίου, τρεις ημέρες μετά την ταφή του, προσπαθώντας να αποφύγουν την εξέγερση του λαού που θεωρεί τον Ιησού ως τον Μεσσία. Ο Κλάβιος αναζητά τους μαθητές του Ιησού και μέσα από αυτούς θα ανακαλύψει την αλήθεια.

ΑΠΟΨΗ: Οι ταινίες με θέματα θρησκευτικά και ιδιαίτερα αυτές που εστιάζουν στην ιστορία του Ιησού του Ναζωραίου, τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται προβληματικές. Πέρα από τα Πάθη του Μελ Γκίμπσον, οι υπόλοιπες προσπάθειες είχαν πολύ συμβατικά αποτελέσματα. Το Risen μοιάζει να θέλει να ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο αρχικά αλλά στην πορεία ακολουθεί κι αυτό πιο "ασφαλή" μονοπάτια, περισσότερο διδακτικά παρά ερευνητικά.

  Ο Κέβιν Ρέινολντς, τον οποίο πάντα θεωρώ αδιάφορο σκηνοθέτη, προσπαθεί να στήσει ένα σκηνικό αστυνομικού μυστηρίου, με τον Ρωμάιο, Κλάβιο, στο ρόλο του ντέτεκτιβ. Όσο λοιπόν η ταινία ακολουθεί αυτό το δρόμο, παρουσιάζεται ενδιαφέρουσα, παρά την αργή ροή της και την εντύπωση που δίνει ότι πρόκειται για τηλεοπτική παραγωγή κι όχι για μια μεγάλη κινηματογραφική, Χολιγουντιανή παραγωγή. Η καλή ερμηνεία του Φάινς είναι αυτή που κρατά το θεατή περισσότερο προσηλωμένο στην οθόνη, μαζί με την περιέργεια. Περιέργεια για το πώς θα χειριστεί τη συνάντηση του Ρωμαίου με τον αναστημένο Ιησού αλλά και ποιά θα είναι η απεικόνιση του Ιησού σε αυτό το φιλμ. Σε αυτά τα δύο ο Ρέινολντς τα καταφέρνει πολύ καλά! Ο πολύ καλός καρατερίστας Κλιφ Κέρτις, μας δίνει έναν Ιησού πολύ μακρυά εμφανισιακά από αυτόν του Ρόμπερτ Πάουελ, της κλασικής σειράς του Φράνκο Τζεφιρέλι, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Σύμφωνα, όμως, με όσα γνωρίζουμε σήμερα, ο Ιησούς ήταν μια φυσιογνωμία πολύ πιο κοντά σε αυτήν του Κέρτις, πιο μελαψός, πιο στρογγυλοπρόσωπος, σε σχέση με αυτήν του Πάουελ. Ερμηνευτικά ο Κέρτις δεν κάνει πολλά αλλά είναι αρκετά για να σε ικανοποιήσουν, καθώς το διάστημα που εμφανίζεται είναι ούτως ή άλλως μικρό.

  Οι πιο δυνατές στιγμές της ταινίας είναι οι δύο συναντήσεις του Κλάβιου με τον Ιησού. Η πρώτη έχει το χαρακτήρα της αποκάλυψης για τον Ρωμαίο, καθώς βλέπει ολοζώντανο μπροστά του έναν άνθρωπο που θεωρούσε νεκρό και η δεύτερη είναι πιο συγκινητική, με τον Ρωμαίο να συνομιλεί με τον Ιησού και να κατανοεί πολύ περισσότερα για το νόημα της ζωής του. Και οι δύο στιγμές αποδίδονται πολύ καλά από τον Ρέινολντς αλλά και τον Φάινς.

  Το φιλμ, ωστόσο, παρότι παρακολουθείται με ενδιαφέρον, δε μπορεί να αλλάξει πορεία και να σου δώσει κάτι παραπάνω. Λίγο η άτσαλη παρουσία των μαθητών, λίγο κάποια βιαστικά ηθικά διδάγματα, λίγο το ανακάτεμα "αποδεκτών", ιστορικών γεγονότων με άλλα που είναι αμφισβητούμενα, λίγο το εφετζίδικο αντίο του Ιησού και κάπως έτσι χάνει πόντους ο Ρέινολντς και μας δίνει ένα ακόμα μέτριο δημιούργημα.

  Για τις μέρες του Πάσχα δεν είναι κακή επιλογή το Risen. Έχει κάποιες καλές στιγμές και προσπαθεί να σεβαστεί τόσο τους πιστούς όσο και τους άπιστους ή τους μη πεπεισμένους, αν θέλετε, καθώς περισσότερο μοιάζει να παρακολουθεί τα γεγονότα μέσα από τα μάτια των τελευταίων. Ο Κλάβιος ερευνά αρχικά για την υπηρεσία του και σταδιακά για τον εαυτό του, για τη δική του εσωτερική ανάγκη να ανακαλύψει τον Άνθρωπο που έχει μπροστά του. Απλώς όλα αυτά ο Ρέινολντς μας αφήνει να τα συμπεράνουμε με την καλή μας πίστη, εστιάζοντας λανθασμένα στα θαύματα του Ιησού ως τις πράξεις που πείθουν απόλυτα τον Κλάβιο και όχι στα λόγια και στη γενικότερη αύρα που εκπέμπει ο Ναζωραίος. Τέλος πάντων, ούτε ο Χιτών είναι το φιλμ του Ρέινολντς, ούτε το Μπεν Χουρ, που μπορείς να τα δεις και να τα ξανά δεις και να τα ξανά δεις. Ναι μεν βλέπεται με ευκολία, αλλά με την ίδια ευκολία θα το ξεχάσετε.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Valkyrie (2008)

Είδος: Ιστορική

EΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΒΑΛΚΥΡΙΑ

Σκηνοθεσία:Bryan Singer

Σενάριο:Christopher McQuarrie,

Nathan Alexander

Παίζουν:Tom Cruise,Bill Nighy,

Carice van Houten

Γράφει ο Αλέξανδρος Ανδρεανίδης

ΥΠΟΘΕΣΗ:Μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών, με αρχηγό τον στρατιωτικό Claus von Stauffenberg (Τομ Κρουζ),σχεδιάζει τη δολοφονία του Φίρερ, ώστε να εξασφαλίσει τη δύναμη του στρατού και να λήξει ο πόλεμος. Συνωμοσίες, προδοσίες, ίντριγκα συνθέτουν μια περιπέτεια γεμάτη σασπένς, φέρνοντας στο φως όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα πίσω από μια μοναδική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας.(cine.gr)

ΑΠΟΨΗ: H συγκεκριμένη ταινία πραγματεύεται μία από τις 27 απόπειρες δολοφονίας του Χίτλερ(μεταξύ 1934-1944) με κωδική ονομασία, ¨Επιχείρηση Βαλκυρία¨.Ας αναφερθούμε λίγο πιο συγκεκριμένα.
Η "Βαλκυρία", αρχικά ήταν ένα σχέδιο (το είχε εγκρίνει ο ίδιος ο Χίτλερ), που προέβλεπε τη συνέχιση άσκησης εξουσίας από το ναζιστικό καθεστώς σε περίπτωση εξέγερσης των εκατομμύρια εργατών που δούλευαν στα κατεχόμενα εδάφη της Γερμανίας,καθώς και στην περίπτωση βομβαρδισμών της χώρας.Αυτό ακριβώς το σχέδιο χρησιμοποίησε εναντίον του ο Claus von Stauffenberg (Tom Cruise) μαζί με την ενδογερμανική αντίσταση για να σκοτώσουν τον Χίτλερ και να ηγηθούν ενός πραξικοπήματος για να σταματήσουν τον πόλεμο.
Το σχέδιο είχε τελειοποιηθεί και το μόνο που έψαχναν ήταν το πότε και το που θα γίνει η δολοφονία του Χίτλερ. Τελικά, αποφασίστηκε να γίνει στις 20 Ιουλίου 1944. Ο Claus von Stauffenberg ,σε μία σύσκεψη, στην οποία παρευρίσκονταν  και ο Χίτλερ μεταξύ άλλων, έβαλε εκρηκτικά στην αίθουσα και ουσιαστικά ήταν η αρχή του τέλους. Μέχρι να διαπιστωθεί ότι ο Χίτλερ ήταν ζωντανός όλα έβαιναν καλώς, αλλά ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Μετά την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος, η Gestapo προχώρησε στη σύλληψη τουλάχιστον 7.000 ατόμων, από τα οποία τα 4.980 εκτελέστηκαν, μεταξύ των οποίων και οι πρωταγωνιστές μας. Ακόμη και στις παραμονές πτώσης του ναζιστικού καθεστώτος (Άνοιξη 1945) υπήρξαν εκτελέσεις. Ήταν η τελευταία καταγεγραμμένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ από την ενδογερμανική αντίσταση.

Ξέρω ότι σας κούρασα με τα ιστορικά γεγονότα αλλά τέτοια πραγματεύεται η ταινία και έπρεπε να αναφερθούν, για να τονίσουν το μέγεθος της δουλειάς τόσο του σκηνοθέτη, Bryan Singer, όσο και των σεναριογράφων. Απλά, λιτά πράγματα με έμφαση στα ιστορικά γεγονότα, χωρίς υπερβολές, χωρίς κουραστικούς διαλόγους και με ερμηνείες για Όσκαρ, συνθέτουν ένα πραγματικό κινηματογραφικό αριστούργημα. Ο Tom Cruise μαζί με το υπόλοιπο cast κρίνονται άριστα διαβασμένοι και συνδέονται άρρηκτα με τους ρόλους τους.
Όπως έχει αναφερθεί από πολλούς για τη διάρκεια της ταινίας, θέλω να αναφέρω ότι δεν με κούρασε ποτέ και μου κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι τέλους παρότι η έκβασή της ήταν αναμενόμενη!

Ως συμπέρασμα, πρόκειται για μία από τις καλύτερες ιστορικές ταινίες που χρονολογούνται στο Β' παγκόσμιο και εξυμνούν την ενδογερμανική συμμαχία.Δεν πρέπει να λείπει από τη συλλογή κανενός.

Θα καταγραφούμε στη γερμανική ιστορία ως προδότες. Αν διστάσουμε όμως, θα προδώσουμε την ίδια τη συνείδησή μας.(Claus von Stauffenberg)

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Cine.gr

Gladiator (2000)

Είδος: Ιστορική, Περιπέτεια, Δραματική

O ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ

Σκηνοθεσία:Ridley Scott

Σενάριο:David Franzoni

Παίζουν:Russell Crowe,

Joaquin Phoenix,Connie Nielsen

Γράφει ο Αλέξανδρος Ανδρεανίδης

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Maximus Decimus Meridias ειναι ο καλυτερος και παραλληλα πιο λαοφιλης απο τους στρατηγους του αυτοκρατορα Μαρκου Αυρηλιου, ο οποιος οταν πεθαινει τον αφηνει ως διαδοχο του θρονου, υποσκελιζοντας τον ιδιο το γιο του, τον Κομμωδο, με την ελπιδα πως ο Maximus θα μπορεσει να λειτουργησει ως γεφυρα για τη μεταβαση απο τη μοναρχια προς τη δημοκρατια. Ωστοσο ο δολοπλοκος Κομμωδος θα κατορθωσει να τον βγαλει απο το προσκηνιο, καθαιρωντας τον και καταδικαζοντας τον σε θανατο. Παρολο που ο Maximus θα γλιτωσει την εκτελεση, δεν θα μπορεσει να κανει το ιδιο και για την οικογενεια του κι ετσι, ως μονομαχος πλεον, περιμενει την καταλληλη ευκαιρια για να δρασει και να εκδικηθει. Η ευκαιρια δεν θα αργησει να παρουσιαστει, με την ευκαιρια διοργανωσης μονομαχιων προς τιμην του νεου αυτοκρατορα στη Ρωμη, οπου καλειται να συμμετασχει και η ομαδα του Maximus.(cine.gr)

ΑΠΟΨΗ: Καθηλωτική περιπέτεια του Ridley Scott για την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Πέντε Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και α’ ανδρικού ρόλου (αγαπημένος R. Crowe), μέσα από δώδεκα υποψηφιότητες ,τοποθετούν την ταινία ανάμεσα στις καλύτερες του είδους.

Μολονότι μιλάμε για μια απλή ιστορία εκδίκησης, το σενάριο είναι καλοδουλεμένο, παρουσιάζοντας την  εφιαλτική διαδρομή του στρατηλάτη  Maximus Decimus Meridias(Russell Crowe) που έδωσε μέχρι και τη ζωή του για τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Φαντασμαγορικές σκηνές δράσης μέσα και έξω από το Κολοσσαίο, άψογα γυρισμένες και με έντονο το στοιχείο της ωμής βίας(το επιτάσσει η ρωμαϊκή αυτοκρατορία άλλωστε).

Επίσης είναι άξιο αναφοράς ότι η μεταφορά του ιστορικού Κολοσσαίου στις κινηματογραφικές αίθουσες ,θεωρείται από τις ακριβέστερες που έχουν υπάρξει ποτέ.

Για το τέλος άφησα ένα κομμάτι της ταινίας που ,πραγματικά δεν ασχολούμαι σχεδόν ποτέ μαζί του, εκτός και αν είναι θρίλερ,τη μουσική.Πραγματικά έμεινα έκπληκτος.Δεν περίμενα να με συνεπάρει τόσο πολύ σε μία ταινία που κύριος στόχος είναι η βία. Άξιος συγχαρητηρίων ο κύριος Ηans Zimmer για τη μουσική επένδυση λοιπόν και θα περιμένω να ξαναδώ ή μάλλον να ξανακούσω αντίστοιχες δημιουργίες του.

Με λίγα λόγια: Ταινία τεραστίων διαστάσεων με τον αγαπημένο Rassell Crowe σε μία ακόμη συγκλονιστική ερμηνεία. Από τις καλύτερες του είδους και δεν πρέπει να λείπει από την ταινιοθήκη κανενός.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

cine.gr