Scoop (2024) Netflix Review

 

ΤΟ ΛΑΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Δραματική, Βιογραφική, Ιστορική
Διάρκεια: 102'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Το τελευταίο διάστημα περνάει τα ζόρια της η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, έχοντας να διαχειριστούν ασθένειες, θανάτους αλλά και τον Χάρι που την έκανε με τη Μέγκαν, μακριά από το παλάτι. Το μόνο που τους έλειπε ήταν και μια ταινία του Νέτφλιξ που θα υπενθυμίσει στο κοινό το σκάνδαλο που ξέσπασε προ λίγων ετών και που στο επίκεντρο βρέθηκε ο αγαπημένος γιος της Βασίλισσας, πρίγκηπας Άντριου. Απ' ότι φαίνεται βέβαια, ούτε τότε ίδρωσε ιδιαίτερα το αυτάκι τους αλλά ούτε και τώρα καθώς εδώ που τα λέμε δεν διαφημίστηκε και ιδιαίτερα από την πλατφμόρμα η ταινία που υπογράφει σκηνοθετικά ο Φίλιπ Μάρτιν.

 Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο που έγραψε η δημοσιογράφος Σαμ ΜακΆλιστερ, για να παρουσιάσει στο κοινό την προσπάθεια της ίδιας αλλά και της δημοσιογραφικής ομάδας της εκπομπής Newsnight του BBC. Όταν στα χέρια της ΜακΆλιστερ φτάνουν πληροφορίες και φωτογραφίες που αποδεικνύουν τη σχέση του πρίγκηπα Άντριου με τον Τζέφρι Έπστιν, καταδικασμένο για παιδεραστία και διακίνηση παιδιών, τότε θα πιέσει το παλάτι και θα διεκδικήσει συνέντευξη με τον πρίγκηπα. Οι πιέσεις αποδίδουν και η κεντρική παρουσιάστρια της εκπομπής, Έμιλι Μάιτλις, βρίσκεται απέναντι από το αμφιλεγόμενο πρόσωπο.

 Η ιστορία έχει ενδιαφέρον αλλά η ταινία στηρίζεται κυρίως στις ερμηνείες της Τζίλιαν Άντερσον (Μάιτλις) και του αγνώριστου Ρούφους Σιούελ (πρίγκηπας Άντριου). Κάθε φορά που ένας από τους δύο (ή και οι δύο) βρίσκεται στην οθόνη, η θέαση γίνεται πιο ευχάριστη. Κατά τα άλλα όμως δεν έχουμε κάτι ιδιαίτερο εδώ. Τηλεοπτική προσέγγιση από τον Μάρτιν στο σενάριο του θεατρικού και τηλεοπτικού Πίτερ Μόφατ, που εδώ ομολογουμένως ταιριάζει σε αρκετά σημεία αλλά από την άλλη έχεις να κάνεις με μια μεγάλου μήκους ταινία, που έκανε μάλιστα πρεμιέρα στο Λονδίνο σε κινηματογραφική προβολή, οπότε θα ήθελα κάτι λίγο πιο κινηματογραφικό.

 Πήγε το Νέτφλιξ να φτιάξει το δικό του Spotlight αλλά δεν βγήκε όπως θα ήθελε. Το Scoop είναι ωστόσο μια από τις παραγωγές τις πλατφόρμας που ξεπερνάει το μέσο και που βλέπεται ευχάριστα, χάρη στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και του καλά σκηνοθετημένου τελευταίου ημίωρου.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Sound of Freedom (2023) Review

SOUND OF FREEDOM:

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Βιογραφική, Δραματική, Αστυνομική
Διάρκεια: 131'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Η Μελωδία της Ελευθερίας είναι μια ταινία, η οποία εδώ και αρκετούς μήνες, με την προβολή της στους κινηματογράφους των Η.Π.Α., έχει προκαλέσει προβληματισμούς και αρκετές συζητήσεις, όχι μόνο για το περιεχόμενό της αλλά και για τη διαδρομή της μέχρι να καταφέρει να βρει διανομή στις αίθουσες, καθώς περίμενε πέντε χρόνια στο ράφι. Ο πρωταγωνιστής και παραγωγός της ταινίας, Τζιμ Καβίζελ, υποστηρίζει ότι το θέμα της ταινίας ενόχλησε τα μεγάλα στούντιο και ενώ την διανομή είχε αναλάβει η 20th Century Fox, μετά από παρεμβάσεις των υψηλά ιστάμενων όταν η Fox πωλήθηκε στην Disney, αποσύρθηκε από τα δικαιώματα της ταινίας. Από εκεί άρχισε ένας αγώνας από τους δημιουργούς αλλά και από τον ίδιο τον Καβίζελ ώστε η Μελωδία της Ελευθερίας να κυκλοφορήσει, κάτι που έγινε πραγματικότητα μέσω της εταιρείας Angel. Η εταιρεία αυτή, αν ρίξεις μια σύντομη ματιά στο διαδίκτυο, θα δεις ότι έχει συμμετοχή σε αρκετές ταινίες και σειρές, με αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε θρησκευτικό περιεχόμενο.

 Από εδώ και πέρα θα μπορούσε το κείμενο αυτό να συνεχιστεί με αρκετές παραγράφους ακόμα, που θα ανέλυαν πληροφορίες και γεγονότα γύρω από την ταινία, τον πρωταγωνιστή της, την αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία, τους λόγους που πολλοί υποστηρίζουν ότι η ταινία ενόχλησε το Χόλιγουντ και άλλα πολλά που φτάνουν μέχρι τα όρια της συνωμοσιολογίας. Όλα αυτά έχουν το ενδιαφέρον τους και φανερώνουν παράλληλα και το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο πιο ενημερωμένος θεατής, από τη στιγμή που θα αποφασίσει να παρακολουθήσει την ταινία, πράγμα που συμβαίνει πολλές φορές όταν καλείσαι να παρακολουθήσεις μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, πόσο μάλλον όταν τα γεγονότα αυτά είναι ιδιαιτέρως ανατριχιαστικά, καθώς έχουν να κάνουν με το εμπόριο παιδιών. Παρακολουθείς την ταινία χωρίς να επηρεαστείς από το μήνυμα που θέλει να περάσει ή δέχεσαι ότι το μήνυμα είναι πιο σημαντικό άρα η αξιολόγηση της ταινίας, σαν κινηματογραφικό δημιούργημα, δεν είναι το κυρίως ζητούμενο στην συγκεκριμένη περίπτωση; Θα προσπαθήσουμε να βρούμε τη χρυσή τομή.

 Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία του Τιμ Μπάλαρντ, ομοσπονδιακού πράκτορα, με εκαντοντάδες συλλήψεις παιδεραστών και διακινητών παιδικής πορνογραφίας. Ο Μπάλαρντ, πολύτεκνος γονιός και ο ίδιος, προβληματίζεται σκεπτόμενος τις τόσες συλλήψεις αλλά τα μηδενικά νούμερα παιδιών που σώθηκαν από τα δίκτυα της διακίνησης. Αποφασίζει λοιπόν να δράσει ο ίδιος και να μεταβεί στην Κολομβία, ως μυστικός, προσπαθώντας να ξεσκεπάσει το μεγαλύτερο καρτέλ διακίνησης παιδιών και με κίνδυνο της ζωής του να σώσει εκατοντάδες από αυτά.

 Ο Τζιμ Καβίζελ είναι ομολογουμένως η ψυχή της ταινίας. Είναι εκεί με όλο του το είναι και φαίνεται ξεκάθαρα ότι πιστεύει στον σκοπό της ταινίας, έστω κι αν υπάρχουν στιγμές που υπερβάλλει ερμηνευτικά ως προς τη θλίψη και τη μελαγχολία του ήρωα. Έχει κάτι όμως το βλέμμα του που σε παγιδεύει και σου περνάει εκατό τοις εκατό αυτό που κάποια στιγμή αναφέρεται και σε ένα διάλογο του ήρωα με ανώτερό του, ότι αυτά που έχει δει σε αυτή τη δουλειά τον στοιχειώνουν. Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία που δείχνει ξεκάθαρα τον τρόπο που βιώνει τη "δουλειά" του ο Μπάλαρντ, με ένα εξαιρετικό κοντινό στα μάτια του Καβίζελ, την ώρα που παρακολουθεί ένα βίντεο για να γράψει την αναφορά του.

 Σε ότι έχει να κάνει με τα υπόλοιπα μέρη της ταινίας, αυτό που ξεχωρίζει είναι σίγουρα το πρώτο σαραντάλεπτο, όπου γίνονται μάρτυρες των πιο σκληρών σκηνών, χωρίς να χρειάζεται να αποτυπωθεί τίποτα στην οθόνη. Ο τρόπος αρπαγής των παιδιών, η μεταφορά τους, η πώλησή και η εκμετάλλευσή τους σαν σεξουαλικά παιχνίδια, σε ενοχλούν σε βάθος αλλά επαναλαμβάνω, χωρίς να υπάρχει γραφική βία στην οθόνη. Αρκεί η σκέψη σου.

 Το πρώτο σαραντάλεπτο, ο ρυθμός, οι αποκαλύψεις και η έκθεση γεγονότων που συναντάμε εκεί, ακολουθείται από δύο λιγότερο ενδιαφέροντα, δραματουργικά τουλάχιστον, μέρη. Η μεταφορά του Μπάλαρντ στην Κολομβία και η τελική σύγκρουση, που έχει πλέον στοιχεία ταινίας δράσης, μας βγάζει λίγο από το κλίμα "καταγγελίας" που είχε αρχικά η ταινία αλλά εφόσον η αληθινή ιστορία του ομοσπονδιακού πράκτορα είχε μέσα και αυτά τα στοιχεία, απ' όσο μπόρεσα να μαζέψω πληροφορίες από το διαδίκτυο, κατανοώ και την ανάλογη απεικόνιση που επιλέγει ο σκηνοθέτης, Αλεχάντρο Μοντεβέρντε, η οποία ίσως εν τέλει να δουλέψει και μια χαρά για την πλειοψηφία του κοινού.

 Η Μελωδία της Ελευθερίας είναι μια ταινία με ένα μήνυμα, που είναι εμφανώς πιο σημαντικό από την ίδια την ταινία, σαν κινηματογραφικό δημιούργημα. Έχουμε μια καλή ταινία, με τα ελαττώματά της στη ροή, στο σενάριο, στους διαλόγους, που φροντίζει όμως να μην προκαλέσει με λάθος τρόπο. Θέτει προβληματισμούς, παίρνει θέση αλλά της λείπει μια πιο αιχμηρή σκηνοθετική ματιά, ώστε να την απογειώσει και να την κάνει και κινηματογραφικά σημαντική. Γιατί μπορεί το κινηματογραφικό δημιούργημα να μην είναι σημαντικό αλλά το μήνυμα που μεταφέρει είναι. 

 

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Flamin' Hot (2023) Disney+ Movie Review

Βιογραφική, Κωμική, Δραματική
Διάρκεια:99'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Το αμερικανικό όνειρο προβάλλεται μια ακόμη φορά μέσα από μια ταινία που διαφημίζεται ως βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Αν την αντιμετωπίσουμε ως τέτοια τότε βλέπουμε μια αρκετά συμπαθητική χαλαρή βιογραφική ταινία με αρκετά θετικά μηνύματα, καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες και μερικές σεναριακές υπερβολές που εύκολα ή δύσκολα μπορούμε να παραβλέψουμε. Εύκολα τις παραβλέπουμε αν δεχτούμε ότι υπάρχει αλήθεια στην ιστορία μας. Δύσκολα όμως θα τις παραβλέψουμε αν δεχτούμε τις αντίθετες απόψεις που ακούστηκαν από την εταιρεία, Frito-Lay, και την αμφισβήτηση γύρω από την αλήθεια της ιστορίας. Ας τα δούμε όμως αυτά παρακάτω.

 Ο Ρίτσαρντ Μοντανιέζ, Μεξικανός μετανάστης, που μεγαλώνει με την οικογένειά του κάτω από δύσκολες συνθήκες στην Αμερική, καταφέρνει να πιάσει μόνιμη δουλειά ως επιστάτης στην εταιρεία, Frito- Lay, την περίφημη εταιρεία που παράγει τα πασίγνωστα σνακ Cheetos. Ο Μοντανιέζ έχει την ιδέα της δημιουργίας μιας νέας, πικάντικης γεύσης στα σνακ, με βάση το μεξικανικό τσίλι. Με μεγάλο ρίσκο φτάνει στον υπεύθυνο της εταιρείας κι αυτός του δείχνει εμπιστοσύνη και σε στιγμή που η εταιρεία κινδυνεύει με απώλειες σημαντικών εσόδων που θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις, η νέα γεύση φέρνει τα πάνω κάτω και ο Μοντανιέζ δέχεται επιτέλους την αναγνώριση που του αξίζει.

 Η Μεξικανικής καταγωγής ηθοποιός, Εύα Λονγκόρια, περνάει πίσω από την κάμερα και καταφέρνει να φτιάξει μια βιογραφική ταινία που "τσεκάρει" τα απαραίτητα κουτάκια ώστε να αγγίξει το κοινό. Η ιστορία του Μοντανιέζ είναι η κλασική ιστορία του ανθρώπου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και μέσα από προσπάθεια και μια έξυπνη ιδέα καταφέρνει να κάνει το μεγάλο βήμα στη ζωή του. Υπάρχει αρκετό χιούμορ αλλά και μερικές πιο έντονες δραματικές στιγμές, μέσα από μια γρήγορη αφηγηματική ροή, που καταφέρνει να κάνει την ταινία να κυλήσει πολύ εύκολα.

 Οι σεναριακές υπερβολές είναι προφανείς και η αλήθεια είναι ότι αρκετές τις περιμένεις ούτως ή άλλως στο συγκεκριμένο είδος. Ο πρωταγωνιστής από τη στιγμή που μπαίνει στον ίσιο δρόμο και μετά (αρχικά κινείται στην παρανομία) παρουσιάζεται αψεγάδιαστος, τονίζεται ο ρατσισμός λόγω της καταγωγής του και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει όταν προσπαθεί να ανελιχθεί, ενώ κλασικά οι ανώτεροί του παρουσιάζονται ως οι απαραίτητοι "κακοί" της ιστορίας, εκτός από το κεφάλι της εταιρείας, Ρότζερ Ενρίκο, που φαίνεται ως ένας απολύτως συμπαθής κι έντιμος κύριος... Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορείς να φανταστείς τον επικεφαλής μιας μεγάλης πολυεθνικής ως ένα τόσο έντιμο και αξιαγάπητο κύριο. Ειδικά στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, η καλοσύνη ξεχειλίζει από τους πάντες.

 Ακόμα κι έτσι όμως, η ταινία της Λονγκόρια παραμένει συμπαθής, στα πλαίσια μιας χολιγουντιανής βιογραφίας, που θέλει να τονίσει λίγο παραπάνω την δυσκολία των αλλοδαπών στο να γίνουν αποδεκτοί από το σύστημα. Φαίνεται όμως ότι η Λονγκόρια θέλει να πει ένα παραμύθι με ωραίο τέλος και όχι τόσο μια αληθινή ιστορία. Ειδικά οι αντιδράσεις μετά την προβολή της ταινίας από την ίδια την εταιρεία σχετικά με τη συμμετοχή του Μοντανιέζ στη δημιουργία του προϊόντος, προκαλούν αρκετές σκέψεις. Ο ίδιος ο Μοντανιέζ δήλωσε ότι το λάθος που δεν πρέπει να κάνουν άλλοι που θα βρεθούν στη θέση του είναι το ότι δεν κράτησε ντοκουμέντα, ώστε να μπορεί να αποδείξει τα λεγόμενά του.

 Που κρύβεται η αλήθεια και που υπάρχουν υπερβολές μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αν λοιπόν δεχτούμε ότι η ταινία είναι περισσότερο προϊόν μυθοπλασίας, που αφηγείται μια ιστορία με σκοπό να εμπνεύσει, τότε η προβολή της θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDB

 

 

Eiffel (2021) Review

ΑΪΦΕΛ

Βιογραφική, Δραματική,

Διάρκεια: 108'

 

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ήταν ο Γκούσταβ Άιφελ ένας άνθρωπος που έβαζε τις ιδέες πάνω από το προσωπικό του όφελος, πάνω από τη δόξα; Τον ένοιαζε η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο ή ήταν μια ακόμα ιδιοφυΐα που θα έκανε τα πάντα για να πετύχει το σκοπό του; Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο Γκούσταβ Άιφελ σε αυτή την "ελεύθερη" βιογραφία φανερώνει το θαυμασμό των δημιουργών στο πρόσωπό του.

 Η ιστορία της ταινίας απλή. Παρακολουθούμε όσα διαδραματίστηκαν λίγο πριν την ανάθεση της κατασκευής του διάσημου πύργου στον διασημότερο Γάλλο πολιτικό μηχανικό της εποχής και φτάνουμε μέχρι και την ημέρα των εγκαινίων του συμβόλου της Γαλλίας. Αλατοπίπερο που θεώρησε η σεναριογράφος ότι έπρεπε να υπάρχει στην ταινία, είναι ένα κλασικά καταραμένο ρομάντζο από τα χρόνια που ο Άιφελ ήταν ακόμη ανερχόμενος και άσημος, που ολοκληρώνεται κι αυτό την ίδια ακριβώς ημέρα των εγκαινίων του έργου.

 Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μαρτίν Μπουρμπουλόν και το σενάριο υπογράφει η Καρολίν Μπονγκραντ και όπως ήδη έχω γράψει είναι φανερός ο σεβασμός και ο θαυμασμός προς την προσωπικότητα του Άιφελ. Ίσως να είναι και αυτός ο λόγος που δεν γίνεται αυτό το φιλμ ποτέ κάτι μεγαλύτερο, κάτι κινηματογραφικά αντάξιο της φήμης, τόσο του ίδιου του Άιφελ όσο και του έργου του. Δεν είναι επουδενί μια κακή ταινία. Είναι μια βιογραφική προσέγγιση μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, η οποία γίνεται προσεκτικά και κατά πάσα πιθανότητα με όσο γίνεται μεγαλύτερη ιστορική ακρίβεια σε ότι αφορά τα έργα του Άιφελ, τον κοινωνικό του περίγυρο, τις σχέσεις με εργαζόμενους και τις μελέτες του. Ξεφεύγει μεν προσθέτοντας μια ιστορία αγάπης που απ' όσο μπόρεσα να ψάξω, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία, δεν είναι ακριβής αλλά δεν βρίσκω κακή την ιδέα. Δίνει μια λίγο πιο προσωπική, ευαίσθητη νότα, στη δημιουργία του επιβλητικού πύργου.

 Οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπείς και προφανώς το βάρος πέφτει στο Ρομάν Ντούρις, στο ρόλο του Άιφελ, και στη Έμμα Μάκι, που υποδύεται την Αντριάν Μπουρζέ, τον χαμένο έρωτα του μηχανικού. Ο Ντούρις παραδίδει μια δυναμική ερμηνεία και φτιάχνει έναν γήινο χαρακτήρα, έναν άνθρωπο που φαίνεται να γνώριζε και τον τελευταίο εργάτη που δούλευε για αυτόν. Η Μάκι βγάζει μια μελαγχολία όσο προχωράει η ταινία, που ταιριάζει απόλυτα με αυτό που θέλουν οι δημιουργοί της ταινίας να δώσουν στο φινάλε.

 Έχω την αίσθηση ότι υπήρχε περισσότερο "ψωμί" στη ζωή του Γκούσταβ Άιφελ, είτε "με" είτε χωρίς την ύπαρξη του χαμένου ερωτά του. Η ταινία ωστόσο δεν είναι κακή. Απεικονίζει ωραία την εποχή, "δημιουργεί" από τα θεμέλια τον πύργο με αρκετά καλά ψηφιακά εφέ αλλά και σκηνικά, θίγει έστω και επιφανειακά θεματάκια πολιτικά, πολιτισμικά και εργασιακά. Δεν δίνει το κάτι παραπάνω, εγκλωβίζεται σε αυτή τη ρομαντική ιστορία που θέλει να μπλέξει με την ιστορία του πύργου, αλλά εν τέλει δεν θεωρώ ότι αποτελεί μια αποτυχημένη δημιουργία. Περισσότερο μια χαμένη ευκαιρία για ένα σπουδαίο κινηματογραφικό γεγονός.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Rise (2022) Review

ΑΝΟΔΟΣ:

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Βιογραφική, Δραματική, Αθλητική

Διάρκεια: 113'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η ιστορία των Αντετοκούνμπο δεν αφήνει ασυγκίνητη την Ντίσνεϊ και η πορεία του Γιάννη, του Θανάση και των υπόλοιπων αδερφών, μεταφέρεται στην οθόνη του Disney+. Αληθινή ιστορία που επιβεβαιώνει το Αμερικανικό όνειρο, οπότε εδώ είμαστε!

 Μετανάστες από τη Νιγηρία, ο Τσαρλς και η Βερόνικα Αντετοκούνμπο, αφήνουν το νεογέννητο παιδί τους πίσω στη χώρα τους και ψάχνουν να βρουν καλύτερη τύχη. Οι δύσκολες ώρες που περνούν στην Τουρκία τους κάνουν να αναζητήσουν καταφύγιο τελικά στην Ελλάδα και καταφέρνουν να στήσουν το σπιτικό τους στα Σεπόλια. Εκεί γεννιούνται τέσσερα ακόμα παιδιά, που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί το μέλλον τους. Από πλανόδιοι πωλητές, τα πιτσιρίκια θα βρεθούν στο ψηλότερο βάθρο του Αμερικανικού μπάσκετ λίγα χρόνια μετά.

 Η ταινία Rise σκηνοθετήθηκε από τον βραβευμένο Νιγηριανό σκηνοθέτη, Ακίν Ομοτόσο, και ξεκινά με αρκετά καλά στοιχεία, που σε προετοιμάζουν για μια λίγο πιο προσεγμένη, κινηματογραφικών προδιαγραφών βιογραφική ταινία. Αυτό δεν διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που παραδίδει ο Ομοτόσο είναι αξιοπρεπές. Όσο περνά η ώρα μπορεί να νιώθεις ότι αυτό που παρακολουθείς είναι περισσότερο τηλεοπτική παραγωγή αλλά τουλάχιστον καλής ποιότητας. Η φωτογραφία βοηθάει αρκετά σε όλη αυτή την καλή αίσθηση.

 Ενδιαφέρον έχει το επιτελείο των ηθοποιών καθώς επιλέγονται Νιγηριανοί ηθοποιοί για να υποστηρίξουν τους ρόλους. Την παράσταση κλέβει το ζεύγος Αντετοκούνμπο και ο μικρός που υποδύεται τον Θανάση. Οι ερμηνείες τους είναι πολύ πιο μεστές από τους υπόλοιπους και ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τον ρόλο του Τσαρλς, του πατέρα της οικογένειας, υπάρχει και περισσότερο ψωμί στον χαρακτήρα.

 Το σενάριο έχει ενδιαφέρουσες στιγμές και υπάρχουν μερικοί καλοί διάλογοι αλλά όπως με τις περισσότερες αληθινές ιστορίες που μεταφέρονται στη μικρή ή μεγάλη οθόνη, συνήθως μας συγκινεί η ιστορία και όχι τόσο το πως παρουσιάζεται.

 Αξίζει φυσικά την προσοχή σας η ταινία. Σέβεται τους ήρωές της και προσεγγίζει όμορφα ακόμα και τις δύσκολες στιγμές της οικογένειας. Δεν αποφεύγει να μιλήσει για το ρατσισμό και για τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε μια οικογένεια Νιγηριανών, που πήρε Ελληνική υπηκοότητα, αλλά ποτέ δεν γίνεται κάτι βαρύ. Παραμένει μια ιστορία που σου αφήνει καλή αίσθηση στο τέλος και που προφανώς έχουμε έναν παραπάνω λόγο να την παρακολουθήσουμε, μιας και ο Γιάννης και τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, την οποία φανερά υπεραγαπάνε.

 

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Being The Ricardos (2021) Review

 

 

Βιογραφική, Δραματική

Σκηνοθεσία:Aaron Sorkin
Σενάριο:Aaron Sorkin
Πρωταγωνιστούν:Nicole Kidman,Javier Bardem,J.K. Simmons,Nina Arianda,Tony Hale

Διάρκεια: 131'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Η νέα ταινία του Άαρον Σόρκιν είναι μια ταινία για το Χόλιγουντ από το Χόλιγουντ. Ο Σόρκιν χρησιμοποιεί το συγγραφικό του ταλέντο για να μας μεταφέρει στο 1950 και να πει την ιστορία του δημοφιλούς ζεύγους Λουσίλ Μπολ και Ντέζι Αρνάζ. Αν τώρα στους περισσότερους από εσάς δεν λένε κάτι αυτά τα δύο ονόματα, είναι λογικό καθώς μιλάμε για τους πρωταγωνιστές της κωμικής σειράς I Love Lucy, τεράστια επιτυχία στην Αμερικανική τηλεόραση από το 1951 έως το 1957, αλλά και πρωτοπόρα σειρά σε διάφορους τομείς, που ελάχιστα απασχολούν τον μέσο θεατή, ειδικά τον Έλληνα μέσο θεατή.

 Η Λουσίλ Μπολ και ο Ντέζι Αρνάζ είναι αστέρες πρώτου μεγέθους και εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι στέκονται μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να παρακολουθήσουν τα επεισόδια του I Love Lucy. Το ζευγάρι όμως αντιμετωπίζει προβλήματα που μπορεί να έχουν αντίκτυπο στις ζωές αλλά και τις καριέρες τους. Η Λουσίλ μπαίνει στο στόχαστρο ως κομουνίστρια, πράγμα όχι καλό τη δεκαετία του 1950, ενώ ο Ντέσι φαίνεται να μην της είναι απόλυτα πιστός, πράγμα όχι καλό γενικότερα. 

 Αν είσαι λίγο "μπασμένος" μέσα στην Αμερικανική κουλτούρα τότε πολύ εύκολα θα παρακολουθήσεις την ταινία και θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα εκεί, πέρα από τις πάρα πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Η Κίντμαν δεν το συζητάμε ότι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, ούτε τίθεται θέμα για την ερμηνευτική αξιοπρέπεια του Χαβιέ Μπαρντέμ ή του Τζ. Κ. Σίμμονς. Το θετικό εδώ είναι ότι συνολικά οι ηθοποιοί δουλεύουν έξοχα, ακόμα και στους δεύτερους, πιο υποστηρικτικούς ρόλους, κάτι που προφανώς χρεώνεται στον Σόρκιν.

 Η ταινία σίγουρα θα αγαπηθεί από το Χόλιγουντ οπότε εντύπωση δεν θα μας κάνει να δούμε μία, δύο ίσως και τρεις υποψηφιότητες στα Όσκαρ. Τώρα για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς θεατές θεωρώ ότι το Being The Ricardos είναι μια ταινία που ευχάριστα την παρακολουθείς, που θα σε κρατήσει εκεί με ενδιαφέρον να δεις την εξέλιξη της ιστορίας αλλά θα τελειώσει και θα νιώθεις ότι έχεις μαζέψει μερικές πληροφορίες γύρω από τη ζωή διάσημων ηθοποιών μιας περασμένης εποχής, θα έχεις δει πως φτιάχνονταν μια τηλεοπτική σειρά τη δεκαετία του 1950, θα έχει δει πως λειτουργούσε το σύστημα εκείνη την εποχή. Με λίγα λόγια , δεν είμαι σίγουρος ότι θα νιώθεις ότι είδες μια κινηματογραφική ταινία, όσο κι αν όλο αυτό που είδες -επαναλαμβάνω- είναι καλοφτιαγμένο και λειτουργεί άρτια.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

 

Ευτυχία - Trailer

Και να ένα τρέιλερ Ελληνικής ταινίας, που φαίνεται πραγματικά αξιόλογη. Ο τίτλος της ταινίας, "Ευτυχία"! Το θέμα, η πολυτάραχη ζωή της μεγάλης στιχουργού του λαϊκού μας τραγουδιού, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Το ρόλο της Παπαγιαννοπούλου μοιράζονται η Καριοφυλλιά Καραμπέτη και η Κάτια Γκουλιώνη, η πρώτη σε μεγαλύτερη, η δεύτερη σε νεαρή ηλικία.

  Η σκηνοθεσία είναι του Άγγελου Φραντζή και το τρέιλερ δείχνει μια παραγωγή αξιώσεων, καθώς κι ένα πολύ καλό επιτελείο ηθοποιών. Δείτε το τρέιλερ!

The Disaster Artist (2017)

Είδος: Βιογραφική, Κωμωδία

"Είτε έχετε δει το The Room είτε όχι, το φιλμ του Φράνκο έχει να σας δώσει ενδιαφέρουσες στιγμές. Δε χρειάζεται να το διαβάσετε απαραίτητα ως σάτιρα της καλλιτεχνικής φύσης και της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά σίγουρα αν το καταφέρετε θα σας ανταμείψει περισσότερο απ' ότι αν το παρακολουθήσετε ως μια κωμική αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων."

Σκηνοθεσία:James Franco

Σενάριο:Scott Neustadter,
Michael H. Weber

Παίζουν:James Franco,
Dave Franco,Ari Graynor

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Ουδέν κακόν αμιγές καλού! Τι πιο ταιριαστό για το φιλμ που σκηνοθέτησε, έγραψε, πρωταγωνίστησε και χρηματοδότησε ο άνθρωπος που με τα χρόνια απέκτησε τεράστια φήμη, όχι με τον τρόπο που είχε φανταστεί ότι θα αποκτούσε. Ο λόγος για τον κύριο Τόμι Γουάιζο και το cult κλασικό δημιούργημα, The Room, την ταινία που κατάφερε να κάνει τους κινηματογραφόφιλους να ξεχάσουν το Plan 9 From Outer Space και να της δώσουν τον ένδοξο τίτλο της χειρότερης ταινίας όλων των εποχών!

  Ο Κρεγκ Σεστέρο, φίλος του Γουάιζο και συμπρωταγωνιστής στο φιλμ, έγραψε μερικά χρόνια μετά το βιβλίο The Disaster Artist, δίνοντας λεπτομέρειες για τη γνωριμία του με τον σκηνοθέτη και τα γυρίσματα της ταινίας. Το υλικό αυτό δεν αφήνει να πάει χαμένο ο Τζέιμς Φράνκο και αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό, αστείο, συγκινητικό.

  Ο Φράνκο μεταμορφώνεται στον Γουάιζο και χάνεται μέσα στη μυστήρια φυσιογνωμία του. Γίνεται αυτός ο περίεργος τύπος που εκτός του ότι ποτέ δε θα μάθουμε πραγματικά από που κρατάει η σκούφια του, κανείς ποτέ δε θα καταλάβει και τι κρύβει στο μυαλό του. Πραγματικά αλλόκοτη προσωπικότητα και πραγματικά πολύ δύσκολο να την αποδώσεις στην οθόνη προσπαθώντας να μη δώσεις διαστάσεις καρικατούρας, να μη γελοιοποιήσεις το θέμα σου. Η ερμηνεία του Φράνκο βρίσκεται πολλές φορές ένα κλικ μακριά από αυτή τη λεπτή γραμμή που αν έσπαγε, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό για την ταινία του. Καταφέρνει να προσεγγίσει με πολύ γλυκό τρόπο τον άνθρωπο, τις ιδέες του, το όνειρο του Χόλιγουντ. Γιατί ο Γουάιζο δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από ένας άνθρωπος με χρήματα και όνειρο να παίξει σε μια ταινία, με την ελπίδα αυτή να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό. Από εκεί και πέρα, ούτε γνώσεις υπήρχαν αλλά ούτε και ταλέντο, σε κανέναν από τους τομείς που εμπλέκεται το όνομά του.

  Ο Φράνκο στήνει γύρω από αυτή την αληθινή ιστορία μια πολύ αστεία ταινία. Το εκπληκτικό είναι το πόσο οριακά καταφέρνει να διατηρήσει την ταινία σε καλό επίπεδο και δεν ξεφεύγει σε άλλη-μια-κωμωδία αλλά γίνεται κάτι πολύ πιο μελετημένο (όχι ότι οι καλές κωμωδίες δεν είναι "μελετημένες"), κάτι πολύ πιο συμπαγές απ' ότι μια κωμική ταινία που το μόνο που θα ήθελε να κάνει θα ήταν να διακωμωδήσει-γελοιοποιήσει, όχι το δημιούργημα, αλλά τους ανθρώπους. Έτσι βλέπουμε ένα φιλμ που διαβάζεται κι ως ένα σχόλιο πάνω στη γνώση των δυνατοτήτων μας αλλά και την αδηφάγο βιομηχανία του κινηματογράφου. Προσέξτε, όχι την τέχνη αλλά τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Εκεί που το χρήμα κάνει κουμάντο κι όχι οι γνώση και το ταλέντο.

  Βέβαια, όλα αυτά σε καλό βγήκαν στον ίδιο τον Γουάιζο. Φήμη απέκτησε, έστω κι ως ο άνθρωπος που δημιούργησε τη χειρότερη ταινία όλων των εποχών. Δε φαίνεται μάλιστα να τον νοιάζει ιδιαίτερα πλέον. Ίσως κάπου μέσα του να έχει πειστεί ότι τελικά αυτό που γύρισε δεν ήταν ένα αποτυχημένο δραματικό φιλμ αλλά ένα τεράστιο αστείο στα μούτρα όλων αυτών που μοχθούν να γράψουν ένα λογικό σενάριο, να δώσουν μια μετρημένη ερμηνεία, να πετύχουν κάτι στην καριέρα τους μέσα από την οδό της λογικής. Στην τελευταία σκηνή του φιλμ του Φράνκο, ο φίλος του Γουάιζο, Σεστέρο, προσπαθεί να πείσει τον απογοητευμένο Τόμι, αλλά κι εμάς, εν μέσω ενός κινηματογράφου όπου το κοινό γελά με την καρδιά του στις ατάκες και τις ερμηνείες της ταινίας, στην επίσημη πρεμιέρα της, ότι σημασία έχει ότι το δημιούργημά του έκανε τον κόσμο να περάσει καλά και να νιώσει ευτυχισμένος κατά την προβολή του. Ίσως αυτός να ήταν ο προορισμός του, θεωρεί ο Σεστερό. Γιατί όχι; Το "τόσο κακό που είναι καλό" δε θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα σε άλλη ταινία.

  Το The Disaster Artist είναι από τις πολύ καλές ταινίες της χρονιάς που μόλις έφυγε. Είτε έχετε δει το The Room είτε όχι, το φιλμ του Φράνκο έχει να σας δώσει ενδιαφέρουσες στιγμές. Δε χρειάζεται να το διαβάσετε απαραίτητα ως σάτιρα της καλλιτεχνικής φύσης και της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά σίγουρα αν το καταφέρετε θα σας ανταμείψει περισσότερο απ' ότι αν το παρακολουθήσετε ως μια κωμική αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Jungle (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Βιογραφική

"Καλή κινηματογράφηση της ζούγκλας και των φυσικών τοπίων και σχετικά καλός ρυθμός στην αφήγηση, με μία-δύο έντονες στιγμές. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι βλέπουμε κάτι ιδιαίτερα θεαματικό, κάτι που θα μας κρατήσει απόλυτα προσηλωμένους στην οθόνη."

Η ΖΟΥΓΚΛΑ

Σκηνοθεσία:Greg McLean

Σενάριο:Yossi Ghinsberg(βιβλίο),
Justin Monjo

Παίζουν:Daniel Radcliffe,
Alex Russell,Thomas Kretschmann

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει την εικόνα του νεαρού μάγου, Χάρι Πότερ, από πάνω του τα τελευταία χρόνια. Έχει μεταμορφωθεί σε κερασφόρο τύπο, έχει μείνει σε σκοτεινή βικτωριανή έπαυλη και προσπάθησε να αναμετρηθεί με μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, μέχρι και πτώμα με τρομακτικά προβλήματα "αερίων" έχει γίνει. Τώρα βρίσκεται παγιδευμένος στη ζούγκλα, προσπαθώντας να επιβιώσει μόνος του, σε μια στιγμή που πραγματικά θα χρειαζόταν το μαγικό ραβδί του Πότερ για να ξεφύγει από την κατάσταση που έμπλεξε. Αληθινή ιστορία, με ωραία φωτογραφία, διάθεση από τον Ράντκλιφ, ειπωμένη όμως με συμβατικό τρόπο.

  Η Ζούγκλα είναι βασισμένη στο βιβλίο που έγραψε ο πραγματικός Γιόσι Γκρίνμπεργκ, ο άνθρωπος που υποδύεται στην ταινία ο Ράντκλιφ. Ο Γκρίνμπεργκ, βρέθηκε στις αρχές του 1980 στη Βολιβία. Εκεί συνοδευόμενος από έναν Ελβετό δάσκαλο κι έναν Αμερικανό φωτογράφο, αναζητά την περιπέτεια. Οι τρεις τους θα βρεθούν με τον Μάρκους, έναν τύπο που τους υπόσχεται ταξίδι στη ζούγκλα, εκεί όπου μπορεί να τους οδηγήσει σε μια χαμένη φυλή ιθαγενών αλλά και σε μια περιοχή γεμάτη χρυσό. Το ταξίδι ξεκινά αλλά τα πράγματα εξελίσσονται πολύ δύσκολα για τους τρεις φίλους, με τον Γκρίνμπεργκ να χάνεται στη ζούγκλα της Βολιβίας και να αγνοείται για αρκετές μέρες. Μετά από χρόνια αποφασίζει να διηγηθεί την περιπέτειά του στον υπόλοιπο κόσμο, γράφοντας ένα βιβλίο, το οποίο με τη σειρά του μετέφερε στον κινηματογράφο ο Γκρεγκ Μακλίν.

  Ο Μακλίν είναι ο άνθρωπος που κάποια χρόνια πριν μας έδωσε το ενδιαφέρον Wolf Creek, ταινία τρόμου που εξελίσσεται στην Αυστραλιανή ύπαιθρο, αλλά και ακόμα ένα φιλμ τρόμου με φανατικούς φίλους, το Rogue. Σε ετούτο το φιλμ, ο Αυστραλός σκηνοθέτης, δείχνει ότι τα πάει καλά με τις περιπέτειες επιβίωσης. Καλή κινηματογράφηση της ζούγκλας και των φυσικών τοπίων και σχετικά καλός ρυθμός στην αφήγηση, με μία-δύο έντονες στιγμές. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι βλέπουμε κάτι ιδιαίτερα θεαματικό, κάτι που θα μας κρατήσει απόλυτα προσηλωμένους στην οθόνη. Δεν προσπαθεί τίποτα διαφορετικό ο Μακλίν, παραδίδοντας έτσι μια- όπως είπαμε και πιο πάνω- συμβατική περιπέτεια επιβίωσης, με καλά στοιχεία αλλά άτολμη.

  Ο Ράντκλιφ στηρίζει το φιλμ όσο μπορεί με την ερμηνεία του, παρότι ο σκηνοθέτης φαίνεται να μην στηρίζει όσο θα μπορούσε τις στιγμές που ο ήρωας βρίσκεται αποκομμένος μέσα στη χαοτική ζούγκλα. Η μοναξιά, η πείνα, ο φόβος του Γκρίνμπεργκ πιάνουν ένα μικρό κομμάτι της αφήγησης, με τον Ράντκλιφ να δείχνει ότι μπορούσε να στηρίξει περισσότερη ώρα το φιλμ μόνος του αλλά ο Μακλίν επιλέγει να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δείχνοντας τη σχέση των τριών ανδρών.

  Όμορφα, άγρια τοπία, καλός ρυθμός κι ενδιαφέρουσα ιστορία επιβίωσης, σε ένα φιλμ που μπορεί να ικανοποιήσει εν μέρει τους φίλους των περιπετειών στη φύση. Όλα αυτά δεν κάνουν όμως το φιλμ του Μακλίν καμία ιδιαίτερη εμπειρία για τους κινηματογραφόφιλους, γι αυτούς που ψάχνουν το κάτι παραπάνω στην κινηματογραφική τους αναζήτηση. Δεν είναι κακό ωστόσο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Becoming Bond (2017)

Είδος: Ντοκιμαντέρ, Βιογραφία, Κωμωδία

"Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, η κινηματογραφική ιστορία τοποθετεί το φιλμ που πρωταγωνίστησε ο Λέιζενμπι μέσα στα καλύτερα Μποντ φιλμς και ο σκηνοθέτης του Becoming Bond, Τζος Γκρινμπομ, μας αποκαλύπτει έναν ενδιαφέροντα τύπο, ασυμβίβαστο και αποφασισμένο να ζήσει τη ζωή του όπως αυτός την ήθελε."

Σκηνοθεσία:Josh Greenbaum

Σενάριο:Josh Greenbaum

Παίζουν:George Lazenby,
James Walsh,Jason Maybaum

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Μετά τον Κόνερι και πριν τον Ρότζερ Μουρ υπήρξε ένας ακόμα Μποντ, που οι περισσότεροι με δυσκολία θυμούνται το όνομά του, γιατί ενσάρκωσε τον υπερκατάσκοπο μόνο μια φορά και μετά εξαφανίστηκε από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο λόγος για τον πρώην μηχανικό αυτοκινήτων, πωλητή και αργότερα μοντέλο, κύριο Τζορτζ Λέιζενμπι, τον άνθρωπο που σε μια νύχτα έγινε παγκόσμια γνωστός και σε μια νύχτα απαρνήθηκε τα πάντα!

  Στο Becoming Bond βλέπουμε τον ίδιο τον Λέιζενμπι να διηγείται τη ζωή του ενώ παράλληλα παρακολουθούμε δραματοποιημένα τα γεγονότα, με αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς να υποδύονται πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην πορεία του πρωταγωνιστή. Η δραματοποίηση έχει μορφή κωμωδίας κυρίως και η αφήγηση του Λέιζενμπι συνάδει με όλο αυτό το στήσιμο, με το αποτέλεσμα να είναι και ενδιαφέρον και απολαυστικό. Η ιστορία επικρντρώνεται κυρίως στη γνωριμία του Λέιζενμπι με την κόρη του Βρετανού πρέσβη στο Σίδνεϊ, που ήταν και ο λόγος που έφυγε από την Αυστραλία και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όταν αυτή μετακόμισε και ο Τζορτζ έφυγε να την αναζητήσει μετά από κάποιους μήνες. Εκεί βλέπουμε τον Τζορτζ να εργάζεται ξανά ως πωλητής και στην πορεία να ξεκινά τυχαία η καριέρα του ως μοντέλο. Το μόντελινγκ φέρνει προβλήματα στη σχέση του και σε εκείνο το σημείο ξεκινά μια ζωή που θυμίζει αρκετά τον Μποντ, με ταξίδια, πολυτελή ξενοδοχεία και γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες. Όταν λοιπόν ο Κόνερι παρατά το ρόλο του Μποντ και αναζητείται αντικαταστάτης του, ο Λέιζενμπι, με την παρότρυνση της ατζέντισάς του (την υποδύεται το πρώην κορίτσι του Μποντ από το Live and Let Die, Τζέιν Σέιμουρ) εισβάλει στις ακροάσεις και χωρίς να έχει ασχοληθεί ποτέ στη ζωή του με την υποκριτική κλέβει τον πολυπόθητο ρόλο.

  Όλα αυτά εξιστορούνται και παρουσιάζονται με πολύ έξυπνο τρόπο. Το χιούμορ είναι πάντα εκεί και οι ερμηνείες, η σκηνοθεσία, το σενάριο και τα σκηνικά είναι στημένα ιδανικά και δένουν απόλυτα με τη χαλαρή και ειλικρινή αφήγηση του Λέιζενμπι.

  Το φιλμ που έπαιξε τον Μποντ ο Λέιζενμπι (On Her Majesty's Secret Service) θεωρείται σήμερα ένα από τα καλύτερα Μποντ, ενώ ο ίδιος μπορεί να μην έιχε το χάρισμα του Κόνερι στην οθόνη, έβγαζε όμως μια άλλη δυναμική, πιο σκληρή, η οποία ήταν ακόμα πιο ταιριαστή με τον Μποντ των βιβλίων του Φλέμινγκ. Αυτό το διέκρινε ο σκηνοθέτης, Πίτερ Χαντ, και πίστεψε ότι ο Λέιζενμπι θα ήταν σύντομα ένας καταπληκτικός Μποντ. Εδώ είναι το καλύτερο κομμάτι αυτής της ιστορίας και είναι αυτό που σε κάνει να δεις με άλλα μάτια τον Λέιζενμπι αλλά και τον κόσμο του Χόλιγουντ και όλου αυτού του συστήματος που ονομάζουμε "showbiz". Ο Λέιζενμπι αρνείται να υπογράψει ένα συμβόλαιο που θα του εξασφάλιζε μεν δόξα και χρήμα για αρκετά χρόνια, τον καθιστούσε όμως δέσμιο των διαταγών του στούντιο ακόμα και στην καθημερινή του ζωή. Τι θα φορέσει, πως θα κυκλοφορεί, αν θα ξυρίζεται ή όχι, με ποιους θα συναναστρέφεται, πως θα μιλάει, όλα θα είναι σύμφωνα με τις επιθυμίες των παραγωγών του Μποντ. Ο Αυστραλός λοιπόν προτιμά να απαρνηθεί τον πολυπόθητο ρόλο και να απομακρυνθεί, κίνηση που κάνει τους πάντες εκείνη την εποχή να θεωρήσουν ότι ο Λέιζενμπι απολύθηκε, καθώς το φιλμ είχε μικρότερη επιτυχία σε σχέση με τα προηγούμενα Μποντ και οι κριτικές για τον ίδιο δεν ήταν καλές.

  Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, η κινηματογραφική ιστορία τοποθετεί το φιλμ που πρωταγωνίστησε ο Λέιζενμπι μέσα στα καλύτερα Μποντ φιλμς και ο σκηνοθέτης του Becoming Bond, Τζος Γκρινμπομ, μας αποκαλύπτει έναν ενδιαφέροντα τύπο, ασυμβίβαστο και αποφασισμένο να ζήσει τη ζωή του όπως αυτός την ήθελε. Δεν ξέρω αν κάπου μέσα του μετάνιωσε για όλο αυτό, όμως, από τα λεγόμενα του με κέρδισε και με έπεισε ότι πιστεύει όσα λέει. Ρίξτε μια ματιά οι φίλοι του Μποντ σε αυτό το δραματοποιημένο βιογραφικό ντοκιμαντέρ, το οποίο μπορείτε να βρείτε online στο Hulu για την ώρα. Θα το βρείτε σίγουρα ενδιαφέρον.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb

Jackie (2016)

Είδος: Βιογραφική

Σκηνοθεσία:Pablo Larraín

Σενάριο:Noah Oppenheim

Παίζουν:Natalie Portman,
Peter Sarsgaard,Greta Gerwig

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όσα συνέβησαν μετά τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, όπως τα βιώνει η σύζυγος του Προέδρου. Η Τζάκι Κένεντι πρέπει να σταθεί όρθια απέναντι στο πολιτικό σύστημα, πρέπει να προστατεύσει τα παιδιά της αλλά και όσα άφησε ο άνδρας της πίσω.

ΑΠΟΨΗ: Ο Χιλιανός Πάμπλο Λαραϊν έχει σίγουρα κινηματογραφικά "κότσια". Παραδίδει μια δύσκολη ταινία σε μια εποχή που το κοινό δεν αρέσκεται στα δύσκολα. Πιο ευρωπαϊκό από όσο περιμένεις, πιο αργό και πιο επιτηδευμένο από όσο θα θέλαμε, το Jackie είναι ένα φιλμ που θα κατανοήσεις περισσότερο στη δεύτερη προβολή του αλλά που δύσκολα θα επιχειρήσεις να το δεις δεύτερη φορά.

  Ο Λαραϊν σκηνοθετεί τις τελευταίες μέρες της Τζάκι Κένεντι στο Λευκό Οίκο σαν μια ιστορία φαντασμάτων. Στο πρώτο μισό της ταινίας η Τζάκι περιφέρεται στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου και η κάμερα την ακολουθεί. Μια μορφή που πλανιέται σε ένα στοιχειωμένο πύργο, ενώ στο μυαλό μας φέρνει σκηνές από τη Λάμψη του Κιούμπρικ, άλλη μια περίεργη ιστορία φαντασμάτων. Το περίεργο, στα όρια του εκνευριστικού, αλλά στην πορεία απόλυτα ταιριαστό με τα πειράματα του Λαραϊν, μουσικό θέμα της Μάικα Λίβαϊ, δε σταματά να συνοδεύει την πρώτη κυρία, την παρείσακτη μέσα σε αυτό το δαιδαλώδη κόσμο της πολιτικής υποκριτικής.

  Το πιο αξιόλογο κομμάτι της ταινίας είναι σίγουρα η εξαιρετική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν. Για να καταλάβω τι συνέβαινε με την ερμηνεία της Πόρτμαν, έπρεπε να παρακολουθήσω μερικές συνεντεύξεις της Τζάκι Κένεντι και να καταλάβω πρώτα τι συνέβαινε με την ίδια την Τζάκι. Αυτό λοιπόν που έπρεπε να κάνει η Πόρτμαν ήταν να υποδυθεί μια γυναίκα, που με τη σειρά της υποδύονταν ένα ρόλο. Δεν είναι ανθρώπινη παρά μόνο για μερικές σκηνές σε ολόκληρο το φιλμ, αυτές που βρίσκεται έξω από το περιβάλλον του Λευκού Οίκου και συνομιλεί με έναν ιερέα που υποδύεται ο Τζον Χαρτ. Αυτές είναι οι μόνες στιγμές που νιώθεις ότι πίσω από το προσωπείο της Τζάκι κρύβεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που πρέπει από τη μία να διαχειριστεί την προσωπική του τραγωδία αλλά από την άλλη πρέπει να συνεχίσει να παίζει το ρόλο της πρώτης κυρίας και να διατηρήσει ψηλά όσα προσπάθησε να κάνει ο άνδρας της μέχρι το τέλος. Γι αυτό και η ερμηνεία της Πόρτμαν είναι μια από τις πιο αξιόλογες της χρονιάς.

  Εκτίμησα εν τέλει την όλη σύλληψη του Λαραϊν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μου άρεσε. Εκτιμώ την τόλμη του να κάνει κάτι διαφορετικό αλλά θα ήθελα περισσότερο συναίσθημα σε αυτό που βλέπω στην οθόνη. Κατανοώ ότι αυτό που θέλει να κάνει πρέπει να είναι πιο άδειο συναισθηματικά, είμαι σίγουρος ότι αυτό επιθυμεί και το καταφέρνει πολύ καλά με τη συνεχή παρακολούθηση της Τζάκι αλλά και τα ασταμάτητα "ενοχλητικά"  πολύ κοντινά πλάνα όλων των προσώπων, που αντί να δείχνουν τα συναισθήματα, τα κρύβουν. Δυστυχώς, όμως, η εμπειρία μια κινηματογραφικής προβολής (είτε μιλάμε για το χώρο του κινηματογράφου είτε για το σπίτι μας) για τους περισσότερους απαιτεί έκκριση συναισθημάτων. Σαν απλός θεατής λοιπόν φοβάμαι ότι δύσκολα θα με συγκινήσει το Jackie. Τα συναισθήματα περνούν πολύ διακριτικά από την οθόνη και απόλυτα φιλτραρισμένα, οπότε είναι σαν να μη φτάνουν ποτέ στο θεατή. Ναι, λοιπόν στην τόλμη του Χιλιανού σκηνοθέτη και στους πειραματισμούς του, ναι στην ερμηνεία της Πόρτμαν. Συνολικά όμως το Jackie δεν είναι μια ταινία που με άγγιξε, λόγω αυτής της αποστείρωσης των συναισθημάτων που απαιτεί. Είναι μια ταινία που πρέπει να τη δεις αναζητώντας τεχνικές και ερμηνευτικές λεπτομέρειες και αυτόματα αυτό θα κουράσει την πλειοψηφία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Stanford Prison Experiment (2015)

Είδος: Ιστορική, Δραματική

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΝΦΟΡΝΤ

Σκηνοθεσία:Kyle Patrick Alvarez

Σενάριο:Tim Talbott,
Philip Zimbardo(βιβλίο)

Παίζουν:Ezra Miller,
Tye Sheridan,Billy Crudup

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1971 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διεξήχθη ένα πείραμα με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο. Είκοσι τέσσερις φοιτητές αναλαμβάνουν ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων, για να εξετασθούν οι ψυχολογικές επιπτώσεις που θα επιφέρει η μετατροπή τους αυτή. Το πείραμα δεν εξελίχθηκε ιδανικά, ωστόσο συμπεράσματα βγήκαν και δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά για την ανθρώπινη φύση.

ΑΠΟΨΗ: Άλλη μια περίπτωση αξιόλογης ταινίας, που δεν προβλήθηκε ποτέ στους κινηματογράφους της χώρας μας. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το Πείραμα Του Στάνφορντ, αποτελεί ένα δυνατό ψυχολογικό δράμα, που δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση αμέσως μετά το τέλος του.

  Γυρισμένο σε είκοσι μία ημέρες, το Πείραμα Του Στάνφορντ, διηγείται την αληθινή ιστορία ενός αποτυχημένου ουσιαστικά πειράματος. Φοιτητές αναλαμβάνουν τους ρόλους φυλακισμένων και δεσμοφυλάκων και αυτό που αρχίζει σαν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ρόλων, εξελίσσεται σύντομα σε κάτι πιο σκοτεινό. Οι μεν δεσμοφύλακες απολαμβάνουν τη δύναμη που τους δίνει η εξουσία, οδηγώντας τους εαυτούς αρκετές φορές στα άκρα, οι δε φυλακισμένοι λειτουργούν σύντομα σαν κατώτερα όντα, φοβισμένοι και χάνοντας μεγάλο μέρος της αυτοεκτίμησής τους. Ενδιαφέρον έχει και η αντίδραση των καθηγητών/ παρατηρητών του πειράματος. Το υπόγειο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει μετατραπεί σε μια μικρή φυλακή, με δεσμοφύλακες, κρατούμενους αλλά και διοικητικό προσωπικό καθώς οι καθηγητές γίνονται ακούσια μέρος του πειράματός τους, με τον υπεύθυνο καθηγητή, Φίλιπ Ζιμπάρντο, να έχει ρόλο διοικητή της φυλακής.

  Ο Κάιλ Πάτρικ Άλβαρεζ σκηνοθετεί και το κάνει με ένα τρόπο βασανιστικό αρκετές φορές για τους θεατές. Τα λεπτά υπάρχουν στιγμές που κυλούν αργά, όπως ακριβώς κυλούσαν οι ώρες για τους έγκλειστους στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Θα μπορούσε, είναι η αλήθεια, το φιλμ να έχει μικρότερη διάρκεια και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του καθώς δυσκολεύει αρκετά το θεατή σε ένα- δύο σημεία. Παρά ταύτα η σκηνοθεσία του Άλβαρεζ έχει δυναμική. Βγάζει καλές ερμηνείες από το νεαρό καστ, δημιουργεί εκνευρισμό στο θεατή, κινηματογραφώντας με ντοκιμαντερίστικο τρόπο όσα συμβαίνουν στη φυλακή, δείχνοντας τον τρόπο που λειτουργεί η ανθρώπινη φύση. Αν το φιλμ ήταν λίγο πιο κινηματογραφικό, με μικρότερη διάρκεια και ένα πιο ενδιαφέρον μοντάζ, θεωρώ ότι θα είχαμε να κάνουμε με ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό δράμα/ μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το τελικό αποτέλεσμα ωστόσο είναι μια ενδιαφέρουσα ψυχολογική μελέτη και, όπως γράφω και παραπάνω, πυροδοτεί συζητήσεις αμέσως μετά το τέλος της προβολής, δείγμα κι αυτό της δυναμικής μιας ταινίας.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Sully (2016)

Είδος: Βιογραφική, Δραματική

Σκηνοθεσία:Clint Eastwood

Σενάριο:Todd Komarnicki,
Chesley Sullenberger(βιβλίο),
Jeffrey Zaslow(βιβλίο)

Παίζουν:Tom Hanks,
Aaron Eckhart,Laura Linney

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Τον Ιανουάριο του 2009, η πτήση 1549 των Αμερικανικών αερογραμμών απογειώνεται από το αεροδρόμιο Λα Γκάρντια, της Νέας Υόρκης. Τρία λεπτά μετά την απογείωση, ένα σμήνος χήνες βρίσκεται στο δρόμο της και καταστρέφει και τις δύο μηχανές της. Ο κυβερνήτης, Σάλι Σάλενμπεργκερ, και ο συγκυβερνήτης, Τζέφρι Σκάιλς, αδυνατούν να φτάσουν στο πλησιέστερο αεροδρόμιο και αναγκάζονται να επιχειρήσουν προσθαλάσσωση στον ποταμό Χάντσον. 155 επιβάτες και το πλήρωμα του αεροσκάφους σώθηκαν χάρη στις προσεκτικές και θαρραλέες κινήσεις του κυβερνήτη τους.

ΑΠΟΨΗ: Αν υπάρχει κάτι που με ανησυχεί όταν παρακολουθώ ταινίες βιογραφικές ή βασισμένες σε αληθινά γεγονότα, αν θέλετε, είναι η τάση των δημιουργών να διηγούνται την ιστορία ξεχνώντας ότι κάνουν κινηματογράφο. Τα πρώτα λεπτά του Sully αρκούσαν για να διώξουν αυτή την ανησυχία από πάνω μου, καθώς ο γερόλυκος, Κλιντ Ίστγουντ, ακόμα και σε μια από τις πιο χαλαρές στιγμές, δεν ξεχνά την τέχνη που υπηρετεί.

  Το λεγόμενο και "Θαύμα του Χάντσον" αποτελεί το θέμα της νέας ταινίας του Ίστγουντ. Για να είμαι πιο ακριβής, ο πιλότος Σάλι Σάλενμπεργκερ, ο άνθρωπος που προσθαλάσσωσε την πτήση 1549 στον ποταμό Χάντσον, και η περιπέτειά του ακόμα και μετά την διάσωση των 155 επιβατών που βρίσκονταν στην πτήση, είναι το κύριο θέμα της ταινίας. Ο Ίστγουντ φτιάχνει μια ταινία μικρή σε διάρκεια και καταφέρνει να μας κρατήσει στην οθόνη, τόσο με την εξέλιξη όσο και με την ανάλυση χαρακτήρων. Τα λεπτά πριν την πτήση, η πτήση, η προσθαλάσσωση, τα οικογενειακά προβλήματα, η εξέταση για το συμβάν, η ψυχρή γραφειοκρατεία, εξετάζονται και παρουσιάζονται από τον Ίστγουντ, όχι με απόλυτη χρονολογική σειρά αλλά ανακατεύοντας ανά διαστήματα τα χαρτιά του και το αποτέλεσμα είναι μια άκρως ικανοποιητική εξιστόρηση αληθινής ιστορίας, που δε χάνει το θεατή.

© 2015 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved.

  Σίγουρα η ερμηνεία του Χανκς αλλά και του γενικότερου επιτελείου ηθοποιών βοηθά τον Ίστγουντ. Ο Χανκς παίζει με απόλυτη εγκράτεια, δείχνοντας έτσι την ταπεινή πλευρά του μετέπειτα ήρωα του ποταμού Χάντσον, αφήνοντάς μας να νιώσουμε τον ανθρώπινο παράγοντα. Δίπλα του ο Άαρον Έκχαρτ στέκεται αξιόλογα, ενώ το μικρό ρόλο της συζύγου του Σάλι, παίζει η πάντα καλή Λόρα Λίνεϊ. Οι Μάικ Ο'Μάλεϊ, Τζέιμι Σέρινταν και Άννα Γκαν κάνουν καλή δουλειά στο ρόλο των "σκληρών" ερευνητών της αεροπορικής εταιρείας για τα αίτια του ατυχήματος.

  Χωρίς να αποτελεί καμιά μεγάλη στιγμή για την καριέρα των συντελεστών του, το Sully, είναι ένα φιλμ για το οποίο τουλάχιστον όλοι μπορούν να είναι ικανοποιημένοι. Οι μεν συντελεστές γιατί περνά το μήνυμα που θέλουν να περάσει με αξιοπρέπεια, οι δε θεατές γιατί η ταινία δεν έχει τάσεις έπαρσης και μεγαλομανίας, κρατά τον εαυτό της προσγειωμένο και λέει όσα θέλει να πει σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μπορεί το μικρό λόγο του Σάλι στο φινάλε, περί ομαδικής προσπάθειας, να τον έχουμε ακούσει αρκετές φορές τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια, μπορεί να υπάρχει η κλισέ κατάσταση για τη Νέα Υόρκη και την ικανότητα των σωμάτων ασφαλείας της, αλλά μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει γι αυτό; Τουλάχιστον στο συγκεκριμένο περιστατικό όλα φαίνεται να δούλεψαν ρολόι. Αξίζει, λοιπόν, το Sully την ώρα σας αλλά μην περιμένετε οσκαρικών προδιαγραφών πράγματα. Μιάμιση καλή κινηματογραφική ώρα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb