A Score To Settle (2019) Review

 

ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ

Δραματική, Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ

Διάρκεια: 103'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η παράλληλη διπλή σταδιοδρομία του Νίκολας Κέιτζ είναι γνωστή και έχουμε αναφερθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτή. Στη μία πορεία ο Νίκολας παίζει σε καλές ταινίες και δίνει στιβαρές ερμηνείες, στην άλλη πορεία παίζει σε κακές ή τουλάχιστον περίεργες ταινίες και φροντίζει να δείξει ότι ακόμα κι εκεί παραμένει ένας ευφυής ηθοποιός. Η παραγωγή του 2019, A Score to Settle, ενώ σε προϊδεάζει για μια ταινία που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, τελικά δεν μπορείς να την τοποθετήσεις ακριβώς εκεί αλλά κάπου στη μέση των τρελών επιλογών του Κέιτζ.

 Ο Φρανκ Κάρβερ βγαίνει μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια από τη φυλακή. Πριν τη φυλακή, ο Φρανκ δούλευε για έναν μαφιόζο και παρότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, κάπου μέσα του μάλλον κι αυτός ήξερε ότι δεν μπορεί να έχει καλή κατάληξη αυτή η ενασχόλησή του. Το αφεντικό του του φόρτωσε έναν φόνο που δεν διέπραξε και ο Φράνκ κατέληξε φυλακισμένος και με χρόνιο πρόβλημα αϋπνίας, το οποίο τον οδηγεί αργά και σταθερά στον θάνατο. Μόνη παρηγοριά του, ο γιος του που είναι ο μόνος που τον περιμένει κατά την αποφυλάκισή του. Η σύζυγος του Φρανκ έχει "φύγει" μερικά χρόνια πριν. Οι δυο τους τώρα προσπαθούν να φτιάξουν τη σχέση τους και να περάσουν όσο περισσότερο χρόνο μαζί αλλά ο Φρανκ δεν ησυχάζει αν δεν πάρει εκδίκηση κι έτσι κάθε βράδυ φροντίζει να επισκέπτεται ένα ένα τα μέλη της παλιάς συμμορίας του.

 Μπορεί αρχικά η ταινία να φαίνεται σαν μια τυπική περιπέτεια από αυτές που γυρίζει με το τσουβάλι ο Κέιτζ και που οι περισσότερες πάνε κατευθείαν σε ψηφιακά μέσα αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό. Είναι περισσότερο ένα δραματικό θρίλερ εκδίκησης, το οποίο εκτός του ότι δίνει λίγο υλικό στον πρωταγωνιστή του να παίξει, κρατάει και κάποιες ανατροπές για το τέλος του. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να φτάσει στις ανατροπές εμφανίζεται άνισο. Έχει καλές στιγμές, όχι δράσης αλλά κυρίως διαλόγων ανάμεσα στον Κέιτζ και τον γιο του, έχει όμως και αρκετά σημεία τα οποία μοιάζουν πρόχειρα γραμμένα και γυρισμένα. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει αρκετό από το ενδιαφέρον σας πριν καλά καλά φτάσει στα μέσα της διάρκειάς του. Αν ωστόσο καταφέρεις και ξεπεράσεις το πρώτο μισό της ταινίας τότε δεν αποκλείεται το φινάλε, η ανατροπές και η προσέγγιση του Κέιτζ να σε συγκινήσουν. Κράτα μικρό καλάθι όμως και πάλι.

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

 

Iron Mask (2019) Review

 

IRONMASK:ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

Φαντασίας,Δράσης,Εποχής

Σκηνοθεσία:Oleg Stepchenko
Σενάριο:Dmitry Paltsev,Alexey A. Petrukhin,Oleg Stepchenko
Πρωταγωνιστούν:Jason Flemyng,Xingtong Yao,Jackie Chan, Arnold Schwarzenegger,Rutger Hauer

Διάρκεια: 120'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Φαντάσου στη δεκαετία του 1980 ή και σε αυτή του 1990 να σου έλεγαν για μια ταινία που θα έβλεπες στην οθόνη μια μονομαχία μεταξύ Τζάκι Τσαν και Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ. Οι φίλοι του σινεμά δράσης θα άλλαζαν τα παντελόνια τους λίγα μόλις δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας ενώ στην αίθουσα, κατά τη διάρκεια της προβολής, άνδρες θα κρατιόντουσαν χέρι χέρι και θα αγκαλιάζονταν δακρυσμένοι στο τέλος, ευχαριστώντας το καλό Θεούλη που τους αξίωσε να ζήσουν αυτή την εμπειρία.

 Το 2019 μια Κινεζική - Ρωσική παραγωγή φρόντισε να μας δώσει αυτή την εμπειρία αλλά ήταν λίγο αργά για να φέρει ενθουσιασμό στο κοινό. Περιέργεια σίγουρα υπήρξε αλλά ενθουσιασμό δεν το λες. Τζάκι και Άρνι βρίσκονται μαζί στην οθόνη, έχουν και μια σύντομη μονομαχία αλλά μόνο σαν μικρή αναφορά θα γραφτεί στο βιβλίο του κινηματογράφου δράσης καθώς χρησιμοποιούνται περισσότερο σαν "κράχτες" για αυτό το σίκουελ του Ρωσικού φιλμ Viy, του 2014.

 Η ιστορία μας, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες Ρωσικές ή Κινεζικές ταινίες φαντασίας, απλώνεται σε δεκάδες σημεία και έχει αρκετούς χαρακτήρες. Η βασική πλοκή έχει να κάνει με τον χαρτογράφο Τζόναθαν Γκριν, ο οποίος ξεκινά ένα ταξίδι από την Αγγλία στην Κίνα, με σκοπό να βοηθήσει τους κατοίκους ενός χωριού να απελευθερωθούν από έναν σκληρό άρχοντα. Τώρα το γιατί ένας Άγγλος ταξιδεύει στην Κίνα για να βοηθήσει και πως μπλέκεται ο Τσάρος της Ρωσίας, που βρίσκεται φυλακισμένος στον Πύργο του Λονδίνου μαζί με έναν μυστηριώδη Κινέζο, εξηγούνται όλα πολύ απλά με ένα ταξιδιωτικό περιστέρι που χάνει το δρόμο του! Το περιστέρι έχει σταλεί από τον Γκριν στην αγαπημένη του, αυτό βρίσκεται για λίγο εκτός πορείας, πέφτει στα χέρια του φυλακισμένου Τσάρου, αυτός στέλνει ένα νέο μήνυμα στην αγαπημένη του Γκριν για βοήθεια και το ένα φέρνει τ' άλλο κι εμείς πάμε από την Αγγλία στην Κίνα, στη Ρωσία, σε αχαρτογράφητους ωκεανούς και σε σπηλιές δράκων!

 Υπάρχουν θετικά πραγματάκια στην ταινία, όπως η έντονη χρωματική παλέτα που προσδίδει έναν παραμυθένιο τόνο, που ταιριάζει στην αφήγηση. Υπάρχουν και κάποιες συμπαθητικές σκηνές δράσης και μερικές φορές βλέπεις και καλά ψηφιακά εφέ. Εκεί όμως που τα ψηφιακά εφέ σε κερδίζουν, στο αμέσως επόμενο λεπτό μπορεί να σε χάσουν, οπότε αυτόματα αποτελούν θετικό και αρνητικό στοιχείο της ταινίας.

 Το κυριότερο πρόβλημα του Iron Mask είναι σίγουρα το σενάριο και οι διάλογοι, καθώς συμβαίνουν τόσα πράγματα και μπλέκονται τόσοι χαρακτήρες και τόσα μέρη, που με δυσκολία μπορείς να ακολουθήσεις εκατό τοις εκατό όσα γρήγορα συμβαίνουν γύρω σου. Ένα ακόμα αρνητικό στοιχείο είναι το ότι ενώ βλέπεις ξεκάθαρα μια μεγάλη, σχετικά ακριβή παραγωγή, τα σκηνικά μοιάζουν να είναι πολύ μικρά. Φορτωμένα μεν, αλλά σαν να περιορίζουν τον οπτικό ορίζοντα και τα κάδρα να θυμίζουν τηλεοπτική παραγωγή πολλές φορές.

 Από καθαρή περιέργεια λοιπόν φαντάζομαι ότι κάποιος μπορεί να παρακολουθήσει το Iron Mask αν και λίγοι νομίζω θα γνωρίζουν την ύπαρξή του. Μπορεί υπό προϋποθέσεις να περάσεις καλά, αν για παράδειγμα σου αρέσουν οι Κινεζικές ταινίες φαντασίας των τελευταίων ετών κι έχεις μια εξοικείωση ως προς τη ροή τους. Για τους περισσότερους όμως δεν αποτελεί ασφαλής επιλογή.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

 

Godzilla: King of the Monsters (2019) Review

ΓΚΟΤΖΙΛΑ ΙΙ: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ
 
Φαντασίας, Δράσης,

Σκηνοθεσία: Michael Dougherty
Σενάριο: Michael Dougherty,
Zach Shields
Πρωταγωνιστούν: Kyle Chandler,
Vera Farmiga,Millie Bobby Brown,
Ken Watanabe
Διάρκεια: 93'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Στο Γκοτζίλα του 2014 έπεσε γκρίνια από τους φανς του "Μεγάλου" ότι μια ταινία με τον τίτλο Γκοτζίλα οφείλει να ασχολείται περισσότερο με το τέρας και να του δίνει μεγαλύτερο χρόνο εμφάνισης στην οθόνη. Ο Σπίλμπεργκ να τα ακούει αυτά, που σε εκείνο το ταινιάκι με τον τίτλο Τα Σαγόνια του Καρχαρία, τον καρχαρία τον είδαμε σχεδόν στο τέλος! Όπως και να έχει, το στούντιο άκουσε το κοινό και φρόντισε στην επόμενη ταινία του Βασιλιά των τεράτων να δώσει άφθονο χρόνο στον Γκοτζίλα στην οθόνη και να τον πλαισιώσει και με αρκετά ακόμα κλασικά κάιτζου. Παράπονα βέβαια υπήρξαν πάλι, γιατί αυτή τη φορά οι ανθρώπινοι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι και γιατί κάθε φορά που τα τέρατα μάχονταν, ο σκηνοθέτης επέλεγε να κινείται ανάμεσα στη μάχη και στους ανθρώπους, στερώντας έτσι την απόλυτη απόλαυση από το κοινό που ήθελε απλώς να βλέπει τα τέρατα να χτυπιούνται μεταξύ τους, χωρίς παρεμβολές. Μάλιστα! Αυτό που δε νομίζω ότι μπορεί να κατανοήσει κανείς εύκολα είναι ότι είναι αδύνατο να είναι όλοι ικανοποιημένοι, οπότε καλό είναι να αφήνουμε τους δημιουργούς να έχουν αυτοί την τελική κουβέντα και όχι το κοινό ή τα μεγάλα κεφάλια του κάθε στούντιο.

Στο Godzilla: King of The Monsters βλέπουμε λοιπόν τη συνέχεια του σύμπαντος τεράτων που έχει επενδύσει η Warner Bros, από το 2014. Εδώ βρισκόμαστε κάποια χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Γκοτζίλα και παρακολουθούμε την προσπάθεια της ΜΟΝΑΡΚ, της μυστικής υπηρεσία που ασχολείται με την κρυπτοζωολογία, να προσπαθήσει να ελέγξει τους τιτάνες που φαίνεται να ξυπνούν σε διάφορα σημεία της Γης. Αυτό θα το πετύχει με μια ειδική συσκευή που έχει φτιάξει η Δρ Έμα Ράσελ, η οποία ανακάλυψε τρόπο να επικοινωνήσει με τα πλάσματα. Η συσκευή όμως πέφτει σε λάθος χέρια και οι τιτάνες ξυπνούν ανεξέλεγκτοι. Ο Γκοτζίλα είναι μάλλον η μόνη ελπίδα για τους ανθρώπους, αυτός που θα σταθεί εμπόδιο ανάμεσα στην καταστροφή του κόσμου από τα υπόλοιπα πλάσματα και θα φέρει ξανά την ισορροπία στη φύση.

 Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Ντόερτι είναι ανά διαστήματα οπτικά υπέροχη. Τα χρώματα και τα ψηφιακά πλάνα που επιλέγει ο Ντόερτι δίνουν σε αρκετά σημεία την αίσθηση του μεταφυσικού, του απόκοσμου, πράγμα απολύτως ταιριαστό με τα πλάσματα που βλέπουμε στην οθόνη. Άλλα ήρθαν από το διάστημα και άλλα κατοικούσαν σε αυτή τη γη πολύ πριν τους ανθρώπους. Και τα δύο αντιμετωπίζονται με φόβο και δέος από τους ανθρώπους καθώς πολύ εύκολα μπορούν να κάνουν αυτό τον κόσμο ξανά δικό τους και να τους αφανίσουν. Αυτό περνάει μέσα από τα πλάνα και μέσα από την "οπτική αφήγηση" του Ντόερτι, που φαίνεται ότι είναι ένας σκηνοθέτης που θέλει να μιλάει με τις εικόνες του περισσότερο. Συνετό θα έλεγα, τουλάχιστον για το είδος της ταινίας.

Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες δεν είναι κακοί ούτε και σε αυτή την ταινία. Στο σημείο που σου επιτρέπει το φιλμ να ασχοληθείς με το ανθρώπινο δράμα, τα πράγματα πάνε αρκετά καλά, πάντα έχοντας στο μυαλό μας, τι θέλει κυρίως η ταινία να δείξει. Οι δύο τρεις κεντρικοί χαρακτήρες είναι στερεοτυπικά μεν γραμμένοι αλλά όχι κακογραμμένοι. Υπάρχει η ιστορία των Δρ Έμα και Μαρκ Ράσελ που βρίσκονται σε διάσταση μετά το θάνατο του μικρού γιου τους κατά την πρώτη μάχη του Γκοτζίλα με το MUTO, το 2014. Η Έμα προσπαθεί να επικοινωνήσει με τα πλάσματα για να σταματήσει όλη αυτή την ταραχή ενώ ο Μαρκ είναι αυτός που θέλει τα πλάσματα να πεθάνουν. Υπάρχει επίσης η κόρη τους που κι αυτή παίζει το ρόλο της στην εξέλιξη της ιστορίας και υπάρχει κυρίως για να βρει το κοινό έναν εύκολα αντιληπτό χαρακτήρα να ακολουθήσει και να παρακολουθήσει από την πλευρά του όσα συμβαίνουν. Υπάρχει επίσης ο Δρ Σιριζάουα που θα έχει κι αυτός τη δική του στιγμή με το Γκοτζίλα! Ο κακός της υπόθεσης υστερεί λίγο γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρο ή λογικό, αν θέλετε, κίνητρο αλλά είναι ο Ταρλς Ντανς και το στηρίζει μια χαρά. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες βρίσκονται εκεί απλώς για να πετάξουν αστειάκια ή για να δίνουν την απαραίτητη έκθεση της πλοκής.

 Τα τέρατα, που είναι και οι πρωταγωνιστές της ταινίας, αποδίδονται με εξαιρετικά ψηφιακά εφέ. Ο σχεδιασμός, οι κινήσεις και το ψηφιακό σκηνικό που στήνονται οι αναμετρήσεις είναι θαυμάσια, έστω κι αν τις περισσότερες φορές η δράση λαμβάνει χώρα νύχτα. Τα τέρατα που εμφανίζονται είναι κλασικά κάιτζου και αντίπαλοι ή σύντροφοι του Γκοτζίλα από την περίοδο των Ιαπωνικών ταινιών της δεκαετίας του 1960 και '70. Ο Ροντάν, η Μόθρα και ο Βασιλιάς Γκίντορα είναι τα πιο γνωστά και αυτά που εστιάζει η ιστορία μας. Οι μάχες Γκοτζίλα και Γκίντορα είναι θεαματικές δικαιολογώντας την πανάρχαια έχθρα των δύο πλασμάτων.

 Προφανώς η ταινία μου άρεσε! Όχι τόσο στην πρώτη προβολή της πίσω στο 2019 αλλά κυρίως τώρα που την ξαναείδα. Μπόρεσα να χαλαρώσω πολύ περισσότερο και να διακρίνω ξεκάθαρα τη διάθεση του Ντόερτι να φτιάξει ένα φιλμ φόρο τιμής στην κλασική περίοδο των Ιαπωνικών ταινιών με κάιτζου. Οι αναφορές πολλές, τα τέρατα καλοσχεδιασμένα, οι άνθρωποι σε δεύτερο πλάνο, οι εικόνες πολλές φορές μυσταγωγικές. Δεν περίμενα να πάρω κάτι άλλο, δεν αναζητούσα μια ταινία με βάθος χαρακτήρων αλλά μια ταινία που τουλάχιστον θα με διασκέδαζε αξιοπρεπώς. Αυτό το πέτυχε!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

Filmy

PopCorn

IMDB

Military Wives (2019) Review

Είδος: Κομεντί, Δραματική

"Γλυκό, ανθρώπινο, συγκινητικό, αστείο. Αρκεί!"

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

Σκηνοθεσία:Peter Cattaneo

Σενάριο:Rosanne Flynn,
Rachel Tunnard

Παίζουν:Kristin Scott Thomas,
Sharon Horgan,Emma Lowndes

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Δυο καλές πρωταγωνίστριες, ένα εύπεπτο σενάριο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, μερικά κλισέ που συναντάμε συνήθως σε μια «δραμεντί» ούτως ώστε να έχουμε συγκίνηση αλλά και χαμόγελα, μερικές δόσεις μουσικής και κάπως έτσι -με σωστή καθοδήγηση- πετυχαίνεις μια ταινία ιδανική για θερινό κινηματογράφο. Προς Θεού, δεν έχω σκοπό να μειώσω το φιλμ με αυτή μου τη φράση. Απλώς προσπαθούσα να φανταστώ τον εαυτό να παρακολουθεί την ταινία στον κινηματογράφο και όλα τα πιθανά σενάρια κατέληγαν σε κάποιον θερινό με τη συντροφιά παγωμένου ποτού. Δεν το θεωρώ κακό αυτό. Αντιθέτως, το να μπορεί μια ταινία να σε μεταφέρει νοητά σε μια καλοκαιρινή αυλή, το χρεώνω στα υπέρ της.

Ξέρετε τι ή μάλλον ποιος δεν ήταν υπέρ της ταινίας πριν την παρακολουθήσει; Εγώ! Κι όμως στο τέλος το φιλμ του Πίτερ Κατανίο (ο κύριος που είκοσι τρία χρόνια πριν μας έδωσε το Άντρες Έτοιμοι Για Όλα) κατάφερε να αγγίξει αρκετές ευαίσθητες χορδές, να με κάνει να γελάσω αβίαστα σε κάποιες στιγμές και παρά την προβλέψιμη εξέλιξή του και τον συμβατικό τρόπο που χειρίζεται ο Κατανίο το υλικό του, τέλειωσα την προβολή νιώθοντας ικανοποιημένος από αυτό που είδα.

Το σενάριο των Ροζάν Φλιν και Ρέιτσελ Τάνερντ παίρνει την αρχική ιδέα από την πρώτη Χορωδία Συζύγων Στρατιωτικών που δημιουργήθηκε στην Αγγλία. Παρακολουθούμε λοιπόν τις συζύγους στρατιωτικών που υπηρετούν στο Αφγανιστάν στις αρχές του 2000, κατά την περίοδο της παραμονής τους στην στρατιωτική κοινότητα κι ενώ προσπαθούν να βρουν τρόπους να σταθούν η μία στην άλλη και να περάσουν δημιουργικά το χρόνο τους. Μια από τις ιδέες που πέφτει στο τραπέζι έχει να κάνει με τη δημιουργία μιας χορωδίας και επειδή όπως ξέρουμε το τραγούδι και η μουσική έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, η ιδέα δεν αργεί να πάρει σάρκα και οστά. Μπροστά σε αυτή την προσπάθεια μπαίνει η αυστηρή Κέιτ, γυναίκα του Συνταγματάρχη, και η Λίζα, γυναίκα Αρχιλοχία. Η πρώτη ζητά πειθαρχία και μέτρο από τις άπειρες χορωδούς, η δεύτερη θέλει απλώς να τις αφήσει να τραγουδήσουν χωρίς αυστηρούς περιορισμούς. Η χρυσή τομή βρίσκεται και σύντομα η χορωδία καλείται να δώσει παράσταση στο Άλμπερτ Χολ, μπροστά σε σημαντικό κοινό.

Καταλαβαίνετε κι από αυτή την περίληψη ότι αυτό που θα παρακολουθήσετε κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σας εντυπωσιάσει ούτε θα σας εκπλήξει. Η ταινία ακολουθεί όλα εκείνα τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει και δεν ξεφεύγει από κανένα κανόνα. Ότι κάνει όμως το κάνει τίμια. Λέει απλώς μια ιστορία και πολλές φορές οι ιστορίες μοιάζουν μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ειπωθούν, αρκεί να αυτό να γίνει με καλή πρόθεση και μεράκι. Και τα δύο φαίνεται να τα έχει το Military Wives, συν τις ερμηνείες των Κριστίν Σκοτ Τόμας και Σάρον Χόργκαν. Η πρώτη λίγο πιο επιτηδευμένη, η δεύτερη χαλαρά «φυσική».

Προφανώς δεν λες όχι όταν μια δραματική κομεντί κάνει το κάτι παραπάνω, πράγμα που δεν συμβαίνει εδώ, αλλά εντάξει βρε αδερφέ! Δεν μπορούμε να έχουμε πάντα κάτι εξαιρετικό, γιατί πως θα ξεχωρίζαμε το εξαιρετικό αν τα πάντα ήταν εξαιρετικά! Γλυκό, ανθρώπινο, συγκινητικό, αστείο. Αρκεί!

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Wasp Network (2019) Review

Είδος: Κατασκοπική, Θρίλερ

Κατάσκοποι που κατασκοπεύουν κατασκόπους, προδότες που τελικά είναι ήρωες αλλά ίσως και ξανά προδότες και γενικά μια αρκετά μπερδεμένη αληθινή ιστορία αυτή που μας αφηγείται ο Γάλλος, Ολιβιέ Ασαγιάς. Αυτό που καταφέρνει ο σκηνοθέτης είναι να κρατήσει όσο μπορεί πιο ουδέτερη στάση απέναντι στην ιστορία του, έστω και αν φαίνεται ότι μάλλον συμπαθεί περισσότερο …κάποιους.

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ

Σκηνοθεσία:Olivier Assayas

Σενάριο:Olivier Assayas

Παίζουν:Edgar Ramírez,
Penélope Cruz,Wagner Moura

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Πάντα θεωρούσα το πολιτικό θρίλερ δύσκολο είδος. Ακόμα πιο δύσκολο, το πολιτικό θρίλερ που είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Και δεν θεωρώ δύσκολο μόνο το να φτιάξεις μια ταινία αυτού του είδους αλλά και το να γράψεις μια κριτική για μια τέτοια ταινία, γιατί δεν πρέπει να πάρεις θέση, άσχετα με το αν αυτό συμβαίνει κατά τη διάρκεια της προβολής. Στο κείμενο που αναφέρεται στην ταινία, πρέπει να αποφύγεις τα πολιτικά σχόλια, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη, παρουσιάζοντας τα θετικά και αρνητικά σημεία της ταινίας και τα συναισθήματα που αυτή σου προκάλεσε. Ως προς αυτά λοιπόν, παρότι σέβομαι τη δυσκολία του είδους, ομολογώ ότι το Wasp Network με κέρδισε ως ιστορία αλλά με έχασε ως κινηματογραφική ταινία.

 Το Δίκτυο της Σφήκας ήταν στην ουσία το κατασκοπικό ή αντικατασκοπικό, αν θέλετε, δίκτυο του καθεστώτος του Κάστρο στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1990, που ήταν υπεύθυνο για την παρακολούθηση της δράσης των Κουβανών αντικαθεστωτικών, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν τον Κάστρο οργανώνοντας τρομοκρατικές επιθέσεις, πλήτωντας τον τουρισμό της χώρας, με αποκορύφωμα τις βομβιστικές επιθέσεις το 1997. Πέντε άτομα ήταν ο βασικός πυρήνας του δικτύου κι εμείς παρακολουθούμε κυρίως τρεις από αυτούς, με επίκεντρο τους πιλότους Ρενέ Γκονζάλεζ και Χουάν Πάμπλο Ρόκε, οι οποίοι παρουσιάζονται στην Αμερική ζητώντας πολιτικό άσυλο αφού έχουν αυτομολήσει.

 Κατάσκοποι που κατασκοπεύουν κατασκόπους, προδότες που τελικά είναι ήρωες αλλά ίσως και ξανά προδότες και γενικά μια αρκετά μπερδεμένη αληθινή ιστορία αυτή που μας αφηγείται ο Γάλλος, Ολιβιέ Ασαγιάς. Αυτό που καταφέρνει ο σκηνοθέτης είναι να κρατήσει όσο μπορεί πιο ουδέτερη στάση απέναντι στην ιστορία του, έστω και αν φαίνεται ότι μάλλον συμπαθεί περισσότερο …κάποιους. Τολμά να μην ακολουθήσει συγκεκριμένη αφηγηματική φόρμα, δίνοντας ανά διαστήματα την αίσθηση ενός δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ αλλά το ότι τολμά δεν σημαίνει κι ότι νικά. Σαν θεατής δε «νιώθεις» αλλά παρακολουθείς εξιστόρηση γεγονότων, πράγμα το οποίο νομίζω ότι δεν είναι ζητούμενο σε μια κινηματογραφική ταινία.

 Η μόνη εξαίρεση έρχεται από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και κυρίως του ζεύγους Κρουζ και Ραμίρεζ, με τη φυσική, ανθρώπινη, εύθραυστη παρουσία της πρώτης να κερδίζει τις εντυπώσεις. Τόσο όμως ο Ραμίρεζ όσο και ο Βάγκνερ Μόουρα, που υποδύεται τον Ρόκε, έχουν εξαιρετική παρουσία, όπως το ίδιο καλοί και πειστικοί είναι στους ρόλους τους η Άννα Ντε Αρμάς και ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ.

 Η ανθρώπινη ιστορία που υπάρχει πίσω από την ταινία είναι συγκινητική. Η πολιτική ιστορία είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Η ταινία όμως δεν ικανοποιεί σε αρκετά επίπεδα και χάνει τη σύνδεση με το θεατή κάπου ανάμεσα στα πολλαπλά fade out που επιλέγει ο σκηνοθέτης, τις διάφορες πλοκές που μπλέκονται, τους πάρα πολλούς χαρακτήρες και την αναγκαστικά πυκνή αφήγηση, που δε σε αφήνει να την ακολουθήσεις, πόσο μάλλον να την παρακολουθήσεις.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Crawl (2019) Mini Review

Είδος: Θρίλερ, Τρόμου

"Το φιλμ του Αγιά δεν έχει τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί. Είναι μια κλασική περίπτωση θρίλερ επιβίωσης, χαμηλού προϋπολογισμού, που ακολουθεί πιστά τους κανόνες, άρα και αρκετά κλισέ του είδους. Για αυτό το λόγο δεν είναι κάτι το εξαιρετικό. Είναι όμως αξιοπρεπές, ειλικρινές και καλογυρισμένο, με πολύ καλό επίπεδο παραγωγής."

ΔΙΑΦΥΓΗ

Σκηνοθεσία:Alexandre Aja

Σενάριο:Michael Rasmussen,
Shawn Rasmussen

Παίζουν:Kaya Scodelario,
Barry Pepper,Morfydd Clark

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

"Αλιγάτορες στο σπίτι", θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της τελευταίας ταινίας που σκηνοθέτησε ο Αλεξάντρ Αγιά και ως συνήθως ο Γάλλος δεν απογοητεύει με τον τρόπο που χειρίζεται το υλικό του. Αποτελεί σιγουράκι για τους φίλους του τρόμου και των θρίλερ.

 Εδώ το σενάριο είναι αρκετά απλό και βασίζεται στο άνθρωπος εναντίον άγριου ζώου, κάτι που έχουμε δει αρκετές φορές στον κινηματογράφο. Αλιγάτορες είναι οι αντίπαλοι αυτή τη φορά και το σκηνικό στήνεται στην Καλιφόρνια, εν μέσω τρομερής καταιγίδας και τυφώνα βαθμίδας 5! Η Χέιλι, κολυμβήτρια με εξαιρετικές επιδόσεις, τελειώνει την προπόνησή της και αποφασίζει να πάει να δει αν ο μπαμπάς της είναι καλά, καθώς δεν απαντάει στις τηλεφωνικές κλήσεις της. Όταν φτάνει στο σπίτι της τον βρίσκει τραυματισμένο και παγιδευμένο στο υπόγειο, το οποίο σιγά σιγά πλημμυρίζει. Δεν είναι όμως μόνοι τους εκεί. Ένας τεράστιος αλιγάτορας έχει παρασυρθεί εκεί από τα νερά της καταιγίδας και την υπερχείλιση του ποταμού. Τώρα η Χέιλι πρέπει να παλέψει με την καταιγίδα, το νερό που όλο και ανεβαίνει και τον θυμωμένο αλιγάτορα.

 Το φιλμ του Αγιά δεν έχει τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί. Είναι μια κλασική περίπτωση θρίλερ επιβίωσης, χαμηλού προϋπολογισμού, που ακολουθεί πιστά τους κανόνες, άρα και αρκετά κλισέ του είδους. Για αυτό το λόγο δεν είναι κάτι το εξαιρετικό. Είναι όμως αξιοπρεπές, ειλικρινές και καλογυρισμένο, με πολύ καλό επίπεδο παραγωγής. Οι δύο κεντρικοί ηθοποιοί, Κάγια Σκοντελάριο και Μπάρι Πέπερ, κάνουν πολύ καλή δουλειά, ως κόρη και πατέρας, δίνοντας ακόμα περισσότερους πόντους στην ταινία.

 Ο Αγιά διατηρεί ένα πολύ καλό, σταθερό ρυθμό στην ταινία του. Αποκαλύπτει με προσοχή πράγματα που βοηθούν στη δημιουργία αγωνίας, και όπως η στάθμη του νερού ανεβαίνει σιγά σιγά απειλώντας τους πρωταγωνιστές, το ίδιο προσπαθεί να κάνει και το θεατή να νιώσει και η αλήθεια είναι ότι γενικά το καταφέρνει. Το Crawl είναι από αυτές τις ταινίες που σου ξεφεύγουν κραυγές κι επιφωνήματα και παρότι ξέρεις πάνω - κάτω που θα καταλήξει, συμπάσχεις με τον ήρωα, τον προειδοποιείς όταν κάτι πλησιάζει και τον "σπρώχνεις" να κάνει γρήγορα, να φύγει από εκείνο το αναθεματισμένο σημείο γιατί ο αλιγάτορας θα τον φτάσει, να κολυμπήσει λίγο πιο γρήγορα, να ανέβει λίγο πιο ψηλά. Να κουνηθεί τέλος πάντων!

 Εννοείται ότι η ταινία αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για τους φίλους των θρίλερ, της αγωνίας. Δεν απογοητεύει ποτέ και παρότι ακολουθεί πολλά κλισέ, αποφεύγει ένα, χαρακτηριστικό των Αμερικανικών ταινιών με γονείς-παιδιά, το οποίο όσο προχωρούσε πίστευα ότι θα συνέβαινε. Αυτό λοιπόν, που δεν συνέβη, με έκανε ασυναίσθητα ίσως να συμπαθήσω ακόμα περισσότερο την ταινία. Χρησιμοποίησε τα κλισέ άφοβα αλλά δεν χρησιμοποίησε κάτι που στοχεύει πάντα στην εύκολη συγκίνηση, τον συναισθηματικό εκβιασμό του θεατή. Όσοι έχετε δει την ταινία, νομίζω ότι με κατανοείτε. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

Rambo: Last Blood (2019) Review [ Spoilers]

Είδος: Δράσης, Θρίλερ

"Ο Σιλβέστερ Σταλόνε επιστρέφει μάλλον για τελευταία φορά σε έναν χαρακτήρα που μπορεί να μην έχει τη συμπάθειά μας όπως ο Ρόκι Μπαλμπόα αλλά που δε μπορείς να μην τον θεωρήσεις εικονικό και σημαντικό κινηματογραφικά για εκείνη την πρώτη ταινία του 1982. Ακολούθησαν τρεις σαφώς κατώτερες ταινίες με πρωταγωνιστή τον Ράμπο. Οι δύο ξέχασαν εντελώς όλο αυτό που έχτισε η πρώτη ταινία. Η τρίτη φάνηκε να το αναζητά κάπου. Τέλος, ήρθε αυτή η τέταρτη συνέχεια, η οποία έχει το πλεονέκτημα της επιβλητικής, αρχετυπικής παρουσίας του Σταλόνε."

ΡΑΜΠΟ:
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΙΜΑ

Σκηνοθεσία:Adrian Grunberg

Σενάριο:Matthew Cirulnick,
Sylvester Stallone

Παίζουν:Sylvester Stallone,Paz Vega,
Sergio Peris-Mencheta,Yvette Monreal

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από το πεπρωμένο τους. Παλεύουν, λοξοδρομούν, νομίζουν ότι άλλαξε η μοίρα τους αλλά η ζωή τους δείχνει ότι ο δικός τους δρόμος είναι άλλος. Καλός ή κακός, ο δρόμος τους έχει φτιαχτεί από καιρό και μπορεί για λίγο να βρίσκονται σε άλλα μονοπάτια όμως η ζωή τους επαναφέρει εκεί που θέλει. Το "γιατί" δεν είναι κάτι που μπορείς πάντα να απαντήσεις. Πολλές φορές δεν υπάρχει λογική απάντηση, τουλάχιστον όχι κάποια ανθρωπίνως κατανοητή. Το χέρι που υφαίνει τη μοίρα του καθενός δεν είναι ανθρώπινο και δεν στέκεται στα ανθρώπινα. Τα προσπερνάει και υφαίνει χωρίς αναστολές αυτό που αναλογεί ή αυτό που το χέρι θέλει για κάποιο λόγο να δώσει στον καθένα. Κάπως έτσι, γεννιούνται αυτοί οι διαφορετικοί, οι "καταραμένοι". Ένας τέτοιος είναι και ο Τζον Ράμπο.

  Στρατιώτης, τα άφησε όλα πίσω του για να πολεμήσει για την πατρίδα, σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός του αλλά που έμελλε να γίνει για πάντα ζωή του. Γύρισε από το Βιετνάμ για να δει ότι στην ίδια του τη χώρα ήταν πια ένας περιθωριακός, ένας που κανείς δεν ήθελε άμεση επαφή μαζί του και αναγκάστηκε να πολεμήσει ξανά, εκεί στην ίδια του τη χώρα. Όχι γιατί η χώρα του απειλήθηκε αλλά γιατί η χώρα του, κάτω από τη σημαία της οποίας πολέμησε, σκότωσε, βασάνισε και βασανίστηκε, δεν έχει χώρο πια για κάποιους σαν αυτόν. Κι αν φαινομενικά νίκησε όντας ηττημένος τότε, δεν του έμενε ξανά τίποτα. Γύρισε ξανά στον πόλεμο. Για λόγους που νόμιζε σωστούς, ή γιατί στην ουσία αυτή ήταν η ζωή του, η ζωή που μέχρι τότε φαίνεται ότι το ανθρώπινο χέρι είχε διαλέξει για αυτόν.

  Τα χρόνια πέρναγαν και ο Τζον, επέστρεφε ξανά και ξανά και ξανά στον πόλεμο. Μέχρι που λυτρώθηκε και αποφάσισε να επιστρέψει. Επιστροφή εκεί που τον έδιωξαν. Επιστροφή εκεί που υπήρχε κάτι που μπορούσε να απαλύνει όλες τις πληγές του και να του δώσει πίσω την ανθρωπιά που είχε κάπου χάσει. Έτσι έγινε. Ο Τζον βρήκε γαλήνη στη φάρμα του, στον τόπο του, στην οικογένεια που του είχε απομείνει.

 Η ανιψιά του ήταν αυτή που επανέφερε στα μάτια του το καθαρό βλέμμα, την επιθυμία για ζωή, το λόγο να ξυπνάει  κάθε πρωί. Ήθελε να τη βλέπει να μεγαλώνει και να είναι εκεί να ρουφάει τη ζωή μέσα από τα δικά της μάτια.

 Τα χρόνια πέρασαν και η μικρή μεγάλωσε. Έμαθε για τον τραγικό πατέρα που παράτησε τη μάνα της και αυτή. Έμαθε ότι αυτός ο πατέρας οδήγησε τη μάνα της στο θάνατο. Θέλησε να τον ρωτήσει μόνο "γιατί". Πήγε να τον βρει. Πέρασε τα σύνορα και έφτασε στο Μεξικό και τον βρήκε αλλά η πόρτα έκλεισε για αυτήν χωρίς λογική απάντηση. Είπαμε, δεν υπήρχε πάντα λογική απάντηση σε όλα. Έτσι η μικρή θα γύριζε πίσω, στην αληθινή της οικογένεια και θα συνέχιζε τη ζωή της. Δεν γύρισε όμως ποτέ. Όχι ζωντανή.

 Ο Τζον την αναζήτησε. Την έφερε πίσω για να κάνει συντροφιά στη μητέρα της. Μαζί με την ανιψιά του όμως ο Τζον έθαψε βαθιά στο χώμα και την τελευταία σταγόνα ανθρωπιάς που του είχε μείνει. Δεν υπήρχε πια τίποτα. Γύρισε στο σκοτάδι του πολέμου. Γύρισε σε αυτό που ήταν πάντα καταδικασμένος να κάνει και ίσως δεν επέστρεψε ποτέ από την κόλαση των καταραμένων.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Σιλβέστερ Σταλόνε επιστρέφει μάλλον για τελευταία φορά σε έναν χαρακτήρα που μπορεί να μην έχει τη συμπάθειά μας όπως ο Ρόκι Μπαλμπόα αλλά που δε μπορείς να μην τον θεωρήσεις εικονικό και σημαντικό κινηματογραφικά για εκείνη την πρώτη ταινία του 1982. Ακολούθησαν τρεις σαφώς κατώτερες ταινίες με πρωταγωνιστή τον Ράμπο. Οι δύο ξέχασαν εντελώς όλο αυτό που έχτισε η πρώτη ταινία. Η τρίτη φάνηκε να το αναζητά κάπου. Τέλος, ήρθε αυτή η τέταρτη συνέχεια, η οποία έχει το πλεονέκτημα της επιβλητικής, αρχετυπικής παρουσίας του Σταλόνε. Ένας Σταλόνε που αλίμονο κι αν δεν ξέρει τον χαρακτήρα. Αλίμονο κι αν χρειάζεται λόγια για να παίξει τον χαρακτήρα. Το στήσιμο, το βλέμμα και ο τρόπος που τα κινηματογραφεί όλα αυτά εδώ ο σκηνοθέτης, Άντριαν Γκρούνμπεργκ, μαζί με τον διευθυντή φωτογραφίας του, Μπρένταν Γκάλβιν, φανερώνουν θαυμασμό και δέος απέναντι στον γηραιό πρωταγωνιστή του ή στον χαρακτήρα που υποδύεται αλλά και απέναντι στα κλασικά γουέστερν και τις ταινίες εκδίκησης των περασμένων δεκαετιών του Χόλιγουντ. Και όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε στα τελευταία δέκα πέντε λεπτά, που ξεσπά ένα απροειδοποίητο γαϊτανάκι βίας, που όμοιο του δεν έχεις συναντήσει, όχι μόνο στις προηγούμενες ταινίες του ήρωα αλλά και γενικά τα τελευταία χρόνια στις ταινίες του είδους.

 Εκεί λοιπόν βρίσκεται το κλειδί για να δεχτείς ή όχι την ταινία. Για να κλίνεις στο αν η ταινία ήταν καλή ή ήταν μια βαρετή ταινία ή υπερβολικά φορτωμένη κομιξική, αναίτια βία. Ας δούμε λοιπόν για ένα λεπτό την πλοκή κι ας συνεχίσουμε.

 Ο Τζον Ράμπο ζει πια στη φάρμα του εκλιπόντος πατέρα του, φροντίζοντας άλογα. Εκεί τον βοηθά η παλιά οικογενειακή φίλη, Μαρία, μαζί με την εγγονή της, Γκαμπριέλα. Η Γκαμπριέλα μεγάλωσε έχοντας σαν θείο και πατέρα τον Τζον, αφού η μητέρα της έχει πεθάνει και ο βιολογικός της πατέρας αγνοείται. Μια φίλη ενημερώνει την Γκαμπριέλα ότι βρήκε τον πατέρα της κι ότι ζει στο Μεξικό, με την οικογένειά του. Η μικρή αποφασίζει να πάει να τον βρει, κόντρα στις συμβουλές του Τζον και της γιαγιάς της. Εκεί βρίσκει την πόρτα του κλειστή και βρίσκεται μπλεγμένη στα δίχτυα ενός καρτέλ λευκής σάρκας. Ο Τζον επισκέπτεται το Μεξικό, ψάχνει, βρίσκει αλλά δεν προλαβαίνει να σώσει την Γκαμπριέλα. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο στον Τζον. Θέλει μόνο εκδίκηση και την παίρνει με τον πιο αποτρόπαιο, απάνθρωπο τρόπο.

 Προφανώς η ταινία δεν είναι τέλεια. Προφανώς στοχοποιεί το Μεξικό και την εγκληματικότητα που υπάρχει εκεί αλλά θεωρεί κανείς ότι λέει κάτι που δεν είναι αληθές; Θεωρεί κανείς ότι δεν υπάρχει το συγκεκριμένο πρόβλημα; Ναι, προφανώς στην Αμερική του Τραμπ, οποιοδήποτε τέτοιο θέμα αποτελεί κόκκινο πανί για τους δημοσιογράφους/ κριτικούς. " Τα βάζει με τους Μεξικανούς άρα είναι με τον Τραμπ, άρα βασίζουμε τις κριτικές μας σε αυτό και τον θάβουμε", φαίνεται να λέει σύσσωμη η κριτική εξ Αμερικής. Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, ούτως ή άλλως η εμπάθεια απέναντι στον Σταλόνε είναι γνωστή χρόνια τώρα, οπότε αναμενόμενες ήταν και οι εδώ κριτικές. Προχωράμε όμως με βάση αυτό που εμείς είδαμε. 

  Μιλάμε λοιπόν για μια ταινία, η οποία πάσχει σε πολλά σημεία, όπως η ανάπτυξη χαρακτήρων, οι διάλογοι, τα κενά στην εξέλιξη της πλοκής, η προσέγγιση των κακών με στερεοτυπικό και καρτουνίστικο τρόπο. Παρά όλα αυτά όμως υπάρχει μια υπόγεια, πρωτόγονη, αρχετυπική δυναμική στα κάδρα της ταινίας. Όλα βράζουν σιγά σιγά μέχρι να έρθει η στιγμή του θανάτου της Γκαμπριέλας. Κομβική στιγμή που εξαφανίζει κάθε σημάδι ανθρωπιάς από τον πρωταγωνιστή και τον κάνει ξανά μια πολεμική μηχανή, που πλέον τροφοδοτείται μόνο από μίσος και οργή. Έτσι οδηγούμαστε στο τελευταίο υπέρ βίαιο  δεκαπεντάλεπτο, το οποίο για πολλούς ήταν το καλύτερο της ταινίας, για εμένα ήταν απλώς η λογική συνέχεια της ταινίας, έστω κι αν αλλάζει εντελώς το μέχρι εκείνη τη στιγμή ύφος.

 Είμαστε υπέρ της αυτοδικίας και της βίας; Όχι, βέβαια. Η συγκεκριμένη βία λειτουργεί καθαρτικά, όσο υπερβολική κι αν είναι. Φανερώνει επίσης τη ριζική αλλαγή του χαρακτήρα, του ανθρώπου που του πήραν τα πάντα και δεν βλέπει πια τίποτα μπροστά του παρά μόνο θάνατο.

 Μπορεί η πλειοψηφία να βλέπει ξανά στο Ράμπο την Αμερικανική κυβέρνηση, προσωπικά όμως εδώ είδα μόνο μια ιστορία εκδίκησης και προσωπικών παθών. Μια ιστορία ενός καταραμένου που νόμιζε πως βρήκε τη γαλήνη, έστω κι αν ακόμα κρύβεται για λίγο στις κατακόμβες που έχει δημιουργήσει κάτω από το σπίτι του για να νιώθει ότι είναι στο στοιχείο του. Ο πόλεμος δεν άφησε ποτέ τον Ράμπο. Ούτε τον Ράμπο της πρώτης ταινίας, ούτε τον κραυγαλέα πατριώτη τον επόμενων δύο, ούτε τον πιο ώριμο του τέταρτου φιλμ, ούτε όμως και αυτόν τον γερασμένο της πέμπτης ταινίας. Ο πόλεμος ήταν πάντα γύρω του, απλώς είχε βρει για λίγο τον τρόπο να τον αποφεύγει, να τον ξεγελά, να παίζει μαζί του, μέχρι που τον δέχτηκε ξανά.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDb

6 Underground (2019) Review

Είδος: Δράσης

"Ο Ράιαν Ρέινολντς έχει το χάρισμα αλλά εδώ επικρατεί ο σκηνοθέτης, που σε πρώτο πλάνο βάζει πάντα το στιλιζάρισμα και την εκκωφαντική δράση, τα πλάνα που η κάμερα στροβιλίζεται γύρω από τους πρωταγωνιστές και το δικό του, ιδιαίτερο χιούμορ. Λίγο τον νοιάζει η αφήγηση και οι χαρακτήρες του, πολύ τον ενδιαφέρει να μας παραθέσει τη μία σκηνή δράσης μετά την άλλη."

Σκηνοθεσία: Michael Bay

Σενάριο:Paul Wernick,Rhett Reese

Παίζουν:Ryan Reynolds,
Mélanie Laurent,Manuel Garcia-Rulfo

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη του άλλαξε, μήτε την κεφαλή του!

 Φυσικά, η παροιμία του σοφού λαού απευθύνεται στον Μάικλ Μπέι και τα σκηνοθετικά του τερτίπια, καθώς ο Αμερικανός σκηνοθέτης της καταιγιστικής, χαοτικής δράσης και των ζαλιστικών πλάνων, όχι μόνο δεν χαλαρώνει όσο μεγαλώνει αλλά αντίθετα φροντίζει να μπουκώσει το θεατή με ακόμα περισσότερες εκρήξεις και κυνηγητά σε κάθε ταινία του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η νέα ταινία του, 6 Underground, όπου η πρώτη μεγάλη έκρηξη κάνει την εμφάνισή της στα πρώτα πέντε λεπτά, στην πιο θεαματική ίσως σκηνή ολόκληρης της ταινίας, με μια σεκάνς που φαίνεται ο Μπέι να αυτοσαρκάζεται και ομολογώ ότι για μια στιγμή σκέφτηκα ότι μπορεί εδώ να δω κάτι καλό ή τουλάχιστον κάτι πιο ουσιαστικά διασκεδαστικό από τον Μάικλ αλλά δεν άργησα να συνειδητοποιήσω ότι έπεσα έξω. Το 6 Underground είναι κλασικός Μάικλ Μπέι, με όλα τα συνεπακόλουθα αυτού. 

 Ο Ράιαν Ρέινολντς πρωταγωνιστεί εδώ ως ένας εκατομμυριούχος φιλάνθρωπος εφευρέτης, ο οποίος έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου κατά την επίσκεψή του στο (φανταστικό) κρατίδιο του Τουργιστάν, θα προσποιηθεί το θάνατό του και θα δημιουργήσει μια ομάδα έξι ατόμων με ειδικές ικανότητες ο καθένας. Όλοι θα απαρνηθούν το παρελθόν τους και θα αρχίσουν μια νέα ζωή. Σκοπός της ομάδας είναι να δρα στο παρασκήνιο, ως μια ομάδα εκδικητών εκτός νόμου, που πολέμα για το κοινό καλό. Πρώτος στόχος είναι φυσικά η αποκαθήλωση του δικτάτορα του Τουργιστάν.

  Ο Ράιαν Ρέινολντς έχει το χάρισμα αλλά εδώ επικρατεί ο σκηνοθέτης, που σε πρώτο πλάνο βάζει πάντα το στιλιζάρισμα και την εκκωφαντική δράση, τα πλάνα που η κάμερα στροβιλίζεται γύρω από τους πρωταγωνιστές και το δικό του, ιδιαίτερο χιούμορ. Λίγο τον νοιάζει η αφήγηση και οι χαρακτήρες του, πολύ τον ενδιαφέρει να μας παραθέσει τη μία σκηνή δράσης μετά την άλλη. Κυνηγητά με αυτοκίνητα στους δρόμους της Φλωρεντίας, παρκούρ και ακροβατικά, εκρήξεις, κι άλλα κυνηγητά κι άλλες εκρήξεις, λίγη παραπάνω βία, κι άλλες εκρήξεις!

 Το αποτέλεσμα καταντά από διασκεδαστικό σε σημεία, σε κουραστικό λόγω των ασταμάτητων ρυθμών της κάμερας και του εθισμού του Μπέι στη χρησιμοποίηση εκρηκτικών, ψηφιακών και μη. Σαφώς έχει ένα δικό του αναγνωρίσιμο στιλ εδώ και χρόνια, σαφώς και μπορεί να χειριστεί τον προϋπολογισμό του με μαεστρία, σαφώς και θαυμάζω το πως μπορεί να δημιουργεί το απόλυτο χάος στην οθόνη με τρόπο που δε νομίζω να μπορεί να το κάνει κανείς άλλος, αλλά δυστυχώς η τελευταία ταινία του που θυμάμαι να μπορώ να εστιάσω για λίγο σε όσα συμβαίνουν στην οθόνη και να την παρακολουθώ χωρίς να με αποσπά εντελώς η δράση, είναι το τρίτο Transformers, όσο κι αν αυτό μάλλον θα βρει αρκετούς από εσάς αντίθετους. Από εκεί κι έπειτα, τα επόμενα δύο Transformers ήταν πραγματικά κουραστικά ενώ τόσο το Pain & Gain, όσο και το 13 Hours, δεν μπόρεσα να μπω στη διαδικασία να τα παρακολουθήσω, παρότι τα σχόλια για το δεύτερο ήταν ενθαρρυντικά την περίοδο που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους.

 Ξέρεις πάντως σε γενικές γραμμές τι να περιμένεις από τις ταινίες του Μπέι, οπότε ίσως θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις...ας πούμε "τίμιο", ειλικρινή απέναντι στο κοινό. "Έχω ένα συγκεκριμένο τρόπο, μια συγκεκριμένη γραμμή και δεν την αλλάζω. Αν σου αρέσει, με ακολουθείς, αν όχι, κανείς δε σε αναγκάζει". Αν ο σκηνοθέτης λοιπόν σου αρέσει δεν έχεις λόγο να μην δεις το 6 Underground καθώς είπαμε ότι είναι κλασική περίπτωση ταινίας "Μάικλ Μπέι". Αν δεν ανήκεις στους θαυμαστές του σκηνοθέτη τότε η νέα του ταινία δεν πρόκειται να σου αλλάξει γνώμη, αφού ακολουθεί την πεπατημένη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Knight Before Christmas (2019)

Είδος: Ρομαντική, Φαντασίας, Κωμωδία

"Κενό σε ουσία, εκτός κι αν βρίσκεις ουσία στον παραμυθένιο έρωτα με τον ιππότη που έρχεται στο άσπρο του άτι, οπότε κανένα πρόβλημα, δες το , είναι για σένα. Απλώς να ξέρεις ότι έχουν υπάρξει καλύτερες ρομαντικές ταινίες, ακόμα και με ιππότες και άσπρα και μαύρα άλογα, που απλώς δεν είναι Χριστουγεννιάτικες. Αν όμως θες ντε και καλά ο έρωτας να έρθει τα Χριστούγεννα, να είναι ντυμένος ιππότης, να λατρεύει τη ζεστή σοκολάτα και το Νέτφλιξ και να βλέπετε αγκαλιασμένοι μπροστά στη φωτιά κι άλλα Χριστουγεννιάτικα ρομάντζα, τότε, ξαναλέω, κανένα πρόβλημα. Δες το!"

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΠΡΙΝ ΤΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σκηνοθεσία:Monika Mitchell

Σενάριο:Cara J. Russell

Παίζουν:Vanessa Hudgens,
Josh Whitehouse,Emmanuelle Chriqui

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Ιππότης Πριν τα Χριστούγεννα! Άλλη μια ρομαντική Χριστουγεννιάτικη κομεντί από το Νέτφλιξ, που όπως κάθε δίκτυο που σέβεται τον εαυτό φροντίζει από το Νοέμβρη να γεμίσει το πρόγραμμά του με καμιά ντουζίνα από δαύτες.

 Θα μου πείτε: "Λίγο αργά δεν είναι να μας γράψεις για Χριστουγεννιάτικη ταινία;"

 Θα συμφωνήσω αλλά δυστυχώς η ασχολία που με πληρώνει για να μπορώ να ζω και να κινούμαι σε αυτή την κοινωνία είναι πάντα "φορτωμένη" την γιορτινή περίοδο και παρότι είχα δει το φιλμ πριν από τα Χριστούγεννα, υπήρχε κάτι ακόμα που με καθυστερούσε. Είχα βάλει στόχο, τα κρύα βράδια αυτών των ημερών, να παρακολουθήσω όσες περισσότερες από αυτές τις ταινίες μπορούσα. Ο Ιππότης πριν τα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη αυτού του "είδους" που ξεκίνησα να παρακολουθώ και ομολογώ κάτι που δεν είναι δίκαιη αντιμετώπιση για οποιαδήποτε ταινία, ότι την ολοκλήρωσα σε δύο μέρη. Όχι γιατί έχει μεγάλη διάρκεια αλλά γιατί δε μπόρεσε να με κρατήσει ξύπνιο. Την ολοκλήρωσα ωστόσο. Και μετά προσπάθησα να δω κι άλλη. Δεν την ολοκλήρωσα. Τα παράτησα και δε θυμάμαι καν ποια ήταν. Δεν έχει σημασία, εδώ που τα λέμε. Κι άλλη προσπάθησα να ξεκινήσω. Τα ίδια κι εκεί. Το ίδιο μοτίβο, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, διαφορετική ιστορία, με ίδιο πυρήνα. Έρωτας μετ' εμποδίων την εποχή των Χριστουγέννων, που όλοι οι δρόμοι είναι εξαιρετικά στολισμένοι, το χιόνι απλώνεται ομοιόμορφα στις γειτονιές και χαρούμενοι ψωνίζουν οι πάντες από τα εμπορικά κέντρα.

  Δεν σκοπεύω να πω πολλά για την ταινία. Μην με παρεξηγήσετε. Ήθελα απλώς να γράψω δυο πράγματα γενικότερα για τις ταινίες αυτού του ύφους και θα βασιστώ κυρίως στη συγκεκριμένη ταινία για να το κάνω αυτό.

 Το βασικότερο συμπέρασμα που έβγαλα λοιπόν είναι ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτές, είτε είναι μπροστά είτε πίσω από τις κάμερες, πρέπει να είναι τρομερά επαγγελματίες για να καταφέρουν να βγάλουν κάτι αξιοπρεπές έστω, από το υλικό τους. Το σενάριο και οι διάλογοι είναι συνήθως εντελώς γραμμένα στο πόδι και απολύτως προβλέψιμα για να μπορούν να είναι εύκολα και εύπεπτα στο κοινό που στοχεύουν. Και αυτό το κοινό υπάρχει και μάλιστα μεγαλώνει την περίοδο των γιορτών καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που παρακολουθούν τέτοιες ταινίες αυτή την εποχή, μόνο και μόνο για να χαζεύουν τα στολισμένα και χιονισμένα τοπία.

  Στη συγκεκριμένη ταινία τώρα, παρακολουθούμε έναν ιππότη από τη μεσαιωνική Αγγλία που συναντά μια μάγισσα, η οποία τον στέλνει στη σημερινή Αμερική, στο Οχάιο. Ο ιππότης μας πρέπει να βρει ολοκληρώσει την αποστολή του πριν τα Χριστούγεννα, για να μπορέσει να επιστρέψει στην εποχή του και να ηγηθεί του στρατού του. Το βασικό όμως να βρει ποια είναι η αποστολή του καθώς η μάγισσα δεν τον ενημέρωσε ποτέ. Μαντέψτε! Σκοπός της αποστολής του είναι να βρει την αληθινή αγάπη. Ξαναμαντέψτε! Την βρίσκει και ζουν αυτοί καλά κι εμείς όπως ζούσαμε μέχρι τώρα ο καθένας.

  Είπαμε ότι πραγματικά οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτές τις ταινίες πρέπει να είναι επαγγελματίες στο έπακρο. Είναι επίσης αξιοθαύμαστοι. Ειδικά οι ηθοποιοί που πρέπει να τα βγάλουν πέρα με ασύλληπτα χαζούς διαλόγους και καταστάσεις, είναι απορίας άξιον πως μπορούν να κρατούν ένα σχετικά καλό επίπεδο στις ερμηνείες τους, κάτι που τουλάχιστον συμβαίνει στο συγκεκριμένο φιλμ, για την πλειοψηφία των ηθοποιών και ίσως αυτό είναι που κάνει κάπως πιο υποφερτή την παρακολούθησή της, σε συνδυασμό με το καλογυαλισμένο οπτικό κομμάτι που θες δε θες σε βάζει σε γιορτινή ατμόσφαιρα.

  Κενό σε ουσία, εκτός κι αν βρίσκεις ουσία στον παραμυθένιο έρωτα με τον ιππότη που έρχεται στο άσπρο του άτι, οπότε κανένα πρόβλημα, δες το , είναι για σένα. Απλώς να ξέρεις ότι έχουν υπάρξει καλύτερες ρομαντικές ταινίες, ακόμα και με ιππότες και άσπρα και μαύρα άλογα, που απλώς δεν είναι Χριστουγεννιάτικες. Αν όμως θες ντε και καλά ο έρωτας να έρθει τα Χριστούγεννα, να είναι ντυμένος ιππότης, να λατρεύει τη ζεστή σοκολάτα και το Νέτφλιξ και να βλέπετε αγκαλιασμένοι μπροστά στη φωτιά κι άλλα Χριστουγεννιάτικα ρομάντζα, τότε, ξαναλέω, κανένα πρόβλημα. Δες το! Είναι εκατό τοις εκατό για σένα. Όχι για μένα όμως! Τέλος οι Χριστουγεννιάτικες ρομαντικές ταινίες τηλεοπτικής προέλευσης για μένα!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Let It Snow (2019)

Είδος: Κωμωδία, Αισθηματική

"Παρόλα τα κλισέ του και παρά το εφηβικό κόνσεπτ, το Let It Snow κατάφερε να κρατήσει (έστω κι αν όχι απόλυτα προσηλωμένο εκεί...) έναν άνθρωπο που σε λίγα χρόνια θα σαρανταρίσει. Οι πολύ συμπαθητικές ερμηνείες των νεαρών, το ανάλαφρο κλίμα, ο καλός ρυθμός που διατηρείται συνεχώς ήταν οι βασικοί λόγοι."

Κάνε να Χιονίσει

Σκηνοθεσία:Luke Snellin

Σενάριο:Laura Solon,
Victoria Strouse,Kay Cannon

Παίζουν:Isabela Merced,
Shameik Moore,Odeya Rush

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

"Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Αμερικής, την Παραμονή των Χριστουγέννων μια χιονοθύελλα, γίνεται η αφορμή για να έρθει κοντά μια παρέα ανθρώπων." 

 Και κάπως έτσι έχεις περιγράψει το 80% των Χριστουγεννιάτικων ταινιών. Αν ρίξεις και λίγο από τα συστατικά του Love Actually μέσα και αντικαταστήσεις τους ηθοποιούς με νεαρότερους, σχεδόν έφηβους, συναδέλφους τους, τότε έχεις περίπου μια ιδέα για το τι θα δεις στο Let It Snow.

   Οι φιλίες δοκιμάζονται και η αγάπη θριαμβεύει σε αυτή τη μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου, του συγγραφέα Τζον Γκριν, που διαπρέπει στον τομέα της εφηβικής λογοτεχνίας. Το Λάθος Αστέρι είναι ίσως η πιο γνωστή και η πιο επιτυχημένη ταινία βασισμένη σε έργο του Γκριν. Εκείνη μέσα στο ανάλαφρο κλίμα της πραγματεύεται ένα αρκετά δύσκολο και βαρύ θέμα. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα για όλους. Και για τους θεατές και για τους πρωταγωνιστές. Κανείς δεν θα χτυπηθεί από ανίατη ασθένεια, εκτός και ο έρωτας είναι μια από αυτές! Ασχολούμαστε λοιπόν με ένα μάτσο πιτσιρίκια που παραμονή Χριστουγέννων κινούν το καθένα για κάπου αλλά αλλού καταλήγουν. Ένας διάσημος αστέρας της ποπ που θέλει να περάσει μια φυσιολογική μέρα, ένα κορίτσι που μόλις πέρασε στο Κολούμπια και πρέπει να αφήσει την πόλη και τη μαμά της, μια ομοφυλόφιλη έφηβη που πρέπει να ασχοληθεί και με την ανόητη κολλητή της -που δε λέει να ξεκολλήσει από τον ανεπαρκή φίλο της -αλλά και με το κορίτσι που είναι ερωτευμένη και που δε μπορεί ακόμα να εκδηλωθεί ως ομοφυλόφιλη στον περίγυρό της. Δεν τελειώσαμε εδώ! Έχουμε και δυο παιδικούς φίλους, αγόρι και κορίτσι, με το αγόρι να προσπαθεί να εκδηλώσει τον έρωτά του απέναντι στην παιδική του φίλη κι έχουμε και τον τυπά που προσπαθεί απεγνωσμένα να κάνει το Χριστουγεννιάτικο πάρτι του ως DJ αλλά δεν του κάθεται με τίποτα. Όλοι αυτοί καταλήγουν στο Wafle House της πόλης που από το μοναδικό και ξεπερασμένο εστιατόριο γίνεται το μέρος που τα πάντα θα πραγματοποιηθούν. Μη μου πείτε ότι σας το χαλάω, αφού είναι τέτοια η φόρμα της ταινίας που ξέρεις από την αρχή που θα καταλήξει.

 Παρόλα τα κλισέ του και παρά το εφηβικό κόνσεπτ, το Let It Snow κατάφερε να κρατήσει (έστω κι αν όχι απόλυτα προσηλωμένο εκεί...) έναν άνθρωπο που σε λίγα χρόνια θα σαρανταρίσει. Οι πολύ συμπαθητικές ερμηνείες των νεαρών, το ανάλαφρο κλίμα, ο καλός ρυθμός που διατηρείται συνεχώς ήταν οι βασικοί λόγοι. Δεν προσπαθεί να κάνει τίποτα παραπάνω, δεν εκβιάζει δηλαδή, αλλά δεν δίνει κι ένα τυπικό Χριστουγεννιάτικο ρομάντζο, που το μόνο που το νοιάζει είναι το χιόνι, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, οι ατυχείς συγκυρίες που οδηγούν τους ερωτευμένους χωριστά για να τα βρουν στο τέλος της βραδιάς, δείχνοντας έτσι για άλλη μια φορά τη δύναμη της αγάπης. Εντάξει, δεν απέχει πολύ από όλο αυτό αλλά είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής σαν δημιουργία.Του χρόνου τα Χριστούγεννα δεν θα τη θυμάστε αλλά για μια χαλαρή προβολή δεν θα έλεγα ότι δεν αξίζει. Ειδικά για τους νεαρότερους (15-25 ετών), μια χαρά θα είναι.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

Klaus (2019)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Φαντασίας, Χριστουγεννιάτικη

"Αστεία, μελαγχολική, θλιβερά συγκινητική για πολύ μικρά διαστήματα, η ταινία του Πάμπλος δε φοβάται να παίξει ούτε με την εικόνα, ούτε με συναισθήματα όπως ο φόβος, η μοναξιά, η αποξένωση, πριν μας οδηγήσει στο πιο φωτεινό δεύτερο μέρος της."

Κλάους:
Το Μυστικό των Χριστουγέννων

Σκηνοθεσία:Sergio Pablos

Σενάριο:Zach Lewis,Jim Mahoney

Παίζουν:Jason Schwartzman,
Rashida Jones,J.K. Simmons

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Υπάρχουν φορές που θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να γράψεις πολλά πράγματα για μια ταινία. Όχι γιατί η ταινία δεν αξίζει αλλά γιατί σε έχει ικανοποιήσει τόσο πολύ αυτό που είδες, σε διάφορα επίπεδα, που νιώθεις ότι δε μπορείς εύκολα να περάσεις στο χαρτί (τρόπος του λέγειν το "χαρτί"...) τα συναισθήματα σου. Το Κλάους είναι ευτυχώς μια τέτοια ταινία και μια τεράστια έκπληξη για μένα καθώς δεν γνώριζα τίποτα για αυτή.

  Η πρώτη μαγική στιγμή είναι αυτή που συνειδητοποιείς ότι η ταινία δεν ανήκει στο σύγχρονο τρισδιάστατο animation αλλά στο κλασικής μορφής κινούμενο σχέδιο, με τη χρησιμοποίηση κάποιας τεχνικής που το φέρνει κοντά στο animation αλλά χωρίς να χάνει τη ζεστασιά του κινούμενου σχεδίου. Και πόσο καλοφτιαγμένου κινούμενου σχεδίου! Πόσο ωραία σκίτσα! Πόσο ωραία φόντα και χαρακτήρες!

 Η παραπάνω τεχνική χρησιμοποιείται λοιπόν για να μας πει μια ιστορία κλασική αλλά σε μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη εκδοχή. Για να φτάσουμε στην ιστορία του Κλάους, μιας εκδοχής του Άγιου Βασίλη, παρακολουθούμε την πορεία του Τζέσπερ, του χειρότερου μαθητευόμενου ταχυδρόμου της Βασιλικής Ταχυδρομικής Ακαδημίας. Ο πατέρας του Τζέσπερ είναι διευθυντής εκεί και προσπάθησε με κάθε τρόπο να δώσει κίνητρο στον καλομαθημένο Τζέσπερ αλλά ο γιος αποτυγχάνει. Έτσι, ο πατέρας, φροντίζει να τον μεταθέσει σε ένα μικρό νησί στον Αρκτικό Κύκλο, το Σμίρενσμπεργκ, όπου η ζωή είναι πολύ πιο δύσκολη από αυτό που ο Τζέσπερ έχει μάθει. Στο σκοτεινό Σμίρενσμπεργκ επικρατεί διχόνοια ανάμεσα στους κατοίκους εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα που καθοδηγούνται από την οικογένεια των Κραμ και τον Έλινγκμπο, έκαστο. Ωστόσο το μόνο που έχει να κάνει ο Τζέσπερ για να φύγει από το νησί είναι να φτάσει το στόχο της μεταφοράς έξι χιλιάδων γραμμάτων. Έλα όμως που κανείς στο νησί δεν αλληλογραφεί. Η λύση έρχεται για τον Τζέσπερ όταν ανακαλύπτει ένα μοναχικό ξυλοκόπο/ παιχνιδοποιό στην άκρη του νησιού. Η ζωγραφιά ενός μικρού αγοριού θα φτάσει στα χέρια του ξυλοκόπου και από εκεί κι έπειτα, με την παρότρυνση του Τζέσπερ, τα παιδιά γράφουν σωρηδόν γράμματα στον παιχνιδοποιό! Ταχυδρόμος και ξυλοκόπος θα δώσουν άλλη πνοή στο διαλυμένο νησί και θα ξεκινήσουν μια παράδοση που θα κρατήσει για πάντα, έστω κι αν δεν ξεκίνησε για τους πιο αλτρουιστικούς λόγους.

  Ο Σέρτζιο Πάμπλος, συνδημιουργός της σειράς ταινιών Εγώ ο Απαισιότατος, είναι ο σκηνοθέτης αυτής της τόσο όμορφης και ζεστής ταινίας. Αστεία, μελαγχολική, θλιβερά συγκινητική για πολύ μικρά διαστήματα, η ταινία του Πάμπλος δε φοβάται να παίξει ούτε με την εικόνα, ούτε με συναισθήματα όπως ο φόβος, η μοναξιά, η αποξένωση, πριν μας οδηγήσει στο πιο φωτεινό δεύτερο μέρος της. Εκεί το μουντό, γκρίζο χρώμα σπάει σταδιακά από το ζεστό χρώμα της φλόγας ενός κεριού μέχρι την απόλυτη λιακάδα, που μετατρέπει τα σκυθρωπά και πολλές φορές τρομακτικά πρόσωπα των κατοίκων του Σμίρενσμπεργκ σε χαμογελαστά ανθρώπινα όντα.

 Η ταινία βρίσκει τρόπο να μας διηγηθεί την αρχή του θρύλου του Κλάους και καταφέρνει να δώσει τις δικές της απαντήσεις σε όλα αυτά που δημιούργησαν τον θρύλο. Τα γράμματα των παιδιών, η καμινάδα, τα κουλουράκια και το γάλα, το ιπτάμενο έλκηθρο χωράνε όλα με έξυπνο τρόπο μέσα στη διήγηση, η οποία ναι μεν δείχνει μια πιο ρεαλιστική ιστορία που κινείται πάντα όμως στο όρια του παραμυθιού. Υπάρχει πάντα το πνεύμα της χαμένης συζύγου του Κλάους που σπρώχνει τον άντρα της να δώσει ευτυχία στα παιδιά, να αναλάβει το ρόλο που του δίνει ο περίεργος ταχυδρόμος.

  Ένα από τα όμορφα κομμάτια της ταινίας είναι οι χαρακτήρες και η εξέλιξη που έχουν όλοι, εκτός από τους αρχηγούς των οικογενειών, που μένουν ούτως ή άλλως κολλημένοι στην έχθρα που προσπαθούν να συντηρήσουν. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν πραγματικά εξέλιξη. Ο Τζέσπερ που από εγωκεντρικό, καλομαθημένο πλουσιόπαιδο που προσπαθεί να κάνει τα πάντα να λειτουργήσουν για το συμφέρον του, συνειδητοποιεί ότι η ουσία της ευτυχίας κρύβεται αλλού κι όχι στις ευκολίες που του προσέφερε η μέχρι τώρα ζωή του. Η Άλβα, η δασκάλα του χωριού που απλώς περιμένει  να μετατεθεί από το μίζερο αυτό μέρος, βρίσκει πάλι νόημα στο να κάνει του λειτούργημά της σωστά, μαθαίνοντας γράμματα στα παιδιά, που επιστρέφουν στο σχολείο, αρχικά για να μάθουν να γράφουν τα γράμματα που θέλουν να στείλουν στον Κλάους. Ο Κλάους, από μοναχικός ερημίτης που πενθεί συνεχώς τη χαμένη ζωή του, μεταμορφώνεται σε έναν αγαθό, χαμογελαστό γίγαντα που συνεχίζει να ζει, μοιράζοντας χαρά στα παιδιά. Ακόμα και το ίδιο το μέρος, το Σμίρενσμπεργκ, αλλάζει και από σκοτεινό χωριό βγαλμένο από ταινία τρόμου, γίνεται ένα ζεστό, γεμάτο θαλπωρή μέρος.

 Η ταινία υπάρχει στην πλατφόρμα του Netflix, αφού πρόκειται για δική της παραγωγή. Στο εξωτερικό υπήρξαν κάποιες προβολές σε κινηματογράφους αλλά εδώ δε νομίζω ότι πρόκειται να έχουμε κάτι ανάλογο. Κρίμα, γιατί είναι μια ταινία που θα της άξιζε η μεγάλη αίθουσα. Όμορφο αποτέλεσμα, που βγάζει αρκετό μεράκι από τους δημιουργούς του, που διηγούνται ένα παραμύθι που, όπως είπαμε και πιο πάνω, δε φοβάται να ακουμπήσει πράγματα που πολλές φορές είναι δύσκολα για τα κινούμενα σχέδια. Ένα σύγχρονο Χριστουγεννιάτικο κλασικό; Γιατί όχι! Το αξίζει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb