Sherlock Holmes in New York (1978)

Είδος: Μυστηρίου

© 2013 NBCUniversal Media, LLC - Image courtesy gettyimages.com

"Μέτριο τελικό αποτέλεσμα αλλά χωρίς να μπορείς να το αντιπαθήσεις, λόγω του ταλέντου των ανθρώπων που βρίσκονται μπροστά από την κάμερα."

Σκηνοθεσία: Boris Sagal

Σενάριο: Alvin Sapinsley

Παίζουν:Roger Moore,
John Huston,Patrick Macnee

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η φαντασία του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ δημιούργησε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και εικονικούς χαρακτήρες ανά τον κόσμο. Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς αγαπήθηκαν και διαβάστηκαν από εκατομμύρια ανθρώπους ενώ ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν διαβάσει ούτε μία σελίδα από το έργο του Ντόιλ, αναγνωρίζουν τον ήρωα που δημιούργησε. Σαφές παράδειγμα δημιουργήματος που ξεπέρασε σε φήμη τον ίδιο το δημιουργό του! Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αυτή η τεράστια αναγνωρισιμότητα με το πέρασμα των χρόνων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ενσαρκώσεις του ήρωα, που μόνο λίγες δεν τις λες. Αν δεν κάνω λάθος, ο Χολμς είναι ο χαρακτήρας που έχει μεταφερθεί τις περισσότερες φορές στον κινηματογράφο. Αυτή την πληροφορία σας την δίνω με επιφύλαξη αλλά αν δεν είναι πρώτος στη συγκεκριμένη λίστα είναι σίγουρα κάπου στις πρώτες θέσεις καθώς από το 1900 και μια μικρού (πολύ μικρού όμως) μήκους κωμική ταινία με τίτλο Sherlock Holmes Baffled, ο διάσημος ερευνητής δε σταματά μέχρι σήμερα να υπάρχει στη μικρή και μεγάλη οθόνη.

  Ο άνθρωπος που υποδύθηκε πιο πολλές φορές τον Χολμς στη μεγάλη οθόνη είναι ο Μπέιζιλ Ράθμποουν, ο οποίος ξεκίνησε το 1939 με το κλασικό The Hound of The Baskervilles και τελείωσε με το ρόλο το 1946. Τα χρόνια μπορεί να ήταν εφτά, ο Ράθμποουν όμως έπαιξε τον Χολμς δέκα πέντε φορές και κατά πολλούς αποτελεί την καλύτερη ενσάρκωση του ήρωα.

  Μετά από χρόνια και από αρκετούς ακόμα ηθοποιούς που υποδύθηκαν τον Χολμς έρχεται και η σειρά του Ρότζερ Μουρ να παίξει το ρόλο, σε μια τηλεταινία του 1976. Ο Μουρ είναι ήδη ο Τζέιμς Μποντ της εποχής και τεράστιος κινηματογραφικός αστέρας και προφανώς οι παραγωγοί αυτής της τηλεταινίας πόνταραν στη φήμη του για την επιτυχία της παραγωγής.

  Σκηνοθέτης αυτής της "χαζούλικης" (ας μου επιτραπεί η έκφραση, καθώς νομίζω ότι περιγράφει απόλυτα την ταινία) μεταφοράς είναι ο Μπορίς Σαγκάλ, κυρίως τηλεοπτικός σκηνοθέτης, με μικρή θητεία στον κινηματογράφο και πιο γνωστή ταινία του το The Omega Man, με τον Τσάρλτον Ίστον. Ο Σαγκάλ αφήνει τον Μουρ εντελώς ελεύθερο απ' ό,τι φαίνεται να παίξει τον Χολμς με τον δικό του τρόπο, χωρίς καμιά σπουδαία ερμηνεία αλλά με τους μανιερισμούς που χρόνια χρησιμοποιούσε σε όλους τους ρόλους του. Οπότε ο Χολμς εδώ είναι λίγο πιο γοητευτικός απ' ότι πρέπει και λίγο πιο χαλαρός απ' όσο γνωρίζαμε.

  Η υπόθεση τον βάζει αντιμέτωπο με τον καθηγητή Μοριάριτι, που εδώ υποδύεται ο Τζον Χιούστον, κι ένα σχέδιο που φτάνει από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη. Ο Χολμς πρέπει να αντιμετωπίσει δύο παράλληλα προβλήματα. Τη ληστεία των χρημάτων από το Παγκόσμιο Ταμείο και την απαγωγή του γιου μιας παλιάς γνώριμης, διάσημης τραγουδίστριας στις σκηνές της Αμερικής. Ο Μοριάριτι ειδοποιεί τον Χολμς ότι αν μπλεχτεί στην πρώτη υπόθεση, το παιδί θα πεθάνει, έτσι, όταν η αστυνομία της Νέας Υόρκης πλησιάζει τον ντετέκτιβ ζητώντας τη βοήθειά του, αυτός αρνείται για να προστατεύσει το παιδί. Το μυαλό του Χολμς όμως δουλεύει ασταμάτητα και μαζί με τον Γουάτσον θα μπορέσει να βρει λύση στο πρόβλημα.

  Δεν υπάρχει τίποτα το συνταρακτικό και ιδιαίτερο στην τηλεταινία του Σαγκάλ. Όλα κυλάνε όπως περιμένεις να κυλήσουν και το μόνο στοιχείο που προστίθεται στο φιλμ και που δεν συναντάμε συνήθως στα διηγήματα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, είναι το ρομάντζο του Χολμς.  Η τραγουδίστρια, που υποδύεται η γοητευτική Σάρλοτ Ράμπλινγκ, αποτελεί παλιά περιπέτεια του Χολμς και υπονοείται κάτι από το σενάριο που διαφοροποιεί τον ήρωα από τις προηγούμενες εμφανίσεις του. Κατά τα άλλα, μυστήριο δυνατό δεν έχουμε, συμπαθητική ροή έχουμε και αναμενόμενη εξέλιξη, όπως είπαμε, σε μια τηλεταινία που για την εποχή της διατηρεί ικανοποιητικά επίπεδα παραγωγής.

  Ο Πάτρικ Μακνί είναι στο πλευρό του Μουρ ως δόκτορ Γουάτσον, επιλέγοντας να διατηρήσει την ερμηνεία του στο ύφος του Νάιτζελ Μπρους, που υποδύθηκε τον φίλο του Χολμς στα κλασικά φιλμς της δεκαετίας του 1940, δίνοντας έναν πολύ ανάλαφρο και κωμικό τόνο. Η Ράμπλινγκ είναι πανέμορφη και μια χαρά τα πάει, βάση τις σεναριακές απαιτήσεις, ενώ ο Τζον Χιούστον παίξει αναμφίβολα τον κακό Μοριάριτι με όσο πιο εμφανές τρόπο μπορεί, κάνοντάς τον σχεδόν καρικατούρα.

  Μέτριο τελικό αποτέλεσμα αλλά χωρίς να μπορείς να το αντιπαθήσεις, λόγω του ταλέντου των ανθρώπων που βρίσκονται μπροστά από την κάμερα. Ο Μουρ λάμπει πάντα στην οθόνη κι ας μην έπεισε ποτέ ως ηθοποιός υψηλών αξιώσεων ενώ και οι υπόλοιποι ηθοποιοί αποδίδουν με άψογο επαγγελματισμό. Μεγαλύτερη παραφωνία είναι η επιλογή του Χιούστον στο ρόλο του Μοριάριτι.

  Προτείνεται κυρίως σε αυτούς που αναζητούν ξεχασμένα φιλμς με τον διάσημο ήρωα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και σε αυτούς που σκαλίζουν γενικότερα τα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά αρχεία, θέλοντας να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

(το παραπάνω δεν αποτελεί τρέιλερ της ταινίας αλλά τα πρώτα τρία λεπτά της)

A View to a Kill (1985)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Σκηνοθεσία:John Glen
Σενάριο:Richard Maibaum,
Michael G. Wilson
Παίζουν:Roger Moore,
Christopher Walken,Tanya Roberts

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μποντ πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τον μεγαλοβιομήχανο Μαξ Ζόριν, ο οποίος θέλει να καταστρέψει τη Σίλικον Βάλεϊ και να στήσει τη δική του αυτοκρατορία.

ΑΠΟΨΗ: Το κύκνειο άσμα του Μουρ ως 007 πραγματοποιείται με τον Κινούμενο Στόχο. Ο Μουρ έχει πατήσει τα 58 και έχει υποδυθεί τον Τζέιμς Μποντ 7 φορές μέσα σε 13 χρόνια. Έφτιαξε έναν δικό του Μποντ, διαφορετικό από αυτόν του Κόνερι, λίγο πιο αριστοκρατικό, όχι τόσο σκληρό, λίγο πιο αστείο και οδήγησε τον 007 σε λίγο πιο campy καταστάσεις, που για πολλούς ήταν αταίριαστες με το ύφος των μυθιστορημάτων του Φλέμινγκ. Βέβαια, το κοινό ακολούθησε τον Μουρ πιστά μέχρι και την τελευταία στιγμή και δε φάνηκε να ενοχλείται από την πιο χαλαρή διάθεση των ταινιών που πρωταγωνίστησε. Ωστόσο, οι παραγωγοί ήθελαν να κάνουν τον Μποντ λίγο πιο σκοτεινό στη δεκαετία του '80, με τα πρώτα σημάδια να φαίνονται ήδη στο Για τα Μάτια Σου Μόνο αλλά και στον Κινούμενο Στόχο.

  Ο Κινούμενος Στόχος επιστρέφει σε πιο "τζειμς-μποντικά" μονοπάτια, με κατασκοπευτική διάθεση και τους ανάλογους κακούς της υπόθεσης να είναι πολύ πιο πειστικοί από το προηγούμενο φιλμ (Οκτάπουσι). Το χιούμορ, δε, είναι αρκετά συγκρατημένο. 

  Ο Κρίστοφερ Γουόκεν, που υποδύεται τον Ζόριν, και η Γκρέις Τζόουνς, στο ρόλο του δεξιού χεριού του, αποτελούν ένα εξαιρετικό δίδυμο κακών, το οποίο δίνει πολλούς πόντους στο φιλμ. Ο Γουόκεν παίζει έναν ιδιοφυή αλλά ψυχωσικό μεγιστάνα και ενώ βρίσκεται για πρώτη φορά (αν δεν κάνω λάθος) σε ρόλο κακού, τα καταφέρνει εξαιρετικά, δίνοντας έναν από τους καλύτερους κακούς της σειράς. Δίπλα του η Γκρέις Τζόουνς σε ένα ρόλο που της πάει γάντι και στον πιο προβεβλημένο χαρακτήρα του φιλμ, όπως διακρίνεται και από την αφίσα (Has James Bond Finally Met His Match?).

  Το μειονέκτημα του φιλμ, εκτός της μεγάλης διάρκειας, είναι η ελάχιστη ενέργειά του. Καλογυρισμένες σκηνές, θεαματικά κυνηγητά, καλογραμμένο και στρωτό σενάριο αλλά είναι σαν να λειτουργούν όλα δύο ταχύτητες χαμηλότερα από όσο πρέπει. Ο Μουρ είναι στα 58 του και πλέον ρίχνει καμιά μπουνιά στα γρήγορα και για οτιδήποτε παραπάνω χρειαστεί ντουμπλάρεται, με αποτέλεσμα να μοιράζεται το φιλμ με τον κασκαντέρ του. Όλα οδηγούν σε μια φαινομενικά καλή ταινία του Μποντ ή τουλάχιστον μια ταινία που είχε της προϋποθέσεις να γίνει μια πολύ καλή ταινία του Μποντ, αλλά χωρίς την απαραίτητη ενέργεια, κυρίως λόγω της μεγάλης ηλικίας του πρωταγωνιστή της. Είναι πλέον πολύ βαρύς και αργός ο Μουρ, για να υποστηρίξει το ρόλο, αφαιρώντας ενέργεια από όλο το φιλμ. 

  Για πολλούς, ο Ρότζερ Μουρ έπρεπε να έχει αποσυρθεί από το ρόλο του Μποντ από το προηγούμενο φιλμ και εδώ θα συμφωνήσω. Εγώ θα έλεγα, ότι ίσως έπρεπε να το είχε κάνει από το Για τα Μάτια Σου Μόνο, μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς, αποφεύγοντας έτσι τα Οκτάπουσι και Κινούμενος Στόχος, τα οποία χαρακτηρίζονται από αρκετούς (ειδικά το πρώτο) ως δύο εκ των χειρότερων φιλμ του Μποντ, χειρότερα ακόμα κι από το τραγικό Μουνρέικερ! Εδώ διαφωνώ καθώς θεωρώ ότι το Μουνρέικερ είναι με διαφορά η χειρότερη στιγμή του Μποντ, ίσως και μέχρι σήμερα. Όπως και να 'χει, ο Μουρ έγραψε κινηματογραφική ιστορία ως ένας ικανότατος Μποντ (προσωπική μου συμπάθεια, με μικρές παρατηρήσεις), ο τρίτος στη σειρά, άξιος αντικαταστάτης του Κόνερι, παρά το διαφορετικό ύφος τους. Κορυφαία στιγμή του Μουρ ως Μποντ, νομίζω ότι είναι ασυζητητί Η Κατάσκοπος Που Μ' Αγάπησε ενώ ο Κινούμενος Στόχος του έδωσε τουλάχιστον την ευκαιρία να αποχαιρετήσει αξιοπρεπώς το ρόλο. Από εδώ και μετά, ο Μποντ παίρνει τη μορφή του Τίμοθι Ντάλτον για δύο ταινίες και γίνεται αρκετά πιο σκοτεινός και ανθρώπινος. 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Octopussy (1983)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΟΚΤΑΠΟΥΣΙ
Σκηνοθεσία:John Glen
Σενάριο:Richard Maibaum
,Michael G. Wilson,
George MacDonald Fraser
Παίζουν:Roger Moore,
Maud Adams,Louis Jourdan

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια υπόθεση κλοπής ενός αυγού Φαμπερζέ θα οδηγήσει τον Μποντ στην Ινδία, στα χνάρια του λαθρέμπορου Καμάλ Καν, ενώ εκεί θα συναντήσει τη μυστηριώδη Οκτάπουσι. Ο Μποντ ανακαλύπτει τη συνεργασία του Καμάλ Καν με έναν τρελό Ρώσο αξιωματούχο, με σκοπό να τινάξουν στον αέρα μια Αμερικανική αεροπορική βάση.

ΑΠΟΨΗ: Την εποχή που κυκλοφόρησε ο 13ος Μποντ είχαμε μια περίεργη κινηματογραφική κόντρα, η οποία τότε ονομάστηκε "η μάχη των Μποντ". Λίγους μήνες μετά την έξοδο του Οκτάπουσι, με πρωταγωνιστή τον Μουρ, βγήκε στις αίθουσες το Never Say Never Again, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι, στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ! Το Never Say Never Again είναι στην ουσία ριμέικ του Thunderball και δεν είναι παραγωγή της MGM και της Danjaq. Ο παραγωγός και συν-σεναριογράφος του Thunderball, Κέβιν ΜακΛόρι, κέρδισε μια δικαστική διαμάχη απέναντι στον Ίαν Φλέμινγκ, επιθυμώντας να γυρίσει μια δικιά του ταινία Μποντ. Το κατάφερε, έπεισε τον Κόνερι να γυρίσει και όλα φάνηκαν να λειτουργούν υπέρ του στη "μάχη των Μποντ", όμως οι εισπράξεις του Οκτάπουσι ήταν περισσότερες σε όλους τους τομείς. Οπότε, Οκτάπουσι- Ποτέ μην Ξαναπεις Ποτέ : 1-0.

  Το Οκτάπουσι μπορεί να έσκισε στα ταμεία αλλά δεν θα βρεις εύκολα κάποιον να το θεωρεί καλή ταινία Μποντ. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μποντ μοιάζει πλέον με καρικατούρα του εαυτού του. Μπορεί γενικά ο Μουρ να έδωσε έναν πιο αστείο και campy Μποντ, εδώ, όμως, τα πράγματα ξέφυγαν επικίνδυνα. Ένα ανεκδιήγητο κυνηγητό με τρίκυκλο στο Νέο Δελχί, ένα υποβρύχιο όχημα κροκόδειλος, μια στολή γορίλα και το κερασάκι στην τούρτα μπαίνει λίγο πριν το τέλος, με τον Μποντ να μεταμφιέζεται σε κλόουν! Καταλαβαίνετε, ότι οι φίλοι του άλλοτε σκληρού Βρετανού κατασκόπου, δεν ήθελαν πολύ για να θεωρήσουν το Οκτάπουσι την χειρότερη ταινία της σειράς.

  Θυμάμαι να παρακολουθώ πρώτη φορά το Οκτάπουσι, περίπου 14 χρόνια πριν, στα 18 μου χρόνια. Τότε, θεώρησα κι εγώ πως ήταν πραγματικά τραγικό το κατάντημα του Μποντ. Σήμερα, όμως, άλλαξα γνώμη. Ναι, το Οκτάπουσι είναι αστείο. Είναι ίσως το πιο αστείο Μποντ και ναι, ο Μποντ μοιάζει καρικατούρα και αυτοπαρωδείται χωρίς έλεος από τον Μουρ. Θέλεις λίγο τα '80ς, θέλεις λίγο ο Μουρ που είναι αρκετά μεγάλος πια για να δέρνει και να κάνει ακροβατικά, που ούτως ή άλλως δεν έκανε και πολλά ούτε πριν, κάπως έτσι το Οκτάπουσι οδηγείται σε διαφορετικά μονοπάτια. Σήμερα, λοιπόν, ομολογώ ότι το Οκτάπουσι το διασκέδασα. Διαφωνώ κι εγώ με τον τόσο αυτοσαρκασμό αλλά παρ' ολ' αυτά έπιασα τον εαυτό μου να μην βαριέται καθόλου στη διάρκεια του φιλμ. Το Οκτάπουσι είναι θεαματικό και είναι γρήγορο, έχει χιούμορ (είπαμε υπερβολικό, μην τα ξαναλέμε), έχει δύο κακούς απέναντι στον Μποντ και έχει τον Μουρ στην πιο μπλαζέ εμφάνισή του, αμέσως μετά την πιο σκληρή του εμφάνιση, στο Για Τα Μάτια Σου Μόνο!

  Οι δύο κακοί της υπόθεσης είναι ο Καμάλ Καν, ερμηνευμένος από τον Λουί Ζουρντάν, και ο στρατηγός Ορλόφ, ερμηνευμένος από τον Στίβεν Μπίρκοφ. Ο ρόλος του Ζουρντάν πολύ πιο προσεγμένος και ο ίδιος αρκετά άνετος με αυτόν αλλά το πρόβλημα είναι ο ρόλος του Μπίρκοφ. Ο Μπίρκοφ παίζει έναν από τους χειρότερους κακούς στη σειρά ταινιών του Μποντ. Υπερβολικός στην ερμηνεία του, ακόμα και για ταινία Μποντ, περισσότερο γέλιο προκαλεί όταν εμφανίζεται παρά πείθει σαν αντίπαλο δέος του Μποντ.

  Η Οκτάπουσι του τίτλου ερμηνεύεται από την γοητευτική Μοντ Άνταμς αλλά δε μπορείς να πεις ότι προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στην εξέλιξη του φιλμ, πέραν της εμφάνισής της. Δεν είναι και η πρώτη φορά, θα μου πεις, που συμβαίνει κάτι τέτοιο με τα κορίτσια του Μποντ.

  Το Οκτάπουσι, αν μπορείς να ξεπεράσεις το υπερβολικό χιούμορ του, είναι ευχάριστο. Δεν ανήκει στις καλές στιγμές του Μποντ αλλά μάλλον στις πιο χαλαρές του. Είναι καλά "δεμένο" πάντως, χωρίς να κάνει κοιλιά στις δύο ώρες και κάτι της διάρκειάς του, κάτι που κάνει εύκολη τη θέασή του. Τώρα, αν είσαι σκληροπυρηνικός οπαδός του Μποντ και ειδικά του Κόνερι, απλώς μην το δεις. Θα εκνευριστείς.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

For Your Eyes Only (1981)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ
Σκηνοθεσία:John Glen
Σενάριο:Richard Maibaum,
Michael G. Wilson
Παίζουν: Roger Moore,
Carole Bouquet, Topol

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Κοντά στις ακτές της Αλβανίας βυθίζεται ένα Βρετανικό κατασκοπευτικό πλοίο, που κουβαλάει το σύστημα αποκρυπτογράφησης ATAC. Αποστολή του Μποντ είναι να βρει το ATAC πριν από τους Ρώσους, οι οποίοι έχουν ήδη ξεκινήσει το ψάξιμο. Ο Μποντ θα ταξιδέψει στην Ελλάδα, στο νησί της Κέρκυρας, στην Ιταλία και πίσω στην Ελλάδα στον βράχο των Μετεώρων, έχοντας τη βοήθεια της Μαρίνας Χάβοκ αλλά και του λαθρέμπορου Μίλος Κολόμπο.

ΑΠΟΨΗ: Ο Μποντ πατά το πόδι του στην Ελλάδα και το περίφημο παραδοσιακό χορευτικό τραγούδι της Κέρκυρας, ο "Κερκυραϊκός" ή "Η Ρούγα", γίνεται ίσως το πρώτο ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι που ακούγεται σε φιλμ του εξωτερικού(διορθώστε με αν κάνω λάθος), ενώ μερικές από τις ομορφιές της χώρας μας στήνουν το σκηνικό του Για τα Μάτια Σου Μόνο. Το ευχάριστο είναι ότι η διαφήμιση για τη χώρα μας γίνεται μέσω ενός από τα καλύτερα φιλμ της σειράς!

  Το Για Τα Μάτια Σου Μόνο κατέχει ιδιαίτερα θέση στη φιλμογραφία του Μποντ για εμάς τους Έλληνες και ειδικά για τους Κερκυραίους. Επειδή ο γράφων έχει μεγαλώσει στην Κέρκυρα, δεν μπορεί να μην το δει με άλλα μάτια, ενθουσιασμένος, αναγνωρίζοντας τοποθεσίες αλλά και φυσιογνωμίες ντόπιων, που επιλέχθηκαν σε ρόλους κομπάρσων! Από το χωριό Πάγοι στο βόρειο μέρος της Κέρκυρας (παρουσιάζεται σαν Ισπανικό χωριό στο φιλμ αλλά η διαδρομή που γίνεται το κυνηγητό με το Deus Chevaux και τα στενάκια του χωριού είναι χαρακτηριστικά) μέχρι το Αχίλλειο και το Παλιό Φρούριο, είναι όλα μέρη γνώριμα για εμένα αλλά και για τους περισσότερους Κερκυραίους, που τυχαίνει να έχουν παρακολουθήσει το φιλμ.

  Ευτυχώς, το Για Τα Μάτια Σου Μόνο, μετά τον διαστημικό Μποντ του Μουνρέικερ, επιχειρεί να προσεγγίσει με έναν περισσότερο αληθοφανές και γήινο τρόπο τον Μποντ και τον τρόπο δράσης του, χωρίς βέβαια να παύει να είναι θεαματικό και "τραβηγμένο" στις σκηνές δράσης. Ο Μποντ απαλλάσσεται από τα διάφορα γκάτζετς και βασίζεται περισσότερο στο μυαλό του και τις ικανότητές του ενώ για άλλη μια φορά, μετά το Η Κατάσκοπος Που Μ' Αγάπησε, ο Μουρ παίζει έναν λίγο πιο σκληρό Μποντ, με χαρακτηριστική τη σκηνή που γκρεμίζει ένα αυτοκίνητο με τον επιβάτη του, από την κορυφή του Παλιού Φρουρίου. Το φλέγμα και το ειρωνικό ύφος του Μουρ δεν εξαφανίζονται αλλά εδώ είναι πιο συγκρατημένα.

  Το bond girl της ταινίας είναι η πανέμορφη Κάρολ Μπουκέ, η οποία δεν ξεχωρίζει μόνο ως μια από τις πιο γοητευτικές παρουσίες στη σειρά αλλά και ως συμπρωταγωνίστρια του Μουρ, καθώς παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής και δεν περιορίζεται στο ρόλο του σεξουαλικού αντικειμένου του Μποντ. 

  Ακόμα και ο κακός του φιλμ, ο Τζούλιαν Γκλόβερ (ο Grand Maester Pycelle του Game Of Thrones) στο ρόλο του Κριστάτου, είναι μακρυά από το στιλ των κακών που συναντάμε στις ταινίες του Μποντ. Χωρίς ερμηνευτικές υπερβολές και απαλλαγμένος από τη μεγαλομανία που επιδεικνύουν οι αντίπαλοι του Μποντ, δεν έχει σχέδια κατάκτησης του κόσμου και μεγάλων καταστροφών. Είναι ένας "επαγγελματίας" απατεώνας που θέλει να βγάλει λεφτά. Τίποτα παραπάνω.

  Οι μόνες υπερβολές που συναντάμε στο φιλμ βρίσκονται στις σκηνές δράσης του. Είναι όμως απολαυστικές όπως πάντα, με χαρακτηριστικότερες το κυνηγητό με το Deus Chevaux και τη σκηνή που μηχανόβιοι και σκιέρ κυνηγούν τον Μποντ σε χιονοδρομικό κέντρο στην Ιταλία.

  Το Για Τα Μάτια Σου Μόνο είναι μια από τις καλύτερες και πιο προσγειωμένες ταινίες του franchise του Μποντ. Ο Μουρ παρότι 54 ετών δίνει άλλη μια πειστική ενσάρκωση του 007 και οι συντελεστές του φιλμ δίνουν το σήμα για έναν λίγο πιο σκοτεινό Μποντ στη δεκαετία του '80, ο οποίος όμως θα χαθεί ξανά στις επόμενες δύο ταινίες (ειδικά στο Octopussy), τις τελευταίες του Μουρ, και θα επανέλθει λίγα χρονιά μετά, με την αντικατάστασή του από τον Τίμοθυ Ντάλτον.  

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

Moonraker (1979)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΟΥΝΡΕΪΚΕΡ
Σκηνοθεσία:Lewis Gilbert
Σενάριο:Christopher Wood
Παίζουν: Roger Moore,
Lois Chiles,Michael Lonsdale

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένα σχέδιο εξόντωσης της ανθρωπότητας, με θανατηφόρο αέριο νεύρων πρέπει να αποτρέψει ο Τζέιμς Μποντ. Για να γίνει αυτό πρέπει να φτάσει μέχρι το διάστημα, εκεί που τον διαστημικό του σταθμό, ο τρελός μεγιστάνας Χιούγκο Ντραξ, σκοπεύει να μετατρέψει σε κιβωτό του Νώε, διασώζοντας άνδρες και γυναίκες με άριστη φυσική κατάσταση, ούτως ώστε να δημιουργηθεί μια ανώτερη φυλή και να κατοικηθεί ξανά η Γη. 

ΑΠΟΨΗ: Είχατε φανταστεί ποτέ σε ταινία του Μποντ να πυροβολούν με όπλα λέιζερ και να κινούνται σε μηδενική βαρύτητα; Κι όμως η μεγάλη επιτυχία του Πολέμου των Άστρων και του Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, το 1977, βάζουν την ιδέα στον παραγωγό Άλμπερτ Μπρόκολι, να στείλει τον Μποντ στο διάστημα, διαθέτοντας το μπάτζετ των 34.000.000$, ποσό που είναι μεγαλύτερο από το μπάτζετ των έξι πρώτων Μποντ! Η ιδέα αποδείχτηκε εξαιρετικά έξυπνη, με αποτέλεσμα το Moonraker να ..."τινάξει την μπάνκα στον αέρα" και το κοινό να ακολουθεί πιστά τον Μποντ μετά την επιτυχία του The Spy Who Loved Me! Όπως όμως ξέρετε τα μεγάλα μπάτζετ μπορεί να δημιουργούν θεαματικές ταινίες αλλά δεν είναι εύκολο να δημιουργήσουν καλές ταινίες από μόνα τους.

  Μπορεί το Moonraker να κάνει φανερή την τεράστια παραγωγή που κρύβεται πίσω του, με εκπληκτικά σκηνικά και εφέ για την εποχή του και με τις εναλλαγές τοπίων, φθάνοντας από τη Βενετία μέχρι το Ρίο αλλά δεν μπορεί να καλύψει το κενά του με αυτόν τον τρόπο. Το σενάριο κακό και οι ατάκες του Μποντ λιγοστές. Η δράση είναι σκηνοθετημένη χωρίς ζωντάνια και σε αφήνει αδιάφορο, εκτός από την εξαιρετική pre credits σκηνή, που ο Μποντ πηδά από ένα αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Ακόμα και τα σταντς για τα οποία φημίζεται η σειρά ταινιών του Μποντ, μοιάζουν αδιάφορα εδώ, με το κυνηγητό στα στενά της Βενετίας που ο Μποντ οδηγεί μία μηχανοκίνητη γόνδολα και την μάχη σώμα με σώμα του Μποντ με τον Σαγόνια πάνω στο τελεφερίκ του Ρίο, να ξεχνιούνται σύντομα.

  Το λυπηρό είναι ότι το Moonraker ξεκινά αρκετά καλά και η πρώτη μισή ώρα του δεν φανερώνει την πτώση ρυθμών που ακολουθεί. Ο Μουρ είναι ξανά ένας πολύ καλός Μποντ, με το δικό του πάντα στιλ και όχι όσο σκληρός εμφανίστηκε στο προηγούμενο φιλμ, η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε. Δυστυχώς, όμως, ο σεναριογράφος δεν τον προμηθεύει με καλές ατάκες κι έτσι εμείς αρκούμαστε στο ειρωνικό βλέμμα του Μουρ, που έχει πολλές φορές τη δύναμη μιας καλής ατάκας.

  Το Bond Girl της ταινίας είναι η Lois Chiles, η οποία, παρότι γοητευτική και φανερά πιο ικανή από προηγούμενα κορίτσια της σειράς, προδίδεται από το μέτριο σενάριο όπως κι ο κακός της υπόθεσης, Χιούγκο Ντραξ. Μια χαρά προσπαθεί να αποδώσει ο Lonsdale τον τρελό αλλά εκλεπτυσμένο Χιούγκο Ντραξ αλλά κι αυτόν μετά την πρώτη του επαφή με τον Μποντ, τον παρακολουθούμε με την ίδια αδιαφορία. Επίσης, επιστρέφει κι ο Σαγόνιας, για να γίνει ο πρώτος κακός σε ταινία του Μποντ που εμφανίζεται σε δεύτερο συνεχόμενο φιλμ! 

  Αν υπάρχει κάτι που μπορείς να θαυμάσεις στο Moonraker αυτό είναι τα εκπληκτικά σκηνικά, για άλλη μια φορά, του Κεν Άνταμ. Ο διαστημικός σταθμός του Ντραξ και το κέντρο ελέγχου είναι εξαιρετικά δείγματα της σχεδίασης του Άνταμ, ο οποίος πήρε ως βάση τον διαστημικό σταθμό του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος. Τα οπτικά και ηχητικά εφέ της ταινίας ήταν τότε υποψήφια για όσκαρ και δικαιολογημένα θεωρούνταν πρωτοποριακά, σήμερα όμως δεν προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση.

  Από την εξαιρετική λειτουργία του Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε σε όλα τα επίπεδα, πάμε δύο χρόνια μετά στη απόλυτη δυσλειτουργία της Μποντικής φόρμουλας. Τριάντα ενδιαφέροντα αρχικά λεπτά μας οδηγούν σε ενενήντα αδιάφορα λεπτά, χωρίς νεύρο, χωρίς γρήγορο μοντάζ, χωρίς καλές ατάκες από τον Μποντ και μας κάνουν να θυμηθούμε την ασθένεια που κουβαλούν πολλές ταινίες της σειράς, γνώστη ως "πρέπει να έχω δύο ώρες διάρκεια, πάση θυσία"! Νομίζω ότι το Moonraker θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη χειρότερη ταινία Μποντ όλων των εποχών.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

The Spy Who Loved Me (1977)

Είδος: Περιπέτεια

ΤΖΕΙΜΣ ΜΠΟΝΤ, ΠΡΑΚΤΩΡ 007:
Η ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΠΟΥ
ΜΕΑΓΑΠΗΣΕ
Σκηνοθεσία:Lewis Gilbert
Σενάριο:Christopher Wood,
Richard Maibaum
Παίζουν: Roger Moore,
Barbara Bach,Curd Jürgens 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ρωσικά και Βρετανικά πυρηνικά υποβρύχια εξαφανίζονται και ο Μποντ πρέπει να συνεργαστεί με μια Ρωσίδα κατάσκοπο για ρίξουν φως στην υπόθεση. Όλα οδηγούν στον Μεγιστάνα Καρλ Στρομπεργκ, όνειρο του οποίου είναι να δημιουργήσει μια υποθαλάσσια πολιτεία.

ΑΠΟΨΗ: 16/8/2014 η μέρα που γράφεται αυτό το κείμενο. 37 χρόνια από τον θάνατο του Έλβις Πρίσλεϊ, αν το πιστέψουμε, γιατί σύμφωνα με έγκυρες πηγές ο Έλβις ζει! "Τι σχέση έχει αυτό με την ταινία μας;" θα μου πεις. Κοιτώντας σε ειρωνικά και υψώνοντας το ένα μου φρύδι, σαν γνήσιος φαν του Ρότζερ του Μουρ, θα σου δώσω την απάντηση. Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε ήταν το τελευταίο φιλμ που είδε ο Έλβις και λίγες εβδομάδες μετά μας άφησε! Οι κακεντρεχείς θα σπεύσουν να κάνουν σχόλια τώρα, για την ποιότητα του φιλμ και διάφορα τέτοια. Ωστόσο, είμαι σίγουρος ότι το φιλμ κανένα ρόλο δεν έπαιξε στον θάνατο του Έλβις, εκτός και ο ίδιος ήταν σκληροπυρηνικός φαν του Μποντ και θεώρησε ότι μετά από αυτό δεν θα έβλεπε καλύτερο Μποντ στη ζωή του. Αυτό θα μπορούσε να έχει δόσεις αλήθειας και όχι φυσικά για τον Έλβις αλλά για το αν Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε είναι η τελευταία πραγματικά μεγάλη ταινία του Μποντ, για τα επόμενα δέκα πέντε, είκοσι χρόνια.

  Η διαφορά του Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε από τα προηγούμενα επιτυχημένα φιλμ του Μποντ και κυρίως με το Χρυσοδάκτυλο και το Ζεις Μονάχα Δυο Φόρες, βρίσκεται μόνο στην αλλαγή του Μποντ. Σον Κόνερι τότε, Ρότζερ Μουρ τώρα. Και μάλιστα Ρότζερ Μουρ στα καλύτερά του, με τις σωστές αναλογίες χιούμορ και στιβαρότητας. Το μοτίβο όμως του φιλμ είναι πανομοιότυπο με τα προηγούμενα, και ιδιαίτερα με το Ζεις Μονάχα Δυο Φορές προφανώς λόγω του ίδιου σκηνοθέτη, αλλά η φόρμουλα του Μποντ λειτουργεί κι εδώ άψογα. Όλα μα όλα τα έχουμε ξαναδεί, όμως δεν πλήττουμε ούτε λεπτό. Ζωντάνια σε κάθε σκηνή του φιλμ, νεύρο αρκετό και θεαματικά σταντς, με κορυφαία την εναρκτήρια σεκάνς, αλλά και το κυνηγητό με τη Lotus. Δε νομίζω να μη θυμάστε τη Lotus; Το αυτοκίνητο που μετατρέπεται και σε υποβρύχιο όχημα. Από τα πιο γνωστά της σειράς.

  Αυτός που σηκώνει όλο το φιλμ πάνω του αυτή τη φορά, είναι ο Ρότζερ Μουρ. Ο Μποντ του Μουρ εδώ είναι ολοκληρωμένος. Είναι σκληρός και δολοφονεί εν ψυχρώ όταν χρειαστεί, αρκεί να πάρει αυτό που χρειάζεται, χρησιμοποιεί τις γροθιές του συνεχώς, αλλά παραμένει χιουμορίστας, κυνικός, φλεγματικός και πάντα όμως κομψός. Προσωπικά, αυτή την ενσάρκωση του Μποντ τη βρίσκω πάντα απολαυστική γιατί ο Μουρ χρησιμοποιεί όλα τα στοιχεία υπέρ του, δίνοντας έναν άλλο αέρα στον Μποντ. Υπερβολική αυτοπεποίθηση, κοσμοπολίτης και ατσαλάκωτος, όταν όμως η κατάσταση σοβαρεύει, ο Μουρ πείθει ως αδίστακτος, ψυχρός τύπος, κάτι που δεν έβγαζε ιδιαίτερα στα δύο προηγούμενα φιλμ.

  Θετικά είναι τα πράγματα και στον κακό που ερμηνεύει ο Κερτ Γιούργκενς. Δεν υπερβάλει, παρά τη μεγαλομανία του χαρακτήρα που ερμηνεύει, καταφέρνοντας να είναι ένας αρκετά ρεαλιστικός αντίπαλος για τον Μποντ. Αυτός που όλοι θυμούνται όμως απο το συγκεκριμένο φιλμ, δεν είναι άλλος από τον Σαγόνια. Ο θηριώδης Ρίτσαρντ Κίελ παίζει έναν από τους πιο εμβληματικούς αντιπάλους του Μποντ. Υπερφυσική δύναμη, ύψος περίπου 2,15 μέτρα και ατσαλένια οδοντοστοιχία που μασάει λουκέτα για πλάκα! Ο Σαγόνιας παραμένει μέχρι σήμερα χαρακτηριστική φιγούρα των ταινιών του Μποντ.

  Το Bond Girl της ταινίας είναι ουσιαστικά η Μπάρμπαρα Μπαχ, στο ρόλο της Άνια Αμάσοβα, καθώς η Καρολίν Μουνρό, που υποδύεται τη Ναόμι, δεν έχει μεγάλη συμμετοχή. Ο ρόλος της Αμάσοβα είναι σχεδόν το ίδιο σημαντικός με του Μποντ στο φιλμ, με αρκετά ενδιαφέρον το παιχνίδι της με τον Μποντ και τον τρόπο που πρέπει να συνεργαστούν στην πορεία. Η Μπαχ είναι ένα μια από τις θηλυκές παρουσίες των ταινιών του Μποντ, που μένουν στο μυαλό του θεατή.

  Μια ακόμα επιτυχία του Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε είναι ότι ξεπερνάει πολύ εύκολα το ζήτημα των δύο ωρών, της διάρκειας που πρέπει να έχουν όλα τα φιλμ του Μποντ. Δεν κάνει κοιλιά ποτέ ενώ προσθέτει και στοιχεία θρίλερ, με έντονο σασπένς σε μερικές σκηνές, όπως η τοποθέτηση της βόμβας από τον Μποντ αλλά και η σκηνή του κυνηγητού ανάμεσα στις πυραμίδες. Γενικά το Η Κατάσκοπος Που Με Αγάπησε, είναι ένα άκρως διασκεδαστικό και συνάμα ψυχαγωγικό φιλμ του Μποντ, που κατάφερε να συνδυάσει τα στοιχεία του Από Τη Ρωσία Με Αγάπη, με αυτά του Χρυσοδάκτυλου με απόλυτη επιτυχία. Κορυφαία στιγμή για τον Ρότζερ Μουρ, μια από τις καλύτερες του Μποντ, μέχρι σήμερα.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn