Primate (2025) Review

 

Τρόμου, Θρίλερ

Διάρκεια: 89'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Χιμπαντζής κατοικίδιο τρελαίνεται και αποδεκατίζει παρέα εφήβων που μαζεύτηκαν να παρτάρουν. Απλό  στη σύλληψη, κατανοητό στην εκτέλεση, σύντομο σε διάρκεια, όχι πάντα έξυπνο, όμως όχι χωρίς να σέβεται το κοινό του.

 Στη Χαβάη μας πάει το Primate, εκεί που η Λούσι και οι φίλες της επισκέπτονται τον μπαμπά και την αδερφή της πρώτης. Η κατοικία τους είναι υπερπολυτελές σπίτι χτισμένο σε μια απότομη πλαγιά πάνω από τη θάλασσα. Ο μπαμπάς, Άνταμ, είναι κωφάλαλος και διάσημος συγγραφέας ενώ η μητέρα, που έχει φύγει από τη ζωή, ήταν γλωσσολόγος, με σημαντικές εργασίες στον τομέα της. Μαζί τους ζει και ο Μπεν, ένας υψηλής νοημοσύνης χιμπαντζής, που επικοινωνεί μαζί τους μέσα από μια ηχητική εφαρμογή που είχε σχεδιάσει η μητέρα της Λούσι. Ο Άνταμ βρίσκει στο κλουβί/δωμάτιο του Μπεν μια νεκρή μαγκούστα, η οποία όμως φαίνεται να έχει δαγκώσει τον χιμπαντζή και αποφασίζει να στείλει το νεκρό ζώο για αναλύσεις. Το επόμενο βράδυ ο Άνταμ φεύγει για την παρουσίαση του νέου βιβλίου του και τα νεαρά κορίτσια μένουν στο σπίτι, ελπίζοντας να περάσουν ξέφρενη νύχτα. Ο Μπεν όμως αρχίζει να φέρεται περίεργα, σκοτώνει τον κτηνίατρο που πάει να τον εξετάσει και γυρνά ελεύθερος στο σπίτι. Την ίδια στιγμή οι αναλύσεις της μαγκούστας που δάγκωσε τον Μπεν δείχνουν ότι ήταν φορέας του ιού της λύσσας. Ο Άνταμ ενημερώνεται και επιστρέφει σύντομα στο σπίτι για να δει ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

 Δεν είναι λίγες οι φορές τα τελευταία χρόνια, που νιώθω ότι ο εμπορικός κινηματογράφος χρειάζεται περισσότερες ταινίες σαν το Primate. Αυτές είναι ταινίες που ναι μεν δεν έχουν να πουν κάτι νέο αλλά που κατανοώντας αυτό απελευθερώνονται και δίνουν αυτό που μπορούν να δώσουν, χωρίς ενοχές. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως διασκεδαστικό για το κοινό του εκάστοτε είδους που καθεμία υπηρετεί. Το Primate λοιπόν είναι μια ταινία που οι συντελεστές του κάνουν πολύ καλά ο καθένας τη δουλειά του. Ο σκηνοθέτης Γιοχάνες Ρόμπερτς δίνει ένα σπλάτερ που φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε νεαρές ηλικίες αλλά βάζει στοιχεία μέσα που παραπέμπουν στο σινεμά του Κάρπεντερ (η χρήση της μουσικής κυρίως) ενώ η σεναριακή ιδέα παραπέμπει στο Κούτζο, του Στίβεν Κινγκ, οπότε προκαλεί ένα ενδιαφέρον και σε εμάς τους μεγαλύτερους ηλικιακά θεατές.

 Συμπαθητική είχα βρει και την προηγούμενη δουλειά του Ρόμπερτς ( Resident Evil: Welcome to Racoon City), συμπαθητική και λίγο καλύτερη βρίσκω κι αυτή εδώ καθώς είναι μια πολύ πιο περιεκτική ταινία. Γρήγορη εισαγωγή στη δράση, παρουσίαση του χώρου που θα γίνουν όλα και φύγαμε για σπλατεριά, που δεν χρειάζεται ανάλυση των ούτως ή άλλως αδιάφορων χαρακτήρων. Βασικός χαρακτήρας είναι ο λυσσασμένος χιμπατζής που δεν είναι παρακαλώ ψηφιακός χαρακτήρας αλλά ερμηνεύεται από τον ηθοποιό και ειδικό στην κινησιολογία, Μιγκέλ Τόρες Ούμπα, με τη χρήση προσθετικών. Ακόμα ένα συν για μένα αυτή η επιλογή, που βοηθά επίσης στην πειστικότητα της απειλής που νιώθουν οι πρωταγωνιστές από τον χιμπατζή.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

Zombie (1979)

Είδος: Τρόμου

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΧΤΥΠΑΝΕ 

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Σκηνοθεσία:Lucio Fulci 

Σενάριο:Elisa Briganti 

Παίζουν:Tisa Farrow, 

Ian McCulloch,Richard Johnson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ : Μια γυναίκα με τη βοήθεια ενός δημοσιογράφου αναζητά τα αίτια θανάτου του πατέρα της σε ένα απομακρυσμένο νησί της Καραϊβικής. Εκεί θα συναντήσουν ένα γιατρό που προσπαθεί να καταπολεμήσει μια παράξενη επιδημία... 

ΑΠΟΨΗ : Μετά την ανασκόπηση του City Of The Living Dead λίγες μέρες πριν, είπα να ρίξω μια ματιά και στο κορυφαίο, κατά πολλούς, σκηνοθετικό δείγμα του Lucio Fulci. Ο τίτλος;... Έχουμε και λέμε : α. Zombie, β.Zombi 2, γ.Zombie Flesh Eaters, δ. Island of the Flesh-Eaters, ε. Zombie 2: The Dead are Among Us, στ. Island of the Living Dead... Στα Ελληνικά η ταινία έχει "μόλις" 4 τίτλους και είναι οι εξής : Επιδρομή Των Ζόμπι, Τα Ζόμπι Χτυπάνε Μεσάνυχτα,. Ζόμπι 2 : το Νησί των Ζωντανών Νεκρών και φυσικά Ζόμπι 2. Ε, ρε τι κάνει το μάρκετινγκ... Έξι οι αγγλικοί τίτλοι της ταινίας του Fulci και όλα αυτά για να επωφεληθούν από την επιτυχία του Dawn Of The Dead του Romero, το οποίο είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν. Στην Ιταλία μάλιστα, το Dawn Of The Dead είχε κυκλοφορήσει με τον τίτλο Zombi και ο επίσημος τίτλος της ταινίας του Fulci, ήταν Zombi No 2 και θεωρήθηκε κάτι σαν επίσημο σίκουελ! Προσθέστε τώρα και την εναρκτήρια αλλά και την τελική σκηνή, οι οποίες δείχνουν πώς εξαπλώθηκαν τα ζόμπι στη Νέα Υόρκη και γυρίστηκαν ενώ η ταινία είχε θεωρητικά ολοκληρωθεί ( οι παραγωγοί ήθελαν να "τσιγκλίσουν" άμεσα και το κοινό της Αμερικής )και καταλαβαίνετε το χαμό που έγινε με την προώθηση του συγκεκριμένου φιλμ.

  Τώρα, εγώ...να την πω την αμαρτία μου... Πολύ πιο εμπνευσμένο μου φαίνεται το, στα όρια του b movie, δημιούργημα του Fulci, παρά τα βαθυστόχαστα και με κοινωνικές προεκτάσεις "ζόμπια" του Ρομέρο. Σαφώς το Dawn Of The Dead είναι η καλύτερη ταινία της τριλογίας και είναι φανερή η αλληγορία, που αφορά την καταναλωτική μανία της μάζας και δεκτό είναι το ότι οι παραγωγοί του Zombie έσπευσαν να εκμεταλευθούν την τεράστια απήχηση της συγκεκριμένης ταινίας, με τους τρόπους που αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο. Δε μπορώ όμως να μη διακρίνω την πολύ διαφορετική και πολύ πιο καλλιτεχνική ματιά του Fulci. Ναι μεν δεν έχει σενάριο που δρέπει δάφνες, ναι μεν δεν διατηρεί και σε αυτή την ταινία του καλό ρυθμό, ναι μεν οι ερμηνείες κινούνται σε μέτρια έως ανεκτά επίπεδα, ναι μεν έχει αυτή την εμμονή με το πολύ αίμα και τη σαπίλα και τα σκουλήκια και την παραμονή της κάμερας αρκετή ώρα σε τέτοια θεάματα αλλά...

  [Μια μικρή παύση για να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι φίλος του gore, δεν είμαι φίλος των ταινιών που αρέσκονται στο να δείχνουν στο θεατή σφαγές, ακρωτηριασμούς και ένα σωρό αηδιαστικά πράγματα, για να ικανοποιήσουν την περιέργεια και την αρρώστια που μπορεί να κουβαλά ο καθένας μας μέσα του. Ο μόνος λόγος που μπορεί, διαβάζοντας το blog, να έχετε βρει το όνομά μου στα περισσότερα κείμενα, που αναφέρονται σε τέτοιους είδους ταινίες, είναι γιατί, όπως γράφω και στο "Ποιοι είμαστε" (θα αναρτηθεί σύντομα), θέλω στο Δες και Πες να βρίσκετε άρθρα και απόψεις για ταινίες που δεν ενδιαφέρουν τις περισσότερες Ελληνικές ιστοσελίδες ή που απλώς έτυχε να μην ασχοληθούν με  αυτές, για δικούς τους λόγους η κάθε μία. Τα λέω όλα αυτά λοιπόν για να τονίσω το πόσο ιδιαίτερο σαν σκηνοθέτη βρήκα το Fulci και την οπτική του και (για να το τραβήξω λίγο) το μυστικισμό ακόμα που βγάζουν οι ταινίες του. Όταν σου προκαλεί το ενδιαφέρον μια ταινία, με την οποία κατά βάση διαφωνείς σε πολλά από αυτά που πραγματεύεται, δε μπορείς να μη βγάλεις το καπέλο στο σκηνοθέτη της. Συνεχίζω λοιπόν από εκεί που έμεινα...]

  ...παρ' όλ' αυτά η ταινία έχει κάτι που σε κρατάει εκεί. Θες τα παιχνίδια που κάνει ο Fulci πολλές φορές με το φως και τις σκιές; Θες την απόλυτη αρμονία της "ηλεκτρονικής" μουσικής και της εικόνας  που πετυχαίνει σε στιγμές έντασης; Θες της αναλαμπές ερασιτεχνίας και αμέσως μετά ιδιοφυΐας που διακρίνουν τον Ιταλό; Θες ίσως το ότι δίνεται μια παραπάνω αίσθηση μεταφυσικού, τοποθετώντας τα ζόμπι στον τόπο που γεννήθηκε ουσιαστικά ο μύθος τους και δεν είναι άλλος απ' τα νησιά της Καραϊβικής, στα οποία υπήρχαν μαρτυρίες για τελετές βουντού απ' τους ντόπιους... Δεν έχω απάντηση ακόμα, ειλικρινά. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που εκπλήσσει τόσο στο φιλμ του Fulci. Μια ταινία που σε μια σκηνή δείχνει ένα ζόμπι να τα βάζει με ένα καρχαρία (!), σε μια άλλη δείχνει μια καλλίγραμμη κοπελιά να γδύνεται απλώς και μόνο για να γδυθεί και να μας επιδείξει το g-string της και χωρίς να έχει κανένα νόημα στην εξέλιξη της ταινίας, θα πέρναγε απλώς στο χρονοντούλαπο και δε ασχολούνταν κανείς μέχρι σήμερα μαζί της. Κι όμως ο Fulci κατάφερε όχι μόνο το Zombie να θεωρείται απόλυτα πετυχημένο αλλά και να έχει τεράστια επιρροή σε όλες της μετέπειτα ταινίες του είδους.

  Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις των, παλιάς κοπής, ταινιών τρόμου αλλά και σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν την ιδιαιτερότητα, που διακρίνει την περίεργη περίπτωση που ακούει στο όνομα Lucio Fulci.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων