Superman (2025) Review

 

Κόμικ, Επιστημονική Φαντασία, Φαντασία, Δράσης

Διάρκεια: 129'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το σκοτεινό σύμπαν που έφτιαξε ο Ζακ Σνάιντερ για τους ήρωες της DC αποτελεί πια παρελθόν. Το φωτεινό, πολύχρωμο σύμπαν του Τζέιμς Γκαν είναι πια το νέο κινηματογραφικό σπίτι του Σούπερμαν και των υπόλοιπων υπερηρώων της πλούσιας κομιξικής μυθολογίας της εταιρείας. Αποτελεί αυτό από μόνο του εγγύηση ότι θα δούμε καλύτερες ταινίες με τον Γκαν στο τιμόνι των DC Studios; Όχι, βέβαια. Το πρώτο δείγμα είναι ο νέος Σούπερμαν, που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Τζέιμς Γκαν, οπότε... ένα βήμα τη φορά.

 Στο σύμπαν του Γκαν ο κόσμος γνωρίζει την ύπαρξη των μετα-ανθρώπων εδώ και 300 χρόνια. Ο Σούπερμαν είναι ο πρώτος εξωγήινος από αυτούς, ο πιο ισχυρός και έφτασε σε αυτόν τον κόσμο πριν 30 χρόνια, σαν βρέφος μέσα σε μια εξωγήινη κάψουλα, προσγειώθηκε στο Κάνσας και τον μεγάλωσαν οι Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ, δύο αγρότες. Συστήθηκε στον κόσμο αυτό πριν τρία χρόνια ενώ τρεις εβδομάδες πριν σταμάτησε την εισβολή του κράτους της Μποράβια σε αυτό Τζαρανπούρ. Τρία λεπτά πριν την έναρξη των γεγονότων της ταινίας, ο Σούπερμαν έχει χάσει την πρώτη του μάχη απέναντι στο Σφυρί της Μποράβια, υπερήρωα που έστειλε το κράτος της Μποράβια ως αντίποινα. Σύντομα βλέπουμε ότι ο Λεξ Λούθορ βρίσκεται πίσω από τη Μποράβια και έχει καταστρώσει ένα ολόκληρο σχέδιο ώστε να καταστρέψει τον Σούπερμαν. Δίπλα του έχει δύο υπερκακούς, δικά του δημιουργήματα, τον Ούλτραμαν και την Μηχανικό καθώς και τα Αρπακτικά, τον στρατό του από άνδρες με ενισχυμένες ιπτάμενες πανοπλίες. Έχει όμως και ο Σούπερμαν στο πλευρό του συμμάχους, μια ομάδα υπερηρώων που αποτελείται από έναν Γκριν Λάντερν, τον Γκάϊ Γκάρντνερ, τη Χοκγκερλ και τον Μίστερ Τερίφικ ενώ υπάρχει και ο Κρύπτο, ο πανίσχυρος τετράποδος φίλος του Ανθρώπου από Ατσάλι. Ένα μήνυμα από τους βιολογικούς γονείς του Σούπερμαν που ανακαλύπτει ο Λούθορ μετά την εισβολή του στο κρησφύγετο του ήρωα, θα φέρει τον Άνθρωπο από Άτσαλι μπροστά σε ένα τεράστιο πρόβλημα καθώς το περιεχόμενο του μηνύματος μιλά για κατάκτηση του πλανήτη και επιβολή του Κρυπτονιανού πολιτισμού στη Γη. Ο κόσμος αμφιβάλει για τις προθέσεις του Σούπερμαν ενώ ο ίδιος προσπαθεί να αποδείξει την αλήθεια του, γνωρίζοντας πως οι αξίες που κουβαλά προέρχονται από τους γήινους γονείς του.

 Πελώρια τέρατα, μικροσύμπαντα, μαύρες τρύπες, δαίμονες από άλλες διαστάσεις κι ένα σωρό χαρακτήρες βγαλμένοι από τα κόμικς της DC περνούν από την οθόνη και αν πρέπει κάτι να αναγνωρίσεις στον Τζέιμς Γκαν είναι ότι δεν φοβάται να φτιάξει μια εντελώς κομιξική ταινία, μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης του υλικού με πιο ρεαλιστικές διαθέσεις. Ο Γκαν δηλώνει ότι αυτός είναι ο κόσμος των χαρακτήρων κι εσύ πρέπει να μπεις σε αυτόν και το κάνει ξεκάθαρο από την αρχή, από τη στιγμή που κάνει την εμφάνισή του ο Κρύπτο και τα ρομπότ βοηθοί του Σούπερμαν. Αν είσαι εντάξει με αυτό τότε την ταινία θα την διασκεδάσεις αρκετά. Θα την ευχαριστηθείς ίσως πολύ περισσότερο αν είσαι φίλος των υπερηρωικών κόμικς της DC και δεχτείς έτσι πολύ πιο εύκολα όσα βλέπεις να διαδραματίζονται μπροστά σου, κατανοώντας επίσης πιο εύκολα έτσι τους χαρακτήρες και τα κίνητρα, γιατί ο Γκαν τα θεωρεί σχεδόν αυτονόητα όλα αυτά και δεν παρουσιάζει την καταγωγή του ήρωα και των υπολοίπων βασικών χαρακτήρων αλλά σε βάζει κατευθείαν στο ψητό. Ο κόσμος αυτός ήδη υπάρχει και σε περιμένει να τον ανακαλύψεις.

 Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι δεν δίνεται βάρος στο γράψιμο του κάθε χαρακτήρα. Οι περισσότεροι είναι καλογραμμένοι και εύκολα αντιλαμβάνεσαι τι υπάρχει πίσω από τον καθένα τους. Άλλοι πάλι εμφανίζονται, δίνουν ένα στίγμα και μάλλον περιμένουν τις επόμενες ταινίες για εδραιωθούν, όπως ο Μεταμόρφο (Element man νομίζω τον αναφέρει στην ταινία), η Χοκγκερλ και κάποια μέλη της Ντέιλι Πλάνετ. Ίσως ακόμα και ο Λούθορ του Νίκολας Χουλτ θα έλεγα ότι εδώ δεν αναλύεται όσο θα περίμενες, αν και ο Χουλτ τα πάει πολύ καλά, άλλοτε ξεφεύγοντας σε πιο καρτουνίστικες αντιδράσεις και άλλοτε βγάζοντας μια πραγματική μοχθηρία.

 Ο Σούπερμαν αποκτά μια ακόμα ιδανική κινηματογραφική ενσάρκωση στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Κόρενσουετ, αρκετά πιο κοντά σε αυτό που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως Σούπερμαν με βάση τόσο την -αξεπέραστη έχω την αίσθηση ακόμα- εικόνα του Κρίστοφερ Ριβ αλλά και των αρκετών εκδοχών που συναντάμε στα υπερηρωικά κόμικς. Αυτός ο Σούπερμαν νοιάζεται για όλους και όσο άτρωτος μοιάζει εξωτερικά τόσο ανθρώπινος είναι εσωτερικά, πράγμα που ο Γκαν δείχνει ξεκάθαρα ότι χρωστάει στους θετούς γονείς του, τους αγρότες από το Κάνσας (άλλη μια πολύ καλή επιλογή ηθοποιών από τον σκηνοθέτη).

 Όσο σημαντικός είναι ο Σούπερμαν εδώ άλλο τόσο σημαντική είναι και η Λόις Λέιν, με την Ρέιτσελ Μπρόσναχαν να βρίσκει το κλειδί και να δίνει ίσως την καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά της Λόις, με συν την έντονη χημεία της με τον Κόρενσουετ. Οι δυο τους βρίσκονται ήδη σε σχέση εδώ και μερικούς μήνες και η Λόις γνωρίζει τη μυστική ταυτότητα του Κλαρκ/ Σούπερμαν, οπότε και το σενάριο δίνει βάρος σε μεταξύ τους συζητήσεις τόσο για τη σχέση τους όσο και για τη σχέση του Σούπερμαν με τον κόσμο και τα όρια που πρέπει ή δεν πρέπει να έχει αυτή η σχέση.

 Ο Γκαν χωράει και το πολιτικό σχόλιο στην ταινία του, κάτι που ούτως ή άλλως υπάρχει σαν θεματική στα κόμικς του Σούπερμαν, καθώς έχουμε ένα πανίσχυρο ον που μπορεί να σταματήσει κάθε εχθροπραξία πάνω στη Γη με μικρή προσπάθεια αλλά εκεί μπαίνει πάντα ένα ηθικό και πολιτισμικό ζήτημα. Πρώτη φορά είδαμε κινηματογραφικά το πολιτικό σχόλιο να γίνεται στο πολύ κακό Superman IV: The Quest For Peace, εδώ γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρος παραλληλισμός με γεγονότα του σήμερα, με ένα σαφώς καλύτερο σενάριο και μία σαφώς καλύτερη ταινία.

 Δεν είναι η ταινία του Γκαν ακριβώς αυτό που περίμενα και προφανώς δεν όφειλε να είναι. Υπάρχει ένα όραμα για το στήσιμο του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, για την ανάδειξη των χαρακτήρων και την αφήγηση πιο κόμικ ιστοριών. Με έχει πείσει ο Γκαν, εμένα που δεν είμαι ένας φανατικός αναγνώστης κόμικς; Όχι εκατό τοις εκατό. Με κέρδισε η απεικόνιση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα; Ναι, αλλά και η απεικόνιση του Κάβιλ (Man Of Steel) με είχε κερδίσει, έστω και σε δεύτερη ανάγνωση. Εδώ η δεύτερη ανάγνωση δεν δούλεψε ιδιαίτερα υπέρ της ταινίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το νέο Superman είναι μια αρκετά διασκεδαστική, φωτεινή ταινία, που στο φινάλε της νιώθεις καλά. Η διαδρομή του ήρωα, οι στιγμές που η κάμερα του Γκαν τον αποθεώνει, οι στιγμές που το σενάριο δείχνει το ακέραιο, το καθαρό αλλά και το ανθρώπινο του χαρακτήρα του, οδηγούν σε αυτή την τελική σκηνή που κι εσύ χαμογελάς όταν ο ήλιος χτυπά το χαμογελαστό του πρόσωπο. Θα ήθελα να είναι απλώς μια ταινία που δεν θα χρειαζόταν να σκεφτώ ότι "ωραία ξεκινάει, ας δούμε πως θα τα αναπτύξει όλα αυτά στις επόμενες ταινίες". Καταλαβαίνετε ότι κάπου αυτά τα κινηματογραφικά σύμπαντα αρχίζουν να με κουράζουν. Δεν λέω όχι σε μία τριλογία αλλά η τάση να δώσουμε τηλεοπτικό χαρακτήρα σε κινηματογραφικό προϊόν, κάπου μετά το τέλος της πρώτης φάσης της Μάρβελ άρχισε να με χάνει. Τέλος πάντων. Μπορεί να είμαι εγώ που μεγαλώνω και γίνομαι γερο-παράξενος. Το πρόσημο του νέου Σούπερμαν είναι πάντως θετικό. Μέχρι εκεί.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

DC League Of Super Pets (2022) Review

Η DC ΛΕΓΕΩΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Κινούμενα Σχέδια,Επιστημονικής Φαντασίας,Κόμικ

Διάρκεια: 105'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Αφού τα έβαλε με τον στρατηγό Ζοντ, τον Μπρέινιακ, τον Λεξ Λούθορ, έρχεται η ώρα για τον Σούπερμαν, να γονατίσει μπροστά στην απόλυτη μοχθηρία που ακούει στο όνομα... Λούλου! Ένα ινδικό χοιρίδιο με ίνδαλμα τον Λεξ Λούθορ, με ένα σχέδιο ικανό να διαλύσει την Λεγεώνα των Υπερηρώων. Η ιδιοφυής Λούλου ανακαλύπτει ότι ο πορτοκαλί κρυπτονίτης μπορεί να δώσει υπερδυνάμεις στα ζώα. Σύντομα λοιπόν φτιάχνει τη δική της ομάδα κακών κατοικίδιων και φυλακίζει την υπερηρωική ομάδα. Μόνη ελπίδα, ο Κρύπτο, ο σκύλος του Σούπερμαν και μερικά ακόμα κατοικίδια που βρέθηκαν με υπερδυνάμεις και είναι αποφασισμένα να τις χρησιμοποιήσουν για να βοηθήσουν τον κόσμο.

 Δεν χρειάζεται να περιμένεις πολλά από την συγκεκριμένη ταινία κινουμένων σχεδίων. Είναι αρκετή για να ικανοποιήσει τις μικρές ηλικίες και φροντίζει να έχει και πραγματάκια που θα κρατήσουν σε σχετικά καλό επίπεδο το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου θεατή. Έχει φυσικά και αναφορές στο υπερηρωικό σύμπαν της DC, όπως για παράδειγμα η εναρκτήρια σκηνή, η οποία είναι βγαλμένη από τον Σούπερμαν του Ρίτσαρντ Ντόνερ.

 Η εικόνα είναι απλή και καθαρή, με έντονα χρώματα και όμορφα σχεδιασμένους χαρακτήρες. Υπάρχει διαφορετικός σχεδιασμός στους χαρακτήρες του Σούπερμαν, του Μπάτμαν, του Φλας, της Γουόντερ Γούμαν, του Άκουαμαν και του Σάιμποργκ, από αυτούς που έχουμε συνηθίσει, δίνοντας μερικούς πόντους στην ταινία, με τη λογική του ότι δεν προσπάθησαν να την ξεπετάξουν αλλά έγινε μια σχετική δουλειά πάνω στον σχεδιασμό των χαρακτήρων.

 Την παράσταση νομίζω ότι κλέβει ο Μπάτμαν (ειδικά στην ξενόγλωσση εκδοχή με τη φωνή του Κιάνου Ριβς) αλλά ο Κρύπτο και η παρέα του έχουν κι αυτοί την πλάκα τους. Δεν έχουν προφανώς μόνο πλάκα καθώς πάντα υπάρχει η διάθεση σε αυτές τις ταινίες να περνάνε μηνύματα γύρω από τη φιλία, την οικογένεια, την σχέση του ανθρώπου με τα ζώα και τη διαφορετικότητα αλλά κι αυτά τα θεωρώ αναμενόμενα και φαντάζομαι καλοδεχούμενα.

 Καλή πρόταση για κινηματογράφο! Πάρτε τα παιδιά σας, τα ανίψια, τα παιδιά των φίλων σας ή πάτε μόνοι σας στο κάτω-κάτω αν είστε φίλος της DC... Αν και τώρα που το σκέφτομαι ξανά ίσως να μην είναι καλή ιδέα ένας ενήλικος μόνος του σε ένα κινηματογράφο γεμάτο παιδιά, οπότε το παίρνω πίσω... Αν έχεις παιδιά πήγαινε, αν όχι και θέλεις να το δεις οπωσδήποτε, τότε βρες άλλο τρόπο...

 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

Superman: Doomsday (2007)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας

"Μπορεί το The Death of Superman και το Reign of Supermen, του 2018, να παρουσίασαν πιο ολοκληρωμένη και πιο πιστή την ιστορία στο πρωτότυπο, όμως η ταινία του 2007 έχει κάτι πιο "ζεστό" στον πυρήνα της και παρά τις ατέλειές της κατάφερε να με αγγίξει περισσότερο."

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ

Σκηνοθεσία:Lauren Montgomery,
Bruce Timm,Brandon Vietti

Σενάριο:Duane Capizzi,Bruce Timm

Παίζουν:Adam Baldwin,Anne Heche,
James Marsters

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Σούπερμαν, ο απόλυτος υπερήρωας, αυτός που μαζί με τον Μπάτμαν, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της τέχνης των υπερηρωικών κόμικ, εκτός από φανατικούς φίλους, είχε πάντα και φανατικούς εχθρούς. Το κυριότερο πρόβλημα για τους εχθρούς των ιστοριών του ήταν ότι ο Σούπερμαν ήταν πραγματικά άτρωτος. Ένας Θεός ανάμεσα στους θνητούς που δε μπορεί να σκοτωθεί, παρά μόνο να νιώσει μια κάποια απειλή, που ίσως να τον κλονίσει. Αυτό το θέμα δημιούργησε εχθρούς και μέσα στον ίδιο τον κόσμο των κόμικς, με συγγραφείς και σκιτσογράφους της DC, της εταιρείας που στεγάζεται ο υπερήρωας, να ρίχνουν ανά διαστήματα την ιδέα στο τραπέζι.

-"Τι θα κάνουμε στην επόμενη ιστορία του Σούπερμαν;"

-"Τι λέτε γι αυτό;"

-"Το έχουμε ξανά κάνει."

-"Ίσως να κάναμε αυτό;"

-"Όχι, έχει συμβεί ξανά."

Η συζήτηση συνεχίζονταν, οι ιδέες έπεφταν και αφού έφταναν σε τέλμα, κάποιος αγανακτισμένος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, έλεγε να τον σκοτώσουν για να ησυχάσουν.

  Το αστείο αυτό ειπώθηκε αρκετές φορές κατά την περίοδο 1988 με 1991, την εποχή μετά την επική ιστορία Crisis in Infinite Earths (1985-'86) που άλλαξε αρκετά το σύμπαν της DC. Αμέσως μετά τα γεγονότα της επικής σειράς, τον Σούπερμαν αναλαμβάνει ο Τζον Μπερν, θρυλικός καλλιτέχνης στο χώρο, για τις δύο μεγάλες εταιρείες εκείνης της εποχής, τη Marvel και τη DC. Δίνει νέα πνοή στο χαρακτήρα, αλλάζοντας πολλά από τα στοιχεία που δεν λειτουργούσαν πλέον κι επιστρέφοντας αρκετά στις ρίζες του υπερήρωα, σε εκείνες τις πρώτες ιδέες των Σίσκελ και Σούστερ αλλά και στα καρτούνς του Φλάισερ. Οι πωλήσεις του Σούπερμαν ανεβαίνουν παράλληλα με τη δημοτικότητα του ήρωα. Από το 1988 και μετά, περίοδο που ο Μπερν αποχωρεί από τη DC κι επιστρέφει στη Marvel, τα πράγματα ζορίζουν για τους νέους καλλιτέχνες που έχουν αναλάβει τον Σούπερμαν. Αρκετές διαφωνίες στις συνεδριάσεις για τις επόμενες ιστορίες, εντάσεις και κάπου στο 1991, το αστείο του θανάτου του Σούπερμαν, παύει να ακούγεται πια σαν αστείο. Έπρεπε κάπως να κλονίσουν το κοινό κι αυτός ήταν ένας τρόπος, έστω κι αν όλοι γνωρίζουμε ότι στον κόσμο των υπερηρωικών κόμικς μόνο ο θείος Μπεν και οι γονείς του Μπρους Γουέιν δεν επιστρέφουν από τους νεκρούς.

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Το σχέδιο του θανάτου του Σούπερμαν εγκρίνεται και τον Δεκέμβριο του 1992 η σειρά που θα σκοτώσει τον Σούπερμαν ξεκινά και στο τεύχος 75 του περιοδικού Superman, ο Καλ Ελ πέφτει νεκρός μετά τη μάχη του με τον Ντούμσντέι. Οι αναγνώστες κλονίζονται και οι πωλήσεις ανεβαίνουν ξανά για τη DC σε όλη αυτή την περίοδο μέχρι την επιστροφή του ήρωα στο The Adventures of Superman, τεύχος 505.

 Ο αντίκτυπος του θανάτου ήταν τεράστιος εκείνη την εποχή, όχι μόνο στα κόμικς. Εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα μπαίνουν στο παιχνίδι και το γεγονός παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Στην εφημερίδα Newsday, ο θάνατος του Σούπερμαν γίνεται πρωτοσέλιδο, ενώ συνεντεύξεις των υπευθύνων δημιουργών της σειράς δίνουν και παίρνουν, με τους ίδιους μάλιστα να μην είναι απόλυτα προετοιμασμένοι για το τι πρέπει να ειπωθεί, ειδικά πριν ακόμα κυκλοφορήσει το τεύχος του "θανάτου".

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Για πολλούς, η καλλιτεχνική αξία του όλου εγχειρήματος δεν είναι ιδιαίτερη. Περισσότερο θεωρήθηκε σαν ένα κόλπο από τη μεριά της DC για να αυξήσει της πωλήσεις της αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι, όπως ο σκιτσογράφος/ σεναριογράφος Νταν Γιούργκενς έχουν δηλώσει ότι κανείς τους δεν περίμενε ότι θα υπήρχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, ούτε τότε αλλά ούτε και τα επόμενα χρόνια. Η ιστορία αυτή προκάλεσε ένα κύμα άλλων ιστοριών και θανάτων (ή "σχεδόν" θανάτων) υπερηρώων, όπως των Γουόντερ Γούμαν, Γκριν Λάντερν, Γκριν Άροου και Φλας αλλά και το Knightfall , του Σκοτεινού Ιππότη.

  Μετά από πολλά χρόνια και διάφορες προσπάθειες που δεν βρήκαν το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη, το τμήμα κινουμένων σχεδίων της DC , αποφασίζει να κυκλοφορήσει μια εκδοχή αυτής της ιστορίας, με τον τίτλο Superman: Doomsday. Έτσι το 2007 κυκλοφορεί η ταινία, με την οποία τυπικά ξεκινά και το DCAU (DC Animated Universe), αν και ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από το 1992 και το Μπάτμαν: Η Μάσκα του Φαντάσματος και τις μετέπειτα σειρές Batman, Superman και Justice League, έστω κι αν δεν υπάρχει πάντα συνέχεια στις ιστορίες σειρών και ταινιών.

  Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας συνυπογράφει ο Μπρους Τιμ, ο άνθρωπος που ξεκίνησε όλο αυτό το σύμπαν μαζί με τους Άλαν Μπέρνετ και Πολ Ντίνι. Οι αλλαγές είναι αρκετές στην ιστορία όμως η βασική πλοκή παραμένει η ίδια. Ο Σούπερμαν πρέπει να αντιμετωπίσει την απόλυτη καταστροφή, ένα εξωγήινο πλάσμα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι να σκοτώνει κάθε μορφή ζωής, τον Ντουμσντέι. Το πλάσμα βρίσκεται σε πορεία προς τη Μητρόπολη και ο Σούπερμαν βρίσκεται εκεί για να το σταματήσει με κάθε κόστος.

  Πρώτη φορά είχα δει την ταινία όταν κυκλοφόρησε και τη βρήκα συμπαθητική αλλά οι μεγάλες διαφορές με το κόμικ με ξένισαν. Η Justice Lague και οι υπόλοιποι υπερήρωες δεν υπάρχουν εδώ. Η σχέση της Λόις με το Σούπερμαν βρίσκεται σε αρχικό στάδιο. Η στρατιά των αντικαταστατών του Σούπερμαν, εδώ ενσωματώνεται σε ένα πλάσμα, ενώ και η επιστροφή γίνεται με λίγο διαφορετικό τρόπο. Όλα αυτά, συν τις μικρές διαφορές στο σχεδιασμό των μορφών και τους διαφορετικούς ηθοποιούς στις φωνητικές ερμηνείες, είχαν προκαλέσει τότε ανάμικτα συναισθήματα, σε έναν θαυμαστή τόσο των κόμικς του Σούπερμαν, όσο και των τηλεοπτικών σειρών της DC, από το Μπάτμαν μέχρι το Justice League: Unlimited. Μια δεύτερη προβολή της ταινίας έκανα δύο τρία χρόνια μετά και μου άρεσε περισσότερο και σήμερα, δώδεκα χρονιά μετά την πρώτη προβολή, τη βρήκα ακόμα πιο ενδιαφέρουσα!

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Το μόνο στοιχείο που δε μου λειτούργησε, και το αναφέρω τώρα για να ξεμπερδεύουμε, είναι η φωνή του Άνταμ Μπόλντγουιν ως Σούπερμαν. Ο άνθρωπος μια χαρά ερμηνεύει αλλά το μέταλλο της φωνής του, δεν είναι αυτό που περίμενα από τον Σούπερμαν και δυστυχώς δε μπόρεσα να το συνηθίσω μέχρι το τέλος της ταινίας. Στα υπόλοιπα μέρη, η ταινία κατάφερε να με κερδίσει ολοκληρωτικά!

  Ο Ντουμσντέι, παρότι βασικός χαρακτήρας με λίγο χρόνο προβολής, παρουσιάζεται εδώ εξαιρετικά. Είναι μια μηχανή θανάτου και το αποδεικνύει σκοτώνοντας πλάσματα που θα μπορούσε να αγνοήσει, όπως ένα ελάφι, αφού δεν αποτελεί απειλή για τον ίδιο. Η ταινία καταφέρνει λοιπόν να σου δείξει άμεσα ότι εδώ μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή, για ένα πλάσμα που απλά μισεί τη ζωή.

  Η Λόις Λέιν και ο Σούπερμαν έχουν ερωτική σχέση και δε σας το λέω για νέο, μην ειρωνεύεστε. Η Λόις έχει σχέση με τον Σούπερμαν αλλά δεν γνωρίζει ότι είναι ο Κλαρκ Κεντ. Αρχικά θεώρησα ότι δε θα δουλέψει όμως στην πορεία, ο τρόπος που το χειρίστηκαν οι σεναριογράφοι με κέρδισε. Ο τρόπος που έφεραν κοντά τη Λόις με τη μητέρα του Κλαρκ, έφερε ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό στους χαρακτήρες παρότι δεν γνωριζόντουσαν πριν.

  Από την παραπάνω παράγραφο βγαίνει ίσως ένα ακόμα θεματάκι που είχα κι έχω με την ταινία και που με κρατάει πίσω στο να της δώσω ένα εύσημο παραπάνω. Φαίνεται λοιπόν ότι ο Σούπερμαν δεν έχει πολύ καιρό που έχει αναλάβει δράση. Έτσι γίνεται λίγο δύσκολο να εξηγήσεις το δέσιμο και την αγάπη του κόσμου για τον ήρωα αλλά και το τεράστιο μίσος του Λούθορ απέναντι του, τόσο νωρίς. Μιλάμε όμως για χαρακτήρες που εσείς κι εγώ γνωρίζουμε πολύ καιρό, οπότε, παρότι είναι λάθος, μπορώ να παραβλέψω ελάχιστα αυτό το ατόπημα της ταινίας. Ελάχιστα.

© 2007 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

  Οι σκηνές δράσης είναι πάρα πολύ καλά δοσμένες. Η μονομαχία με τον Ντουμσντέι είναι εξαιρετική και οι σκηνές με τον κλώνο Σούπερμαν στο τέλος είναι κι αυτές αρκετά καλά χορογραφημένες με καθαρό σχέδιο που σου επιτρέπει να βλέπεις τι συμβαίνει. Σαφώς θα μπορούσαν να μην υπερβάλουν σε κάποιες σκηνές δράσης με τη Λόις σε ρόλο που θα ζήλευε και ο Βιν Ντίζελ στο Fast & Furious αλλά, είπαμε, μιλάμε για κινούμενα σχέδια, οπότε κάποιες υπερβολές μπορούν να συγχωρεθούν.

  Η ενσάρκωση του Λούθορ και η ερμηνεία του Τζέιμς Μάρστερς είναι νομίζω ένα από τα καλύτερα σημεία της ταινίας. Οι καλύτερες ατάκες δίνονται στον Μάρστερς και ο ίδιος τις αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο. Περνάει στο θεατή το μίσος που υπάρχει μέσα στο χαρακτήρα αλλά και την ιδιαίτερη σχέση που έχουν πάντα οι ήρωες με τους προσωπικούς αντιπάλους του στον κόσμο των υπερηρωικών κόμικς.

  Γενικότερα, η αίσθηση που μου άφησε στο τέλος η ταινία ήταν πολύ καλή! Θα ήθελα μεγαλύτερη διάρκεια, με περισσότερη προβολή του Ντουμσντέι και της επερχόμενης μάχης που θα οδηγήσει στο θάνατο και θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερο χρόνο ανάμεσα στη Λόις Λέιν και το Σούπερμαν, καθώς επίσης θα βοηθούσε αν έβλεπα επί της οθόνης μία έστω σκηνή του Κλαρκ με τη μητέρα του. Έστω και με αυτές τις ελλείψεις η ταινία δε με απογοήτευσε, τουναντίον μάλιστα. Θεωρώ ότι είναι μια από τις καλύτερες του DCAU. Μπορεί το The Death of Superman και το Reign of Supermen, του 2018, να παρουσίασαν πιο ολοκληρωμένη και πιο πιστή την ιστορία στο πρωτότυπο, όμως η ταινία του 2007 έχει κάτι πιο "ζεστό" στον πυρήνα της και παρά τις ατέλειές της κατάφερε να με αγγίξει περισσότερο.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

The Death of Superman (2018)

Είδος: Κινούμενα Σχέδια, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

"Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε."

Σκηνοθεσία:Jake Castorena,Sam Liu

Σενάριο:Peter Tomasi

Παίζουν:Jerry O'Connell,
Rebecca Romijn,Rainn Wilson

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το 1993, μετά από πενήντα πέντε χρόνια συνεχούς παρουσίας στα κόμιξ της DC, ο πρώτος των υπερηρώων, ο ανίκητος υπερασπιστής της Γης, καλείται να δεχτεί τη μοίρα των κοινών θνητών και να αντιμετωπίσει το θάνατο. Τον Ιανουάριο του 1993, στο τεύχος 75 του Superman, ο υπεράνθρωπος δέχεται το μοιραίο χτύπημα από τον Doomsday, τη στιγμή που και το ίδιο αυτό πλάσμα δέχεται το τελειωτικό χτύπημα από τον Σούπερμαν. Η Γη είναι ξανά ασφαλής αλλά στο εξής ο Σούπερμαν δε θα είναι πια εδώ, τουλάχιστον για λίγο γιατί όπως είναι γνωστό ο Σούπερμαν επανήλθε από τους νεκρούς λίγο καιρό μετά, ενισχύοντας την άποψη που θέλει στα κόμιξ μόνο τους γονείς του Μπρους Γουέην να μην επιστρέφουν ποτέ από τους νεκρούς. Διαφημιστικό κόλπο ή ειλικρινής προσπάθεια των ανθρώπων της DC να δώσουν νέο ενδιαφέρον στις ιστορίες του ακρογωνιαίου λίθου τους, το αποτέλεσμα ικανοποίησε πάντως τόσο το κοινό, που διάβασε μια από τις πολύ δυνατές ιστορίες του Σούπερμαν, όσο και την ίδια την εταιρεία με τα έσοδα που απέφερε. Σήμερα η DC και η Warner Bros δίνουν άλλη μια εκδοχή αυτής της ιστορίας με μορφή κινουμένων σχεδίων. Η πρώτη ήρθε το 2007, ξανά με κινούμενα σχέδια και μια πιο ελεύθερη απόδοση της ιστορίας στο Superman: Doomsday, ενώ η δεύτερη ήρθε το 2016 με το περιβόητο Batman V Superman: Dawn of Justice.

  Η υπόθεση θέλει τον Σούπερμαν αντιμέτωπο με ένα πλάσμα άγνωστης προέλευσης, που οδεύει προς τη Μητρόπολη καταστρέφοντας τα πάντα στο διάβα του. Τα μέλη της Justice League προσπαθούν να το σταματήσουν αλλά εξοντώνονται ένα προς ένα. Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων φαίνεται να είναι για άλλη μια φορά ο εξωγήινος από τον πλανήτη Κρίπτον.

 Αυτό που κυκλοφορούσε εν είδη αστείου στις συσκέψεις των συγγραφέων της DC στα τέλη του 1980, έγινε πραγματικότητα το 1992. "Ας τον σκοτώσουμε", έλεγε συχνά πυκνά ο κομίστας Τζέρι Όρντγουεϊ, όταν όλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν πια για να δώσουν ενδιαφέρον στις ιστορίες του ανίκητου υπερανθρώπου. Έτσι κι έγινε! Ένας μαραθώνιος τευχών που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 1992 και ολοκληρώθηκε το Νοέμβρη του 1993 παρουσίασε το θάνατο και την επιστροφή του Σούπερμαν. Δυνατά σκίτσα και γραφή για μια ιστορία που ξεπέρασε σε φήμη οποιοδήποτε άλλο γεγονός εκείνη την εποχή στο χώρο των κόμιξ.

  Το φιλμ, που σκηνοθετούν οι Τζέικ Καστορένα και Σαμ Λιού, έχει αρκετά από εκείνα τα στοιχεία που συναντούμε στις σελίδες της κλασικής πλέον ιστορίας. Ξεχωρίζουν σίγουρα οι πάρα πολύ δυνατές σκηνές μάχης του Σούπερμαν με τον Ντούμσντεϊ και η κλιμάκωση που μας οδηγεί στη σύγκρουση του ήρωα με το πλάσμα. Τονίζεται η λατρεία των ανθρώπων στο πρόσωπο του υπερήρωα, πράγμα που βοηθά να νιώσουμε περισσότερο τη σημασία της απώλειας στο τέλος.

  Αυτό που θεωρώ ότι γίνεται λίγο εκβιαστικά εδώ είναι η ανάδειξη της σχέσης του Κλαρκ με τη Λόις και η αποκάλυψη της ταυτότητας του στα μάτια της. Η στιγμή της αποκάλυψης δεν έχει κανένα ενδιαφέρον και μοιάζει να είναι σκηνοθετημένη αδιάφορα, καθώς ίσως οι σκηνοθέτες να θεωρούν ότι δεν υπάρχει ουσία, όχι στο δίδυμο Σούπερμαν/ Λόις αλλά στο όλο ζήτημα της αποκάλυψης της ταυτότητας, που μοιάζει λίγο δεδομένο. Παρότι αυτή είναι η μοναδική ουσιαστική μου παρατήρηση στα μειονεκτήματα του φιλμ, θεωρώ ωστόσο ότι τρώει αρκετή ώρα η προσπάθεια ανάλυσης της σχέσης τους, δημιουργώντας αφηγηματικά "φρεναρίσματα" σε μια ταινία που κατά τα άλλα τα πάει καλά.

  Τα τελευταία είκοσι - είκοσι πέντε λεπτά αποζημιώνουν τους πάντες. Η σύγκρουση είναι δοσμένη ικανοποιητικότατα, οι γροθιές έχουν τον αντίκτυπο που πρέπει να έχουν και όταν ο Σούπερμαν πονάει το νιώθουμε. Οι τελευταίες κουβέντες του ήρωα στην αγκαλιά της αγαπημένης του είναι αυτές που δείχνουν τον αλτρουισμό του χαρακτήρα του και ίσως τον κυριότερο λόγο που ο Σούπερμαν γίνεται αντιπαθής στους περισσότερους. "Είναι ασφαλείς οι άνθρωποι;", ρωτά θέλοντας να μάθει αν νίκησε το τέρας. Η καταφατική απάντηση της Λόις είναι αρκετή για να αναπαυτεί... Όχι για πάντα αλλά μέχρι την επόμενη ταινία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων

IMDb

Justice League (2017)

Είδος: Κόμικ, Φαντασίας, Περιπέτεια

"Το κομμάτι που υπερκαλύπτει τα πάντα είναι οι στιγμές που όλα τα μέλη της Λίγκας είναι στην οθόνη. Στιγμές που όλοι οι κόμικ φίλοι θα παρακολουθούν έτοιμοι να δακρύσουν, ξεχνώντας οποιοδήποτε αρνητικό έχουν εντοπίσει μέχρι τότε."

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:Chris Terrio,Joss Whedon

Παίζουν:Ben Affleck,Gal Gadot,
Jason Momoa

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ας αρχίσουμε με τα βασικά και τι πιο βασικό από την απάντηση στην ερώτηση: "Σου άρεσε το Justice League;" Αν πρέπει να απαντήσω μονολεκτικά, τότε απαντάω με ένα μεγάλο, χαμογελαστό "ναι"! Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει σκιτσάροντας συνεχώς τους υπερήρωες της DC και περνώντας ώρες διαβάζοντας οποιοδήποτε κόμικ με τις περιπέτειές τους έπεφτε στα χέρια του, δε μπορεί να μην αντιληφθεί το μεγαλείο στιγμών που υπάρχουν μέσα στο κατακρεουργημένο αυτό κόμικ κινηματογραφικό δημιούργημα. Ένας άνθρωπος όμως που δεν γνωρίζει τους ήρωες και που δε θα μπει στη διαδικασία να δει πίσω από το περίεργο μοντάζ και την εμφανή έλλειψη συνδετικών σκηνών, δε νομίζω ότι θα έχει την ίδια αντίληψη για το φιλμ. Άρα, μια άποψη που θα μπορούσε να συνοδεύει το φιλμ είναι ότι αν σου αρέσουν οι ταινίες με υπερήρωες, τότε η Justice League θα σε διασκεδάσει. Αν είσαι κάπου στη μέση ή δε σου αρέσουν οι ταινίες με υπερήρωες, τότε δεν υπάρχει πιθανότητα να βρεις τίποτα στην ταινία.

  Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να γράψω πολλά για το φιλμ του Σνάιντερ γιατί θεωρώ για άλλη μια φορά ότι δεν βλέπω το δημιούργημά του ολοκληρωμένο και μάλλον ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που ήταν πριν λίγο καιρό. Σκηνές από τα τρέιλερ δεν υπάρχουν στο φιλμ, ενώ περίεργα περάσματα γίνονται από τη μια σκηνή στην άλλη, κάνοντας το θεατή να νιώθει ότι υπάρχει πρόβλημα στην κόπια. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα σημεία στο φιλμ που αυτό γίνεται εμφανές ακόμα και στον απαίδευτο θεατή. Αν πρέπει να κρίνεις αυτό που βλέπεις τότε, ναι, το φιλμ είναι εμφανέστατα ασύνδετο σε σημεία αλλά γρήγορο, διασκεδαστικό και ποτισμένο με δόσεις νοσταλγίας ανά στιγμές.

  Το κομμάτι που υπερκαλύπτει τα πάντα είναι οι στιγμές που όλα τα μέλη της Λίγκας είναι στην οθόνη. Στιγμές που όλοι οι κόμικ φίλοι θα παρακολουθούν έτοιμοι να δακρύσουν, ξεχνώντας οποιοδήποτε αρνητικό έχουν εντοπίσει μέχρι τότε. Ο Μπάτμαν του Άφλεκ εξακολουθεί να είναι καλός αλλά όχι όσο επιβλητικός ήταν στο προηγούμενο φιλμ. Η Γκαλ Γκαντότ μοιάζει ιδανική Γουόντερ Γούμαν, ενώ ο Φλας με τη μορφή του Έζρα Μίλερ είναι ένα κλικ μπροστά από τους Άκουαμαν και Σάιμποργκ, με τον τελευταίο να είναι ένας χαρακτήρας που φαίνεται να έχει ενδιαφέρουσα ιστορία να ειπωθεί, ενώ καλή δουλειά έχει κάνει κι ο Ρέι Φίσερ, που τον υποδύεται.

  Ο κακός της υπόθεσης είναι ο Στέπενγουλφ και  είναι ένα πλάσμα που απεικονίζεται με ψηφιακή μορφή και τη φωνή του δανείζει ο Ιρλανδός, Κίραν Χάιντς. Όχι κάτι ιδιαίτερο. Ένας κλασικός κακός για το είδος.

  Ο Στέπενγουλφ, γνωρίζοντας ότι πια ο Σούπερμαν είναι νεκρός, εισβάλει στη Γη με τη στρατιά του για να την κατακτήσει και να την μετατρέψει σε ένα τοπίο Αποκάλυψης, όπως ο πλανήτης του. Για να γίνει αυτό χρειάζεται τα τρία Μητρικά Κουτιά, κουτιά που περιέχουν ενέργεια που δίνει τεράστια δύναμη στον κάτοχό τους. Το ένα βρίσκεται στη Θεμισκύρα και φυλάσσεται από τις Αμαζόνες, το δεύτερο στην Ατλαντίδα και το τρίτο δε γνωρίζει κανείς. Τα κουτιά βρέθηκαν στη Γη καθώς πριν πολλά χρόνια ο Στέπενγουλφ είχε επιχειρήσει ξανά να την κατακτήσει αλλά απέτυχε χάρη στη συνεργασία Αμαζόνων, Ατλάντιων και θνητών. Ο Μπάτμαν καταλαβαίνει ότι έρχεται ένα παντοδύναμος εχθρός και για να τον αντιμετωπίσει προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα φτιαγμένη από υπερανθρώπους, που μπορούν να αντισταθούν στον εξωγήινο κατακτητή. Μπορούν όμως χωρίς τον Σούπερμαν να αντισταθούν; Για να δούμε.

  Το σημαντικότερο μειονέκτημα του φιλμ είναι για μένα ο τρόπος που επανέρχεται ο Σούπερμαν. Υπήρχαν πολλοί και πολύ καλύτεροι τρόποι να γίνει αυτό, ώστε να δώσεις επικές διαστάσεις σε αυτή την επιστροφή. Το φιλμ ωστόσο κάνει μια αρκετά περίεργη επιλογή, βάζοντας τους ήρωες σε μια παράξενη, σχεδόν κωμική κατάσταση ενώ φαίνεται να ξεχνά την τελευταία σκηνή του Batman V Superman: Dawn of Justice, αυτή που φαίνεται κάτι να συμβαίνει στο φέρετρο του Κλαρκ/ Σούπερμαν.

  Αν ζητούσατε φως και χιούμορ στο σύμπαν της DC, εδώ θα το βρείτε σε αφθονία ενώ γενικά το τελικό αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό αλλά βεβιασμένο. Χιούμορ που μοιάζει πολλές φορές να μην κολλάει με τους ήρωες, ήρωες που δεν προλαβαίνουμε να κατανοήσουμε, ένα σωρό σκηνές που μοιάζει να πετάχτηκαν στα σκουπίδια και αποφάσεις που δεν έχουν λογική ακολουθία στην πορεία, όλα θυσιάζονται πολλές φορές για να υπάρξει ανάλαφρος τόνος στο φιλμ. Παρ' ολ' αυτά, σαν φίλος των κόμιξ θα έβαζα 3/4 αστεράκια αλλά αν πρέπει να κρίνω το κινηματογραφικό δημιούργημα θα κατέληγα στο 2,5/4. Απόλυτα δίκαιος όμως θα νιώσω μόνο αν δω μια ακόμη extended cut από τον Ζακ Σνάιντερ. Περισσότερα λοιπόν, στο μέλλον.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Σκέψεις πάνω στο Batman V Superman: Dawn of Justice (2016) [Ultimate Edition]

Είδος: Επιστημονικής φαντασίας, Περιπέτεια, Δράσης, Θρίλερ, Κόμιξ

"Οι τρεις ώρες τις Ultimate edition δείχνουν ένα σαφώς καλύτερο και λειτουργικό φιλμ. Έχουν προστεθεί σκηνές που εξηγούν ακατανόητες στιγμές της κινηματογραφικής έκδοσης και διορθώνουν έτσι το κακό μοντάζ που υπήρχε ανά διαστήματα."

BATMAN V SUPERMAN:
Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:Chris Terrio,David S. Goyer

Παίζουν:Ben Affleck,Henry Cavill,
Amy Adams

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Τέσσερις φορές. Τόσες ξεκίνησα να γράφω για το Batman V Superman κι άλλες τόσες το παράτησα. Αισθάνθηκα τόσο άβολα που το κείμενό μου ήταν τόσο θετικό απέναντι σε μια ταινία που 90 στους 100 βρήκαν κακή, απαράδεκτη και βδέλυγμα. Όσο διάστημα γράφω, είτε αυτό το έκανα αποκλειστικά για το μπλογκ μου είτε για το Cine.gr, δεν είχα νιώσει ποτέ παρόμοιο συναίσθημα με αυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έφτασα να αμφιβάλλω εντελώς για το αν τελικά μπορώ να ξεχωρίσω το καλό σινεμά από το κακό. Είδα δύο φορές την κινηματογραφική εκδοχή και δύο την Ultimate edition, ενώ λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές ολοκλήρωσα την τρίτη προβολή της Ultimate.  Αποτέλεσμα; Ε, λυπάμαι αλλά αυτή η τρίωρη εκδοχή της ταινίας αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου για το 2016!

  Η ταινία δεν είναι αψεγάδιαστη αλλά δεν αποτελεί λόγο αυτό για να μη σου αρέσει. Η ταινία δεν είναι φωτεινή αλλά ούτε αυτό αποτελεί λόγο να μη σου αρέσει. Η ταινία δεν έχει χιούμορ και παίρνει τον εαυτό της περισσότερο σοβαρά από ότι οι περισσότεροι θα ήθελαν αλλά πάλι δεν βλέπω να αποτελεί αυτό λόγο για να μη σου αρέσει. Ειλικρινά προσπαθώ ακόμα να καταλάβω, όχι γιατί το φιλμ δεν άρεσε αλλά γιατί αυτό το φιλμ χτυπήθηκε τόσο βάναυσα από τους κριτικούς και στην πορεία και από το κοινό. Ακόμα και εκείνη η λειψή κινηματογραφική εκδοχή δεν άξιζε τόσο μίσος. Εδώ όμως το πράγμα συνεχίζεται και στην Ultimate Edition, κάτι που καταντά εμμονικό απέναντι στο σινεμά του Σνάιντερ, ο οποίος μοιάζει να μην έχει κανένα φίλο πουθενά, εντός η εκτός συνόρων και είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που πραγματικά αναρωτιέμαι τι βλέπουν οι άλλοι που δεν βλέπω εγώ. Σκηνοθέτης ηθοποιών δεν ήταν ποτέ αλλά δεν είναι και ο πρώτος. Καταξιωμένοι συνάδελφοί του δεν ήταν και δεν έγιναν ποτέ σκηνοθέτες ερμηνειών. Δεκτό ότι δεν είναι και ο καλύτερος αφηγητής αλλά αυτό δεν τον κάνει κακό αφηγητή. Ο Σνάιντερ όμως είναι ένας εξαιρετικός εικονοπλάστης και έχει όραμα. Το λάθος του ήταν ότι δέχτηκε να το περιορίσει. Δέχτηκε να παρουσιάσει μια ταινία εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν δύο. Στρίμωξε αρχικά σε σχεδόν δυόμιση ώρες υλικό που δε μπορούσε να γίνει εύκολα κατανοητό, παρά μόνο στους φίλους των υπερηρωικών κόμιξ.

  Οι τρεις ώρες της Ultimate edition δείχνουν ένα σαφώς καλύτερο και λειτουργικό φιλμ. Έχουν προστεθεί σκηνές που εξηγούν ακατανόητες στιγμές της κινηματογραφικής έκδοσης και διορθώνουν έτσι το κακό μοντάζ που υπήρχε ανά διαστήματα. Ο άνθρωπος, ο Θεός, οι δαίμονες που κυνηγούν Θεούς και ανθρώπους, ο ρατσισμός, η ανάγκη του ανθρώπου για πίστη σε κάτι ανώτερο, μεγαλύτερο από αυτόν απασχολούν το φιλμ και το σενάριο των Τέριο και Γκόιερ προσπαθεί να εμβαθύνει, έστω κι αν υπάρχουν στιγμές κακών διαλόγων. Στο θέμα εμβαθύνει και ο Σνάιντερ χρησιμοποιώντας εικόνες που θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει άλλοτε από πίνακες ζωγραφικής κι άλλοτε από τα κλασικά κόμιξ των δύο υπερηρώων.

  Ο απογοητευμένος και μεγαλύτερος ηλικιακά Μπάτμαν (απόλυτα καλός ο Άφλεκ) και ο νεότερος Σούπερμαν, που ακόμα προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο μας (λίγο πιο πίσω ο Κάβιλ, χωρίς να φταίει όμως αυτός), γίνονται πιόνια στα χέρια του Λούθορ (περίεργα καλός ο Έιζενμπεργκ), που θα τους οδηγήσει στην τελική σύγκρουση. Κανείς από τους τρεις δεν είναι ψυχολογικά απόλυτα καλά, με τον Λούθορ και τον Μπάτμαν να προηγούνται αρκετούς πόντους εδώ. Ο ευφυής Λούθορ που δεν έμαθε όμως ποτέ τι σημαίνει αγάπη και οικογένεια, ο Γουέην που ποτέ δε μπόρεσε να ξεπεράσει το θάνατο των γονιών του ενώ τα τραύματα από την πρόσφατη απώλεια του Ρόμπιν είναι ακόμα ανοιχτά και ο εξωγήινος με τις υπερδυνάμεις που ακόμα δε μπορεί να κολλήσει σε αυτόν τον κόσμο, παρότι είναι έτοιμος να θυσιαστεί για τους ανθρώπους, που από τη μία τον έχουν ανάγκη, από την άλλη τον φοβούνται. Ο Λούθορ λοιπόν θέλει να τους δει να συγκρούονται και τους παίζει σαν μαριονέτες, υφαίνοντας έναν ιστό στις ψυχές και το μυαλό τους.

  Μήπως κι αυτό το "Μάρθα" που παρωδήθηκε όσο τίποτα άλλο δεν είναι εν τέλει τόσο χαζό όσο μοιάζει; Στην πρώτη προβολή ομολογώ ότι το βρήκα πολύ εύκολο, μια λύση για να σταματήσει ο καυγάς πολύ πρόχειρη. Από εκεί κι έπειτα όμως σκέφτηκα ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν ξεπέρασε το χαμό της μάνας του και την τελευταία λέξη του πατέρα του πριν πεθάνει κι αυτός, που δεν ήταν άλλη από το όνομά της, Μάρθα. Επίσης μιλάμε για έναν από τους καλύτερους ερευνητές (ντετέκτιβ) της ιστορίας των κόμιξ. Από τη μία λοιπόν χτυπά ένα ακόμα ανοιχτό ψυχολογικό τραύμα, από την άλλη λειτουργεί και σαν λύση της πλεκτάνης στο μυαλό του Μπάτμαν, που μοιάζει εκείνη τη στιγμή να ξεκαθαρίζει τα πάντα στο μυαλό του. Εξακολουθεί να μη μοιάζει ιδανική λύση της μάχης ανάμεσα στους δύο υπερήρωες αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι πολύ πιο βαθιά η εξήγηση από αυτό που φαίνεται.

  Γενικότερα σε αυτή την έκδοση εξηγούνται τα βαθύτερα κίνητρα των ηρώων με μεγαλύτερη ευστοχία. Δε διορθώνονται τα πάντα αλλά έχεις μπροστά σου ένα λειτουργικό φιλμ, μια υπερηρωική δημιουργία διαφορετική από όσες είχες συνηθίσει. Ίσως εκεί θέλω να εστιάσετε περισσότερο. Μπορεί σαν δημιούργημα, σαν κινηματογραφική ταινία, να βρείτε κι εδώ ατέλειες, που σίγουρα υπάρχουν. Όμως, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στον τόνο αυτής της ταινίας. Όλη αυτή η προσέγγιση του Σνάιντερ εμένα με κέρδισε. Θα ευχόμουν να είχε παρουσιάσει δύο δίωρα φιλμ αντί ακόμα και για αυτό το τρίωρο της Ultimate Edition. Παρ' ολ' αυτά, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εκδοχής με ικανοποίησε αρκετά και για ορισμένες στιγμές με έκανε να νιώσω ότι παρακολουθώ την καλύτερη υπερηρωική ταινία των τελευταίων χρόνων. Ο ανήμπορος Σούπερμαν στο Καπιτώλειο, ο Μπάτμαν στο πρώτο κυνηγητό με το Μπατ-μομπίλ, η πρώτη συνάντηση των δύο, η στιγμή της σύγκρουσης, η βίαιη έκρηξη του Μπάτμαν στην αποθήκη που είναι φυλακισμένη η Μάρθα Κεντ, η Γουόντερ Γούμαν, ο θάνατος του Σούπερμαν ήταν σκηνές που είχαν έντονο αντίκτυπο στον άνθρωπο που αγαπά τα υπερηρωικά κόμιξ αλλά και στον άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο και κατ επέκταση τον υπερηρωικό κινηματογράφο.

  Δεν είναι συνηθισμένο το δημιούργημα του Σνάιντερ. Δεν είναι εύκολο να γίνει αποδεκτό για πολλούς ακόμα λόγους από αυτούς που προσπάθησα να αναφέρω. Είναι μια από τις πιο περίεργες, αμφιλεγόμενες δημιουργίες των τελευταίων χρόνων κι εγώ θα συνεχίσω να μιλάω για τον τόνο και την δύναμη της εικόνας του Αμερικανού δημιουργού. Μετά από τρεις προβολές της Ultimate Edition, η λέξη που έρχεται στο μυαλό μου όσο βλέπω το φιλμ και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με συνεπαίρνει τόσο, είναι η λέξη "μυθικό". Βαρύγδουπο ίσως αλλά είναι αυτό που νιώθω μπορεί να προσδιορίσει τις καλύτερες στιγμές του φιλμ. Ένα φιλμ που ίσως σε λίγα χρόνια επανεκτιμηθεί.

Δεύτερη Ματιά: Man of Steel (2013)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

"Η δουλειά του Σνάιντερ και σε αυτό το φιλμ θα πρέπει να αναγνωριστεί. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι ο καλύτερος αφηγητής ιστοριών αλλά η δυναμική των εικόνων που φτιάχνει είναι τρομερή."

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ

Σκηνοθεσία:Zack Snyder

Σενάριο:David S. Goyer

Παίζουν:Henry Cavill,Amy Adams,

Michael Shannon

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Μερικές φορές μια δεύτερη ματιά σε ένα φιλμ, αρκετό καιρό μετά την πρώτη προβολή του, μπορεί να επιδράσει διαφορετικά. Μπορεί να αλλάξει εντελώς την άποψή σου για το φιλμ, είτε προς το χειρότερο είτε προς το καλύτερο. Παρότι δεν ήμουν ένθερμος υποστηρικτής του Man of Steel πίσω στο 2013, μια προβολή στο σπίτι χθες το βράδυ, τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη προβολή στον κινηματογράφο, λειτούργησε διαφορετικά μέσα μου.

  Δεν ήμουν αρνητικός απέναντι στο φιλμ του Σνάιντερ την εποχή που βγήκε στους κινηματογράφους. Μια χαρά πέρασα στον κινηματογράφο και ουσιαστικά τα θετικά που τότε έγραφα για το φιλμ, ισχύουν και σήμερα. Ωστόσο δεν ήμουν και από αυτούς που θεώρησαν ότι το πρώτο φιλμ του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC κατάφερε να ανανεώσει κινηματογραφικά όπως έπρεπε τον διάσημο υπερήρωα.

  Δες τώρα πως αλλάζουν κάποια πράγματα!

  Θεωρώ ότι ο τρόπος που προσεγγίστηκε η ιστορία ήταν εν τέλει ιδανικός για την εποχή. Ο Σούπερμαν δε μπορούσε πια να έχει τη μορφή του Κρίστοφερ Ριβ, ούτε το κλίμα των ταινιών μπορούσε να παραμείνει ίδιο. Η διάθεση για επιστημονική φαντασία, από τη μια "ψαγμένη" με προεκτάσεις κοινωνικές και θρησκευτικές, αλλά και στην πιο κλασική της μορφή, αυτή της εξωγήινης εισβολής, αποδίδει καρπούς και δίνει δύο διαστάσεις στον ήρωα. Ο άνθρωπος από τη μια, το παιδί, ο έφηβος, ο ενήλικας, που προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο και από την άλλη ο άτρωτος υπεράνθρωπος που κουβαλά έναν ολόκληρο κόσμο μέσα του και στις πλάτες του πρέπει να σηκώσει την προστασία ενός ακόμα κόσμου, που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε σε αυτόν, ακόμα κι αν τώρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου φαίνεται να τρομάζουν και να μην είναι σίγουροι για το αν ο υπεράνθρωπος είναι εδώ για να τους βοηθήσει ή για να τους κατακτήσει.

  Η αντίθεσή μου σε ό,τι είχε να κάνει με τον τρόπο αφήγησης που επιλέγει ο Σνάιντερ, σε αυτή τη δεύτερη προβολή έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Η συνεχής αναδρομή στο παρελθόν και η επιστροφή στο τώρα, δεν ένιωσα να με επηρεάζει αρνητικά αυτή τη φορά. Αντιθέτως παρατήρησα ότι βοηθά στο χτίσιμο δεσμού ανάμεσα στο θεατή και τα μέλη της οικογένειας Κεντ, έστω κι αν μερικές φορές μοιάζει οι σκηνές του παρελθόντος να κινούνται λίγο βιαστικά. Το μόνο πράγμα που δεν άλλαξε με αυτή τη δεύτερη ματιά στο φιλμ είναι η άποψή μου για το τρόπο που πεθαίνει ο Τζόναθαν Κεντ. Ναι μεν φανερώνει τα ιδανικά του ανθρώπου που μεγάλωσε τον υπεράνθρωπο και δείχνει ένας από τους λόγους που ο ήρωας θα γίνει το υπόδειγμα ακεραιότητας που ξέρουμε αλλά θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο, εξακολουθώ να πιστεύω.

  Ακόμα και ο θάνατος του Ζοντ από τα χέρια του Σούπερμαν μου έγινε περισσότερο κατανοητός εδώ. Ο Σούπερμαν δε σκοτώνει αλλά αν τον βάλεις να σκοτώσει μια φορά και μάλιστα στην πρώτη του εμφάνιση στο νέο αυτό κινηματογραφικό σύμπαν, πριν ακόμα γίνει ο ήρωας που όλοι ξέρουν, του δίνεις λόγο να μην το ξανακάνει. Σκοτώνει για να προστατεύσει, σκοτώνει έναν αδίστακτο  τύπο αλλά και πάλι δεν μπορεί να το αντέξει. Όλο αυτό φαίνεται να συμβάλλει στο χτίσιμο του χαρακτήρα του ήρωα και στον λόγο που φαίνεται να είναι τόσο κάθετος στην πορεία απέναντι στο θέμα της αφαίρεσης της ζωής.

  Η δουλειά του Σνάιντερ και σε αυτό το φιλμ θα πρέπει να αναγνωριστεί. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι ο καλύτερος αφηγητής ιστοριών αλλά η δυναμική των εικόνων που φτιάχνει είναι τρομερή. Έχοντας δει όλα τα φιλμ του Σνάιντερ μέχρι σήμερα, εκτός του Sucker Punch, νομίζω ότι δεν αναγνωρίζεται όσο θα έπρεπε η δουλειά του. Ο άνθρωπος που έκανε ένα επιτυχημένο ριμέικ (για αρκετούς καλύτερο του πρωτότυπου) του κλασικού Dawn of The Dead και που μετέφερε στην οθόνη τους Watchmen με εξαιρετικό τρόπο, υλικό που αρκετοί μεγάλοι σκηνοθέτες θεωρούσαν αδύνατο να γίνει ποτέ κινηματογραφική ταινία, ίσως αυτός ο τύπος αξίζει λίγο μεγαλύτερης αναγνώρισης των ικανοτήτων του. Σε ότι έχει να κάνει με το οπτικό κομμάτι λοιπόν αλλά και την απίστευτη ικανότητα του Σνάιντερ να χειρίζεται τον χαμό στην οθόνη ακόμα κι όταν αυτή παραφορτώνεται από ψηφιακά εφέ, μπορώ να πω ότι ο Σνάιντερ αφήνει λίγα περιθώρια για αμφισβήτηση.

  Υπάρχουν αρνητικά σημεία στο φιλμ, σημεία που δεν άλλαξαν ούτε με αυτή τη δεύτερη προβολή. Ήδη έγραψα για την επιλογή που γίνεται στον τρόπο που πεθαίνει ο Τζόναθαν Κεντ. Άλλη μία σκηνή που εξακολουθεί να μη με βρίσκει σύμφωνο είναι αυτή που ο Τζορ Ελ καθοδηγεί τη Λόις στο διαστημόπλοιο. Μοιάζει ακόμα χωρίς ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης. Επίσης μερικοί διάλογοι φαίνονται λίγο πιο πρόχειρα γραμμένοι και, για να κλείσουμε με τα αρνητικά, ίσως θα ήταν προτιμότερο το θεαματικό φινάλε να ήταν μικρότερης διάρκειας, αλλά αυτό ούτε τότε με ενόχλησε, ούτε σήμερα με ενοχλεί ιδιαίτερα.

  Είναι περίεργο πως λειτουργεί μια δεύτερη προβολή μιας ταινίας μερικές φορές. Για το Man of Steel πάντως λειτούργησε θετικά. Η ίδια ιστορία έχει επαναληφθεί με τους Watchmen του Σνάιντερ, ενώ παρόμοια λειτούργησε και το Batman v Superman για μένα. Ναι μεν δεν αντιπάθησα την κινηματογραφική εκδοχή, ωστόσο η Ultimate Edition, με κέρδισε με τρόπο που σύντομα θα μάθετε, καθώς στο πλαίσιο της υποδοχής της Justice League την εβδομάδα που μας έρχεται, σκοπεύω να γράψω δυο λόγια για ένα ακόμα φιλμ του Σνάιντερ που θεωρώ ότι δεν βρήκε την ανταπόκριση που του έπρεπε. Τα λέμε σύντομα λοιπόν και αν δεν έχετε δει το Man of Steel μέχρι σήμερα, ρίξτε του μια ματιά. Το αξίζει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

Ο πονοκέφαλος του Batman v Superman: Dawn of Justice!

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Γράφω, διαγράφω, ξαναγράφω συνεχώς εδώ και μια εβδομάδα και κάτι, από τότε που είδα πρώτη φορά το φιλμ του Ζακ Σνάιντερ. Το είδα και δεύτερη προχτές και προσπάθησα πάλι να γράψω δυο λόγια αλλά "λόγο στο λόγο", που λέει και το τραγούδι, έφτασα να κάνω ολόκληρη ανάλυση όχι μόνο για το φιλμ αλλά και για τα πράγματα που φαίνεται να υπάρχουν πίσω από το φιλμ. Την ελευθερία του σκηνοθέτη, την βουλιμία των κινηματογραφικών στούντιο και άλλα πολλά. Αποφάσισα λοιπόν να περιμένω λίγες μέρες ακόμα και την επόμενη εβδομάδα θα ανεβάσω ένα κείμενο σχετικά με το Batman v Superman, που θα αναφερθώ εκτενέστερα στην ταινία, σε όσα βλέπουμε αλλά και όσα δεν μπορέσαμε να δούμε. Αν αναρωτιέστε πάντως αν μου άρεσε το φιλμ ή όχι, σας λέω πολύ απλά ότι μου άρεσε -υπερβολικά ίσως- αλλά... Υπάρχουν πολλά αλλά μέσα κι έξω από το διχασμένο αλλά και κατακρεουργημένο δημιούργημα του Ζακ Σνάιντερ, που σηκώνουν πολλές συζητήσεις. Θεωρώ ότι το φιλμ που ήθελε να φτιάξει ο Σνάιντερ είναι πολύ καλύτερο από αυτό που βλέπουμε στους κινηματογράφους και θα πάρει τη θέση που του αρμόζει με το πέρασμα του χρόνου και μετά την προβολή της τρίωρης director's cut που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι. Σε λίγες μέρες θα σας αναλύσω σε μεγαλύτερο βαθμό τις σκέψεις μου και με αρκετά spoilers βέβαια. Μέχρι τότε ελπίζω οι περισσότεροι να έχετε δει το φιλμ και να το έχετε χαρεί όσο το χάρηκα κι εγώ, παρά τα μειονεκτήματά του.

  Παρακάτω σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τα κείμενα που γράφω όλες αυτές τις μέρες!

Απόσπασμα 1ο: "Κατά καιρούς εμφανίζονται κάποια φιλμ που ενόσω τα παρακολουθείς διακρίνεις ένα σωρό ελαττώματα, που η λογική σου δε μπορεί να τα συγχωρέσει, παράλληλα, όμως, νιώθεις τα συναισθήματά σου να αντιδρούν θετικά απέναντί τους. Το Batman v Superman είναι μια από αυτές τις ταινίες και, ως γνωστόν, στις αντιπαραθέσεις λογικής και καρδιάς, κερδίζει πάντα η δεύτερη."

Απόσπασμα 2ο: " Όταν ανακοινώθηκε το Batman v Superman, η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ότι η DC τρέχει να προλάβει τη Marvel και να φτιάξει την ταινία της Justice League, της δικής της ομάδας υπερηρώων. Παρότι στα κόμικς η DC πρόλαβε τη Marvel, στον κινηματογράφο η Marvel λειτούργησε πολύ πιο έξυπνα και οργανωμένα."

Απόσπασμα 3ο:  "Ο Ζακ Σνάιντερ έκανε δύο μεγάλα λάθη κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας. Το ένα ήταν το ότι δέχτηκε να εισχωρήσουν μέσα στην ταινία του ένα σωρό διαφορετικές πλοκές, τις οποίες θα έπρεπε να βρει τρόπο να "απλώσει" μέσα σε δύο ώρες και τριάντα λεπτά. Το δεύτερο λάθος του ήταν ότι δέχτηκε να μειωθεί η αρχική διάρκεια της ταινίας από τις τρεις ώρες στις δυόμιση, δίνοντάς μας ένα φιλμ με ολοφάνερα προβλήματα στη σύνδεση των σκηνών. Ένα φιλμ που παρά τις εξαιρετικές ιδέες και σκηνές που συναντάς καθ' όλη τη διάρκειά του, κάνει σε πολλά σημεία δύσκολη τη προσπάθεια του θεατή να συνδέσει τα κομμάτια, γιατί, πολύ απλά, λείπουν κομμάτια."

Απόσπασμα 4ο: "Ο Σνάιντερ κάνει μεγάλη προσπάθεια να μαζέψει το υλικό, όμως, αυτό είναι ακατόρθωτο. Ο νέος Μπάτμαν, η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Σούπερμαν (τον οποίο ακόμα δεν έχουμε γνωρίσει όσο θα έπρεπε), ο Λεξ Λούθορ και η δική του ιστορία, η κόντρα Μπάτμαν - Σούπερμαν, η Justice League και άλλα ακόμα που καλό είναι να μη γνωρίζετε, είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που πρέπει να χωρέσουν στο φιλμ, μαζί με τα γνωστά "πασχαλινά αβγά" (easter eggs) που πέφτουν σαν βροχή. Έπρεπε λοιπόν να ειπωθούν πολλά στο μόλις δεύτερο φιλμ του νέου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC και ο Σνάιντερ-και με δική του ευθύνη- βρέθηκε εκτεθειμένος, παρά την προσπάθεια την οποία καταβάλει και τη σοβαρότητα που μοιάζει να προσεγγίζει το υλικό."

Batman V Superman: Dawn of Justice - International Trailer!

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Όσοι από εσάς ήσασταν τυχεροί και δεν είχατε δει μέχρι σήμερα το τρέιλερ που κυκλοφόρησε πριν αρκετό καιρό για το Batman V Superman, μπορείτε άφοβα να παρακολουθήσετε το πρώτο διεθνές τρέιλερ. Αυτό είναι το τρέιλερ που θα έπρεπε να είχαν φτιάξει από την αρχή οι ιθύνοντες! Ένα τρέιλερ που δείχνει όσα πρέπει να δείξει, αφήνοντας αρκετά στη φαντασία του θεατή. Η μεγάλη συνάντηση και η σύγκρουση των δύο ηρώων, ο Λεξ Λούθορ, η Γουόντερ Γούμαν και τελικά μια μικρή γεύση του Doomsday! Μέσα σε ενάμιση λεπτό έχεις δει όσα χρειάζεται να δεις, για να σε "ψήσουν" να παρακολουθήσεις την ταινία. Ρίξτε λοιπόν μια ματιά στο πραγματικά καλό και μοναδικό τρέιλερ που θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει από τη DC!

Batman v Superman: Dawn of Justice- Πως μας φάνηκε το νέο τρέιλερ!

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

Όταν πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τελευταίο τρέιλερ του Star Wars είχα γράψει ότι έτσι πρέπει να είναι τα τρέιλερ. Το ίδιο συνέβη και με το τρέιλερ του Captain America : Civil War, που είδαμε λίγες μέρες πριν. Δεμένο, δυναμικό και χωρίς να αποκαλύπτει πολλά πράγματα για την ταινία. Και σήμερα, 3 Δεκέμβρη του 2015, έφτασε το τρέιλερ για το πολυαναμενόμενο Batman v Superman... Για δείτε το και συνεχίζουμε...

 

Δυστυχώς ένα μέτριο έως κακό τρέιλερ. Βαρετό αρχικά, με ένα διάλογο ανάμεσα σε Κλαρκ Κεντ και Μπρους Γουέην που ναι μεν τον περιμένεις μέσα στο φιλμ αλλά δεν υπήρχε λόγος να μπει σε τόσο εκτεταμένη μορφή στο τρέιλερ. Αμέσως μετά εμφανίζεται ο Λεξ Λούθορ με τη μορφή του Τζέσι Έιζενμπεργκ, ο οποίος εξακολουθεί να μη με πείθει για τον Λούθορ που θέλει να παρουσιάσει, ενώ το χειρότερο έρχεται προς το τέλος με την εμφάνιση του πλάσματος που λογικά είναι ο γνωστός από τα κόμιξ, Doomsday, το πλάσμα που σκότωσε μια φορά τον Σούπερμαν. Όχι και ο καλύτερος σχεδιασμός, αν πραγματικά μιλάμε για τον Doomsday.

  Με λίγα λόγια, μοιάζει να μας αποκαλύφθηκε ολόκληρη η ταινία μέσα σε ένα τρίλεπτο μέτριο τρέιλερ, που δεν ένιωσα να λειτουργεί. Η λογική του τρέιλερ, ειδικά σε ταινίες που αναμένεται να γίνουν μπλοκμπάστερ, δεν πρέπει να είναι άλλη από την εξής: "δείχνουμε λίγα, θεαματικά, τοποθετούμε ένα voice over που να πικάρει το κοινό και προσπαθούμε να μην αποκαλύψουμε τα δυνατά χαρτιά μας, αλλά τα προβάλλουμε με το τρικ του teasing". Εδώ φαίνεται να έχει ξεχαστεί αυτή η λογική και αποφάσισαν να τα δείξουν όλα φόρα παρτίδα. Όλα αυτά τα λέμε βέβαια για ένα τρέιλερ, το οποίο μπορεί να αδικεί το φιλμ, αλλά ήθελα να γράψω μερικά πράγματα, μόνο και μόνο γιατί το συγκεκριμένο τρέιλερ σε σχέση με τα προηγούμενα που αναφέραμε παραπάνω αλλά και με τα δύο προηγούμενα του ίδιου φιλμ μοιάζει βγαλμένο από "προσεχώς" βιντεοταινίας του 1990. Ο στόχος του τρέιλερ είναι να αυξήσει τον ενθουσιασμό του κοινού για το φιλμ που έρχεται και σε προσωπικό επίπεδο αυτό που είδα σήμερα με κάνει να έχω λιγότερες προσδοκίες από το νέο φιλμ του Σνάιντερ. Μπορεί να πέφτω έξω... Μακάρι. Αναμονή μέχρι τον Μάρτιο του 2016!