Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα mcu. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα mcu. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7.9.25

The Fantastic Four: First Steps (2025) Mini Review


THE FANTASTIC FOUR:

ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

Διάρκεια: 114'



Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Η Μάρβελ κατάφερε τελικά να βρει την κατάλληλη φόρμα ώστε να μεταφερθούν οι Τέσσερεις Φανταστικοί με ενδιαφέροντα τρόπο στη μεγάλη οθόνη. Αυτό που από την αρχή φάνταζε (στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) δύσκολο να επιτευχθεί, η δημιουργική ομάδα της Μάρβελ κατάφερε τελικά να το κάνει πραγματικότητα, με μια πολύ έξυπνη κίνηση. Οι Τέσσερεις Φανταστικοί δεν βρίσκονται σε αυτή τη Γη αλλά σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, εντελώς κομιξικό, βγαλμένο από μια ρετρό φουτουριστική αισθητική που ταιριάζει απόλυτα με τους χαρακτήρες που δημιούργησαν ο Σταν Λη και ο Τζακ Κέρμπι.

 Στη Νέα Υόρκη αυτού του παράλληλου σύμπαντος, η ομάδα των Τεσσάρων Φανταστικών υπάρχει και δρα ήδη. Μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό λοιπόν χωρίς ιστορίες προέλευσης των ηρώων, πέρα από μια σύντομη αναφορά που γίνεται νωρίς στην ταινία, μέσα από ένα talk show, όπου η δημοφιλής ομάδα βρίσκεται καλεσμένη. Από εκεί και πέρα η ιστορία ξετυλίγεται χωρίς βιασύνη αλλά με ιδανικό ρυθμό, συστήνοντάς μας σύντομα τη θηλυκή εκδοχή του Σίλβερ Σέρφερ και τον τρομακτικό Γκαλάκτους, την οντότητα που τρέφεται με πλανήτες και που στο μενού του έχει βάλει τη Γη.

 Η Βανέσα Κέρμπι κλέβει την παράσταση ως Σου Στορμ, ενώ αν θα έπρεπε να κατατάξω τις ερμηνείες των υπολοίπων, θα έβαζα με σειρά κατάταξης τον Τζόζεφ Κουίν, ως Τζόνι Στορμ, την Τζούλια Γκάρνερ, ως Σάλα-Μπαλ/ Σίλβερ Σέρφερ, τον Έμπον Μος - Μπάχραχ, ως Μπεν Γκριμ/ το Πράγμα, και τέλος τον Πέντρο Πασκάλ, ως Ριντ Ρίτσαρντς/ Μίστερ Φαντάστικ. Ο Πασκάλ είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός αλλά δεν μπόρεσα να διακρίνω χημεία με το υπόλοιπο καστ, ενώ φυσιογνωμικά δυσκολεύομαι να τον δω ως Ριντ Ρίτσαρντς. Ειδική μνεία αξίζει ο Ραλφ Ίνεσον για την ερμηνεία του ως Γκαλάκτους, με την βαθιά μυστηριακή φωνή του.

 Ο σκηνοθέτης Ματ Σάκμαν, παρά τις τηλεοπτικές καταβολές του, κατάφερε να δώσει μια πραγματική κινηματογραφική ταινία, κάτι που γενικότερα μου λείπει από το υπερηρωικό είδος. Η ταινία του είναι οπτικά πανέμορφη (Τζες Χολ, ο διευθυντής φωτογραφίας εδώ) και η δουλειά που έχει γίνει στον τεχνικό σχεδιασμό είναι φανταστική. Το σενάριο έχει τα θεματάκια του αλλά καθόλου δεν με ενόχλησε η όποια σεναριακή ευκολία ή η όχι ιδιαίτερη ξεκάθαρη σκιαγράφηση κάποιων χαρακτήρων. Το The Fantastic Four: First Steps ήταν απολαυστικό και η καλύτερη υπερηρωική ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια. Συν του ότι δεν χρειάζεται να έχεις δει τα άπαντα της Μάρβελ για να καταλάβεις τι γίνεται!



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr



3.10.24

Deadpool & Wolverine (2024) Mini Review

 

Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κωμωδία, Κόμικ
Διάρκεια: 128'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο  Μεσσίας της Μάρβελ θέλει να γίνει ο Ντέντπουλ και φυσικά το δηλώνει χωρίς καμία μετριοπάθεια μέσα στην τρίτη προσωπική ταινία του. Είναι όμως το Deadpool & Wolverine αυτό που περίμεναν οι φίλοι της Μάρβελ; Είναι η ταινία που θα φέρει ξανά την εταιρεία στον δρόμο των επιτυχιών και της ευρείας αποδοχής που είχε από κοινό και κριτικούς;

 Ο Ράιαν Ρέινολντς βάζει το χεράκι του και στο δημιουργικό κομμάτι της ταινίας, συνυπογράφοντας το σενάριο, ενώ φέρνει μαζί του τον σκηνοθέτη Σον Λεβί, με τον οποίο συνεργάστηκε στα Free Guy και The Adam Project, δύο αρκετά συμπαθητικές ταινίες για το ευρύ κοινό. Γενικότερα χαρακτηριστικό του Λέβι, αν ρίξεις μια ματιά στη φιλμογραφία του, είναι ότι μπορεί να φτιάχνει ταινίες ικανές να διασκεδάσουν και να ψυχαγωγήσουν. Εδώ ο Λέβι καλείται να χειριστεί χαρακτήρες ενός σύμπαντος που βρίσκεται σε κρίση και αναλογιζόμενοι και αυτή την παράμετρο πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν τα πάει άσχημα. Στα συν του Λέβι είναι ότι έχει δείξει ότι μπορεί να χειριστεί ικανοποιητικά στις ταινίες του τα "δωράκια" προς το κοινό αλλά και τις δόσεις νοσταλγίας που θα τις ποτίσει, πράγμα σημαντικό για το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Αυτό που δεν ήμασταν σίγουροι ότι θα μπορούσε να χειριστεί ήταν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Ντέντπουλ αλλά και το ότι η ταινία θα έπρεπε να είναι αρκετά πιο βίαιη από οτιδήποτε έχει κάνει στο παρελθόν. Κι εκεί όμως τα κατάφερε, με τη συμβολή προφανώς και του Ρέινολντς, που φαίνεται να πρόταξε τα στήθια του αρκετές φορές απέναντι στον Φάιγκι και την Ντίσνεϊ ώστε να κάνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που θέλει.

 Με τους Ρέινολντς και Τζάκμαν να βρίσκονται εκατό τοις εκατό εκεί, τα πράγματα πάνε αρκετά καλά για την τρίτη ταινία του Ντέντπουλ. Ο Ρέινολντς είναι ιδανικός για το ρόλο του και ο Τζάκμαν έχει κάνει τον Γούλβεριν δικό του. Χαρακτήρες από το παρελθόν επανέρχονται αλλά και ηθοποιοί που ακούστηκαν για ρόλους που δεν υποδύθηκαν ποτέ κάνουν το πέρασμά τους εδώ, σχεδόν όλοι επιτυχημένα.

 Δεν είναι όμως τέλεια όλα στο Deadpool & Wolverine. Το φαν σέρβις υπάρχει ξανά σε υπερβολικό βαθμό, το χιούμορ των ταινιών της Μάρβελ κάνει συχνά την εμφάνισή του, ενώ υπάρχει μια επανάληψη στις σκηνές μάχης που δεν βοηθά. Υπάρχει γενικότερα αυτή η αίσθηση "τηλεοπτικοποίησης" του κινηματογράφου, που προσωπικά με έχει απομακρύνει από το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Ναι, εδώ τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλύτερα από το τραγικό The Marvels και την τρίτη προσθήκη στις ταινίες του Ant-Man αλλά δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα να ανανεώνεται το ενδιαφέρον μου για το MCU.



Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

 

 

5.1.22

Spider-Man: No Way Home (2021) Spoiler Review

 

Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Κόμικ

Σκηνοθεσία:Jon Wats
Σενάριο:
Chris McKenna,Erik Sommers
Πρωταγωνιστούν:Tom Holland,Zendaya,Jacob Batalon,Benedict Cumberbatch,Alfred Molina,Willem Dafoe,Marisa Tomei


Διάρκεια: 158'

  

Το κείμενο αποκαλύπτει πράγματα που θα ήταν καλό να μην γνωρίζετε αν δεν έχετε δει την ταινία. Συνεχίζετε με δική σας ευθύνη...

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ήμουν σχετικά ενθουσιασμένος για το No Way Home. Έχω κουραστεί γενικότερα με τη φόρμουλα της Μάρβελ και δεν το κρύβω αλλά η ιδέα της κινηματογραφικής συνάντησης των τριών Αραχνάνθρωπων και των κόσμων τους με ιντρίγκαρε. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ήθελα να ξαναδώ τον Τόμπι Μαγκουάιρ στη στολή, τον δικό μου αγαπημένο Πίτερ Πάρκερ/ Σπάιντερ-Μαν, οπότε το No Way Home ήταν μια ταινία της Μάρβελ που όντως ήθελα να παρακολουθήσω. Επίσης είχα βρει εξαιρετικό το Homecoming, το Far For Home δεν με ενθουσίασε αλλά και πάλι βρίσκω συμπαθή τον Χόλαντ στο ρόλο, οπότε το κλείσιμο της άτυπης τριλογία του Σπάιντερ-Μαν στο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ, με "είχε" ακόμα μαζί της. Το πρόβλημα είναι ότι οι προσδοκίες έπιασαν ταβάνι, κυρίως μέσα από τις κριτικές των ξένων πηγών. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ονόμασαν την ταινία ως την καλύτερη της Μάρβελ, ενώ πάρα πολλοί ξένοι αλλά και Έλληνες κριτικοί τοποθετούν το No Way Home στη λίστα με τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2021. Όλα αυτά δεν τα αναφέρω γιατί εν τελεί διαφωνώ κάθετα αλλά για να δείξω τον τρόπο που ανέβηκε ο πήχης των προσδοκιών μου για την ταινία.

 Δυστυχώς το No Way Home δεν με κέρδισε, όπως περίμενα. Το πρώτο μισό της ταινίας ήταν μεν ευχάριστο αλλά εντελώς μέσα σε αυτή τη φόρμουλα, η οποία ανέφερα παραπάνω ότι με έχει κουράσει. Ας πούμε όμως δυο λόγια για την πλοκή και επανερχόμαστε.

 Ο Πίτερ ζητά από τον Στρέιντζ με ένα ξόρκι να ξεχάσουν οι πάντες ότι είναι ο Σπάιντερ-Μαν, κάτι που έγινε γνωστό στο τέλος της προηγούμενης ταινίας και εδώ βλέπουμε τις επιπτώσεις του. Το ξόρκι δεν πάει καλά, γιατί ο Πίτερ παρεμβάλλεται διαρκώς και ζητά να εξαιρεθούν από το ξόρκι η Μ. Τζ και ο Νεντ, και σύντομα αρχίζουν να εμφανίζονται αντίπαλοι του Σπάιντερ-Μαν από άλλα σύμπαντα. Ο Ότο Οκτάβιους, ο Νόρμαν Όσμπορν/ Γκριν Γκόμπλιν, ο Φλιντ Μάρκο/ Σάντμαν, ο Μαξ Ντίλον / Ηλέκτρο, ο Κερτ Κόνορς/ Λίζαρντ εμφανίζονται σταδιακά σε αυτό το σύμπαν και ο Πίτερ Πάρκερ προσπαθεί με τη βοήθεια του φίλων του να συμμαζέψει το χάλι που προκάλεσε.

 Έχω τεράστιο θέμα με το χιούμορ των ταινιών της Μάρβελ και τον τρόπο που πρέπει να υπάρχει μέσα στο σενάριο και τους διαλόγους. Προφανώς γενικά στο κοινό αρέσει αυτό αλλά δυστυχώς εμένα με κουράζει. Εδώ τουλάχιστον στο δεύτερο μισό της ταινίας όλο αυτό γίνεται λίγο πιο ελεγχόμενα αλλά και πάλι θα μπορούσε να λείπει σε μεγαλύτερη διάρκεια ώστε να μην μειώνει την ένταση κάποιων καλών δραματικών στιγμών αλλά και να μην "ηλιθιοποεί" χαρακτήρες οι οποίοι μέχρι τώρα δεν έχουν εμφανίσει τέτοια συμπτώματα (βλέπε Δρ Στρέιντζ).

 Γενικά η τελική αίσθηση που μου άφησε το φιλμ ήταν καλή αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να τη θεωρήσω την καλύτερη αυτού του κινηματογραφικού franchise. Τα μόνα σημεία που θέλω να μείνω είναι αυτά που βρήκα θετικά και που όντως η ταινία με είχε εκατό τοις εκατό εκεί. Ο Γουίλεμ Νταφόε, ο Τομ Χόλαντ και οι σκηνές των τριών Σπάιντερ-Μεν. Ο Νταφόε είναι ο μόνος από τους κακούς που δίνει κάτι παραπάνω στον χαρακτήρα του και αξιοποιεί κάθε πτυχή αυτού που του έχουν γράψει. Είναι σχιζοφρενής, είναι ασθενής, είναι δύο χαρακτήρες και ο Νταφόε το δίνει αυτό απόλυτα. Ο Χόλαντ δίνει ξανά ψυχή και βάθος στον Πίτερ Πάρκερ του, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές του. Τέλος και -κακά τα ψέμματα- σημαντικότερο όλων είναι η συνάντηση των τριών Σπάιντερ-Μεν. Μαγκουάιρ, Γκάρφιλντ και Χόλαντ προκαλούν ενθουσιασμό και ρίγη στους φίλους τους κι έχουν και οι τρεις τη στιγμή τους με πιο συγκινητική ίσως αυτή του Γκάρφιλντ αλλά η δική μου αγαπημένη (λόγω αγάπης στο Σπάιντερ-Μαν του Μαγκουάιρ ίσως) είναι αυτή του Τόμπι, όταν μπαίνει ανάμεσα στον Πάρκερ του Χόλαντ και τον Όσμπορν. Το βλέμμα του Μαγκουάιρ λέει όλα όσα πρέπει να πει στον πιτσιρικά Πίτερ Πάρκερ που έχει μπροστά του.

 Εννοείται ότι η ταινία δεν είναι κακή. Εννοείται ότι πάρα πολλοί εκεί έξω θα την αγαπήσουν και το δέχομαι αυτό αδιαμαρτύρητα και είμαι μαζί τους. Ο καθένας έχει δικαίωμα να δίνει την καρδιά του όπου θέλει. Να αγαπάει πράγματα, μουσική, ταινίες, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, κόμικς που άλλοι τα βλέπουν αδιάφορα ή τα μισούν. Για εμένα δυστυχώς η Μάρβελ φαίνεται ότι μετά το Infinity War απομακρύνθηκε ή μάλλον εγώ απομακρύνομαι. Αγαπάω τα κόμικς γενικά, αγαπάω τον Σπάιντερ-Μαν, τον Χαλκ, τον Άιρον Μαν και αρκετές από τις αρχικές ταινίες τις βρίσκω ακόμα υπέροχες. Νομίζω όμως ότι πρέπει να αλλάξει το μοτίβο της η εταιρεία για να μπορέσω να δω ξανά τις ταινίες της ως "ταινίες" και όχι ως ένα ενιαίο κινηματογραφικό προϊόν. Όσο όμως αυτό εκεί έξω πουλάει και γεμίζει κινηματογράφους, κανένα πρόβλημα. Άσε που έχω μια κρυφή ελπίδα ότι με το φινάλε της συγκεκριμένης ταινίας, η Μάρβελ δείχνει ότι κάτι θέλει να αλλάξει.


Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

 

 

22.11.21

Black Widow (2021) Κάτι σαν ... Review

 

ΜΑΥΡΗ ΧΗΡΑ

Black Widow
Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

Σκηνοθεσία:Cate Shortland
Σενάριο:
Eric Pearson
Πρωταγωνιστούν:Scarlett Johansson,Florence Pugh,  Rachel Weisz,David Harbour,Ray Winstone


Διάρκεια: 134'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Βρίσκομαι σε μια περίοδο που πραγματικά οι ταινίες της Μάρβελ αρχίζουν να με αφήνουν αδιάφορο. Δεν περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επόμενη αλλά κι αυτή που παρακολουθώ μοιάζει τόσο ίδια με τις προηγούμενες, που στο τέλος νιώθω ένα "άδειασμα". Δεν λες ότι δεν περνάω καλά όταν τις βλέπω αλλά αυτό το μοτίβο που πρέπει να ακολουθούν όλες οι ταινίες της εταιρείας, τόσο δομικά όσο και σε ότι αφορά την χρωματική παλέτα, δε με αγγίζει πια. Ακόμα και οι ταινίες με νέους χαρακτήρες, όπως ο Σανγκ Τσι, δεν κατάφεραν να ανανεώσουν το ενδιαφέρον μου. Μπορείτε λοιπόν εύκολα να συμπεράνετε τα συναισθήματά μου κατά την προβολή του Black Widow.

 Αφού όλοι οι πρωταγωνιστές των Εκδικητών (εκτός του Χόκαϊ) είχαν την δική τους ταινία, η Μάρβελ θεωρούσε φαίνεται ότι έπρεπε και η Μαύρη Χήρα να αποκτήσει τη δική της. Το θέμα είναι ότι όλο αυτό έγινε ετεροχρονισμένα. Έγινε απλώς γιατί  κάποιοι ίσως θεώρησαν ότι "έπρεπε" να γίνει. Όπως και να 'χει δεν βρήκα λόγο ύπαρξης της συγκεκριμένης ταινίας. Σημαίνει αυτό ότι δεν είναι καλή ταινία ή ότι δεν θα περάσει κάποιος καλά στην προβολή της; Όχι και στα δύο. Η ταινία είναι αξιοπρεπής και αυτός που θα τη δει, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ξέρει τι να περιμένει, μια χαρά θα περάσει. Το θέμα είναι ότι ακόμα κι αν δεν υπήρχε αυτή η ταινία δεν θα άλλαζε τίποτα στο ήδη φορτωμένο κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Στην καλύτερη των περιπτώσεων λοιπόν θα εκλάβουμε την ταινία σαν μια υποχρέωση του στούντιο απέναντι στην Σκάρλετ Γιόχανσον και την προσφορά της στον ρόλο και έτσι θα μπορέσουμε να βρούμε έναν "λογικό" λόγο ύπαρξης της ταινίας.

 Οι ηθοποιοί είναι μια χαρά στους ρόλους τους και ιδιαίτερα ο Ντέιβιντ Χάρμπορ που υποδύεται έναν Ρώσο Κάπτεν Αμέρικα, το διασκεδάζει αρκετά. Η Γιόχανσον και η Φλόρενς Πιου είναι αυτές που κρατάνε τους δύο βασικούς ρόλους, ενώ υπάρχει και η Ρέιτσελ Γουάις που φαίνεται να είναι λίγο πιο εκτός των νερών της. Ο Ρέι Γουίνστον υποδύεται τον κακό και υπάρχει μια σύνδεση ακόμα και εμφανισιακά με τον Χάρβεϊ Γουάινστιν που δε θεωρώ ότι είναι τυχαία, καθώς το μήνυμα για τη δύναμη της γυναίκας είναι αυτό που διαποτίζει το έργο και προφανώς είναι το πιο θετικό κομμάτι της ταινίας.

 Κατά τα άλλα υπάρχει το απαραίτητο χιούμορ που πάντα βρίσκουμε στις ταινίες της Μάρβελ, υπάρχει και η εφετζίδικη δράση και μια σχετική ανατροπή προς το τέλος. Είναι όμως όλα πλέον πολύ τυποποιημένα, σε βαθμό που αρχίζει να ενοχλεί. Θεωρώ, έχοντας δει και το πρόσφατο Sang Tchi and The Legend Of The Ten Rings, ότι πρέπει σιγά σιγά εκεί στη Μάρβελ να ψάχνουν λίγο τον τρόπο να φρεσκάρουν το μοντέλο τους.


 

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

 

 

17.11.21

Trailer's Time : Spider - Man: No Way Home (2021)

 

 

Spider - Man: No Way Home

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο Τόμπι δεν φάνηκε, ο Άντριου ούτε κι αυτός αλλά τα αλάνια του διαδικτύου βρήκαν πραγματάκια στο τρέιλερ που απ' ότι φαίνεται επιβεβαιώνουν την ύπαρξη των άλλων δύο ανθρώπων αράχνη στο No Way Home. Μια βόλτα στο YouTube και θα σας πείσει!

 Από αυτά που βλέπουμε πάντως στο τελευταίο τρέιλερ του Αραχνάκια είμαστε σίγουροι 100% ότι πάμε για ένα multiverse, όπου εχθροί από τα άλλα σύμπαντα έρχονται στο τωρινό κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Ο Δόκτωρ Οκτάπους, ο Γκριν Γκόμπλιν, ο Σάντμαν (από την τριλογία του Ράιμι), ο Λίζαρντ και ο Ηλέκτρο (από τα Amazing Spider-Man με τον Άντριου Γκάρφιλντ) εμφανίζονται στην οθόνη καθαρά. Επικό φαίνεται λοιπόν ότι θέλουν να είναι αυτό τρίτο φιλμ στο MCU. Για να δούμε...


 

9.3.20

Black Widow (2020) Trailer


Το τελικό τρέιλερ για το Black Widow κυκλοφόρησε λίγες ώρες πριν. Το πιο θεαματικό μέχρι τώρα! Η Σκάρλετ Γιοχάνσον ζωντανεύει ξανά τη Μαύρη Χήρα, πηγαίνοντας στο παρελθόν της ηρωίδας. Στο πλευρό της οι Ρέιτσελ Βάις, Ντέιβιντ Χάρμπορ, Φλόρενς Πιου και στη σκηνοθεσία η Κέιτ Σόρτλαντ. Η ταινία κυκλοφορεί το Μάιο!


Πως σας φάνηκε το τρέιλερ; Ανυπομονείτε για τη νέα ταινία της Μάρβελ; Πείτε μας στα σχόλια!

6.3.20

Iron Man (2008) Review

Είδος: Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης

"Εδώ λοιπόν ξεκίνησαν όλα. Ο Iron Man απογειώθηκε και μαζί του και η Μάρβελ, η οποία με την καθοδήγηση του Κέβιν Φάιγκι και την προσεκτική επιλογή ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων, κατάφερε να ζωντανέψει τον κομιξικό κόσμο της με μοναδικό τρόπο."

Σκηνοθεσία:Jon Favreau
Σενάριο:Mark Fergus,Hawk Ostby,
Art Marcum,Matt Holloway
Παίζουν:Robert Downey Jr.,
Gwyneth Paltrow,Terrence Howard
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Βρισκόμαστε στο 1963 και κάποιοι πιτσιρικάδες παίρνουν στα χέρια του το τεύχος 39 του κόμικ περιοδικού Tales of Suspense. Εκεί, στο εξώφυλλο πρωταγωνιστεί μια περίεργη μορφή που μοιάζει με ρομπότ κι ένας μεγάλος υπότιτλος ενημερώνει τους πιτσιρικάδες ότι ο Iron Man είναι εδώ! "He Lives! He Walks! He Conquers!" (Ζει! Περπατά! Κατακτά!)
 Οι πομπώδεις εκφράσεις πιάνουν τόπο και τα παιδιά συμπαθούν σιγά σιγά τον νέο ήρωα, παρότι ήταν λίγο διαφορετικός σε σχέση με τους περισσότερους ήρωες της Marvel. Δεν έχουμε πλέον έναν απλό καθημερινό τύπο αλλά έναν εκατομμυριούχο, καπιταλιστή, εφευρέτη με έντονα αντι- κομμουνιστικά αισθήματα στις πρώτες ιστορίες του. Ο Τόνι Σταρκ είναι κατασκευαστής όπλων και δεν του καίγεται ιδιαίτερα καρφάκι για ότι συμβαίνει γύρω του, μέχρι που κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του από τα όπλα που η εταιρεία του κατασκευάζει. Ένας θανάσιμος τραυματισμός γίνεται η αιτία της δημιουργίας της πανοπλίας του Iron Man και ο Σταρκ από ένας εγωιστής εκατομμυριούχος πλέιμποϊ, μετατρέπεται σταδιακά σε έναν αλτρουιστή υπερήρωα, που τάσσει τον εαυτό του και τις γνώσεις του στην υπηρεσία του κοινού καλού.
  Την ιδέα του Iron Man συνέλαβε αρχικά ο Σταν Λη και από κοινού με τον αδερφό του Λάρι Λίμπερ έδωσαν κάποιες βάσεις στο χαρακτήρα και στον περίγυρό του. Το σχεδιασμό αναλαμβάνουν οι Ντον Χεκ και Τζακ Κέρμπι, με τον πρώτο να δίνει μορφή στους χαρακτήρες που βρίσκονται γύρω από τον ήρωα ενώ ο δεύτερος ασχολείται κυρίως με το σχεδιασμό της πανοπλίας. Ο Iron Man όμως που γνωρίζουμε σήμερα, με τη χρυσή και κόκκινη πανοπλία, απ' ότι φαίνεται χρωστά τη μορφή του στον Στιβ Ντίκτο, όπως έχει δηλώσει ο Ντον Χεκ. Αυτή η πανοπλία πρωτοεμφανίζεται στο τεύχος 48 του Tales Of Suspense κι έκτοτε ο Τόνι Σταρκ κινείται στα ίδια μοτίβα με μικρές παραλλαγές.
 Η επιτυχία του νέου ήρωα ήταν μεγάλη, κάνοντας μάλιστα θραύση στο γυναικείο κοινό. Ένας τύπος ανάμεσα σε Χάουαρντ Χιουζ και Έρολ Φλιν δε θα μπορούσε να μην έχει χιλιάδες θαυμάστριες! Δεν αργεί λοιπόν ο Iron Man να αποκτήσει και τη δική του σειρά κι εκεί με αρκετή επιτυχία και διάρκεια. Παρότι όμως ο ήρωας ήταν από τους πιο ιδιαίτερους της Μάρβελ, δεν θεωρήθηκε ποτέ χαρακτήρας πρώτης γραμμής. Δεν μπήκε ποτέ δίπλα στον Σπάιντερ Μαν, τους Φαντάστικ Φορ και δε μπόρεσε ποτέ να αποτελέσει το αντίπαλο δέος για τους δύο μεγάλους υπερήρωες της άλλης μεγάλης εταιρείας, της DC. Μιλάμε φυσικά για τους Σούπερμαν και Μπάτμαν, χαρακτήρες που είχαν θέσει τα θεμέλια για τα υπερηρωικά κόμιξ.
  Έλα όμως που τα πράγματα αλλάζουν και το 2008 η Μάρβελ και ο δαιμόνιος παραγωγός της, Κέβιν Φάιγκι, βάζουν τον Iron Man μπροστά και του δίνουν τη δική του ταινία, με σκοπό από εκεί και πέρα να ξεκινήσει μια σειρά ταινιών που θα έφερνε όλους τους μεγάλους ήρωες της εταιρείας στη μεγάλη οθόνη. Το στοίχημα μεγάλο και το ρίσκο τεράστιο όμως σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά, γνωρίζουμε ότι κερδήθηκε και με το παραπάνω μάλιστα. Ο "Σιδερένιος Άνθρωπος" ξεκίνησε το 2008 το μεγαλύτερο κινηματογραφικό σύμπαν που θα γνώριζε ο κόσμος μέχρι σήμερα κάτι που θα μπορούσε να μην έχει συμβεί εάν εκείνη η πρώτη ταινία δεν ήταν τόσο καλή και δεν είχαν δουλέψει όλα τόσο άψογα.
 Δεν είναι ότι κινήθηκαν εκ του ασφαλούς εκείνη την εποχή στη Μάρβελ. Το αντίθετο μάλιστα! Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Τζον Φαβρό, δεν είχε δώσει διαπιστευτήρια στο είδος. Είχε σκηνοθετήσει το Elf και το Zathura, τα οποία μια χαρά ταινίες ήταν αλλά εντελώς διαφορετικό ύφος από αυτό που θα έπρεπε να δώσει στον Iron Man. Κι όμως, ο Φαβρό τα πήγε τέλεια. Δράση, χιούμορ, μικρές δόσεις δράματος, γρήγορες θεαματικές σκηνές και προσοχή στους χαρακτήρες, όσο χρειάζεται τέλος πάντων, χωρίς καμιά ιδιαίτερη εμβάθυνση αλλά χωρίς να παρουσιάζονται εντελώς χάρτινοι. 
 Όσο καλή δουλειά κι αν έκανε όμως ο Φαβρό, δεν είμαι σίγουρος ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα αν δεν υπήρχε στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Ο Ντάουνι προσπαθούσε να ξαναβρεί σιγά σιγά καλούς ρόλους αλλά είχε γενικότερα σκαμπανεβάσματα. Αρκετές συμμετοχές σε καλές ταινίες, αρκετές και σε μέτριες παραγωγές, με τον ίδιο όμως να μην ξεχωρίζει και να βρίσκεται σε μια διαρκής αναζήτηση της κίνησης που θα βγάλει τον ίδιο ξανά μπροστά, μετά την υποψηφιότητα για όσκαρ με το Chaplin και τα γενικότερα προσωπικά προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά περιόδους, με σημαντικότερο τον αλκοολισμό. Όλα αυτά είναι εκπληκτικό πως ήρθαν να δέσουν με την ιστορία του Τόνι Σταρκ, που ο Ντάουνι καλείται να ενσαρκώσει στον Iron Man. Ο ήρωας της Μάρβελ, όπως είπαμε, δε μπορούσε να γίνει αυτό που λέμε "πρώτο όνομα" και πάλευε πάντα να διατηρήσει τη φήμη του, ενώ στις σελίδες των ιστοριών του υπάρχει σαφής αναφορά, σε μια σειρά τευχών, στο πρόβλημα αλκοολισμού που τον βασάνιζε! Να λοιπόν που το 2008 έρχεται η στιγμή που Σταρκ και Ντάουνι γίνονται πρώτοι και αναντικατάστατοι παίκτες. Ο Iron Man / Τόνι Σταρκ και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ είναι πλέον "ένα". Κανείς δε μπορεί να φανταστεί κάποιον άλλον να αποδίδει με τόση άνεση το ρόλο και να σηκώνει ουσιαστικά στις πλάτες του, βάζοντας τις καλύτερες βάσεις, ολόκληρο αυτό το οικοδόμημα που λέγεται πλέον MCU (Marvel Cinematic Universe).
 Οι υπόλοιποι βασικοί ρόλοι πάνε στους Τέρενς Χάουαρντ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Κλαρκ Γκρεγκ και φυσικά στο ρόλο του κακού βρίσκουμε τον υπέροχο Τζεφ Μπρίτζες. Φυσικά την εμφάνισή του κάνει εδώ για πρώτη φορά, στο τέλος της ταινίας, ο Σάμιουελ Τζάκσον, ως Νικ Φιούρι, ο άνθρωπος που θα συγκεντρώσει την ομάδα των Εκδικητών.
 Εδώ λοιπόν ξεκίνησαν όλα. Ο Iron Man απογειώθηκε και μαζί του και η Μάρβελ, η οποία με την καθοδήγηση του Κέβιν Φάιγκι και την προσεκτική επιλογή ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων, κατάφερε να ζωντανέψει τον κομιξικό κόσμο της με μοναδικό τρόπο. Χάρη στην κινηματογραφική Μάρβελ, οι πιτσιρικάδες που πρωτοδιάβασαν τον Iron Man το 1963 και που χάθηκαν στις σελίδες των Εκδικητών τα επόμενα χρόνια, είδαν να ζωντανεύει όλος αυτός ο κόσμος μπροστά τα μάτια τους, προσφέροντας μερικές από τις καλύτερες κινηματογραφικές εμπειρίες που θα μπορούσε να έχει ο μέσος θεατής. Γιατί και αυτό δεν παύει να είναι σινεμά. Πιο ανάλαφρο μερικές φορές, πιο φασαριόζικο κάποιες άλλες, αρκετά εφετζίδικο αλλά πάντα με προσεγμένα επίπεδα παραγωγής, που δεν έχουν επιτρέψει μέχρι σήμερα να παρουσιαστεί στην οθόνη κάτι που να θεωρήσουμε κακό.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn
IMDb



10.5.18

Black Panther (2018)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ

"Παρά τα καλά στοιχεία του, ο Μαύρος Πάνθηρας, ήταν μια από τις ελάχιστες ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel που βαρέθηκα. Υπάρχουν πολύ καλές στιγμές αλλά υπάρχουν μεγάλα διαστήματα που ο ρυθμός πέφτει ενώ η σύνδεση των σκηνών μοιάζει προβληματική."

Σκηνοθεσία:Ryan Coogler
Σενάριο:Ryan Coogler,Joe Robert Cole
Παίζουν:Chadwick Boseman,
Michael B. Jordan,Lupita Nyong'o
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
© 2017 - Disney/Marvel Studios
 Πριν λίγες μέρες, ανήκα στην κατηγορία αυτών που δεν είχαν δει ακόμα το Black Panther, οπότε καθυστέρησα λίγο παραπάνω την προβολή του Avengers: Infinity War, θεωρώντας ότι ο Αφρικανός υπερήρωας με την ταινία του θα αποτελούσαν σημαντικό προοίμιο για το μεγάλο γεγονός που φαινόταν στον ορίζοντα. Το Black Panther,  όμως, μπαίνει αυτόματα στη λίστα ταινιών της Marvel που δεν απαιτούν να έχεις δει τις προηγούμενες για να καταλάβεις τι συμβαίνει αλλά ούτε και συνδέεται άμεσα με τις μελλοντικές ταινίες της εταιρείας. Ένα φιλμ, λοιπόν, που στέκεται μόνο του, σεβόμενο ίσως τους θεατές που έχουν παρακολουθήσει ελάχιστα ή και κανένα φιλμ από το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel.
  Ο Τ' Τσάλα είναι ο νέος βασιλιάς της Ουακάντα, μετά το θάνατο του πατέρα του( βλέπε Civil War) και επιστρέφει στη χώρα για να πάρει το θρόνο. Εκτός από βασιλιάς, ο Τ' Τσάλα, είναι και προστάτης της χώρας, έχοντας τις δυνάμεις του Μαύρου Πάνθηρα, χάρη στο ζωμό ενός θαυματουργού φυτού. Η Ουακάντα είναι φαινομενικά μια φτωχή, υποανάπτυκτη χώρα. Έτσι πιστεύουν όλοι οι απέξω. Έλα όμως που η χώρα είναι πλούσια και χρόνια μπροστά τεχνολογικά χάρη στο βιμπράνιο (πολύτιμο εξωγήινο μέταλλο) που υπάρχει στο έδαφός της. Ένας τεράστιο θόλος κρύβει το πραγματικό πρόσωπο της χώρας από τα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και το μυστικό ήταν καλά φυλαγμένο μέχρι τώρα. Όλα αλλάζουν όταν την εμφάνισή του κάνει ένας διεκδικητής του θρόνου που θεωρούνταν χρόνια εξαφανισμένος, γιος ενός μέλους της αυτοκρατορικής οικογένειας που σκοτώθηκε στην Αμερική ενώ εκτελούσε χρέη κατασκόπου για τη χώρα του. Ένα μεγάλο μυστικό αποκαλύπτεται για το δολοφόνο και στο παιχνίδι μπλέκονται ένας διεθνής καταζητούμενος και ένας πράκτορας της ΣΙΑ. Το βασίλειο της Ουακάντα κινδυνεύει και ο Μαύρος Πάνθηρας πρέπει να το προστατέψει.
 
© 2017 - Disney/Marvel Studios
Οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν για την ταινία ήταν μεγάλες. Οι "έξω" κριτικές αποθέωναν τον πρώτο υπερήρωα από την Αφρικανική ήπειρο, την ιδιαίτερη ταινία που έφτιαξε ο Ράιαν Κούγκλερ και την πληθώρα ενδιαφερόντων χαρακτήρων που συναντούμε, όπως επίσης και τα χρώματα και τις μουσικές που μας πάνε από τη Μαύρη ήπειρο μέχρι το Μπρούκλιν. Φυσικά όλα αυτά υπάρχουν στο φιλμ, φυσικά τα περισσότερα είναι εξαιρετικά προσεγμένα αλλά η γενικότερη εικόνα απέχει αρκετά από την "αποθέωση".
  Η φωτογραφία και η κινηματογράφηση του Κούγκλερ είναι δύο στοιχεία που σίγουρα είναι πάρα πολύ καλά. Επειδή τυγχάνει μια πολύ καλή μου φίλη να προέρχεται από τη Νότια Αφρική και έχω επισκεφτεί το σπίτι της πολλές φορές, τα χρώματα που υπήρχαν στο φιλμ με ταξίδεψαν όντως σε αυτά τα μέρη. Το ίδιο συνέβη και με τη μουσική επένδυση! Είναι δύο σημεία, λοιπόν, που βρήκα απολύτως ικανοποιητικά.
  Ικανοποιητικές είναι και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών (παρότι τις περισσότερες στιγμές είναι δύσκολο να τις παρακολουθήσεις και θα εξηγήσουμε παρακάτω γιατί). Πρώτα του κακού, Μάικλ Μπ.
© 2017 - Disney/Marvel Studios
Τζόρνταν και αμέσως μετά του Τσάντγουικ Μπόουσμαν, του πιο εσωτερικού και χαμηλών τόνων Τ' Τσάλα. Εδώ, ο κακός έχει ξεκάθαρο κίνητρο και απόλυτη βάση σε αυτό που θέλει να πετύχει, σε σημείο που φτάνει οριακά να γίνει πιο συμπαθής από τον Τ' Τσάλα. Αυτό μέχρι περίπου τα μισά του φιλμ, όπου και συμβαίνουν περιστατικά που μας αλλάζουν άποψη. Άλλοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες ήταν η Σούρι, μικρή αδερφή του Τ' Τσάλα, η μητέρα του, που υποδύεται η Άντζελα Μπάσετ, ο Ζούρι του Φόρεστ Γουιτάκερ, ενώ προσωπικές αγαπημένες επιλογές ήταν ο πάντα καλός Άντι Σέρκις, ως Οδυσσέας Κλόο, που θα μπορούσα να τον έχω και παραπάνω μπροστά στην οθόνη αλλά έπρεπε να κάνει χώρο για τον άλλο κακό Μάικλ Μπ. Τζόρντα, και τελευταία άφησα την πιο άνετη στο ρόλο της, Δανάη Γκερίρα (ή κάπως έτσι ...). Η Γκερίρα παίζει με πολύ χαρακτηριστική άνεση, χιούμορ και αφοσίωση όμως στο ρόλο, τη σωματοφύλακα του βασιλιά Τ' Τσάλα, Οκόγιε.
 
© 2017 - Disney/Marvel Studios
Παρά τα καλά στοιχεία του, ο Μαύρος Πάνθηρας, ήταν μια από τις ελάχιστες ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel που βαρέθηκα. Υπάρχουν πολύ καλές στιγμές αλλά υπάρχουν μεγάλα διαστήματα που ο ρυθμός πέφτει ενώ η σύνδεση των σκηνών μοιάζει προβληματική. Ένα μέτριο καλό πρώτο μέρος θα συνεχιστεί σε ένα πιο ενδιαφέρον δεύτερο μέρος, με την διεκδίκηση του θρόνου από τον Κιλμόνγκερ, τον χαρακτήρα του Τζόρνταν, για να καταλήξουμε σε ένα καθόλου πρωτότυπο και όχι ικανοποιητικά σχεδιασμένο και εκτελεσμένο τρίτο μέρος. Στην τελική μάχη δε είναι ολοφάνερη η χρήση των ψηφιακών εφέ και συνήθως όταν τα ψηφιακά εφέ είναι ολοφάνερα κάτι δεν πάει καλά. Χώρια που σε όλο το φιλμ είχα την αίσθηση ότι ο Κούγκλερ δεν ξέρει πως να χρησιμοποιήσει τα ψηφιακά εφέ κατάλληλα με αποτέλεσμα πολλές στιγμές να φαίνονται υπερφορτωμένες.
  Επειδή είπαμε όμως για ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μια καλή ιστορία που υπάρχει να ειπωθεί, θα πρέπει να σας πω και τι είναι αυτό που δε με άφησε να παρακολουθήσω ούτε αυτό το κομμάτι απόλυτα. Η προφορά που επιλέγουν οι δημιουργοί να έχουν οι ηθοποιοί θεωρώ ότι είναι μια λάθος επιλογή. Ποιος ο λόγος να βάλεις τους ανθρώπους μιας ξένης χώρας να μιλάνε μεταξύ τους σπαστά Αγγλικά; Θα το κατανοούσα αν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας υπήρχαν μπροστά στην κάμερα χαρακτήρες που δε μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά εδώ θεωρώ ότι μόνο κακό κάνει στο θεατή αυτή η επιλογή.
  Ίσως κάπου ξέφυγαν τα πράγματα με την προώθηση του Black Panther. Ναι μεν ιστορικά είναι μια σημαντική στιγμή για το υπερηρωικό είδος αλλά να το αναγάγουμε την ταινία σε αριστούργημα για το είδος είναι μια τεράστια υπερβολή. Μια καλή κόμικ περιπέτεια με όμορφη εικόνα, καλούς ηθοποιούς αλλά και με θεματάκια στο ρυθμό και την αφήγηση.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



9.5.18

Thor: Ragnarok (2017)

Είδος: Περιπέτεια, Δράσης, Κωμωδία, Επιστημονικής Φαντασίας, Κόμικ
© 2017 - Disney/Marvel

"Η τελευταία περιπέτεια του Θορ μας λέει πράγματα που μας έχουν πει κι άλλες φορές στο παρελθόν οι ταινίες του είδους (κόμικ, υπερηρωικές ή ηρωικές ταινίες φαντασίας) αλλά το κάνει με πολύ περισσότερο κέφι. Μια γενικά καλή επιλογή, εκτός και πραγματικά δεν είσαι διατεθειμένος να δεχτείς την ατμόσφαιρα δεκαετίας ογδόντα και τις πολλές κωμικές στιγμές."

Σκηνοθεσία:Taika Waititi
Σενάριο:Eric Pearson,
Craig Kyle,Christopher Yost
Παίζουν:Chris Hemsworth,
Tom Hiddleston,Cate Blanchett
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Στο δρόμο για τον Πόλεμο της Αιωνιότητας υπήρχαν δύο τελευταίες στάσεις. Η μία εξ αυτών ήταν η τρίτη προσωπική ταινία του Θορ, το Thor: Ragnarok. Το τρίτη και φαρμακερή ωστόσο δεν ισχύει σε αυτή την περίπτωση, καθώς το φιλμ είναι χορταστικό και απόλυτα διασκεδαστικό. Η τρίτη λοιπόν φορά του Θορ είναι και η πιο απολαυστική!
  Το τελευταίο προσωπικό φιλμ του Θορ αναλμβάνει να σκηνοθετήσει ο Τάικα Γουατίτι, σκηνοθέτης που τράβηξε τα βλέμματα με την κωμωδία What We Do in The Shadows. Μπόλικη κωμωδία μπαίνει κι εδώ και αυτό είναι που δίνει αρκετή φρεσκάδα σε αυτή τη νέα περιπέτεια του θρυλικού υπερήρωα.
© 2017 - Disney/Marvel
  Ο Θορ επιστρέφει στο Άσγκαρντ κι εκεί βρίσκει ξανά τον Λόκι να κυβερνά και το βασίλειο να έχει πάρει την κάτω βόλτα. Ο Λόκι επικαλείται την σατανική ετεροθαλή αδερφή τους, Χέλα, και μαζί εξορίζουν τον Θορ στον πλανήτη Σακαάρ, που κυβερνά ο εκκεντρικός Γκραντμάστερ, ο οποίος διασκεδάζει διοργανώνοντας μονομαχίες. Η παλιά γνώριμη του Θορ, Βαλκυρία, βρίσκεται στον πλανήτη και θα φροντίσει ο Θρο να γίνει μονομάχος για να κερδίσουν χρόνο και να καταστρώσουν ένα σχέδιο διαφυγής και επιστροφής στο Άσγκαρντ, το οποίο με τον ερχομό της Χέλα κινδυνεύει να καταστραφεί. Ένας ακόμα απρόσμενος σύντροφος θα προκύψει στην πορεία καθώς ο Χαλκ, μετά τη φυγή του από τη Γη, βρίσκεται στον πλανήτη και αγωνίζεται ως μονομάχος.
  Το πρώτο μεγάλο κομμάτι του Ragnarok είναι στην ουσία μια κωμωδία που φέρνει κάτι από τον αέρα των '80ς και τις buddy movies. Ο Χέμσγουορθ ως Θορ το διασκεδάζει ενώ η σχέση του με τον Χαλκ μας χαρίζει μερικές απολαυστικές στιγμές. Ο εξωγήινος, Κοργκ, που δανείζει τη φωνή του ο ίδιος ο σκηνοθέτης, Τάικα Γουατίτι, είναι επίσης ένας χαρακτήρας που δίνει αστείες στιγμές ενώ υπάρχει και ο πάντα απολαυστικός Τζεφ Γκόλντμπλουμ, που παίζει με το δικό του πάντα τρόπο τον Γκραντμάστερ, τον σαδιστή, εκκεντρικό άρχοντα του πλανήτη Σακαάρ.
© 2017 - Disney/Marvel
  Ο Γουατίτι χωρίζει το φιλμ του σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το πιο κωμικό και το δεύτερο, που έχει ως σκοπό να μας οδηγήσει στο Infinity War, είναι πιο σκοτεινό και επικό. Εκεί βρίσκουμε το Θορ να επιστρέφει στο Άσγκαρντ και μαζί με τον Χαλκ, τη Βαλκυρία και όσους ακόμα πολεμιστές έχουν απομείνει εκεί μετά τον ερχομό της Χέλα, προσπαθούν να πάρουν το βασίλειο πίσω και να το σώσουν από την καταστροφή. Εδώ τα αστεία δεν είναι στην πρώτη γραμμή αλλά η δράση, καθώς η σύγκρουση με τη Χέλα, που υποδύεται με όρεξη η Κέιτ Μπλάνσετ, δεν αφήνει περιθώρια για πλάκα. Το Ράγκναροκ, η καταστροφή του κόσμου, έρχεται και τα πράγματα σοβαρεύουν.
  Κυριότερο πρόβλημα της ταινίας είναι αυτή η αίσθηση ότι παρακολουθείς δύο ταινίες. Η κωμωδία που ξεκινά την παράσταση και η περιπέτεια επικών διαστάσεων, το πιο σκοτεινό κομμάτι, που έρχεται να κλείσει την ιστορία, για να ολοκληρώσει με τις σκηνές μετά τους τίτλους τέλους την άμεση σύνδεση με το επερχόμενο Infinity War. Αυτός ο νοητός διαχωρισμός της ταινίας σε δύο διαφορετικά μέρη δεν είναι προφανώς λόγος για να θεωρήσεις την ταινία κακή αλλά είναι ένα ψεγάδι που παρατηρείς κατά την προβολή.
© 2017 - Disney/Marvel
  Κατά τα άλλα; Διασκεδαστικό, χαλαρό, χορταστικό, θεαματικό, αστείο, με οπτικές αναφορές στον μεγάλο Τζακ Κέρμπι, από τους κορυφαίους σκιτσογράφους των Αμερικανικών κόμιξ και δημιουργό πολλών από τους διάσημους χαρακτήρες που βλέπουμε στις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια. Απ' την άλλη όμως, χωρίς ιδιαίτερο βάθος στους χαρακτήρες και χωρίς να έχει να πει κάτι που δεν έχει ειπωθεί. Απλώς μας λέει πράγματα που μας έχουν πει κι άλλες φορές στο παρελθόν οι ταινίες του είδους (κόμικ, υπερηρωικές ή ηρωικές ταινίες φαντασίας) με πολύ περισσότερο κέφι. Μια γενικά καλή επιλογή, εκτός και πραγματικά δεν είσαι διατεθειμένος να δεχτείς την ατμόσφαιρα δεκαετίας ογδόντα και τις πολλές κωμικές στιγμές.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb