Deadpool & Wolverine (2024) Mini Review

 

Δράσης, Επιστημονικής Φαντασίας, Κωμωδία, Κόμικ
Διάρκεια: 128'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

  Ο  Μεσσίας της Μάρβελ θέλει να γίνει ο Ντέντπουλ και φυσικά το δηλώνει χωρίς καμία μετριοπάθεια μέσα στην τρίτη προσωπική ταινία του. Είναι όμως το Deadpool & Wolverine αυτό που περίμεναν οι φίλοι της Μάρβελ; Είναι η ταινία που θα φέρει ξανά την εταιρεία στον δρόμο των επιτυχιών και της ευρείας αποδοχής που είχε από κοινό και κριτικούς;

 Ο Ράιαν Ρέινολντς βάζει το χεράκι του και στο δημιουργικό κομμάτι της ταινίας, συνυπογράφοντας το σενάριο, ενώ φέρνει μαζί του τον σκηνοθέτη Σον Λεβί, με τον οποίο συνεργάστηκε στα Free Guy και The Adam Project, δύο αρκετά συμπαθητικές ταινίες για το ευρύ κοινό. Γενικότερα χαρακτηριστικό του Λέβι, αν ρίξεις μια ματιά στη φιλμογραφία του, είναι ότι μπορεί να φτιάχνει ταινίες ικανές να διασκεδάσουν και να ψυχαγωγήσουν. Εδώ ο Λέβι καλείται να χειριστεί χαρακτήρες ενός σύμπαντος που βρίσκεται σε κρίση και αναλογιζόμενοι και αυτή την παράμετρο πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν τα πάει άσχημα. Στα συν του Λέβι είναι ότι έχει δείξει ότι μπορεί να χειριστεί ικανοποιητικά στις ταινίες του τα "δωράκια" προς το κοινό αλλά και τις δόσεις νοσταλγίας που θα τις ποτίσει, πράγμα σημαντικό για το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Αυτό που δεν ήμασταν σίγουροι ότι θα μπορούσε να χειριστεί ήταν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Ντέντπουλ αλλά και το ότι η ταινία θα έπρεπε να είναι αρκετά πιο βίαιη από οτιδήποτε έχει κάνει στο παρελθόν. Κι εκεί όμως τα κατάφερε, με τη συμβολή προφανώς και του Ρέινολντς, που φαίνεται να πρόταξε τα στήθια του αρκετές φορές απέναντι στον Φάιγκι και την Ντίσνεϊ ώστε να κάνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που θέλει.

 Με τους Ρέινολντς και Τζάκμαν να βρίσκονται εκατό τοις εκατό εκεί, τα πράγματα πάνε αρκετά καλά για την τρίτη ταινία του Ντέντπουλ. Ο Ρέινολντς είναι ιδανικός για το ρόλο του και ο Τζάκμαν έχει κάνει τον Γούλβεριν δικό του. Χαρακτήρες από το παρελθόν επανέρχονται αλλά και ηθοποιοί που ακούστηκαν για ρόλους που δεν υποδύθηκαν ποτέ κάνουν το πέρασμά τους εδώ, σχεδόν όλοι επιτυχημένα.

 Δεν είναι όμως τέλεια όλα στο Deadpool & Wolverine. Το φαν σέρβις υπάρχει ξανά σε υπερβολικό βαθμό, το χιούμορ των ταινιών της Μάρβελ κάνει συχνά την εμφάνισή του, ενώ υπάρχει μια επανάληψη στις σκηνές μάχης που δεν βοηθά. Υπάρχει γενικότερα αυτή η αίσθηση "τηλεοπτικοποίησης" του κινηματογράφου, που προσωπικά με έχει απομακρύνει από το κινηματογραφικό σύμπαν της Μάρβελ. Ναι, εδώ τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλύτερα από το τραγικό The Marvels και την τρίτη προσθήκη στις ταινίες του Ant-Man αλλά δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα να ανανεώνεται το ενδιαφέρον μου για το MCU.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

6 Underground (2019) Review

Είδος: Δράσης

"Ο Ράιαν Ρέινολντς έχει το χάρισμα αλλά εδώ επικρατεί ο σκηνοθέτης, που σε πρώτο πλάνο βάζει πάντα το στιλιζάρισμα και την εκκωφαντική δράση, τα πλάνα που η κάμερα στροβιλίζεται γύρω από τους πρωταγωνιστές και το δικό του, ιδιαίτερο χιούμορ. Λίγο τον νοιάζει η αφήγηση και οι χαρακτήρες του, πολύ τον ενδιαφέρει να μας παραθέσει τη μία σκηνή δράσης μετά την άλλη."

Σκηνοθεσία: Michael Bay

Σενάριο:Paul Wernick,Rhett Reese

Παίζουν:Ryan Reynolds,
Mélanie Laurent,Manuel Garcia-Rulfo

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη του άλλαξε, μήτε την κεφαλή του!

 Φυσικά, η παροιμία του σοφού λαού απευθύνεται στον Μάικλ Μπέι και τα σκηνοθετικά του τερτίπια, καθώς ο Αμερικανός σκηνοθέτης της καταιγιστικής, χαοτικής δράσης και των ζαλιστικών πλάνων, όχι μόνο δεν χαλαρώνει όσο μεγαλώνει αλλά αντίθετα φροντίζει να μπουκώσει το θεατή με ακόμα περισσότερες εκρήξεις και κυνηγητά σε κάθε ταινία του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η νέα ταινία του, 6 Underground, όπου η πρώτη μεγάλη έκρηξη κάνει την εμφάνισή της στα πρώτα πέντε λεπτά, στην πιο θεαματική ίσως σκηνή ολόκληρης της ταινίας, με μια σεκάνς που φαίνεται ο Μπέι να αυτοσαρκάζεται και ομολογώ ότι για μια στιγμή σκέφτηκα ότι μπορεί εδώ να δω κάτι καλό ή τουλάχιστον κάτι πιο ουσιαστικά διασκεδαστικό από τον Μάικλ αλλά δεν άργησα να συνειδητοποιήσω ότι έπεσα έξω. Το 6 Underground είναι κλασικός Μάικλ Μπέι, με όλα τα συνεπακόλουθα αυτού. 

 Ο Ράιαν Ρέινολντς πρωταγωνιστεί εδώ ως ένας εκατομμυριούχος φιλάνθρωπος εφευρέτης, ο οποίος έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου κατά την επίσκεψή του στο (φανταστικό) κρατίδιο του Τουργιστάν, θα προσποιηθεί το θάνατό του και θα δημιουργήσει μια ομάδα έξι ατόμων με ειδικές ικανότητες ο καθένας. Όλοι θα απαρνηθούν το παρελθόν τους και θα αρχίσουν μια νέα ζωή. Σκοπός της ομάδας είναι να δρα στο παρασκήνιο, ως μια ομάδα εκδικητών εκτός νόμου, που πολέμα για το κοινό καλό. Πρώτος στόχος είναι φυσικά η αποκαθήλωση του δικτάτορα του Τουργιστάν.

  Ο Ράιαν Ρέινολντς έχει το χάρισμα αλλά εδώ επικρατεί ο σκηνοθέτης, που σε πρώτο πλάνο βάζει πάντα το στιλιζάρισμα και την εκκωφαντική δράση, τα πλάνα που η κάμερα στροβιλίζεται γύρω από τους πρωταγωνιστές και το δικό του, ιδιαίτερο χιούμορ. Λίγο τον νοιάζει η αφήγηση και οι χαρακτήρες του, πολύ τον ενδιαφέρει να μας παραθέσει τη μία σκηνή δράσης μετά την άλλη. Κυνηγητά με αυτοκίνητα στους δρόμους της Φλωρεντίας, παρκούρ και ακροβατικά, εκρήξεις, κι άλλα κυνηγητά κι άλλες εκρήξεις, λίγη παραπάνω βία, κι άλλες εκρήξεις!

 Το αποτέλεσμα καταντά από διασκεδαστικό σε σημεία, σε κουραστικό λόγω των ασταμάτητων ρυθμών της κάμερας και του εθισμού του Μπέι στη χρησιμοποίηση εκρηκτικών, ψηφιακών και μη. Σαφώς έχει ένα δικό του αναγνωρίσιμο στιλ εδώ και χρόνια, σαφώς και μπορεί να χειριστεί τον προϋπολογισμό του με μαεστρία, σαφώς και θαυμάζω το πως μπορεί να δημιουργεί το απόλυτο χάος στην οθόνη με τρόπο που δε νομίζω να μπορεί να το κάνει κανείς άλλος, αλλά δυστυχώς η τελευταία ταινία του που θυμάμαι να μπορώ να εστιάσω για λίγο σε όσα συμβαίνουν στην οθόνη και να την παρακολουθώ χωρίς να με αποσπά εντελώς η δράση, είναι το τρίτο Transformers, όσο κι αν αυτό μάλλον θα βρει αρκετούς από εσάς αντίθετους. Από εκεί κι έπειτα, τα επόμενα δύο Transformers ήταν πραγματικά κουραστικά ενώ τόσο το Pain & Gain, όσο και το 13 Hours, δεν μπόρεσα να μπω στη διαδικασία να τα παρακολουθήσω, παρότι τα σχόλια για το δεύτερο ήταν ενθαρρυντικά την περίοδο που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους.

 Ξέρεις πάντως σε γενικές γραμμές τι να περιμένεις από τις ταινίες του Μπέι, οπότε ίσως θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις...ας πούμε "τίμιο", ειλικρινή απέναντι στο κοινό. "Έχω ένα συγκεκριμένο τρόπο, μια συγκεκριμένη γραμμή και δεν την αλλάζω. Αν σου αρέσει, με ακολουθείς, αν όχι, κανείς δε σε αναγκάζει". Αν ο σκηνοθέτης λοιπόν σου αρέσει δεν έχεις λόγο να μην δεις το 6 Underground καθώς είπαμε ότι είναι κλασική περίπτωση ταινίας "Μάικλ Μπέι". Αν δεν ανήκεις στους θαυμαστές του σκηνοθέτη τότε η νέα του ταινία δεν πρόκειται να σου αλλάξει γνώμη, αφού ακολουθεί την πεπατημένη.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn

IMDb

6 Underground - Trailer

Ο Μάικλ Μπέι σκηνοθετεί τον Ράιαν Ρέινολντς και συνεργάζονται με το Netflix, σε μια ταινία που, σύμφωνα με όσα βλέπουμε στο πρώτο τρέιλερ, έχει όλα τα στοιχεία που περιμένεις να έχει μια ταινία του Μάικλ Μπέι (και μόνο η παραπάνω εικόνα μπορεί να σας δώσει μια γερή γεύση). Για κάποιους αυτό είναι καλό, για κάποιους είναι κακό. Εμείς απλώς θα περιμένουμε να δούμε την ταινία τον Δεκέμβρη.

  Η επίσημη σύνοψη του φιλμ μιλά για έξι εκατομμυριούχους οι οποίοι φαίνονται σε επίσημα έγγραφα σαν θανόντες και φτιάχνουν μια μυστική ομάδα εκδικητών με σκοπό να κυνηγήσουν κορυφαίους εγκληματίες.

  Δίπλα στον Ράιαν Ρέινολντς βρίσκουμε τον Ντέιβ Φράνκο, τον Μπεν Χάρντι, τη Μελανί Λοράν και την Άντρια Αρχόνα.

Green Lantern (2011)

Είδος: Κόμικ, Επιστημονικής Φαντασίας

Μια συμπαθητική ταινία φαντασίας με καθαρή εικόνα και εύκολο σενάριο, με αρκετές δυνατότητες να είναι κάτι παραπάνω αλλά κάπου μέσα στην προσπάθεια να συστήσει αρκετούς χαρακτήρες και να στήσει τον κόσμο του ήρωα, με την προοπτική να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών, χάνει σε πολλά σημεία τη συνοχή της.

Σκηνοθεσία:Martin Campbell

Σενάριο:Greg Berlanti,Michael Green,
Marc Guggenheim,Michael Goldenberg

Παίζουν:Ryan Reynolds,
Blake Lively,Peter Sarsgaard

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Πόσο εύκολο είναι να μεταφέρεις στον κινηματογράφο έναν υπερήρωα που το όνομά του είναι Πράσινος Φανός και που η δύναμή του πηγάζει από ένα "μαγικό" δαχτυλίδι που δίνει τη δυνατότητα να το μεταμορφώνει σε ό,τι η φαντασία του του επιτρέπει, είτε αυτό είναι μια τεράστια γροθιά είτε ένα τεράστιο παιδικό αυτοκινητάκι; Πόσο εύκολο είναι να βρεις ισορροπίες ανάμεσα στην φαντασία, την παιδικότητα και την ενήλικη διασκέδαση; Και πόσο εύκολο είναι να ικανοποιήσεις τους φίλους του υπερήρωα αλλά και να τραβήξεις και το υπόλοιπο κοινό που ιδέα δεν έχει ποιός και τι είναι αυτό ο τύπος; Όχι και πολύ εύκολο, έτσι δεν είναι; Αυτομάτως λοιπόν οι δυσκολίες για την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του Green Lantern ήταν αρκετές. Αποτέλεσμα ήταν το ναυάγιο της ταινίας στα ταμεία και οι αποκαρδιωτικές κριτικές που ματαίωσαν τότε τα σχέδια της Warner Bros για το ξεκίνημα του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, ενώ οι φήμες ξεκινούν από τότε για την απόλυτη παρέμβαση στο έργο των δημιουργών. Θύμα τότε, ο Μάρτιν Κάμπελ και ο αγαπημένος στην Αμερική, αλλά όχι με πολλούς θαυμαστές εκτός, Green Lantern.

© 2011 - Photo by Warner Bros. Pictures. TM & DC Warner Bros. Entertainment Inc

  Ο ιδιαίτερος αυτός υπερήρωας γεννήθηκε το 1940 από τους Μπιλ Φίνγκερ και Μάρτιν Νόντελ, έχοντας ένα διαφορετικό ιστορικό από αυτό που επικράτησε από το 1959 και μετά. Αρχικά λοιπόν, ο Green Lantern ήταν ο Άλαν Σκοτ, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα βρίσκει ένα είδος λυχναριού/ φαναριού με μαγικές ικανότητες και το οποίο μπορεί να μιλά μαζί του. Το φανάρι του κατασκευάζει ένα δαχτυλίδι το οποίο μπορεί να το χρησιμοποιεί με διάφορους τρόπους και να παίρνει σχήματα και δυνάμεις που ο Σκοτ φαντάζεται. Μόνος περιορισμός το "ξύλο", το οποίο οι δυνάμεις δε μπορούν να διαπεράσουν, ενώ το δαχτυλίδι πρέπει να φορτίζεται αγγίζοντας το φανάρι κάθε 24 ώρες.

  Οι ιστορίες του Άλαν Σκοτ είχαν απήχηση για κάποια χρόνια αλλά το 1951, με τη δημοτικότητα του ήρωα να έχει πέσει πια, διακόπηκε η έκδοσή τους. Το έντονα φανταστικό στοιχείο των περιπετειών του δε μπόρεσε να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού κι έτσι για οκτώ χρόνια ο Green Lantern εξαφανίζεται.

  Το 1959 έρχεται η στιγμή που ο ήρωας παίρνει τη μορφή που στην ουσία κρατά μέχρι σήμερα, με την ιστορία να παραμένει κοινή αλλά με τα πρόσωπα που φορούν το δαχτυλίδι να αλλάζουν μέσα στα χρόνια.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Οι Τζούλιους Σβαρτζ, Τζον Μπρουμ και Τζιλ Κέιν επαναφέρουν τον ήρωα αλλάζοντας βασικά κομμάτια της ιστορίας του. Ο Green Lantern είναι πλέον ο Χαλ Τζόρνταν, πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, ο οποίος έρχεται σε επαφή με έναν εξωγήινο, τον Άμπι Σουρ, ο οποίος είναι κι αυτός Green Lantern, καθώς όπως μαθαίνουμε στην πορεία, υπάρχει ένα ολόκληρο διαγαλαξιακό σώμα Green Lanterns και κάθε γωνιά του σύμπαντος έχει τον δικό της υπεύθυνο Lantern. Το σκάφος του Σουρ προσκρούει στη Γη, ο Τζόρνταν προσπαθεί να τον βοηθήσει αλλά ο εξωγήινος πεθαίνει και το δαχτυλίδι του Green Lantern περνά πια στον Τζόρνταν, ο οποίος γίνεται ο πρώτος Γήινος Green Lantern και φροντίζει για την ασφάλεια του πλανήτη και όχι μόνο.

  Οι Μπρουμ και Κέιν εισήγαγαν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας στις ιστορίες και έφτιαξαν ένα τεράστιο κόσμο για τον Green Lantern. Όσο τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στη δεκαετία του εβδομήντα, νέοι συγγραφείς και κομιστές αναλαμβάνουν τον υπερήρωα, δίνουν το δαχτυλίδι και σε άλλους γήινους και οι περιπέτειες του Φανού γίνονται διαγαλαξιακές και συμπεριλαμβάνουν πολλές φορές το Σώμα των Green Lanterns και αρκετούς εξωγήινους Φανούς που γίνονται αγαπημένοι στο κοινό με τα χρόνια.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Ο πιο διάσημος Πράσινος Φανός παραμένει με μικρή διαφορά νομίζω από τον δεύτερο, Τζον Στιούαρτ, ο Χαλ Τζόρνταν, ο οποίος εμφανίζεται κάποιες φορές στην τηλεόραση στη δεκαετία του 1960, του 1970 και του 1980 σε μορφή κινουμένων σχεδίων ενώ η πιο επιτυχημένη ίσως μεταφορά του ήρωα είναι αυτή στη σειρά κινουμένων σχεδίων, Justice League, στη δεκαετία του 2000. Εκεί είδαμε τον Πράσινο Φανό να έχει τη μορφή του Τζον Στιούαρτ.

  Κάπου στα τέλη του 1990 ξεκινούν οι συζητήσεις για τη μεταφορά στον κινηματογράφο του ήρωα. Πρόταση στον Κέβιν Σμιθ για να γράψει ένα σενάριο αλλά ο ίδιος αρνείται γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό του κατάλληλο. Μετά μπλέκονται ονόματα όπως του Ταραντίνο, του σεναριογράφου Ρόμπερτ Σμίγκελ που ήθελε ως Lantern τον Τζακ Μπλακ (!), του Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ και του επίσης σεναριογράφου Κόρεϊ Ρέινολντς, που παραλίγο να πετύχει πάρει το πράσινο φως και να "περάσει" το σενάριο του που είχε πρωταγωνιστεί τον Τζον Στιούαρτ. Κάπως έτσι φτάνουμε στο 2008 και το τρίο Γκρεγκ Μπερλάντι, Μάικλ Γκριν και Μαρκ Γκούγκενχαϊμ. Ο πρώτος θα σκηνοθετούσε και θα συνυπέγραφε το σενάριο με τους άλλους δύο αλλά ένα χρόνο μετά αποφασίζει να παραχωρήσει την καρέκλα του σκηνοθέτη στον Μάρτιν Κάμπελ και μετά την επιλογή του Ράιαν Ρέινολντς, παρότι ο Κάμπελ ήθελε τον Μπράντλεϊ Κούπερ, μπήκε το νερό στο αυλάκι και μπορούμε να μιλήσουμε για το φιλμ, αυτό καθαυτό.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

   Έχω δει από το 2011 μέχρι σήμερα τρεις φορές την ταινία του Μάρτιν Κάμπελ και κάθε φορά η εντύπωση παραμένει ίδια. Μια συμπαθητική ταινία φαντασίας με καθαρή εικόνα και εύκολο σενάριο, με αρκετές δυνατότητες να είναι κάτι παραπάνω αλλά κάπου μέσα στην προσπάθεια να συστήσει αρκετούς χαρακτήρες και να στήσει τον κόσμο του ήρωα, με την προοπτική να δημιουργηθεί μια σειρά ταινιών, χάνει σε πολλά σημεία τη συνοχή της. Δε θεωρώ όμως ότι η δουλειά του Κάμπελ είναι κακή. Ίσως παλιομοδίτικη αλλά όχι κακή. Την ιστορία του μια χαρά τη λέει προσπαθώντας να μοιράσει κατάλληλα το χρόνο ανάμεσα στη Γη και στο διάστημα, εκεί όπου είναι πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα, ενώ γενικότερα κρατάει σε ανάλαφρο τόνο τη διήγησή του, επιλέγοντας σαφώς να κάνει το φιλμ προσιτό σε πολύ νεαρές ηλικίες.

  Ο Ράιαν Ρέινολντς φτιάχνει έναν καλό αλλά όχι αυθεντικό, με βάση τα κόμιξ, Χαλ Τζόρνταν. Ο Ρέινολντς δίνει πολλά από τα δικά του προσωπικά στοιχεία στον ήρωα, κάνοντας τον αρκετά θρασύ, προκλητικό και χιουμορίστα, στοιχεία που δεν διακρίνουν το χαρακτήρα στο κόμικ. Ωστόσο η προσπάθεια που κάνει να παρουσιάσει τον Χαλ Τζόρνταν δεν είναι κακή.

  Εκεί που εντοπίζω το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας είναι στην επιλογή του κακού. Οι κακοί είναι στην ουσία βέβαια δύο αλλά το πρόβλημα το εστιάζω κυρίως στον Χάμοντ, που υποδύεται ο Πίτερ Σάρσγκαρντ. Μια χαρά ηθοποιός είναι ο άνθρωπος αλλά ο τρόπος που του ζήτησαν να παίξει και ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε ο χαρακτήρας του δεν βοήθησε ούτε τον ίδιο αλλά ούτε την ταινία. Ειδικά αυτά τα τραγικά ουρλιαχτά τα οποία πετάει ανά διαστήματα, σε χτυπάνε κατευθείαν στον εγκέφαλο.

Photo by Warner Bros. Pictures. TM & © DC - © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

  Η τελική εικόνα του φιλμ έχει σίγουρα αρκετά ψεγάδια αλλά αυτό δεν απαγορεύει στο υλικό να είναι διασκεδαστικό. Δεν είναι σίγουρα αυτό που θέλεις για να ξεκινήσεις μια δυνατή σειρά ταινιών αλλά δεν είναι και τέτοιο το αποτέλεσμα που να το θεωρήσεις κακή ταινία. Υπάρχει μια αφέλεια και μια διάχυτη αίσθηση αθωότητας που προσωπικά μου αρέσει. Το πράσινο της ελπίδας και του ήρωα απέναντι στο κίτρινο του φόβου και της σκοτεινής οντότητας του Πάραλλαξ και το μήνυμα της αντιμετώπισης των φόβων μας, μαθαίνοντας να τους χειριζόμαστε, μια χαρά μου κάθεται, έστω και χωρίς να εμβαθύνει ποτέ η ταινία απόλυτα σε αυτό.

  Όπως πολλές φορές αναφέρω σε συζητήσεις γύρω από τις ταινίες, τα πάντα εξαρτώνται από το τι περιμένεις να πάρεις από μια ταινία πριν την παρακολουθήσεις. Αν περιμένεις από τον Green Lantern πράγματα που έχεις βρει στις τελευταίες ταινίες του Νολανικού, Μπάτμαν, τότε προφανώς θα απογοητευτείς οικτρά. Αν όμως αναζητάς ένα παραμύθι με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, που δεν έχει προθέσεις να σε βάλει σε βαθιά νερά αλλά μόνο να πει μια απλή κόμικ ηρωική ιστορία, τότε μια χαρά θα το βρεις το φιλμ το Μάρτιν Κάμπελ. Αυτό που μένει είναι να δούμε αν σε δύο χρόνια από τώρα, η DC θα μπορέσει να δώσει μια καλύτερη μεταφορά του ήρωα με το Green Lantern Corps κι αν οι ιθύνοντες έχουν κατανοήσει μετά και το τελευταίο ναυάγιο της Justice League, ότι πρέπει να δίνεται λίγο περισσότερο χώρος στους σκηνοθέτες να ολοκληρώσουν το όραμά τους.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

The Hitman's Bodyguard (2017)

Είδος: Κωμωδία, Δράσης

"Το The Hitman's Bodyguard παίρνει δύο γνωστούς ηθοποιούς που επί το πλείστον έχουν βρει μια συγκεκριμένη μανιέρα και τη χρησιμοποιούν σε κάθε ταινία τους, τους αφήνει σχετικά ελεύθερους και παραδίδει μια κωμωδία δράσης που μας προετοίμαζε για κάτι πιο αστείο από αυτό που τελικά είναι."

Ο ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ
ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ

Σκηνοθεσία:Patrick Hughes

Σενάριο:Tom O'Connor

Παίζουν:Ryan Reynolds,
Samuel L. Jackson,Gary Oldman

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το καλοκαίρι είναι η εποχή που ο κινηματογράφος μας βρίσκει χαλαρούς και ανοιχτούς σε προτάσεις χαμηλότερων προδιαγραφών, εννοώντας με αυτό, με άπλα λόγια, ότι βλέπουμε και καμιά συμβατική κωμωδιούλα και καμιά περιπέτεια από τις γνωστές του Χόλιγουντ. Σε αυτή την κατηγορία μπαίνει και το The Hitman's Bodyguard, το οποίο παίρνει δύο γνωστούς ηθοποιούς που επί το πλείστον έχουν βρει μια συγκεκριμένη μανιέρα και τη χρησιμοποιούν σε κάθε ταινία τους, τους αφήνει σχετικά ελεύθερους και παραδίδει μια κωμωδία δράσης που μας προετοίμαζε για κάτι πιο αστείο από αυτό που τελικά είναι.

 Ο Ράιαν Ρέινολντς υποδύεται τον Μάικλ Μπράις, σωματοφύλακα που έπεσε "από τα ψηλά στα χαμηλά κι απ' τα πολλά στα λίγα" μετά από τη δολοφονία ενός Ιάπωνα επιχειρηματία και έμπορο όπλων, του οποίου είχε αναλάβει την προστασία. Τα ακριβά αυτοκίνητα και το πολυτελές σπίτι αποτελούν παρελθόν για τον Μπράιαν που αναλαμβάνει μικροδουλειές πια. Τα πάντα όμως μπορούν να αλλάξουν αν καταφέρει να φέρει σε πέρας μια νέα δουλειά. Ο Ντάριους Κίνκεϊντ, περίφημος εκτελεστής, είναι ο μόνος που μπορεί να καταθέσει στο δικαστήριο της Χάγης για τα αιματηρά εγκλήματα του δικτάτορα της Λευκορωσίας, Βλάντισλαβ Ντούκοβιτς. Ο Κίνκειντ δέχεται να καταθέσει με αντάλλαγμα την απελευθέρωση της συζύγου του, η οποία βρίσκεται φυλακισμένη. Τη μεταφορά του Κίνκειντ αναλαμβάνει η Ιντερπόλ και υπεύθυνη είναι η αστυνομικός Αμέλια Ρουσέλ,  πρώην σύντροφος του Μπράις. Η επιχείρηση στραβώνει, το όχημα που μεταφέρει τον Κίνκειντ δέχεται επίθεση και η Ρουσέλ ξεφεύγει με τον Κίνκειντ. Η υποψία για κάποιον προδότη μέσα από την Ιντερπόλ οδηγεί τη Ρουσέλ να επικοινωνήσει με τον Μπράις, έχοντάς του εμπιστοσύνη και να του αναθέσει τη μεταφορά του Κίνκειντ. Αν επιτύχει θα μπει ξανά στα μεγάλα κόλπα. Από εκεί και πέρα το φιλμ παίρνει τη ρότα του και βασίζεται στους Ρέινολντς και Τζάκσον, αφήνοντας τους να κάνουν τα δικά τους.

  Αν σας αρέσουν οι δύο ηθοποιοί και μπορείτε να δείτε ένα φιλμ στο οποίο φαίνεται στην ουσία να παίζουν τον εαυτό τους, τότε έχει καλώς. Θα διασκεδάσετε, θα περάσει η ώρα σας χαλαρά και όλα καλά. Υπάρχει όμως η πιθανότητα παρότι σας αρέσουν και οι δύο να περιμένατε κάτι περισσότερο, από αυτή τη κινηματογραφική τους συνύπαρξη. Ε, αυτό δεν έρχεται. Εμφανίζεται σε μικρά σημεία, στα οποία όντως γελάς αλλά το γενικότερο πλαίσιο της ταινίας είναι αυτό της συμβατικής Αμερικανικής κωμικής περιπέτειας. Πιστολίδι, εκρήξεις, αστειάκια γιατί είμαστε και πολύ χαλαροί γενικά και τακτοποιούμε κι έναν ξένο δικτάτορα στο φινάλε.

 Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Αυστραλό, Πάτρικ Χιούζ, ο οποίος παρότι με την πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του το 2010, Red Hill, είχε τραβήξει αρκετά βλέμματα πάνω του, έχει κάνει δύο δουλειές στο Χόλιγουντ που κινούνται σε ρηχά νερά. Το τρίτο μέρος των Αναλώσιμων, όπως και το φιλμ για το οποίο μιλάμε εδώ, έχουν την σκηνοθετική του υπογραφή αλλά και τα δύο είναι φιλμς που δε μπορούν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα. Ούτε η δράση, ούτε οι κωμικές στιγμές έχουν κάτι το ιδιαίτερο.

  Κατά πάσα πιθανότητα το μόνο που ζητάτε από φιλμ σαν το συγκεκριμένο είναι απλώς να περάσετε την ώρα σας χαλαρά, οπότε και η βαθιά ανάλυση δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Έτσι μένουμε σε όσα είπαμε με την ελπίδα ότι πήρατε μια γεύση του τι θα δείτε. Ρέινολντς - Τζάκσον να τρολάρει ο ένας τον άλλον, λίγο ξύλο και κυνηγητά και κάτι ξέχασα νομίζω... Μα φυσικά! Αυτό που ξέχασα να αναφέρω, το οποίο είναι ίσως από τα καλύτερα σημεία της ταινίας, είναι η Σάλμα Χάγεκ, στο ρόλο της συζύγου του Τζάκσον, η οποία εμφανίζεται σε τρεις - τέσσερις σκηνές και τα "χώνει" ασύστολα!

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn

IMDb

R.I.P.D. (2013)

Είδος: Φαντασίας, Περιπέτεια, Κωμωδία

ΜΠΑΤΣΟΙ 

ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ

Σκηνοθεσία:Robert Schwentke

Σενάριο:Phil Hay,

Matt Manfredi

Παίζουν:Ryan Reynolds, 

Jeff Bridges, 

Mary-Louise Parker

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος  

ΥΠΟΘΕΣΗ : Ένας αστυνομικός πεθαίνει κι αυτό γίνεται το διαβατήριο του για να μπει στο τμήμα απέθαντων αστυνόμων R.I.P.D. («αναπαύσου εν ειρήνη»). Μέσω από εκεί, προσπαθεί να ανακαλύψει τον άντρα που τον δολοφόνησε. (Cine.gr)

ΑΠΟΨΗ : Men In Black, Ghostbusters, Dylan Dog : Dead Of Night είναι σίγουρα τρεις από τις ταινίες, που θα σας έρθουν στο μυαλό παρακολουθώντας το R.I.P.D. , με περισσότερες ομοιότητες  με το Men In Black. Βγάζεις τους εξωγήινους και αντικαθιστάς με παραμορφωμένους νεκρούς τύπους, που δεν εγκαταλείπουν τα εγκόσμια για κανένα λόγο, βάζεις στη θέση των πρακτόρων του FBI νεκρούς αστυνομικούς και έχεις το R.I.P.D.

  Βασισμένο σε κόμικ της Dark Horse διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο από τους Phil Hay και Matt Manfredi,  οι προηγούμενες δουλειές των οποίων δε δρέπουν δάφνες ποιότητας. Το σενάριο είναι το κυριότερο πρόβλημα της ταινίας όπως θα καταλάβατε. Ως συνήθως υπάρχει μια συμπαθητική αρχική ιδέα αλλά δεν εξελίσσεται ομαλά, με αποτέλεσμα να μη δικαιολογούνται απόλυτα, όσα διαδραματίζονται. Βέβαια ολόκληρο το φιλμ κινείται σε χαλαρούς, χιουμοριστικούς ρυθμούς, οπότε δεν τρελαίνεσαι να εμβαθύνεις κι εσύ ιδιαίτερα σε χαρακτήρες και πλοκή.

  Ο Ρόυ είναι ο πιο ενδιαφέρων τύπος της υπόθεσης, ερμηνευμένος από τον Jeff Bridges με αρκετά καλή διάθεση, θυμίζοντας λίγο το ρόλο του στο Αληθινό Θράσος, στο πιο κωμικό του. Ο Reynolds, απ' την άλλη, δε δείχνει κεφάτος και σε εγρήγορση, κάτι που το συνηθίζει αλλά φαίνεται είτε να έχει πάρει το ρόλο του πιο σοβαρά απ' όσο χρειάζεται είτε να διεκπεραιώνει απλώς. Μια απ' τα ίδια και για τον Kevin Bacon, ο οποίος στο ρόλο του κακού, μάλλον έχει βάλει τον αυτόματο.

  Μην έχετε μεγάλες απαιτήσεις από το R.I.P.D. Αν πάτε για ένα χαλαρό 90λεπτο και με τη λογική : "μια τυπική πλοκή, λίγο γέλιο και καλές σκηνές δράσης", δε θα σας απογοητεύσει θεωρώ. Ειδικά στις σκηνές δράσης τα πάει πολύ καλά ο Schwentke, χρησιμοποιώντας τρόπους λήψης που ακροβατούν ανάμεσα στο σπαγγέτι γουέστερν και την κλασική αμερικανική περιπέτεια , αν και το παρακάνει σε κάποια σημεία με την υπερβολική χρήση των whip-pans. Αν ήταν λίγο πιο πετυχημένο το κωμικό του στοιχείο, λίγο πιο προσεγμένο το σενάριο και ο Reynolds προσπαθούσε να δέσει λίγο περισσότερο με τον Bridges, ο οποίος είπαμε έχει κέφια, θα είχαμε σίγουρα απολαυστικότερο αποτέλεσμα. Αχ, αυτό το λίγο...

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων:

Cine.gr