Spaceman (2024) Netflix Review

 

Δραματική, Επιστημονικής Φαντασίας
Διάρκεια:107'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

   Ο Άνταμ Σάντλερ με το Spaceman επιστρέφει στους σοβαρούς ρόλους του, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τις κωμωδίες του. Φαινομενικά, το υλικό που έχει μπροστά του αλλά και το όνομα του Γιόχαν Ρενκ, σκηνοθέτη του εξαιρετικού (τηλεοπτικού) Τσέρνομπιλ, δουλεύουν υπέρ του, όμως από το χαρτί στην υλοποίηση είναι μεγάλη η διαδρομή και πολλά πραγματάκια χάνονται εκεί.

 Ο Σάντλερ υποδύεται εδώ τον Γιακούμπ, τον πρώτο Τσέχο αστροναύτη, που βρίσκεται σε αποστολή κοντά στον Δία, εδώ και έξι μήνες. Εκεί ο Γιακούμπ βρίσκεται κοντά σε μια πολύ μεγάλη ανακάλυψη, σημαντική για την ανθρωπότητα αλλά ο ίδιος κλονίζεται από το προσωπικό του δράμα, την έλλειψη επικοινωνίας με τη σύζυγό του εδώ και μερικές ημέρες. Ένας απρόσμενος σύντροφος θα προκύψει για τον Γιακούμπ, καθώς ένα εξωγήινο πλάσμα (ή όχι), βρίσκεται στο σκάφος του με ανεξήγητο τρόπο. Το πλάσμα θα τον οδηγήσει σε μια εσωτερική ανασκόπηση, βλέποντας πραγματικά τι είναι σημαντικό για αυτόν.

 Με αρκετό ενδιαφέρον περίμενα τη νέα ταινία του Σάντλερ, καθώς ο Αμερικανός κωμικός έχει δείξει ότι μπορεί να υποστηρίξει περίεργα και δύσκολα εγχειρήματα. Από την πλευρά του λοιπόν ο Σάντλερ τα πάει κι εδώ μια χαρά. Ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι ένας μοναχικός, καταθλιπτικός τύπος με αρκετά παιδικά τραύματα και ο Σάντλερ μας το δίνει αυτό απόλυτα, κάτι που φαντάζομαι ότι ήταν αρκετά δύσκολο καθώς όταν δεν είναι μόνος του στο σκάφος, είναι με ένα ψηφιακά φτιαγμένο πλάσμα, που του χαρίζει τη φωνή του ο επίσης πολύ καλός, Πολ Ντέινο. Η Κάρεϊ Μάλιγκαν στο ρόλο της συζύγου είναι κι αυτή πολύ καλή αλλά χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερη ανάλυση του χαρακτήρα της, ενώ οι άλλοι δύο ηθοποιοί που βλέπουμε κυρίως στην οθόνη είναι η Ιζαμπέλα Ροσελίνι και ο Κουνάλ Νέιγιαρ, που είναι μια χαρά σε αυτό που κάνουν.

 Τα προβλήματα που αντιμετώπισα με την ταινία του Ρενκ ξεκινήσαν νωρίς και δεν είχαν να κάνουν με τις ερμηνείες των ηθοποιών. Αρχικά δεν βρήκα κανένα λόγο στην επιλογή του να υποδύονται τους Τσέχους, Αμερικανοί ηθοποιοί, με σπαστή προφορά. Έδωσα χρόνο σε αυτή την επιλογή αλλά μέχρι και το φινάλε της ταινίας δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος σε αυτό, πέρα από το ότι η ταινία βασίζεται σε βιβλίο Τσέχου συγγραφέα και εκεί οι πρωταγωνιστές είναι Τσέχοι. Εδώ όμως δεν εξυπηρετεί πουθενά αυτό, οπότε είναι μια επιλογή που περισσότερο δυσκολεύει το θεατή παρά τον βοηθά. Έχει σημασία θα μου πεις για την ανάλυση του χαρακτήρα του Γιακούμπ, το κομμουνιστικό παρελθόν του πατέρα του αλλά θα μπορούσε να ειπωθεί και με άλλο τρόπο αυτό. Δεν κολλάω όμως εκεί και το προσπερνάω. Το κυριότερο θέμα μου με την ταινία ήταν ότι όσο περνούσε η ώρα είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα μια απλοποιημένη εκδοχή του Solaris. Ναι μεν θέτονται ερωτήματα, ναι μεν παίζει με την ψυχολογία του ήρωα αλλά θέλει να δώσει και απαντήσεις στα ερωτήματα, πράγμα που δεν είναι απαραίτητο. Και όλα αυτά μέσα από τον φακό του Ρενκ, που μοιάζει αρκετά ψυχρός ενώ από το θεατή ζητάει να συμπάσχει με τον ήρωά του.

  Το Spaceman είναι μια ταινία που εν τέλει ένιωσα να με απογοητεύει, όχι γιατί δεν είχε να πει πράγματα αλλά γιατί θέλησε να εξηγήσει περισσότερα απ' όσα χρειαζόντουσαν. Ο Σάντλερ είναι εξαιρετικός αλλά δεν αρκεί.

 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Filmy.gr

IMDB

 

 

Murder Mystery 2 (2023) Review

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΦΟΝΟ 2 

Κωμωδία, Μυστηρίου
Διάρκεια:89'

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Το Murder Mystery αποδείχτηκε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Netflix και φυσικά αμέσως δόθηκε έγκριση για μια συνέχεια. Η συνέχεια λόγω της κατάστασης με τον κορονοϊό καθυστέρησε και μας ήρθε φέτος, δίνοντας στο ζευγάρι των επίδοξων ερευνητών, Άνιστον-Σάντλερ, την ευκαιρία να εξιχνιάσουν έναν ακόμα φόνο, ταξιδεύοντας αυτή τη φορά στη Γαλλία.

 Η Όντρεϊ και ο Νικ Σπιτζ προσπαθούν να χτίσουν καριέρα ως ιδιωτικοί ερευνητές αλλά τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά. Μια ευκαιρία όμως χτυπά ξανά την πόρτα τους όταν θα τους προσκαλέσει στο γάμο του ο παλιός φίλος τους, μαχαραγιάς Βίκραμ Γκόβινταν. Τη νύχτα του γάμου, ο μαχαραγιάς πέφτει θύμα απαγωγής και την υπόθεση προσπαθεί να ξεδιαλύνει το ζεύγος Σπιτζ με τις ανορθόδοξες μεθόδους τους. Κάπου εκεί μπλέκεται και μια πιο επαγγελματική ομάδα μισθοφόρων, με αρχηγό τον έμπειρο πρώην καταδρομέα, συγγραφέα βιβλίων με οδηγίες για αντιμετώπιση κρίσεων, κύριο Μίλερ, ο οποίος παρότι αρχικά προσπαθεί να κάνει στην άκρη το ζεύγος ερευνητών στην πορεία ανακαλύπτει ότι τους χρειάζεται καθώς ο απαγωγέας θέλει να μιλά μόνο στον Νικ Σπιτζ.

 Υπάρχει μια σχετικά καλή ποιότητα παραγωγής εδώ αλλά γενικά δεν πρέπει να περιμένεις πολλά. Το στήσιμο της ταινίας παίζει με κλασικό μοτίβο του "ποιος το έκανε" αλλά ξανοίγεται λίγο παραπάνω για να μας ταξιδέψει σε λίγο πιο κοσμοπολίτικα μέρη, οπότε μετατρέπεται περισσότερο σε κωμωδία δράσης, με δύο-τρεις ικανοποιητικές σκηνές δράσης έστω κι αν είναι λίγο υπερβολικές. Χάριν του κωμικού της υπόθεσης, μπορείς να δεχτείς πιο εύκολα την υπερβολή. 

 Ο Σάντλερ είναι εμφανώς πιο συγκρατημένος εδώ και δεν ξεφεύγει στη γνώστη του μανιέρα αν κι εδώ που τα λέμε μπορεί να είχε περισσότερο ενδιαφέρον εδώ ένας "περίεργος" πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, από αυτούς που φροντίζει επιμελώς ο Σάντλερ να παίζει στις κωμωδίες του. Η χημεία του με την Άνιστον είναι καλή αλλά εδώ δεν εμφανίζεται πολύ κεφάτη η Τζένιφερ. Είναι λίγο πιο "επαγγελματική" η προσέγγισή της και αρκετές στιγμές βγαίνει αυτό στην οθόνη. Από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, προφανώς ξεχωρίζει ο Μαρκ Στρονγκ, που καταλαβαίνει απόλυτα πως πρέπει να παίξει τον ρόλο του στη συγκεκριμένη ταινία.

 Το μυστήριο δεν είναι κακό. Υπάρχει η στιγμή της αποκάλυψης του απαγωγέα και παρουσίαζει και κάποιες ανατροπές, όχι εντυπωσιακές, ούτε καλά στημένες αλλά είπαμε, ότι δεν πρέπει να περιμένεις πολλά από την εν λόγω ταινία και σίγουρα το κομμάτι που πρέπει να έχεις λιγότερες απαιτήσεις είναι το σενάριο.

 Παρά τα θέματά του, το Murder Mystery 2, όπως και η πρώτη ταινία κατάφερε σαν σύνολο να έχει κάποιες διασκεδαστικές στιγμές. Δεν έχει το πιο λαμπερό επιτελείο ηθοποιών που είχε η αρχική ταινία, ούτε έχει την ίδια ενέργεια από το πρωταγωνιστικό δίδυμο αλλά και πάλι δεν μπορείς να την πεις άσχημη παρέα για ένα χαλαρό βράδυ στο σπίτι. Θα μου πεις, είναι τρόπος αυτός να κρίνεις μια ταινία;  Από το αν μπορώ να την παρακολουθήσω ένα βράδυ στο σπίτι; Ε, ναι. Καλώς ή κακώς δεν κρίνουμε όλες τις ταινίες με τον ίδιο τρόπο. Η συγκεκριμένη ταινία αυτό που θέλει να πετύχει είναι ακριβώς αυτό. Να την παρακολουθήσει κάποιος στο σπίτι του, χωρίς απαιτήσεις ιδιαίτερες. Μέχρι εκεί λοιπόν τα καταφέρνει.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Hustle (2022) Review

 

Δραματική,Κωμωδία,Αθλητική

Διάρκεια: 117'

 

 

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο μοναδικός τρόπος που χειρίζεται την καριέρα του ο Άνταμ Σάντλερ συνεχίζεται με το Hustle. Δύο χρόνια μετά το Hubie Halloween, το οποίο ήταν χαρακτηριστική περίπτωση κωμωδίας "Σάντλερ", και τρία μετά το Uncut Gems, με την οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία του Άνταμ, έχουμε την επιστροφή στις "σοβαρές" ερμηνείες, σε μια σαφώς πιο εύκολη για το ευρύ κοινό ταινία.

 Ο Στάνλεϊ Μπέρεν είναι χρόνια τώρα σκάουτερ για λογαριασμό της Φιλαδέλφεια 76ερς, η οποία είναι ομάδα του NBA, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε (δεν οφείλετε να το γνωρίζετε και καμία σημασία δεν έχει αυτό στην παρακολούθηση της ταινίας). Τα πάει εξαιρετικά στο πόστο του αλλά οι συνεχείς μετακινήσεις ανά την υφήλιο τον έχουν κουράσει, καθώς βρίσκεται συνεχώς μακριά από τη γυναίκα και την κόρη του. Οι κόποι του αναγνωρίζονται από τον ιδιοκτήτη της ομάδας και τον προάγει σε βοηθό προπονητή. Τέρμα τα αεροδρόμια και τα ξενοδοχεία για τον Σταν! Η μοίρα όμως του παίζει άσχημο παιχνίδι. Ο γηραιός ιδιοκτήτης πεθαίνει, τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο γιος του, που ούτε τις καλύτερες σχέσεις έχει με τον σκάουτερ αλλά ούτε είναι και το καλύτερο παιδί. Έτσι ο Σταν βρίσκεται ξανά σε δύσκολη θέση. Ο νέος ιδιοκτήτης του ζητά να αναλάβει ξανά σκάουτερ και αν του φέρει ένα τεράστιο ταλέντο τότε θα του δώσει τη θέση του βοηθού προπονητή. Παρά την απογοήτευση, η τύχη χαμογελά στον πρωταγωνιστή μας και σε ένα ταξίδι του στην Ισπανία, για να δει ένα ταλέντο που αγωνίζεται στην εθνική κατηγορία, δεν καταφέρνει να μπει στον αγώνα λόγω ενός λάθους. Που είναι λοιπόν το χαμόγελο της τύχης, θα αναρωτηθείς. Αφού δεν μπαίνει στον αγώνα ο Σταν, τριγυρνάει στις γειτονιές κι εκεί πέφτει πάνω σε έναν απίστευτα ταλαντούχο καλαθοσφαιριστή του δρόμου. Ο Μπο Κρουζ είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχουν δει τα μάτια του έμπειρου σκάουτερ και θα κάνει τα πάντα για να τον βάλει στα ντραφτ του NBA, έστω κι αν θα χρειαστεί στην ουσία να παλέψουν οι δυο τους για όλο αυτό, καθώς ο ιδιοκτήτης της ομάδας αφήνει ξεκρέμαστο τον Σταν.

 Ο Σάντλερ είναι κι εδώ εκατό τοις εκατό αφοσιωμένος στον ρόλο του και δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την φυσικότητα της ερμηνείας του. Το βλέμμα του, οι κινήσεις του, η αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ηθοποιούς είναι δείγμα της ωριμότητας του Σάντλερ, του ίδιου τύπου που "κατηγορείται" για το ανώριμο και σαχλό χιούμορ των κωμωδιών του! Εδώ πάντως είναι για άλλη μια φορά μαγευτικός και φαίνεται να βοηθά αρκετά τον συμπρωταγωνιστή του, Χουάν Ερνανγκόμεθ, ο οποίος καμία σχέση με την ηθοποιία δεν έχει ο άνθρωπος. Ο Χουάν είναι πραγματικός καλαθοσφαιριστής της Εθνικής Ισπανίας και των Τζαζ της Γιούτα αλλά το παλεύει αξιοπρεπέστατα και θεωρώ ότι έχει βοηθήσει ιδιαίτερα η παρουσία του Σάντλερ σε αυτό και η μεταξύ τους χημεία.

 Σε γενικές γραμμές, η ταινία δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Είναι μια κλασική αθλητική ταινία, όπου ένας "κανένας" έχει τη δυνατότητα να αποδείξει πως είναι "κάποιος". Αν το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό είναι ο Ρόκι, δεν νομίζω ότι αυτό είναι τυχαίο. Η ταινία είναι γυρισμένη στη Φιλαδέλφεια, έχει μοντάζ προπόνησης και δεν διστάζει να αναφέρει τον Ροκί σε μία από αυτές. Ο σκηνοθέτης, Τζερεμάια Ζάγκαρ, κρατά χαμηλά τους τόνους και τους φωτισμούς έχοντας στο μυαλό του περισσότερο απ' όσο μάλλον αφήνει να φανεί την εμβληματική ταινία του 1976. Εδώ όμως δεν είναι μόνο η πορεία του "αθλητή", Μπο Κρουζ, προς τη λύτρωση αλλά και η πορεία του μέντορα, Σταν Μπέρεν, προς αυτή, καθώς μπορεί να έχει χρόνια στους χώρους, στην κρίσιμη στιγμή όμως αντιμετωπίζεται σαν "κανένας".

 Αξιοπρεπέστατο λοιπόν αθλητικό/ κοινωνικό δράμα. Καθόλου βαρύ, αλλά όχι και κάτι ανάλαφρο με τάσεις να περάσει ηθικοπλαστικά μηνύματα. Όμορφα κινηματογραφημένο, με ωραίους διαλόγους και -το λέμε ακόμα μια φορά- με έναν πάρα πολύ καλό Άνταμ Σάντλερ.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr

IMDB

 

 

Hubie Halloween (2020) Review

ΤΟ ΧΑΛΟΟΥΙΝ ΤΟΥ ΧΙΟΥΜΠΙ

Κωμωδία, Μυστηρίου

Σκηνοθεσία:Steven Brill
Σενάριο:Tim Herlihy,Adam Sandler
Πρωταγωνιστούν:Adam Sandler,
Kevin James,Julie Bowen,
Ray Liotta,Steve Buscemi

Διάρκεια: 102'

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος  

Νομίζω ότι καταλήγω πλέον στο γιατί συμπαθώ τον Άνταμ Σάντλερ, παρότι δεν γελάω εύκολα με τον τρόπο που αντιμετωπίζει την κωμωδία. Έχω την αίσθηση ότι ο Σάντλερ δεν δίνει δεκάρα για το τι πιστεύουν οι περισσότεροι γι αυτόν. Δεν τον απασχολεί αν η κωμωδία του θα είναι πολιτικά ορθή, ούτε τον νοιάζει αν οι πλειάδα σαχλών κωμωδιών που κάνει, του στοιχίζει μια έστω υποψηφιότητα για όσκαρ, σε ταινίες όπως το πρόσφατο Uncut Gems! Έχοντας παρακολουθήσει μερικές συνεντεύξεις του μπορώ να πω ότι βλέπω έναν άνθρωπο που πατάει γερά στη γη και που φαίνεται να μην έχει καμία σχέση με όλο αυτόν τον περίεργο χώρο του θεάματος. Χαρακτηριστικό είναι ότι συνεργάζεται συνήθως με τα ίδια άτομα, που τα περισσότερα είναι μάλιστα φίλοι του. Υπάρχει λοιπόν κάτι στις ταινίες του που, άσχετα με το αν γελάω ή όχι, με κάνει να τις παρακολουθώ ευχάριστα, ακόμα κι αν δεν τις θεωρώ καλές ταινίες. Φαίνεται λοιπόν ότι οι συντελεστές περνάνε καλά. Κάνουν κάτι που τους αρέσει, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να μην αρέσει σε εμένα, σε εσένα ή στον διπλανό σου. Νομίζω λοιπόν ότι ο Σάντλερ δεν δίνει δεκάρα όχι μόνο για τις κριτικές (καλές ή κακές) των ταινιών του αλλά γενικότερα για τις "κριτικές". Είναι σαν να σου λέει, "κάνε αυτό που σου αρέσει και σε κάνει να περνάς, ακόμα κι αν δεν αρέσει στους περισσότερους εκεί έξω". Εδώ που τα λέμε δεν μας βάζει και το πιστόλι στον κρόταφο για να παρακολουθήσουμε τις ταινίες του. Αν δεν θέλεις να τις δεις, δεν τις βλέπεις.

 "Όλα αυτά σαν πρόλογος για το Χάλοουιν του Χιούμπι", θα αναρωτηθείτε. Ναι, γιατί έτσι θα κατανοήσετε καλύτερα τον λόγο που δεν είμαι απόλυτα αρνητικός ούτε και σε αυτή την ταινία του Σάντλερ, έστω κι αν -το γράφω ξανά- το χιούμορ του δεν συμφωνεί πολύ με τη δική μου άποψη για το χιούμορ και την κωμωδία.

Ας πάμε τώρα στο Σάλεμ, εκεί όπου ζει ο αγαθός Χιούμπι Ντιμπουά. Ένας τύπος γύρω στα πενήντα, που ζει ακόμα με τη μητέρα του, εργάζεται στο ντόπιο σούπερ μάρκετ και φροντίζει η γειτονιά του να είναι ασφαλής, ειδικά κατά την περίοδο του Χάλοουιν. Το βράδυ του Χάλοουιν, ο Χιούμπι κάνει περιπολία σε ολόκληρη την πόλη και φροντίζει να μην ξεφύγουν τα πράγματα. Αυτή τη χρονιά όμως η κατάσταση ξεφεύγει και ο μόνος που το βλέπει είναι ο Χιούμπι. Άνθρωποι εξαφανίζονται, περίεργοι ήχοι ακούγονται από το σπίτι του νέου του γείτονα, ένας ψυχοπαθής το έχει σκάσει από μια κοντινή ψυχιατρική κλινική αλλά κανείς δεν δίνει σημασία στις προειδοποιήσεις του Χιούμπι, που αναγκάζεται να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

 Το τυπικό χιούμορ του Σάντλερ πασπαλισμένο με ατμόσφαιρα Χάλοουιν, είναι αυτό που παίρνεις από αυτή την ταινία. Υπάρχει ένα τύποις μυστήριο, γύρω από τις εξαφανίσεις και απ' τον αν τελικά οι εξαφανίσεις οφείλονται σε κάτι μεταφυσικό ή όχι, απάντηση που θα λάβουμε στο φινάλε. Γενικά όμως η ταινία είναι αυτό που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια ο Σάντλερ.

 Εννοείται ότι περνάνε κι εδώ όλοι οι φίλοι του (εκτός από τον Ντέιβιντ Σπέιντ...) σε βασικούς ή πιο γκεστ ρόλους. Ο πρώτος που βλέπουμε και που δεν τον περιμέναμε είναι ο Μπεν Στίλερ και από εκεί κι έπειτα έχουμε τον Στιβ Μπουσέμι, που μπορεί και να είναι λυκάνθρωπος (ή ανθρωπόλυκος κατά το Χιούμπι), τον Κέβιν Τζέιμς ως σερίφη με μαλλί και μούσι από άλλη εποχή, τον Σακίλ Ο' Νιλ, τον stand up κωμικό Κόλιν Κουίν, τον Μάικλ Τσίκλις και τον Ρέι Λιότα! Τους γκεστ ρόλους συμπληρώνουν οι παλιότεροι και νεότεροι κωμικοί του Saturday Night Live, Ρομπ Σνάιντερ, Κίναν Τόμσον, Μάγια Ρούντολφ, Τιμ Μέντοουζ, Μάικι Ντέι, Μελίσσα Βιγιασενιόρ, Άλεν Κόβερτ. Ομολογουμένως, οι περισσότερες γκεστ εμφανίσεις είναι επιτυχημένες εδώ, κάτι που δεν συνηθίζεται.

Ο ίδιος ο Σάντλερ δεν κάνει καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για κάτι διαφορετικό φυσικά. Χρησιμοποιεί μια παράξενη προφορά, σαν να είναι ο μεγαλύτερης ηλικίας χαρακτήρας του από το The Waterboy, και περιφέρεται με ένα ποδήλατο κι ένα ειδικό θερμός, που έχει κατασκευάσει ο ίδιος και έχει μέσα τα πάντα. Τα πάντα όμως! Από ζεστή σούπα, μέχρι φακό, κατσαβίδι και γάντζο εκτίναξης! Το θερμός και τα πράγματα που του πετάνε οι περαστικοί και αποφεύγει με δεξιοτεχνία ο Χιούμπι, είναι τα δύο γκακγς που χρησιμοποιούνται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας με έξυπνο τρόπο.

 Καταλαβαίνω αν δεν είστε φαν του Σάντλερ όλους τους λόγους που αυτή η ταινία μπορεί να μην σας αρέσει, γιατί ανά διαστήματα κι εγώ μαζί σας είμαι. Θα την τοποθετούσα όμως ένα κλικ παραπάνω από τις τελευταίες του παραγωγές, ίσως μαζί με το Murder Myster, που είδαμε την περασμένη χρονιά. Δεν μιλάμε για κινηματογράφο ούτως ή άλλως αλλά για μια παραγωγή του Νέτφλιξ, που διατίθεται για οικιακή κατανάλωση, οπότε μπορούμε να είμαστε λιγότερο αυστηροί.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Filmy.gr
PopCorn

IMDB

Eight Crazy Nights (2002)

Είδος: Κινούμενα σχέδια, Κωμωδία

"Περίεργη ταινία! Το πολύ καλό κινούμενο σχέδιο, η γιορτινή ατμόσφαιρα που προσδίδει πολλές φορές τόσο επιτυχημένα η εικόνα, έρχονται σε τρομερή αντιδιαστολή με την πολύ παράξενη αίσθηση του χιούμορ που έχει ο Σάντλερ!"

ΟΚΤΩ ΤΡΕΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Σκηνοθεσία:Seth Kearsley

Σενάριο:Brooks Arthur,
Allen Covert,Brad Isaacs,
Adam Sandler

Παίζουν:Adam Sandler,
Rob Schneider,Jackie Sandler

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

 Ο Άνταμ Σάντλερ το 2002 βρίσκεται σε μια αρκετά καλή φάση της καριέρας του και κάνει την έκπληξη, αποφασίζοντας να εκτελέσει χρέη παραγωγού και πρωταγωνιστή σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων, για όλη την οικογένεια, με γιορτινό θέμα! Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν οι περισσότεροι από τους γονείς που πήγαν τα πιτσιρίκια τους να παρακολουθήσουν την ταινία εν αγνοία τους, όταν συνειδητοποίησαν ότι το φιλμ δεν προσφέρετε και τόσο για οικογενειακή διασκέδαση.

  Η ταινία ακολουθεί την πορεία του Ντέιβι Στόουν, αλκοολικού με ποινικό μητρώο, ο οποίος μετά το τελευταίο ξέσπασμά του, υποχρεώνεται από τον δικαστή της πόλης σε οκτώ ημέρες κοινωνικής εργασίας. Υποχρέωση του Ντέιβι είναι να βοηθά έναν ηλικιωμένο τυπάκο, με το όνομα Γουάιτι, στα καθήκοντά του ως διαιτητής αγώνων μπάσκετ. Ο μίζερος και γκρινιάρης, αλκοολικός Ντέιβι, σε αυτές τις οκτώ ημέρες, που γιορτάζεται παράλληλα η Χανουκά (Εβραϊκή γιορτή) και τα Χριστούγεννα, θα αναθεωρήσει τη στάση του απέναντι στη ζωή και θα δει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και πράγματα με τα οποία αξίζει να ασχοληθεί.

  Ο Σάντλερ ήθελε να φτιάξει μια ταινία που θα συνδύαζε τα Χριστούγεννα με τη Χανουκά, όντας Εβραίος, και σαν σκέψη ήταν έξυπνη είναι η αλήθεια, παρότι οι δύο αυτές θρησκευτικές γιορτές δεν έχουν σχέση μεταξύ τους πέρα από την, πολλές φορές, ίδια ημερολογιακή περίοδο εορτασμού. Ωστόσο, καλή τη πίστει, δεχόμαστε τις καλές προθέσεις των δημιουργών και πάμε παρακάτω, ελπίζοντας ότι αυτό που θα δούμε θα φανερώνει τουλάχιστον αυτές τις καλές προθέσεις. Κι εδώ που τα λέμε, οι καλές προθέσεις δεν κρύβονται. Υπάρχουν! Το πρόβλημα είναι όμως στον τρόπο προσέγγισης του υλικού και στο απίστευτο σενάριο που από τη μία προσπαθεί να φτιάξει μια ταινία με ενωτικό μήνυμα για δύο μεγάλες θρησκευτικές γιορτές και από την άλλη επιλέγει να βάλει μέσα αστεία με ελάφια που τρώνε ... σκατά και έναν μεθυσμένο που κάνει σεξ με το αμάξι του!

 Ας προσπαθήσουμε να τα βάλουμε σε μία λογική σειρά κι ας δούμε τα πράγματα όσο μπορούμε πιο καθαρά, για να οδηγηθούμε σε ένα, όσο γίνεται, λογικό συμπέρασμα, γύρω από αυτό το απόλυτο περίεργο δημιούργημα.

  Το καλύτερο πράγμα στο Eight Crazy Nights είναι το πάρα πολύ καλό κινούμενο σχέδιο. Εδώ μιλάμε για τον κλασικό, παλιό, αγαπημένο τρόπο δημιουργίας κινουμένου σχεδίου και όχι για το τρισδιάστατο animation που είχε εισβάλει εκείνη την εποχή παντού κι εκτοπίζει σιγά σιγά το δισδιάστατο "παλιό". Παλιό λοιπόν αγαπημένο κινούμενο σχέδιο και μάλιστα πολύ προσεγμένο, με διάθεση να μιμηθεί την Disney, αφήνοντάς μου την αίσθηση ότι εσκεμμένα κάποιοι χαρακτήρες, ειδικά θηλυκοί, έμοιαζαν έντονα σε χαρακτήρες των ταινιών της Disney, με διάθεση να "πικάρουν" την εταιρεία, χρησιμοποιώντας σχέδια παρόμοια με τα δικά της σε μια παραγωγή που στοχεύει σε πιο ενήλικο κοινό.

 [Α, ναι! Σε περίπτωση που δεν το ξεκαθαρίσαμε, ας γίνει τώρα. Η ταινία ΔΕΝ είναι για οικογενειακή θέαση. Δεν πρέπει να τη δείτε με τα παιδιά σας, γιατί υπάρχουν μέσα αστεία σεξουαλικού περιεχομένου, σκατολογικό χιούμορ και άλλες αναφορές που μόνο ενήλικες μπορούν να κατανοήσουν. Το αν θα τις εκτιμήσουν, είναι άλλο θέμα, προσωπικό για τον καθένα σας.]

 Το δεύτερο καλύτερο πράγμα της ταινίας είναι οι καλές ερμηνείες! Παρά το κακό σενάριο, τόσο ο Σάντλερ, όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, κάνουν καλή δουλειά. Ακόμα και στα μουσικά μέρη, που είναι πολλά, υπάρχει αρκετή ενέργεια αλλά όπως και στο σενάριο υπάρχουν διάλογοι που σε αποσυντονίζουν, ως προς το τι ταινία ακριβώς παρακολουθείς, έτσι συμβαίνει και με τα τραγούδια. Ένα έξυπνο μουσικά κομμάτι προκαλεί εντελώς περίεργα συναισθήματα, που μόνο διπολικός μπορεί να τα κατανοήσει και ψυχολόγος να τα αναλύσει!

  Ακόμα κι αν βρίσκαμε περισσότερα καλά πράγματα στο φιλμ, δυστυχώς το απίστευτα κακό χιούμορ που επιλέγει για ακόμα μια φορά ο Σάντλερ, ενώ δεν τον θεωρώ κακό κωμικό, ούτε κακό ηθοποιό, διαλύει τα πάντα. Τα αστεία με τα εθνικά στερεότυπα, την τριχοφυΐα σε ανεπιθύμητα μέρη, τους παραπληγικούς, τους ανθρώπους που δεν το μέσο IQ άλλα ίσως λίγο χαμηλότερο, δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλεία έχουν σε μια τέτοια ταινία, που αν επιθυμεί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, δε θα προκαλούσε κανένα θέμα στους θεατές, αφού εύκολα ξεσκαρτάρεις ποιους επιθυμείς να έχεις κοντά σου και ποιους όχι. Αντίθετα, η ταινία φαίνεται να μην αποφασίζει να ακολουθήσει αυτόν τον προκλητικό δρόμο ξεκάθαρα αλλά να το ανακατεύει πολλές φορές με πιο ήπιους τόνους και κοινωνικά μηνύματα βγαλμένα από άλλη ταινία. Το φινάλε είναι μια εντελώς διαφορετική ταινία, που σχεδόν γίνεται συγκινητική (μπορώ να κατανοήσω ακόμα και τον τρόπο που παρουσιάζει το εμπορικό κέντρο) αλλά πως να ξεπεράσεις όλο αυτό το πράγμα που έχεις δει τα προηγούμενα σχεδόν πενήντα λεπτά;

  Περίεργη ταινία! Το πολύ καλό κινούμενο σχέδιο, η γιορτινή ατμόσφαιρα που προσδίδει πολλές φορές τόσο επιτυχημένα η εικόνα, έρχονται σε τρομερή αντιδιαστολή με την πολύ παράξενη αίσθηση του χιούμορ που έχει ο Σάντλερ! Τα Χριστούγεννα και η Χανουκά ενώνονται σε αυτό το παράξενο δημιούργημα ... "παράξενα", με τρόπο που δε θα μπορούσε να συλλάβει ξανά το ανθρώπινο μυαλό. Ωστόσο, θα πρότεινα να δείτε την ταινία, μόνο και μόνο για να διαπιστώσετε με τα μάτια σας πόσο περίεργη διαδικασία είναι η προβολή της. Ειλικρινά, ήταν από τις πιο περίεργες στιγμές που έχω βιώσει τελευταία.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr

IMDb

Pixels (2015)

Είδος : Κωμωδία, Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία:Chris Columbus

Σενάριο:Tim Herlihy,Timothy Dowling

Παίζουν:Adam Sandler,
Kevin James,Michelle Monaghan

Γράφει ο Νίκος Ρέντζος

ΥΠΟΘΕΣΗ: Βίντεο από κλασικά βιντεοπαιχνίδια φτάνουν μέσω της ΝΑΣΑ σε μια εξωγήινη φυλή. Οι εξωγήινοι τα θεωρούν πρόκληση πολέμου και επιτίθενται στη Γη, με τη μορφή των χαρακτήρων των βιντεοπαιχνιδιών. Οι μόνοι που φαίνονται να μπορούν να αντιμετωπίσουν την εξωγήινη απειλή είναι κάποιοι παλιοί άσσοι και κάτοχοι των υψηλότερων σκορ στα κλασικά βιντεοπαιχνίδια. 

ΑΠΟΨΗ: Εκεί που νομίζεις ότι ο Σάντλερ θα κάνει τελικά μια ενδιαφέρουσα ταινία, βλέπεις και τα τρέιλερ του Pixels και ψήνεσαι ότι κάτι καλό φαίνεται να γίνεται, τότε έρχεται η ώρα της προβολής του φιλμ και μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους.

  Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιδέα, ιδανική για ένα παραμύθι φτιαγμένο για μεγάλους και μικρούς, καταλήγει σε μια ημιαποτυχημένη προσπάθεια, που τελικά δεν ξέρει σε ποιον θέλει να απευθυνθεί. Το φιλμ μοιάζει στη μεγαλύτερη διάρκεια να έχει τη μορφή παιδικής ταινίας, όμως, μερικά πιο ενήλικα αστεία, δεν μας επιτρέπουν να τη δούμε ως τέτοια. Από την άλλη, αν εξαιρέσεις τη νοσταλγική διάθεση που σου προκαλούν ήρωες όπως ο Pacman και ο Donkey Kong, το φιλμ δε μπορεί να περηφανεύεται ότι απευθύνεται σε ενήλικο κοινό, γιατί το σενάριο του είναι γεμάτο ανοησίες, τις οποίες πρέπει να ανεχτείς, για να πεις στο τέλος ότι τουλάχιστον διασκέδασες σχετικά.

  Ο Κρις Κολόμπους θέλει να δώσει κάτι παραπάνω αλλά έχω την αίσθηση ότι το παρεάκι Σάντλερ-Τζέιμς έχει το δικό του τρόπο και δεν τον αλλάζει εύκολα. Η σκηνή στο Χάιντ Παρκ, όπως και οι σκηνή που ο Πάκμαν ζωντανεύει και καταβροχθίζει ό,τι βρει στη Νέα Υόρκη, καθώς επίσης και η τελική σκηνή με τον Ντόνκι Κονγκ, έχουν ένα ενδιαφέρον αλλά ενδιάμεσα υπάρχουν αποτυχημένα αστεία και αρκετά κενά.

  Οι Σάντλερ και Τζέιμς μοιάζει να έχουν βάλει τον αυτόματο, ο Τζος Γκαντ ουρλιάζει συνεχώς, ενώ η Μισέλ Μόναχαν είναι εκεί απλώς για να φλερτάρει μαζί της ο Σάντλερ. Αυτός που εμφανίζεται πιο ορεξάτος είναι ο Πίτερ Νίνκλετζ και μας κάνει να χαμογελάσουμε μερικές φορές λίγο πιο εύκολα.

  Κλασική περίπτωση ταινίας που θα μπορούσε να είναι δύο πράγματα αλλά τελικά δεν καταφέρνει να γίνει τίποτα από αυτά τα δύο. Ούτε μια ευχάριστη παιδική ταινία, ούτε ένα νοσταλγικό ενήλικο παραμύθι. Για κάποιες στιγμές είναι και τα δύο αλλά δεν αρκούν για να σε ικανοποιήσουν.

Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
ALLMOVIE